Thendral

566 POSTS 40 COMMENTS

KM2

                                                          காம்யவனம்

                                                                    2

 

வாசலை உறைந்து பார்த்த வண்ணம் இருந்தனர் நால்வரும். சென்று பார்க்க ஆர்வம் இருந்தாலும், சிறு நடுக்கம் அவர்களது கால்களை கட்டிப் போட்டு விட்டது.

மாயாவின் ஆவல் அவளை அங்கிருந்து நகர வைத்தது. ஓரடி முன்னாள் எடுத்து வைக்க, அவளைத் தடுத்தான் குரு.

“இரு. நான் கூட வரேன்!”, நிதானமாகப் பேசினான்.

அவள் ஆமோதிப்பாக தலையசைக்க, இருவரும் சென்றனர். இவர்கள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடிக்கும் அந்த ஓசை ஓரடி பின்னால் சென்றது.

நெஞ்சின் நடுக்கம் இருந்த மற்ற இருவரையும் தொற்றிக் கொள்ள, அவர்களும் எழுந்து இவர்களின் பின்னால் வந்து நின்றனர். அந்த ஓசை இப்போது வேகமாகப் பின் வாங்கியது.

மாயா தைரியமாக முன்னேறி வேகமாக எட்டிப் பார்க்க, அவளது முகத்தை வேகமான காற்று மோதியது. அதில் ஒரு நொடி கண்மூட, அந்த ஒலி மாயமானது.

மகதி நெஞ்சில் கைவைத்து பெருமூச்சு விட்டாள்.

“ஹப்பாடா ஒன்னும் இல்ல” சற்று ஆசுவாசம் அடைந்து வீட்டிற்குள் வந்தாள்.

“மகி என்ன பேசற நீ.. எதாவது இருந்திருந்தா பிரச்சனையே இல்லை. இப்போ அது என்ன ஏதுன்னு ஒவ்வொரு நொடியும் யோசிக்க வேண்டியதா போச்சு” தேவா விளக்கிக் கூற, 

“இனிமே ஒவ்வொரு நாளும் இப்படி திரில்லா வே போக போகுது” குரு சரியாகக் கணித்தான்.

“எல்லாம் தெரிஞ்சு தான வந்தோம். இப்போ எதுக்கு பயம். உங்க உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது.” சிரித்தாள் மாயா.

“ஜல் ஜல்” என்ற ஒழி மீண்டும் வாசலில் ஒலிக்க, கண்கள் அதிர திரும்பிப் பார்த்தாள் மாயா. இப்போது அங்கே ஒரு பெண் கையில் சிறு பழக் கூடையுடன் நின்றிருந்தாள்.

ஒருவேளை இவள் தான் முதலில் வந்திருப்பாளோ என்று நினைத்து, மற்றவர்களைப் பார்த்து, “டவுட் கிளியர்ட்?!” என்றுவிட்டு வாசலை நோக்கிச் சென்றாள்.

அந்தப் பெண் எதுவும் பேசாமல் மாயாவிடம் பழக் கூடையை நீட்ட, “நீங்க தான் முன்னாடி வந்ததா?”, சிநேகப் புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

“நான் இப்போ தான் வரேன்.சாப்பிட குடுக்கச் சொன்னாரு எங்க அப்பா” என்றாள் அப்பெண்.

“யார் உங்க அப்பா?” மாயா கேட்க,

“கடற்கரை” என்றாள்.

“இதுக்கு முன்னாடி ஒரு சலங்கை சத்தம் கேட்டுச்சே!” குழப்பாமாக மாயா கேட்க,

“எனக்குத் தெரியாதே!” என்று சொல்லி ஓடிவிட்டாள்.

குழப்பம் தீராமலே அந்த நாள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கொண்டு வந்த பொருட்களை தேவையான படி எடுத்து வைத்துக் கொண்டனர். அங்கிருந்த விறகடுப்பை உபயோகிக்கும் முறை நால்வருமே அறிந்திருந்தனர்.

ஏனெனில் இப்படிப் பட்ட காலங்களின் அது உதவும் என்பதற்காகத் தான். ஒரு காட்டில் வசிக்க என்னென்ன தெரிந்திருக்க வேண்டுமோ அனைத்தும் பழகி இருந்தனர். எல்லாம் அனுபவம் தான்.

முன்னேற்பாடாக கொண்டு வந்திருந்த அவசர உணவை அடுப்பு மூட்டி சமைத்து உண்டனர்.

பிறகு அனைவரும் ஓய்வெடுக்க எண்ணி தங்களின் ட்ராவெல் மெத்தையை ஆங்காங்கே விரித்துப் படுக்க, பயணக் களைப்போ எதுவோ ஆண்கள் இருவரையும் தூக்கம் உடனே ஆட்கொண்டது.

பெண்கள் இருவரும் மட்டும் விட்டத்தைப் பார்த்தபடி படுத்திருக்க, மகதி பேச்சுக் கொடுத்தாள்.

“அந்தச் சத்தம் என்னவா இருக்கும்னு நெனைக்கற மாயா?” மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“எனக்கு ஒன்னும் தோணல, ஆனா நம்மள நோட்டம் விட்ட மாதிரி தோனுச்சு.” பார்வையை திருப்பாமல் மேலே பார்த்தபடியே கூறினாள் மாயா.

“எனக்கு கொஞ்ச நேரம் அள்ளுஇல்ல..” அந்த நேரத்தை மீண்டும் நினைவு கூர்ந்தாள் மகதி.

“எதுவா இருந்தாலும் தைரியமா ஃபேஸ் பண்ணுவோம். பயபடாத” மாயாவின் பதிலைக் கேட்க மகதி அங்கே விழித்திருக்கவில்லை. அவளும் உறங்கிப்போயிருந்தாள்.

மாயா மட்டும் உறக்கமின்றித் தவிக்க, இப்போது மெலிதாக மீண்டும் அந்த ஒலி அவள் காதுகளை எட்டியது.

சட்டென எழுந்தவள் ஜன்னல் அருகில் சென்று நிற்க, மெல்லிய காற்று முகத்தை வருடி இதமளித்தது.

ஏனோ முன்பு இருந்த பயம் அவளுக்கு இப்போது தோன்றவில்லை. ஜன்னல் வழியே வெட்டவெளியை சுற்றிப் பார்த்தாள்.

ஒருவரும் நடமாடவில்லை. ஒருவேளை பிரம்மையாக இருக்குமோ என்று திரும்ப எத்தனிக்க, மீண்டும் அவள் அருகில் அந்த ஒளி கேட்க, ஜன்னலை நோக்கினாள்.

“மாயா…….” வசீகர ஆண்  குரல். ஆழ்ந்து அனுபவித்து மனதார அவளை அழைத்தது போல இருந்தது.

ஒரு நொடி உடலெல்லாம் சிலிர்த்தது. மெய் மறந்து நின்றாள். எங்கோ எப்போதோ கேட்டது போன்ற உணர்வு.

“மாயா…..” மீண்டும் அழைத்தது அக்குரல்.

இப்போது அந்தக் குரலுக்குறியவரை காணும் எண்ணம் தோன்ற , குடிசையை விட்டு வெளியே ஓடினாள்.

யாரும் இல்லை.

குடிசையச் சுற்றி ஓடினாள். சலங்கை ஒலி அவளுக்கு முன்னால் சற்று தொலைவில்  சென்றது போலக் கேட்க, அதைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.

அவ்வொலி அவளை எங்கோ அழைத்துச் சென்றது. அவளுக்குத்  தான் வெகு தூரம் வந்தது கூட நினைவில் இல்லை. அனைத்தையும் மறக்கச் செய்தது அந்த ஒலி. அவளுக்குள் அந்த ஒலி ஏதோ ஒன்றை நினைவு படுத்துவது போல இருந்தது. அது என்றவென்று அறியும் ஆவல் தவிர வேறு எதுவும் மனதில் இல்லை.

அந்த ஒலி ஓரிடத்தில் நின்றது. மாயாவும் நின்றாள். மூச்சிறைத்தது. முழங்காலைப் பிடித்தபடி காற்றை வாய் வழியாக உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.

தொண்டை வறண்டு தாகம் எடுக்க, நிமிர்ந்து சுற்றிப் பார்த்தாள்..

ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டாள். அதற்குள் மாலை நேரம் போல காட்சியளித்தது அந்த இடம்.

பச்சைப் பசேலென எங்கு பார்த்தாலும் செடி கொடி மரம். வண்ண வண்ண பூக்கள் அதில் பூத்துக் குலுங்கியது. இது வரை பார்த்தேயிராத நிறங்களிலும் பூக்கள் கண்ணைக் கவர்ந்தது.

அவற்றிலிருந்து வந்த மணம் , மனதையும் சேர்த்து நிறைத்தது. அருகிலேயே சல சலக்கும் நீரோடை.

வேகமாக ஓடிச் சென்று தன் தாகத்தை தீர்த்துக் கொள்ளத் துடித்தாள். அருகில் சென்றதும் முழங்காலிட்டு அந்தக் கறையில் அமர, தெளிந்த நீர் அவளது முகத்தை கண்ணாடி போலக் காட்டியது.

பளிங்கு முகம். வில் போன்ற புருவம். வரைந்து வைத்தது போன்ற கண் அமைப்பு. அந்த வெள்ளை விழிகளுக்குள் இருந்தது அழகிய பச்சை நிறப் பார்வை. அது தான் அவளின் தனிச் சிறப்பு.

கூரானா மூக்கும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த ரோஜா நிற இதழ்கள். பார்பவர்களை நிச்சயம் சுண்டி இழுக்கும் முக அமைப்பு. பளிங்குக் கழுத்தும் அதன் கீழே இருந்த அவயங்களும் ஆண்களை பித்தம் கொள்ள வைக்கும்.

சிற்றிடையும், நீண்ட கை கால்களும் அவளை பேரழகியாக்கியது. தேவ லோக மங்கை நிச்சயம் இவளிடம் தோற்கத் தான் வேண்டும்.

நீரின் வழி அவளது அழகை அவளே பார்க்க. எப்போதும் இல்லாத உணர்வு. கண்ணாடி பார்க்கும் போது தன்னை அவள் கர்வமாக என்றும் உணரந்ததில்லை. இன்று அவள் விழிகளுக்குள் வேறொருவர் புகுந்து அவளை ரசிப்பதாக தோன்றியது.

“இது என்ன வித்தியாசமா இருக்கு!” திகைத்தாள்.

“இது என்ன இடம்? நான் எவ்வளவு தூரம் வந்துட்டேன்?!” மனம் தேடலில் இறங்க,

“வர வேண்டிய இடத்துக்குத் தான் வந்திருக்க…” வசீகரக் குரல் மீண்டும் அவளை செவிவழி தீண்டியது.

சுற்றிப் பார்த்தாள். அழகு.. அழகு .. எங்கும் அழகு. அந்த பூஞ்சோலையைத் தவிர அங்கே ஒன்றும் இல்லை.

மீண்டும் சிறிது நேரம் அமைதி நிலவ, நா வறண்டது. இப்போது அந்த நீர் நிலையில் தண்ணீர் பருகினாள். அது வெறும் நீர் அல்ல. அமுத சோம பானம். அவ்வளவு ருசியாக இருந்தது. மீண்டும் மீண்டும் அள்ளிப் பருகினாள்.

அவளால் குடிப்பதை நிறுத்த முடியவில்லை. குடித்துக் களைத்தாள்.மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. அத்தோடு தூங்க இருந்தவளை இத்தனை தூரம் வரவைத்தது அவளுக்கு களைப்பைத் தர, பருகிய நீரும் அவளை அசையவிடாமல் ஓரிடத்தில் அமர வைத்தது.

கண்கள் சொருகி தூக்கத்தின் அரை மயக்க நிலையில் பாதி திறந்த கண்களால் அந்த இடத்தின் அழகை ரசித்த படி அப்படியே அந்தப் புல் தரையில் சரிந்தாள்.

குயில்களின் கானம் இனிமையாகத் தாலாட்ட, மரங்களின் காற்று சாமரம் வீச, பூக்களின் நறுமணம் , வயிறு முட்டக் குடித்த சோம பானம் இவற்றை நொடி நொடியாய் ரசித்துக் கிடந்தாள்.

“இதை விட இன்பம் உலகில் வேறு ஏது…!” அவளின் மனம் நினைக்க, அந்த இன்பத்தோடு என்னையும் சேர்த்துக் கொள் என்றது அருகில் கேட்ட அந்தக் குரல்.

“மாயா..”

“யார் நீ.. எனக்கு முன்னாடி வா! இப்படி எல்லாம் பண்ணா நான் பயந்துடுவேனா?”, குடித்தால் எங்கிருந்து தான் தைரியம் வருமோ! அந்தக் குரலுக்கு மாயாவும் பதில் தந்தாள்.

“ஹா ஹா.. நான் நேர்ல வரணுமா? உனக்கு முன்னாடி தான இருக்கேன். நல்லா பாரு!” சிரித்தடி கூறினான்.

“எங்க ?” கண்ணைத் தேய்த்துக் கொண்டு பார்த்தாள்.

அவளைக் கைகளால் யாரோ தூக்குவது போல இருந்தது. உடல் கூசியது. வன்மையான கைகள். நன்றாக அதை அவளால் உணர முடிந்தது.

அவளது இடையைத் தீண்டியது. அவள் அணிந்திருந்த ‘லோ வெய்ஸ்ட்’ ஜீன்சும் ‘கிராப்’ டாப்சும் அதை சுலபமாக்கியது.

பறப்பது போன்ற நிலை.

“ஹே! யார் நீ என்னை கீழ எறக்கி விடு.” உடலை அசைத்து அந்தக் கைகளிலிருந்து விடுபட நினைத்தாள். முடியவில்லை.

“உன்னை விட்டு நான் இவ்வளோ நாள் இருந்தது போதும் மாயா” காதல் பொங்கி வழிந்தது அந்தக் குரலில்.

“யார் நீ!?” மாயா கத்தினாள்.

“நான் இல்லாம நீ இல்ல..நீ இல்லாம நான் இல்ல..” சிரித்தது அந்த ஆண் குரல்.

“வாட்? என்ன உள்ளற? என்னை மொதல்ல எறக்கி விடு.” அவளுக்குக் கோபம் வந்தது.

“உன்ன விடறதுக்கா இவ்வளவு நாள் தவம்?”

“புல் ஷிட். என்ன விடப் போறியா இல்லையா. கத்தி கலாட்டா பண்ணா எல்லாரும் வருவாங்க!” அவனை அடிப்பதாக நினைத்து கைகாலை உதைத்தாள்.

“ரொம்ப தைரியமா இருக்கணும்னு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி யாரோ சொன்னதா ஞாபகம்!” வம்பிழுத்தது.

கோபம் கொந்தளிக்க கஷ்டப்பட்டு அந்தக் கைகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு குதித்தாள்.

“எங்க இருக்க நீ! கண் முன்னாடி வா. என்னைப் பத்தி உனக்கு சரியா தெரியாது.” வாய்க்கு வந்ததை கத்தினாள்.

“ராத்திரி பூஜைக்கு வா. அங்க பாக்கறேன்” குரலின் வசீகரம் துளியும் குறையவில்லை. அவள் என்ன தான் கத்தினாலும் இனிமை மாறாமல் பேசியது.

“நேர்ல வந்த நீ காலி. உன்ன வெச்சு செஞ்சுடுவேன்.” காலால் இல்லாத ஒன்றை உதைத்தாள்.

“மாயா..மாயா!” அவளைப் பிடித்து உலுக்கியது இரு கைகள்.

“டேய்…விடமாட்டேன் உன்ன. என்கிட்டையே வம்பிழுக்கறியா” உச்சச்தானியில் கத்தினாள்.

“மாயா…” முகத்தில் நீர் தெளிக்கப் பட்டது.

சட்டென கண்ணில் ஒளிவந்தது போல விழித்துக் கொண்டாள்.

மூச்சிரைக்க எழுந்தாள். இன்னும் அதே குடிசையில் தன் படுக்கையில் தான் இருந்தாள். எழுப்பியது குரு தான்.

தேவா முகத்தில் நீர் தெளிக்க , அவளைப் உலுக்கிய படி இருந்தாள் மகதி.

“என்ன ஆச்சு மாயா?கனவா?” தேவா கேட்ட பிறகு தான் கனவு என்பதை தெரிந்தாள்.

ஆனால் அது கனவு போல இல்லையே. அத்தனையும் நேரில் தத்ரூபமாக உணர்ந்தாளே! முகம் வியர்க்க அமர்ந்திருந்தாள்.

“ஆமா கனவு” மெதுவாக வந்தன வார்த்தைகள்.

“சரியா போச்சு போ. நான் பயந்துட்டேன்”மகதி தேவாவின் கையில் இருந்த நீரை வாங்கிப் பருகினாள்.

“டைம் என்ன?”

“ஆறு மணி ஆயிடுச்சு.” குரு சொல்லிவிட்டு தன் வேலையைக் கவனிக்க,

“பூஜைக்கு கண்டிப்பா போகணும். கெளம்புங்க” மட மட வென தயாராக ஆரம்பித்தாள் மாயா.

ஒரு வேளை தான் கண்டது கனவில்லையெனில் அந்தக் குரலுக்குறியவனை அங்கு காண நேரலாம் என்று அவளது மனம் சொன்னது.

உடுக்கை, உறுமி மேளம் , நாதம் முழங்க , பூஜைக்கு அந்த இடத்தில் வாழும் மக்கள் தயாராக இருந்தனர். இவர்களும் கிளம்பி வெளியே வர,

கடற்கரை அவர்களை அவர்களின் குடிசை வாசலிலேயே நிறுத்தினான்.

“இந்தாங்க. இந்த சேலைய கட்டிக்கிட்டுத் தான் பூஜைக்கு வரணும். நீங்களும் இந்த வேட்டியைத் தான் கட்டிக்கணும். அப்போ தான் பலன் சொல்லுவாங்க.” இதுவும் ஒரு ஆணை என்பது போல அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு பதில் எதிர்ப்பார்க்காமல் சென்று விட்டான்.

குரு முறைத்தாலும், தேவாவிற்காக அதைப் பெற்றுக் கொண்டான்.

ஆண்கள் முதலில் வேட்டியைக் கட்டிக் கொண்டு வர, அதன் பின் மாயாவும் மகதியும் சிகப்பும் பச்சையுமான அந்த நூல் புடவையைக் கட்டிக் கொண்டு வந்தனர்.

மாயா அந்த சாதாரணப் புடவையிலும் அழகாக இருந்தாள்.

உடுக்கை சத்தம் இதயத்தைப் பிசைந்தது. மக்கள் கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திற்கு நால்வரும் சென்றனர்.

உறுமி மேளம் அடிப்பவன் மேலும் அதனை இழுத்து அடிக்க, உடுக்கை அடிப்பவர் நால்வரையும் பார்த்து மனதில் ஏதோ எண்ணினார்.

அது பௌர்ணமி பூஜை. பௌர்ணமி அன்று அந்தக் காம்யவனக் காட்டில் வெகு காலமாக தவம் இருக்கும் மன்மதனை ஆராதனை செய்வது அவர்களின் வழக்கம்.

காம்யவனக் காடு ஆசைகளின் மொத்த உறைவிடம். நினைத்தது நடக்கும். கேட்டது கிடைக்கும். காதல் பெருக்கெடுத்து ஓடும்.

சாட்ஷாத் அந்த கண்ணனே இந்தக் காட்டில் தான் ராதையுடன் காதல் சரசம் நடத்தினான். இக்காட்டின் காற்றில் கூட காதல் கலந்திருக்கும்.

பறவைகள், செடி கொடிகள், மண் , மரம் , நீர் , புல் பூண்டு அனைத்திலும் காதல் காதல் காதல்.

அதனால் இக்காட்டை மன்மதன் தன் இடமாக வைத்திருந்தான். ஒவ்வொரு பௌர்ணமியின் போதும் அவனை ஆடிப் பாடி பூஜை செய்து மகிழ்கின்றனர்.

அப்போது இங்கே குறி சொல்வதுண்டு. யார் என்ன கேட்டாலும் அதற்கு பதில் கிடைக்கும். ஆனால் உண்மை மட்டுமே பேசவேண்டும்.

பொய்யை மறைத்து வைத்தாலும் அது அவர்கள் வாய் மூலமாகவே உண்மையை கொண்டு வந்துவிடும்.

உடுக்கை அடிப்பவர் தான் குறி சொல்வது வழக்கம். இன்று இந்நால்வரின் உண்மையை அங்கிருப்பவர்கள் தெரிந்து கொள்ளப் போவதாக அவரின் மனதில் பட்டது.

kv1

                                                  காம்யவனம்

 

                                                          1

 

“ இங்க இருந்து உங்க பயணம் ஆரம்பிக்குது. இங்கயே தங்கி நீங்க இந்த காட்டை எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ணலாம்.இந்த காடு ரொம்ப அழகானது மட்டுமில்ல ஆபத்தும் இருக்கு. எப்போ, எங்க, எது நடந்தாலும் உங்களுக்குக் கொடுத்த வாக்கி டாக்கில அப்டேட் பண்ணிகிட்டே இருங்க, அப்போ தான் மத்தவங்க உங்கள ட்ராக் பண்ண ஈசியா இருக்கும்.” காட்டின் ஆரம்ப எல்லையில் நின்று கொண்டு மற்றவர்களிடம் விதிமுறைகளைப் பற்றிச் சொல்லிகொண்டிருந்தார் பஞ்சபூதம்.

பிரபல பத்திரிகை ஒன்றில் வேலை செய்தவர். உண்மை என்னவென்று தெரிந்தும், பல பெரிய தலைகளுக்கு பயந்தும் கமெர்ஷியல் பாபுலாரிட்டி கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், அவ்விஷயத்தை மறைத்தும் திரித்தும் சில நேரங்களில் பூதாகரமாக விரிவாக்கியும் காட்ட வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு தள்ளப் பட்டார்.

சிறிது நாட்களில் மனம் ஒப்பாமல், அங்கிருந்து வெளிவந்து இந்தக் கால இளைஞர்களை எளிதாகச் சென்றடையும் யூடியூப் சேனல் ஒன்றை ஆரம்பித்தார். ஆரம்பத்தில் சில அரசியல் நிகழ்வுகளையும், நாட்டின் பழம் பெருமை பற்றிய விஷயங்களையும் பற்றி மட்டுமே அதில் பதிவிட, அதிக வரவேற்பில்லாமல் போனது.

அதன் பிறகு ஒவ்வொரு ஜானராக மாற்றி மாற்றி பதிவுகளை தர ஆரம்பித்தார். ஒரு நாள் அமானுஷ்ய விஷயங்களைப் பற்றி பதிவிட அப்போது சூடு பிடித்தது அவரது சேனல்.

பிறகு மாந்த்ரீகம், துப்பறிதல், யாருமே செல்ல முடியாத இடங்களுக்குச் செல்லுதல் மூலம் அவரது வீடியோக்கள் பிரபலமாக ஆரம்பித்தது.

மக்கள் அதை தொடர்ந்து பார்கக , அவரது பதிவுகளுக்கு லைக் மற்றும் கமெண்டுகள் இட ஆரம்பித்தனர்.

இது ஒரு போதை. நம்மை மற்றவர்கள் கவனிக்கிறார்கள் என்று அறிந்தால் நாம் இன்னும் அதிகமாக அவர்களை ஈர்க்கவே நினைப்போம். அதே போல பஞ்சபூதம் இதற்காக எதையும் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

தன்னுடன் பணிபுரிய ஆட்கள் தேவை என்று விளம்பரம் கொடுக்க, வந்து சேர்ந்தனர் மற்ற நால்வரும். குரு, மகதி , தேவா மற்றும் மாயா.

இந்த நால்வருக்கும் இதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. அத்தோடு வீடியோ,போட்டோ, இன்னும் பல புதிய தொழில்நுட்பத்தையும் அறிந்து வைத்திருந்தனர். ஆகவே இரு கரம் நீட்டிச் சேர்த்துக் கொண்டார் பஞ்சபூதம்.

பல புத்தகங்கள், பலதரப் பட்ட மக்கள், உண்மைச் சம்பவத்தை நேரில் கண்டவர்கள் என்று தேடிச் சென்று நம்ப முடியாத விஷயங்களைக் கூட பதிவிட ஆரம்பித்தனர்.

இவர்கள் சேர்ந்த பிறகு இன்னும் பல ஆயிரம் பேர் அவரது சேனலை தொடர ஆரம்பித்தனர். பஞ்சபூதம் என்றால் இப்போது சமூக வலைதளத்தில் நிறைய பேருக்குத் தெரிந்திருந்தது.

காம்யவன காடு பற்றி பல வருடங்களுக்கு முன்பே பஞ்சபூதம் அறிந்திருந்தார். ஆனால் சரியான தகவல் எதுவும் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஒரு சில குறிப்புகள் மட்டுமே வைத்திருந்தார்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு இந்த நால்வரையும் அதைப் பற்றி தகவல் சேகரிக்க அவர் பணித்திருந்தார். முதலில் இவர்கள் மேம்போக்காக அதை பற்றி தேட நினைத்தாலும் போக போக அவர்கள் அதற்குள் மூழ்கிவிட்டனர்.

நிறைய விஷயங்கள் இந்நால்வரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. பஞ்சபூதத்திடம் முழுதுமாக எதுவும் சொல்லாமல், இங்கே இரண்டு மாதம் தங்கி காட்டைப் பற்றி அறிந்து கொண்டு வருவதாக சம்மதம் வாங்கினர்.

 

 “ உங்களுக்கு சில காட்டுவாசிங்க இருப்பாங்க. அவங்கள்ள ஒருத்தர் உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணுவாரு. இப்போ வர நேரம் தான். நீங்க எங்க வேணா டென்ட் போட்டு தங்கிக்கலாம். உங்களுக்கு எதாவது சிட்டி லேந்து வேனும்னா எனக்கு உடனே கால் பண்ணுங்க. சாப்பாடு இங்க செட் ஆகலான கூட எனக்கு சொல்லுங்க. தேவையானத வாங்கிட்டு வந்து குடுக்கறேன். எதுவா இருந்தாலும் இந்த எடத்துக்கு வந்து கால் பண்ணுங்க. இத தாண்டி உங்களுக்கு நெட்வொர்க் கெடைக்காது” அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே பல நாட்கள் சவரம் செய்யாத தாடி மீசை, தலை நிறைய எண்ணெய் வைத்து வழித்து வாரிய ஒருவன் அங்கே வந்தான்.

பஞ்சபூதம் இவர்களுக்கு உதவ அவனிடம் தான் கேட்டிருந்தார்.  

“வாங்க கடற்கரை.” வரவேற்றார் பஞ்சபூதம். நால்வரும் அவனைப் பார்க்க,

“வணக்கம் சார். இவங்க தானா நீங்க சொன்னவங்க?” ரேடியோவில் டியூன் ஆகாத சேனல் போல கொரகொரப்பான குரலில் பேசினான் கடற்கரை.

“ஆமா பா. கொஞ்சம் கூட இருந்து பாத்துக்கோங்க” பஞ்சபூதம் அக்கறையாகச் சொல்ல,

“சார், என்னால முடிஞ்ச உதவி பண்றேன். அப்பறம் அந்த ஆண்டவன் பாடு. நீங்க கெளம்புங்க. நீங்க நாலுபேரும்  என் கூட வாங்க” அதிகம் பேசாமல் முன்னே நடக்க ஆரம்பித்தான்.

“டேக் கேர் கைஸ்”

“ ஷூர் சார். நீங்க சேனல் வேலைய பாருங்க. நாங்க இங்க பாத்துக்கறோம்” பொறுப்பாக பதில் தந்தான் தேவா.

“பை சார்” நால்வரும் விடைபெற்று கடற்கரையின் பின்னால் சென்றனர்.

சிறிது தூரம் வரை அவர்களை வழிநடத்திக்கொண்டு  சென்றவன் , காட்டிற்குள் சிறிது தூரம் வந்ததும் நின்றான்.

“உங்களுக்கு குடிசை ஏற்பாடு பண்ணிருக்கேன். அங்க தங்கிக்கோங்க. ஆனா இங்க இருக்கற மத்தவங்கள அனாவசியமா தொந்தரவு பண்ணாதீங்க. அது உங்களுக்கே ஆபத்தா முடியலாம்.” எச்சரிப்பது போல கடற்கரை சொல்ல, அனைவரும் அவனை கேள்வியாகப் பார்த்தனர்.

“உங்களுக்கு நிறைய கேள்விகள் மனசுல இருக்கும். ஆனா அதையெல்லாம் இன்னிக்கு ராத்திரி நடக்கப் போற பௌர்ணமி பூஜை முடிஞ்ச பிறகு நீங்க என்கிட்டே கேளுங்க. அதுவரை எதுவா இருந்தாலும் உங்க மனசுலையே இருக்கட்டும். இப்போ உங்களோட குடிசைய காட்றேன் வாங்க” விறுவிறு வென நடந்தான்.

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு அவனை பின்தொடர்ந்தனர்.

காட்டின் நடுவில் ஒரு சிறிய கிராமம் போல அமைந்திருந்தது அந்த இடம். வருசையாக இல்லாமல் ஆங்காங்கே குடிசைகள் போடப்பட்டு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தது. மொத்தமே ஒரு பதினைந்து அல்லது இருபது குடிசைகள் தான் இருக்கும். ஆனால் அமைப்பில் எல்லாம் ஒன்று போலவே இருந்தது.

ஒவ்வொரு குடிசையின் அருகிலும் ஒரு மரம் கட்டாயம் இருந்தது. ஏதோ அந்தக் குடிசைக்கு துணையாக நான் இருக்கிறேன் என்பது போல!

அந்த இடத்தில் கடைசியாக இருந்த குடிசையின் எதிரே போய் நின்றான் கடற்கரை.வாசலில் வைத்திருந்த சிறிய குவளையில் மஞ்சள் நீர் கலக்கப்பட்டு தயாராக இருந்தது.

“வாங்க” என்றான் அவன்.

தேவா முதலில் செல்ல, அவன் மீது சிறிது நீரைத் தெளித்தான். அதன் பிறகு குரு, பின் மகதி கடைசியாக மாயா. அனைவரின் மீது தெளித்த நீரும் அப்படியே இருக்க, மாயாவின் மீது தெளிக்கப் பட்ட நீர் அவளது உடலால் உள்ளே உறிஞ்சப் பட்டது. சூடான தரையில் நீரைத் தெளித்தால் அது உடனே மறைந்து விடுவது போல ஆனது.

மற்றவர்கள் இதை கவனிக்காவிட்டாலும் கடற்கரையின் கண்களில் இருந்து அது தப்பவில்லை.

“எதுக்கு இப்போ தண்ணி தெளிக்கறீங்க?” மகதி கடற்கரையிடம் கேட்க, அவன் பார்வை சிறிது நேரம் மாயவை விட்டு அகலவில்லை.

“ஹலோ உங்களைத் தான்” குருவின் குரல் அவனை திரும்ப வைத்தது.

“இந்த இடம் உங்களுக்குப் புதுசு. இந்த காத்தும் இடமும் உங்களுக்கு பழக்கப் படனும்னு தான் தண்ணி தெளிச்சேன். இது எங்க சம்ப்ரதாயம்.நான் சொல்ற சில விஷயங்களை நீங்க இங்க இருக்கற வரைக்கும் கேட்டுத் தான் ஆகணும்.” ஆணையிட்டான் கடற்கரை.

“என்னங்க இப்படி பேசறீங்க ? நாங்க என்ன உங்க அடிமையா? கேள்வி கேட்காம நீங்க சொல்றதுக்கு எல்லாம் தலையாட்ட..” குருவின் முன்கோபம் தலை தூக்க, அவனை அடக்கினான் தேவா.

“குரு கோபப் படாத. அவங்க நம்ம நல்லதுக்கு தான் சொல்வாங்க. அண்ணா நீங்க போங்க, நாங்க உங்கள நம்பறோம்” என அனுப்பினான். மூவரும் உள்ளே சென்றனர்.

கடற்கரைக்கு குருவின் மீது சிறு எரிச்சல் கூட வரவில்லை. புரியாமல் பேசுகிறான் என்று தான் தோன்றியது. ஆனால் மாயாவின் சிந்தனை தான் முன்னே நின்றது அவனுக்கு. மாயா அவளது உடைமைகளைத் தூகிக் கொண்டு உள்ளே செல்ல எத்தனிக்க, அவளை நிறுத்தினான்.

“உன் பேர் என்னம்மா?” பரிவாகக் கேட்டான்.

“மாயா” சிரித்த படி கூறினாள்.

கடற்கரைக்கு உடலெல்லாம் வியர்ப்பது போல இருந்தது. தொண்டை வரண்டது. ஒரு சொம்பு நீர் உடனடியாகத் தேவைப்பட்டது.

எச்சிலை விழுங்கிக் கொண்டான்.  

“வரேன்..” என மாயா செல்ல, “ஒரு நிமிஷம்” என்றான் கடற்கரை.

மீண்டும் அவள் நிற்க,

“இன்னிக்கு ராத்திரி நடக்கப் போற பௌர்ணமி பூஜைல நீ கண்டிப்பா கலந்துக்கனும். அங்க நடக்கற எல்லாத்தையும் கவனமா பாரு. ராத்திரி பூஜைல உங்கள சந்திக்கறேன்.” சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்து சென்றான்.

புரியாமல் சற்று நேரம் அவன் செல்வதையே பார்த்தவள்,

“மாயா உள்ள வா!” மகதியின் அழைப்பில் நடப்பிற்கு வந்தாள்.

குடிசை மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஆங்காங்கே மூங்கில் கம்புகளால் முட்டுக் கொடுத்து நேர்த்தியாக அமைத்திருந்தனர்.

அந்தக் கால விறகு அடுப்பு, மண் பாண்டங்கள் , மண் குவளைகள் என்றிருக்க அவற்றை மிகவும் ரசித்தாள் மாயா.

“ஏண்டா அவன் சொல்றதுக்கு எல்லாம் நாம தலை ஆட்டனும்?” குரு மனதளவில் அங்கேயே பிடிவாதமாய் நின்றான்.

“இங்க நமக்கு எதுவும் தெரியாது குரு. நாம இந்தக் காட்டைப் பத்தி இன்னும் முழுசா தெரிஞ்சுக்கல. அதைப் பத்தி தெரிஞ்சவங்க நமக்கு உதவ வரப்ப அதை யூடிலைஸ் பண்ணிக்கறது தான் புத்திசாலித் தனம்.” தன் பொருட்களை அடுக்கி வைத்துக் கொண்டே பதில் சொன்னான் தேவா.

சலித்துக் கொண்டான் குரு.

“இந்த பிளேஸ் ரொம்ப அமைதியா நல்லா இருக்குல?” மகதி மூடை மாற்ற,

“ஆமா! எனக்கும் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. இப்படி ஒரு இடத்துக்கு வந்து ஸ்டே பண்றது தான் என்னோட லாங் டைம் விஷ். கண்டிப்பா ரெண்டு மாசம் இங்க டேரா போட்டுடனும்” மாயா உணர்ந்து கூறினாள்.

“இது என்ஜாய் பண்ற இடமா? எப்படிப்பட்ட காடுன்னு தெரிஞ்சு தான வந்திருக்கோம். சோ கொஞ்சம் சீரியஸா நடந்துகோங்க.” குரு சற்று பயம் ஊட்டினான்.

“எனக்கு ஒன்னும் பயம் இல்ல. என்ன என்ன விஷயம் இங்க நடக்குதுன்னு ஃபுல்லா ஸ்டடி பண்ணனும். ரியலா அதை பீல் பண்ணனும். ஐ அம் சோ எக்சைடெட்.” மாயா இரு கையையும் நீட்டி கண்மூடி குதூகலித்தாள்.

“ இவளுக்கு இருக்கற ஆர்வத்த பாத்தா இங்க இருந்து வரவே மாட்டா போலிருக்கு” தேவா சிரித்தான்.

“நாம நாலு பெரும் ப்ளான் பண்ணி இதுக்காகத் தான பஞ்சபூதம் கிட்ட வந்து சேர்ந்தோம். அவன் நம்மள நம்பி இதை ஒப்படைக்க எத்தனை நாள் ஆச்சு. நம்மள சாதாரண காலேஜ் ஸ்டூடெண்ட்ஸ்ன்னு நெனச்சுகிட்டு இருக்கான்.லூசு பய” குரு சிரித்தான்.

“அவர் கிட்ட அந்த ரெண்டு பேப்பர் மட்டும் இல்லனா இத்தனை நாள் அவர் கூட இருந்தே  இருக்க வேண்டாம். சரி விடு. எல்லாம் வொர்த் தான். இப்போ காம்யவனம் மொத்தமும் நம்ம பொக்கிஷம். நமக்கு மட்டுமே தெரியப் போற அற்புத பூமி.” மகதி குருவோடு சேர்ந்து கொண்டாள்.

“நாலு பேரும் நம்ம பாதைய நோக்கி போய்கிட்டே இருப்போம்.” தேவாவும் பேச்சில் இணைந்தான்.

“காம்யவனம். எங்களுக்கு என்ன கொடுக்க போற? ஆவலா காத்திருக்கோம்” மாயா கண்களில் கனவோடு காத்திருந்தாள்.

அப்போது “ஜல் ஜல் ஜல்” என்ற ஒலி அவர்களின் குடிசையை சுற்றி வந்தது. நால்வரும் அமைதியாயினர். இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. சுற்றி முற்றி அங்கிருந்த ஜன்னல் வழியே பார்த்தும் ஒன்றும் தெரியவில்லை.வெகு நேரம் அவர்களின் குடிசையை பல முறை சுற்றி வந்த அந்த ஒலி அவர்களின்  வாசலில் வந்து நின்றது. நால்வரும் உறைந்து போய் வாசலைப் பார்த்தனர்.

வாசலில் நிழலாடியது ஒரு உருவம்.

 

 

 

 

 

 

 

 

UKK4

உலாவரும் கனாக்கள் கண்ணிலே-4

கனவுகளின் தேசமான உறக்கம்…

உல்லாச நினைவுகளை அள்ளித்தரும்!!!

வெகுநேரம் உறங்காத போதும் வழக்கம்போல காலை ஐந்து மணிக்கு விழிப்பு வந்து எழுந்திருந்தாள் ஜனதா.

கடந்த இரு நாட்களில் தனது திருமண நிகழ்வினை முன்னிட்டு சரியான உறக்கம் இல்லை.  மேலும் தனது சகோதரனின் எதிர்பாரா விபத்து தந்த அதிர்ச்சி மற்றும் புதிய இடமாகையால்… இன்றும் நிறைவான உறக்கம் இல்லை.

விழிப்புநிலை உறக்கத்திலிருந்தபடியே எழுந்தமையால் தலைபாரமாகவும், உடல் சற்று சோர்வாகவும் இருப்பதாக உணர்ந்தாள், ஜனதா.

இருப்பினும் முந்திய தின அறிவுரைகளின் செயல்பாடாக… குளித்துவிட்டு காஃபீ கலந்துகொள்ள எண்ணியவள், முதலில் சோர்வுபோக குளித்துவிட்டு வந்தாள்.

குளித்தவுடன் சோம்பல் நீங்கி, புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தவள், தங்களது அறையில் இன்னும் உறக்கத்தில் இருக்கும் கணவனின் உறக்கம் கலையாதவாறு மெதுவாக தங்களது அறையிலிருந்து, தரைத்தளத்தில் இருக்கும்  அடுக்களைக்கு சென்றாள்.

நேரம் ஐந்து இருபது என அங்கிருந்த கடிகார முள், அதன் ஓய்வில்லா ஓட்டத்தின் சாட்சியாக நேரத்தைக் காட்ட, யாரும் இன்னும் எழாமல் இருப்பதைக் கண்டு… யோசித்தவாறு கிச்சனில் இருந்த ஃப்ரிட்ஜை திறந்து பால் இருக்கிறதா எனப் பார்த்தாள்.

ஒரு அரை லிட்டர் பால் பாக்கெட் மட்டுமே இருக்க, அதில் வந்திருந்த அனைவருக்கும் போட இயலாது என யோசித்தவள், என்ன செய்வதென அறியாமல் வெளிக்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

வாசல் கூட்டி கோலமிட்டவள், உள்ளே வர… அவள் எதிரில் வந்த மாமியாரைப் பார்த்து புன்னகைத்தவாறு,

“அத்த பால் எப்ப வரும்?”

“பால் இனி தான் வரும்… ஆனா ஒரு பாக்கெட் பால் மட்டும் ஃப்ரிட்ஜ்ல இருக்கும், அத எடுத்து டீ போடு”

சரியென்று தலையாட்டியவள், தனது காஃபீ எண்ணத்தை ஒதுக்கிவிட்டு டீ போட ஆயத்தமானாள்.

டீ போட்டவள், தனது மாமியாரிடம் இதை யாருக்கெல்லாம் கொடுக்கவேண்டும் என கேட்டாள். சுசீலா கூறிய லிஸ்டில் அவள் இல்லாமல் போக, லிஸ்டில் இருந்தவர்களுக்கு டீயை கொடுத்துவிட்டு வரும்போது, பால் வந்திருந்தது.

மாமியாரின் வழிகாட்டுதலில், பனிஸ்மெண்ட் போல மீண்டும் டீயை போட்டவள்… அடுத்தடுத்து எழுந்தவர்களுக்கு டீயை பட்டுவாடா செய்தாள். பிறகு ஒரு டம்ளரில் டீயை ஊற்றியவள் தனது மாமியாரிடம்,

“அத்த… அவங்களுக்கு டீ குடுக்கல இன்னும், போயி குடுத்துட்டு வரேன்” எனக் கூறியபடி டீயுடன் மாடியேறினாள்.

அங்கு இன்னும் உறக்கத்தில் இருந்தவனை எழுப்ப மனமில்லாமல் சற்று நேரம் நின்றாள். கணவனின் குடிக்காத டீயுடன் கீழே சென்று வரக்கூடிய நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ள விரும்பாமல்,

எப்படி எழுப்ப என யோசித்து, இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தவள்

“ஏங்க… ஏங்க…”, என இருமுறை அழைத்தாள்.

அவளின் அழைப்பிற்கு கண் விழித்தவன், “என்ன ஜனதா? அதுக்குள்ள எழுந்துட்ட!”, என்றபடி படுக்கையில் இருந்து எழுந்து அமர்ந்திருந்தான்.

“ம்… சீக்கிரம் பிரஷ் பண்ணிட்டு வாங்க, டீ ஆறிரும்”

“இரு வரேன்”, என்றவன் மூன்று நிமிடத்தில் பிரஷ் செய்து ஃப்ரெஷ்ஷாகி வந்திருந்தான்.

மனைவியின் மலராத வாடிய முகம் அவனுக்கு எதையோ உணர்த்த, ”நீ டீ குடிச்சியா ஜனதா?”

“இல்ல இனி தான், நீங்க குடிச்சுட்டு டம்ளரை குடுங்க நான் கீழ போயி குடிச்சுக்கறேன்”

கையில் வாங்கிய டீயை அங்கிருந்த டேபிளின் மீது வைத்தவன், முந்திய தினம் பால்செம்புடன் வைக்கப்பட்டிருந்த டம்ளரை எடுத்து வந்து, அதில் பாதி டீயை ஊற்றி மனைவியிடம் நீட்டியிருந்தான்.

அவள் மறுக்க, “மொதல்ல இத பிடி”, என சத்தமாக கடினக் குரலில் கூற

கணவனை பார்த்தவாறு டீ டம்ளரை வாங்கியிருந்தாள்.

டீயை சந்துரு குடித்துவிட்டு டம்ளரை அவளிடம் தந்தவன், “இன்னைக்கு உங்க அம்மா வீட்டுக்கு மறுவீடு போகணும்ல, சீக்கிரமா கிளம்பு”, என்றவன் குளிக்கச் சென்று விட்டான்.

டீயைக் குடித்து முடித்தவள், அங்கிருந்து கீழே வந்திருந்தாள்.

அதற்குள் அங்கு வந்த அவளின் அண்ணி சீதா, “காலை சாப்பாட்டுக்கு அத்த… அங்க உங்கள கூட்டிட்டு வரச்சொல்லிருக்காங்க ஜனதா, இப்போ தான் ஆறரை மணி ஆகுது. எட்டே காலுக்கு கிளம்பினா நிதானமா வீட்டுக்கு போயிரலாம், இத உங்க மாமனார், மாமியார்கிட்ட போயி இப்போ தான் சொன்னேன்”

“சரிண்ணி, அவரு இப்போ தான குளிக்க போயிருக்காரு, வரட்டும்”

அங்கு வந்த அபி, “ஜனதா! நைட்டெல்லாம் சரியா தூங்கல போல”, என கிண்டல் குரலில் மெதுவாக கேட்க

“இவ கிட்ட எதுக்கு கேட்டுகிட்டு, புருஷன், பொண்டாட்டிய ரூமை விட்டு வெளிய அனுப்பிட்டு, நாம போயி அவங்க ரூமை பாத்தா… தெரிஞ்சிட்டு போகுது”, என சீதா கிண்டலடிக்க

முதலில் இவர்களின் கிண்டல் புரியாமல் நின்றவள், புரிந்தவுடன் புன்னைகையை இதழில் கொண்டு வந்திருந்தாள்.

“அவருக்கு நம்ம வீட்டுக்கு எப்போ கிளம்பணும்னு தெரியுமா?, அண்ணி”, என சீதாவைப் பார்த்து ஜனதா கேட்க

“ஏய்… ஜனதா! எது உங்க வீடு, நெய்வேலி இனி உங்க அம்மா வீடு, இது தான் இனி உங்க வீடு”, என அபி சண்டைக்கு வர

“இனி உங்கட்ட பாத்து பேசணும்”, ஜனதா

“அந்த பயம் இருக்கட்டும்”, அபி

“…”, சீதா

“சரி நான் போயி, இருக்கறவங்களுக்கு காலைல சாப்பிட என்ன செய்யணும்னு சித்திட்ட கேக்கறேன்”, என அங்கிருந்து அபி நகர

“உங்களுக்கு நானும் வந்து ஹெல்ப் பண்ணவா?”, ஜனதா

“இன்னிக்கு மட்டும் உங்க ஹெல்ப் வேணாம், நீங்க மறுவீட்டுக்கு போகிறதால ரெஸ்ட் உங்களுக்கு”, என்றபடி சுசீலாவை நோக்கிச் சென்றாள்.

சீதாவும் கிளம்ப ஆயத்தமாக, ஜனதா அவளின் அறைக்கு வந்திருந்தாள்.

குளித்துவிட்டு வந்திருந்த சந்துரு கைலியில் இருக்க, இவள் வந்ததை உணர்ந்தவன்

“ஜனதா, மறுவீட்டுக்கு போயிட்டு நீ உங்க அம்மா வீட்ல இரு… எனக்கு, இன்னிக்கு கொஞ்சம் கடலூர்ல வேலையிருக்கு, சாப்டுட்டு நான் அங்க வர போயிட்டு வரணும், வந்த பின்ன உன்னை இங்க கூட்டிட்டு வரேன்”

“இன்னிக்கு போயிட்டு, இன்னிக்கே இங்க வந்திருவோமா?”

அவளின் சிறுபிள்ளைத்தனமான கேள்வியில் சிரித்தவன், மனைவியின் அருகில் வந்திருந்தான்.

“இவ்ளோ நாள் அங்க தான ஜனதா இருந்த… அரை மணி நேரத்துல போயிட்டு வர தூரம் தான் உங்க அம்மா வீடு!”

தனது உரையாடலுக்கு இடைவெளி விட்டவன், இடைவெளி இல்லாமல் மனைவியை அணைத்திருந்தான்.

“வந்த ஒரு நாள்லயே இங்க பிடிக்கலயா?”

“…”

“என்ன… பிடிக்கலயா?”

இரவிலிருந்து அவனது அணைப்பிற்கு பழகியிருந்தாலும் அப்போதைய மனநிலையில் எதையும் உணராத அவள் மனம், தற்போது உணரத் துவங்கியிருந்தது.

“ம்…”, என்ற ஒற்றைச் சொல் அவனது அணைப்பிற்கு வந்த வெகுமதி என்பதை உணர்ந்தாலும்,

“உன்னோட ம்…கு பிடிக்கலனு நான் அர்த்தம் எடுத்துகிறதா! இல்ல… பிடிக்குதுனு நினைக்கிறதா ஜனதா”

“பிடிக்குதுனு தான்… எடுத்துக்கணும்”, என்ற அவளது ஸ்ருதி குறைந்து மாறிய பதிலில் அவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

“நான் பூச்சாண்டியா?”

“இல்ல”

“அப்றம் ஏன் பயப்படற?”

“நான் ஒன்னும் பயப்படல”

“அப்ப ஏன் உன் குரல்ல நடுக்கம்…”

“….”

“குளிரெல்லாம் இல்ல… அப்போ வயசாயிருச்சோ உனக்கு?”

அவனது கிண்டலை உணர்ந்தவள், அவனது அணைப்பிலிருந்து வெளிவர முயற்சிக்க

“எங்க போற இப்போ?”

“யாராவது வந்திருவாங்க”, என சிணுங்கலாக அவள் பதில தர

“வந்தா என்ன?, புதுசா கல்யாணம் ஆனவங்கனு நினச்சுக்குவாங்க”

“ஷையா இருக்காதா?”

“எதுக்கு ஷை?”

“நீங்க ஜென்ஸ் அதான் அப்டி பேசுறீங்க….!”

“சரி, லேடிஸ் எப்டி பேசுவீங்க?”

“…”

அவனது அணைப்பு இன்னும் இறுக, அவளின் உடலில் உள்ள உணர்வுகள் தந்த போதையில் தேன் குடித்த வண்டு போல கணவனின் கைகளில் மயங்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அவளின் உணர்வுகளை முன்னின்று கண்களால் பருகியவன், உதடுகளால் இதழ் தேனைப்பருகி அவளை மெல்ல விடுவித்தான்.  மயக்கத்திலிருந்து மீளாத ஜனதா தடுமாற…, தன் கைவளையில் அவள் மீளும் வரை வைத்திருந்து… பின் மெல்ல விடுவித்தான்.

“நீ கிளம்பு மொதல்ல, நான் கீழ போயிட்டு வரேன்”, என்றவாறு அறையிலிருந்து சென்றிருந்தான்.

சந்துரு கீழே சென்ற சற்று நேரத்தில் அங்கு வந்த சீதா மற்றும் அபி இருவரும் ஜனதாவை கிண்டல் செய்ய, சிரித்தவாறு அவர்களை சமாளித்தாள்.

மஞ்சள் நிற பார்டரில், பச்சை நிற பட்டு உடுத்தி கிளம்பியிருந்த ஜனதா, நீண்ட முடியினை தளரப் பின்னல் இட்டு, தலையில் மல்லியுடன், கனகாம்பரம் வைத்திருந்தாள். முன்னுச்சியில் குங்குமம் வைத்து அவளைக் கண்ணாடியில் பார்க்க, அதில் தெரிந்த தனது பிம்பத்தில் நிறைவாக உணர்ந்தாள்.

வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் கிளம்பிய சந்துருவை அவள் கண்கள் காதலுடன் காண, அதை மறைக்க கீழே குனிந்தவாறு ஜனதா இருந்தாள்.

மழை விட்டும் தூவானம் விடாததது போல, திருமணமாகியும் தன்னை விட்டு விலகாத வெட்கத்தால் ஜனதா குனிந்த தலையை நிமிர்த்த முடியாமல் இருந்தாள்.

குறித்த நேரத்தில் அங்கிருந்து சந்துரு, ஜனதாவுடன், சீதாவும் அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கிளம்பியிருந்தாள்.


தனக்கு அடிபட்டபிறகு தன் கண்ணில் பட்டாலும், கருத்தில் வராத தனது மனைவியை யோசித்தவனாய் அறைக்குள் நுழைய வந்தவன், உள்ளிருந்து வந்த பேச்சுக் குரலில் சற்று நிதானித்தான்.

     “ஏய் அர்ச்சனா!, எழுந்து மொதல்ல குளிக்க போ”, இது அவளின் அக்கா மங்கையின் குரல் என்பதை உணர்ந்தவன், அறைக்குள் செல்லும் அவனது எண்ணத்திற்கு நூற்று நாற்பத்து நான்கை அமல்படுத்தி, ஹாலுக்கு திரும்ப எத்தனிக்க,

     “கொஞ்ச நேரம் படுத்திருக்கேன் கா… ஒரு பத்து நிமிசத்துல எழுந்துறேன்”, என்ற மிதமான குரலைக் கேட்ட அமர்நாத், ‘அட ஸ்லீப்பிங்க் பியூட்டி, ரொம்ப நாட்டியா நீ’ என நினைத்தபடியே ஹாலில் மீண்டும் ஹால்ட் ஆகியிருந்தான்.

     அங்கு வந்த அன்பரசி, “என்ன அமரு! உங்குயின பாக்க போறேன்னு சொல்லிட்டு இங்க வந்து உக்காந்துட்ட!, காலு வலியா இருக்கா?”

          தன்னவள் இன்னும் எழாமல் இருப்பதை சொல்லவிரும்பாதவன், “லைட்டா இன்னும் பெயின் இருக்கும்மா!, அதான் இப்டியே உக்காந்துட்டேன்”, என்றான்.

     “ம்… தான்னு நாட்டம பண்ணி இப்டி அடிபட்டு வந்திருக்க, என்னனு கேட்டாலும்… கேக்காதவன மாதிரி இருக்க… உன்னல்லாம்… சின்ன புள்ளையா இருந்தா அடிச்சு திருத்தலாம், வளர்ந்தும் இப்டி இருக்கறவன என்ன செய்ய?”, என்றவாறு திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவுகளை கவனிக்க சென்றுவிட்டார் அன்பரசி.

     “என்ன பங்கு இன்னும் வலியிருக்கா, காலைல போயி டாக்டர பாத்துட்டு வருவமா?”, என கேட்டபடி கையில் நியூஸ் பேப்பருடன் அமரின் அருகில் வந்தமர்ந்தான், பத்ரி.

     “இல்ல தலைவா!, நேத்துக்கு இப்போ பரவாயில்ல… சாப்டுட்டு டேப்ளட் போட்டா சரியாகிரும்”

     சுற்றிலும் பார்வையில் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்த பத்ரி குரலை குறைந்த டெசிபலுக்கு மாற்றி, “ஏய் பங்கு!, மறைக்காம சொல்லு நேத்து எங்க போன?”

          தனது சகோதரனின் டெசிபலுக்கு தன் குரலை குறைத்து, “கொரியர் ஆபீஸ் போனேன்”

     “வந்த கொரியர அவன் வந்து கொடுப்பான்ல பங்கு!, அதுக்குள்ள உனக்கு என்னடா அவசரம்”

“ம்… அதுல அதிரசம் அனுப்பியிருக்காங்களாம்… அதான் அவசரமா போனேன். நீ வேற”

“ஏன் பங்கு சலிச்சுக்கிற?”

“என் கஷ்டம்… சல்லடை இல்லாம சலிக்கிறேன்”

“கஷ்டத்துலயும் காமெடி உன்னால தான் பங்கு பண்ணமுடியும்! அப்டி என்ன ஸ்பெஷல் அந்த கொரியர்ல?”

          “ஸ்பெஷலா, இல்ல நசலானு கொரியர் வந்தா தான் தெரியும், தலைவா!”

“என்ன பங்கு சொல்ற?”

“வேற… தெரிஞ்சததான சொல்ல முடியும்! இது வர எனக்குனு எந்த கொரியரும் இந்த வீட்டுக்கு வந்ததில்ல…”

“அதான் தொர… நேருல போயி வாங்கப் போனீங்களாக்கும்!?”, என கிண்டலாக கேட்டவன்

“சரி! யாரு அனுப்புனது?”

“வேற யாரு, ஆப்ரிக்காவில இருந்து அப்ஸ்காண்ட் ஆன அந்த அரக்கிறுக்கு தான்”

“என்ன சொல்ற!”

“உண்மைய தான் தலைவா உங்கிட்ட சொல்லுறேன்”

“சரி அது அனுப்புனத… உனக்கு யாரு சொன்னா?”

“அது தான் பேசுச்சு, கொரியர் அனுப்பினது வந்திருச்சானு?!”

“என்ன பங்கு நீ… கொரியர்ல கிஃப்ட் தான அப்டினாலும் உனக்கு அனுப்பிருக்கும்?”

“எனக்கு எங்க அனுப்புச்சு? அது அர்ச்சனாவுக்கில்ல அனுப்பிருக்கு”

“என்னது அர்ச்சனாவுக்கா!”, என பத்ரியின் பதட்டத்தால் சத்தத்தின் டெசிபல் அளவு கூட

“ஸ்… மெதுவா தலைவா… அது சொல்றத நம்பவும் முடியல, நம்பாமலும் இருக்க முடியல, கொரியர்ல எதுவும் அனுப்பாம கூட என்னை அலைய விட்டுருக்கலாம்.

ஆனா கொரியர் பண்ணிருந்தாலும்… உண்மையில கிஃப்ட் அனுப்பல… எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையே பிரச்சன ஆகற மாதிரி ஏதோ அர்ச்சனாவுக்கு அனுப்பிருக்கு”

“எத வச்சு அப்டி சொல்ற?”

“இது வர எந்த கிஃப்டும், அவளுக்கு நான் வாங்கி கொடுத்ததில்ல, அதனால அத திருப்பி குடுக்க வாய்ப்பில்ல!, காலேஜ்ல படிக்கும்போது குரூப் போட்டோ எடுத்தது. தவிர தனியா ரெண்டு முறை மௌனிகா ஃபோர்ஸ் பண்ணதால செல்ஃபீ எடுத்திருக்கேன் அவகூட. ஒரு வேள அத கொரியர்ல அனுப்புவாளாயிருக்கும் அர்ச்சனாவுக்கு!”

“எந்த கொரியர்ல அனுப்பிருக்காம்”

“அத எங்க சொன்னா?”

“அப்போ, ஒவ்வொரு கொரியரா போயி வேல கேட்டியா?”, என்றான் சிரித்தபடி

“இல்ல…, ஃப்ரண்கிட்ட தான் ஹெல்ப் கேட்டேன், அவன் பி ஆர் ஓ நம்பர் கேக்குறான், எங்க போக நான்?, ரொம்ப நேரமாகியும் அவங்கிட்ட இருந்து ரெஸ்பான்ஸ் இல்ல, அதான் அவன் கொரியர் ஆஃபீஸ்கு போனேன்.

அவனுக்கு எல்லா கொரியர்லயும் தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க, ஆனா மௌனிகாங்கிற பேருல இருந்து அர்ச்சனாங்கற பேருக்கு எந்த கொரியரும், எந்த கொரியர்லயும் நேத்து வரல… அவன் எனக்காக ரிஸ்க் எடுத்து பாத்துட்டு வந்து சொல்றவர அங்க வயிட் பண்ணிட்டு, வீட்டுக்கு கிளம்பி யோசனையில வரும்போது தான் எதிரில வந்த வண்டிய கவனிக்காம விட்டுட்டேன்”

“இத நீ எங்கிட்ட சொல்லிருக்கலாம், எதுக்கு நீ போகனும்?”

“தலைவா! எனக்கு வந்த கால் அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு வச்சேன், அப்போ தான் நீ வண்டில வெளியில கிளம்பி போன… வேற முக்கிய வேலயா வெளியில போற உன்ன எதுக்கு தொந்திரவு பண்ணனும்னு நான் மொதல்ல ஃபர்ஸ்ட் ஃப்ளைட் கொரியர்ல வேலைல இருக்குற என் ஃப்ரண்டுக்கு கால் பண்ணேன். அவன் ரொம்ப நேரமா ரெஸ்பான்ஸ் பண்ணல… அதான் டென்சன்ல யோசிக்க முடியல, அவன் ஆஃபீஸ்கு கிளம்பி போயிட்டேன்.”

“இருந்தாலும் நீ வெளியில போயிருக்கக்கூடாது”

“…”

“இப்போ பாரு… உனக்கு எவ்வளவு பிரச்சனைனு?”

“ம்…”

“ஏய் என்னங்கடா நீங்க ரெண்டு பேரும் காலைலயே ஹாலுல உக்காந்து… அப்டி என்ன ரகசியம் பேசிட்டு இருக்கீங்க?

அமரு உன் பொண்டாட்டி இப்போ தான் குளிக்க போயிருக்கா, காணாம்னு போயி ரூம்ல தேடாத, உனக்கு முடிஞ்சா… இன்னிக்கு அவங்க வீட்டுக்கு போயிட்டு வா”, என்றபடி அங்கு வந்த அன்பரசியின் வார்த்தையில், இருவரும் தனது தாயை பார்த்து சிரித்தபடி

“என்ன ஆசப்பட்ட மாதிரி, மருமகள்கள் கூட்டணி எண்ணிக்கைய கூட்டிட்ட சந்தோசத்துல இருக்கீங்க போல”

“அட போங்கடா, நான் முந்தின ஜென்ரேசன் மருமக, உமாவும், அர்ச்சனாவும் கரெண்ட் ஜென்ரேசன் மருமகளுங்க… கேப் இருக்குல்ல”, என்றவாறு அருகிலிருந்த சேரில் வந்தமர்ந்தவர்

“உங்க கேப் எப்டியிருந்தாலும், கேப் கிடைக்கும் போது… முன்னாடியே ரெண்டுபேருமா சேர்ந்துகொண்டு எங்கள வச்சு செய்வீங்க… இப்போ கூடுதலா ஒரு ஆள் வேற வந்துருச்சு, இனி உங்க கிட்ட நெருங்க கூட வர முடியாது!”, இது பத்ரி

“அப்ப கரெண்ட் ஜென்ரேசன், கரெண்ட் மாதிரி ஷாக்கடிக்கும்னு சொல்றீங்களா?”, இது அமர்

“கரெண்ட் ஜென்ரேசன் கரண்டியால மட்டும் தான் அடிக்குமாம், ஷாக்கு ஆகறது எல்லாம் உங்க வேல”

“அப்ப தலைவா… அண்ணிகிட்ட கரண்டியால வாங்கி, வாங்கி ஷாக்குல கருத்திருச்சா?”

“நான் எங்கடா அப்டி சொன்னேன்”

“சும்மா கேட்டு வச்சுக்குவோம், ஆளந்தெரியாம கால விட்டுட்டு… பின்னாடி நான் கஷ்டப்படக்கூடாது பாருங்க குயின்”, அமர்.

“அத்த…, மசாலா எல்லாம் அரச்சுட்டேன், நீங்க வந்து தாளிக்கிறீங்களா, இல்ல நான் தாளிச்சு போடவா?”, என கிச்சன் வாயிலில் நின்றவாறு உமா கேட்க

“நான் வரேன் உமா, நீ பூரிக்கு மாவை ரெடி பண்ணு”, என்றவாறு எழ

“ஏங்க, நிசி, நிகிய இன்னிக்கு ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிவிடணும், போயி எழுப்புங்க” என உமாவிடமிருந்து வந்த செய்தியை அவள் கூறி முடிக்கும் முன்னே, கையிலிருந்த செய்தித்தாளை காஃபீ டேபிளின் மேலே வைத்துவிட்டு எழுந்து நின்றிருந்தான், பத்ரி.

“நான் போயி பாக்குறேன் உமா”, என்றவன் அவர்களது அறையில் உறங்கும் தமது மகள்களை எழுப்ப ஒரு போர் வீரன் போல சென்று கொண்டிருந்தான்.

‘இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல தலைவா மாதிரி நாமளும் ஆகிருவோமோ’, என எண்ணியவனாய் குளிக்க சென்றான் அமர்.

சூரியன் வந்தால் எனக்கென்ன? என வெளிச்சத்தை பொருட்படுத்தாமல் நிசிதா, நிகிதா இருவரும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க

“நிகி, நிசி எழுந்துருங்க… விடிஞ்சிருச்சு…”, பத்ரி

இருவரது பெயர்களும் உச்சரிக்கப்பட்டதை உணராத இருவரும் சிறு அசைவும் இல்லாமல் உறங்கிக் கொண்டிருக்க

அவர்களது அறையில் இருந்த டிவியில் சின்சானை பத்ரி உயிர்பிக்க…, சின்சான் பேச ஆரம்பித்த ஒரு நொடிக்குள் இருவரும் படுக்கையிலிருந்து புரண்டவாறு, மூடியிருந்த கண்களைப் பிரிக்க,

பத்ரி இருவரையும் படுக்கையில் இருந்து இருபுறமும் தூக்கியிருந்தான்.

இருவரும் தந்தையின் தோளில் சாய்ந்தவாறு… சின்சானைப் பார்த்திருக்க

“நிசி, நிகி ரெண்டு பேரும் ஸ்கூலுக்கு போகணுமில்ல?”

மனதில் அதிர்ச்சியை வாங்கிய இருவரும்

“அப்பா… சித்தப்பாக்கு முடியலல , அதனால் நான் இன்னிக்கு லீவு”, என இருவரும் ஒரே விடயத்தை காரணமாகக் கோரசாகக் கூற

இருவரின் தில்லுமுல்லு அறிந்தததால்

“சித்தப்பாக்கு சரியாகிருச்சு, சோ நீங்க இன்னிக்கு ஸ்கூலுக்கு போகலாம்”

“அதுக்குள்ளயா?”, என இருவரும் அவர்களது அதிர்ச்சியை வெளிக்காட்ட

     அறையில் இருந்த டிவியை அணைத்துவிட்டு, ஹாலுக்கு இருவரையும் தூக்கி வந்தான்.

     “பாருங்க, சித்தப்பாக்கு சரியாகிருச்சு, அதான் இங்க இல்ல”, என ஹாலில் முந்தைய தினம் அமர் படுத்திருந்த கட்டிலைக் காட்டிக் கூற

     “….”, நிசி

     “….”, நிகி

     அமைதியாக பத்ரி கூறியதை செவிமடுத்த இருவரும், பத்ரியின் கைகளில் இருந்து அமைதியாக இறங்கி அமரின் அறையை நோக்கிச் செல்ல…

     தனது பேச்சை நம்பாமல் இருவரும் அமரின் அறைக்குள் செல்வதை உணர்ந்தவன், சிரித்தபடி இருவரையும் பார்த்திருந்தான்.

     அர்ச்சனா குளித்துவிட்டு உடைமாற்றியள், தனது அக்காவிடம் பேசியபடி தலை முடியை காய வைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

     நிசி, நிகியை கடந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பே கண்டிருந்ததால் இலகுவாக அவளிடம் தனது சித்தப்பாவை பற்றி விசாரிக்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.

     “சித்தி, சித்தப்பா எங்க?”, நிசி

     “குளிக்க போயிருக்காங்க”

     “அவங்களுக்கு சரியாகிருச்சா?”, நிகி

     “சரியானதால தாண்டி குளிக்க போயிருக்காங்க”, நிசி, நிகியின் வினாவிற்கு பதிலளித்திருந்தாள்.

     “உங்க சித்தப்பான்னா உங்களுக்கு அவ்வளவு பிடிக்குமா?”, மங்கை

     “பிடிக்குமே!”,  நிசி

     “ஏன் கேக்குறீங்க?”, நிகி

     “காலைல எழுந்தவுடனே தேடுறீங்கள்ல… அதான் கேட்டேன்”, சிரித்தபடி மங்கை கூற

     “தேடுறதுக்கும் ரீஸன் இருக்கு, அது சீக்ரெட்… அத பத்தி நாங்க யாருகிட்டயும் டிஸ்கஸ் பண்ண முடியாது! என்னடி நிகி”, என நிசி கேட்க நிகி அதை ஆமோதிக்க… தலையை மேலும் கீழுமாக அசைத்து உறுதி செய்தாள்.

மங்கையும், அர்ச்சனாவும் இருவரின் பேச்சு மற்றும் செயலில் சிரித்திருந்தனர்.

கனவுக்குள், இன்பக்கனவு வந்து கலைத்தாலும்

உறக்கம் கலையாது!!!

—————————————————

mazhai22

மழை – 22

கீதா கூறியதைக் கேட்ட அரசன் வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக பெரும் பயம் சூழ அருகில் காரோட்டிக்கொண்டிருந்த தன் மாமனிடம் திரும்பி, “மாமா மதியைக் காணோமாம்வண்டிய திருப்புங்க ஊருக்கு போகணும்என்று பதற்றப்பட்டு அவருக்கும் அதைக் கடத்தினான்.

சர்ரென்று ஓரமாக வண்டியை நிறுத்தியவர் அலைபேசியை வாங்கி அழும் மனைவியை பேசி சமாதானப்படுத்தியவர் முன்னால் சென்றுக்கொண்டிருந்த நண்பனிற்கு அழைக்கப் போக அதற்குள் அவரே காரில் இவர்களை நெருங்கியிருந்தார் மதி கடத்தப்பட்ட செய்தியை அறிந்து.

அழகு தொழிற்சாலை கண்காணிக்க நான் ஆளு ஏற்பாடு பண்ணிருந்தேன். அப்போ ஊருக்குள்ள சந்தேகமா சில பேரு சுத்தவும் அவங்களையும் கண்காணிக்க ஏற்பாடு பண்ணிருக்கான். அவங்க வெளிய வேலை செய்யுற கூட்டத்தோட வேலை செய்யுற மாதிரி போக்கு காமிச்சி அரண்மனையை நெருங்கிருக்காங்க.

அந்தநேரம் பார்த்து ஏன் தான் மதி வெளிய வந்தாளோ? மயக்க மருந்து அடிச்சி எங்கிருந்தோ வந்த கார்ல ஏத்திட்டாங்க. எல்லாம் சில நிமிசத்துல நடந்திருச்சி. அவன் போன் பண்ணி சொல்றான் வண்டி ஏற்காடு பார்த்துப் போயிருச்சாம் இவங்க பின்னாடி போறதுக்குள்ள வண்டியைக் காணோம். நான் இன்னும் எனக்கு தெரிஞ்சவங்கள வச்சி தேடச் சொல்றேன். கண்டுபிடிச்சிரலாம்என்றவர் இப்பொது வந்த வழி செல்ல இவர்களும் காரை திருப்பினர் மதியைத் தேடி.

அரசனிற்கு ஏற்காடு பார்த்து வண்டி போயிருச்சாம் என்ற வார்த்தையிலே காதல் மனம் தவித்து துடித்தது. ஏற்கனவே அதே சாலையில் சுதர்சனால் தந்தையை இழந்திருக்க மீண்டும் அதே இடத்தில் அவரால் தன் மனதை ஆட்சி செய்பவளுக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்று அஞ்சினான்.

ஆற்றோரம் வசிப்பவனை விட பாலைவனத்தில் வசிப்பவனுக்கு நீரின் அருமை ஒரு படி என்னபல படிகள் அதிகமாகவே தெரியுமல்லவா? அதுபோலவே தான் அரசனுக்கும் தனிமையில் வளர்ந்தவனுக்கு தன்னிடம் உரிமையோடு காதலோடு பேசிய மதியின் வெவ்வேறு பரிணாமங்கள் கண்முன் தோன்றி அவளை இழந்துவிட கூடாதே என்ற பதைபதைப்பை ஏற்படுத்தியது.

இதில் தான் அவளது காதலை வேண்டாம் என்றோம், ரூபிணியின் பேச்சுக்கள், தந்தையின் கொலைக்கான நியாயங்கள், எல்லாம் எங்கோ ஒரு மூலையில் முடங்க மனமெல்லாம் மனங்கவர்ந்தவளின் வசம்.

ஏனோ இப்போது தனக்கு பறக்கும் சக்தியைக் கடவுள் கொடுத்திருக்கக்கூடாதா என்று ஏங்கினான். அவனின் மனவேகத்திற்கு முன் விக்னேஷ்வரனின் காரைத் தாண்டி சீறிப்பாயும் கார் கூட கட்டை வண்டியை விட மோசமான வேகத்தில்தான் சென்றது.

அதேநேரம் மதியை கடத்திய வாகனம் ஏற்காட்டிற்கு செல்லாமல் வழியில் உள்ள கிளை சாலையில் திரும்பி வெகுதூரம் சென்று ஆள் அரவமில்லா சாலையில்  நின்றது. எதற்கு என்று அரைமணி நேரத்தில் சுதர்சனின் கார் அங்கு வந்தடைந்ததும் தெரிந்தது.

தான் அரண்மனையில் இருந்து யாரையேனும் கடத்தும்படி கூறியதை கச்சிதமாக முடித்த ஆட்களுக்கு ஆளுக்கொரு செக்கை நீட்டியவர் பின் அவர்களிடம் இருந்து தனக்கென வாங்க சொல்லியிருந்த போனையும் சிம்மையும் வாங்கினார். (யப்பா! சோறு இல்லாம கூட இருந்துறலாம் இந்த போனு இல்லாம இருக்க முடியாது போலவே)

அதனை உயிர்ப்பித்தவர் காரின் பின் சீட்டில் மருந்தின் வீரியத்தில் மயங்கியிருக்கும் மதியைப் பார்த்து வெற்றிப்புன்னகையோடு அழகேசனுக்கு அழைத்தார்.

அங்கே சிங்கமுகப்பாண்டியனும் பேத்தியை காணாமல் தன் ஆட்களோடு ஊரைச் சல்லடையிட, வாணிமாபுரத்தை அடைந்த அழகேசன் மேலே செல்லும் முன் நியாபகம் வந்து, அரசா உங்க தாத்தாக்கு போன் போட்டு ஏற்காடு போற வழில தேட சொல்லுஊருக்குள்ள தேடிட்டு இருக்க போறாரு என்று நீட்ட அவன் அதை வைத்து எப்படி அழைப்பது என்று தெரியாமல் விழித்தான்.

அவன் முழிப்பதைப் பார்த்தே புரிந்தவர் அவனிடம் இருந்து வாங்குவதற்குள் தெரியாத எண்ணில் இருந்து அழைப்பு வந்த சிணுங்கியது. அதைக்கண்டதும் அலெர்ட் ஆன அழகேசன் காரை நிறுத்தி அழைப்பை ஏற்று ஸ்பீக்கரில் போட்டார்.

ஹலோ மதியோட அப்பா நம்பர் தான இது என்ற குரல் பவ்யமாக கேட்கவும், ஆமாநீங்க யாரு என்று சந்தேகமாக இழுத்தார். ஒருவேளை தன் மகள் கடத்தியவரிடம் இருந்து தப்பித்து யாரின் மூலமாகவாவது பேசுவாளோ என்ற நப்பாசையும் அதில் ஒளிந்திருந்தது.

அதனை நிராசையாக்கி, அட பொண்ண காணோம். இந்நேரம் யாருன்னு தெரிஞ்சிருக்கும்ன்னுல நினைச்சேன். இன்னுமா தெரியல பரவால்ல நானே சொல்றேன். இப்போ யாருக்கு குழி பறிக்க நினைக்குறியோ அவனேதான். உன் பொண்ணு இப்போ என் கஸ்டடில.

ஒழுங்கு மரியாதையா பாக்டரியோட ஒரிஜினல் பத்திரத்தை என்கையில குடுத்தா உன் பொண்ணு பத்திரமா உன் கைல சேருவா இல்லஅதுக்கு மேல நான் சொல்ல விரும்பல நாட்டுல நடக்குறதைப் பார்த்து நீயே ஊகித்துக்கோ என்று கொடூரமாக மிரட்ட

எந்த தந்தையும் கேட்கக்கூடாத வார்த்தைகள் அவை. தன் ஒரே மகளுக்காக கலங்கிய கண்களையும் இதயத்தையும் அடக்கியவர் பத்திரம் தருவதாக ஒப்புக்கொள்ளும் முன் அரசன் கத்தியிருந்தான்.

டேய்கேவலம் சொத்துக்காக இன்னும் எத்தனை உயிரைடா பறிப்ப? மதிக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆச்சு உன்னை யாராலையும் காப்பாத்த முடியாது. அவ நல்லாயிருக்குற வரைக்கும்தான் உனக்கு நல்லது. பத்திரம் என்கிட்டதான் இருக்கு. இப்போ வந்தா கூட உன் மூஞ்சில வீசுறேன் எங்கடா வரணும். மதி எங்க?” என்றான் அரசன் மிரட்டலா கெஞ்சலா என்று பிரித்தறியா குரலில்.

ஒஹ் முறை மாப்பிளைக்கு மூக்கு மேல கோவம் வருதா? நியாயம்தான். அப்புறம் நீ கேட்டியே எத்தனை உயிரை பறிப்பன்னு. நானா யாரையும் தேடி போய் பறிக்குறதில்லை மாப்பிள்ளை இதோ உங்களை மாதிரி யாராவது என் வழில குறுக்க வந்தா நானும் குறுக்கா வரேன் என்றான் சுதர்சன் தவறும் செய்து விட்டு அதை செய்யவச்சது நீங்கதான் நானா செய்யலை என்ற அர்த்தத்தில். (இப்படியும் பல பேரு சுத்துறாங்க நாட்டுல என்னத்த சொல்ல?)  

இப்போ உன் நியாயத்தை கேட்க எனக்கு விருப்பம் இல்ல. மதி எங்க அவகிட்ட பேசணும் என்றான் அரசன்.

அவ தான் இன்னும் மயக்கத்துல இருக்காளே மாப்பிள்ள. அது தெளிய ஆகும் இன்னும் ஒருமணி நேரம். அதுக்குள்ள நாம நம்ம டீல்ல முடிக்கணும் சரியா? இடத்தை இன்னும் பத்து நிமிசத்துல்ல சொல்றேன். அப்புறம் இன்னொன்னு அந்த போலீஸ் அப்புறம் ஊர்க்காரங்க அப்படின்னு கும்பலா கிளம்பி வரதா எனக்கு தகவல் வரக்கூடாது. எங்கே எல்லாரையும் நல்ல பிள்ளையா திருப்பி அனுப்புங்க பார்ப்போம்என்று உத்தரவிட்டு வைத்தான்.  

அழகேசன் அழுந்த முகத்தை துடைத்து அப்படியே அமர்ந்திருக்க விக்னேஷ்வரன் வந்ததும் நடந்ததை அறிந்து போலீஸாய் மதியையும் பத்திரத்தையும் காப்பாற்ற நினைக்க அழகேசன் அதனை ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.

என் பொண்ணு விஷியத்துல நான் ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பல சாரிடா என்று மனம் உடைந்தார். அவரும் ஒரு தகப்பன் தானே நண்பனின் மனநிலை உணர்ந்து தோளில் தட்டிக்கொடுத்தவர் போன் செய்து தன் ஆட்களை தேடுவதை நிறுத்தி போகச் செய்தார்.

அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் ஆட்களை வைத்து தேடுவதை நிறுத்திவிட்டதாக அறிந்த சுதர்சன் சக்திவேல் இறந்த அதே இடத்திற்கு வர சொன்னார்.

சொன்ன இடமே நிலவரசனிற்கும் அழகேசனிற்கும் திகிலைக் கிளப்பியது. இவர்கள் அதை நோக்கிச் செல்ல கிளை வழியில் இருந்து சுதர்சனும் அந்த இடத்திற்கு முன்பே சென்று காத்திருக்க ஆரம்பித்தார். இந்த இடத்தை தேர்ந்தெடுத்ததே அவர்களுக்கு ஒரு பயத்தை விதைக்க வேண்டும் என்றுதான்.

ஆயிற்று நீண்டநெடிய யுகம் அரசனிற்கு ஆனால் அரைமணி காலம். அங்கு இரு கார்கள் நிறுத்தப்படிருக்க சுதர்சன் முன்னால் இருந்த கார் மீது சாய்ந்திருப்பதை பார்த்த அழகேசன் அவர்களை நெருங்க, இருபதடி தூரத்திலே கார் இரண்டு தடியன்களால் அவர்களது கார் நிறுத்தப்பட்டது. இடுப்பில் எப்போதும் இருக்கும் கத்தியை தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டான் அரசன்.

ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நேர்ந்தால் தயவு தட்சணம் பார்க்காமல் அழித்து விட முடிவு செய்திருந்தான். காட்டில் உள்ள விலங்கிடம் இருந்து தற்காத்துக்கொள்ள அதனை அழிப்பது எவ்வாறு தவறில்லையோ அது போலவே நாட்டில் வாழும் மனித மிருகங்களிடம் இருந்தும் தற்காத்துக்கொள்ள அழிப்பது பாவமில்லை என்றே தோன்றியது அரசனிற்கு.

மாறாக அது பாவமாகி தன் உறவாக இருக்கும் மழையைப் பிரித்தாலும் பரவாயில்லை, தன் உயிரானவளுக்கு ஒன்றும் ஆகிவிடக்கூடாது என்பதே பிரதானமாய் இருந்தது.    

அவர்கள் பத்திரத்தை கேட்கவும், மதி எங்ககிட்ட வராம என்னால அதைத் தர முடியாது என்று உறுதியாய் மறுத்தான் அரசன். அதை அங்கிருந்தே கேட்ட சுதர்சன், பக்கத்தில் இருக்கும் காரை ரோட்டிற்கு குறுக்காக வர செய்து கதவைத் திறந்து காமித்தார்.

தான் இருக்கும் ஆபத்தான கட்டம் எதையும் அறியாமல் இன்னமும் மயக்கத்தில் சுருண்டிருந்தாள் மதி. அவளைப் பார்த்ததும் ஓடத்துடித்த கால்களை கட்டுபடுத்தி அழகேசனை பார்த்தான் அரசன்.

அழகேசனோ, இன்னும் உங்க மேல நம்பிக்கை இல்ல. ஒருவேளை பத்திரம் வாங்கிட்டு என் பொண்ணையும் தரலைன்னா? என்று கேள்வியாக நிறுத்தினார்.

உடனே சுதர்சன் எரிச்சலில் டிரைவரிடம் மதி இருந்த காரை சற்றுத்தள்ளி நிறுத்தி வரச்சொன்னார். பின் அனைவரையும் தன் காரில் ஏற சொன்னவர் இவர்களிடம், “பத்திரத்தை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு அப்புறம் போய் உங்க பெண்ணை கொஞ்சிக்கோங்க. நீங்க எமாத்துனதா தெரிஞ்சது அப்புறம் நானும் வேற மாதிரி பண்ண வேண்டி வரும் என்றார் அக்மார்க் வில்லனாய்.

அரசன் காரினுள் இருந்த பத்திரத்தை எடுத்து அவரிடம் சென்று வீசாத குறையாய் கையில் திணித்தவன் மதியிடம் செல்ல கால்களை எட்டிப்போட அவனைப் பிடித்த சுதர்சன் கொஞ்சம் இரு மாப்பிள்ள எல்லாம் இருக்கான்னு பாத்துக்குறேன் என்றவர் அதனை பார்த்து எல்லாம் சரியாக இருந்த பிறகே விட்டார்.

அவர் தொட்ட இடத்தை வெறுப்போடு துடைத்தவன் பின் மதியை நோக்கி கிட்டதட்ட ஓடினான் என்றே சொல்ல வேண்டும். அழகேசன் காரை எடுக்க முயற்சிக்க சுதர்சன் தன் லைட்டரால் பத்திரத்தைப் பற்ற வைப்பது தெரிந்தது.

இருபத்தி ஐந்தாண்டுகள் நண்பனால் பாதுகாக்கப்பட்டதை தங்களால் காப்பாற்ற முடியவில்லையே என்ற ஆற்றாமை மகள் கிடைத்த மகிழ்ச்சியையும் மீறித் தோன்றத்தான் செய்தது. அந்த பாரத்தை ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றி சிறிது குறைத்தவர் காரைக் கிளப்பினார்.

எரித்து சாம்பலாக்கிய கையோடு அதன் மேல் காலை வைத்து தேய்த்தவர் அரை நாளில் அரை உயிராகியிருக்கும் தன் பாக்டரியின் பெயரைக் காப்பாற்ற வாணிமாபுரம் நோக்கி சென்றார்.

இது எதனையும் அறியாமல் மதியை அமர வைத்து அவளின் கன்னத்தை தட்டியபடி அவளைச் சுயஉணர்வுக்கு கொண்டு வர போராடிக்கொண்டிருந்தான் அரசன். அறிவிற்கு அவளைப் பார்த்ததும் தெரிந்துவிட்டதுதான் நலமாக இருக்கிறாள் என்று ஆனால் மனமோ அவள் அசைவின்றி இருந்ததால் முரண்டுப்பிடித்தது.

தலை பாரமாக இருக்க, மதிமதிகண்ணை தொற என்ற அரசனின் குரலும் மூளையைச் சென்றடைய விழிகளை கடினப்பட்டு திறக்க முயற்சி செய்தாள் மதி. ஆனால் அவளிற்கு அது கடினமாக இருக்கவும், போங்க மாமா என்னால கண்ணைத் தொறக்கவே முடியல என்று உளறியவாறு அவனின் தோள் சாய, அவ்வளவுதான் அத்தனை நேரம் எங்கெங்கோ அந்தரத்தில் உசலாடிய அரசனின் உயிர் அவனை வந்தடைந்தது.

சில மணிநேரங்கள் தவித்த தவிப்பு தீர, தவிக்க வைத்தவளிடமே அதனைக் காட்டினான் காற்றுக் கூட புக முடியாத அளவு நெருங்கி அணைத்தபடி.

ஒருவரின் இதயத்துடிப்பை மற்றொருவர் உணர, பெண்ணவளின் மூச்சுக்காற்று அரசனின் கழுத்தைச் சுட அவளின் கூந்தலில் முகம் புதைத்திருந்தான் அழுத்தமாய். மதியின் கூந்தல் அவனின் விலைமதிப்பில்லா கண்ணீரை உள்வாங்கியதை அவள் அறியவில்லை.

ஏற்கனவே மயக்கத்தில் இருந்தவள் இந்த மயக்கமும் சேர அவனின் கைகளுக்குள் அடங்கியிருந்தாள் பாந்தமாய், சுகமாய், உரிமையாய், அதற்கும் மேலாக  கரைபுரண்டோடும் காதலாய்

அடி உன் மூச்சினை மெல்ல நான் கேட்கிறேன்

அந்த ஓசைக்கு இணையான இசையில்லையே

உந்தன் கூந்தல் முடி மெல்ல அசைகின்றதே

அந்த அசைவுக்கு நடனங்கள் இணையில்லையே

சிற்பம்கவிதைஓவியம்

மூன்றும் சேரும் ஓரிடம்

கண்டேன் பெண்ணே நானும் உன்னிடம்!!!

மழை வரும்

வறண்ட பூமியாய் வானம் பார்த்திருக்கிறேன்

என்னைக் கட்டியணைக்க

மழையாக நீ வருவாயா?

 

 

 

 

 

ukk-3b

உலாவரும் கனாக்கள் கண்ணிலே – 3B

ஆறு மாதங்கள் கடந்த நிலையில், ஒரு நாள் அவன் தந்தையின் ஆண்ட்ராய்டு போனிலிருந்து வந்திருந்த பெண்ணின் போட்டோவை தனக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கும் பெண் எனும் செய்தியுடன் கண்டவன், தனது அனுமதியில்லாமல் தனக்கு திருமணம் பேசிய பெற்றவர்கள் மீது ஆங்கிரி பேர்ட் ஆக ரியாக்ட் ஆன மனதை அடக்கி, உடனே ஊருக்கு கிளம்பியிருந்தான்.

————————–

முதன் முறையாக எந்தவொரு முன்னறிவிப்பின்றி அதிகாலையில் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற மகனைக் கண்ட அன்பரசி முதலில் திகைத்து, பின்

“வாப்பா… அமரு நல்லாருக்கியா?”

“இருக்கேன்மா… அப்பா எங்கம்மா?”

சாதாரணமாக, தனது தாயை குயின் எலிசபெத் அல்லது குயின் எனவும், அவன் தந்தையை நாட்டாமை எனவும், தனது தாயிடம் விளையாட்டாக பேசும் மகன் இன்று, தன்னை அம்மா எனவும், கணவரை அப்பா எனவும் கூறியதைக் கேட்டு, தனது மகன் ஏதோ சிக்கலோடு வந்திருப்பதாக எண்ணியது, தாயுள்ளம்.

“பின்னாடி தோட்டத்துல நிப்பாரு… வந்தவுடனே என்னப்பா அப்பாவைத் தேடுற! எதுவும் பிரச்சனையா?”

“சும்மா தான்மா கேட்டேன்”, என்றபடி கையில் இருந்த ட்ராவல் பேகுடன் அவனது அறைக்குச் சென்றான்.

அவசரமாக காலைக் கடன்களை முடித்துவிட்டு, தனது தந்தையை தேடி வந்த அமரைக் கண்ட கிருஷ்ணன்

“அடடே…. வாப்பா….. என்ன ஒரு வார்த்தை சொல்லல….திடீர்னு வந்திருக்க… எப்ப வந்த?”

“இப்பதான்பா வந்தேன்”

“சரி போ…. போயி முதல்ல டீ குடி…. அம்மாவைப் பாத்தியா?”

“பாத்துட்டேன்பா……”

நகராமல் நின்ற அமரின் தோரணையில், ஏதோ விடயம் பேச வந்திருக்கும் தோரணை தெரிய மகனை யோசனையுடன்….

“என்னப்பா…. எதுவும் எங்கிட்ட சொல்லணுமா?”

“ஆமாபா…… இப்பொ ஜனதாவுக்கு கல்யாணம் பண்ணுவோம்பா…. எனக்கு இப்போ கல்யாணம் வேணாம்பா”

“அட… அத சொல்றதுக்கா இவ்வளவு தூரம் நேருல வந்த!?”

“ஆமாபா…..”

“உன்ன விட ஜனதா மூணு வருஷம் சின்னவ…. இருந்தாலும் நீ அவளுக்கு முடிஞ்ச பின்னாடி தான் பண்ணுவேன்னு சொன்னதால உனக்கு நாங்க இதுவர பாக்கவே இல்ல….

அதவிட நம்ம ஜனதாவுக்கு அமஞ்ச அதே வீட்டுல உனக்கு பொண்ணு கொடுக்கறேனு வந்தாங்க….. ஆனா இது அதுவா அமைஞ்சு வந்தது…. பொருத்தம் இருந்தது…  பொண்ணு போட்டோல மட்டுமில்ல….. நேரிலயும் நல்லா இருக்கு… அதான் உங்கிட்ட சொல்றதுக்குள்ள அவங்ககிட்ட சரினு சொல்லிட்டேன்”

“இல்லபா எனக்கு இப்போ கல்யாணம் வேணாம்பா?”

சற்று நேரம் அமைதி காத்த கிருஷ்ணன்,

“என்னபா…. என்ன விடயம்.? என்னனு சொல்ல வந்தத எதையும் மறைக்காம சொல்லு”

“இல்லபா… என்கூட படிச்ச மௌனிகாங்கற பொண்ண எனக்கு பிடிச்சிருக்குபா..!”

“என்னபா சொல்ற….. இவ்வளவு நாளா நம்ம ஜனதாவுக்கு தட்டிக்கிட்டு போன சம்பந்தம்…. இப்போ போயி நான் என்ன அவங்கட்ட பேச முடியும்…. இதனால ஜனதாவுக்கு கல்யாணம் நின்று போனால் என்ன செய்வேன்?”

“விடயத்த சொல்லுங்கப்பா”

“என்ன சொல்லனும்னு எதிர்பார்க்கறப்பா?”, என தளுதளுத்த குரலில் கிருஷ்ணன் கேட்க

“எனக்கு பிடிக்கணுமில்லபா”

“கண்டிப்பா… உனக்கு வேற பொண்ணு பிடிச்சிருக்குங்கற செய்தியை முன்பே சொல்லியிருந்தா… அவங்க கேட்டப்ப… நாங்க அவனுக்கு வேற பொண்ணு பேசி வச்சுருக்கோம்னு சொல்லியிருப்போம்பா…

அவங்க கேட்டப்ப… ஒத்துக்கொண்டு, பொண்ணு பாத்து சரினு சொல்லிட்டு… போயி நாளு குறிச்சு, பத்திரிக்கை எல்லாம் அடிக்க குடுத்துட்டு… இப்போ மாட்டேனு சொல்லிட்டா… அதனால் நம்ம ஜனதா வாழ்க்கை என்னாகும்னு யோசிச்சுப் பார்த்தியா?”

தனது தங்கையின் மேல் இருந்த பாசத்தால், சற்று நிதானித்தவன் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் அங்கிருந்து அவனது அறையை நோக்கி அகன்றான்.

     அமர்நாத்தின் வருகையை அறியா மற்றவர்கள் இயல்பாக அவரவர் பணியில் ஈடுபட்டிருக்க, பெற்றவர்கள் இருவரும் மகனின் மாற்றத்தினை சிந்தித்தவாறு இருக்க,

“அம்மா, உங்களுக்கு உங்க சின்ன மகன் ஞாபகம் வந்திருச்சோ?”, இது ஜனதா

     “…”

     “அம்மா……”

     “என்னடி, அவன் ரூம்ல தான் இருக்கான், என்னனு தெரியல டீ கூட குடிக்கல, போயி கூப்புடு”

     “என்னம்மா சொல்றீங்க? பங்கு (பங்காளி) எங்க வந்தான்? கனவு எதுவும் கண்டீங்களா?”, இது பத்ரி

     “நீங்க ரெண்டு பேரும் அவன் வந்ததா பாக்கலன்னா, அவன் வந்தது இல்லனு ஆகிருமா?”, இது குயின் (அன்பரசி)

     “அரசி அவன போயி பாரு! என்ன செய்றான்னு”, கிருஷ்ணன்

     “சித்தப்பா தூங்குறாங்க”, இது நிசி, நிகியின் கோராஸான பதில்

     “காலைல உங்ககூட பேசிட்டு இருக்கறத பாத்துட்டு… டீ போட்டு எடுத்துட்டு போனேன்; அப்போ உங்கள காணோம் அங்க, மாமாகிட்ட பேசிட்டு திரும்பி வந்தவங்ககிட்ட டீய குடுத்தேன். அப்புறம் ஆளயே காணோமேனு நிசிகிட்ட சித்தப்பா எங்கனு போயி பாக்க சொன்னேன், அவ போயி பாத்துட்டு வந்து… அமரு தூங்குறதா சொன்னா”, இது உமா

          அதற்குள் பத்ரி, அமரின் அறைக்குள் நுழைந்து உறங்கும் அமரைத் தொட்டு

     “பங்கு எந்திரி! சாப்டுட்டு தூங்கு”, என எழுப்பினான்.

     “அப்றம் சாப்டுறேன் தலைவா!, ஆஃபிஸுக்கு கிளம்பணும்ல… நீ போயி சாப்டுட்டு கிளம்பு, சாயங்காலம் பாக்கலாம்”, எழாமல் சொன்னவனை, விடாமல் எழுப்பி சாப்பிட வைத்துவிட்டு, தந்தையிடம் பேசியவன் பணிக்கு கிளம்பிவிட்டான், பத்ரி.

சம்பந்த முறையிடம் மகன் வந்திருப்பதை கூறலாமா? வேண்டாமா? என்ற சிந்தனையுடன் இருந்த கிருஷ்ணனுக்கு, நெடுஞ்செழியனிடம் இருந்து வழமைபோல கால் வர, சின்னவன் வந்திருக்கான் என அமர் வந்த விடயத்தைக் கூற, அரை மணி தியாலத்தில், மகனுடன் அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார், செழியன்.

     மரியாதை நிமித்தமாக இரண்டொரு வார்த்தைகள் பெரியவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த சந்திரசேகர் மற்றும் அமர்நாத் இருவரும் அவரவர் தொழில், பணி சார்ந்த விடயங்களை பேச ஆரம்பித்திருந்தனர்.  பிறகு தொழில் சார்ந்த வேலைகளை கவனிக்க வேண்டியிருப்பதால் சந்துரு கிளம்ப எத்தனிக்க, அவனை வழியனுப்ப அவனுடன் வெளியே வந்தான் அமர்.

     “உங்ககிட்ட ஒரு சந்தேகம் கேக்கலாமா அமர்?”

     “என்ன சந்தேகம், கேளுங்க சந்துரு”

     “அர்ச்சனாவுக்கு உங்கள பேசி முடிச்ச பின்னாடி, உங்கள பத்தி விசாரிக்க சொன்ன இடத்துல ஒரு தகவல் வந்தது…”, சற்று நிதானித்து கூறவா, நீயாகச் சொல்வாய அதுபற்றி என்பது போல அமரை ஒரு பார்வை பார்க்க

     “என்ன தகவல்னு சொல்லுங்க”

     “உங்க கூட படிச்ச பொண்ணு கூட உங்களுக்கு பழக்கம் இருக்கிறதா சொல்லிருக்காங்க, ஆனா அது எந்த விதமான உறவுனு கண்டுபிடிக்க முடியலனு ரிப்போர்ட்ல சொல்லிருக்காங்க”

     “டிடெக்டிவ் எல்லாம் அப்ரோச் பண்ணீங்களா? இதுக்கு!”, என ஆச்சரியமாக கேட்க

     “எங்க வீட்டு பொண்ணு உங்க வீட்டுல வந்து சந்தோசமா வாழனும்னு நாங்க ஆசப்பட்டா… அதெல்லாம் விசாரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துல இருக்கிறோம்ல அமர்”

     “எல்லாருமே அப்டிதான ஆசப்படுவாங்க, வேற என்னவெல்லாம் டிடெக்டிவ்ல என்ன பற்றி சொல்லிருக்காங்க?”

          “வேற எல்லாமே உங்க வீட்ல பெரியவங்க சொன்னதுதான், அதுல எந்த மாற்றமும் இல்ல, ஆனா உங்களப்பற்றின இந்த விடயத்தைப் பற்றி நேரில விசாரிக்கணும்னு யோசிச்சேன்.  அதான் கேக்குறேன்”

     நான் கேட்டதற்கு உன்னிடமிருந்து வந்த மழுப்பலான பதில்கள் எனக்கு தேவையில்லை, உண்மையை உள்ளதுபடிச் சொல் என்ற செய்தி அதில் மறைந்து இருந்தது.

     “அவங்க என் காலேஜ்மேட், அவங்க அப்பா எங்கிட்ட கேட்டிருந்தார்”

     “உங்களுக்கு அப்படி ஒரு விருப்பம் இருக்கும் பட்சத்தில, நான் அப்பாகிட்ட பேசுறேன்… அதனால உங்க தங்கைய வேணாம்னு சொல்லிருவோமோனு நீங்க பயப்பட வேண்டாம்”

     சந்துருவின் இந்த பதிலால் இதுவரை மனதில் இருந்த சலனம் மறைந்து, “அவங்கப்பாகிட்ட ஏற்கனவே சொல்லிட்டேன், எங்க குடும்பத்துல இத ஒத்துக்கொள்ள மாட்டங்கன்னு, அதனால நீங்க மனச குழப்பிக்க வேணாம், என் முழு விருப்பத்தோடதான் உங்க தங்கைய கல்யாணம் செய்துக்க நினைக்கிறேன்”, என்ற பதில் அமர் அறியாமலேயே, அவன் வாயில் வந்திருந்தது.

விடைபெற்று கிளம்பிய பின்னும் சந்துருவின் பேச்சை அசைபோட்ட அமரின் தெளிவான முகத்தைக் கண்ட கிருஷ்ணன், அமரிடம் அவனது திருமணம் பற்றிய நிலைப்பாட்டை அவனது வாயால் சொல்லிக் கேட்டவர், மகனின் மனமாற்றத்திற்கான காரணத்தையும், மௌனிகா பற்றிய அனைத்து தகவல்களையும் மகனிடம் கேட்டறிந்தார்.

தனக்குள் போட்டு வைத்திருந்த மௌனிகா சார்ந்த தகவல்களை தந்தையுடன் பகிர்ந்ததில் மனம் லேசாக, ஒரு முடிவுடன், சென்னை சென்று சுந்தரத்தை சந்தித்து, தனக்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட நிகழ்வைத் தெரிவித்தவன், அவனது பணியை கவனிக்க ஒரிசா சென்றுவிட்டான்.


ஒரு வாரம் கழித்து மௌனிகாவிடமிருந்து வந்த மெயில் சொன்ன செய்தியை அவனால் நம்ப இயலவில்லை.

     கடந்த ஆறு மாதத்தில் சுந்தரத்திற்கும், அமருக்குமிடையே நடைபெற்ற பேச்சு வார்த்தைகளை மகளிடம் தெரிவித்திருக்கமாட்டார் என எண்ணியிருந்தான் அமர்.

ஆனால், சுந்தரம் அனைத்தையும் மகளிடம் தெரிவித்திருக்க, இழவு காத்த கிளி போல, தனது வாழ்வு மாறியதாகவும், அமரால் வஞ்சிக்கப்பட்ட பேதையான தனக்கு பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டுமெனவும், மறுத்தால் அமரை நிம்மதியாக வாழவிட மாட்டேன் என்றும் மௌனிகா மெயிலில் அனுப்பியிருந்த செய்தி… மௌனிகாவின் மறுபக்கத்தை அமருக்கு எடுத்துக்கூற, வெறுப்பினால் அவளின் வாட்ஸாப், முகநூல், டெக்ஸ்ட் மெசேஜ் மற்றும் மெயில் என அனைத்தையும் பிளாக் செய்தான்.

அவளின் மெயிலை அவளின் தந்தைக்கு ஃபார்வார்டு செய்துவிட்டு, அவளின் இந்த செயல்பாடுகளை எதிர்பார்க்கவில்லை எனவும், மீண்டும் தனது வாழ்வில் மௌனிகா ஏதேனும் இடர் தரும் நிலையில் அவன் ப்ரொபராக என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்ய இருப்பதாகவும், ஆகையினால மகளை கண்டித்து நல்வழிப்படுத்துமாறும் மொபைலில் பேசினான்.

அதன் பிறகு அவனுடைய திருமணத்திற்கு மூன்று மாதங்கள் இருந்த நிலையில், இரண்டு முறை புதிய எண்களில் இருந்து அமருக்கு கால் செய்திருந்தாள் மௌனிகா.  முதல் முறை ரெஸ்பான்ஸ் செய்தவன், அவளின் முறையற்ற பேச்சினால் அவளை அடியோடு வெறுத்து ஒதுக்கிவிட்டான். அடுத்த முறை அவள் லைனில் இருப்பதை அறிந்து காலை துண்டித்துவிட்டான்.

பிறகு திருமணத்தன்று புதிய எண்ணிலிருந்து வந்த அவளின் எதிர்பாரா அழைப்பினால், கொரியரில் அனுப்பிய பொருள் பற்றிய சிந்தனையில், நிகழ்காலத்தில் எதிரில் வரும் வண்டியை கவனிக்காமல் வந்த தனது விழிப்பற்ற நிலையால் விபத்து நேர்ந்ததை எண்ணியவன், எதுவாக இருந்தாலும் எதிர்கொள்ள வேண்டும், அதற்கு நிதானத்துடன் கூடிய புத்திசாலித்தனம் மட்டுமே போதுமானது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தான்.

பறவைகளின் கீச்சுக்குரலால் விடியலை உணர்ந்தவன், எழுந்து காலைக்கடன்களை முடித்து வந்தான்.  அதற்குள் எழுந்து அன்றாட பணிகளை கவனிக்க சென்றிருந்த அவனது குயினை தேடி அடுக்களைக்குள் சென்றான்.

அங்கு அவனது தாய் அன்பரசி, கணவருக்கு சூடான காஃபியை தயாரித்திருந்தவர், மகனைக் கண்டவுடன்

“இந்தா அமரு, அப்பாவுக்கு காஃபி கலக்குனேன்… நீயும் குடி, இப்போ வலி பரவாயில்லையா?”, என கேட்டவாறு காஃபி டம்ளரை மகனிடம் நீட்டினார்.

“நாட்டாமைய நல்லா தான் கவனிக்கிறீங்க குயின் நீங்க”, என கிண்டல் பேச்சு பேசியவன், டம்ளரில் இருந்த காஃபியை அருந்த ஆரம்பித்திருந்தான்.

“ம்… காஃபிய குடிச்சிட்டு போயி உன் குயின பாரு மொதல்ல!”. என்ற தாயின் பேச்சில் அர்ச்சனாவை நினைவு கூர்ந்தவன், அவளை எப்படி மறந்து போனேன்.. என எண்ணியவனாய் அவனது அறைநோக்கி நடந்தான், தன்னவளைக் காண…

விழிப்பு நிலையில் காணும் கனா ஆழ்நிலை தியானமானது!!

————————————————————————

ukk-3a

உலாவரும் கனாக்கள் கண்ணிலே-3A

வாலிபத்தின் கனா வசியமானது!

கனவில்லா உறக்கம் கருணையானது!

வலிநிவாரண மருந்தின் வீரியத்தில் முதலில் உறங்கி இருந்தான் அமர்.  மருந்தின் வீரிய தன்மைக்கு ஆயுள் குறைந்தபின் வேதனையில் விழிப்பு வந்திருந்தது.

காயங்கள் சிறிதாயினும், நடந்த நிகழ்வுகளுக்கு காரணமானவளை நினைத்த அமருக்கு, அவளின் சமீபத்திய செயல்களினால் அவள்மீதான கோபம் கூடியது.  அவள் தனது வாழ்வின் பக்கங்களை ஆக்ரமிக்க எண்ணியதை நினைவு கூர்ந்தான்.

எதிர்பாராமல் நிச்சயிக்கப்பட்ட, அமர்நாத் – அர்ச்சனா திருமண செய்தியைக் கேட்டபின், மௌனிகாவின் மௌனமான மறுபுறத்தைக் காண எழுந்த நிகழ்வினை எண்ணியவாறு இரவின் நிசப்தத்தில் கண் விழித்திருந்தான், அமர்நாத்.

——————–

பத்ரிநாத், நெய்வேலி பழுப்பு நிலக்கரி சுரங்க நிறுவனத்தில், உதவிப் பொறியாளராக பணி புரிந்து வந்தான்.  அந்நிறுவனத்தில் மண்ணியல் துறையில் முதுகலை படித்தவர்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் அதிகம் இருந்ததை அறிந்தவன் தனது தம்பியை அத்துறையில் சேர்ந்து பயில ஊக்குவித்திருந்தான்.

தனது சகோதரனின் வழிகாட்டுதலுக்கு செவிமடுத்த அமர்நாத், சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் மண்ணியல் துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றிருந்தான்.

பெரும்பாலும் ஆண்கள் மட்டுமே விரும்பி கற்கும் அத்துறையில், சொற்பமான பெண்களும் கற்க முன்வந்திருந்தனர்.  ஆகையால் இருபத்தாறு ஆண்களும், ஐந்து பெண்களுமாக ஆரம்பித்த இளநிலை பட்டத்தில், பதினேழு ஆண்களும், இரு பெண்களுமாக முதுகலையில் குறுகியிருந்தது… பட்டம் பெற்றவர் எண்ணிக்கை.

அமருடன், இளங்கலை மற்றும் முதுகலையில் பயின்ற பெண்களில் மௌனிகா மிகுந்த திறமைசாலி.  சென்னையை பூர்வீகமாகக் கொண்டவள்.

பயிலும் காலத்தில், ரெக்கார்ட் வேலைகள், வரைபடங்களை வரைதல் போன்ற வேலைகளை உடன் பயிலும் மாணவிகளிடம் ஒப்படைத்து விடுதல் என்பது இத்துறை மாணவர்களுக்கும் பொருந்திப் போனது.

கல்லூரி மாணவர்களின் விளையாட்டுகள் மற்றும் தேசிய பொழுதுபோக்கான ஊர் சுற்றுதலை இடர்பாடுகள் இன்றி, இத்துறை மாணவர்களும் திறம்படச் செய்தனர். அதே நேரம், ரெக்கார்ட் வேலைகள், வரைபடங்களை வரைதல் போன்றவற்றை இவர்களுடன் பயின்ற பெண்களிடம் கொடுக்க, அவர்களும் மறுக்காமல், மறக்காமல், செய்து கொடுத்தனர்.

     முழுநேரமும் புத்தகங்களுடன் இருந்தாலும், புத்தகங்களை வாங்காமலேயே… நூலக புத்தகங்களின் உதவியுடன் இளங்கலையில் பல்கலை கழக தர வரிசையில் முதலிடம் பிடித்த அமர்நாத்தை… ஒரு முறையேனும் தரவரிசையில் பின்தள்ள எண்ணிய மௌனிகாவிற்கு கிடைத்ததென்னவோ இறுதிவரை தோல்வி தான்.

     முதுகலையிலும் இருவரும் இணைந்து பயணிக்க வேண்டிய தருணத்தில்… குதர்க்கமாக சிந்தித்த மௌனிகா, தானாகவே அமரிடம் நட்புக்கரம் நீட்டினாள்.  ஒழிவு, மறைவு இல்லாமல் இயல்பாக இருந்த அமரை தர வரிசையில் பின்தள்ள மௌனிகா செய்த சூழ்ச்சிகள் எதுவும் பலிதம் இல்லாமல் போனது.

     முதுகலை இறுதி பருவத் தேர்வின் போது வந்திருந்த ஜியாலஜிகல் சர்வே ஆஃப் இண்டியா எனும் மத்திய அரசு நிறுவனத்தில் விண்ணப்பிக்க அமரிடம் கூறியவள், சவுத் ஆஃப்ரிகாவில் இயங்கும் மண்ணியல் துறை நிறுவனத்தில் அவள் விண்ணப்பித்திருந்தாள்.

     மத்திய அரசின் மண்ணியல் துறையின் கீழ் இயங்கும் நிறுவனத்தில், அமர் ட்ரைனியாக முதலில் பணியமர்த்தப்பட்டான்.  சகோதரன் மற்றும் பெற்றோர் அனைவருக்கும் மிகவும் இளவயதில் மத்திய அரசு பணி அமருக்கு கிடைக்கப்பெற்றதில் மகிழ்ச்சியே.

இந்திய மாநிலங்களில் எங்கு அனுப்பினாலும் போகவேண்டும் என்ற ஒப்பந்தத்தினை ஆமோதித்து அமர்நாத் முழுமனதுடன் பணியிலமர்ந்தான்.

அதே நேரம் மௌனிகா, சவுத் ஆஃப்ரிக்காவிலுள்ள மண்ணியல் நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்திருந்தாள்.  மௌனிகாவின் சூழ்ச்சிகள் ஏதும் அறியா அமர் அவளை முழுமையாக நம்பினான்.

     மௌனிகாவிற்கு, பல்கலைக் கழக தரவரிசையில் இரண்டாமிடத்திலிருக்கும் தன்னைவிட, குறைவான வருமானத்தில் முதலிடம் பெற்ற அமர்நாத் பணியில் இருப்பது மகிழ்வான செய்தியாகிப் போனது.

     இதையேதும் அறியா அமர்நாத், வழமை போல அவள் அழைக்கும் போது மௌனிகாவிடம் போனில் பேசிக்கொள்வான்.

———————————-

     மகாராஸ்டிரம் மாநிலத்தின் குளிர்காலத் தலைநகரான, இந்தியாவின் மூன்றாவது மிகப்பெரிய நகரம், நாக்பூரில் நடந்த மண்ணியல் துறை சார்ந்த கருத்தரங்கில் கலந்து கொள்ள அமர்நாத் சென்றிருந்தான்.  அப்போது அங்கு எதிர்பாரா நிகழ்வாக ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின் மௌனிகாவை நேரில் சந்தித்தான்.

“ஹாய் அமர்நாத்!, எப்படி இருக்க?”

     “குட், வாட் அபௌட் யு, மௌனிகா?”

     “பார்த்தா எப்டி இருக்கேனோ, அப்டி இருக்கேன் அமர்!”, என அவனைக் கண்ட மகிழ்வினை வதனத்தில் அவளறியாமல் ‘டச் அப்’ செய்திருந்தாள்.

     “ம்… எப்போ இண்டியா வந்த?”

     “லாஸ்ட் வீக்கே வந்துட்டேன், வந்து ரொம்ப நாளாச்சுனு… டேட் வரச்சொல்லி டெக்ஸ்ட் பண்ணிட்டே இருந்தார், இந்த செமினார் கண்டிப்பா வரணும்னு அல்ரெடி டிசைட் பண்ணிருந்தேன், அதான் ஒன் வீக் பிஃபோர் சென்னை வந்துட்டேன்”

          “டூ டேஸ் பிஃபோர் நீ, எனக்கு கால் பண்ணப்ப கூட இங்க வந்தத சொல்லலயே, ஏன்?”

          “எப்டியும், நீயும் இந்த கான்ஃபரன்ஸ்ல பார்ட்டிசிபேட் பண்ணுவனு தெரியும், அப்போ சர்ப்ரைஸ் மீட்டா இருக்கட்டுமேனு சொல்லல!”, என ஐந்து வருட கதைகளை பேசியபடி, இரு நாள் கருத்தரங்கின் இடைவேளை அட்டவணையை இருவரின் பேச்சுக்களால் நிரப்பியிருந்தனர்.

     “கான்ஃபரன்ஸ் முடிஞ்சு புராஜெக்ட் ஏரியா போறியா? இல்ல ஊருக்கா?”

     “ஊருக்கு தான் போறேன்”

     “அப்ப எங்க வீட்டுக்கு வந்துட்டு போ”

     “இல்ல… நான் அல்ரெடி ட்ரெயின்ல ரிசர்வ் பண்ணிருக்கேன்”

     “இன்னும் மாறவே இல்லையா அமர்?, எங்க வீட்டுக்கு வந்துட்டு ஈவினிங்க் கிளம்பு, நான் டேட் கிட்ட உன்னை வீட்டுக்கு அழச்சுட்டு வரதா சொல்லிட்டேன்”

     “நான் சார் கிட்ட சாரி கேட்டுக்கறேன், அடுத்த முறை பார்ப்போம்”

     “அப்போ நான் சென்னைல இருக்கமாட்டேன்ல”

          “நீ எப்போ ஆஃப்ரிகா போற?”

          “இப்போ ஏன் அத கேக்குற?”

     “இல்ல ஊருக்கு போயிட்டு ரிடர்ன் ஆகும் போது முடிஞ்சா வரேனே”

     “இல்லல்ல… உன்ன நம்ப முடியாது, சோ இப்ப எங்கூடவே வந்துரு”

     “ஓஹ்…”, சற்று நேரம் யோசித்தவன் “சரி, சார் பாத்தும் ரொம்ப நாளாச்சு, வரேன்”, என்றான்.

     “அது…!”,

மௌனிகாவின் பிடிவாதம் வெற்றிபெற, அமர்நாத்துடன் சென்னையிலுள்ள அவர்களின் வீட்டை நோக்கி பயணம் மேற்கொண்டாள் மௌனிகா.

———————————-

மௌனிகாவின் தந்தை சோமசுந்தரம் சென்னையில் தொழில் செய்து வருகிறார்.  மௌனிகாவிற்கு பத்து வயது இருக்கும் போது ஒரு விபத்தில் தனது தாயை இழந்துவிட்டாள்.  அன்றிலிருந்து அம்மையப்பனாக இரு கதாபாத்திரங்களையும் குறைவின்றி செய்து வருகிறார், சுந்தரம்.

தாயில்லா தனது மகளை கண்டிப்புகள் இல்லாமல் அவள் மனம்போன போக்கில் வளர்த்துவிட்டு, தற்போது அதற்கான தண்டனையாக தனிமையில் தவிக்கிறார்.

கடந்த இரு ஆண்டுகளாக திருமண பேச்சை எடுத்தாலே கண்டு கொள்ளாமல் விட்டேற்றியாக இருந்த மகள், இந்த முறை சென்னை வந்தவுடன் ஒரு நிபந்தனையோடு திருமணத்திற்கு சம்மதித்திருந்தாள்.

முதலில் அவளின் நிபந்தனைக்கு செவி சாய்க்காத சோமசுந்தரம், மகளின் பிடிவாதம் அறிந்து, சில நிபந்தனைகளுடன் சரியென்றுவிட்டார்.

——————————–

“டேட், யாரு வந்திருக்காங்கனு பாருங்க!”

ஹாலிலிருந்து சிட்டவுட் வந்து பார்த்த சுந்தரம் அங்கு அமர்நாத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை அவரின் முகம் கண்ணாடி போல காட்டிக் கொடுத்துவிட, அதை உணர்ந்த அமர்நாத் “சார், நல்லாருக்கீங்களா?”, என அவர்கள் வீட்டில் வந்து… அவரையே நலம் விசாரித்தான்.

“அடடே அமர் வாங்க! நல்லாருக்கீங்களா? வீட்டில எல்லாரும் சௌக்கியமா? உங்க ஜாப் எல்லாம் எப்டி போகுது?

“இருக்கேன் சார், வீட்டுல எல்லாரும் நல்லாயிருக்காங்க சார்!”, இவ்வாறு இருவரும் பேசியபடி இருக்கும்போது எதிர்பாரா ஒரு வினாவை எழுப்பி, அமரை யோசிக்க வைத்திருந்தார்.

“தங்கைக்கு வரன் பாக்குறதா மௌனி சொன்னா, எதுவும் அமஞ்சுதா?”

‘இதைப்பற்றி இவர் எதுக்கு விசாரிக்கிறார்’ என எண்ணியவனாய், “ஒன்னும் அமைய மாட்டிங்குது சார், பாத்துட்டே தான் இருக்காங்க”

இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்க, அதற்குள் குளித்து பிங்க் நிற காட்டன் ஃபேப்ரிக் சல்வார்கமீஸ், பிரிண்டட் பேண்டில் ஹாலுக்கு வந்தவள்,

“டேட், அப்றம் ரெண்டு பேரும் கண்டினியூ பண்ணுங்க, இப்ப அமர் குளிச்சு ரெஃப்ரெஷ் ஆகட்டும், அதுக்குள்ள நீங்களும் கிளம்புங்க”, என்றவள் ஹாலில் இருந்த டிவியை உயிர்ப்பித்து பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அரைமணி தியாலத்தில் இருவரும் கிளம்பி ஹாலுக்கு வர, மூவருமாக காலை உணவை அமைதியாக உண்டனர்.

பிறகு சோமசுந்தரம் தனது அலுவலகத்திற்கு கிளம்பும் முன், அமரை தனது அலுவலகத்திற்கு உடன் வருமாறு அழைக்க… மறுக்க இயலாமல் சரியென்று அவருடன் கிளம்பினான்.

காலை நேர இலகுவான போக்குவரத்திற்கு இடையில், நாற்பது நிமிடங்களில் அவரின் அலுவலக வளாகத்தினுள் சுந்தரத்தின் கார் நுழைந்தது.

அமரை அழைத்துக் கொண்டு அலுவலகத்தினுள் செல்லும்போது, பணியாளர்களின் காலை வணக்கங்களை இன்முகத்துடன் ஏற்றவாறு, அவரின் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று அமர வைத்தார்.

பதினைந்து நிமிடங்கள் காத்து இருக்குமாறு பணித்துவிட்டு, அவரது அறையில் இருந்து வெளிவந்தவர், சில முக்கியமான வேலைகளை செய்ய அலுவலர்களிடம் கூறினார்.

ஒரு மணி தியாலம் அவரை தொந்திரவு செய்ய வேண்டாமென அவரின் பெர்சனல் செக்ரட்டரியிடம் தெரிவித்தவர், அவரின் அறைக்குள் காத்திருக்கும் அமர்நாத்திடம் பேச வேண்டிய விடயங்களை யோசித்தவாறு, புன்னகை மாறாமல் அமரின் முன் வந்தமர்ந்தார்.

அதுவரை அவரின் மேசை மீது இருந்த சில பிஸினஸ் மேகசின்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், அதை எடுத்த இடத்தில் வைத்தவாறு, சுந்தரத்தின் முகம் பார்த்திருந்தான்.

“அமர், இப்போ நான் உங்ககிட்ட கேட்கப்போற விடயத்துக்கு உங்களோட நேரடியான பதிலை எதிர்பார்க்குறேன், கேக்கலாமா?”

“என்ன சார் நீங்க, கேளுங்க என்னால முடிஞ்ச, தெரிந்த பதிலை நான் சொல்லுறேன்.  எதைப் பற்றி சார்?”

“மௌனிகா பத்தி உங்க அபிப்ராயம் என்ன?”, மிகவும் நிதானமாக அவரிடமிருந்து வந்த எதிர்பாரா வினாவிற்கு தனது மௌனத்தை விடையாக்கி, ஏனிந்த கேள்வி இப்போது என் எண்ணியவனாய் சுந்தரத்தின் முன் அமர்ந்திருந்தான்.

“….”

“உங்க காலேஜ்மேட் அப்டிங்கறத தாண்டி, உங்களுக்கிடையேயான உறவு என்ன?”

“….”

“ஏன் பேசாம இருக்கீங்க, சொல்லுங்க அமர்!”

“….”

“என்ன தம்பி! யோசிக்கிறதுக்கு என்ன இருக்கு இதுல?”

“சார், நான் எதிர்பார்க்காத கேள்விகள் நீங்க கேட்டதால பதில் சொல்லாம யோசிக்கிறேன்”

“அப்டியா! நீங்க யோசிக்கிற அளவிற்கு நான் எதுவும் கேட்டமாதிரி எனக்கு தெரியல!,  ஆனாலும் நீங்க சொல்றதால… வயிட் பண்ணுறேன். டென் மினிட்ஸ் போதுமில்ல…

டீ ஆர் காஃபி உங்களுக்கு எது சொல்ல…?”

“எனக்கு எதுவும் வேணாம் சார்… டென் மினிட்ஸ்லாம் அதிகம், இப்போவே சொல்றேன்… மௌனிகா என் காலேஜ்மேட்… அப்டிங்கறத தாண்டி நான் இதுவரை எதுவும் யோசிச்சதில்ல… உறவுன்னு சொல்ற அளவுக்கு எதுவும் இல்ல… தெரிஞ்ச பொண்ணு… அவ்வளவு தான்”

“எந்த உறவுமில்லாத… தெரிஞ்ச பொண்ணு, அவங்க வீட்டுக்கு கூப்பிட்டா உடனே போவீங்களா?”

அவரின் கேள்வியால் எழுந்த சங்கடத்தை புறம் தள்ளியவன், “சார்… அப்டியெல்லாம் போக மாட்டேன்… நாங்க பீஜி படிக்கும்போது நீங்க அவங்கள பாக்க காலேஜ் வரப்ப எல்லாம் உங்ககிட்ட பேசிருக்கறதால, தெரிஞ்சவங்க வீடுதான… சரி போகலாம்னு என்னை சமாதானம் செய்திருந்தேன்…

உங்ககிட்ட, நான் உங்க வீட்டுக்கு வரதா சொல்லிட்டதா மௌனிகா சொன்னதால… அறிமுகமானவங்க வீட்டிற்குதானன்னு வந்துட்டேன்… பட் உங்க வீட்டுக்குள்ள எண்டராகும் போது உங்க பார்வையிலேயே தெரிஞ்சுகிட்டேன்… என் வரவை நீங்க எதிர்பார்க்கலனு”

“வெல், அதைத் தாண்டி தோழி அப்படினு எதுவும் மௌனிகாவ பத்தி யோசிச்சதில்லயா?”

“நிச்சயமா தோழினு எல்லாம் எனக்கு சொல்லத் தெரியல, யுஜில அவங்ககூட நான் பேசினதே இல்ல, பிஜி போனதுக்கு பின் தான் அவங்ககூட எனக்கு பழக்கம்,  இதுவரை எங்க டிபார்ட்மெண்ட் ரிலேட்டடா, ஜாப் ரிலேட்டடா, ஃப்ரண்ட்ஸ் பற்றி பேசியிருக்கிறேனே தவிர… அவங்க பெர்சனல் பற்றி எதுவும் பேசினதில்ல…

அவங்க எங்க ஃபேமிலி பற்றி கேட்டா பதிலுக்கு உங்க டேடி எப்டி இருக்காங்கனு கேப்பேன்… அது ஒரு மனிதநேயத்துல மரியாதைக்காக கேக்குறது அவ்வளவு தான்… ஆனா என் கேரியர்ல இன்னிக்கு இந்தளவிற்கு வந்ததுக்கு அவங்க மேல நன்றியுணர்வு இருக்கு, அதனால் அவங்க கால்ஸ்ஸ பர்பஸா அவாய்ட் பண்ணதில்ல.”

“ம்”, அமரின் பதிலில் சுந்தரம் மௌனமாகியிருந்தார்.

“என்ன சார், இப்போ நீங்க யோசிக்கிறீங்க!”

“இல்ல… உங்ககிட்ட நான் ஸ்ட்ரெய்ட்டாவே கேக்குறேன்பா, என் பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிக்கிறீங்களா?  நானே உங்க வீட்ல வந்து பேசுறேன்!”

“சார், என் தங்கைக்கு ரொம்ப நாளா பார்த்துட்டு இருக்காங்க… அவளுக்கு முடிஞ்ச பின்னாடி தான், நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கறதா ஏற்கனவே வீட்டுல சொல்லிட்டேன்.

அப்டியே அவளுக்கு நல்ல வரன் வந்து கல்யாணம் முடிச்ச பிறகு, எங்க வீட்ல இந்த கல்யாணத்த ஒத்துக்கலனா நீங்க வயிட் பண்ணுனது வேஸ்ட் ஆகிரும். எங்க குடும்பத்துல இண்டர்கேஸ்ட் மேரேஜ் எல்லாம் ஒத்துக்க வைக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம்…

அதனால மௌனிகாவுக்கு வேற அலையன்ஸ் பாக்குறது நல்லது சார், இன்னிக்கு மௌனிகாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு நம்பிக்கை வார்த்தை சொல்லிட்டு, என் குடும்பத்திற்காக அப்ப நான் பின்வாங்கிட்டா உங்க பொண்ணு வாழ்க்கை வீணாகிரும்”

“உங்கள பாத்து நான் தப்பா கணக்கு போட்டுட்டேன்… ம்ம்… , இந்த வீடு, ஆஃபீஸ் எல்லாம் பாத்துட்டு என் பொண்ணை மறுக்காம கல்யாணம் பண்ணிக்குவீங்கனு நினச்சேன்… பட் அத பொய்யாக்கிட்டிங்க…! இந்த காலத்திலயும் இப்டி ஒரு பிள்ளை!!! ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு, சரி தம்பி, உங்க காண்டாக்ட் நம்பர் சொல்லுங்க!”

‘நம்ம காண்டாக்ட் நம்பர் இவருக்கு எதற்கு?’ என யோசித்தாலும், அதைக் கேட்காமல், அவன் காண்டாக்ட் நம்பரை அவரிடம் கூறியிருந்தான்.

அவனது நம்பரை மொபைலில் பத்திரப்படுத்தியவர், “உங்க இந்த முடிவுல மாற்றம் வர வாய்ப்பு ஏதும் இருக்கா?”

“இருக்கற மாதிரி எனக்கு தோணலை சார்”

“சரி… என் பொண்ணுகிட்டதான் இனி நான் பேசணும்”

“ஒரு சின்ன கிளாரிஃபிகேசன் சார், கேக்கலாமா?”

“ம்… கேளுங்க”

“இப்ப நீங்க கேட்டது மௌனிகாவுக்கு தெரியுமா?”

“ஓ… எஸ், அவ சொன்னதால தான்பா நான் கேட்டேன்!, ஏன் கேக்குறீங்க…?”

“இல்ல… இது வரை அப்படி ஒரு ஐடியா இருக்கிற மாதிரி அவங்க எங்கிட்ட பேசினதில்ல… அதான் கேட்டேன் சார்”

“சரிபா… என் பொண்ணு உங்க பதிலுக்காக வீட்ல வயிட் பண்ணிட்டு இருக்கா, லன்ச்கு கிளம்புவோம், இன்னும் ஒரு விடயம், நீங்க இப்பொ இத பத்தி எதுவும் அவகிட்ட சொல்ல வேணாம், நான் பேசிக்கிறேன்”

“ஓகே சார்”, என்றவன் தீவிர யோசனைக்கு சென்றுவிட்டான்.   வரும் வழியில், சற்று நிதானமாக இருவரும் பேசிக் கொண்டதை நினைவு கூர்ந்தவன், யோசித்தபடியே வந்தான்.

அதிக போக்குவரத்தால் இரு ஒரு மணி தியாலத்தை விரயமாக்கி வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.  ஆவலாக இருவரையும் எதிர்கொண்ட மௌனிகாவை வழமை போல இலகுவாக இருவரும் எதிர்கொண்டனர்.  இருவரின் முகத்தில் அவள் தேடிய பதில் கிடைக்காமல் போக பொறுமை இழந்திருந்தாள் பெண்.

மதிய உணவிற்கு பின், இருவரிடமும் விடைபெற்று கிளம்பிவிட்டான் அமர்நாத்.

அமர்நாத் சென்றவுடன், தந்தையை முற்றுகை இட்டிருந்தாள் மௌனிகா.  சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்த சுந்தரம் இருவரும் பேசிக்கொண்டதை, அமரின் முடிவை மறைக்காமல் மகளிடம் பகிர்ந்துகொண்டார்.

இதை சற்றும் எதிர்பாரா மௌனிகா, அவளின் அறைக்குள் சென்று கதவடைத்துக் கொண்டாள்.  இரண்டு முழு நாட்கள் அறையை விட்டு வெளிவராமல் யோசித்தவள், தனது தந்தை கூறியிருந்த நிபந்தனைகளை ஏற்க மறுத்து தனது பணியை மேற்கொள்ள கிளம்பிவிட்டாள்.

அமர்நாத் திருமணத்திற்கு சம்மதிக்கவில்லையெனில், அவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நபரை மறுக்காமல் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவரின் நிபந்தனையை செயலிழக்கச் செய்துவிட்டு, அவள் மனம்போல பணிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டாள்.

மகளின் பிடிவாதம் அறிந்த சுந்தரம் ஆறு மாதங்கள் பொறுமை காத்தார்.  பிறகு அமரை தானாகவே தொடர்புகொண்டு பேசினார்.  அமரின் இருப்பிடம் வருவதாக கூறியவரை மறுத்து, அவனே அவரை சென்னையில் வந்து சந்திப்பதாக கூறினான்.

சுந்தரம் வீட்டிற்கு வர எவ்வளவு கட்டாயப்படுத்தியும், அமர் தன் பிடியை தளர்த்திக்கொள்ளாமல் வெளியில் எங்காவது சந்திக்கலாம் என கூறியிருந்தான்.  சுந்தரம், பொது இடங்களில் அதிக நேரம் குடும்ப விடயங்களை பேசுவது சிரமம், ஆகையால் அலுவலகத்திற்கு வருமாறு கூற, ஒரு மனதாக சம்மதித்து அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தான்.

“ஹலோ சார்!”

“வாப்பா அமர், உக்காரு”

“சொல்லுங்க சார், என்ன விடயமா என்ன வர சொன்னீங்க?”

“உங்களுக்கு தெரியாததில்ல… எல்லாம் மௌனிகா பற்றி தான்”

“அவங்களுக்கென்ன சார்!, அவங்க ஜாப்ல பிஸியாயிருக்காங்க”

இருவரின் நிபந்தனைகளைப் பற்றி கூறியவர், தனது நிபந்தனையை மறுத்து மகள் பணிக்கு கிளம்பியதையும், அதிலிருந்து தன்னுடன் முன்பு போல பேசுவதில்லை எனவும் கூறியவர், முன்பு போல அமருடன் பேசிக்கொள்கிறாளா மகள் என அமரிடம் தனது ஐயத்தினை தெளிவுபடுத்த வினாவை எழுப்பியிருந்தார், சுந்தரம்.

முன்பு போல பேச்சு இல்லையெனவும், மாதமொருமுறை அவர்களது பணி சார்ந்த விடயங்களை பற்றி விவாதித்ததாகவும் தெரிவித்தான், அமர்.

“தம்பி, உங்க தங்கைக்கு பேசி முடிச்சவுடனே சொல்லுங்க, நான் வீட்ல வந்து பேசுறேன்”

“சார், நான் ஏற்கனவே உங்ககிட்ட தெளிவா சொல்லிட்டேன், அதுக்கு மேல உங்க விருப்பம் சார்”

“தம்பி, உங்க வீட்டு பெரியவங்க கைல, காலுல விழுந்தாவது என் பொண்ணை உங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணிவைக்கிறதா முடிவு பண்ணிட்டேன்”

அவரின் நிலையை எண்ணி வருந்தியவன், மௌனிகாவைப் பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்திருந்தான்.  அவளின் புற அமைப்பு அனைவரையும் ஒரு கனம் திரும்பி காணச் செய்யும்.  ஆனால், தான் ஏன் அவளின் கண்ணோட்டத்தில், அவளைக் காண முற்படவில்லை என யோசித்தான்.

பிறகு பணிக்கு திரும்பியவனின் ஓய்வு நேர சிந்தனையை மௌனிகா ஆக்ரமிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.  ஆனால், அவளிடம் இது பற்றி மூச்சுவிடவில்லை.

UKK-2

உலாவரும் கனாக்கள் கண்ணிலே-2

ஜீவனிருக்கும் வரை ஜீவித்திருக்கும்…

கருமையத்தின் கனல்… கனா!

நெய்வேலி டவுன்சிப்பில் உள்ள கிருஷ்ணன் – அன்பரசி வீட்டிற்கு வந்திருந்தனர் நெடுஞ்செழியன் தம்பதியினர்.

கை, கால்களில் உடலின் பல்வேறு இடங்களில் ஏற்பட்டிருந்த லேசான, அதிகமான காயங்களுக்கு ஏற்றவாறு, சிராய்ப்புகளின் மேல் போடப்பட்ட பிளாஸ்டருடன் ஹால் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த அமர்நாத் அருகே திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவினர்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.

அவரவருக்கு தோன்றிய அறிவுரைகளை வழங்கியவாறு இருக்க, அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான் அமர்நாத்.

அர்ச்சனா என்ன செய்வதென புரியாமல் மலங்க விழித்தபடி மங்கை மற்றும் சுசீலாவின் அருகே அமர்ந்திருந்தாள்.

“எதுக்கு போன? எங்க போன? வீட்டுல இவ்வளவு ஆளுங்க இருக்கும்போது இப்போ எதுக்கு டூவீலர்ல வெளியில போன? போறவன் யாருக்கிட்ட சொல்லிட்டு போன?”, திசைக்கு பல கேள்விகள் அவனை நோக்கிவர, எதுவும் பேச இயலாமல் குற்றவுணர்வுடன் அமர்ந்திருந்தான், அமர்நாத்.

அன்பரசி வந்தவர்களை கவனித்தவாறு, மகனுக்கு வந்த நிலையை எண்ணி வருந்தியவராய் வேலைகளை கவனித்தபடி இருந்தார்.

பத்ரிக்கும் இலவசமாக அமரின் தயவால் அர்ச்சதைகள் கிடைக்க, விரும்பாத ஒன்றை ஏற்றபடி ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

“சரி, நடந்தது நடந்து போச்சு… தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோட போச்சுனு நினச்சுட்டு பொண்ணு மாப்ளய வச்சு நல்லா சுத்தி போட்டுரு அன்பு, இன்னிக்கு நைட்டு”

“சரிம்மா…” என்றவாறு அன்பரசி அவர் வேலைகளைத் தொடர

நெடுஞ்செழியன் மருமகனின் அருகில் வந்தவர், “மருமகனே, உடம்பை கவனிச்சுக்கங்க, நாங்க வந்து ரொம்ப நேரமாச்சு… அங்க வீட்ல இருக்கறவங்க பதறி போயிருந்தாங்க… இப்போ நாங்க கிளம்புறோம்”

“சரி மாமா”, என எழ முயற்சி செய்தவனை

தோள் பற்றி அமருமாறு செய்கையில உணர்த்திவிட்டு, அங்கு வேலையாக இருந்த அன்பரசியை நோக்கி,

“அப்ப நாங்க கிளம்புறோம்மா”

“அண்ணே! நீங்களும், அண்ணியும் சாப்பிட்டுட்டு போங்கண்ணே!”, என அன்பரசி கூற

“இல்லம்மா, அங்கயும் பிள்ளைங்க காத்துக்கிட்டு இருக்குங்க, ஜமுனா ரொம்ப பதறிருச்சு… ஒரே அழுகை… நாங்க போயி பாத்துட்டு வரோம்னு சொல்லி சமாதானப்படுத்தி வரதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகிருச்சு, காலைல நல்ல நேரம் பாத்து அனுப்பி வைக்குறோம், மங்கை இருக்கும் இங்க… மாப்பிள்ளை தோது பாத்துட்டு அங்க நாளைக்கு அனுப்பி வையுமா”

“சரிண்ணே, போயிட்டு போன் போடுங்க”

“சரிம்மா”

மகள்கள் இருவரிடமும் பேசிவிட்டு, யாரிடமும், எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணனிடமும் கூறிக் கொண்டு நெடுஞ்செழியன் தம்பதியினர் விருத்தாசலம் திரும்பினர்.

அமர்நாத், திருமணம் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபின் நடந்த நிகழ்வுகளை மனதில் அசை போட்டவாறு, தனது இந்நிலைக்கு காரணமான டூவீலர் பயணத்தை எண்ணியபடி அமர்ந்திருந்தான்.

————————————

கிருஷ்ணன் – அன்பரசி வீட்டில் மணமக்களை வரவேற்று, முறையாகச் செய்யும் முறைகளை நிறைவாய் செய்தனர்.  பிறகு வீட்டிற்குள்ளிருக்கும் வேலைகளை பகிர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தனர்.

கிருஷ்ணன், வீட்டிற்கு வருபவர்களை வரவேற்று உபசரித்த வண்ணமிருந்தார்.

     அன்பரசி, மூத்த மருமகள் உமாவுடன் உபசரிப்புக்கு ஏற்றவகையில், குளிர்பானங்கள், டீ, காபி என அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்றவாறு, தயாரிக்கும் வேலைகளில் கவனமாயிருந்தார்.

     அமர்நாத், வீட்டின் காம்பவுண்ட் சுவரை ஒட்டியிருந்த மரத்தடியில் நின்றவாறு தனது நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

     அர்ச்சனாவிற்குரிய உதவிகளை அவளுடன் வந்திருந்த, அவளின் தமக்கை மங்கை கவனித்து அவளின் உடைகளை மாற்ற, அலங்காரங்களை மாற்ற உதவிகொண்டிருந்தாள்.

சீர் சாமான்கள் இறக்குபவர்களிடம் எந்த பொருளை எங்கு வைக்க வேண்டும் என ஆலோசனை கூறிக்கொண்டிருந்தான், கிருஷ்ணன் அவர்களின் மூத்தமகன் பத்ரிநாத்.

     பொருட்களை இறக்கி வைப்பதற்கு இடையில் ஓடிப்பிடித்து விளையாடும் சிறுபிள்ளைகளை ஓரமாக விளையாட பணித்தும் பயனில்லாமல் போக, அவர்களிடம் ஒரு கண் வைத்தபடி வண்டியிலிருந்து இறக்கும் சாமான்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான், பத்ரிநாத்.

     “அப்பா, நேத்தும் ஸ்கூல் லீவ் தான எங்களுக்கு?”, என்ற தனது மகள் நிகிதா வினவ

     “ஸ்கூல் லீவில்ல, நீங்க ரெண்டு பேரும் சித்தப்பா மேரேஜ்கு லீவ் போட்டுருக்கீங்க”

     “நான் சொன்னேன்பா… இவ தான் அப்டி இல்லனு சொல்றா”, என புகார் வாசித்தாள் நிசிதா.

     நிகிதா, நிசிதா இருவரும் இரட்டைகள்.  எல்.கே.ஜி. படித்துக் கொண்டிருக்கும் மேதைகள்.

     “வெகிகிள்ள இருந்து பெரிய சாமான் எடுக்கும் போது இடையில வரக்கூடாதுனு சொல்றேன், சொன்ன பேச்சு கேட்காம இடையில வரலாமா!?”

          “நாங்க இடையில வரலப்பா, திங்க்ஸ் எடுத்து வைக்கிறவங்க தான் எங்க விளையாட்ற இடத்துக்குள்ள வராங்க, இல்ல நிகி!?”, என நிசி கூற

          “ஆமாப்பா… அவங்ககிட்ட சொல்லுங்க, எங்களை டிஸ்டர்ப் பண்ணக்கூடாதுனு”

     நண்பர்கள் விடைபெற்றுச் செல்ல, பத்ரியுடன் வளவளத்தபடி நின்ற வாண்டுகளை கவனித்த அமர், இருவரையும் நோக்கி அருகில் வந்தான்.  நிகி, நிசி வாங்க சித்தப்பா கூட என அழைக்க

     “இனி உங்ககூட நாங்க பேசமாட்டோம், என்னடி நிசி!?”

          “ஆமா…” என இருவரும் அவனிடம் செல்லாமல் முகம் திருப்ப, அவர்களின் உயரத்திற்கு தன்னை சிறியவனாக்கி அருகில் அவர்கள் இருவரின் கைபற்றி அங்கிருந்து அகலச் செய்தபடி

     “செல்லங்களுக்கு, சித்தப்பாகிட்ட என்ன கோவம்?”

     “நீங்க, வேற யாரொ ஒரு பாப்பாவை தூக்கினீங்கள்ல, அதனால இனி நாங்க பேச மாட்டோம், உங்ககூட!”

     யோசித்தவன், திருமணத்திற்கு வந்திருந்த உறவினர்களின் பிள்ளையை தூக்கியதனால் வந்த பிணக்கு என்பதை உணர்ந்தவன்

    “நம்ம வீட்டுக்கு வர பெரியவங்கள எல்லாம் யாரு கவனிப்பா?”

     “பாட்டி… தாத்தா… அம்மா… அப்புறம் நீங்க?”, இப்போ இந்த கேள்வி எதற்கு? என இருவரும் பார்வையால் அமரை நோக்க

     “அப்ப வீட்டுக்கு வந்த சின்னவங்கள யாரு கவனிக்கனும்?”

          இருவரும் இணைந்து ” நாங்க தான்”, என பெரியவர்கள் தோரணையில் கூற

     “அப்ப நீங்க இரண்டு பேரும் விளையாட்டுல பிசியா இருந்ததால, சித்தப்பா அவங்கள கவனிச்சிருப்பேண்டா… அதுக்கு சித்தப்பா கூட பேச மாட்டீங்களா?”

     இருவரும் ஒருவரையொருவர் அப்படியா செய்தி என பார்த்தபடி

     “அது இன்னும் நடக்காத பாப்பா”, என இருவரும் இணைந்து கூற

     “ஆமா அந்த பாப்பாவை உங்களால தூக்க முடியாதுல, அதான் நான் தூக்கி ஹாய் சொன்னேன், உங்களுக்கு பதிலா”

     “ப்ராமிஸ்”

     “ஆமா, இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு பிராமிஸ்?, சித்தப்பா உங்ககிட்ட எதுக்கு பொய் சொல்ல போறேன்?”

     “சரி, அப்போ, எங்களுக்கு ஐஸ்க்ரீம் வாங்கி தருவீங்களா இப்ப…”

     “ஈவினிங் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட கூடாது, நாளைக்கு சித்தப்பா வாங்கி தரேன்… என்ன சரியா?”, என்று இருவரிடமும் பேசியபடி அங்கிருந்து சற்று தொலைவில் அழைத்து சென்றிருந்தான்.

     “என்ன (பங்காளி என்பதன் சுருக்கம்) பங்கு? என்ன வேணுமாம் ரெண்டு வாண்டுக்கும்?, என கேட்ட பத்ரிக்கு

     “ஒண்ணுமில்ல, தலைவா!”, என சப்தமாக சொன்னவன் (பிறகு கூறுகிறேன் என சைகையால் அவனிடம் தெரிவிக்க

     அதே நேரம் அவன் போன் ஒலிக்க, அதை எடுத்தவன் ‘நியூ நம்பர்’ காலை அலட்சியம் செய்ய முடியாமல், அங்கிருந்து அகன்றபடி மொபைலை ஆன் செய்து

     “ஹலோ…”, என்க… எதிர்முனையில் சப்தம் இல்லாமல் போக மீண்டும் “ஹலோ…” என்றான்.

     “என்ன அமர்? மேரேஜ்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சா?”, என்ற கேள்வியில் எதிர்முனையில் இருப்பதை யாரென உணர்ந்தவன், சுற்றிலும் பார்வையை ஓடவிட்டபடி

     “ம்… முடிஞ்சுது… என்ன விடயமா கால் பண்ண, சீக்கிரம் சொல்லிட்டு போன வையி”

     “ஏன்? உன் புதுப் பொண்டாட்டி பக்கத்துல இருக்காளா?”

     “உனக்கு தேவையில்லாத விடயத்துல எதுக்கு தலையிடற, எதுக்கு கால் பண்ணணு மொதல்ல சொல்லு”

     “உன் வைஃப்கு மேரேஜ் கிஃப்ட் அனுப்பு வச்சேன்”

     “அவளுக்கு கிஃப்டா! இப்போ உங்கிட்ட அவ கிஃப்ட் கேட்டாளா…?”

     “உன்ன சந்தோசமா வச்சிருக்குற வித்தையை அவளுக்கு கிஃப்டா ஷேர் பண்ணுறேன்”, என வில்லங்கமாகச் சிரித்தவளிடம் , “கொரியர்ல நேற்றே அனுப்பினேன், இன்னுமா வரல?”

     “என்ன கிஃப்ட, எந்த கொரியர்ல அனுப்பின?”

     “அத எதுக்கு உங்கிட்ட சொல்லணும், கொரியர் வீட்டுக்கு வந்து கிஃப்ட் பார்சல் ஓபன் பண்ணவுடனே உன் வைஃப் எல்லார்கிட்டயும் சொல்லுவா, அப்போ தெரிஞ்சுக்க”

     “ஏய்… அப்றம் எதுக்கு… இப்போ போன் பண்ண எனக்கு?“, என கேட்க

     “கொரியர் வந்துருச்சானு கன்ஃபார்ம் பண்ணதான்”

     “வந்தா, நானே உனக்கு மெசேஜ் பண்றேன், வையி போன”, என்றபடி போனை வைத்தவன்

     ஃப்ர்ஸ்ட் ஃப்ளைட் கொரியர் அலுவலகத்தில் பணியில் இருக்கும் தனது நண்பனுக்கு அழைத்து விவரம் சொன்னவன், மற்ற கொரியர்களில் வந்திருக்கிறதா என்பதை அறிய என்ன வழி எனக் கேட்டான்.

     சில நண்பர்களை போனில் அழைத்து விவரமறிந்து வர கேட்டவன், நேரமாகியும் எந்த செய்தியும் நண்பர்களிடமிருந்து வராமல் போக இருப்பு கொள்ளாமல் அவனுடைய டீவீலரில் யாரிடமும் கூறாமல் வெளியே கிளம்பிவிட்டான்.

     வீட்டிற்குள் இருந்த அன்பரசி நீண்ட நேரமாக தன் கண்ணில் படாத அமரை நினைத்தவர், அர்ச்சனாவிடம் கேட்க, அவள்

     “நான் அவங்கள பாக்கலயே அத்த”, என்க

     மங்கையிடம் சற்று உரையாடிவிட்டு, வெளியே வந்தார்.  அங்கு நிசி, நிகி இருவரையும் அழைத்து விசாரிக்க

“சித்தப்பா எங்களுக்கு ஐஸ்கிரீம் வாங்க பைக்ல போயிருக்காங்க”, என ஒருவரையொருவர் பெருமையுடன் பார்த்துக்கொள்ள

     “அவன் மட்டுமா போனான்?”

     “ஆமா பாட்டிமா”, என்று இருவரும் இணைந்து கூற அங்கிருந்து வீட்டிற்குள் வந்தவர், மூத்த மருமகளிடம் புலம்பியவாறு, அமரின் போனுக்கு அழைத்துவிட்டார்.  நெடுநேரம் போனை எடுக்காதிருந்தவன்,

     “அம்மா, பக்கத்துல இருக்குற கடைல தான் நிக்குறேன்.  இதோ வரேன்மா”

     “ஏண்டா, இப்டி சொல்லாம வெளியில இந்த நேரம் எதுக்கு போன?”

     “இதே வந்துட்டேன் எலிசபெத் பேபி”, என்றவன் ஒரு மணி நேரமாகியும் வராமல் போகவே, பத்ரியை அழைத்தார்.

     வெளி வேலையில் இருந்தவன், “என்னமா, அவன் என்ன சின்ன புள்ளயா?”, எனக் கேட்க

     “கல்யாண மாப்பிள்ளை எதுக்குடா தனியா வெளியில போனான்?”

     “போகக் கூடாதாம்மா!?”

     நீ உங்கல்யாணத்தன்னிக்கு எங்கடா வெளில போயிட்டு வந்த…? வீட்ல தான இருந்த! வரவங்க மாப்பிள்ளை எங்கனு கேட்டா… வெளியில போயிருக்கான்னா சொல்லுவாங்க, சீக்கிரமா அவன கூட்டிக்கிட்டு வீடு வந்து சேரு”, என்றபடி வைக்க

     “சரிமா”, என்றபடி அமருக்கு கால் செய்தான்.  மூன்று முறை முழுவதுமாக ரிங் போயி கட்டாகியது, ஆனால் அமரால் போன் எடுக்கப்படவில்லை.  சற்று நிதானித்தவன் வீட்டிற்கு கிளம்பி வந்தான்.

     வரும் வழியில், அவர்கள் வீட்டிற்கு அரை கிலோ மீட்டர் தொலைவில் கூட்டமாக இருக்க, அங்கு வண்டியை நிதானித்து ஓட்டியபடி மெதுவான வந்தான். வரும்போது பார்வையை சுற்றிலும் செலுத்தியவன் கண்களில், சற்று தொலைவில் இருந்த ஸ்ப்ளெண்டர் விழ, அது அமருடையது என்பதை அறிந்து, அவன் வந்த வண்டியை ஏனோ தானோ என நிறுத்திவிட்டு  கூட்டத்தை விலக்கி முன்னேறினான்.

வெண்ணிற ஆடைகள் சிவப்பாகி வேஷ்டி கிழிந்து, தரைக்கு உதிரத்தை தானம் செய்த நிலையில் தரையில் கிடந்த உடன்பிறந்தவனைக் கண்டு பதறி, ஓடி வந்து அள்ளி எடுத்தான்.

     “என்ன பங்கு? எப்படி ஆச்சு?”

     வேதனையில் பேச முடியாமல் இருந்தவனை, அருகில் சென்றுகொண்டிருந்த ஆட்டோவை நிறுத்தச் செய்து, அமரை அருகில் இருந்த மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

வழியில் தனது தம்பியிடம், தாய் அழைத்து பேசியதையும், அதனால் அவனைத் தேடி வந்த விடயத்தையும் கூறியவாறு வந்தான், பத்ரி.

     கவனக்குறைவால், எதிரில் வந்த வண்டியை கவனிக்காமல் வளைவில் திரும்பும்போது வந்த வேகத்தில் மோதி கீழே விழுந்திருந்தான்.

எதிரில் வந்த வண்டியின் ஓட்டுநர் அமரின் கவனமில்லா நிலையை கணித்து, வண்டியை நிறுத்திவிட்டான். நிறுத்திய வண்டியில் மோதி விழுந்ததால் சிராய்ப்புகளுடன், உறுப்பு இழப்புகளில்லாமல் தப்பித்திருந்தான்.

          டாக்டர். இளங்கோவன், அவர்களின் குடும்ப மருத்துவர். ஆகையால், அமரின் கவனமின்மைக்கு சப்தமிட்டு, இஞ்செக்சன் போட்டு, வலி நிவாரண மாத்திரைகளை எழுதிக் கொடுத்தவர், ஆழமான காயங்களுக்கு மருந்திட்டு, சதை கிழித்திருந்த இரு இடங்களில் தையல் போட்டு, இரு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் வந்து காயங்களை சோதிக்க வருமாறு கூறி அனுப்பிவைத்தார்.

     அதுவரை வீட்டிற்கு விடயத்தை பகிராத பத்ரி, தனது மனைவி உமாவிற்கு அழைத்து நடந்த விடயங்களைக் கூறியவன், தான் உடனே வீட்டிற்கு அமரை அழைத்துக் கொண்டு வரவிருக்கும் தகவலை கூறிவிட்டு வைத்தான்.

     சற்று நேரத்தில் வீட்டிற்குள் நுழைந்த இரு மகன்களையும் அதிராமல் கண்ட தாயின் பார்வையில், தகவல் தெரிந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்து கொண்டனர், இருவரும்.

     இது எதுவும் தெரியாத, அர்ச்சனா, மங்கை இருவரும் அதிர்ச்சியில் இருக்க, ஹாலில் தமயனை அமர வைத்துவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றுவிட்டான், பத்ரி.

கிருஷ்ணன் மகனை பார்த்த பார்வையை எதிர்கொள்ள இயலா அமர்நாத் “சாரிபா” என்ற ஒற்றைச் சொல்லுடன் ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்துவிட்டான்.

     சற்று சுதாரித்த அர்ச்சனாவின் அக்கா மங்கை, தாய், தந்தைக்கு அழைக்காமல் தனது தம்பியிடம் விடயத்தைப் பகிர்ந்தாள். தகவலை அறிந்த சந்திரசேகர் தனது பெற்றோர் மற்றும் மனைவிக்கு தெரியபடுத்தினான்.

தகவல் அறிந்தவுடன் விருத்தாசலத்தில் இருந்து அனைவரும் கிளம்ப எத்தனிக்க, வீட்டின் தலைவரான நெடுஞ்செழியன், தனது சம்பந்திக்கு அழைத்தார். அதை எதிர்பார்த்திருந்த கிருஷ்ணன்

     “மன்னிக்கணும் மச்சான், எதிர்பாராமல் நடந்த நிகழ்வில் உண்டான அதிர்ச்சில உங்களிடம் சொல்ல மறந்துவிட்டேன்” என ஆரம்பிக்க

     “எனக்கு புரியுது மச்சான் உங்க நிலம, மாப்பிள்ளை எப்டி இருக்கார் இப்போ?”

     “சிராய்ப்புகள் தான், மற்றபடி ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லனு டாக்டர் சொன்னதா, பெரியவன் சொன்னான்”

     “சரி, நாங்க கிளம்பி வரோம் இப்ப… நேரில பேசிக்கலாம்”

     பெரிய காயங்கள் ஒன்றுமில்லை எனக் கிருஷ்ணன் கூறியும் மனம் கேட்காமல், மற்றவர்களை வீட்டில் இருக்குமாறு கூறிவிட்டு தம்பதியர் இருவரும் கிளம்பி வந்திருந்தனர்.

     இவ்வளவு விடயங்களுக்கும் காரணமானவளை நினைத்த அமருக்கு, தன்மேல் மிகுந்த கோபம் உண்டாயிற்று.  ஆனாலும் வலிநிவாரணியின் உதவியுடன் கண்ணயர்ந்திருந்தான்.

     தனது மருமகளின் நிலையை எண்ணி வருந்திய அன்பரசி, “ரெண்டொரு நாள்ல சரியாகிருவான்மா, நீ மனசில எதுவும் வச்சுக்காத… போயி தூங்கு”, என அறைக்குள் உறங்க கூறிவிட்டு ஹாலில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட கட்டிலில் படுத்து உறங்கிய அமரின் படுக்கை அருகில், பாயை விரித்து படுத்துக்கொண்டார்.

————————————-

     வீடு திரும்பியவுடன், நெடுஞ்செழியன் விபரங்களைக் கூற அது வரை இருந்துவந்த இருக்கமான சூழல் மறைந்திருந்தது.

     பழைய படி கேலியும், கிண்டலுமாக வீடு மாற, இரவு உணவுக்கான ஏற்பாடுகளில் வந்திருந்தவர்களை கவனித்து பரிமாறி, தங்குபவர்களுக்கு உரிய வசதிகளையும், கிளம்புபவர்களுக்கு வழியனுப்பலுமாக நேரம் போனது.

     குறித்திருந்த நேரத்தில் மணமக்களை அவர்களது அறைக்குள் அனுப்பிவிட்டு, மற்றவர்கள் அசதியில் உறங்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.

——————————–

     திரைப்படங்களில் காட்டப்படும் முதலிரவு அறை போல பூவால் அலங்காரங்கள் இல்லாமல், ஆனால் சற்று வித்தியாசமாக இருந்த அறையை கவனித்தவாறு உள்ளே நுழைந்தாள் ஜனதா.

     அறையில் இருந்த டபுள்காட்டில் அமர்ந்தவாறு, மொபைலுக்குள் முகம் புதைத்திருந்தவன், உள்ளே நுழையும் மனைவியின் முகம் பார்த்தான்.  தாலி ஏறிய நிமிடத்திலிருந்து, அறைக்குள் அவன் வரும்வரை அவளை கவனித்திருந்தான்.

     அமரின் விபத்து செய்தி காதுகளுக்கு எட்டும்வரை இருந்த ஜனதா, காணாமல் போயிருந்தாள்.  ஏதோ மனதிற்குள் நினைத்தவாறு வந்தவளை

     “ஜனதா”, என அழைத்தான்.

     கணவனின் அழைப்பில் நிதானத்திற்கு வந்தவள், அவனை நோக்கி என்னவென பார்க்க

     அருகில் வந்தமருமாறு தனது செய்கையில் அவளிடம் கூற

     அங்கு செம்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த பாலை எடுத்து அவனிடம் நீட்டியபடி தலையை கீழே குனிந்தபடி அருகே வந்தமர்ந்தாள்.

     “நாளைக்கு காலைல உங்கண்ணனனை போயி பார்க்கலாம், இப்போ பாலை குடிச்சுட்டு போயி தூங்கு” எனக்கூற

     தலையை ஆட்டியவள், செம்புடன் இருந்த பாலை கணவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, அரை டம்ளர் பாலை குடித்ததாக பேர் செய்தவள், படுக்கையில் ஒருக்களித்தபடி படுக்க

     அவளையே பார்த்தபடி, பாலை அருந்தியவன் விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவளருகில் படுத்துக்கொண்டான்.

     உறக்கம் வராமல் தவித்தவள், அவர்களது அறையில் ஒட்டியிருந்த கழிவறைக்கு போவதும், வந்து படுப்பதுமாக மூன்று முறை இருக்க, அதுவரை அவளைக் கண்டும் காணாதது போல் படுத்திருந்த சந்திரசேகர்

     “ஜனதா…” என அழைக்க

     “ம்…”

     “தூக்கம் வரலியா?”

     “ம்”

     படுக்கையில் தனதருகே படுத்திருந்தவளை தன்பக்கமாக இழுத்தவன்

     கை வளைவில் அணைத்தவாறு, “உடம்புக்கு எதுவும் முடியலயா?”, எனக் கேட்க

     “இல்ல”

     “அப்றம் ஏன் தூங்காம இருக்க?”

     “தெரியல…”

     “என்னம்மா செய்யுது?”

     “பயமாருக்கு…”

     “எதுக்கு?”, பதிலில்லாமல் போக, “உங்க அண்ணனை நினச்சா?”, என அடுத்த கேள்வியைக் கேட்க

     “ம்”

அவனை ஒட்டியிருந்தவளை இன்னும் இறுக தனது கைகளில் அணைத்தவன், “மனச போட்டு குழப்பாம… தூங்கு, சின்ன காயம்னு தான சொன்னாங்க, சீக்கிரம் சரியாகிரும்”

அவள் கண்களில் ஈரம் உணர்ந்தவன், பதறி எழுந்து விளக்கை எரியவிட்டான்.

அவளை எழச்செய்து “எதுக்கு இப்ப அழற?”

“அர்ச்சனா பாவம் தான! அவ எவ்வளவு கனவோட கல்யாணம் பண்ணி போயிருப்பா?  அண்ணனுக்கு இப்டினா அவ ரொம்ப ஃபீல் பண்ணுவா தான?”

“ம்”

“அதுக்கு இப்ப நீ அழுது என்ன ஆகப்போகுது? கண்ண மூடித் தூங்கு, எல்லாம் சரியாகிரும்”, என்று கூறியபடி மனைவியை அணைத்து இலகுவாக முத்தமிட்டான். விளக்கையும், தன்னவளையும் அணைத்தவன் உறங்க ஆயத்தமானான்.

எதையும் உணரா ஜனதா, உறங்க விளிக்கும் கணவனின் கைவளைவில் தன்னை ஒப்படைத்திருந்தாள்.

மனதின் தணல், கனாக்களை விருட்சமாக்கும்!!!

————————————-

MP18

துவாரகாவின் அந்தப் பெரிய சிவன் கோவில் மண்டபத்தில் முழு அலங்காரத்தோடு அமர்ந்திருந்தார்கள் கரிகாலனும் ரோஸியும்.

சங்கரன் அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் காலதாமதம் இன்றிச் செய்திருந்தார். வீட்டுக்கு மகனையும் மருமகளையும் அழைத்து வந்த மறுநாளே நல்ல முகூர்த்த நாளாக இருந்ததால் சொந்த பந்தங்களை அழைத்துத் திருமணத்துக்கு ஆயத்தம் செய்திருந்தார்.

பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் கரிகாலன் அமர்ந்திருக்க, அருகே முழு அலங்காரத்தில் ரோஸி. சுமித்ரா பார்த்துப் பார்த்து அலங்காரம் பண்ணி இருந்தாள். ரோஸியின் மறுப்பை அவள் காதிலேயே போட்டுக் கொள்ளவில்லை.
தில்லை வடிவு தம்பதிகளோடு பேசவில்லையே என்ற குறையைத் தவிர மீதமெல்லாம் சுபமாகத்தான் நடந்து கொண்டிருந்தன.

ரோஸிக்கு இந்தச் சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் எல்லாம் புதிதாக இருந்தாலும் மகிழ்வுடனேயே எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொண்டாள்.
‘ரோஸி! இப்படி பண்ணுறதுல உங்களுக்கு ஒன்னும் சங்கடம் இல்லையே?’ நேற்றே சுமித்ரா கேட்டிருந்தாள்.

‘இதுல என்ன சங்கடம் சுமித்ரா. சொல்லப்போனா உங்க அத்தான் முகத்துல தெரியுற சந்தோஷத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அவ்வளவு ஹாப்பியா இருக்கு.’
கணவன் முகத்தில் சதா வாடாமல் இருந்த புன்னகை அவள் மனதில் இருந்த குற்ற உணய்ச்சியைத் தடம் தெரியாமல் அழித்திருந்தது.

மாலை மாற்றி, தாலி கட்டி, மெட்டி அணிவித்து என அனைத்தும் முடிய தம்பதி சகிதம் எல்லோரிடமும் ஆசீர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

மாலையும் கழுத்துமாக நின்ற அப்பா அம்மாவைப் பார்த்த போது ரவிக்கு அத்தனை குதூகலமாக இருந்தது. விஜயேந்திரனின் தோள்களில் ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்து கொண்டு கை கொட்டிச் சிரித்தான் பையன்.

“யோவ் கரிகாலா! உம் பையனுக்கு இருக்கிற ஆனந்தத்தைப் பாரு. யாருக்குக் கிடைக்கும் இந்த பாக்கியம்? அப்பா அம்மாவோட கல்யாணத்தைப் பார்த்துப் பயலுக்குச் சந்தோஷம் பிடிபடலை.” வேண்டுமென்றே நண்பனைக் கலாய்த்தான் அரண்மனைக்காரன்.

ஆனால் தன் நண்பன் இத்தனை பேசத் தான் பேசா விட்டால் அது கரிகாலனுக்கு அழகில்லையே. அவனும் பதிலுக்குத் தன் தோழனை வாரினான்.

“அது கிடக்கட்டும் ராஜா. நானும் காலையில இருந்து பார்க்கிறேன். பையனைக் கீழேயே விடாமா கையோட வச்சிருக்கீங்க. எதுக்கோ அடிப்போடுற மாதிரி இருக்கே!”

“அடப் போய்யா! நான் எதுக்கு அடிப்போடணும்? என் பொண்டாட்டி ஆர்டரே போட்டுட்டா. அதான் இப்போ இருந்தே ட்ரெயினிங் எடுக்கிறேன்.” சற்றும் வெட்கம் இல்லாமல் அத்தனை பேருக்கும் முன்னால் வைத்துப் போட்டு உடைத்தான் விஜயேந்திரன்.

கரிகாலன் வெடிச்சிரிப்புச் சிரிக்கப் பெரியவர்கள் வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டார்கள்.

“விஜீ…” பல்லைக் கடித்தபடி சுமித்ரா அழைக்கவும்,
“கரிகாலா! இங்கப்பாரு உம் மாமன் பொண்ணு என்னை மிரட்டுறதை.” அதையும் சத்தமாகவே சொன்னான் அரண்மனைக்காரன்.

அந்த இடமே கலாட்டாவாக இருந்தது. அன்றைய நிகழ்வின் கதாநாயகன், நாயகி யார் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் இரண்டு இளம் ஜோடிகளும் தங்களைத் தாங்களே கேலி பேசிக் கொண்டார்கள்.

“ஏன் கரிகாலா? அப்போ இன்னைக்கு செகண்ட் ஃபர்ஸ்ட் நைட்டா?” ரகசியம் என்ற பெயரில் சற்றுச் சத்தமாகவே முணுமுணுத்தான் விஜயேந்திரன். ரோஸி சட்டென்று அப்பால் நகர்ந்து போனாள். முகம் சிவந்து போனது.

“அட! இது கூட நல்ல ஐடியாவா இருக்கே!” கரிகாலனும் சேர்ந்து ஓத ஆண்கள் இருவரும் உல்லாசமாகச் சிரித்தார்கள்.
எல்லோருமாக வீடு வந்து சேர விருந்து தயாராக இருந்தது.

சங்கரன் எல்லாவற்றிற்கும் ஏற்பாடு பண்ணி இருந்தார். மணமக்களை உட்கார வைத்து சுமித்ரா பரிமாற விஜயேந்திரன் ரவியை மடியில் வைத்துக் கொண்டு தானும் விருந்துண்டான்.

தமிழ்ச்செல்வியும் தில்லை வடிவும் அக்கம் பக்கமிருந்து வந்திருந்த சொந்தங்களைக் கவனித்த படி அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

உண்டு முடித்த பின் கையைக் கழுவுவதற்காக எழுந்த விஜயேந்திரன் தன்னைக் கடந்து சென்ற தில்லை வடிவை நிறுத்தினான்.

“அம்மா! இந்தப் பயலைக் கொஞ்சம் பிடிங்க. நான் கை கழுவிட்டு வந்து வாங்கிக்கறேன்.” விஜயேந்திரன் சொல்லவும் கரிகாலனுக்கும் ரோஸிக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. சுமித்ரா கூடக் கொஞ்சம் பயந்து போனாள்.

ஆனால் விஜயேந்திரன் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. குழந்தையை வடிவின் கையில் கொடுத்து விட்டு நகர்ந்து விட்டான். கணவன் பின்னோடு ஓடினாள் சுமித்ரா.
“என்ன விஜி இப்படிப் பண்ணிட்டீங்க? எங்கிட்ட ரவியைக் குடுத்திருக்கலாம் இல்லை.”
மனைவி ஊற்றிய நீரில் கையைக் கழுவியவன் அவள் புடவைத் தலைப்பால் துடைத்துக் கொண்டான்.

“இல்லை அம்மு. வந்த நேரத்துல இருந்து பார்க்கிறேன். உங்க அத்தை கண்ணு ரவியைத் தான் சுத்திச் சுத்தி வருது. அவங்களாப் போய் அந்தக் குழந்தையைத் தூக்க அவங்க கோபம் இடம் கொடுக்கல்லை. ஆனா நாமளாக் குடுத்தா அந்த வாய்ப்பை அவங்க தவற விட மாட்டாங்க. நீ அமைதியா வேடிக்கை மட்டும் பாரு என்ன.”

சொல்லி விட்டுக் கணவன் நகர்ந்து விட, அப்படியும் இருக்குமோ என்று தோன்றியது சுமித்ராவிற்கு. அத்தையைத் தேடி வந்தவள் ரூமிற்குள் எட்டிப் பார்க்க… குழந்தையை மடியில் வைத்துக் கொண்டு செல்லம் கொஞ்சிய படி இருந்தார் தில்லை வடிவு.
வாயெல்லாம் புன்னகையாகிப் போனது சுமித்ராவிற்கு. சுமித்ராவின் முகத்தைப் பார்த்துக் கரிகாலன் கண்களால் ‘என்ன நடக்கிறது?’ என்று வினவ, கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டிவிட்டு நகர்ந்து விட்டாள் சுமித்ரா. ரோஸியும் கரிகாலனும் ஒருவர் முகத்தை மற்றவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
ஒரு நான்கு மணி போல கூட்டம் அத்தனையும் கலைந்திருந்தது. வீட்டு மனிதர்கள் மட்டுமே அமர்ந்து கொண்டு அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அரண்மனைக்காரன் பெரிய கலாட்டாப் பேர்வழியாக இருந்தான். கரிகாலன் நண்பன் என்பதையும் தாண்டி இப்போது உறவினன் ஆகிப் போனதால் கல்லூரி கலாட்டா முதற்கொண்டு அனைத்தையும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“அண்ணா!” இது ரோஸி. விஜயேந்திரனை அவள் அப்படி அழைக்கவும் கூடி இருந்த அனைவரும் ஒரு சிரிப்போடு பார்த்தார்கள்.
“ஸ்டீஃபன் உங்களை அண்ணா அண்ணா ன்னு கூப்பிட்டு எனக்கும் அப்படித்தான் கூப்பிட வருது. அப்படிக் கூப்பிடலாம் இல்லை அண்ணா?”
“தாராளமாக் கூப்பிடும்மா.”

“கல்யாணம், விருந்து எல்லாம் சரி. கச்சேரி எங்க அண்ணா? பெரிய டான்ஸரை வீட்டுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படி அநியாயம் பண்ணக் கூடாது அண்ணா.”

“ஹா… ஹா… என்ன ராஜா? இதுக்கு உங்க பதில் என்ன?” மனைவியின் பேச்சை ரசித்த கரிகாலன் சிரித்தபடி கேட்டான்.
வீட்டிலிருந்த அத்தனை பேரும் விஜயேந்திரனை ஆவலாகப் பார்க்க, அவனோ மனைவியைச் சங்கடமாகப் பார்த்தான்.

சுமித்ராவின் நாட்டியம் பார்த்து மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் கடந்து போனதால் அத்தனை பேரின் முகத்திலும் ஆவலே தெரிந்தது.

“சுமித்ராவோட டான்ஸ் பத்தி அத்தான் நிறையச் சொல்லி இருக்காங்க. ஆனா நான் பார்த்ததே இல்லை அண்ணா. அதனால தான் கேட்டேன். நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. பிடிக்கலைன்னா…”
“ஐயையோ! அப்படி இல்லைம்மா. சுமித்ராக்கு ஓகே ன்னா எனக்கும் ஓகே தான்.” அவசரமாகப் பதில் சொன்னான் விஜயேந்திரன்.

“சுமித்ரா… ப்ளீஸ். எனக்காக ஒரேயொரு முறை.” ரோஸி கெஞ்சவும் சுமித்ரா கணவனின் முகம் பார்த்தாள். அவன் ஒரு புன்னகையோடு தலையசைக்கவும் ஆயத்தமானவளைத் தடுத்தான் கரிகாலன்.
“சுமித்ரா பாடல் தெரிவு நேயர் விருப்பம்.”
“சரி அத்தான். சொல்லுங்க, என்ன பாட்டு?”

“உன்னோட அந்த மஞ்சள் கேசட் இருக்கில்லை…” கரிகாலன் இழுக்கவும் சத்தமாகச் சிரித்தாள் பெண்.

“பரவாயில்லையே, அத்தானுக்கு அதெல்லாம் கூட ஞாபகம் இருக்கே!”
மனைவியின் குறும்புப் பேச்சில் சுவாரஸ்யம் பிறந்தது அரண்மனைக்காரனுக்கு.
“அது என்ன மஞ்சள் கேசட் சுமித்ரா?”

“அதுவாங்க, ப்ராக்டீஸ் பண்ணுறதுக்காக நிறைய பாட்டுக்கள் ரெக்கார்ட் பண்ணி வெச்சிருப்பேன். அதுல அந்த மஞ்சள் கேசட்ல இருக்கிற பாட்டு அத்தானுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். அப்போக் காரணம் புரியலை. ஆனா இப்போதானே புரியுது.”

“ஓஹோ! அப்படியென்ன பாட்டு அது? நம்ம புது மாப்பிள்ளைக்குப் பிடிச்ச பாட்டு?”

ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்போடு உள்ளே போன சுமித்ரா அந்தக் கேசட்டைக் கண்டுபிடித்து எடுத்து வந்தாள். இளையவர்கள் பேச்சைக் கண்டும் காணாமல் அமர்ந்திருந்தார்கள் பெரியவர்கள்.

தில்லை வடிவு தன் பேரனோடு வேறொரு உலகத்தில் இருந்தார். அவர் மோன நிலையை யாரும் கலைக்கவில்லை.
‘நின்னையே ரதியென்று நினைக்கிறேனடி கண்ணம்மா… தன்னையே சகியென்று சரணம் எய்தினேன்…

பாடல் தொடங்கியது முதல் முடியும் வரை அரண்மனைக்காரனும் மனைவியும், கரிகாலனையும் ரோஸியையும் ஒரு வழி பண்ணி விட்டார்கள்.

ஆட்டம், பாட்டம், கேலி, கும்மாளம் எனப் பொழுது இனிமையாகக் கழிந்து கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்தில் அடைக்கல நம்பியின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற அந்தக் காரின் சத்தத்தில் எல்லோரும் வாசலைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

கண்ணபிரான் வந்து கொண்டிருந்தார். சுமித்ராவின் திருமணத்தில் அனைத்தையும் முன்னின்று நடத்திய மனிதர் என்பதால் வீட்டுப் பெரியவர்கள் அத்தனை பேரும் வாசல் வரை சென்று வரவேற்றார்கள்.

கண்ணபிரானை அங்கே அப்போது சுமித்ரா எதிர்பார்க்கவில்லை. கணவனைத் திரும்பிப் பார்க்க அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது.

“வாங்க வாங்க. உள்ளே வாங்க. வீட்டுல எல்லாரும் சௌக்கியமா?” இது அடைக்கல நம்பி.
“எல்லாரும் சௌக்கியமா இருக்காங்க. வீட்டுல ஏதாவது விசேஷமா? எல்லாரும் கூடி இருக்கீங்க?” பார்வையைச் சுழல விட்ட கண்ணபிரான் சம்பிரதாயத்துக்காகக் கேட்டார்.

“தங்கை பையன் கனடாவில இருந்து வந்திருக்கான். அதான் விசேஷமே.” நம்பி சுருக்கமாகப் பேச்சை முடித்துக் கொண்டார்.
“நல்லதாப் போச்சு. குடும்பத்துல அத்தனை பேரும் கூடி இருக்கீங்க. விஜயேந்திரனும் இருக்கான். அப்போ நான் சரியான நேரத்துக்குத் தான் வந்திருக்கேன் போல.”
“சொல்லுங்க ஐயா. வீட்டுல ஏதாவது விசேஷம் வெச்சிருக்கீங்களா?” சங்கரனும் ஒரு புன்னகையோடு விசாரித்தார்.

“விசேஷம் வெக்கணும். அதுக்காகத் தான் உங்களை எல்லாம் பார்க்க வந்திருக்கேன்.”
“தாராளமாச் செய்யலாம் ஐயா. கொண்டான் கொடுத்தான்னு எதுக்கு இருக்கோம். எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டுப் பண்ணிட மாட்டோம்.”

“உங்க வார்த்தைகளைக் கேக்க ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா நான் நடக்கப்போற விசேஷத்தை உங்ககிட்ட சொல்ல வரலை. விசேஷத்தையே நடத்த உதவி கேட்டு உங்ககிட்ட வந்திருக்கேன்.”
சங்கரனும் நம்பியும் ஒரு குழப்பத்தோடு ஒருவர் முகத்தை மற்றவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
“புரியலை ஐயா.”

“மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க பொண்ணு கேக்குறது தான் நம்ம பக்க வழக்கம். அதையெல்லாம் பாக்குற நிலைமையில நான் இப்போ இல்லாததால உங்க வீடு தேடி வந்திருக்கேன் சங்கரன்.”

அந்த நொடியில் விஜயேந்திரன் நொறுங்கிப் போனான். தன் மாமா எத்தனை கம்பீரமானவர் என்று அவனுக்குத் தெரியும். மங்கைக்காக அவர் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்து பேசுவது அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.
“மாமா!” இப்போது விஜயேந்திரன் நம்பியை அழைத்தான்.
“சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை.”

“என் அத்தை பொண்ணு மங்கையை கரிகாலனோட மச்சினன் ஸ்டீஃபனுக்குக் கேட்டுத்தான் மாமா வந்திருக்காங்க.”
விஜயேந்திரன் சட்டென்று விஷயத்தைப் போட்டு உடைக்க அந்த இடமே அமைதியாகிப் போனது. சில நொடிகள் யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. யாருக்கும் எதுவும் புரியவும் இல்லை.

“நீங்க மனசுல நினைக்கிறதைத் தாராளமா எங்கிட்ட பகிர்ந்துக்கலாம் சங்கரன்.” கண்ணபிரான் சொல்லவும் மீண்டும் ஒரு முறை நம்பியைத் திரும்பிப் பார்த்தார் சங்கரன்.

“இதுல நிறையச் சிக்கல்கள் இருக்குது ஐயா. அதுதான் யோசிக்கிறோம்.”
“எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுங்க சங்கரன்.”

“கல்யாணம் பேச வந்திருக்கீங்க. ஆனாலும் தனியாத்தான் வந்திருக்கீங்க.” வாழ்க்கை, வயது இரண்டும் கொடுத்த அனுபவம் சங்கரனை நிதானமாகப் பேசச் செய்தது. சங்கரனே இப்போதும் தொடர்ந்தார்.
“உங்ககிட்ட மறைக்க எங்க வீட்டுல எதுவும் இல்லை ஐயா. இதே போல ஒரு கல்யாணம் எங்க வீட்டுலயும் நடந்திருக்கு. சம்பந்தப் பட்டவங்களும் இங்கேயே இருக்கிறதால நான் இதைப் பத்திப் பேசுறது தப்பில்லைன்னு நினைக்கிறேன்.”
இப்போது சங்கரன் தன் மகனையும் மருமகளையும் திரும்பிப் பார்க்க அவர்கள் தலை தானாகக் குனிந்தது.

“இப்படியான கலப்புத் திருமணங்களை ஏத்துக்கிற மனப்பான்மை நம்ம இளைய சமுதாயத்துக்கு வேணும்னா இருக்கலாம். ஆனா நம்மைச் சுத்தி இருக்கிறவங்களுக்கு அந்தப் பக்குவம் இன்னும் வரலை ஐயா. அதுவும் நீங்க ஜமீன் பரம்பரை. எத்தனை பேருக்கு உங்களால பதில் சொல்ல முடியும்?”

“எனக்கு எம் பொண்ணோட உயிர் இதையெல்லாம் விடப் பெரிசு சங்கரன்.”
“ஓ…” அந்த வார்த்தைகளில் அனைவரின் வாயும் அடைத்துப் போனது.
“இந்த விஷயத்துல அரண்மனையோட முடிவு என்ன?‌ ஏன்னா எங்க பொண்ணு அங்க வாழுது இல்லையா? அதனால தான் கேக்குறேன் ஐயா.”
“விஜயேந்திரன் எப்பவும் எங்கூட நிப்பான். அதை மட்டும் தான் இப்போ என்னால சொல்ல முடியும் சங்கரன்.”
“ஓ… அப்போ இந்த விஷயத்துல எங்களால முன்னிற்க முடியாது ஐயா. நீங்க சம்பந்தப் பட்டவங்களோட பேசி முடிவு பண்ணிக்கோங்க.”

“என்ன சங்கரன் இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க?”
“மன்னிக்கணும் ஐயா. ரொம்ப எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில தான் எங்க பொண்ணு கல்யாணம் நடந்திருக்கு. இப்போ இந்த விஷயம் மாப்பிள்ளையோட அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சா அந்தக் கோபம் அத்தனையும் எங்க பொண்ணு மேலதான் திரும்பும். நாங்க அதையும் பார்க்கணும் இல்லை ஐயா? எங்க நிலைமையில இருந்து கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க.”

மிகவும் தன்மையாகவே பேசினார் சங்கரன். ஆனால் கண்ணபிரானின் முகம் விழுந்து விட்டது. விஜயேந்திரனுக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது. யாருக்கென்று அவன் இப்போது பேசுவான்.

“மாமா!” விஜயேந்திரனின் அழைப்பில் அத்தனை பேரும் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

“சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை.” நம்பியின் குரலில் இப்போது அத்தனை கலக்கம் தெரிந்தது.

“என்னைத் தாண்டி சுமித்ராக்கு எந்தக் கஷ்டமும் வராது மாமா. அதுக்கு நான் இடம் குடுக்கவும் மாட்டேன்.”

“அப்படியில்லை மாப்பிள்ளை. இன்னைக்கு நம்ம வீட்டுல எல்லாரும் கூடி சந்தோஷமா இருக்கோம். ஆனா… கரிகாலன் மனசுலயும் சரி அந்தப் பொண்ணு முகத்திலயும் சரி அந்தச் சந்தோஷத்தை முழுசாப் பார்க்க முடியலை. அதுக்குக் காரணம் என்ன தெரியுமா? என்னோட தங்கை. வீட்டுல ஒருத்தர் பிரிஞ்சு நின்னாலும் அது வருத்தம் தான் மாப்பிள்ளை.”

“அரண்மனை தான் உங்களுக்கெல்லாம் இப்போப் பிரச்சினைன்னா நானும் எம் பொண்டாட்டியும் அந்த அரண்மனையில இருந்து வெளியேறிடுவோம்.”
“மாப்பிள்ளை!”

“இது வெறும் வாய் வார்த்தையில்லை மாமா. எனக்கு மங்கை ஸ்டீஃபனோட கல்யாணம் அந்த அவ்வளவு முக்கியம். அதுக்காக நான் எந்த எல்லைக்கும் போகத் தயார்.”

திட்டவட்டமாக அரண்மனைக்காரன் அறிவிக்க அங்கிருந்த அனைவரும் ஸ்தம்பித்துப் போனார்கள். அவர்கள் வீட்டு மாப்பிள்ளையே இத்தனை ஆணித்தரமாகச் சொன்ன பின் அவர்களுக்கு அதைத் தாண்டிப் பேச முடியவில்லை.

“ஐயா! அவசரக் கோலத்துல முடிவு சொல்ல எங்களால முடியலை.‌ நாங்க எல்லாருமாக் கூடிப் பேசி உங்களுக்கு ஒரு நல்ல முடிவாச் சொல்லுறோம். உங்க வீட்டுல சம்பந்தம் பண்ண எங்களுக்கு என்னைக்கும் கசக்காது. அதுக்கு நாங்க குடுத்து வெச்சிருக்கணும். ஆனா எங்க இடத்துல இருந்தும் நீங்க கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்க்கணும்.”

நயமாக நம்பி எடுத்துச் சொல்லவும் அதைப் புரிந்து கொண்டார் கண்ணபிரான்.
“நான் யாரையும் தப்பா எடுத்துக்கலை நம்பி. எனக்கும் உங்க சங்கடம் புரியுது. கூடிய சீக்கிரம் ஒரு நல்ல முடிவாச் சொவ்லுங்க.” அத்தோடு கண்ணபிரான் விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

கண்ணபிரான் வெளியேறவும் அதுவரை ரூமிற்குள்ளேயே இருந்த வடிவு வேளியே வந்தார். முகத்தை வைத்து எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

“மாப்பிள்ளை! இங்க என்ன நடக்குது?” கேள்வி நேரடியாக விஜயேந்திரனிடம் சென்றது. யாருக்கும் சரியான விபரம் தெரியாததால் நடந்தவற்றைச் சுருக்கமாகச் சொல்லி முடித்தான் அரண்மனைக்காரன்.
“அம்மா… பையன் மேல எந்தத் தப்பும் கிடையாது. எல்லாத்துக்கும் காரணம் மங்கை தான். அப்போவும் பையன் நல்ல புத்தி தான் சொல்லி இருக்கான். அதைத் தாங்கிக்க முடியாமத்தான் பொண்ணு இப்படிப் பண்ணிருச்சு.”

“ஓ… இவ்வளவு விஷயம் நடந்திருக்கா?” இது நம்பி.

“ஏம்மா… இதுல உன்னோட முடிவு என்ன?” சங்கரன் ரோஸியை நேரடியாகக் கேட்கவும் கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் பெண்.
“எனக்கும் என் தம்பிக்கும் தனிப்பட்ட முடிவுன்னு எதுவுமில்லை மாமா. அத்தான் சொல்லுறது தான் கடைசி வார்த்தை. அத்தான் கட்டுன்னா அவன் தாலியைக் கட்டுவான். இல்லைன்னா இல்லைதான்.”

அந்தப் பதிலில் அங்கிருந்த அத்தனை பேரின் முகத்திலும் ஒரு மகிழ்ச்சி தெரிந்ததென்றால் வடிவின் முகத்தில் ஒரு திருப்தி தெரிந்தது.

“அப்போ இப்ப முடிவு கரிகாலன் கைல தான் இருக்கு. நீ சொல்லு கரிகாலா. இந்தக் கல்யாணத்துல உனக்கு இஷ்டமா இல்லையா?” இது விஜயேந்திரன்.
“ராஜா! எனக்கு சுமித்ரா முக்கியம். அவளுக்கு எந்தக் கெடுதலும் வராம நீங்க என்ன பண்ணுறதா இருந்தாலும் எனக்குச் சம்மதம் தான்.”

“சரி. இந்தக் கல்யாணத்தை சுமித்ராவை மையமா வெச்சு நீங்க எல்லாரும் பேசுறதால இதுக்கு முடிவை நானே எடுக்கிறேன்.”
“மாப்பிள்ளை! எங்களை நீங்கத் தப்பா எடுத்துக்கப் படாது.”

“இல்லை மாமா. நான் யாரையும் தப்பா எடுத்துக்கலை. அதே போல நான் எடுக்கிற முடிவுகள்லயும் நீங்க யாரும் சங்கடப் படவும் கூடாது.” கொஞ்சம் காரமாகத்தான் வந்து விழுந்தது விஜயேந்திரனின் வார்த்தைகள்.
அதன் பிறகு மீண்டும் கலகலப்புத் தொற்றிக் கொள்ள இரவு உணவையும் அங்கேயே முடித்துக் கொண்டார்கள். அன்று மதியம் முதல் ரவி தில்லை வடிவின் வசமே இருந்தான்.

அழுது ஆர்ப்பாட்டங்கள் பண்ணாததால் யாரும் அதைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. இப்போது கிளம்பும் நேரம் வரவும் ரோஸி மெதுவாக ரூமிற்குள் எட்டிப் பார்த்தாள்.
குழந்தை உறங்கிப் போயிருந்தான். வடிவு அவன் தலையை வருடிய படி இருந்தார். மருமகளின் தலையைக் காணவும் குழந்தைக்கு அணைவாக சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தவர் எழுந்து உட்கார்ந்தார். ரோஸிக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

“இல்லை… ரவியை…” தலையைக் குனிந்த படி இழுத்தாள்.

“ம்…” லேசாக வந்தது பதில். ஆச்சரியமா… ஆனந்தமா! எதுவென்று புரியாத நிலையில் குழந்தையை வந்து தூக்கப்போனாள் ரோஸி.

“தூங்குற குழந்தை. உன்னால தூக்க முடியாது. அவனை வரச் சொல்லு.” ஆணையாக வந்த குரலில் விட்டால் போதுமென்று ஓடினாள் ரோஸி.
சற்று நேரத்தில் கரிகாலன் உள்ளே வரவும் ரோஸியும் பூனை போல பின்னோடு வந்தாள். மகனிடம் போகாமல் அம்மாவிடம் வந்தான் பிள்ளை.
“அம்மா!”
“………….”

“என்னோட பிள்ளை உனக்கு வேணும். உன்னோட பிள்ளை உனக்கு வேணாமா ம்மா?” குரல் கெஞ்சியது.
“என்னோட நம்பிக்கையை நாசம் பண்ணின எம் புள்ளை எனக்கு வேணாம்.”

“அதுக்குத்தான் அஞ்சு வருஷமாத் தண்டனை அனுபவிச்சேனே. இன்னுமா உனக்கு அந்தக் கோபம் தீரலை?”
“தண்டனை நீ மட்டும் அனுபவிக்கலை. நாங்களும் தான் அனுபவிச்சோம்.”
“சரி… தப்புத் தான். நான் பண்ணினது எல்லாமே தப்புத் தான். நான் என்ன பண்ணினா உன்னோட கோபம் ஆறும்? அதை மட்டும் சொல்லு ம்மா.”

“யாரும் எதுவும் பண்ண வேணாம். என்னை உதறிட்டு நான் வேணாம்னு போனவங்க தள்ளியே நில்லுங்க. ஏதோ… பெத்த பாசமா இல்லை ரத்த பாசமா தெரியலை. இந்தக் குழந்தை முகத்தைப் பார்க்கும் போது மனசு நிறைஞ்சு போகுது. முடிஞ்சா அதுக்கு அனுமதியுங்க. இல்லைன்னா… அதையும் என்னை விட்டுத் தூரப்படுத்துங்க.”

அந்த வார்த்தைகளில் ரோஸியின் கண்களில் நீர் நிறைந்தது. அது தனக்கான சாட்டையடி என்று அவளுக்குப் புரிந்தது. என் மகனை என்னிடமிருந்து பிரித்ததைப் போல என் பேரனையும் பிரித்து விடு என்கிறார்.

அமைதியாக மனைவி ரூமை விட்டு வெளியேற ஒரு பெருமூச்சோடு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து விட்டான் கரிகாலன்.

அந்த ப்ளாக் அம்பாசிடர் அமைதியாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ரூமிற்குள் நிகழ்ந்தது அனைவரையும் பாதித்திருந்ததால் கனமான மௌனம் நிலவியது.

“விடு கரிகாலா.‌ எல்லாம் சரியாகிடும்.”

“அந்த நம்பிக்கையில தான் நான் இன்னும் இருக்கேன்.” வீடு வந்துவிடவும் கரிகாலனும் ரோஸியும் இறங்கிக் கொண்டார்கள்.
“என்ன கரிகாலா! பையனை நாங்க கொண்டு போகவா?”

“தேவையில்லை ராஜா. அதான் உங்க பொண்டாட்டி உங்களுக்கு ஆர்டர் போட்டு இருக்கா இல்லை. நீங்க அதை என்னன்னு பாருங்க.”

“ஹா… ஹா…” வெடிச் சிரிப்பு சிரித்த கணவனை முறைத்துப் பார்த்தாள் சுமித்ரா.
“விஜி… உங்களால இன்னைக்கு மானமே போகுது.” குறைப்பட்ட மனைவியின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டவன்,
“அப்படியா!” என்றான். கார் வேகமெடுத்தது. பாதை வித்தியாசமாக இருக்கவும்,

“எங்க போறோம் விஜி?” என்றாள் சுமித்ரா.
“நாட்டியப் பேரொளியைக் கடத்திக்கிட்டுப் போறேன்.” கண் சிமிட்டினான் கணவன்.
சற்று நேரத்திலெல்லாம் கார் ஆர்க்கிட் தோட்டத்தின் முன்பாகப் போய் நின்றது.
“இப்போவே நேரம் பத்து ஆகப்போகுது விஜி.”

“நீங்களா இறங்குறீங்களா? இல்லை நானே அள்ளிக்கிட்டுப் போகட்டுமா? எப்படி வசதி?” கேட்டவனின் பார்வை நீ இறங்காவிட்டால் நான் சொன்னதைச் செய்வேன் என்று கட்டியம் கூறியது.

கூடாரங்கள் இருந்த பகுதிக்கு அவளை அழைத்துச் சென்றவன் அதில் ஒன்றைத் திறந்தான். இதமாக இருந்தது. மெல்லிய சந்திர ஒளியில் வாசமில்லா அந்த மலர்கள் பல வண்ணங்களில் மின்னியது.

சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த மஞ்சள் கேசட்டை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான் அரண்மனைக்காரன்.
“விஜீ!”

“எப்படி அது? ‘மாறன் அம்புகள் என் மீது வாரி வாரி வீச…’ அப்போ என்னைப் பார்த்தியே ஒரு பார்வை! அதை இப்போ பாரு சுமித்ரா.” அவன் குரலில் உலகத்துக் காதலெல்லாம் வழிந்தது. அவன் மயக்கம் பார்த்து அவள் விக்கித்துப் போனாள்.
“விஜீ…”

“ம்… உன்னோட விஜியை இன்னொரு தரம் அப்படிப் பாரு சுமி.” அவன் கிறக்கத்தில் மயங்கிப் போன பெண்ணின் கண்களில் அவன் இன்னொரு முறை கேளாமலேயே அந்த பாவம் வந்தது.

“சுமித்ரா!” அதற்கு மேல் விஜயேந்திரன் பேசவில்லை. நிதானமாக அவளை அவன் விடுவித்த போது ஏதோ ஒரு நிறைவு இருவருக்குள்ளும்.

“காலேஜ் நாட்கள்ல நான் எங்கேயோ இந்தப் பாட்டைப் பத்திப் படிச்சிருக்கேன் சுமி.”
“…………..” சட்டெனத் தீர்ந்த அவன் மயக்கம் இன்னும் அவளிடம் மிச்சமிருந்தது. மௌனித்தாள்.

“பாரதி அவன் கற்பனையில ரசிச்ச காதலியை நான் அப்போ நிஜத்துல ரசிச்சிருக்கேன் சுமித்ரா. ‘தன்னையே சகியென்று சரணம் எய்தினேன்’ ன்னு பாரதி சரணாகதி அடைஞ்சானே. கால்லயே விழுந்தானே. என்னோட நிலைமையும் அப்படித்தான் இருந்தது சுமித்ரா.”

அரண்மனைக்காரன் பேசப் பேச விழி விரித்து மொழி மறந்து கேட்டிருந்தாள் சுமித்ரா.

“பொன்னையே நிகர்த்த மேனி… மின்னையே நிகர்த்த சாயல்…”

மனைவியைத் தன்னை விட்டு ஓரடி தள்ளி நிறுத்தியவன் வாய்விட்டுப் பாடினான்.
“பாரதி அவனோட காதலிக்குப் பாடினானா? இல்லை என்னோட காதலிக்குப் பாடினானா சுமி? அவ்வளவு அழகாப் பொருந்துதே!”
“போதும் விஜி…”

“இல்லையே சுமித்ரா. சுகமுனிவருக்குப் பார்த்தது எல்லாமே ஈசனாகத்தான் தெரிஞ்ச தாம். அதுமாதிரித் தான் பாரதிக்கும் இருந்ததாம். நானும் அப்படித்தானே சுமித்ரா உணர்ந்தேன். இவ்வளவு காதலோட நான் காத்திருந்தப்போ நீ என்னை விட்டுத் தூரமாப் போனது எந்த வகையில நியாயம் சுமித்ரா?”

“விஜீ…” ஆரம்பித்த புள்ளியிலேயே மீண்டும் வந்து நின்ற கணவனை ஒரு கையாலாகாத் தனத்தோடு பார்த்தாள் சுமித்ரா.

அவன் காதல் பொங்கிப் பெருகும் வேளையிலெல்லாம் இதே புள்ளியில் வந்து நிற்பதே அவன் வாடிக்கையாகிப் போனது.
ஏதோ பேச வாயெடுத்த மனைவியைத் தடுத்தான் விஜயேந்திரன். அந்தக் கண்கள் அவளைப் பேசாதே என்று ஆணையிட்டது.

“வாழ்க்கையை முழுசா வாழணும் சுமித்ரா. நான் தொலைச்ச காதலை அணு அணுவா ரசிக்கணும். உன்னைப் பார்க்காம நான் அனுபவிச்ச வேதனையை உன்னைப் பார்த்துப் பார்த்து மறக்கணும்.”

“விஜீ…” கணவனை ஒரு தீவிரத்தோடு அணைத்துக் கொண்டாள் சுமித்ரா.
“மறந்திடுங்க விஜி. எல்லாத்தையும் மறந்திடுங்க.”

“முயற்சி பண்ணுறேன்.” சொன்னவன் எல்லாவற்றையும் மறக்க முயற்சித்தான். சுற்றம் சூழம் எல்லாம் மறந்து போனது.

யாதுமாகி நின்ற அவன் சுமித்ராவிற்குள் புதைந்து போனான் அரண்மனைக்காரன்.

KVI2

பொழுது புலர்ந்தது. அன்றைய விடியலின் போதே, ஏதோ இனம் கண்டறிய இயலா இன்னலை இதயத்தில் உணர்ந்தாள், சயனா . இருந்தும், அன்றாடப் பணிகளை, அன்றையதினமும் செய்யத் தவறவில்லை. தன் தேவைகள் முடிந்ததும், தாயாரின் தேவைகளைக் கவனிப்பதற்காகக் கிளம்பினாள். சமையலறை சென்று, வழக்கம் போல கஞ்சி தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அரைமணி நேரத்திற்குப் பின்னர், சயனாவின் வீட்டு அழைப்பு மணி ஓசை கேட்டது. ஓடிச்சென்று திறந்தாள். அங்கே நின்று ரேவை ஓய்ந்து போன பார்வையுடன், சயனா பார்த்தாள்.

“என்ன சயனா? காலையிலே போஃன் பண்ணி வரச் சொல்லிருக்க. என்ன விஷயம்?” – சயனாவின் பார்வை தந்த பதிலை வாசித்திருந்தாலும், பதற்றத்துடன் வார்த்தையாகக் கேள்வி வந்தது.

ரேவின் பதற்றத்திற்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் சயனா நின்றிருந்தாள்.

” சொல்லு சயனா”

“ரேவ், அது… அது…” என்று தாயாரின் அறையைக் காட்டினாள்.

படியேறிய போது வாங்காது மூச்சு, இப்பொழுது பலமுறை வாங்கியது.

“ரேவ், அது எந்திரிக்கவே மாட்டேங்குது. நான் நிறைய தடவை எழுப்பிப் பாத்துட்டேன். அப்புறமும் எந்திரிக்கவே மாட்டேங்குது”

எதிர்பார்த்ததுதான், ஆனால் அதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள என்றுதான் தெரியவில்லை, இருவருக்கும்.

“நீ இங்கயே இரு, நான் உள்ளே போய் பார்த்துட்டு வரேன்” என்று, அவசர அவசரமாக, சயனாவின் தாயார் அறைக்கு விரைந்தாள்.

ரேவ்,  அங்கிருந்து நகர்ந்தும் தனித்து விடப்பட்டது போன்ற உணர்வு, சயனாவிற்குள். ஆதலால் ரேவைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

இதயத்துடிப்பைக் காட்டும் கருவி வேலை செய்யவில்லையா? இல்லை, இதயமே வேலை செய்யவில்லையா? – இது ரேவின் மூளை. ஆனால் அவள் முகத்தோற்றமே சொல்லியது, அந்தச் சோகச் செய்தியை.

“என்ன ரேவ், இனிமே எந்திரிக்காதா”

“சயனா… ” – அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் ரேவ்.

“ம்ம்ம், இனிமே எந்திரிக்காதுல” – உணர்வுக் குமியலாய் சயனாவின் உதட்டுச் சிரிப்பு.

“தெரிஞ்சிருச்சி.” – ஆள்காட்டி விரலால், நெற்றியில் தட்டியபடி.

” ஆனா, இப்பதான் ரேவ் நிம்மதியா இருக்கு” – என்று உள்ளங்கையால், இதயம் இருக்கும் இடத்தை தேய்த்துக் கொண்டே.

ரேவின் விழிநீர் வினாக்கள் ஏந்தி வந்தன.

“இனிமே அதுவும் கஷ்டப்பட வேண்டாம். நானும், அது கஷ்டப்படுறதப் பார்க்க வேண்டாம். அதான் நிம்மதினு  சொன்னேன்”ரேவின் விழிநீர் விரக்தியைக் காட்டின.

“ஆனா ரேவ், இது தெரியாம நான் அதுக்கு சமைச்சு வேற வச்சிருக்கேன் ரேவ்”

“சயனா”

“அவ்வளவும் வேஸ்ட் ஆயிரும், இல்ல ரேவ்”

“…. “

“சரி ரேவ், நான் ஆபீஸ் போறேன்”  என்று திரும்பி வெளியே செல்லலாகினாள்.

“சயனா, இப்படி பண்ணாத ” – முற்றிலும் உடைந்த ரேவின் குரல். திண்டாடித் திரும்பினாள் சயனா.

“வாழவேண்டிய வயசுல, அது சரியா வாழல ரேவ்” – வார்த்தைகள் வருத்தமாக வந்தன.

“…. “

“எனக்காக, என்னயப் படிக்க வைக்கறதுக்காக, எனக்கு சாப்பாடு போடறதுக்காக வேல செஞ்சி செஞ்சி, அதோட உடம்பை கெடுத்துக்கிடுச்சி” – வருத்தங்கள் கோபமாக மாறின.

“….”

“நான் கேட்டனா ரேவ்? வீட்டு வேலை செஞ்சி, என்னைய படிக்க வையினு. ஆங், சொல்லு ரேவ் நான் கேட்டனா? ” – கோபம் அதிகமாயின.

“….”

“ஒரு ரெண்டு வீட்டில பாத்திரம் தேய்க்கிறத நிறுத்தியிருந்தா கூட, இன்னும் கொஞ்ச நாள், என்கூட வாழ்ந்து இருக்கும்ல ரேவ்” – கோபங்கள் ஏக்கமாய் மாறின.

“….. “

“பிறந்தது, வளர்ந்தது, வாழ்ந்தது எல்லாமே கஷ்டத்தில, ரேவ். அதனால்தான் இந்த வீட்ட வாங்கி, அத சந்தோஷமா வச்சிருக்க நினைச்சேன். ஆனா இங்கயும் வந்து கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு… ச்சே”

‘ போதும் சயனா ‘ – ரேவின் பார்வை யாசித்தன.

“ரேவ், இனிமே டெய்லி நைட் யாரு கூட பேசுவேன். யார் இருக்கா சொல்லு? “

இதைக் கேட்ட பின், தனது கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாள் ரேவ்.

“இவ்வளவு நேரம் புத்தியோட புலம்புறனு நினச்சேன். அதான் எதுவும் பேசாம இருந்தேன். ஆனா இப்ப புத்தியில்லாம புலம்பற” – ரேவ்.

சயனாவின் புத்தி கேள்வி கேட்டு நின்றது.

“என் முன்னாடி நின்னுகிட்டு, எனக்கு யாரு இருக்கான்னு நீ கேட்பியா? சொல்லு சயனா கேட்பியா? ” – சரியான கேள்வி.

“இல்ல ரேவ், அப்படியில்ல” – இது சரியான பதில் இல்லை.

“உனக்கு அழனும்னு  தோணுச்சுன்னா அழுதிடு. ஆனா இப்படி புலம்பாத”

“நான் அழறதால அது திரும்பி வந்திடவா போகுது” –  உடல், உயிர், உள்ளம், உதடு மற்றும் உதிர்த்த வார்த்தைகள் என அத்தனையும் துடித்தன சயனாவிற்கு.

“அழறதால இழப்புக்கள சரிகட்ட முடியாது. ஆனால் இதயத்த சரியாக்கலாம்”

“அழலாம் வரல ரேவ் “

“சரி அழ வேண்டாம். நீ போய் பேசாம உட்காரு. எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்கிறேன்”

” இது.. ” என்று, தனது தாயாரைக் காட்டினாள்.

“அதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன். என்ன பண்ணணுமோ, அதை நான் செய்யறேன்”

” இல்ல ரேவ்”

“பேசாம வெளியே போய் உட்காரு” என்ற ரேவ்,

சயனாவை, அந்த அறையிலிருந்து வெளியே அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள். வரவேற்பு அறையில் இருந்த உட்காரவைத்தாள். பின் தன் கைப்பேசியை எடுத்து யாரையோ அழைக்க எத்தனித்தாள்.

“யாருக்கு ரேவ் போன் பண்ண போற”

“அப்பா அம்மாக்கு போஃன் பண்ணி வர சொல்லப் போறேன்”

” வேண்டாம் “

“ஏன்?”

“வேண்டாம்னா, விடேன்”.

“அவங்க வந்து கேட்டா?”

“நான் சொல்லிக்கிறேன்.”

ரேவ், திரும்பவும் கைப்பேசியை எடுத்து இலக்கங்களைத் தட்டினாள்.

“இப்ப யாருக்கு?”

“கனகா மேம்கிட்ட சொல்லனும்ல. அவங்ககிட்ட கூட சொல்லக்கூடாதா?”

“சரி சொல்லு”

கனகா மேமிடம், தெரிவிக்கப்பட்டது.

“சயனா, உன்னோட சொந்தக்காரங்க யாருக்காவது சொல்லணுமா? “

“சொந்தக்காரங்களா? அப்படி யாரும் இருக்கிறாங்களா?”

“இல்ல சயனா, இதெல்லாம்”

“விடு ரேவ். நாங்க கஷ்டப்படுறப்ப, கவலைப்படாதவங்க… இப்போ நான் கவலைப்படறத பார்த்து கஷ்டப்படவா போறாங்க? “

விட்டுவிட்டாள் ரேவ்.

சிறிது நேரத்தில் ‘கனகா மேமும்’ வந்துவிட்டார். சயனாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவர், அவளை விட்டு அகலவேயில்லை. அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார்.சிறிது நேரம் கழித்து, சயனாவின் தாயார் உடல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. கனகா மேமும், ரேவும் முன்னின்று முறைப்படி எல்லா காரியங்களையும் செய்தனர்.  காரியங்களில் கலந்து கொள்ளாமல், கலைந்து போய் நின்றாள் சயனா. எல்லாம் முடிந்தபின், இருவரும் சயனாவிடம் வந்தனர்.

“எனக்கு ஒரு டூ டேய்ஸ் டைம் கொடுங்க மேம். தென் கேஸ் பத்தி யோசிக்கிறேன்.” – சயனா.

“டேக் யூவர் ஓன் டைம் சயனா”

“பட், என்னால முடியலனா  வேற யார்கிட்டயாவது கேஸ கேண்டோவர் பண்ணிடுங்க”

“அப்படியெல்லாம் வேண்டாம் சயனா. கண்டிப்பா உன்னால முடியும்”

“என்னால முடியும்னு எனக்கே தெரியும். ஆனா இப்போ முடியுமான்னு தெரியல. அதனாலதான் சொன்னேன்”

கண்களில் கண்ணீர் சொட்ட சொட்ட, நின்று கொண்டிருந்தாள், ரேவ்.

“மேம், இவளை மட்டும் அழாம இருக்க சொல்லுங்க”

“ஏன் ரேவ். அவளே தைரியமா இருக்கா. நீ ஏன் இப்படி பண்ற? “

“அவ ஒன்னும் தைரியமா இல்ல. சும்மா நடிக்கிறா” என்றாள், ரேவ் உண்மையாக. உண்மை சுட்டது.

“சரி ரெண்டு பேரும் வீட்டுக்கு போக வேண்டாம். இன்னைக்கு என்னோட வீட்டுக்கு வந்து தங்கிக்கோங்க. தனியா இருக்க வேண்டாம்”

“அதெல்லாம் தேவையில்லை மேம்” – சயனா.

“இங்க பாரு சயனா, மத்த நேரத்துல நீ சொன்னதைக் கேட்பேன். ஆனா இந்த நேரத்துல முடியாது”

‘நான் உங்களது தலைமை’ , ‘நீங்கள் எனக்கு கீழே வேலை செய்பவர்கள்’ , ‘உங்களை விட நான் வயதில் மூத்தவர்’ , என்று பல விஷயங்கள் அடங்கி வந்த அவரது குரல், அவர்களை அடக்கியது. தன்னுடன், தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று, கனகா மேம். அந்த இரண்டு பெண்களையும், தனது ப்ரத்யேக கவனிப்பில் வைத்துக்கொண்டார்.

இரவு உணவிற்குப் பின் சயனா தூங்கச் சென்றாள்.

சாப்பாடு மேசையில் கனகா மேமும், ரேவும்…

“கேஸ் டிடெயில்ஸ் சொல்லு ரேவ்”

“ம்ம்ம். அக்கவுண்ட் ஹேக் பண்ண அந்த நைட், நாலு பேருக்கும், பேங்க்ல இருந்து அனுப்புற மாதிரி ஒரு மெசேஜ்  வந்திருக்கு. “

“எதுல? ஐ மென்ட் போஃன் ஆர் மெயில்”

“மெயில் மேம்”

“அதுல ‘அக்கவுண்ட் ஹேக்டு. கிளிக் ஹியர் டூ செக் யுவர் அக்கவுண்ட் பேலன்ஸ்’ : அப்படின்னு ஒரு மெசேஜ் மேம்”

” நாலும் கிளிக் பண்ணிருச்சா”

“யெஸ் மேம். லிங்கை கிளிக் பண்ண உடனே, அது வேறவொரு பேஜுக்கு போயிருக்கு. அந்தப் பேஜ, பேங்கோட ஹோம் பேஜ் மாதிரி டிசைன் பண்ணிருக்காங்க. ஸோ பேங்க் லாகின் பண்றதுக்காக யூசர் நேம், பாஸ்வேர்ட் கேட்டிருக்கு”

“இவனுங்களும் பேக் பேஜ்(fake page) அப்படின்னு தெரியாமா, டிடெயில்ஸ் கொடுத்திப்பானுங்க. கரெக்டா? “

“யெஸ் மேம். யூஸர் நேம், பாஸ்வேர்டு கிடைச்சா, ஈசியா பேங்க்லருந்து காசு எடுத்திடலாம்ல”

“பட் ரேவ், இங்க மணி டிரான்ஸ்பர் நடந்திருக்கு. அப்போ பின்நம்பர் வந்திருக்கணும்ல. “

“பின்நம்பர் வந்திருக்கு மேம். போஃனுக்கும் ஈமெயில் ஐடிக்கும். “

“ஓகே, இது ரெண்டுல எத ஹேக் பண்ணிருக்காங்க”

” ஈமெயில் ஐடி, மேம்”

“எவ்வளவு டிடெயில்ஸ் கலெக்ட் பண்ணிருக்காங்க. ஒன் மோர் டவுட்”

” யெஸ் மேம் “

“நாலு பேருக்கும் ஒரே பேங்கலயா அக்கவுண்ட் இருக்கு? “

“நோ மேம். வேற வேற பேங்.  இந்த நாலு பேர்லயும் போலீஸூம்  ரிப்போர்ட்டரும் மட்டும்தான் அவங்களா லாகின் பண்ணி இருக்காங்க. அமைச்சருக்கும், அந்த பிசினஸ்மேனுக்கும் அவங்க அவங்க பீஏ  பண்ணியிருக்காங்க”

“இட்ஸ் யூஸ்வல். அத யோசிக்காத”

“ஓவர் நைட்ல நிறைய டீடெயில்ஸ் கேதர் பண்ணியிருக்க. “

“தேங்க்ஸ் மேம். ஐபி அட்ரஸ் லோகேட் பண்ண டிரை பண்றேன்”

“ஹேக்கர் அப்படிங்கறப்ப, அதான கஷ்டம். டேக் ரெஸ்ட். டூ டேஸூக்கு அப்புறமா கேஸ கண்டினியூ பண்ணலாம்”

“ஓகே மேம். “

“சயனாகிட்ட டிடெயில்ஸ் சொல்லு. பட் அவ இந்த ஆங்கிள்ள கொண்டு போக மாட்டானு நினைக்கிறேன்.”

” ம்ம்ம் “

“ஓகே ரேவ், குட் நைட்”

” குட் நைட் மேம்”

*****

சயனா…

பகல் பொழுதுகளில் வெறும் பாறாங்கல்லாய் கனத்த இன்னல்கள் அனைத்தும், இரவில் இமாலய கனம் கனத்தது. வெளிச்சத்தில் கண்ணாமூச்சி ஆடிய கவலைகள், இரவில் கண்முன்னே வந்து நின்று உறக்கத்தைப் பார்க்க விடாமல் தடுத்தது. அவளது கண்கள் அழவில்லை. ஆனால் இதயம் அழுதது.

*****

இரண்டு நாட்களுக்குப் பின், ஒரு  ரெஸ்டாரன்டில்…

அம்மாவாசை இருளில், ஒற்றை தீபத்தின் ஒளி என்ன வெளிச்சம் தரமுடியுமோ, அந்த ஒளி வறட்சியின் தன்மையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

பஞ்சுப் பொதியாய் போடப்பட்டிருந்தன இருக்கைகள். அதில் ஒன்றில் ரேவ் மற்றும் சயனா.

சயனாவின் முகத்தில், எப்பொழுதும் இருக்கும் தெளிவு தெரியாததால், ரேவ், தன்னைத் தெம்பாக உணர முடியவில்லை.

இருந்தும் “சயனா” என்றாள் ரேவ்.

“ம்” என்று சுருக்கென்று சூழல் உணர்ந்தாள், ரேவின் அந்த அழைப்பில்.

“என்ன யோசிக்கிற? “

“நத்திங்”

“இல்லை, ஏதோ இருக்கு” –

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல ரேவ்”

“சொல்லு சாய்னா” – அம்மாவின் நினைவோ என்ற அச்சத்தில், அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது.

“ஓகே, அந்த ஆப்பிரிக்கா பையனப் பத்திதான் யோசிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்”

ரேவ் நினைத்தது போல இல்லை. சயனாவின் எண்ணத்தில், ‘எவனோ ஒருவன்’.

“அவனுக்குப் பேர் இருக்கு. மனோகர்னு சொல்லு” என்று, சயனாவைத் திருத்தினாள்.

“சரி ரேவ், மனோகர் பத்திதான் யோசிக்கிறேன்”

“ஏன்? என்ன திடீர்னு?”

“இப்படி நடக்கிறதுக்கு முந்தின நாள் நைட்டு, அது சொல்லிச்சு ரேவ்”

“அம்மாவா?”

“ம்ம்ம்”

“என்ன சொன்னாங்க? “

“நான் மனோகர கல்யாணம் பண்ணா, அது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குமாம்”

‘இவள், அம்மாவிற்காகத்தான் அவனைப் பற்றி பேசுகிறாளா’ என்று தெரிந்ததும், ரேவ் தளர்ந்தாள்.

“இதுவரைக்கும் அது சந்தோஷமா இருந்து நான் பார்த்ததே இல்லை. திடீர்னு அந்த மாதிரி சொன்னதும் ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு”

“நீ மட்டும் அந்தப் பையன கல்யாணம் பண்ணா, அம்மா ரொம்ப சந்தோஷப் படுவாங்க ரேவ்” – ரேவின் அந்தப் பேச்சு, ‘எனக்கும் அதுதான் சந்தோஷம்’ என்று சொன்னது.

” ம்ம்ம் “

” சரி சொல்லு, எப்ப மனோகரோட பேசப் போற?”

“பேரு மனோகர்னு தெரியும் ரேவ். ஆப்பிரிக்கால இருக்கான். கேமராமேன், போட்டோகிராபர். ஆனா இத தவிர, எனக்கு வேறு எதுவுமே தெரியாது. “

“நீ இன்ரெஸ்ட் எடுக்கலனு தெரிஞ்சதும், நானும் எதுவும் கண்டுக்கலை. நிஜமாவே சொல்றயா சயனா, வேற எதுவுமே தெரியாதா? “

“ம்கும், தெரியாது”

“அவனோட போஃன் நம்பர் “

” ம்கும், தெரியாது”

” அவன் வேல பார்க்கிற இடம். ஐ மென்ட் சேனல் நேம்”

“ம்கும், தெரியாது”

“அவனோட ஸ்டேயிங் அட்ரெஸ் “

” ம்கும், தெரியாது”

” பெர்பெக்ட் சயனா”

” வ்வாட்”

“இத்தனை ‘தெரியாது’ சொல்ற பார்த்தியா? அதான் லவ் பண்றதுக்கு பேசிக் குவாலிபிகேஷன்” – காதல் ‘டிகிரி ‘ வாங்கியவள் போல் பேச்சு.

“அப்படிப் பார்த்தா? அந்தக் ஹேக்கர் யாருன்னு தெரியாது. பெயர் தெரியாது. ஊர் தெரியாது. எங்க இருக்காங்கன்னு தெரியாது. அதுவும் குவாலிபிகேஷனா, நீ சொல்ற மாதிரி லவ் பண்றதுக்கு” – சயனா.

காதலின் தகுதிகள் பற்றிப் பேசும் போது, சம்பந்தப்பட்ட நபருக்கு யார் நியாபகம் வருகிறார்களோ, அந்த ‘யார்’ தானே, அந்த நபருக்கு ‘யாதும்’.

“நீ ஏன் இப்படி பேசற?  அது ஹேக்கர் அவ்வளவுதான். ஆணா? பெண்ணா? அப்படினு நமக்குத் இன்னும் தெரியாது. நீயா ஏதாவது கற்பனை பண்ணாத”

“ஸாரி,  டக்குன்னு மைன்ட் அந்த ஹேக்கரோட கனெக்ட் ஆயிருச்சி”

சிந்தனை, அந்த ‘ஹேக்கருடன்’ சிக்கிக் கொண்டது என்பதுதானே இதன் பொருள்.

ரேவின் முகத் தெளிவின்மை கண்ட சயனா, “ஹே, மைன்டுதானு சொன்னேன். மனசுனா சொன்னேன். ” என்று, மேலும் குழப்பினாள்.

“உன்னோட மனசு மனோகருக்கு மட்டும்தான், சரியா” – சிறுபிள்ளைத்தனமாக ரேவின் அடம். உற்ற தோழியே என்றாலும், ‘இவன்தான் உன் உரியவன்’ என்று சொல்லும் உரிமை கிடையாதல்லவா? – பொதுவான கருத்து. இரு தோழிகளுக்கும், இது என்றுமே கருத்தில் வராது.

“இங்க பாரு ரேவ்,  இவனா? அவனா? அப்படிங்கிற டிபேட்டுக்குப் போகாத”

“அஹெயின் நீதான் சொல்ற. அந்த ஹேக்கர், அவனாவும் இருக்கலாம் அவளாவும் இருக்கலாம்”

“வேற பேசிறியா” என்றாள், சலிப்புடன் சயனா.

“அம்மாக்கு இந்த அலையன்ஸ் எப்படி தெரியும்? “

‘விடமாட்டியா’ என்பது போல் சயனாவின் பார்வை.

” சொல்லு… “

“சொந்தக்காரங்க சொன்னாங்கனு  சொல்லிச்சி”

“அது யாருனாவது தெரியுமா? இல்ல அதுவும் தெரியாதா? “

“நீ ஏன் இவ்வளவு அவசரப்படுற. இதப் பத்தி, நான் எந்த முடிவும் எடுக்கல “

” ஏன்? “

“நானா எதுவும் இன்ஷியேட் பண்ண பிடிக்கல.”

“அவ்வளவுதான, இன்னும் ரெண்டு நாள்ல மனோகர உன்கிட்ட பேச வைக்கிறேன்.”

“போதும். ஹேக்கிங் பத்தி டீடெயில்ஸ் கண்டுபிடிச்சியா? அதச் சொல்லு”

“எந்த உலகத்தில இருக்க? பப்ளிக் ப்ளேஸ்ல வச்சி பேசற விஷயமா இது? “

“அஹெயின் ஸாரி. “

சயனாவின் அத்தனை ‘ஸாரி’களும் ரேவிற்கு உணர்த்தியது ஒன்றுதான். அது, சயனாவின் சங்கடங்கள்.

இந்தக்கணம்,

கஃபே சிப்பந்தி, ஒரு டிரேயைக் கொண்டுவந்து வைத்து விட்டுச் சென்றார்.  ட்ரேயில் ஒரு காஃபி கோப்பை, ஒரு கிண்ணத்தில் சக்கரை வில்லைகள். ஒரு சிறிய தேக்கரண்டி.

கோப்பையை எடுத்து ஒரு மிடரு வைத்தவள், சிப்பந்தியைத் திரும்பவும் அழைத்தாள்.

” இப்ப எதுக்கு அவரக் கூப்பிடுற”

“ரொம்ப நாளா கேட்கனும்னு நினைச்ச விஷயம், கேட்டுக்கிறேன்”

“என்ன கேட்கப் போற?”

அதற்குள், சிப்பந்தி அவர்கள் மேசை அருகில் வந்து நின்றார்.

“காஃபில சுகர் இல்லை” என்றாள் கடுப்பான குரலில்.

‘இதுதான இன்னைக்கா’ என்பது போல் ரேவ்.

“மேம், சுகர்  க்யூப்ஸ் ஆர் அவெலபிள் ஹியர். யூ கேன் யூஸ் இட்” – வெண்ணையைப் போல் மென்மையுடன் சிப்பந்தியின் குரல்.

“புரியல”

“சுகர், டேபிள்ல இருக்கு. எவ்வளவு வேணுமோ அவ்வளவு போட்டு கலக்கிக்கோங்க”

“அத செய்ய முடிஞ்சா, வீட்லே நான் செஞ்சிருக்க மாட்டேனா?  இங்கே ஏன் வரப் போறேன்?” – கடுப்பு கொஞ்சம் கத்தலாக மாறியிருந்தது.

“இல்ல மேம், இங்க இப்படித்தான்” – சிப்பந்தியின் சிறிய சீற்றம்.

அந்தக் கத்தலைக் காணத் தயாராகினர், வாடிக்கையாக வேடிக்கைப் பார்க்கும் மனிதர்கள்.

“சயனா, எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க. ப்ளீஸ் உட்காரு” – தன் தோழியை வேடிக்கைப் பொருளாகப் பார்க்க விரும்பாத, ரேவ்.

“இல்லே ரேவ், பத்து ரூபாய்  கொடுத்தாலே, நுரை பொங்க காஃபி போட்டு, கைல கொடுக்கறானுங்க. இவனுங்க  நூறு ரூபா வாங்கினது மட்டுமில்லாமல், நூதனமாய் நம்மளயே காஃபி போடச் சொல்றானுங்க”

நியாயம் தான். ஆனால் நயமாக உணரப்படவில்லை, சூழு இருந்த சுற்றத்தாரின் முகச்சுளிப்பில்.அதற்குள்  மேனேஜர் வந்திருந்தார்.

” வாட் கேப்பண்ட்? வாட் இஸ் கோயிங் ஆன் ஹியர்? ” என்றார், ‘அதே’ இல்லை அந்த ‘கோட்’ போட்ட மனிதர்.

‘மறுபடியுமா’ என்று நினைத்தவாறு, ” ஐ பிரிஃபர்  காஃபி வித் சுகர். வில் யூ” என்றாள்.

“ஸுயர் மேம்” என்றார்.

பின் அவர் சிப்பந்தியிடம் திரும்பி, அதற்கானக் கட்டளைகளைப் பிரப்பித்தார். அதன் பிறகே சயனா சாந்தமானாள்.

“ஏன் சயனா, இப்படிக் கோவப்படுற. நீ கண்டிப்பா யோகா பண்ணனும். “

“ரெண்டு நாளா சொல்லாம இருந்த, இன்னைக்கு திரும்பவும் ஸ்டார்ட் பண்ணிருக்க”

“எப்படி கத்தற? அதான் சொன்னேன்”

“அதான் உனக்கு எதுவும் கேட்கலையா? “

” ம்” – கேள்வியாய் ரேவ்.

“உன் போஃன் அடிக்குதுமா. எடுத்துப் பேசு”

அப்போதுதான் அதை கவனித்து போஃனை எடுத்தாள். எதிர் முனையில் பேசப்பேச முகம் ஒருவித விருப்பமின்மை உணர்வை பிரதிபலித்தது.

பேசிக்கொண்டே சயனாவிடம், ‘உன் போஃனை எடுத்துப் பாரு’ என்று சைகையால் கூறினாள். சயனாவும் எடுத்துப் பார்த்தாள். கனகா மேமிடம் இருந்து வந்த பதினைந்து அழைப்புகளைத் தவறவிட்டிருந்தாள்.

‘என்ன’ என்பது போல் ரேவிடம் சைகையால் கேட்டாள். ‘இரு’ என்பது போல் சைகை வந்தது. பின் போஃன் அழைப்பை துண்டித்து விட்டு, சயனாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“நீ ஏன் போஃன அட்டென்ட் பண்ணல?”

“சைலன்ட் மோட். என்ன ரேவ்? என்னாச்சி? “

“வா, உடனே ஆபீசுக்கு போகணும்”

“ஏன்? எதுக்கு?”

“அந்த ஹேக்கர்கிட்ட இருந்து  கொரியர் வந்திருக்காம். அதான், மேம் கால் பண்ணி வரச் சொல்றாங்க”

‘இந்த ஹேக்கர் ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரமா என்ட்ரி ஆகுது ‘ என்ற எண்ணம் ரேவிற்கு. ஆனால், சயனாவின் முகத்தில், இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு புன்னகை. அதுவும் வெற்றிப் புன்னகை!!

UKK1

உலாவரும் கனாக்கள் கண்ணிலே-1

காலம் தோறும் கண்ட காட்சிகள்

கலைந்தாலும், கலைத்தாலும்?

முற்றுப்பெறாத காவியம்… கனாக்கள் !!!

மூடிய இமைகளுக்குள் மூச்சு முட்டும்

கல்யாணக் கனவுகள்…!!!

     கடலூர் மாவட்டம், விருத்தாசலத்தில் உள்ள சுபலெட்சுமி திருமண மஹாலில் கூட்டம் நிரம்பி வழிந்தது. வளர்பிறை முகூர்த்தத்தில் ஒரே மண்டபத்தில் ஒரு மணி நேர இடைவெளியில் அடுத்தடுத்து இரு திருமணங்கள்.

வழிநெடுக ஃப்ளக்ஸ், அதில் திருமணத்திற்கு வருகை புரிந்திருந்த சிலரின் அடையாளங்கள் மறைக்கப்பட்டு, படு டிப்…டாப்பாக மாற்றஞ் செய்யப்பட்டு, கம்பீரமாக காட்சியளித்தனர்.

சில ஃப்ளக்ஸ்கள் சந்திரசேகர் வெட்ஸ் ஜனதா எனவும், சில ஃப்ளக்ஸ்கள் அமர்நாத் வெட்ஸ் அர்ச்சனா எனவும், வாழ்த்துகள் கூறிய பல நல்ல உள்ளங்களை தனக்குள் மத்தாப்பூ போன்ற செயற்கைப் புன்னகையை ஒட்ட வைத்த முகங்களை தன்னகத்தே கொண்டவாறு, வந்தவர்களை வரவேற்றது.

வீசுகின்ற காற்றை தடை செய்த பல ஃப்ளக்ஸ்கள், பேசுகின்ற வார்த்தைகளை அமைதியாகக் கேட்டவாறு நின்றிருந்தன.

     விருத்தாசலம், அருகேயுள்ள சத்யவாடி கிராமத்தைச் சேர்ந்த நெடுஞ்செழியன், சுசீலா தம்பதியரின் மகன் சந்திரசேகருக்கும், நெய்வேலி டவுன்சிப்பைச் சேர்ந்த கிருஷ்ணன், அன்பரசி தம்பதியரின் மகள் ஜனதாவிற்கும் முதல் முகூர்த்தத்தில் திருமணம் முடிந்திருந்தது.

     நெடுஞ்செழியன் அவர்களின் சொந்த திருமண மண்டபம் ஆகையால், முதல் முகூர்த்தத்தில் அவரின் மகன் சந்திரசேகருக்கு ஜனதாவுடனும், அடுத்த முகூர்த்தத்தில் அவரின் மகள் அர்ச்சனாவிற்கு அமர்நாத்துடனும் திருமணம் இனிதே நடந்து முடிந்தது.

     பெண் கொடுத்து பெண் எடுக்கப்பட்ட திருமணத்தில், விருந்தைவிட விமர்சனங்கள் விவாதிக்கப்பட்டது.

     “பொண்ணு எப்டி இருக்குனு பாரு, அவங்கம்மா ஏன் அவசரப்பட்டு இந்த பொண்ண முடிக்கிறானு தெரியல”

“வசதியுள்ளவங்க, காசு பணம் வெளிய போகாத அளவுல அவங்களுக்குள்ள பொண்ணு கொடுத்து, பொண்ணு எடுத்துக்கறாங்க”

“இருந்தாலும் பையனுக்கு என்ன குறையோ! அதான் இந்த பொண்ண சரினு சொல்லியிருப்பாங்களா இருக்குமோ?!!”

“ஆனாலும், நம்ம வீட்டுல இருக்கற பசங்கள்ளாம் இப்படி ஒரு பொண்ண பார்த்தா சரினு சொல்லுங்களா? இந்த காலத்துலயும் இப்டி ஒரு பையன்!”, என அங்கலாய்த்தபடி பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

மாநிறம், நாட்டு உயரத்தில் வாட்ட சாட்டமாக இருந்த சந்திரசேகர், சந்தன நிற பட்டு வேஷ்டி, சட்டையில் மாப்பிள்ளைக்குரிய மிடுக்குடன் இருந்தான்.

மெரூன் வண்ண ஸ்டோன் வைத்த காஞ்சிப்பட்டில் மாநிறத்திற்கும் குறைவான நிறத்துடன், பழகினால் பிடிக்கும் குணத்துடனும், சுமாரான தோற்றத்துடனும், வசியமில்லா ஆனால், வயதிற்கான வனப்புடன் இருந்த ஜனதா, சந்திரசேகருக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத பெண்ணாக திருமணத்திற்கு வந்திருந்த பெண்களால் விமர்சிக்கப்பட்டதை அறியாதவளாய் இயற்கையாய் புன்னகைத்திருந்தாள்.

“இவ, என் ஸ்கூல் மேட், இப்ப சென்னைல இருக்கா…”

“இது, என் காலேஜ் மேட், பங்களூரு, ஐடி கம்பெனில வேலை பாக்குறா…”

“இவங்க, என் சீனியர், பிஜி படிக்கும் போது ஹாஸ்டல் ரூம் மேட், வேற டிப்பார்ட்மெண்ட்…”

“இவ என் பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட்…”, என தனது திருமணத்தில் கலந்து கொண்ட தமது தோழிகளை சளைக்காமல் கணவனுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள் ஜனதா.

சந்திரசேகரும் வந்தவர்களை இன்முகத்துடன் வரவேற்று, நன்றி கூறியதோடு, கண்டிப்பாக உணவருந்திச் செல்லுமாறு அன்புக் கட்டளையிட்டான்.

சந்திரசேகர் தற்போது சுயதொழிலில் ஈடுபட்டு இருந்ததால், தொழில் முறை சார்ந்த பலர் நேரில் வந்து மணமக்களை வாழ்த்திச் சென்றவண்ணம் இருந்தனர்.

—————-

     அர்ச்சனா, அமர்நாத் இருவரின் பொருத்தங்கள்… வந்தவர்களால் வரவேற்கப்பட்ட அளவு, சந்திரசேகர், ஜனதா இருவரின் பொருத்தம் வரவேற்கப்படவில்லை.

     “ஐயா” பட நயன்தாரா சாயலில், ரோஸ்மில்க் எசன்ஸ் நான்கு சொட்டு கலந்த பாலின் வண்ணத்தில், புன்னகையை இதழில் தேக்கியபடி, காண்போரை கவரும் வண்ணம் இருந்த அர்ச்சனா, மெஜந்தா நிறத்தில் ஸ்டோன் வைத்த காஞ்சிப்பட்டில் ஐந்தரை அடி உயரத்தில் இருக்க,

அருகே வெண்ணிற பட்டு வேஷ்டி, சட்டையில் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல், புன்னகையை ஒட்ட வைத்த இதழ்களுடன், மாநிறத்தில், ஐந்தே முக்கால் அடி உயரத்தில், களையான முகத்துடன் நின்றிருந்த அமர்நாத், இருவரும் அனைவராலும் பொருத்தமான ஜோடியாக போட்டியில்லாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தனர்.

          “இது நல்ல பொருத்தமான ஜோடி!!!”

     “ஆமாடி, போட்டு இருக்கறதெல்லாம் தங்கமா? இல்ல வெளியில கல்யாணத்துக்கு வாங்குன செட்டானு தெரியல!?”

          “அவங்ககிட்ட இருக்கற காசு பணத்துக்கு, செட்டெல்லாம் வாங்க மாட்டாங்க, எல்லாம் தங்கமும், வைரமுமாத்தான் இருக்கும்”

     “புது டிசைனா… ரொம்ப நல்லாருக்கு!!”

     “பொண்ணுக்கு அலங்காரம் பண்ணதுல தான் இவ்வளவு அழகா தெரியுது!”

     “ஆமா, புது மாடலா முடி அலங்காரம் அழகா இருக்கு!”

     “நடிகை மாதிரி ப்யூட்டி பார்லர்காரங்க மாத்திட்டாங்க”

     “நிஜத்துலயே பொண்ணு அழகு தான்!, நான் பாத்திருக்கேன்”

     “பையனும் ஒன்னும் குறை இல்ல, பாக்க ராஜாவாட்டம் இருக்கான்!”

     “ஆமா, நல்ல வேலைல எங்கயோ, வடநாட்டு பக்கமா இருக்கானாம்”

     “கவர்மெண்ட் உத்தியோகமா?”

     “அது என்னனு தெரியல, நல்ல சம்பாத்தியம்னு கேள்விப்பட்டேன்”, என அர்ச்சனா, அமர்நாத் தம்பதியை ஆதரித்து சிலர் குறைந்த குரலில் ரகசியமாய் பேசியபடி விருந்துண்ணச் சென்றனர்.

     உற்றார், உறவினர் மற்றும் நண்பர்கள் என, சபை நாகரிகம் கருதி இரு திருமண ஜோடிகளையும் வாழ்த்திச் சென்றபடி இருந்தனர் சிலர்.

     கறி விருந்து விரும்பப்பட்டாலும், அனைவரது மனதிலும் எழுந்த பதில் தெரியாத, கேட்டுத் தெளிந்து கொள்ள இயலாத கேள்வியுடன், அங்கங்கு கூடி, யூகத்துடனான கருத்துப் பரிமாற்றங்களுடன் திருமணவிழாவில் கலந்து கொண்டு, கலைந்து சென்ற வண்ணம் இருந்தனர் சிலர்.

     மதியம் வரை மண்டபத்தில் இருந்து விட்டு, சம்பந்தகாரர்கள் இருவரும், அவரவர் மகன், மருமகளுடன் அவரவர் இருப்பிடம் நோக்கிச் சென்றனர்.

———————

     கல்வியில் பின் தங்கிய சத்யவாடி கிராமத்தில், பெரும்பாலும் மேல்நிலைக் கல்வியோடு நின்றுவிடுகின்றனர்.  கடலூர் மாவட்டத்தின் பிற பகுதிகளில் இயங்கும் பீங்கான் தொழிற்சாலைகள், சர்க்கரை ஆலைப் பணிகள், கைவினைப் பொருட்கள் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் என ஏதேனும் ஒன்றில் வேலைக்கு சென்றுவிடுகிறார்கள்.

     அப்படியொரு கிராம சூழலில் வளர்ந்ததால், சந்திரசேகர் தனது கல்வித்தகுதியை பன்னிரெண்டாம் வகுப்பிற்கு மேல் கொண்டு செல்லவில்லை. விருத்தாசலத்தில் தொழில் செய்து வரும் தந்தைக்கு உதவியாக இருந்து தொழிலைக் கற்றுக்கொள்ளுமாறு தாய் பணிக்க, அவனும் அதை ஏற்றுக்கொண்டான்.

மூத்த மகள் மங்கையர்கரசிக்கு திருமணத்தை முடித்துவிட்டு சுசீலா தம்பதியர் சற்று நிதானித்தே மகனுக்கு திருமணம் செய்ய எண்ணியிருந்தனர். சந்திரசேகரும் புதிய தொழில்களில் கால்பதித்து இருந்ததால் சற்று கால அவகாசத்திற்கு பின் திருமணம் செய்து கொள்வதாகக் கூறியிருந்தான்.

தொழிலில் தன்னால் இயன்ற வகையில் நல்ல முன்னேற்றத்தினை கொண்டு வர அவனும் பாடுபட, வருமானத்திற்கு குறை இல்லாமல், மேற்படி சொத்துக்கள் சேர்ப்பதிலும், தொழிலை விரிவுபடுத்துவதிலும் ஈடுபட்டு, அதில் வெற்றியும் கண்டான்.

சந்திரசேகரின் திருமண பேச்சினை எடுக்கும் வரை அவனுடைய கல்வித்தகுதியை ஒரு பொருட்டாக எண்ணியதில்லை.

அவனுடைய பெண் பார்க்கும் படலத்தில் குறைந்த பட்ச தகுதியாக, மணப்பெண்களால் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஏதேனும் ஒரு டிகிரி, டிப்ளமோ இல்லாத காரணத்தால் திருமணம் கைகூடுவதில் இழுபறியாக இருந்தது.

சொந்தத்தில் இருந்த பெண்களை எடுக்க சுசீலா யோசிக்க, நெடுஞ்செழியன் தனது மனைவியின் எண்ணத்தை உணர்ந்து வெளியில் பெண் பார்த்தார்.

அதிக இடைவெளி சந்திரசேகருக்கும், அர்ச்சனாவிற்கும் இடையில் இருந்ததால், முதலில் சந்திரசேகருக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தார் நெடுஞ்செழியன்.  ஆனால் பெண் பார்க்கும் படலம் முடிவிற்கு வராத நிலையில், இளங்கலை முடித்து விட்ட அர்ச்சனாவிற்கும் மணமகனைத் தேடும் பணியையும், இணைத்து மேற்கொண்டார்.

அந்நிலையில் முதுநிலை கணினி அறிவியல் முடித்திருந்த ஜனதாவின் வீட்டில், பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு வரை படித்த சந்திரசேகரை மருமகனாக்கிக் கொள்ள இசைந்த  வேளையில், ஜனதாவை பெண் பார்க்க சென்றனர்.

ஜனதாவின் தோற்றத்தைக் கண்டவுடன் மனக்குறை வந்தபோதிலும், குணமிருந்தால் போதும் என மனதை தேற்றினார் சுசீலா. மகனின் வயதை நினைத்தும், இதுவரை கடந்து வந்த பெண் தேடும் படலத்தால் உண்டான அதிருப்தியிலும் ஒப்புக்கொள்ள எண்ணினார்.

ஆனாலும், சந்திரசேகரிடம் தனது எண்ணத்தினைக் கூறி, பெண் படித்திருக்கிறாள், மற்றபடி சுமாரான பெண் என்பதையும் கூறினார். அவனுடைய விருப்பத்தை கேட்டபோது, யோசித்து சொல்வதாக முதலில் கூறிவிட்டான்.

சுமாராக படித்த பெண்களே தன்னை நிராகரித்து வந்த நிலையில்…,  முதுநிலைப் பட்டாதாரியான பெண்ணுக்கு விருப்பமென்றால் தனக்கும் சம்மதமே என்றிருந்தான்.

தனக்கு இல்லாத படிப்பு தனது வாழ்க்கைத் துணையிடம் இருந்தால் வருங்காலத்தில் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைக்க ஏதுவாக இருக்கும் எனக் கணித்திருந்தான்.

அப்போது அவர்கள் குடும்பத்தில் அனைவரைப் பற்றிய அறிமுகங்கள் மற்றும் அறிதலுக்குப் பின், ஜனதாவின் திருமணத்தால் தனது திருமணத்தைத் தவிர்த்து வந்த கிருஷ்ணன்-அன்பரசி தம்பதியரின் இரண்டாவது மகன் அமர்நாத் பற்றி அறிய வர, அமர்நாத்தின் புகைப்படத்தினை பார்க்க விருப்பம் தெரிவித்தார் நெடுஞ்செழியன்.

கிருஷ்ணன் அவர்களின் மொபைலில் இருந்த அமர்நாத்தின் புகைப்படத்தை அவரிடம் காட்டினார். களை, கல்வி மற்றும் உத்யோகம் என எல்லா விதத்திலும் அமரின் நிலை நிறைவைத் தர, தனது மகளுக்கு சரியாக வருமென்று தோன்றியதால், படித்த தனது மகளை அமர்நாத்திற்கு பார்க்க விரும்பும் எண்ணத்தை வெளியிட்டார்.

இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணன் தம்பதியினரும் அர்ச்சனாவிற்கும், அமர்நாத்திற்கும் பொருத்தம் பார்த்தனர்.  பொருந்தியவுடன் இருவரும் பெண்ணை நேரில் பார்க்கச் சென்றனர்.

பார்த்ததும் பிடித்துவிட, மருமகளின் அழகை மூலதனமாக்கி, மகனிடம் பெண் பார்த்த விடயங்களைப் பகிராமலேயே… அவர்களது மகனின் மேல் இருந்த நம்பிக்கையில் முதலில் சரியென்று விட்டனர் பெற்றோர்கள்.

பிறகே மொபைலில் அமருக்கு விடயத்தைப் பகிர்ந்ததுடன், அர்ச்சனாவின் புகைப்படத்தையும் மகனுக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார் கிருஷ்ணன்.


விருத்தாசலத்தில் இருக்கும் வீட்டிற்கு வந்த மணமக்களான சந்திரசேகர் – ஜனதா இருவரையும் ஆரத்தி எடுத்து அழைத்துச் சென்றனர்.  சாமி அறைக்குள் சென்ற மருமகளை விளக்கேற்றச் செய்தார் சுசீலா.  ஜனதா அனைத்தையும் இன்முகத்துடன் செய்தாள்.

மற்ற சம்பிரதாய பழக்க, வழக்கங்களைச் செய்த பிறகு, ஜனதாவை அவளுடைய பொருட்கள் வைக்கப்பட்ட அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார், சுசீலா.

“ஜனதா, இந்த ரூம்ல உன்னோட பொருட்களெல்லாம் இருக்கு, முகூர்த்தபட்ட மாத்திட்டு, எதாவது சில்க் பேட்டர்ன்ல ஒரு நல்ல சாரிய உடுத்திட்டு இரு, உங்க வீட்ல உனக்கு துணைக்கு வந்தவங்களையும் இங்க கூட்டிட்டு வர சொல்றேன், உனக்கு துணைக்கு என் மச்சான் மக அபியயும் இங்க அனுப்பி விடுறேன்”, என்றவர் முதல் தளத்தில் இருந்த அறையில் ஜனதாவை இருக்குமாறு கூறிவிட்டு அகல,

“சரி அத்த, தலை அலங்காரமெல்லாம் அப்படியே இருக்கட்டுமாத்த?”, ஜனதாவின் கேள்விக்கு நின்றவர்

“அபிய வரச் சொல்றேன், அவ உனக்கு உதவி செய்வா, மஹாலுக்கு வர முடியாதவங்க வீட்டுக்கு வருவாங்க, அதனால சீக்கிரமா ரெடியாகு”

“சரி அத்த”, சுசீலா கிளம்பிச் சென்றவுடன், தனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறையின் கதவினைப் பூட்டினாள். பிறகு, அங்கு வைக்கப்பட்ட தனது சூட்கேஸில் இருந்த மக்கம் ஹெவி வர்க் ப்ளவுஸ் மற்றும் சாண்டல் வண்ண சில்க் சாரி எடுத்துக் கொண்டாள்.

ரெஸ்ட் ரூம் சென்று, தன்னை ரெஃப்ரெஷ் செய்தவள், முகூர்த்தப் பட்டை மாற்றிவிட்டு புதிய சேலையை உடுத்தினாள்.

கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, கதவைத் திறந்தாள்.

அவளுக்கு துணையாக அவர்கள் வீட்டு சார்பில் அவளுடன் வந்திருந்த ஒன்று விட்ட அண்ணனின் மனைவி சீதாவுடன், அபியும் வந்திருந்தாள்.

“அட, அதுக்குள்ள சாரி மாத்திட்டீங்களா?”

“அத்த சீக்கிரமா ரெடியாகச் சொன்னாங்க”

“சித்தி எங்கிட்டயும் சொன்னாங்க, ஆனா, நீங்க ரொம்ப ஃபாஸ்ட்!”

“தலை அலங்காரம் கொஞ்சம் எடுத்துட்டு, சிம்பிளா எதாவது பண்ணுங்க… அண்ணி”

“என்ன சொன்னீங்க? அண்ணியா!”

“ஆமா…, அண்ணி தான நீங்க எனக்கு”

“உங்கள விட சின்ன பொண்ணு நானு, அண்ணினு சொல்லாதீங்க… அபினு பேரு சொல்லிக் கூப்பிடுங்க”

“சரி இனி அப்படியே கூப்பிடுறேன் அண்ணி”

“திரும்பவுமா! ஏன் இப்படி? இனி அண்ணினு கூப்பிட்டா நான் என்னனு கேக்கமாட்டேன்”

“சாரி அபி, நேரமாகுது சீக்கிரம் எனக்கு தலை அலங்காரம் மாத்திவிடுங்க”

“இவங்க, என் அண்ணன் வைஃப்”, ஜனதாவின் முகூர்த்த புடவையை ஃபேன் காற்றில் உலருமாறு போட்டுக் கொண்டிருந்த ஜனதாவின் அண்ணன் மனைவி சீதாவை, அபிக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தாள், ஜனதா.

“ம்… தெரியும், ரெண்டு பேரும் வரும்போது, செல்ஃபா அறிமுகமாகிட்டோம்”

“எங்க அண்ணி எங்க போனாலும் டக்குனு எல்லார்கிட்டயும் பழகிருவாங்க!”

“நானும் அப்படிதான்”, என பேசியவாறு மணமகளின் பின்னலில் இருந்த அலங்காரங்களை அகற்றிவிட்டு, புதிதாக தலையை பின்னி, தலையில் அதிகமாக மல்லி, கனகாம்பரம் பூவை வைத்து விட்டாள், அபி.

“மதுர பக்கமெல்லாம் பூ நெருக்கமா கட்டுவாங்க, தலைல வச்சா அப்படி ஒரு அம்சமா இருக்கும், ஆனா இங்கல்லாம் இடைவெளி விட்டு கட்டுறது நல்லாவே இல்ல” என சீதா சந்தடி சாக்கில் தனது ஊர் பெருமையை அள்ளி விட்டவாறு பூவைக்க உதவினாள்.

“அப்டியா, இங்கல்லாம் நாங்க ஆரம்பத்துல இருந்தே இப்படியே பாத்து பழகினதால் எங்களுக்கு ஒன்னும் தெரியல”

“எங்க அண்ணிக்கு எப்போதும் அவங்க ஊருனா ஒரு படி மேல தான்”, என பேசியபடி அலங்காரங்களை முடிக்க, சரியான நேரத்தில் காஃபீ எடுத்து வர, நிதானமாக குடித்துவிட்டு, மூவரும் தரை தளத்தில் இருந்த ஹாலுக்கு வந்தனர்.

உடைமாற்றி வந்திருந்த சந்திரசேகர், புதிய அலங்காரத்தில் சற்றே மிரண்ட பார்வையை மறைத்தவாறு வந்த மனைவியை, மென்னகையுடன், அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தவாறு கைபேசியில் வந்திருந்த தகவல்களை, திருமண வாழ்த்துகளை பார்ப்பது போல், பிறர் பாராமல் தன்னவளை பார்த்தவாறு… அமர்ந்திருந்தான்.

தன்னவனின் பார்வையை உணராத பாவையவள், பார்வையிருந்தும், பார்வையற்றவள் போல, புது இடமாகையால் உட்கார இடமிருந்தும்… என்ன செய்யலாம் என மனதில் யோசித்து, நடையில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.

நாணத்தால் அல்ல! அங்கு கூடி இருந்தவாறு, இவளின் வருகையை, செயலை, கருத்து சொல்லக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் கமெண்ட்ரிகளின் கண்களில் கண்ட பிரகாசம் சொன்ன செய்தியால் வந்த தயக்கம் அது!

     “மீன் கொடி தேரில் மன்மதராஜன்… “, எனும் ரிங் டோனில் நிகழ்விற்கு வந்தவள் ‘யாருடையது அத்த பழைய இந்த ரிங்க் டோன்?’ என அறிந்து கொள்ளும் ஆவலில் பார்வையை சுழற்ற அவள் கண்களில் சிக்கியது கணவனின் இயல்பான அலைபேசியுடனான பேச்சு

     பார்வையை மாற்றாமல் கணவனைக் கண்ணெடுக்காமல் கண்டவளின் கண்களில் கணவனின் பதட்டமான முகம் பட, அவளைக் கண்கொத்திப் பாம்பாகப் பார்த்தவர்களின் கண்ணில் அவளின் முகமாறுதல்… சொன்ன செய்தி, அதற்கு காரணமானவனை பார்க்கச் சொன்னது.

     பார்வைக்குள் வந்தது, எழுந்தபடி பேசிக்கொண்டிருக்கும் சந்திரசேகரின் பதற்ற முகத்துடனான பேச்சு. அவனில் கவனம் வைத்த அங்கிருந்த அனைவரும், இன்னும் அலைபேசியுடன் உரையாடுபவனை பார்த்திருந்தனர், அவன் கூறப்போகும் செய்திக்காக…

     மணப்பெண்ணும் பயந்திருந்தாள்… ‘அழைப்பு யாரிடமிருந்து? என்னவாயிற்று? யாருக்கு?’ எனும் பல கேள்விகளைத் தனக்குள் கேட்டவாறு…

உயிர் தொடும் கனவுகள் கலைந்தால்

உற்சாகம் போனதோடு உறக்கமும் பறி போகும்…!

பழி யாருக்கு?!!!

———–

error: Content is protected !!