ENV-8A

என்னுள் நீ வந்தாய் – அத்தியாயம் 8(1):

———இன்று———

‘உன் பிரிவு தரும் வலிகளுக்கு மருந்து, நீ என்னுள் விட்டுச்சென்ற உன் சுவடுகள் மட்டுமே…’

அரவிந்திடம் சில நாட்களாக அகிலனைத் தொடர்புகொள்ளக் கவிதா கேட்க, அவன் மறுத்திருந்தான். காரணம்… அவன் நண்பனின் தற்போதய நிலை கவிதாவால் என நினைத்துக்கொண்டு…

அகிலன் துபாயிலேயே கொஞ்ச நாளாகத் தங்கியிருக்க, அவனைக் காண சிரத்தை எடுத்து இவளும் துபாய் சென்றிருப்பதைப் பார்த்துத்தான், அவளை நம்பி நண்பனைப் பார்க்க உதவினான் அரவிந்த்.

கவிதாவால் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை. உடனே பார்த்தாக வேண்டும் என மனது கடந்து துடித்தது. ஆனால் அரவிந்த் அவனை எங்கு காணலாம் என்று மட்டுமே சொல்லியிருந்தான். அதற்காகக் காத்திருந்தாள்.

‘அவனைப் பார்க்கும்போது என்ன பேசவேண்டும்’ என யோசிக்க, அவன் அவளிடம் சொன்ன வார்த்தைகள் ஞாபகம் வந்தது.

“பை சான்ஸ்… என்ன பிடுச்சுப்போச்சுன்னா கூட சொல்லிடு… ஐ வில் பி வைட்டிங்…” அதை நினைக்கும்போது சந்தோத்தில் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது…

———அன்று———

திருமணம் முடிந்ததே தவிர, இருவரும் அதிகமாகப் பேசிக்கொள்ளவில்லை. செய்யச்சொன்ன வேலையை மட்டும் செய்தனர்.

அவள் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பேசியது அகிலனின் தங்கை ப்ரியா என்கிற இசைப்ரியாவிடம் மட்டுமே. ப்ரியா அகிலன் வீட்டின் செல்லக் கடைக்குட்டி. சுட்டியும் கூட. அண்ணன் விரும்பிய அண்ணியை மிகவும் பிடித்தது அவளுக்கு.

முன்பொருமுறை இதுபோல சொந்தத்தின் திருமணத்திற்குக் கவிதா சென்றிருந்தபோது, நடந்த ஒவ்வொரு சடங்குகளையும் பார்த்தபோது…

அவளும் அஜயும் மணவறையில் இருப்பது போல்… இருவரும் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியில் திருமணப் பந்தத்தில் இணைவதுபோல்… அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணில் சில்மிஷ பார்வை பார்ப்பதுபோல்… எனப் பெரிய மனக்கோட்டையே கட்டியிருந்தாள்.

ஆனால் நடந்தது… அவளுக்கும் அகிலனுக்குமான திருமணம். தான் தவறி கனவில் கூட நினைக்காத ஒன்று. ஒவ்வொன்றும் இருவரும் சேர்த்து செய்யும்போது மனது சொல்லமுடியாத அளவுக்கு வலித்தது.

திருமணம் முடிந்து அன்று மாலையே இரு வீட்டாரும் அகிலனின் குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் புறப்பட்டனர். அடுத்தநாள் தரிசனம் முடித்துவிட்டு அவன் செங்கல்பட்டு வீட்டிற்கு இரு குடும்பமும் வந்தது.

அன்று அகிலன் வீட்டில் முதலிரவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்க, அவன் அறைக்குள் அனுப்பிவைக்கப்பட்டாள்.

உள்ளே யாருமில்லை. அவள் சுற்றியும் பார்த்துவிட்டு, பால்கனியில் இருந்த சேரில் சென்று சாய்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள் கண்களை மூடிக்கொண்டு.

இரண்டு நாட்களாக மூச்சு அடைப்பது போல் இருந்தது அவளுக்கு. நடந்தது எதுவும் பிடிக்கவில்லை.

எங்கும் கூட்டம். சுற்றியும் ஆட்கள். அனைத்தையும் விட, எல்லாநேரமும் அவன் அருகில். அதுவே ஏதோ சங்கடமாக இருந்தது. கண்ணீர் மூடிய கண்களை முட்டியது வெளியே வர.

அவன் சிறிதுநேரம் கழித்து உள்ளே வந்தான். இவள் வெளியில் இருப்பதைப் பார்த்தவன், இப்போது பேசவேண்டுமா? இல்லை விட்டுவிடவேண்டுமா? என்று புரியாமல் உள்ளேயே இருந்தான்.

நேரம் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அவள் வெளியிலேயே இருக்க, அவளிடம் சென்றவன் “எவளோ நேரம் இங்கயே இருப்ப? உள்ள வா” என்றான்.

அவளோ “எனக்கு இப்போ தேவ ப்ரைவசி. அது கிடைக்குமா?” கண்திறந்து எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டாமல் கேட்க… அவள் கண்கள் சிவந்திருப்பதைப் பார்த்தவன் எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிட்டான்.

அவனுக்கும் புரிந்தது அவளின் நிலைமை. விருப்பமில்லாமல் ஒரு நிகழ்வு அதுவும் வாழ்வின் மிக முக்கியமான நிகழ்வு நடப்பதென்றால் அது எவ்வளவு வலி தரும் என.

ஆனால் இப்படியே விடவும் மனமில்லை. எதையும் கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது. அவள் எதை விரும்புகிறாளோ அதுவே தன் விருப்பம். முதலில் இருவர் இடையில் இருக்கும் அந்தப் பனிமலையை உடைக்க வேண்டுமென முடிவெடுத்தான்.

அவளும் இரவு முழுவதும் யோசனையிலேயே இருந்தாள்.

மருத்துவமனையில் அகிலன் சம்மதம் சொன்னபின், வேலைகள் அனைத்தும் துரிதமாக நடந்தது. எதிலும் அவள் ஈடுபடவில்லை.

கடைசியாக மருத்துவமனையில் பேசிய பின், அஜயிடம் இருந்து எந்த அழைப்பும் இல்லை. இவளும் முயற்சிக்கவில்லை.

‘எதற்காக’ என்று கூடத் தெரியாமல் பிரிவது என்பது வலியிலும் கொடிய வலி. அந்த ஒரு வாரமாக அதை அவள் அனுபவித்தாள்.

அப்பாவிற்கு உடல் நலம் சரியில்லாமல் இருக்கும்போது, தான் வருத்தமாக இருப்பதை பார்த்தால் அவரும் வருந்துவார் என எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தாள்.

தன்னுடைய இந்த நிலைமைக்கு யார் காரணம்? அஜயா? இல்லை அகிலனா? இல்லை தானா?

தான் செய்த தவறு…

‘காதலித்த பெண்ணுக்குத் துணை நிற்காமல் இருந்த அஜய் போன்றவனைக் காதலித்தது. பின் அதைக் காலம் கடந்து அகிலனிடம் சொன்னது… ஆனால் பெண் பார்க்க வந்தபோது பேசுவரதற்கான தருணம் அமையவில்லையே… பின் அஜய் வருவதாகச் சொன்னான்… வந்து அனைவரிடம் அவனே பேசி புரியவைப்பதாகச் சொன்னான். அதை நம்பினாள்… ஆனால் அவனுக்காகக் காத்திருந்து… அவன் வராமல் போனது. தனக்கு இதுதேவையில்லை என்று உறுதியாக அப்பாவிடம் சொல்லமுடியாமல் போனது…’ இது தவிரத் தன் மீது தவறென்ன உள்ளது எனத் தோன்றியது.

அஜயை நினைக்கையில் அப்படி ஒரு ஆத்திரம்.

‘எவ்வளவு விரும்பினேன். அவ்வளவு சுலபமா அதை முறிப்பது? முறித்துவிட்டானே. ஆண்மகனா அவன்? எந்தப் பிரச்சனையில் இருந்தாலும், இப்படிப் பாதியில் வெட்டிவிடுவது முறையல்ல. அதுவும் காரணம் கூடச் சொல்லாமல்??? அஜயையை முற்றிலுமாக வெறுத்தாள். இனி அவனே வந்தாலும், தன்னை நிர்க்கதியில் விட்டவனைத் துளியும் ஏறெடுத்துப்பார்ப்பதில்லை’ என திருமணத்திற்கு முன்பே முடிவெடுத்திருந்தாள்.

அகிலனை நினைக்கும்போது கட்டுக்கடங்காத கோவம்.

‘ஒரு பெண் கல்யாணத்தில் இஷ்டம் இல்லை என்று சொன்னால், ஏன் எதற்கு என்று யோசித்திருக்கலாம். அவளுக்குப் பிடிக்காமல் செய்யும் திருமணம், அவன் வாழ்வை இனிமையாக்குமா என்ன? சரி… வேறுருவனை நினைக்கும் பெண் தனக்குத் தேவையில்லை என்று நினைத்திருந்தால் இது நடந்திருக்கவே இருக்காது. கடைசியாகக் கூட அவனை நம்பினேன். இது வேண்டாமெனச் சொன்னேன். ஆனால் அவனோ? சரி என்று சொல்லிவிட்டான். அவன் வாழ்க்கை மட்டுமில்லாமல் தன் வாழ்க்கையும் சேர்த்தல்லவா பாழாக்கிவிட்டான்’ எனக் கோவம் பெருக்கெடுத்தது.

அப்போதிருந்த மனநிலையில் அவள் மறந்தது… அகிலன் அவளுக்கு உதவ நினைத்ததை. அவள் அப்பா கேட்டபோது அவனால் மறுக்க முடியவில்லை என்பதை.

இருவரும் இப்படியே யோசித்துக்கொண்டிருக்க, உறங்காமல் பொழுது விடிந்தது. இருவரிடமும் யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை முடிந்த இரவைப் பற்றி. அதுவே நிம்மதியாக இருந்தது கவிதாவிற்கு.

கவிதாவின் குடும்பம் மற்றும் அகிலனின் குடும்பம் இருவரும் சென்னைக்குச் செல்ல திட்டமிட்டிருந்தனர்.

அங்கே அவனுடைய நண்பர்கள் வட்டாரம் மற்றும் பிஸ்னஸ் அஸோஸியேட்ஸ்’க்காக தனியாக ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் ரிசெப்ஷன் நடத்த திட்டமிட்டிருந்தனர்.

இந்த ரிசெப்ஷன் கவிதா அவளுடைய கடந்தகாலத்தைப் பற்றிச் சொல்லும் முன்னரே அனைவருக்கும் தெரியப்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

அன்றைய மாலை, நண்பர்கள் வட்டாரம் சூழ, அந்த இடமே குதூகலமாக இருந்தது.

அகிலன் ஒவ்வொருவரையும் அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்த, அவளோ நாட்டமில்லாமல், எதையும் கேட்காமல், தலையை மட்டும் ஆட்டினாள் மெல்லிய புன்னகையுடன்.

கட்டுமானத்துறையிலுள்ள பல பெரிய ஜாம்பவான்கள் முதல் புதிதாகத் தொழில் ஆரம்பித்தவர்கள் வரை நிறைய பேர் வந்திருந்தனர்.

அவர்களுக்கும் அவனுக்கும் என்ன சம்மந்தம், அவன் என்ன செய்கிறான், என அவன் சொன்னது எதுவும் அவள் மூளை வரை சென்றடையவில்லை. அதே தலையசைப்பு மற்றும் சின்னப் புன்னகை.

அவனுக்கும் புரிந்தது. மனது கொஞ்சம் வலித்தது. இதுவல்ல அவன் எதிர்பார்த்தது. அவனைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள ஒரு சின்ன முயற்சி கூட இல்லை அவளிடம். கஷ்டமாக இருந்தாலும் அவன் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

அன்றைய வரவேற்பும் நல்லபடியாக முடிந்திருக்க, அனைவரும் அகிலனின் வீட்டிற்கு வந்தனர்.

அவன் அனைவரிடமும் நன்றாகப் பேசினான். ஆனால் கவிதாவால் முடியவில்லை. அகிலனின் அம்மா முகம் கொடுத்து பேசாததுபோல் உணர்ந்தாள். பின் அவர் பேசினால் என்ன? பேசாவிட்டால் என்ன? என விட்டுவிட்டாள்.

அவளின் தம்பிக்கு கேம்பஸ் இன்டெர்வியூ இருப்பதால் அப்பாவும், தம்பியும், சித்தியும், சித்தப்பாவும் அன்றிரவே காஞ்சிபுரத்துக்குப் புறப்பட முடிவெடுத்தனர்.

அப்பா மகளுக்குப் பல அறிவுரைகளைக் கூறி, இனி இதுதான் அவள் வாழ்க்கை… மாப்பிள்ளை நல்ல குணம் கொண்டவராக இருப்பதால், நடந்த விஷயத்தைப் பெரிது படுத்தவில்லை.

அவள் சந்தோஷமாக இருந்தால் மட்டுமே அவர் நிம்மதியாக இருக்க முடியும் என சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

அன்றைய இரவு. மறுபடியும் அகிலனின் அறைக்குள்.

‘என்ன வாழ்க்கடா இது. யாருன்னே தெரியாத ஒருத்தன்கூடக் கல்யாணம்… கல்யாணம் பண்ணிட்டா ஒன்னா இருக்கணுமா என்ன…? நான் ஏன் அவன் ரூம்’க்கு போகணும்? ஐயோ… என்ன பொலம்ப வெச்சுட்டாங்களே’ எனப் புலம்பிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

உள்ளே வந்ததும் கண்ணில் ரெஸ்ட் ரூம் தெரிய, மாற்று துணி எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே புகுந்தாள். சிறிது நேரத்தில் அவள் வெளியில் வர, அவன் ஜன்னல் பக்கத்தில் அமைக்கப் பட்டிருந்தத விண்டோ சீட்டில் (Window seat) உட்கார்ந்திருந்தான் வெளியில் பார்த்தவண்ணம்.

அவள் சென்று கட்டிலில் உட்கார, அவன் திரும்பிப்பார்த்தான்.

“ஹ்ம்ம்… இந்தக் கல்யாணம் நடக்கணும்ன்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டல்ல… நடந்துருச்சு… அப்பறம்??? அடுத்தென்ன?” என்றாள் புருவத்தை உயர்த்திக் கட்டிலயும் அவனையும் மாறி மாறிப் பார்த்து!!