Rose – 14

download (74)-93fc01b1

அத்தியாயம் – 14

செப்டம்பர் இறுதியில் இருந்து அக்டோம்பர் தொடக்கத்தில் அங்கிருக்கும் மரங்கள் பணிகாலத்திற்கு தங்களை தயார் செய்துகொள்ள இலைகளை உதிர்க்க தொடங்கும். இலையுதிர் காலங்களில் பச்சை இலைகள் மெல்ல  சிவப்பு, மஞ்சளாக நிறம் மாறி கீழே விழும். சாலைகளின் ஓரமாக குவிந்து கிடக்கும் இலைகளைக் காணும் வேளையில், காரணம் இல்லாமல் துள்ளும்.

மாலை நேரத்தில் சூரிய வெளிச்சம் பட்டும்போது, மரத்தின் இருக்கும் இலைகள் தங்கம் போல ஜொலிக்கும். இயற்கை காட்டும் வர்ணஜாலத்தை மனதினுள் ரசித்தபடி தங்கையுடன் சைக்கிள் பயணம் செல்வது அவனுக்குப் பிடித்தமான விஷயம்!

அன்றும் வழக்கம்போலவே மருத்துவபள்ளி வகுப்புகள் முடிந்துவிட்டு வீடு வந்த ராம்குமாரிடம், “கொஞ்சநேரம் ஊரைச் சுற்றிவிட்டு வரலாம்” தமையனை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள் கீர்த்தனா.

வைஜெயந்தி பக்கத்தில் இருக்கும் தமிழ் பயிற்சி தரும் பள்ளியில் பகுதிநேர ஆசிரியராக வேலைக்கு சேர்ந்தது வேறு அவர்கள் இருவருக்கும் வசதியாகிப் போனது.

இருவரும் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிலிருந்து கிளம்பிச் செல்ல, வீட்டின் வாசலில் விளையாடும் குழந்தைகள் அந்த இலைகளை வாரியெடுத்து ஒருவரின் மீது மற்றொருவர் வீசி விளையாடுவது கண்டு கீர்த்தனாவின் உதடுகளில் புன்னகை அரும்பியது.

“இதே நம்ம நாடாக இருந்தால் குப்பைக்கு நடுவே கிடக்கும் இலைகளைத் தொடவே அருவருப்பாக இருக்கும். இங்கே இந்த பசங்க விளையாடுவதைப் பார்த்தால், எனக்கே ஆசை வருது” என்றவள் சொல்ல, அவனுக்குமே அந்த ஆசை வந்தது.

“நீ சொல்வது என்னவோ உண்மைதான். ஆயிரம் சொன்னாலும் சொந்த நாடுபோல வருமா?” என்ற கேள்விக்கு மறுப்பாக தலையசைத்தாள் சின்னவள்.

அந்த சாலைகளில் நடந்து செல்பவர்கள் இளைபாற சாலையோரம் இரும்பினால் ஆன பெஞ்ச் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இலையுதிர்காலத்தில் மரங்களில் இருந்து விழும் இலைகளின் நடுவே, அந்த இடமே ரம்மியமாக காட்சியளிக்கும்.

இருவரும் சைக்கிளை சீரான வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு செல்லும் போது, ரோஜா போக்கே ஒன்றைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணின் மீது பார்வை படிந்தது. அனைவரும் சந்தோசமாக வலம்வர, அந்த பெண்ணின் முகத்தில் மட்டும் வரையறுக்க முடியாத சோகம் அவன் மனதைப் பாதித்தது.

கிட்டத்தட்ட கீர்த்தியின் வயதையொத்த பெண் என்பதை மட்டும் கணித்தவன், ‘நம்ம ஊராக இருந்தால் நேரில் போய்  விசாரிக்கலாம். இங்கே யாரிடம் என்னன்னு கேட்க முடியும்?’ என்று தனக்குள் புலம்பியபடி வீடு செல்லும் பாதையில் சைக்கிளை திருப்பினான்.

மீண்டும் ஒரு வார இடைவெளியில் வேறொரு இடத்தில் அந்த பெண்ணைப் பார்க்க நேர்ந்ததில் திகைத்தான் ராம்குமார். இப்போதும் அவள் முகத்தில் சொல்ல முடியாத அளவிற்கு துயரம் முகாமிட்டு இருக்க, அவளது விழிகள் ஜீவனை இழந்து எதையோ பறிகொடுத்தது போல காட்சியளித்தது.

அவளைக் கடந்து செல்லும் வாகனங்களை ஒரு இயந்திர தன்மையுடன் பார்க்கும்போது, ‘இந்த வயதில் இவளுக்கு என்ன பிரச்சனை வரப்போகிறது?’ என்ற கேள்வியுடன் அவளைக் கடந்து சென்றான்.

திடீரென்று ஒரு பெண்ணிடம் போய் என்ன பிரச்சனை என்று கேட்க மனம் வரவில்லை. ஆனால் அவள் மனதில் ஆழமான காயம் இருப்பதை மட்டும் அவனால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. தன் தங்கையைப் போல இருக்கும் அந்த பெண்ணை பிரச்சனையில் இருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்றது அவனின் மனம்!

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் அந்த பெண்ணை மறந்து படிப்பில் கவனம் திரும்பிவிட, மீண்டும் ஒரு சமயம் மருத்துவப்பள்ளி அருகே அவளை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவளிடம் எந்தவிதமான மாற்றமும் இதுவரை வரவில்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகிவிட, ஒரு முடிவுடன் அவளை நெருங்கினான்.

அவளின் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் சற்றும் குறையாமல் இருக்க, ‘நம்ம சைகார்ட்ஸ்ட்டாக இருந்தால், இந்த பெண்ணோட மனதைப் படித்து, அவளை சீரான நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்கலாம்’ வாய்விட்டு புலம்பியவனின் மனதில், அவனது இலட்சியம் பாதைக்கான கதவுகள் திறந்தது.

அவள் வழக்கம்போலவே சாலையில் செல்லும் வாகனங்களை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “ஹாய்” என்றபடி அவளின் அருகே சென்று அமர்ந்தான்.

அவனது குரல்கேட்டு சிநேகமாக புன்னகைத்தவள், “ஹாய்” என்று சொல்லிவிட்டு பழையபடி கவனத்தை சாலையின் பக்கம் திருப்பிவிட்டாள்.

இன்று அவளிடம் பேசிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் வலுவடைய, “ஐ எம் ராம்குமார்!” தன்னை அறிமுகம் செய்துகொள்ள அவளிடம் அசைவில்லை.

ஏதோவொரு சிந்தனையில் கையில் இருந்த பூவைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தவளிடம், “எனி பிராப்ளம்” என்று மீண்டும் விசாரிக்க, அவனை திரும்பி பார்த்துவிட்டு மௌனமானாள். சில்லென்ற காற்று வந்து முகத்தில் மோதிட, அவளின் மன இறுக்கத்தைக் குறைக்க என்ன வழி என்று சிந்தித்தான்.

ஒருவர் மற்றொருவரிடம் பேச மொழி முக்கியம் என்றாலும், மொழியைக் கடந்து பல மனங்கள் இசையில் மூழ்கி திளைக்கும். இசைக்கு நிறம், வடிவம், மொழி இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று.

“மூங்கில்களை கருவறுக்க நினைக்கும்

வண்டுகள் போடும் துளைகளின்

வழியாக நுழையும் காற்று இசையாக

பரிமாணம் அடைவதே இயற்கையின்

வியக்கத்தக்க பேரதியசம் எனில்…

தீமையின் முடிவில் நல்லதொரு ஆரம்பமாய்…

காட்டில் இருக்க வேண்டிய மூங்கில்கள்

மானுடரின் கையில் புல்லாங்குழலானதே!” அதுபோலவே இசை இல்லாமல் உலக மக்கள் இயக்கம் இருப்பதில்லை என்பதை நன்கு அறிந்தவன் யாதவ்.

ஒவ்வொரு பாடலையும் கேட்டுவிட்டு நகராமல், அந்த வரிகளுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் ஆயிரம் அர்த்தங்களை அவனுக்கு உணர்த்தியவன். தன்னை தனிமையில் இருந்து தற்காத்துக் கொள்ள, யாதவ் கண்டுபிடித்து வழி. பாடல்களை பொருள் புரிந்து கேக்கும் வித்தையை  உயிர் நண்பனான ராம்குமாருக்கும் ஏற்படுத்தியிருந்தான்.

தன்னிடம் இருந்த கைபேசியின் உதவியினால், அடிக்கடி யாதவ்  விரும்பிக் கேட்கும் பாரதியார் பாடலைத் தேடியெடுத்து அதை ஒலிக்கவிட்டான்.

நல்லதோர் வீணைசெய்தே – அதை

நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ?

சொல்லடி சிவசக்தி – எனைச்

சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்,

 

வல்லமை தாராயோ இந்த

மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே!

சொல்லடி சிவசக்தி – நிலச்

சுமையென வாழ்ந்திடப் புரிகுவையோ?

 

விசையுறுபந்தினைப் போல் – உள்ளம்

வேண்டிய படிசெலும் உடல் கேட்டேன்,

நசையறு மனங் கேட்டேன் – நித்தம்

நவமெனச் சுடர்தரும் உயிர் கேட்டேன்,

 

தசையினைத் தீசுடினும் – சிவ

சக்தியைப் பாடும்நல் அகங்கேட்டேன்,

அசைவறு மதிகேட்டேன் – இவை

அருள்வதில் உனக்கெதுந் தடையுளதோ?

அந்த பாடலின் வரிகளும், மொழியும் புரியாமல் போனாலும் கூட, அவளது மன இறுக்கம் மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. அதன் வெளிப்பாடாக அவளது விழியோரம் கண்ணீர் வடிய, மீண்டும் ஒரு முறை பாடலைப் போட சொல்லி செய்கை செய்தாள்.

அவளிடம் கண்ட மாறுதலை எண்ணி வியந்த ராம்குமார் பாடலை ஒலிக்கவிட, அதை முழுமையாக கேட்டு முடித்தாள். அவன் பக்கம் திரும்பி அமர்ந்து, “விச் லாங்குவேஜ் இன் தி சாங்?” உதடு துடிக்க உணர்ச்சியுடன் கேட்டவளின் முகத்தில் ஒரு தேஜஸ் வந்தது.

அது பாரதியாரின் பாடல் செய்த மாயை என்பது புரிய, “தமிழ்!” என்றான் ராம்குமார்.

ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனிடம் பேசி தன் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ளவும், விவாதிக்கவும் பயன்படுகிறது என்றே நினைத்திருந்தான். ஆனால் ஒருவரின் மனதினை படிக்க இசை மட்டுமே போதுமென்று அவள் மூலமாக உணர்ந்தான்.

ஏனோ இதற்கு காரணமான யாதவிடம் நடந்த நிகழ்வினை பகிர்ந்துகொள்ள மனம் துடித்தது. அதற்குள் செல்போன் உதவியுடன் பாரதியாரின் பாடலைத் தேடி எடுத்து, அதை இங்கிலீஷ் லாங்குவேஜ் ட்ரான்ஸ்பர் செய்து அந்த பாடலின் கருத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டாள்.

அவளது விழிகளில் கண்ணீர் அருவியாக பெருகிட, “தேங்க்ஸ் பிரதர்” என்றாள். அவளது பிரதர் என்ற அழைப்பு, அவனுக்கு கீர்த்தனாவை நினைவுபடுத்தியது.

அவன் முன்னே கையை நீட்டி, “ஐ ஆம் மதுரயாழினி” தன்னை அறிமுகம் செய்ய, “நீங்க தமிழா?” ராம்குமார் சிந்தனையுடன் புருவம் சுருக்க, அவளோ மறுப்பாகத் தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் மனம்விட்டு பேச நினைத்த யாழினி தெளிவான ஆங்கிலத்தில், “சின்ன வயதில் அம்மாவை இழந்த எனக்கு அப்பாதான் உலகம். ஆனால் அவர் என்னுடன் அதிகநாள் இருந்ததே கிடையாது. அப்பாவுக்கு ஹோட்டல் பிஸ்னஸ். சோ அதில் அவர் ரொம்ப பிஸி. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த இயந்திர வாழ்க்கை என்னையும் உள்ளே இழுத்திடுச்சு” இலக்கின்றி வானத்தை வெறித்தபடி, தன்னிலையை மனம் போன போக்கில் சொல்ல தொடங்கினாள்.

“உணர்வுகள் இல்லாத ஜெடம்போல இருப்பதுபோல ஒரு எண்ணம். ஸ்கூலில் பசங்க டேட்டிங் கூப்பிடும்போது அவ்வளவு அருவருப்பாக இருக்கு. எனக்கு பிடிக்காத விஷயத்தை சிலர் போர்ஸ் பண்ணும்போது சத்தியமா லைப் பிடிக்கல பிரதர்” என்றவளின் கண்ணில் ஏனோ கண்ணீர் அழையாத விருந்தாளியாக வந்தது.

சின்னஞ்சிறு வயதில் அவள் அனுபவிக்கும் கஷ்டங்களை நினைத்து மனம் வலிக்க, “எல்லாம் சீக்கிரம் சரியாகிடும் மதுரா. உன்னை உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்குவதற்கு ஒருவன் வருவான். அவனோட நீ சந்தோசமாக வாழ போகிறாய் பாரு” என்றவன் புன்னகையுடன் சொல்ல, அவளின் இதழ்களில் புன்னகை அரும்பியது.

“பிரதர் நீ சொல்வது நடக்குதோ இல்லையோ? ஆனால் நீ சொல்வது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு” என்றவள் மனம்விட்டு சிரிப்பதை, ஒருவிதமான ஆத்மதிருப்தியுடன் பார்த்தான் ராம்குமார்.

 “எங்கப்பாவுக்கு ஆக்ஸிடென்ட். அவரை ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க. எனக்கு ஸ்கூல் லாஸ்ட் இயர். அவரை அருகில் இருந்து பார்க்கவும் முடியல, படிப்பிலும் கவனம் செல்லவில்லை. வீட்டுக்குப் போக பிடிக்காததால், இப்படி ஆள்நடமாட்டம் உள்ள இடத்தில் வந்து உட்கார்ந்துவிட்டு போவேன்” என்றவுடன், அவளது மனபாதிப்பை உணர முடிந்தது.

அவனிடம் பேசியதில் முகத்தின் இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்து இருப்பதைக் கவனித்துவிட்டு, “ஓகே நான் கிளம்பறேன்! மீண்டும் சந்திக்க நேர்ந்தால் பேசலாம்” அவளிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பிச் சென்றான் ராம்குமார்.

அவளிடம் பேசிய பிறகோ, ‘நம்ம சைகார்ட்டிஸ்ட் படிக்கலாம். ஒருவரின் மனதைப் படித்து, அதை சரி செய்வது நமக்கு இயல்பாக வருதே!’ தனக்குள் இருக்கும் திறமையைக் கண்டுகொண்டவன் வீடு நோக்கிச் சென்றான்.

அன்று நடந்த நிகழ்வினை யாதவிடம் சொல்ல  நினைக்கும்போது தேர்வுகள் வந்துவிட, பிறகு சொல்லலாம் என்று விட்டுவிட்டான். இந்த நிகழ்வின் பிறகு அவன் மதுர யாழினியை காணவில்லை என்றே சொல்லலாம். நாட்கள் மாதங்களாக மாறி உருண்டோடியது.

அவன் வீட்டின் அருகே புதிதாக ஒரு குடும்பம் குடிவரவே, வேலையாட்கள் பொருட்களை இறக்கி வைப்பதைப் பார்த்தபடி நடந்தான் ராம்குமார்.

“ராம் முகம் அலம்பிட்டு வந்து காஃபியைக் குடி” என்ற வைஜெயந்தி மகளின் கையில் கப்பை திணித்துவிட்டு சமையலறைக்குள் சென்று மறைய, அவனும் உடையை மாற்றிவிட்டு ஹாலில் வந்து அமர்ந்து டிவிடியில் பாடலை ஒலிக்க விட்டான்.

“நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே” பாரதியாரின் பாடல் ஒலி மெல்ல கசிந்துவர, அதை கேட்டபடி பாத்திரங்களை விளக்கி வைக்க தொடங்கினார் வைஜெயந்தி.

தனக்கு வைக்கபட்டிருந்த காஃபி கப்பை கையில் எடுக்கவும், காலிங்பெல் அடிக்கவும் சரியாக இருக்க, “ராம் கதவைத் திறந்து யாருன்னு பாருப்பா” என்று சொல்ல, தன் கையில் வைத்திருந்த லேப்டாப்பை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, தங்கையின் தட்டில் இருந்த மிச்சரை வாயில் போட்டு கொண்டு வாசலுக்கு ஓடினான்.

“அம்மா அண்ணா என் தட்டில் இருந்து மிச்சர் எடுத்துட்டுப் போறான்” சின்னவள் புகார் பத்திரம் வாசிக்க,

“அவனே பாவம் பசியில் வந்திருப்பான். சும்மா தொட்டதுக்கு எல்லாம் சிணுங்காமல் இருப்பதை சாப்பிடு” வைஜெயந்தி அதட்டல் போட, கீர்த்தனாவிடம் பழிப்பு காட்டிவிட்டு கதவைத் திறந்தான்.

லாங் ஸ்கர்ட் அண்ட் ரவுண்ட் நெக் டாப் கழுத்தைச் சுற்றி சால்வையை போட்டு நின்றிருந்தாள். ஒற்றை பேண்டில் முடியை அடக்கியிருந்த மதுரயாழினியைக் கண்டவுடன் முகம் பிரகாசமாக, “ஏய் வாலு! நீ எப்படி எங்கே வீட்டைக் கண்டுபிடிச்சே?” என்று அவன் தமிழில் உற்சாகமாக கேட்க, அவளோ மொழி புரியாமல் திருதிருவென்று விழித்தாள்.

அவனது உற்சாக குரல்கேட்டு எட்டிப் பார்த்த கீர்த்தனாவோ, “அம்மா அண்ணா யாரோ ஒரு இங்கிலீஷ்கார பெண்ணுடன் பீட்டர் விடுறான் என்னன்னு கவனி” தாயிடம் போட்டுக் கொடுக்க, வைஜெயந்தி கையைக் கழுவிவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தார்.

தன் தங்கையைப் பார்த்து முறைத்தவன், “பிசாசு அவ எனக்கு தங்கச்சி மாதிரி” என்ற ராம்குமார், தாயிடம் அவளை அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

“இந்த பொண்ணு பெயரைப் பார்த்தால் தமிழ்நாடு என்று சொல்லலாம். கிட்டத்தட்ட சாயல்கூட ஒத்துப் போகுதே…” மகனிடம் கூறியவரின் விழிகளைக் கண்டு, அவளுக்கு என்னவோ போலானது.

“அம்மா அவ தமிழ் பொண்ணு இல்ல” தாயிடம் விளக்கம் கொடுத்துவிட்டு, அவள் எப்படி அங்கே வந்தால் என்பதை ஆங்கிலத்தில் விசாரித்தான். யாழினி புன்னகையுடன் பக்கத்து வீட்டிற்கு குடிவந்திருக்கும் விஷயத்தைக் கூறினாள்.  தன்னுடைய தங்கையை அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்க, வைஜெயந்தி காஃபி போட்டு எடுத்து வந்தார்.

“அன்று ஒலித்த பாடலைப் போலவே இருந்ததால், உங்க வீடோ என்ற சந்தேகத்தில் வந்தேன்” என்றவள் விளக்கம் கொடுக்க, அவளுக்கு தமிழ் கற்றுக்கொள்ள இருக்கும் ஆர்வத்தை உணர்த்தார் வைஜெயந்தி.

“உனக்கு நன் தமிழ் சொல்லி தரட்டுமா?” என்றவளிடம் கேட்க,

“அதைக் கற்றுக் கொண்டால், இந்த பாடல்களை ரசிக்க முடியுமா?” அதைவிட ஆர்வமாக வினாவினாள் யாழினி.

வைஜெயந்தியும் ஒப்புதலாக தலையசைக்க, “ஓகே நாளை மாலை சீக்கிரமே கிளாசிற்கு வர்றேன்” என்றவள் விடைபெற்றுக் கிளம்ப, அவளைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார் ரவீந்தர்.

தமிழ்நாட்டின் தோற்றத்தை ஒத்திருந்த மனிதரைக் கண்டவுடன்,சில காரணங்களால் இந்தியாவில் இருந்து அமெரிக்காவிற்கு குடிபெயர்ந்த தமிழ் குடும்பம் என்பதை புரிந்துகொண்டார் வைஜெயந்தி.

தந்தைக்கு ராம்குமாரை அறிமுகம் செய்து வைக்க, அவரும் சிலநிமிடம் பேசிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தார். அவர்கள் இருவரும் சென்றபிறகு தாயிடம், யாழினியின் மன பாதிப்பைப் பற்றி பகிர்ந்தான்.

“நம்ம நாடுபோல சமுககட்டமைப்பு இருந்தாலும், அதில் உயிர்ப்பு என்பது இருக்காது ராம். இந்த பொண்ணுக்கு அம்மா இருந்தாலும், இவளை விட்டுட்டு வேலைக்குதான் போவாங்க. சோ தனிமையில் வளர்ந்து ஒரு கட்டத்தில் மனபாதிப்பிற்கு ஆளாகிடுவாங்க” என விளக்கம் கொடுக்க, அவனும் ஒப்புதலாக தலையசைத்தான்.

“இந்த வயதில் இவ்வளவு மன அழுத்தம் இருக்கக்கூடாது” நிதர்சனத்தை எடுத்துரைக்க, அவனும் அவளை மாற்றுவதற்கான முயற்சிகளை கட்டாயம் எடுக்க வேண்டும் என்று மனதினுள் உறுதி பூண்டான்.