Aathiye anthamai – 33

குடை சாய்ந்தது

விஷ்வா எங்கே கோபத்தில் சரவணனிடம் சண்டைக்கு போய்விடுவானோ என்று அச்சமுற்ற ஆதி அவனை அவசர அவசரமாய் இழுத்து கொண்டு அறைக்கு வெளியே சென்றாள். 

அவள் கரத்தை பட்டென உதறியவன்,

“அந்த சரவணனை நான் விட போறதில்ல” என்று கோபமாய் சொல்லி கொண்டு கடந்து செல்ல பார்த்தவனை வழிமறித்து நின்றாள் ஆதி.

“விஷ்வா ப்ளீஸ்ஸ்ஸ் வேண்டாம்” என்று தன் கரம் கூப்பி அவள் கெஞ்சி நிற்க,

அவன் கோபம் கொஞ்சமும் குறைந்தபாடில்லை.

“அவன் உன்னை கொல்ல பார்த்துக்கிறான்… அவனை சும்மா விட சொல்றியா?” ரௌத்திரமாய் மாறியிருந்தது அவன் முகம்.

“அவனா எதுவும் செய்ல விஷ்வா…  எல்லா என் பெரியப்பாவோட திட்டம்” என்று ஆதி சொல்ல விஷ்வா அதிர்ந்து நின்றான்.

அதே நேரம் சரவணன் அறையை விட்டு வெளியே வந்து விஷ்வாவை முறைத்து கொண்டே செல்ல,

“அவனை” என்று விஷ்வா சினத்தோடு தன் விரல்களை மடக்கி கொண்டு அவனை அடிக்க போக

ஆதி அவன் கரத்தை பற்றி,

“என் மேல உனக்கு உண்மையிலேயே அக்கறை இருந்தா நீ சரவணனை அடிக்க கூடாது” என்றாள்.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பின் அவனால் முன்னேறி செல்ல முடியவில்லை. அவன்  அப்படியே அமைதியாய் நின்றுவிட,

“உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும் விஷ்வா… உள்ளே வா” என்று சொல்லி அவன் கரம் பற்றி அறைக்குள் அழைத்து சென்றவள் அறைக்கதவை மூடி தாளிட்டாள். 

விஷ்வாவோ கட்டுக்கடங்கா கோபத்தோடு அடிப்பட்ட புலி போல   இடமும் வலமுமாய் நடந்தபடி,

“என்ன நடக்குது ஏதுன்னு நீ வாயை திறந்து சொல்ல மாட்டியா?” என்று  கேட்டவனின் முகத்தில் அத்தனை சீற்றம்.

ஆதி தன் கரங்களை கட்டி கொண்டு நிதானமாய் அவன் கோபத்தை உள்வாங்கியவள், “ஏன் விஷ்வா? என் மேல எப்பத்தில இருந்து உனக்கு இவ்வளவு அக்கறை” என்று எகத்தாளமாய் கேட்டு அவள் புன்னகையிக்க,

அவன் முகம் மேலும் கடுகடுவெனவே இருந்தது.

“உன் கூட நான் ஓயாம சண்டை போடுவேன்… இல்லன்னு சொல்லல… ஆனா உனக்கு ஒண்ணுன்னா நான் பார்த்துட்டு சும்மா இருப்பேன்னு நினைச்சியா?” இறுக்கமான விழிகளோடே அவன் சொல்ல,

ஆதி சிறுபுன்னகையோடு அவனை வியப்பாய் பார்த்திருந்தாள்.

“இதுக்கு மேல நீ இங்கே இருக்க வேண்டாம்… புறப்படு போலாம்” என்று விஷ்வா அமர்த்தலாகவே சொன்னாலும் அவன் முகத்திலிருந்த கோபம் துளியளவும் குறையவில்லை.

“விஷ்வா ப்ளீஸ்… முதல்ல ரீலேக்ஸாயிட்டு… நான் சொல்றதை கேளு” என்றவள் பொறாமையாக சொல்ல,

“நீ எதையும் சொல்ல வேண்டாம்… நான் எதையும் கேட்க வேண்டாம்… வீ ஆர் லீவிங் நவ்… வர மாட்டேன்னு அடம்பிடிச்ச… நான் போலீஸ் போய் சரவணன் மேலயும் உங்க பெரியப்பா மேலயும் கம்பிளைன்ட் பண்ண வேண்டியிருக்கும்” என்க,

அவள் அதிர்ந்தபடி,

“ஆர் யூ  மேட் ஆர் வாட்? ஏன் இப்படி எல்லாத்துக்கும் அவசரப்படிற… உனக்கு எதையும் பொறுமையா ஹேன்டில் பண்ணவே தெரியாதா? எல்லாத்துக்கு கோபம் கோபம் கோபம்… இவ்வளவு கோபம் எனக்கு சத்தியமா செட்டாகாதுப்பா” என்று படபடவென பொறிந்தவள் அவனிடமிருந்து தன் பார்வையை  வேறுபுறம் திருப்பி கொண்டு நின்றாள்.

விஷ்வா அப்படியே மௌன நிலையில் அவளை பார்க்க அந்த அறையை ஆக்கிரமித்த நிசப்தத்தால் துணுக்குற்று ஆதி மீண்டும் தன் பார்வையை அவன் புறம் திருப்பினாள்.

அவனோ விழி எடுக்காமல் இவளையே பார்த்திருக்க,

“விஷ்வா” என்றவள் மெல்ல அழைப்பு விடுத்தாள்.

அவன் ஆழ்ந்த பெருமூச்சோடு அவளை ஏறிட்டவன்,

“எனக்கு இவ்வளவு கோபம் செட்டாகாதுன்னா… அதுக்கு என்ன அர்த்தம் ஆதி?” என்று கேட்டவனின் முகத்தில் ஓர் எதிர்பார்ப்பு!

அவசரமாய் சொன்ன வார்த்தையை அவன் சரியாய் பிடித்து கொண்டு கேள்வி எழுப்ப ஆதி அவனை ஏறஇறங்க பார்த்தவள்,

“என்ன பெரிய அர்த்தம்… செட்டாகுதுன்னா செட்டாகுது… அவ்வளவுதான்” என்று சாதாரணமாய் சொல்லி முடித்தாள்.

அவளின் பதிலில் கொஞ்சம் கடுப்பானவன்,

“சரி அதை விடு… கிளம்பு புறப்படலாம்” என்று திரும்பியும் சுற்றி முதலிலிருந்து அவன் ஆரம்பிக்க,

“அய்யோ… விஷ்வா… திரும்பியும் வேதாளம் மாறி முருங்கை மரத்தில ஏறாதே… ப்ளீஸ் என் நிலைமையை புரிஞ்சிக்கோ… நான் இங்கே இருந்தாகனும்” அவள் தவிப்போடு சொல்ல,

“நீ முதல்ல நான் சொல்றதை புரிஞ்சிக்கோ… அங்க உங்க அம்மா… உன்னை நினைச்சு கவலை பட்டிட்டு இருக்காங்க ஆதி.. உனக்கு எதாவது ஆயிடுமோன்னு பயந்திட்டு இருக்காங்க… அவங்க பயத்துக்கு ஏத்த மாதிரிதான் இங்க எல்லாமே நடந்திட்டிருக்குன்னு இப்பதான் எனக்கு புரியுது… இந்த ஊரும் வேண்டாம்… நீ இங்க இருந்து ஒரு மண்ணும் செய்ய வேண்டாம்… வாக்குவாதம் பண்ணாம கிளம்பு ஆதி” என்று சொல்லி அந்த அறையிலிருந்த அவள் பேக்கை கையில் எடுத்தான்.

அவன் பிடித்த பிடியில் பிடிவாதமாய் நிற்க ஆதிக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை.

விஷ்வா மீண்டும், “கிளம்பு ஆதி” என்று அழுத்தம் கொடுக்க,

“சரி போகலாம் விஷ்வா… ஆனா நான் சொல்றதை கொஞ்சம் பொறுமையா கேளு… அப்புறமா போகலாம்” என்றாள்.

அவளை ஆழமாய் ஒரு பார்வை பார்த்தவன்,

“சரி சொல்லு கேட்கிறேன்… ஆனா அதுக்கப்புறம் நம்ம கிளம்பிறோம்” என்று விஷ்வா அமைதியாய் சுவற்றில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டான்.

“ஹ்ம்ம்” என்று தலையசைத்தவள்

அவனிடம் ஆரம்பித்திலிருந்து தன் அம்மாவின் வாழ்வில் நடந்தவற்றை எல்லாம் ஒன்றுவிடாமல் சொல்ல

விஷ்வாவின் முகம் வியப்புகுறியாய் மாறியது.

அதோடு அவள் தன் அப்பாவின் இழப்பு பற்றியும் தன் அம்மாவிற்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அவப்பெயர் பற்றியும் சொல்லும் போது அவள் கண்கள் கலங்கி வார்த்தைகள் தடுமாற,

முதல் முறையாய் அவள் தளர்ந்து போவதை பார்த்த விஷ்வாவின் விழிகளிலும் கண்ணீர் எட்டி பார்த்தது.

ஆதி தன் கண்ணீரை மறைத்து கொண்டு ஜன்னல் புறமாய் திரும்பி நிற்க,

“ஆதி” என்று அழைத்து அவளை தோளைத் தொட்டான் விஷ்வா.

அவளை அவன் தேற்ற முயல,

“நத்திங் விஷ்வா… ஐம் ஆல்ரைட்” என்று ஆதி சொல்ல விஷ்வா அவள் தோள்களை பிடித்து திருப்பினான்.

ஆதியின் கண்கள் சிவந்திருப்பதை பார்த்தவனின் மனம் கனத்து போனது.

அவளோ வேதனையோடு மேலும் பேச தொடங்கினாள்.

“எங்கம்மாவை பத்தியும் என்னை பத்தியும் தப்பா பேசினதை தாங்க முடியாமதானே நீ கோபப்பட்ட விஷ்வா… இந்த ஊரே எங்கம்மாவை பத்தி தப்பா பேசுது… என் சொந்த பெரியப்பா நீ என் தம்பி மக இல்லன்னு சொல்றாரு…

எங்கப்பா கூட வாழதான் என்க்கு கொடுப்பனை இல்ல.. ஆனா அவரோட அடையாளத்தை கூட எனக்கில்லாம பண்றதை கேட்டுட்டு நான் இந்த ஊரை விட்டு அமைதியா வந்திருனுமா விஷ்வா… என்னையும் எங்கம்மாவை பத்தி இங்க இருக்கிறவங்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டாமா…

அதுமட்டுமில்ல…  இந்த ஊருக்கு ஏற்பட போகிற ஆபத்தை நான் தடுக்க வேணாமா?!” என்றவள் வேதனையோடும் வலியோடும் கேட்க விஷ்வா குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

“நீ சொல்றதெல்லாம் சரிதான்… ஆனா இந்த பிரச்சனையில  உனக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோம்னு உங்க அம்மா பயப்படிறாங்க” என்று பொறுமையாக அவன் எடுத்துரைக்க,

“எனக்கு எதுவும் ஆகாது விஷ்வா… எங்க அப்பாவோட ஆசீர்வதம்… என் நம்பிக்கை… இது இரண்டும் என் கூடவே இருக்கு” என்று தன் மனநிலையை நம்பிக்கையோடு ஆதி வெளிப்படுத்தினாள்.

விஷ்வா அவளை உற்று நோக்கியபடி,

“நானும் உன் கூட இருப்பேன் ஆதி..  என்ன நடந்தாலும் உனக்கு என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் உன் கூட துணையாய் இருப்பேன்… இப்ப மட்டும் இல்ல.. உன் வாழ்க்கை முழுக்க.. ஒரு நண்பனா அதே நேரத்தில .. . நீ விருப்பப்பட்டால் உன்னோட கணவனா” என்று விஷ்வா தன் மனதில் உள்ள எண்ணத்தை வெளிப்படுத்த ஆதியின் இதழ்களில் புன்னகை தவழ்ந்தது.

“ஹும்ஹு…. உன் மனசுல இருக்கிறதை சொல்ல சரியான சேன்ஸ் பாத்திட்டிருந்தியோ?!” 

“ஆனா நீ உன் மனசில இருக்கிறதை சொல்லவே மாட்டிறியே”என்றவன் கேட்டு அவள் மீது ஏக்கபார்வையை வீசினான்.

அவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவள்,

“நீ எப்பவுமே இதே மாதிரி நட்போட… என்னோட லைஃப் பாட்னரா வாழ்க்கை முழக்க வர்றதில்ல எனக்கு ஒகேதான்… ஆனா உன்னோட இந்த கோபத்தை சமாளிக்கனம்னு நினைச்சாதான்” என்று ஆதி இழுக்க

விஷ்வாவின் முகமும் மலர்ந்தது.

“அது ஒரு பிரச்சனையே இல்ல… நீ ஒரு  ஹக் கொடுத்தா என் கோபமெல்லம் பறந்து போயிடும்” என்க,

ஆதி அவனை விடுஇடுங்க பார்த்து,

“கிட்ட நின்னாலே சாரோட கண்ணியம் கெட்டு போகும்.. கட்டிப்பிடிச்சா உங்க கண்ணியம் கெட்டு போகாதோ?” என்றாள்.

“காதலிக்கிற பொண்ணுகிட்ட அந்த மாதிரி… கட்டுபாடெல்லாம் கிடையாது” என்று சொல்லி விஷ்வா புன்னகையிக்க

“ஓ… அப்போ மாலதிக்கும் இந்த மாதிரி கட்டுபாடெல்லாம் இல்லையோ ?!” என்றவள் கேட்ட மறுகணம் விஷ்வாவின் முகத்திலிருந்த புன்னகை மறைந்தது.

“இப்போ கண்டிப்பா நீ மாலதியை பத்தி பேசினுமா?!” அவன் முகம் சிறுத்து போக,

“ஜஸ்ட் தெரிஞ்சிக்கலாமேன்னு கேட்டேன்… கேட்க கூடாதா?!” அவள்  இயல்பான முகபாவத்தோடே கேட்க அவன் அவள் பார்வையை கூர்ந்து நோக்கி,

“மாலதியோட அடக்கமான அழகு, அந்த சைலன்ட் கேரக்டர் எல்லாம் எனக்கு பிடிச்சு போனது உண்மைதான்… நான் மறுக்கல… என்ன காரணத்தினாலோ அவ என் வாழ்கையை விட்டு போயிட்டா… ஆனா ஆதி… உன்னை நான் காதலிப்பேன்னு சத்தியமா நினைச்சு பார்த்ததேயில்லை… அப்படி ஒன்னு கனவுல நடந்தா கூட, அது ஒரு கெட்ட கனவாதான் நான் நினைப்பேன்….

ஆனா அந்த எண்ணத்தை எல்லாம் மாத்தி இந்த ரொம்ப குறுகிய காலத்தில பழைய எல்லா விஷயங்களை  மறக்கடிச்ச இப்போ நீ மட்டுமே என் மனசு முழுக்க நிறைஞ்சிருக்க… அதனாலதான் நீ  அப்படி யாரோ ஒருத்தன் மாதிரி என்னை எடுத்தெறிஞ்சு பேசினதை என்னால தாங்கிக்க முடியல… உன் நிராகரிப்பை தாங்க முடியாமதான் இங்கிருந்து போனும்னு நினைச்சேன்… பட்… நீ விஷ்வா டோன்ட் கோன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிருந்தா நான் நிச்சியம் போயிருக்க மாட்டேன்” என்றான்.

“ஆமா… சார் அப்படியே நான் சொல்றதை  காது கொடுத்து கேட்டுட்டாலும்…  கோவில்ல பேசலாம்னு பாத்தா நீ அதுக்கான சேன்ஸையே எனக்கு கொடுக்காம கிளம்பி போயிட்டியே”

“போனேதான்… ஆனா நான் ஊரைவிட்டு போகிறதுக்குள்ள உங்கம்மா போன் பண்ணுங்க… ஆதியை எப்படியாவது பேசி கூட்டிட்டு வந்துரு… அவளுக்கு ஏதாவது ஆயிடுமோன்னு எனக்கு பயமா இருக்குன்னு ரொம்ப பீஃல் பண்ணுங்க… அதுக்கப்புறம் நான் எங்க புறப்படிறது.. அதான் திரும்பி வந்துட்டேன்”

“அப்போ நீயா சமாதானமாகி வரல” என்று அவனை முறைத்தபடி அவள் கேட்க,

“அது அப்படி இல்ல… கிளம்பிறேன்னு சொல்லி ரெடியாயிட்டேன்… நீயும் என்னை போக வேண்டாம்னு தடுக்கல… நானா போகாம நின்னுட என் ஈகோ ஒத்துக்கல.. நான் திரும்பி வர ஆன்ட்டியோட போஃன் ஒரு காரணம்… அவ்வளவுதான்”

“நல்ல சமாளிப்பு”

“அப்போ நம்பமாட்ட?”

“நம்பிட்டேனே” என்று சொல்லி ஆதி சிரிக்க விஷ்வாவும் அவளோடு சேர்ந்து புன்னகையித்தான்.

அவர்கள் இருவர் இடையிலும் ஒருவித இலகுதன்மை வந்திருக்க விஷ்வா அப்போது தன் கைப்பேசியை நீட்டி,

“உங்கம்மாக்கு போன் போட்டு பேசு ஆதி.. அப்பதான் அவங்க சமாதானம் ஆவாங்க” என்றவன் சொல்ல யோசனையாய் அவனை பார்த்தவள்,.

“பேசிறேன் விஷ்வா” என்றாள்.

“ப்ச்…ஸ்பீக் நவ்” என்றவன் அழுத்தம் கொடுக்க,

“நான் என் போனிலிருந்து பேசிறேன்… நீ பேக் எடுத்துட்டு உன் ரூமுக்கு போ” என்று சொல்லி மூடியிருந்த கதவை திறந்தாள்.

விஷ்வா அதிர்ச்சியான பார்வையோடு,

“அந்த சரவணன் ரூமுக்கா ?!” என்று கேட்க,

“பின்ன வேறெங்க?” என்றாள்.

“அவன் தூங்கும் போது என் தலையில கல்லை தூக்கி போட்டாலும் ஆச்சர்யபடிறதுக்கில்ல… நான் அவன் ரூமுக்கு போக மாட்டேன்” என்று விஷ்வா மறுக்க,

“அப்படி எல்லாம் பண்ணமாட்டான் விஷ்வா… நீ போ” என்றாள் ஆதி.

“நோ வே.. நான் இந்த ரூம்ல உன் கூடவே ஸ்டே பண்ணிக்கிறேன்”

அவன் சொன்னதை கேட்டு மேலும் அதிர்ச்சியுற்றவள்,

“இரண்டு நாள் முன்னாடி நீ இப்படி சொல்லிருந்தா கூட நான் யோசிச்சிருப்பேன்… ஆனா இப்ப கூடவே கூடாது” என்றாள் தீர்க்கமாக!

“ஏன்… உனக்கு உன் மேலயே நம்பிக்கை இல்லையா?!” வெகுசமார்த்தியமாய் அவன் கேட்க,

“இல்ல… எனக்கு உன் மேல சுத்தமா நம்பிக்கை இல்லை… போ விஷ்வா… என்னை இரிடேட் பண்ணாதே” என்று முகத்தை இறுக்கமாக வைத்து கொண்டு  அவனை அனுப்ப முற்பட்டாள்.

அவளை  வித்தியாசமான  பார்வையோடு ஏறிட்டவன்,

“நான் இவ்வளவு கண்ணியமா இருந்தும் உனக்கு என் மேல நம்பிக்கை இல்லைன்னா… எதுக்கு தேவையில்லாம கண்ணியமா இருந்துகிட்டு” என்று சொல்லி வாசல் கதவருகில் நின்றிருந்தவளை அருகில் இழுத்து அணைத்து அவளின் கன்னத்த்தில் தம் இதழ்களை அழுத்தமாய் பதித்துவிட மூச்சு அவளுக்கு ஒரு நொடி நின்று போனது.

அவள் அதை சற்றும் எதிர்பாராதவளாய் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்க,

” தேங்க்யூ.. அன் சாரி” என்று ஆதி தன்னிலைக்கு வருவதற்கு முன்பே விஷ்வா சொல்லிவிட்டு அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

ஆதி ஒருவாறு அவன் தந்த அதிர்ச்சியிருந்து மீண்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தவள்,

“விஷ்வா யூ ராஸ்கல்… ஐ வில் கில் யூ” என்று பொறுக்க முடியாமல் கத்தினாள்.

“தப்பா சொல்ற டார்லிங்…  கே ஐ எல் எல்.. இல்ல… இட்ஸ் கே ஐ எஸ் எஸ்.. காட் இட்” என்றவன் சொல்லி எள்ளலாய் நகைக்க,

அவன் சொன்னது சற்று தாமதமாகவே அவள் புத்திக்கு எட்ட,

“போடா இடியட்” என்று அடங்கா கோபத்தோடு சொல்லிவிட்டு அவள் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக் கொண்டாள்.

சில விநாடிகள் நடந்து விட்ட அந்த நிகழ்வு ஆதியின் மனக்கட்டுபாடுகளை சிதைத்துவிட இத்தனை வருடமாய் அவளுக்குள் பத்திரமாய் பூட்டியிருந்த பெண்மை என்ற உணர்வு  வெளிப்பட்டுவிட்டது.

அவளை பார்வையாலும் தீண்ட கூட எந்த ஆணும் யோசிக்க, சர்வசாதரணமாய் அவளை அணைத்து முத்தமிட்ட அவன் தீரத்தில் குடை சாய்ந்தது அவள் வன்மை.

தான் வந்த வேலையெல்லாம் மறந்தவள்

விஷ்வாவின் அந்த காதல் முத்தத்தில் இருந்து மீள முடியாமல் தன் படுக்கையில் சாய்ந்து தலையணையில் முகம் புதைத்து கொண்டாள்.