ENV-16A

என்னுள் நீ வந்தாய் – அத்தியாயம் 16(1):

தன்னருகில் இருந்த கவிதாவை கண்கொட்டாமல் பார்த்திருந்தான் அகிலன்…

அந்த அதிர்வில் இருந்து வெளிவந்த கவிதா… “அம்மாடி… பிடிச்சயே… இல்லாட்டி உஃப்ப்” என்று தன்னையே குலுக்கிக்கொண்டு சிறிய மூச்சை வெளியிட்டு அவனிடம் இருந்து தன்னைப் பிரித்துக்கொண்டாள்.

எதுவும் நடக்காதுபோல் அவள் முன்னே செல்ல, போகும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு பின்னே ஏறினான் அகிலன்.

‘உண்மையா அவளுக்கு ஒன்னுமே தோனலயா?’ என்ற எண்ணமே அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் கவிதாவோ எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் நடந்துகொண்டாள்.

அடுத்த நாள் சனிக்கிழமை.

அகிலன் கவிதாவின் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது அவன் தயாரித்த ஒரு ரிப்போர்ட்’டை மறந்து வைத்துவிட்டு வந்ததால், ட்ரைனிங் முடித்து வந்த அவள் தம்பி இளஞ்செழியனிடம் அதைக் கொடுத்துவிட்டனுப்பினார் கவிதாவின் தந்தை ஸ்வாமிநாதன்.

மதிய நேரம் கடந்திருக்க, சென்னை வந்து சேர்த்தான் இளஞ்செழியன்.

“செழியா… இவளோ நாள் ஆச்சுல்ல உனக்கு என்ன வந்து பார்க்க…” அவனைப் பார்த்தவுடன் கவிதா கண்கள் கொஞ்சமாகக் கலங்க… “நான் தான் உன்கிட்ட அடிக்கடி பேசறேனே க்கா” என்றவன் கொஞ்சம் நிறுத்தி…

“சந்தோஷமா இருக்கியா க்கா….” என அவள் முகம் பார்த்துக் கேட்க… அடிக்கடி அவன் கேட்கும் கேள்வி இது என்பது கவிதாவுக்கும் தெரியும். அதனால்…

“ஹ்ம்ம் இதையே எத்தனை தடவடா கேட்ப… இரு நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வரேன்” என்றுவிட்டு அவள் செல்ல, அதே நேரம் அகிலன் கீழிறங்கி வந்தான்.

“எப்படி இருக்க செழியா…” என கேட்டபடி அவனருகில் வந்தமர்ந்தான் அகிலன்.

அதற்குத் தலையயை மட்டும் ஆட்டிய சிறியவன், எதுவும் பேசாமல் ரிப்போர்ட்’டை நீட்டினான்.

அகிலன் புன்னகைத்துக்கொண்டே ‘அக்காக்கும் தம்பிக்கும் என்ன பார்த்த எப்படி இருக்குமோ’ என நினைத்துக்கொண்டு வாங்கிக்கொண்டான்.

கவிதா தம்பிக்குத் தண்ணீர் எடுத்துவர, “என்ன தண்ணி மட்டும் எடுத்துட்டு வர… டீ காபி போடலையா? சாயங்காலம் ஆகப்போகுதே” என்றவுடன்…

“இல்லக்கா… எனக்கு அதெல்லாம் வேணாம் தண்ணி மட்டும் போதும் ” என்றான் செழியன்.

‘அதானே… நான் சொல்லி கேட்டுட்டா… அக்காக்கு தம்பி தப்பாம பொறந்துருக்கான்’ என நினைத்து…

“எனக்கு டீ வேணும் பே…” ‘பேபி’ என்று சொல்லவந்ததை நிறுத்திக்கொண்டான். கவிதாவுக்கும் அது புரிய, சிரிப்பை வெளிக்காட்டாமல் சரி என்று சென்றுவிட்டாள்.

“அப்பறம் புது வேலையெல்லாம் எப்படி போகுது…” அகிலன் பேச்சு கொடுக்க… அதற்கும் அவனிடம் தலையசைப்பே அதுவும் முகம் பார்க்காமல்.

“காலேஜ் கான்வோகேஷன் எப்போ” விடாப்பிடியாக அகிலனும் அவனிடம் பேச “இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல” என்ற பதில் வந்தது.

ஏதோ ஒன்று அகிலனும் கேட்க… அதற்கு ஓரிரு வார்த்தைகள் மட்டுமே வெளிவந்ததது அவனிடம்.

கவிதா டீ போட்டுக்கொண்டு வந்து கொடுக்க, அதைக்குடித்து முடித்தவுடன் அகிலன் வெளியே சென்றான்.

செழியன் அவன் தோழன் வீட்டிற்கு புறப்படுவதாகச் சொல்ல, அவனை வற்புறுத்தி இரவு உணவு சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் செல்லவேண்டும் என்று கவிதாவும் விடாப்பிடியாகச் சொல்ல… மறுக்க முடியாமல் சரி என்றான்.

மேலே இருந்த முகப்பில் இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க… அதே நேரம் ஆர்பரித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் வந்தாள் ப்ரியா அகிலனுடன்.

முன்பு லட்சுமியிடம் அகிலன் பேசியபோது, கவிதாவிற்காக வெந்தயக்களி செய்துகொடுக்கச் சொன்னான். அதை எடுத்துக்கொண்டு காலேஜில் இருந்து நேராக வந்திருந்தாள் இசைப்பிரியா.

அவள் அறை மேல் தளத்தில் இருக்க…

“என்ன கொரியர் சர்வீஸ் பண்ண வெச்சுடயேடா அண்ணா. ஒழுங்கா லிவைஸ் ஜீன் (levis jean) எடுத்துகுடுக்கற. நீ ஒன்னு அண்ணி ஒன்னு. இல்லை இல்ல நான் அண்ணிகிட்ட வேற கேட்டுக்கறேன்… அண்ணி மேல இருக்காங்களா…” என்று அண்ணனிடம் வாயாடிக்கொண்டு மேலே செல்ல…

அங்கே கவிதாவையும் செழியனையும் பார்த்த ப்ரியா “ஓ… உங்க பாசமலர் வந்துருக்காங்களா… ஹ்ம்ம்… இருக்கட்டும் இருக்கட்டும்… இந்தாங்க பிடிங்க. வெந்தயக்களி” என்று அவளிடம் கொடுத்தவள்…

“அண்ணி கொஞ்சம் டீ கிடைக்குமா… ஒன்றை மணிநேர ட்ராவல். ரொம்ப தல வலி” என கெஞ்சலாகக் கேட்க, புன்னகையுடனே “சீக்கிரம் ரெஃப்பிரஷ் ஆகிட்டுவா. போட்டுவெக்கறேன்” என்றாள் கவிதா.

இதில் எதிலுமே தலையிடாமல் அமைதியாக மொபைல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் செழியன்.

அவன் இருந்த இடத்தில் இருந்து துளியும் அசையாமல் இரவு வரை இருந்தான். கவிதா அழைக்கவும் சாப்பிட கீழே சென்றான்.

அவனுக்குப் பிடித்த பனியாரம் செய்திருந்தாள் கவிதா. அவளுடன் ப்ரியாவும் உதவி எனச் சொல்லிக்கொண்டு சேட்டை செய்துகொண்டிருந்தாள்.

“இன்னும் ரெண்டு போட்டுக்கோ டா. இனி எப்போ பாப்பேனோ உன்ன” என பரிவுடன் அவனுக்குப் பரிமாற… இவர்கள் இருவரையும் பார்த்த ப்ரியா ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்த அகிலனைப் பார்த்து…

“டேய் அண்ணா… பாரு இங்க ஒரு கிழக்குச் சீமையிலே படமே ஓடுது” என நக்கல் அடிக்க… கவிதா புன்னகையுடன் முறைத்தாள்.

செழியன் சட்டென எழுந்து “எனக்கு போதும் க்கா” என்று சொன்னவுடன்… ப்ரியா கொஞ்சம் அதிர்ந்து அவனைப்பார்க்க… இதைப் பார்த்த அகிலன்… “ப்ரியா… அமைதியா இரு… இங்க வா” என்றான்.

செழியனைப் பார்த்து “ஓவர் சீன்…” என முனகியவள்… “வறேன்ன்னா… நம்ம பேசாம பாசமலர் படம் ஓட்டலாம்” கவிதாவுக்கும் செழியனுக்கும் அழகு காட்டிவிட்டு அகிலனிடம் சென்றாள்.

ஒருவழியாகச் செழியன் கிளம்பியதும், இவர்கள் மூவரும் சாப்பிட்டு முடிக்க… ப்ரியா அடுத்த ரவுண்டு ஆரம்பித்திருந்தாள்.

“அண்ணி. ஒழுங்கா அந்த களி சாப்பிடுங்க. சின்ன வயசுல அம்மா குடுக்கறப்ப கடுப்பா இருக்கும். நல்லாவே இல்ல. இதைப்போய் சாப்பிட சொல்லி படுத்தறாங்களேன்னு இருக்கும். ஆனா என் ஃபிரன்ட்ஸ் வலின்னு சொல்றப்ப தான் இதோட அருமை புரிஞ்சது. சோ… நான் என்ன சொல்லவறேன்னா… நல்லா இருக்காது ஆனா உடம்புக்கு நல்லது” என ஒரு பெரிய லெக்ச்சர் எடுத்தாள்.

அண்ணனைப் போலவே தங்கை என்றே தோன்றியது கவிதாவுக்கு.

இருவரும் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருக்க, அதை அனைத்தையும் அகிலன் கேட்டுக்கொண்டு தான் இருந்தான் வேலை செய்கிறேன் என்ற பெயரில்.

“அண்ணி. உங்க அப்பா தமிழ் ப்ரோஃபெஸர்ன்னு உங்களுக்கும் உங்க தம்பிக்கும் தமிழ் பேரா வெச்சுருக்காரு இல்லையா. அவளோ பிடிக்குமா அவருக்கு தமிழ்” என்று புது டாபிக்’கை ஆரம்பித்தாள்.

“ஹ்ம்ம். அவர என்ஜினியர் ஆக்கணும்ன்னு தாத்தாக்கு ஆசையாம். ஆனா அப்பா தமிழ் தான் படிப்பேன்னு அடம்பிடிச்சு படிச்சாருன்னு சித்தப்பா சொல்வாரு. அது சரி எங்களுக்கு தான் பேரு இப்படி… உங்களுக்கு ஏன் பழைய பேரா வெச்சிருக்காங்க அத்த மாமா” கேட்டாள் ப்ரியாவிடம்.

அகிலன் வேலைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் இதையெல்லாம் கவனிக்க மாட்டேனென நினைத்துக்கொண்டு.

“அந்தக் கொடுமையை ஏன் கேக்கறீங்க அண்ணி. என் பேரு அகிலாண்டேஸ்வரின்னு வெச்சுருக்க வேண்டியது. ஜஸ்ட் மிஸ்” என பெருமூச்சுடன் ஆரம்பித்தாள் ப்ரியா.

“அப்பா அம்மாக்கு முதல் குழந்தை பொறந்தவுடனே அவங்க பேரைத்தான் வைக்கணும்ன்னு பாட்டி ஆர்டர் போட்டுட்டு… பரலோகத்துக்கு என்ட்ரி பாஸ் வாங்கிடுச்சு. நல்ல வேல என்னைக் காப்பாத்த எங்கண்ணன் முன்னாடி பொறந்துட்டான். அதுனால அகிலாண்டேஸ்வரி அகிலன் ஆயிடுச்சு”

“நீங்களே நினைச்சுப்பாருங்க… இந்தக் காலத்துல அகிலாண்டேஸ்வரி பேர வெச்சுட்டு… உஃப்ப் தப்பிச்சேன்” என சலித்துக்கொண்டவள் மறுபடியும் தொடந்தாள்.

“ஆனா அண்ணன் தான் பாவம். சின்னவயசுல, அவனை சும்மா அகிலா அகிலான்னு சொல்லி பசங்களெல்லாம் கிண்டல் பண்ணுவாங்கலாம். வேணும்னே அகிலா’னு சொல்லிட்டு, உன்ன கூப்பிடல, கேர்ள்ஸ்’ல அகிலாவ கூப்பிட்டோம். நீ ஏன் பாக்கறன்னு சொல்வாங்களாம்”

“அதுனால அகிலான்னு சொன்னாலே அண்ணனுக்கு செம்ம கோவம் வரும். அடிதடி வரைக்கும் எல்லாம் போயிருக்கு. ரொம்ப டென்ஷன் ஆயிடுவான்” என கூடுதலாக ஒரு செய்தியை சொன்னாள் ப்ரியா.

கவிதா எதையோ மனதில் நினைத்து புன்னகைத்துக்கொண்டாள்.

பின் ப்ரியாவிடம் “சரி உன் பேரோட ஸ்டோரி என்ன” என கிண்டலாகக் கேட்க…

“என்ன நக்கலா அண்ணி. ஆனா இருக்கு அதுக்கும் பேக்ரௌண்ட் இருக்கு. அம்மா நல்லா பாடுவாங்க. அண்ணாக்கு அவங்க நினச்ச பேர வைக்க முடியலையேன்னு எனக்கு இசைப்ரியான்னு வெச்சுட்டாங்க” என்றாள் ப்ரியா.

“என்னது அத்த பாடுவாங்களா???” என சந்தேகமாகக் கேட்க “டவுட்’டா இருந்தா… அம்மா வந்ததும் நீங்க நம்பமாடெங்கறீங்கன்னு ஒரு பிட்’ட போட்டு… அவங்கள பாட சொல்றேன்” என்றாள் ப்ரியா கள்ளச்சிரிப்புடன்.

“ஏன் இந்த கொலவெறி” என்று கவிதா போலியாக முறைக்க … இருவரும் கலகலவெனச் சிரித்தனர்.

கவிதா மனம்விட்டு சிரிப்பதைப் பார்த்தவனுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி பிறந்தது.

பின் பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டிருக்க, ஒரு இடத்தில் ப்ரியா கவிதாவிடம் “அண்ணா காலேஜ் படிக்கிறப்ப முரட்டு சிங்கிள். சில பல ப்ரோபோசல் வந்துச்சு. எல்லார்ட்டையும் ஒன்னொன்ன சொல்லி ரிஜெக்ட் பண்ணிடுவான். சில பேர்ட்ட வேணும்னே ராம் மூவில வர்ற ஜீவா மாதிரி வள்ளுன்னு விழுவான்”

“இதோட கொடும, என் ஃபிரன்ட் அக்கா, இவன் பின்னாடியே சுத்தினா. நம்ம ரிலேஷன் தான் அவங்களும். அவகிட்ட இவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா… இவன் ஒரு… ஐயோ அத நான் எப்படி சொல்வேன்” என்றவள் கவிதாவின் காதில் அதைச் சொன்னவுடன் கவிதா கிளுக்கெனச் சிரித்தாள்.

“அதுக்கப்பறம் அவங்க என்கூடப் பேசறதே இல்ல. இவனால” என புகார் வாசித்தாள் பிரியா.

அகிலனுக்கும் புன்னகைத்தான் இவர்களுக்குத் தெரியாமல்.

ஒருவழியாக இருவரும் பேசிமுடித்துப் படுக்கச்சென்றனர்… அடுத்தநாள் மாலை, ப்ரியா செங்கல்பட்டு சென்றிருக்க, அகிலனும் கவிதாவும் மட்டுமே இருந்தனர்.

அவன் ரெஃப்பிரஷ் ஆகிவிட்டு ரெஸ்ட்ரூமிள் இருந்து வெளியே வர, கவிதா யாருடனோ போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

சில நொடிகளில் “ஏய் அகிலா. என்னடி அகிலா…” என வேண்டுமென்றே சத்தமாகப் பேசினாள். அதைக் கேட்ட அகிலன் சட்டென அவளைப் பார்க்க, மறுபடியும் அழைத்தாள்.

அகிலனின் முகம் முற்றிலுமாக மாறியது. கையில் இருந்த பெர்ஃபியூம் (perfume) பாட்டில் தூக்கியெறிந்ததில், சுவற்றில் பட்டுத் தெறித்தது. கவிதா அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்க்க, இரவு உடையுடன் அப்படியே வெளியே சென்றுவிட்டான்.

கவிதா அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டு, பதட்டம் அடைத்தாள். அவன் சென்று இரண்டு மணிநேரத்திற்கு மேல் ஆகியிருந்தது. கார் சாவி, கராஜ் சாவி என அனைத்தும் அங்கேயே இருக்க, நேரம் செல்ல செல்ல கொஞ்சம் பயமும் எட்டிப்பார்த்து!