Rose – 9

418-6GbN9bL-76c51e38

அத்தியாயம் – 9

நீண்ட பயணம் இனிதே முடிவடைய நியூயார்க் நகரில் தரையிறங்கியது விமானம். இரண்டு ஆண்டுகளில் இடைவிடாத முயற்சினால், அவன் விரும்பிய அமெரிக்கா மண்ணில் காலடி எடுத்து வைத்திருந்தான். புதிய தேசத்தில் அறிமுகம் இல்லாத மனிதர்களின் சிநேகமான புன்னகை, அவர்களது அணுகுமுறை அனைத்தும் கண்டு அவன் முகம் பிரகாசமானது.

அமெரிக்கா பல்கலைக்கழகங்களில் நுழைவது என்பது அவ்வளவு இலகுவாக நடக்கக்கூடிய விஷயமில்லை. பத்தாம் வகுப்பு முடிந்ததில் இருந்தே தங்களின் திறமைகளை படிப்படியாக வளர்த்திக் கொண்டனர் யாதவும், ராமும்!

ஆங்கிலப் புலமை தேர்வுகளும் தேர்ச்சி, டென்த் அண்ட் பிளஸ் டூ தேர்வுகளில் ஐம்பது சதவிதத்திற்கும் அதிகமான தேர்ச்சி பெற்று, நீட் தேர்விலும் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்திருக்க வேண்டும். MCAT தேர்வில் நல்ல மார்க் என்று எடுத்து, அமெரிக்கா பல்கலைக்கழகத்தில் விண்ணப்பித்தனர்.

தங்களின் கனவு நினைவாக மாறியதை நினைத்து ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரிக்க, அவர்களைக் கடந்து சென்ற மனிதர்களின் முகங்களில் மருந்துக்கும் சோகத்தின் சாயலைக் காண முடியவில்லை. உதடுகளில் புன்முறுவலோடு வலம் வரும் அவர்களை நினைத்து திகைத்துப் போனான் யாதவ்.

மற்றொரு பக்கம் ராம்குமாரின் பார்வை அவர்களின் முகத்தில் இருந்த ஒருவிதமான தன்னம்பிக்கை சாயலை கண்டு வியக்க, கீர்த்தனாவிற்கு அனைத்தும் புதுமையாகவே தோன்றியது.

“ராம், கீர்த்தி” என்ற அழைப்புடன் வந்த சிவசந்திரனை கண்டு பிள்ளைகள் அவரை நோக்கி செல்ல, இருவரையும் வாரியணைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட, அதைக் கண்ட வைஜெயந்தியின் விழிகள் கலங்கியது.

தன் மனையாளைப் பார்வையால் அருகே அழைத்து, “தனியாக ரொம்ப கஷ்டபட்டுவிட்டாயா?” என்று கனிவுடன் கேட்க, அவளும் புன்னகையுடன் மேலும் கீழுமாக தலையசைத்தாள்.

அவளது கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு நெற்றியில் முத்தமிட,  ஏனோ அவரின் இடத்தில் கோகுல் முகம் தோன்றி மறைய, ‘அப்பா இங்கே படிக்க வந்திருக்கிறேன். அதை முடிக்கும் வரை எனக்கு எந்தவிதமான இடையூறும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு உங்களுடையது’ என வேண்டிக் கொண்டான் யாதவ்.

இவை அனைத்தையும் தள்ளி நின்று ரசித்த யாதவைப் பார்த்தும், “நீ ஏன் அங்கேயே நின்னுட்டே” என்றவர் கேட்க, “இல்லப்பா சும்மா தான்” என்றான்.

அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு ஏர்போர்ட்டில் இருந்து வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். நால்வரும் குளித்துவிட்டு சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுக்க, அதன்பின்னர் வீட்டைச்சுற்றி காட்டினார் சிவசந்திரன்.

நால்வர் தங்குவதற்கு ஏற்றார்போல் அமைத்திருந்த வீட்டைக் கண்ட யாதவ், யுனிவர்சிட்டி பக்கத்தில் வீடு ஏதாவது வாடகைக்கு கிடைக்கிறதா என விசாரிக்க வேண்டும் என்ற முடிவிற்கு வந்தான்.

அடுத்தடுத்து வந்த நாட்களில் கீர்த்தனா தேர்வு எழுதி பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்ந்துவிட, மற்ற இருவரும் பல்கலைக்கழகம் சென்றுவர துவங்கினர். அனைத்து வகுப்புகளும் ஆங்கிலத்தில் எடுக்கப்பட, அவர்கள் இருவரும் தடுமாற்றம் இன்றி வகுப்புகளைக் கவனித்தனர்.

அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்ந்த ஜார்ஜும், டெல்லியில் இருந்து படிக்க வந்திருந்த தேவதர்ஷினியும் அவர்களின் நண்பர்களாக மாறிப் போகவே புதிய நண்பனிடம் விஷயத்தைச் சொல்லி வீடு தேடும் பணியில் தீவிரமாக இறங்கினான் யாதவ்.

“நீ என்னோடு வந்துவிடு. இப்போது இருக்கும் வீட்டில் நானும் ராகுலும் இருக்கிறோம்” அவனது பிரச்சனைக்கு இலகுவான முறையில் தீர்வு சொன்னதோடு நில்லாமல், அன்று மாலையே வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

மூவருக்கும் தனித்தனியாக படுக்கையறை என்று சகலவசதியுடன் இருந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் யாதவிற்கு பிடித்துப் போனது. மூவரும் செலவு மற்றும் வேலைகளைப் பகிர்ந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கண்டிசன் அவனை வெகுவாகக் கவர்ந்தது.

அந்த நாட்டில் அனைத்தும் முறைப்படி ரிஜிஸ்டர் செய்ய வேண்டும் என்பதால், முதல் வேலையாக டாக்குமெண்டேசன் அனைத்தையும் செய்து முடித்தான் யாதவ்.

அன்று இரவு அனைவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் சமயம் தன் முடிவினை அறிவிக்க, “என்ன யாதவ் எங்க யாரிடமும் கேட்காமல் முடிவெடுத்திருக்கிற?” சிவசந்திரன் சங்கடத்துடன் கேட்க, அவரின் கைகளைப் பிடித்து அழுத்தினான் சின்னவன்.

“அங்கே போய் தங்குவதுதான் சரின்னு மனசுக்கு தோணுதுப்பா. விடுமுறை நாட்களில் உங்களை எல்லாம் வந்து பார்த்துட்டுப் போறேன். பல்கலைகழகத்தில் ராமை சந்தித்துவிடுவேனே! அதனால் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்ல, நீங்களும் என்னை நினைத்து கவலைப்படாதீர்கள்” அவர்களை சமாதானம் செய்து எழுந்தவன், சாப்பிட்ட தட்டிக்  கழுவி உரிய இடத்தில் வைத்துவிட்டு படுக்கைக்குச் சென்றான்.

அவனது இந்த முடிவைக் கண்டு குடும்பமே திகைத்து போயிருக்க, “தன்னால் மற்றவர்களுக்கு இடையூறு வரக்கூடாது என்பது வயதிற்கு மீறிய பக்குவம். பின்நாளில் இவனோட வாழ்க்கை நன்றாக அமையணும்” வாய்விட்டு புலம்பிய வைஜெயந்தி சமையலறையை சுத்தம் செய்ய சென்றார்.

மறுநாள் அவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பிய யாதவ், அடிக்கடி ராமின்  வீட்டிற்கு தவிர்த்தான். ஏற்கனவே தனிமையில் அனைத்து வேலைகளையும் தனியொரு ஆளாக செய்யப் பழகியது, இப்போது அவனுக்கு கை கொடுத்தது.

தன்னுடைய தாய் சொன்ன விஷயங்கள் எவ்வளவு உண்மையானது என்பதைக் கண்கூட பார்த்து உணர்ந்தபோதும், அவரின் மீதான வெறுப்பு மட்டும் எள்ளளவும் குறையவில்லை. அதனால் ஏற்படப்போகும் பாதிப்பு என்னவென்று மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் போனதுதான் விதியின் விளையாட்டு.

அந்த நாட்டின் நடைமுறைகள் மற்றும் காலச்சாரம் அனைத்தும் அவனை வெகுவாகக் கவர்ந்தது. ராம் குடும்பத்தினர் வெளியிடங்களுக்கு செல்லும்போது யாதவ் அவர்களோடு இணைந்து கொள்வான். அதைத் தவிர்த்து பண்டிகை தினங்களில் அவர்களின் வீட்டில் நேரத்தை செலவிடுவான்.

அவனது வசீகரமான புன்னகைக்கு பெண்கள் மதி மயங்கிய போதும், அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு லிவ்விங் டூ கெதர் வாழ்க்கை வாழும் எண்ணம் அவனுக்கு வரவில்லை. படிப்பு ஒன்று மட்டுமே பிரதானம் என்று யாதவ் கடினமாகப் படிக்க, ராம்குமாரின் வீட்டின் அருகே ஒரு குடும்பம் குடிவந்தது.

அதன்பிறகு அவர்களைப் பற்றி பேசுவது நண்பனின் வழக்கமாக இருக்க, யாதவின் பொறுமை மெல்ல குறைய தொடங்கியது.

யாரோ ஒரு பெண்ணைப் பற்றி தினமும் புலம்புபவனிடம், “தேனியா திருச்சியா அவ பேரு என்ன சொன்னே?” என்றான் புருவம் தூக்கியபடி.

ராம் கோபத்தில் முகம் சிவக்க அமைதியாக இருக்கவே, அவர்களின் சண்டையை வேடிக்கைப் பார்க்க தொடங்கினர் தேவதர்ஷினியும், ஜார்ஜும்!

“அவ தமிழ் கத்துகிட்டு இப்போ என்ன செய்ய போறா? அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்ந்தவளுக்கு இதெல்லாம் பெரிய விஷயமே இல்ல” என்றவனை இடைமறித்து ராம் ஏதோ சொல்ல வர, அவனைக் கையமர்த்தி தடுத்தான் யாதவ்.

“சும்மா அவ புராணமே பாடதேடா… இங்கே பாரு காதில் ரத்தம் வருது” காதில் சுண்டு விரலைவிட்டு ஆட்டியபடி அவனை கேலி செய்ய, தன் கையில் இருந்த நோட்டினால் அவன் முதுகில் நான்கு அடியைப் போட்டான் ராமிற்கு அப்போதும் கோபம் அடங்க மறுத்தது.

ஒருவேளை அவன் சொல்ல வரும் விஷயத்தைக் காதுகொடுத்து கேட்டிருந்தால், பின்நாளில் நடக்கவிருக்கும் பிரச்சனைகளைத் தடுத்திருக்கலாமோ?

“அவளைப் பற்றி ஏன் பேச வேண்டாம்னு சொல்றே” அவன் கடுப்புடன் காரணம் கேட்க, “ஒரு பெண்ணைப் பற்றி வாய் ஓயாமல் நீ பேசுவதைப் பார்த்து எனக்கு பொறமை அதுதான்” யாதவின் கண்கள் சிரிக்க, முகத்தை சீரியசாக வைத்துகொண்டு கூறினான்.

அவனது அசைவிற்கு ஆயிரம் அர்த்தம் கற்கும் ராமோ, “ஒருநாள் அவளைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள நீ என்னிடம் வருவே இல்ல அப்போ கவனிச்சுக்கிறேன்” மிரட்டிவிட்டு அவன் எழுந்துகொள்ள, அதைகேட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தான் யாதவ்.

“நீ சொன்னது இந்த ஜென்மத்தில் நடக்க வாய்ப்பில்ல ராஜா” நமட்டுச் சிரிப்புடன் கூறியவன், கட்டை விரலை தலைகீழாகக் காட்டினான். இரு வேறு துருவங்களாக காட்சியளுக்கும் இருவரையும் வாழ்க்கை இணைக்கும் என்பதை முழு மனதுடன் நம்பினான் ராம்.

“வாழ்க்கையின் சுவாரசியமே நாளை என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது தெரியாமல் இருப்பதுதான். எனக்கென்னவோ நீ கண்டிப்பாக அவளைப் பற்றி என்னிடம் கேட்கும் நாளும் வரும்னு தோணுது” ராம் உறுதியாக கூற, மற்ற மூவரும் வேற்றுகிரகவாசியை போல பார்த்தனர்.

அவனது குரலில் இருந்த மாறுதல் மனதைப் பிசைய, “இவ்வளவு உறுதியாக சொல்றீயே அதுக்கு என்ன காரணம்?” என்றான் யாதவ் எரிச்சலோடு.

“அமெரிக்காவில் பிறந்து வளர்ந்தவள் தமிழையும் கற்று, நம்ம நாட்டின் காலச்சாரத்தை பின்பற்றி வாழ நினைக்கிறாள். நீயோ இந்தியாவில் பிறந்திருந்தாலும், இந்த நாட்டின் காலச்சாரத்தில் வாழ விருப்பபடுகிறாய். இந்த இரு விஷயமும் ஒரு நேர்கோட்டில் சந்திக்கிறதே…” என்றவன் விளக்கமே யாதவின் குழப்பத்தை அதிகரிக்க செய்தது.

“எங்களுக்கு ஒண்ணுமே புரியலடா” என்று தர்ஷினி ஒருபக்கம் புலம்ப, “எனக்கும் தான்” என்றான் ஜார்ஜ்.

“எதிர் துருவங்கள் ஈர்க்கப்படும் என்ற கோட்பாட்டின் படி, லவ் என்ற மேஜிக் உன் வாழ்க்கையிலும் நடக்கும். இரு வேறு குணம் உடைய இருவர் சந்தித்தால் அங்கே காதல் மலர்வது இயல்புதானே…?!” என்று சொல்லி கண்ணடித்த ராமைத் துரத்தி அடிப்பது இப்போது யாதவின் முறையானது.

அதைக்கண்டு மற்ற இருவரும் வாய்விட்டுச் சிரிக்க, “என்னோட வாழ்க்கையில் காதலுக்கு இடமில்லன்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன், நீ எதிர் துருவ கோட்பாடு சொல்றீயா?” யாதவ் அடிக்க துரத்திட, அவன் கையில் சிக்காமல் போக்கு காட்டினான்.  

“வாழ்க்கையில் இருக்கும் சுவாரசியமே நாளை என்ன நடக்கப் போகிறது என்று தெரியாமல் இருப்பதுதானே…? அதுவரை பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம்” ராம் கொடுத்த விளக்கம் மற்றவர்களையும் திகைப்பில் ஆழ்த்த, தன் நண்பனின் குறும்பை ரசித்த யாதவ் அதுக்குமேல் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“அவளைப் பற்றி என்னிடம் பேசாதே! உனக்கு புண்ணியமாகப் போகட்டும்” கையெடுத்துக் கும்பிட, அதன்பிறகு அவளைப் பற்றிய விஷயத்தை பகிராமல் அமைதியாகிவிட்டான். அந்த சண்டைக்குப் பிறகு இரு நண்பர்களிடமும் எந்தவிதமான மனக்கசப்பும் ஏற்படவில்லை.

அப்போதே யாதவ் காதுகொடுத்து கேட்டிருந்தால், பின்நாளில் ஏற்பட இருந்த பிரச்சனைகளை நடக்கவிடாமல் தடுத்திருக்கலாம். விதி அவனது வாழ்க்கையில் விளையாட நினைத்ததால், கடைசிவரை அவன் அந்தப் பெண் யாரென்று அறிந்து கொள்ளாமல் போனான்.

நான்கு ஆண்டுகளில் டாக்டர் ஆப் மேடிசன்(MD) படிப்பை முடித்துவிட்டு,  FMGE எனப்படும் தேர்வை எழுதி  இந்தியா கிளம்பினான்.

இத்தனை ஆண்டுகாலமாக சம்பாரித்த பணத்தில் இந்தியாவில் தொழில் தொடங்க நினைத்த சிவசந்திரன் சொந்த மண்ணிற்கு செல்ல ஆசைப்பட, வைஜெயந்தி முகத்தில் ஒருவிதமான மலர்ச்சி தெரிந்தது. ராம் பல்கலைகழகத்தில் படிப்பை முடித்திருக்க, கீர்த்தனா பள்ளிப்படிப்பு முடித்து தேர்ச்சி பெற்றாள். ராம்குமாரின் குடும்பம் மற்றும் யாதவ் ஐவரும் இந்தியா செல்வது என்று முடிவானது.

அவர்களை அழைத்துச் செல்ல ஏர்போர்ட்டில் காத்திருந்தாள் மீனலோட்சனி. சிவசந்திரன் – வைஜெயந்தி மூலமாக மகனின் தகவல்கள் தெரிய வர, அவர் வைத்த நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்காமல் இந்திய மண்ணில் பதித்தான் யாதவ் கிருஷ்ணா.

இந்த நான்கு ஆண்டுகளின் அதிகப்படியான படிப்பு மற்றும் தனிமை அவன் மனதை கல்லாக மாற்றியிருந்தது. தாயின் முகம் பார்த்தும் எரிச்சல் அதிகரிக்க, ‘ரொம்ப நல்லவங்க மாதிரி வேஷம் போட வந்துட்டாங்க’ அவர்களைக் கண்டும் காணாததுபோல் கடந்து சென்றான்.

அந்த நிறுவனத்தை மீனலோட்சனி நடத்தி வருவது இன்னும் அவனை கோபபடுத்திட, கார்டியாலஜி படிக்க பெங்களூர் சென்றவன் மூன்று படிப்பை முடித்துவிட்டு, ஊட்டியில் இருக்கும் மருத்துவமனையில் பணியில் சேர்ந்தான்.

அவன் வாழ்வில் நடந்த நிகழ்வை கூறிய ராம்குமார், “இன்னைக்கு வரைக்கும் அவனை மாற்றவே முடியல மதுரா. ஆனால், யாதவ் எந்த தப்பும் செய்யல” உறுதியாக கூறிய தமையனை கசந்த புன்னகையுடன் ஏறிட்டாள் யாழினி.

அவளது சிரிப்பிற்கான காரணம் புரியாதபோதும், “அந்த நிறுவனம்தான் தன் தாயை தன்னிடம் இருந்து பிரித்ததுன்னு அவன் உறுதியாக நம்பறான். மீனா ஆன்ட்டியின் பக்கமிருக்கும் நியாயத்தைக் கூட எங்களால் சொல்ல முடியல” என்று சொல்லும்போது அவன் குரல் கரகரத்தது.

தன்னவனின் மறுப்பக்கம் இருக்கும் வலியினை உணர்ந்தவளின் விழிகள் லேசாக கலங்கியது. இது கலங்க வேண்டிய நேரமில்லை என நினைத்து, உடனே சிந்தனையை திருப்ப, அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மனதில் திட்டமிட்டாள் யாழினி.

“இப்போ சொல்லு அந்த நிறுவனத்தை வாங்க போகிறாயா?” என்ற  ராமின் விழிகளில் இருந்த எதிர்பார்ப்பு அவளை என்னவோ செய்தது.

“கண்டிப்பாக வாங்கத்தான் போகிறேன் அண்ணா. என்னோட முடிவில் எந்த மாற்றமும் இல்லை” தன் முடிவைக் கணீர் குரலில் அறிவித்தாள்.

“இதனால் உங்கள் இருவருக்குள் இருக்கும் விரிசல் பிளவாக மாற வாய்ப்பிருக்கு” என்றவன் எச்சரிக்கை செய்ய, அதைகேட்டு அவள் முகம் பூவாய் மலர்ந்தது.

“வாழ்க்கை என்றாலே ஏற்றத்தாழ்வு இருக்கும்னு கத்துக் கொடுத்த நீயே நெகட்டிவ்வாக பேசலாமா?” என்றவள் கேள்வியில் அவன் திகைத்து விழிக்க, அதைப் பொருட்படுத்தாமல் மீண்டும் தொடர்ந்தாள்.

“தலைக்குமேல் வெள்ளம் போனபிறகு ஜான் போனால் என்ன? முழம் போனால் என்ன? என்ன நடந்தாலும் சரி! இந்த நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கி நிர்வாகம் செய்யாமல் விடவே மாட்டேன்” என்றவளின் முடிவைக் கண்ட ராம், அவளது தலையைப் பிடித்துச் செல்லமாக ஆட்டினான்.

“இதுக்குமேல் சொல்ல ஒண்ணுமில்ல. என்னைக்கும் நான் உனக்கு பக்கபலமாக இருப்பேன். இந்த தொழிலில் நீ வெற்றியடைய மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்!” வாக்கு கொடுத்து அவளை மனதார வாழ்த்திட, அதுவே அவளுக்கொரு புது தெம்பைக் கொடுத்தது.

அவளை அங்கிருந்து அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்ற ராம்,  யாதவ் கிருஷ்ணா – மதுரயாழினி நடுவே நிகழ்ந்த பிரச்சனையை மறைத்துவிட்டு அவள் நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கும் விஷயத்தை மட்டும் பெற்றோரிடம் பகிர்ந்தான்.

சிவசந்திரன் – வைஜெயந்தி இருவரும் மனதார வாழ்த்தினர்.