iD6

14

இரு துருவங்கள்

விந்தியாவின் கண்கள் சிவாவை சுற்றிலும் தேட இறுதியில் அவன் வரவில்லை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டாள். மனதில் ஏற்பட்ட வருத்தத்தை மறைத்தபடி மணமேடையில் ஏறினாள்.

மணமகள் மாலை அணிந்து கொண்டு வெட்கத்தோடு தலைகவிழ்ந்து வருவாள் என நாம் இலக்கியங்களில் படித்திருப்போம். ஆனால் விந்தியா அவற்றிற்கு நேர்மாறாய் நிமிர்ந்த தலையும்நேர்த்தியான நடையும் அபிநயமாய்ப் பேசுகின்ற விழிகளோடும் மணமேடை ஏறினாள்.

இத்தனை நேரம் ஆதித்தியா என்ன செய்து கொண்டிருப்பான் என்று நம் வாசகர்களுக்குத் தோன்றலாம். கண்களை மறைத்த புகையிலிருந்து மீண்டவனாய் விந்தியா வந்து கொண்டிருந்த திசையில் பார்த்தவன் பிரமித்துப் போனான் என்று சொன்னாலும் மிகையாகாது.

ஒயாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தவன் ஊமையாய் மாறிப்போனானோஅவன் பார்த்துப் பழகிய பெண்களை எல்லாம் க்யூட்டி,பியூட்டிசாம்மிங்பேபி என்று வர்ணனையோடு அழைப்பதுண்டு. ஆனால் விந்தியாவின் பூர்த்தியான மரியாதைக்குரிய அழகிற்கு இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் சற்றும் பொருந்தாது.

அவளின் அழகு ஒரு முழுமையடைந்த கம்பீரமான ஒன்று. மதியை மயக்கும் அழகல்ல. மதியைத் தெளிவுறச் செய்யும் அழகு. விந்தியா மேடையிலிருந்த மாதவியின் கால்களில் அசீர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு மனையில் அவன் அருகில் அமரும்வரை ஆதி மலைத்துபோனபடி பார்த்திருந்தான்.

முன்னாடியே இவளை பார்த்துவிடாமல் போனோமே என அவன் மனம் ஏங்கிய போதுஅவன் மூளை சொன்னது

நோ ஆதி… டோன்ட் கெட் சோ இம்பிரஸ்ட். இது மேரஜ் இல்ல வெறும் கமிட்மன்ட்

ஆதியின் மூளை அவனைச் சுதாரிக்கச் சொல்ல அவன் மனம் விந்தியாவின் அருகாமையில் கொஞ்சம் பலவீனமாய் மாறியது. இத்தனை நேரமாய் அவன் பார்வை விந்தியாவிடம் லயித்திருக்க அவள் ஒரே ஒரு முறை கூட அவனைத் திரும்பி பார்க்கவில்லை.

அவள் வெட்கப்படுகிறாளோ என்ற கேள்விக்கு இடமேயில்லை. அவள் பார்வையிலோ முகத்திலோ அதற்கான அறிகுறியே தெரியவில்லை. அந்தப் பார்வையில் ஒரு அலட்சியம் நிறைந்திருந்தது. சுற்றியுள்ள அனைவரையும் பார்த்து புன்னகையோடு அபிநயமாய் விசாரிக்கும் அவள் முகம் அவனைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை.

 இது ஆதியின் கற்பனை என்று நம் வாசகர்களுக்கு தோன்றலாம். ஆதியின் கணிப்பு சரியாகவே இருந்தது. விந்தியா அவனைப் பாராமுகமாய் அலட்சியம் செய்தாள்.

அதன் காரணத்தை அவன் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிக்க, கெட்டி மேளம்… கெட்டி மேளம்…” என்ற உரக்க சத்தம் கேட்க மேளங்கள் முழங்க வருண் நந்தினியின் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தைக் கட்டினான்.

ஆனால் அந்த நிரகராப்பை தாண்டி ஐயர் நீட்டிய தாலியை விந்தியாவின் கழுத்தில் கட்ட ஆதி தயங்கினான். அதற்குக் காரணம் அப்பொழுதேனும் அவனை அவள் கவனிப்பாளா என்று!

கட்டுங்கோ…” என்று ஐயர் கதறபின்னோடு சந்திரகாந்த் கட்டுடா…” என்று சொல்லவும் வேறுவழியின்றி ஆதி விந்தியாவின் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தைக் கட்டினான்.

அந்தச் சமயத்திலும் விந்தியா அவனைக் கவனிக்காமல் அமர்ந்திருந்தது அவள் திமிரும் தலைகணமும் பிடித்தவள் என அவன் மனதில் ஆழ பதிய வைத்தது. அவர்கள் இருவரும் மனதளவில் இரு துருவங்களாய் ரே மேடையில் வீற்றிருந்தனர்.

எல்லா சடங்குகளும் நிறைவுற்றது. மண்டபத்தின் வாசலில் இரு கார்கள் வந்து நின்றன. வருணும் நந்தினியும் ஒரு காரில் நந்தினி குடும்பத்தாருடன் அவள் வீட்டுக்கு சென்றனர்.

இன்னொரு பிரம்மாண்டமான வெள்ளை நிற புதுக் கார் சிவப்பு ரோஜாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. சந்திரகாந்த் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருக்க ஆதியும் விந்தியாவும் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர்.

மாதவிவனிதாசிந்துவும் பின்னாடியிருந்த கடைசி இருக்கையில் வீற்றுக் கொண்டனர். விந்தியா ஆதி விட்டு ரொம்பவும் இடைவெளியில் அமர்ந்து கொண்டு வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு வந்தாள்.

விந்தியாவின் வீட்டு வாசலில் நிற்கும் வரை ஆதிக்கு அவள் சாதாரண மிடில் கிளாஸ் என்பதே தெரியாது. அவர்கள் உள்ளே நுழைய ஆரத்தி எடுத்துமற்ற சடங்குளை எல்லாம் செய்து முடித்ததும்விந்தியா தன் அறையில் நுழைந்து எடுத்து வைக்க மறந்த சில பொருட்களைத் திணித்துக் கொண்டிருக்க… பின்னோடே ஆதி நுழைந்ததைக் கவனிக்கவில்லை.

அவளின் பின்பக்கம் ஆதி வரவிந்தியா அவள் திரும்பிய கணத்தில் ஓர் உயரமான கம்பம் போல் நின்றிருந்த அவனை நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல் நழுவி போக பார்த்தவளின் ஒரு கையை அழுத்தி பிடித்தபடி, வாட்ஸ் யுவர் பிராப்ளம்?” என்றான்.

அவனுடைய பிடி இறுக்கமாய் வலிக்க, தோ வர்றேன் மாமா” என்றாள் விந்தியா.

அவ்வளவுதான். ஆதியின் பிடி நழுவ விந்தியா அங்கிருந்து வெளியே சென்றுவிட்டாள். ஆதி திரும்பிப் பார்த்து ஏமாந்து விட விந்தியா தப்பித்து விட்ட கோபத்தால், எவ்வளவு தூரம் ஓடுவ… பார்க்கிறேன்” என்றான்.

டிரைவர் விந்தியாவின் பொருட்கள் மற்றும் பெட்டி எல்லாம் வண்டியில் ஏற்ற, எல்லோரும் விந்தியாவை அழுது கொண்டு வழியனுப்பினர்.

விந்தியா என்னோட மகள் மாதிரி… நான் பார்த்துக்கிறேன்“ என்றார் சந்திரகாந்த்.

ஆதிக்கு அந்த நாடகங்களைப் பார்க்க விருப்பமின்றி காரில் சென்று அமர்ந்து கொண்டான். விந்தியா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து கொள்ள, சோ சேட்… அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டெல்லாம் நீ வரணுமா என்ன?” என்றான்.

விந்தியா கோபப்பட்டு ஏதேனும் பதில் பேசுவாள் என்று எதிர்பார்த்தவனுக்கு ஏமாற்றமும் வெறுப்புமே மிச்சம்.

விந்தியாவோடு சிந்துவையும் வனிதாவையும் அன்று ஒரு நாள் துணைக்கு அனுப்பி வைத்தனர். சிந்து ஆதிக்கும் விந்தியாவுக்கும் நடுவில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

உன் பெயர் என்ன பேபி?”

நான் உங்ககிட்ட பேசமாட்டேன்” என்றாள் சிந்து மழலையாக.

நீயுமா?“ என்று மனதில் நினைத்தவனாய், ஏன் பேபி?”என்றான்.

நீங்க எங்க பெரிம்மாவை கூட்டிட்டு போறீங்க

நான் என்னவோ உங்க பெரியம்மாவை வலுக்கட்டாயமா கடத்திட்டு போற மாதிரி இருக்கே… அவங்களாகவே வர்றாங்க… நீயே கேட்டுப்பார்

அப்படியா பெரிம்மா?” என்று விந்தியாவின் பக்கம் திரும்பி கேட்டாள் சிந்து.

ஆமாம்… யாராவது உங்க பெரியம்மாவை விருப்பமில்லாம கூட்டிட்டு போக முடியுமா என்ன?” என்றாள் விந்தியா.

இப்படி இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கசிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் சிந்து ஆதியின் மடியில் அமர்ந்திருந்தாள். அவனும் அவளிடம் மழலையாகப் பேசி விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

சந்திரகாந்த்தின் இல்லத்தை அடைந்தனர். அந்த இல்லத்தின் பிரம்மாண்டத்தை ஆதியின் நிச்சியத்தின் போதே குறிப்பிட்டுள்ளோம். இம்முறையும் அலங்காரம் ரொம்பவும் பிரமாதமாய் இருந்தது.

விந்தியா உள்ளே நுழைந்தவுடன் பூஜை அறையில் விளக்கேற்றினாள். கூடவே ஆதியின் அம்மா சங்கரியின் போட்டோவின் முன் வணங்கி விளக்கேற்றினாள். சந்திரகாந்த் வேலைக்காரன் சண்முகத்தை அழைத்து விந்தியாவையும் வனிதாவையும் ஆதியின் அறைக்கு அழைத்துச் செல்ல சொன்னார்.

ஆதி அப்படியே அவன் அம்மாவின் போட்டோவின் முன்பு நின்று கொண்டு சந்திரகாந்திடம், நான் உங்கக்கிட்ட பேசணும்என்றான்.

அவர்கள் இருவருமே முகத்தைப் பார்த்து பேசிக் கொண்டதேயில்லை. அவனும் சந்திரகாந்தை அப்பா என்று அழைப்பதும் இல்லை.

ஆதியின் குரல் கேட்டு, “என்ன பேசணும்?” என்று திரும்பினார்.

உங்க டிமான்ட்தான் நடந்துடுச்சே… இட்ஸ் மை டர்ன்” என்றான்.

சரி… உன்னோட பிஸ்னஸ் ஐடியா பத்தின டீடைல்ஸ்டீப் அனலைஸேஷன்எஸ்டீமேஷன்… இதெல்லாத்தையும் எனக்கு நீ கொடுத்த பிறகு… நான் ஒன் மன்த்தில ப்ரொசீட் பண்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென நடந்து சென்றுவிட்டார்.

ஆதித்தியா கோபம் தலைக்கேறஅவன் அம்மாவின் போட்டோ முன்பு, பாத்தியாம்மா… உன் புருஷன் ஏதோ பேங்க் மேனேஜர் மாதிரி பேசிட்டு போறதை இவர்கிட்ட என்னை மாட்டிவிட்டுட்டு போயிட்ட. இவரு என்னை ஒரு திமிரு பிடிச்சவக்கிட்ட மாட்டி விட்டுடட்டாரு” என்று புலம்பினான்.

வனிதா எதேச்சையாகக் கீழே வர ஆதியின் பேச்சை எல்லாம் கேட்டபடி நின்றுவிட்டாள். ஆதியும் அவளைக் கவனித்தான். வனிதா மாடியில் விந்தியா இருந்த அறைக்குப் பதட்டத்துடன் செல்ல படிக்கெட்டு லேசாக அவள் காலினை இடறிவிட்டது.

பாத்து போங்க… இது உங்க வீடு மாதிரி நினைச்சீங்களா? கிரானைட். பொறுமையாகத்தான் நடக்கணும். உங்க அக்காகிட்டேயும் போய் சொல்லுங்க” என்றான் ஆதி திமிராக.

அவன் சொன்ன வார்த்தை அவர்களின் ஸ்டேட்டஸ் பற்றியது என்பது வனிதாவிற்குப் புரியாமலில்லை.

ஆதியின் அறையில்தான் விந்தியா அவள் உடைகளை மாற்றிக் கொண்டு வானின் நிறத்தில் ஒரு புடவையை உடுத்திக் கொண்டு ரொம்பவும் இயல்பான அலங்கரிப்போடு இருந்தாள்.

அந்த அறை முழுவதும் பூவின் வாசம் கமகமவென்று வீசிக்கொண்டிருக்கப் படுக்கையறை முழுவதும் பூக்கள் தூவப்பட்டிருந்தன. சந்திரகாந்த்தின் வீட்டைச் சுற்றி வண்ண விளக்குகளால் அலங்கரிக்கபட்டிருக்க அந்த வெளிச்சத்தில் சந்திரனே மங்கியபடி காட்சியளித்தான்.

விந்தியா கண்ணாடியின் முன் குங்குமத்தை நேர்த்தியாக இட்டுக் கொண்டே வனிதாவை நோக்கி கேட்டாள்.

என்னதான்டி உன் பிரச்சனை? எதுக்குடி அழற? குழந்தை வேற தூங்கிட்டா. தேம்பி தேம்பி அவள வேற எழுப்பி விட்டுடாதேஎன்றாள்.

கடைசியில் கொஞ்சம் மனதை தேற்றிக் கொண்டு நடந்தவற்றை உரைத்தாள். விந்தியா தலையிலடித்துக் கொண்டு சிரித்தாள். வனிதாவிற்கு அவளின் அக்காவின் செயல் ஒன்றும் புலப்படவில்லை.

உன்னை எப்படிக்கா அவர் சந்தோஷமா பாத்துப்பாரு?”

விந்தியாவிற்கு மீண்டும் சிரிப்புதான் வந்தது. வனிதாவை அருகில் அழைத்து அவள் கண்களைத் துடைத்தாள்.

ஏன் வனிதா… உனக்குக் கிடைச்ச மாதிரி கணவன் யாருக்காச்சும் அமையுமா? அந்த வாழ்க்கையில நீ சந்தோஷமா இருக்கியா?” என்று அவள் கேட்ட கேள்வி வனிதாவின் நெற்றி பொட்டில் அடித்தது போல் தோன்றியது. அவள் பதில் பேச முடியாமல் நிற்கவிந்தியா மேலும் தொடர்ந்தாள்.

அப்படி இருக்க இந்த வாழ்க்கை எம்மாத்திரம் சொல்லு. உன்னோட அழுகையையும் சந்தோஷத்தையும் மத்தவங்க தீர்மானிக்கக் கூடாது… அது நமக்குள்ள இருந்து வரணும்.

 பெண்கள் பலவீனமானவங்க… எதுக்கெடுத்தாலும் அழுவாங்கன்னு சொல்றதெல்லாம் கட்டுக்கதை. ஆணும் பெண்ணும் சரிசமாமான பலம் கொண்டவர்கள்.

அதிலும் பெண்ணின் மனோபலம் கொஞ்சம் அதிகம். அது ஏன் உனக்குப் புரியல. நாம நினைச்சா நல்ல வாழ்க்கையை நரகமாவும் மாத்திக்கலாம்… மோசமான வாழ்க்கையை சொர்க்கமாவும் மாத்திக்கலாம். புரிஞ்சுதாடி என் அழுமூஞ்சி தங்கச்சி! என்று விந்தியா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஆதித்தியா கதவைக் கூடத் தட்டாமல் உள்ளே நுழைந்தான்.

அவனைப் பார்த்தவுடன் வனிதா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு சிந்துவை தோள் மேல் தூக்கி போட்டபடி அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

அவன் விந்தியாவைக் கோபமாகப் பார்க்க அப்போது தான் முதல் தடவை விந்தியா நேருக்கு நேராய் ஆதித்தியாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவளின் ஏளனப் பார்வையில் அவன் தன்னை ஆணழகன் என்றும்பெண்கள் எல்லாம் அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் கவரப்படுவர் என்ற எண்ணமும் நொறுங்கிப்போனது. அவனின் கர்வமும் ஆண்மையும் துச்சமாய் அவள் பார்த்த பார்வையில் சாம்பலாய் வீழ்ந்து போனது.

எந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து அவன் முதன் முறையாகப் பிரமிப்புற்றானோபெண்களில் அவளைத்தான் முதன்முறையாய் வெறுக்கவும் தொடங்கினான்.

15

அந்த நிலவொளியில்

விந்தியா ஆதித்தியாவை பார்க்க அந்த விழியின் தாக்கம் அவனைக் கலவரப்படுத்தியது. அவர்களுக்கு இடையில் இருந்த மெளனத்தை ஆதித்தியா கலைத்தான்.

அதென்னடி லுக்கு… என்னைப் பாத்தா எப்படித் தெரியுது உனக்குஎன் தகுதி என்ன… உன் தகுதி என்னஉன்னோட வீடு என்னோட பெட் ரூம் சைஸ் இருக்குமாநான் என்னவோ உன் காலடியில் இருக்கிற மாதிரி அதென்ன ஒரு இளக்காரமான பார்வை?”என்று ஆதி இடைவெளி விடாமல் பேச,

விந்தியா சிறிதும் பதட்டமில்லாமல் தலையைத் திருப்பிக் கொள்ளஆதி கொஞ்சம் கோபத்தோடு அவள் தாடையை அழுத்திப்பிடித்து அவன் முகத்தைப் பார்க்க வைத்தான்.

திமிரா? இங்க நான் பேசிட்டிருக்கேன்ல… என்னைப் பார்க்காம அதென்ன முகத்தைத் திருப்புறது. உனக்கு என்கிட்ட என்ன பிரச்சனயிருந்தாலும் என் கண்ணைப் பார்த்து பேசு” என்றான்.

விந்தியா அவனின் பிடியை சிரமப்பட்டு விலக்கி விட்டாள்.

உங்களுக்கு மேனர்ஸ் தெரியாதா?”என்று அவள் தாடையைத் தடவியபடி கேட்டாள்.

உனக்கு ரொம்பத் தெரியுமோ… ?”

எதுக்கு நான் உங்க முகத்தைப் பார்த்து பேசணும்பொறுப்பே இல்லாதபெண்மையை மதிக்கத் தெரியாதசொந்த அப்பாவுக்குக் கூட மதிப்பு கொடுக்காத உங்கள மாதிரி ஒருத்தரின் முகத்தைக் கூடப் பார்க்க எனக்கு விருப்பமில்லை” என்று தன் மனதில் உள்ளதை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்தினாள் விந்தியா.

ஆதி இரு கைகளைத் தட்டியபடி, “சூப்பர்… பார்க்கவே விருப்பமில்லாத என் கையால எதுக்குடி தாலி கட்டிக்கிட்ட?” என்றான்.

நானும் அதே கேள்வியைக் கேட்கலாமாஎன் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காம… என்னைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாம… நீங்க எதுக்கு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க… மிஸ்டர். ஆதித்தியா 

ஆதித்தியா அப்படியே திகைத்து போய் நின்றான்.

அப்போ என்னை டார்ச்சர் பண்றதுக்கு நீயும் மிஸ்டர். சந்திரகாந்தும் சேர்ந்து போட்ட பிளானா இந்த மேரேஜ்அவன் பொறுப்பே இல்லாம இருக்கான்… திருத்தி வழிக்குக் கொண்டு வான்னு சொன்னாரா?”

ஒ ஸ்டாப்… ரொம்ப உங்க கற்பனை குதிரையை ஓட விடாதீங்க. உங்களுக்கு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்க ஒரு கமிட்மென்ட் இருந்த மாதிரி எனக்கும் இருந்தது. தட்ஸ் இட்.

 அப்புறம் உங்கள திருத்தி நல்வழிப்படுத்தனும்னு எனக்குச் சுத்தமா ஐடியா இல்ல… உங்கள மாதிரி ஒருத்தரை எல்லாம் திருத்தவும் முடியாது. இட்ஸ் இம்பாஸிபிள்!” என்று அலட்சியமாய் பேசினாள் விந்தியா.

அவள் பேச பேச அவன் கோபம் அதிகமானது.

என்னடி திமிரா?”

என்ன சும்மா வாடிப் போடினு… மரியாதை தெரியாதா?”

நிறையத் தெரியும். எப்படி… மிஸஸ். விந்தியா ஆதித்தியான்னு கூப்பிடலாமா?”

விந்தியா உடனே காதுகளை மூடிக் கொண்டாள்.

டோன்ட் கால் மீ லைக் தட்… ஐம் ஜஸ்ட் விந்தியா. புரிஞ்சுதா? அப்புறம் நல்லா கேட்டுக்கோங்க… நடந்தது கல்யாணம் இல்ல கமிட்மன்ட்.

நமக்குள்ள எந்த வித ரிலேஷன்ஷிப்பும் இல்லை. நான் உங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணமாட்டேன்… நீங்களும் என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்க. மோரோவர் நான் உங்க வாழ்க்கையோட முதலும் கடைசியுமான பெண்ணும் இல்லை… ரைட்?”

விந்தியா படபடவெனப் பொறிந்ததைக் கேட்டு அவன் அமைதியாய் நின்றான். அவளோ படுக்கையிலிருந்த தலையணையை எடுத்துக் கொண்டு அருகிலிருந்த சோபாவில் படுக்கப் போனவளின் அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். விந்தியா உடனே அங்கிருந்து எழுந்து கொண்டாள்.

என்ன மிஸ்டர்?”

பயந்திட்ட போலந்தப் பெண்ணையும் வலுக்கட்டாயமா என் வழிக்குக் கொண்டு வர வேண்டிய அவசியம் எனக்கில்ல… ரைட்என்றான் ஆதித்தியா திமிரான பார்வையோடு!

நான் ஒண்ணும் பயப்படல

திமிரும் தெனாவட்டும் தெரிஞ்ச அந்தக் கண்ணில இப்போ பார்த்தேனே”

இப்போ உங்க பிரச்சனைதான் என்ன?”

நான் உன்கிட்ட பேசணும்… உட்காரு” என்று சொல்லி சோபாவின் அருகில் இருந்த இருக்கையைக் காண்பித்தான். விந்தியா சலிப்போடு அமர்ந்தாள்.

என்ன பேசணும்?” என்று முகத்தைத் திரும்பி கூடப் பார்க்காமல் கேட்டாள்.

இப்போ வரைக்கும் என் மூளை இந்தக் கல்யாணத்தை கமிட்மன்டுன்னுதான் சொல்லுச்சு. பட் நவ்… எனக்கு வேற மாதிரி தோணுதே…

என்ன?”

எப்போ நமக்குள்ள எந்த ரிலேஷன்ஷிப்பும் இல்லனு நீ சொன்னியோ… ஏன் இருக்கக் கூடாதுன்னு எனக்குத் தோணுது. நீ என்னோட ஈகோவை இவ்வளவு தூரம் சீண்டி விட்டுட்டு என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண கூடாதுனு சொன்னா நான் கேட்கணுமா?

நீ என் வாழ்கையோட முதலும் கடைசியுமான பொண்ணு இல்லதான். ஆனா நான்தான் உன் வாழ்க்கையோட முதலும் கடைசியுமான ஆண்.

நீ விந்தியா ஆதித்தியா என்பதை இனிமே அந்தக் கடவுளே இறங்கி வந்தாலும் மாத்த முடியாது. நீயா உன் மனசு மாத்திக்கிட்டு என்னோட மனைவியா இருப்ப. என்ன விந்தியா பார்க்கலாமா?” என்று ஆதி அவனின் ஆணவத்தைக் கொஞ்சம் அழகாகவே வெளிபடுத்தினான்.

விந்தியா கொஞ்சம் எகத்தாளமாகச் சிரித்து விட்டு ஒ… எஸ் பார்க்கலாமே… கனவுல கூட நீங்க நினைக்கிறது நடக்காதுஎன்றாள்.

ம்… அப்படியா! பார்க்கத்தானே போற… இன்னிக்கு உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணமாட்டேன்… படுத்துக்கோ” என்று சொல்லி அவள் தலையணையைச் சரி செய்துவிட்டு எழுந்து கொண்டான்.

ஒரு நிமிஷம்… மிஸ்டர் ஆதி” என்று போகிறவனை அழைத்தாள். அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்று அவனும் திரும்பி கவனித்தான்.

மறந்துட்டேன்… ஏதோ தகுதிய பத்தி பேசுனீங்க இல்ல. இவ்வளவு பெரிய வீடா இருந்தாலும் அது உங்க அப்பாவோட உழைப்பு… இந்த பெட்ரூம் சைஸுக்கு சின்ன வீடா இருந்தாலும் அது என்னோட சுயசம்பாத்தியம். இதுதான் நம்ம இரண்டு பேருக்கு இடையிலிருக்கிற ஸ்டேட்ஸ்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சோபாவில் படுத்துக் கொண்டு கண்களை மூடினாள்.

ஆதித்தியாவிற்குக் கடைசியில் அவள் சொன்ன விஷயம் அவன் மனதை குத்தியது. அவனை உறங்கவிடாமல் செய்துவிட்டு அவள் தூங்கிப் போனாள்.

இரவு வெகு நேரம் விழித்திருந்த களைப்பில் ஆதி நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் தானாகவே விழித்துக் கொண்ட போது விந்தியா அந்த அறையில் இல்லை.

ஓரே நாளில் அவன் எண்ணங்களை அவள் மழுங்கடித்து விட்டது போல் தோன்றியது. அவள் அழகோடு கலந்த திமிரை கூட அவனைக் கோபத்தோடு ரசிக்க வைத்தது. இப்படியெல்லாம் சிந்தித்துக் கொண்டே அந்த அறையின் பால்கனி வழியாகத் தோட்டத்தைப் பார்த்தான்.

அங்கே விந்தியாபைக்கில் அமர்ந்தபடி போலிஸ் உடை அணிந்திருந்த ஆடவனோடு பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் சிவா என்று வாசகர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தாலும்அவனைத் திருமணத்திலும் பார்க்காதினால் ஆதித்தியாவிற்கு அவன் யாரென்று தெரியவில்லை.

அவர்களுக்கிடையில் வாக்குவாதம் நடைபெறுவதை மட்டும் அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் சிந்துவும் வனிதாவும் வெளியே வரஅவர்களை ஏற்றிக் கொண்டு அவன் சென்று விட்டான்.

இப்பொழுது ஆதியால் அவர்கள் உறவுமுறையைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவனை வழியனுப்பிவிட்டு திரும்பியவள் மேலே ஆதித்தியா நின்று கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தும் கவனிக்காதது போல் உள்ளே சென்றாள்.

சந்திரகாந்த் அந்தப் பெரிய ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டு பேப்பரை கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

சிவா எங்கம்மா?” என்று சந்திரகாந்த் விந்தியாவைப் பார்த்து கேட்க, சிவா உள்ளே வர மறுத்துவிட்டதைச் சொல்ல தயங்கியபடி, ஏதோ அவசரமான வேலை இருக்காம்…” என்றாள்.

உள்ளே வந்து ஒரு காபி குடிக்க எவ்வளவு நேரம் ஆகப்போகுது?”

சாரி மாமா… அவன்தான் அவசரப்பட்டான்... நீங்க தூங்கிட்டிருந்தீங்க… அதான் வனிதா கூடச் சொல்லாம கிளம்பிட்டா

என்னம்மா நீ?” என்று அவர் ஏதோ சொல்ல தொடங்க, இருங்க மாமா காபி எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்று சொல்லியபடி சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள் விந்தியா.

சண்முகம் காபியை ரெடியாக டிரேவில் எடுத்து வைத்திருந்தார். “நான் கொடுக்கிறேன்” என்று சொல்லி விந்தியா அதை எடுத்துக் கொள்ள, சண்முகம் அதிலிருந்த இன்னொரு கப்பை காண்பித்து, “அப்படியே சின்ன ஐயாவுக்கும் கொடுத்துடுங்கம்மாஎன்றான்.

விந்தியா வேறுவழியின்றி சரி எனச் சொல்லிவிட்டு சந்திரகாந்த்திற்கு காபியை வைத்துவிட்டு, மாடியேறி ஆதியின் அறையில் நுழைந்தாள்.

ஆதி அவள் காபியோடு உள்ளே வருவதைக் கவனித்துவிட்டு, “பரவாயில்ல… புருஷனுக்குப் பணிவா காபி எல்லாம் கொண்டு வந்திருக்க. நான் சொன்னது உன் மூளைக்கு எட்டியிருக்கு

ஹெலோ… காபி எடுத்துட்டு வந்ததுக்காக எல்லாம் நீங்க ரொம்பக் கற்பனை பண்ணிக்காதீங்க. வேணும்னா எடுத்துக்கோங்க… வேண்டாம்னா திருப்பி எடுத்துட்டு போறேன் 

ஏய் நில்லு…” என்று சொல்லிவிட்டு டிரேவில் இருந்த காபியை ஆதி எடுத்துக் கொண்டான்.

விந்தியா வெளியே போகத் திரும்பிய போது ஆதியின் அருகிலிருந்த டேபிளில் அவள் புடவை முந்தானை மாட்டிக்கொண்டது. அதை இருவரும் கவனிக்கஆதி அதை லாவகமாக எடுத்துவிட்டான்.

முந்தானையை இப்படி பறக்க விட்டுட்டு போனா இப்படித்தான் மாட்டும்… அப்புறம் தடுக்கிதான் விழணும்

அப்படி எல்லாம் நான் விழமாட்டேன்…

விழுந்தாலும் பரவாயில்ல… அதான் நான் இருக்கேன்ல

எதுக்கு?”

தாங்கி பிடிச்சுக்கத்தான்

நினைப்புதான்…” என்று சொல்லிவிட்டு விந்தியா வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

அவள் போவதை பார்த்தபடியே காபியை வாயில் வைத்தவன் அதை குடிக்கச் சகியாமல் முகத்தைச் சுளித்தான்

சீ… இதென்ன காபியா… கசாயமாஇப்படிக் கசக்குது. சக்கரை போட மறந்துட்டாளாதிமிரு பிடிச்சவ… வேணும்னேசெஞ்சிருப்பா…

விந்தியா கீழே சென்றதும் சந்திரகாந்த், காபி சூப்பர்” என்றார்.

அவள் ஒன்றும் புரியாமல் நான் போடல… சண்முகம் அண்ணன்தான் போட்டாரு

யார் போட்டா என்னஎன் மருமக கையால முதன்முதலில் கொடுத்த காபி ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு

விந்தியா குழம்பி கொண்டே சண்முகத்தைப் பார்க்க, அப்போ சக்கரை இல்லாத காபி” என்று சண்முகம் கேட்க, விந்தியா தான் செய்த தவறை உணர்ந்தவளாய் உதட்டை கடித்துக் கொண்டாள்.

சந்திரகாந்த் சிரித்தபடி, போகட்டும் விடும்மா… அவனுக்குத் தேவைதான்” என்றார்.

விந்தியாவிற்கு ஆதியின் நிலையை எண்ணிய போது முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.