Thendral

504 POSTS 40 COMMENTS

KM-10

 

                                              10

 

“என்ன பப்பி ஒன்னும் சொல்லாம இருக்க?” வெய்யலில் அரிசியைக் காய வைத்துக் கொண்டிருந்த பப்பி பாட்டியிடம் ஊற வைத்த அரிசியை வாயில் சிறிது போட்டுக் கொண்டே கேட்டாள் வைஷு.

“நானும் செத்த கவனிச்சேன். அவ கொஞ்சம் பகட்டு காடிண்டு தான் இருக்கா. வேணும்நு பண்ற மாதிரி தான் தெரியறது. அன்னிக்கு அந்த ரவிக்கை துணிய கொண்டு வந்து கொடுத்துட்டு, இது இங்க வாங்கினோம் அது அங்க வாங்கினோம், இத்தன வெலைன்னு பீத்திக்கறா டி. நாம என்ன வாங்கிருக்கோம்னு பாத்துட்டு,

அவளுக்கு என்ன வாங்கினோம்னு வேற கேட்டு வாங்கி பாத்துட்டு, இந்த கலர் என்னண்ட இருக்குன்னு ஒரு நொட்டு சொல்றா.

ஒரு சபை நாகரீகம் தெரிய வேண்டாமோ. அடுத்தவா வாங்கித்தரா! அதை குறை சொல்லாம ஏத்துற மனசு வேணும். அது தான் பொம்மனாட்டிக்கு அழகு. அத விட்டுட்டு இப்படி பண்றாளே! நேக்கு சுத்தமா அவ போக்கு பிடிக்கல”

அரிசியை விளாவிவிட்டுக் கொண்டே பேச, மீண்டும் சிறிது அரிசியை எடுத்து வைஷு வாயில் போட்டு அறைக்கலானாள்.

“நானும் இதே தான் சொன்னேன். அவா சரியில்லன்னு , யாரு கேக்கறா. சின்ன பொண்ணு ஓரமா போ -ங்கறா”

“அடி…சும்மா ஊற வெச்ச அரிசிய திங்காத, கல்யானத்தன்னிக்கு மழை பெய்யும்” அதட்டினாள் பாட்டி.

“ஆமா நீ வந்து கொட பிடி. நான் என்ன பேசிண்டு இருக்கேன், அதுக்கு பதில் சொல்லு”

“இதெல்லாம் சின்ன விஷயம் டி. போறபோக்குல தட்டி வெயக்கலாம். டோன்டு ஒர்ரி”

“என்னவோ போ.. இதுல இங்கிலீஷ் வேற.” தானும் சேர்ந்து அரிசியை உலர்த்தலானாள்.

அன்று அவளை சற்று நிலைகுலைய வைக்கவே அவளை லேசாகக் கட்டிப் பிடித்தான் அர்விந்த். ஆனால் அது நடந்தது என்னவோ அவனுக்குத் தான் . அவளின் வாசமோ மென்மையோ அவனை புரட்டிப் போட்டது உண்மையே.

அதனாலேயே அவளை அதற்குப் பிறகு பார்ப்பதைத் தவிர்த்து மற்றவர்களுடன் சகஜமாக இருக்க முயன்றான்.

அவன் மற்ற பெண்களைப் போல முதலில்  அவளை வம்பிழுக்கவே நினைத்தான். இன்று ஏனோ அந்த எண்ணம் சற்று மாறுவது போல தோன்றியது.

நான் கட்டிப் பிடித்தாலும் அவள் அவனை கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் இருந்தது அவளின் திடத்தை உணர்த்த, அதுவே அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தது.

ஏற்கனவே தன்னோடு சரிக்கு சமமாக நிற்பவளை சீண்டிப் பார்க்கத் தோன்ற, இது இன்னும் அவனை அவளிடத்தில் ஆழமாக எதையோ தேடச் சொன்னது.

“டேய் அரவிந்தா..உன்ன மாத்தற ஒருத்தியா..அதுக்கு நீ விடலாமா. எப்பவும் ஜாலியா இருந்துட்டு போய்டுடா அனா கினா”

அவன் புலம்பி முடிக்கும் சமயம் ரகு வந்துவிட,

“அது என்ன டா ஆனா கினா?”

“அதுவா..அர்விந்த் கிருஷ்ணா தான் ஷார்ர்டா அனா கினா “

“கஷ்ட காலம். ஏகே ன்னு தான உன்ன உன் ப்ரெண்ட்ஸ் கூப்டுவாங்க. இது எப்போலேந்து?”

“இது எனக்கு நானே சொல்லிக்கறது. சூனா பானா ஸ்டைலு”

தலயில் அடித்துக் கொண்டான் ரகு.

“ஹே ரவுடி பேபி ..உன்ன விடமாட்டேன் டி”

“இது யாரு டா”

“ம்ம்… அது ஒரு வேண்டாத ப்ரெண்டு” அதற்கு மேல் அங்கு நிற்காமல் பக்கத்து வீட்டை எட்டிப் பார்க்க பால்கனிக்கு சென்று விட்டான்.

‘இவன் போக்கே சரியில்லையே’ ரகு நினைத்தான்.

பால்கனியில் இவன் வருவதைப் பார்த்து அந்தப் பெண்ணும் வர, இவனுக்கு முன்னே அவளே “ஹாய்” என்கவும்

அவனுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிப் போனது. ‘இதுவே வைஷுவா இருந்தா முறைச்சுட்டு போயிருப்பா’ என்று தான் தோன்றியது.

அங்கேயும் அவள் நினைவு வர, யோசித்தவாறே அவளுக்கு பதில் சொல்லாமல் உள்ளே சென்று விட்டான்.

மாப்பிள்ளை வீட்டில் அன்று பந்தக்கால் நட்டனர். அத்தை , மாமா என அனைவரும் வந்திருக்க,

மூங்கில் கம்பில் மஞ்சள் குங்குமம் வைத்து, அதன் தலையில் மாவிலைத் தோரணம் வைத்து அலங்கரித்து, அதற்கு பூவும் சூட்டி, வீட்டு வாசலில் அனைவரும் சேர்ந்து அதை நட, பின் அதற்கு பால் தண்ணீர் ஊற்றி வணங்கி விட்டு, திருமணம் நல படியாக நடக்க வேண்டுமென பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு வந்தனர்.

ரகுவிற்கு அன்று ஏனோ அனுவிடம் பேச வேண்டும் போல் இருந்தது. அவன் சொன்னதைக் கேட்டு அவளும் வாரத்திற்கு ஒரு முறை தான் பேசுகிறாள். ஆறு நாட்களின் கதையை ஏழாம் நாள் பேசும்போது அனைத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும், அவளின் குரலைக் கேட்க வேண்டும் என அவனுக்கும் ஆர்வம் இருக்கும்.

இன்று ஐந்தாம் நாள் தான். ஆனாலும் பேச வேண்டும் போல் இருக்க, குடும்ப நபர்களிடமிருந்து பிரிந்து தனியே தன் அறைக்கு வந்து அவளுக்கு போன் செய்தான். அது பல முறை அடித்து ஓய்ந்தது. அவனுக்கு சற்று ஏமாற்றமாக இருக்க, விடாமல் அடுத்து வைஷ்ணவியின் எண்ணிற்கு அழைக்க, அவளும் எடுக்கவில்லை.

அலுத்துப் போய் மெத்தையில் வந்து விழுந்தான்.

“என்ன ரகு சோர்ந்து போய்ட்ட?” அர்விந்த் வந்து அருகில் அமர,

“இல்ல டா! அனுகிட்ட பேசலாம்னு பாத்தேன். அவ போன் எடுக்கல. வைஷுக்கு பண்ணேன் அவளும் எடுக்கல.” குறைபட்டுக் கொள்ள,

“குடு எனக்கு ராசி இருக்கு நான் ட்ரை பண்றேன்” என்றவன் ரகுவின் போனை எடுத்து கால் லிஸ்ட் பார்க்க, வைஷுவின் எண் கண்ணில் பட்டது. அதற்கு டயல் செய்தான்.

‘அவ மட்டும் இப்போ மூணு ரிங்ல போன் எடுத்தானா எனக்கும் அவளுக்கும் ஏதோ இருக்குன்னு அர்த்தம். இல்லனா எதுவும் இல்ல.’ அவனையும் மீறி அவன் மனது நினைத்தது.

ரிங் போனது, முதல் ரிங் ..இரண்டாவது ரிங்..

இரண்டாவது ரிங் முதழுதாக முடிவதற்குள்,

“ஹல்லோ.. அத்திம்பேர்..?” அழகான குரலில் வைஷ்ணவி பேச,

அர்விந்துக்கு புதிதாக இருந்தது அவளின் இந்த குரல். எப்போதும் தன்னிடம் எரிந்து விழுந்து தான் பேசுவாள். இப்படி ஒரு இனிமை அவனுக்கு ஏதோ செய்ய, உடனே எதுவும் பேசாமல் ரகுவிடம் போனைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்று விட்டான்.

அவன் பேசாமலே கொடுத்தது ரகுவை யோசிக்க வைத்தாலும், உடனே வைஷுவிடம் சொல்லி அனுவிடம் பேச விழைந்தான்.

அர்விந்த் அன்று முழுதும் பலவிதமாக யோசித்து கொண்டிருந்தான்.

பிறகும் இரு மனமாகவே இருந்தான்.

அனு வீட்டில் அன்று சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை.

ஐந்து சுமங்கலிகளை அழைத்து, அவர்களுக்கு புது புடவை வாங்கி நனைத்து மடியாகக் கொடுத்து வீட்டில் இறந்து போன சுமங்கலிகளை நினைத்து கொண்டு, இவர்களுக்கு பாத பூஜை செய்தனர்.

பின்னர் அவர்கள் அனைவருக்கும் உணவிட்டு, அவர்களிடம் அனு ஆசி பெற்றாள். அவர்களும் மனதார அவளது வாழ்வு சிறக்க வாழ்த்திவிட்டு சென்றனர்.

இரு வீட்டிலும் கல்யாணத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய அனைத்தும் நல்லபடியாக முடிந்தது.

திருமணத் தேதி நெருங்கி கொண்டிருந்தது. தெரிந்தவர்கள் அக்கம் பக்கம் , உறவுகள் என அனைவருக்கும் பத்திரிகை கொடுத்தாயிற்று.

அனுவுக்கு மனம் ஒரு புறம் திக் திக் என்று தான் இருந்தது.

வைஷு திருமணத்திற்காக இரண்டு வாரங்கள் விடுப்பு எடுத்து இருந்தாள். இன்னும் இரண்டே நாளில் திருமணம் என்று நிலை வந்தது.

மாமா மாமி என அனைவரும் வந்தாயிற்று. சமயல் கோபுவையும்  முன் கூட்டியே வர சொல்லி இருந்தனர். அவனை கூட வைத்துக் கொண்டே அனைத்து பக்ஷணங்களையும் செய்தனர்.

வச்சு , பப்பி பாட்டி மேற்பார்வையில், அதிரசம், கை முறுக்கு, ஜாங்கிரி, லட்டு, மைசூர்பாகு, ரவா லட்டு, தேங்காய் பர்பி, பாதுஷா,  நுக்கல் , அப்பம் , தேன்குழல், மான்கொம்பு, தெரட்டிப்பால், மனோகரம், பணியாரக்காய் முதலிய சீர் பக்ஷணங்கள் அனைத்தும் தயாராக இருந்தன. அனைத்திலும் நூற்றியெட்டு.

அத்துடன் கல்யாணத்தில் பந்தியில் பரிமாற, மோர் மிளகாய், ஜவ்வரிசி வடாம் என இதர சிலவற்றையும் முன்கூட்டியே ஏற்பாடு செய்து கொண்டான் கோபு. அவனின் ஆட்கள் நாளை காலை தான் வருகிறார்கள்.

வச்சு, வீட்டில் தான் பக்ஷணங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று கூறியதால், இவைகள் மட்டும் சுத்தமாக இங்கே தயாரானது.

 அம்பு அத்தை ஒரு கூடை நிறைய மருதாணி இலை பறித்துக் கொண்டு வந்திருந்தாள்.  அனு தனக்கு மெஹந்தி வேண்டாம் என்று கூறி விட்டதால் அனைவருக்கும் சேர்த்தே பறித்துக் கொண்டு வந்தாள்.

பப்பி பாட்டி அதை பதமாக பாக்கு சேர்த்து அரைத்துக் கொடுத்தாள். பாக்கு சேர்த்து அரைத்தால் இன்னும் சிவக்கும்.

“பப்பி , நீ கவலையே படாத, அனு கை ரொம்ப நல்லா சிவக்கும். அத்திம்பேர் இவை மேல கொள்ள பிரியம் வெச்சிருக்கார்.” வைஷு சொல்ல, அங்கே சிரிப்பலை ஓயவில்லை.“அனுவுக்கு சிவக்கும். உனக்கும் எனக்கும் இப்படி செஞ்சாதான் சிவக்கும்” ருக்கு பெரியம்மா ஜாடையாக சொல்ல,

“அவளுக்கு என்ன டீ. அவளை தாங்கு தாங்குன்னு தாங்கறவன் தான் அவளை கட்டிக்கப் போறான்” பப்பி பேத்தியை யாரிடமும் வீட்டுக் கொடுக்க மாட்டாள்.

‘இந்த கெழம் பக்கத்துல இருக்கறது தெரியாம சொல்லிப்ட்டேன். உடனே இது நம்மள எப்படி வாரலான்னு அடுத்து யோசிக்கும்’ மனதிற்குள் பயந்த ருக்கு,

“நேக்கு கொஞ்சம் ஆத்துல வேலை இருக்கு டி வச்சு. ஒரு கிண்ணத்துல நான் மருதாணி எடுத்துண்டு போறேன். நாளைக்கு வரேன்” உடனே கிளம்பி விட்டாள்.

ஜானகி, வச்சு அம்பு வைஷு என அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் மருதாணி வைத்துக் கொண்டு, கீழே பாயை மட்டும் விரித்திக் கொண்டு படுத்தனர்.

அனைவரும் மறுநாள் செய்ய வேண்டிய வற்றைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்க, வைஷு மட்டும் தன் மருதாணி சிவக்குமா இல்லையா என யோசித்தாள்.

‘வர போறவன் எப்படி இருப்பானோ’ என யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அர்விந்த் முகம் நிழலாட,

‘ச்சே நல்லது யோசிக்கறப்ப இந்த கொரங்கு ஏன் ஞாபகம் வருது’ கோபம் வர, வலுக்கட்டாயமாக கண்ணை மூடி படுத்துக்க கொண்டாள்.

பப்பி பாட்டி அன்று மதியம் தான் அவளுக்கு கல்யாணத்தில் என்னென்ன பாட வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தார். அந்த பாட்டை ஒரு முறை மணத்திற்குள் பாடிப் பார்த்தாள்.

உறங்கியும் போனாள்.

காலையில் அனைவரும் எழுந்து தங்கள் மருதாணியை கலைத்துவிட்டு, யாருடையது சிவப்பு என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வைஷு வழக்கம் போல தூங்கி கொண்டிருந்தாள்.

அனுவிற்கு நன்றாகவே சிவந்திருக்க, ஜானகிக்கு ஓரளவே சிவந்திருந்தது.

“இரு இரு வைஷுவும் வரட்டும் அப்பறம் பாப்போம்” என முனகினாள் ஜானகி.சோம்பல் முறித்தபடி எழுந்த வைஷுவை, ஜானகி அவசர படுத்தி கூட்டிச் சென்று முதலில் அவளது கையை துடைக்கச் சொல்ல,

அவளது பளிங்கு கைகளில் செக்கப் சிவந்து துளியும் கலையாமல் அழகாக வேறு இருந்தது. அனுவை விட வைஷுவுக்கே நன்றாகச் சிவந்தது.

ஜானகி அழும் நிலைக்கு சென்றாள். அவளை சமாதானப் படுத்தி அழைத்து வந்தாள்.

குளித்து அழகாக உடுத்தி அனைவரும் மண்டபத்திற்கு கிளம்பினர்.

நாராயணனும் வீட்டு பூஜை அறையில் கற்பூரம் காட்டி வழிபாடு செய்துவிட்டு, வாசலில் சூரத் தேங்காயை உடைத்து விட்டு,

ஏற்பாடு செய்திருந்த வேனில் அனைவரையும் ஏற்றினார்.

வண்டியின் நான்கு பக்க வீலிலும் எலுமிச்சை வைத்து விட்டு வர, சாரங்கனும் வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு வண்டியில் ஏறினார்.

கலகலப்பாக வண்டி கிளம்பியது மண்டபத்தை நோக்கி.

வைஷு நிறைய வளையலிட்ட தன் கையை பார்க்க மருதாணியை ஒரு முறை ரசித்தாள்.

அதே நேரம் அவளின் போனிற்கு வாட்சப்பில் புது எண்ணிலிருந்து தகவல் வந்தது.  

“காண்ட் வெய்ட் டு ஃபைட்  வித் யு ரவுடி பேபி. யு வில் ஃபால் ஃபார் மீ “

அந்த எண்ணிற்குரிய புகைப்படத்தை பார்க்க, ஏ கே என்ற எழுதிட்டு அவனது கார் அருகே நின்று கொண்டிருந்தான் அர்விந்த் கிருஷ்ணா.

‘நான் ரவுடியா ‘ ஆத்திரப்பட்டு,  முதலில் அதை தவிர்த்து விட எண்ணினாலும், அவள் பார்த்து விட்டதால் நீல டிக் வந்துவிடும் என்பதால், அவளும் பதில் அனுப்ப முடிவு செய்தாள்.

“ரவுடி கிட்ட ஆதி வாங்க ரெடியா இரு ஏ கே( A K – Australia korangu ).

அனுப்பிவிட்டு கொஞ்சம் திருப்தி அடைந்தாள்.

அதைப் படித்த அர்விந்த் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். ‘ஏ கே க்கு இப்படி ஒரு மீனிங் சொல்லிட்டாளே’ என்று.

km-9

9

 

“ஏண்டி வச்சு கொழந்தேளுக்கு எண்ணெய் தேச்சி குளிபாட்ரியோ? பப்பி பாட்டி கீரை ஆய்ந்து கொண்டே கேட்க, 

“முன்னாடி எல்லாம் தேச்சி விட்டுண்டிருந்தேன். இப்போல்லாம் அதுகளே பண்ணிக்கறதுகள். நேக்கும் கை அழுத்தி தேய்க்க முடியல” வச்சு குறைபட்டுக் கொள்ள,

 

“என்ன டீ நீ? தானே தேச்சிண்டா என்னமா இருக்கும்? இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமை வைஷுவும் லேட்டா தான போவா நான் ரெண்டு பேரையும் உக்காத்தி வெச்சு தேய்ச்சி விடறேன். “

 

“பாட்டி மொதல்ல வைஷுவுக்கு. அவ தான் கிளம்பனும். நான் அப்பறமா குளிக்கிறேன்” அனு வைஷுவை அனுப்ப,

 

மிளகு போட்டு நல்ல சூடாகக் காய்ச்சிய நல்லெண்ணெய் எடுத்து வந்தாள் பப்பி பாட்டி. 

வைஷுவை கொல்லைப்புறத்தில் ஒரு மரப்பலகையில் அமர வைத்து நன்றாக தலையில் தட்டி தட்டி எண்ணெய் தேய்த்தாள்.

 

தலை நுனி முதல் அடி வரை எண்ணெய் ஊற வைத்தாள். 

 

பாட்டியின் இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் வைஷு ஆடிக் கொண்டிருந்தாள். கண்கள் சொருகி சுகமாக மீண்டும் தூக்கம் வந்தது வைஷுவுக்கு. 

அவளை அங்கேயே விட்டுட்டு ஊரிலிருந்து தான் அரைத்துக் கொண்டு வந்த சீயக்காய் பொடியை தன் பையிலிருந்து எடுத்து வந்தாள் பப்பி பாட்டி.

 

அதை அவளிடம் கொடுத்து வெந்நீரில் குளித்து விட்டு வருமாறு சொன்னாள். 

அவள் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே செல்லுமுன், 

“வைஷு அனு மாமியாரை மட்டந் தட்ட அருமையான வழி ஒன்னு சொல்றேன்” 

 

வைஷு கையில் இருந்ததை அங்கேயே வைத்து விட்டு பாட்டியிடம் அமர்ந்து ரகசியம் பேச ஆரம்பித்தாள்.

 

“என்ன பாட்டி. சொல்லு சொல்லு” ஆர்வமாக, 

 

“உனக்கு நான் ஒரு பாட்டு சொல்லித் தரேன். அந்த பாட்ட பாடு. அவளுக்கு சரியான பதிலடியா இருக்கும். இது அன்னிக்கு சாப்பாட்டை குறை சொன்னதுக்காக மட்டும் தான். 

அவ பண்ற ஜம்பத்துக்கு அப்பப்ப நான் உனக்கு என்ன பண்ணனும் னு எடுத்து கொடுக்கறேன்.” பாட்டி திட்டம் தீட்டினாள்.

 

“பாட்டா? என்ன பாட்டி, பாட்டுல எப்படி அவா மூக்கை உடைக்கறது.” வைஷு மறுக்க,

 

” அந்தக் காலத்துல மாப்பிளை ஆத்து சம்மந்திக்காராள பாட்டு பாடி தான் கல்யாணத்துல கிண்டல் பண்ணுவா. நலங்கு, ஊஞ்சல், எல்லாத்துக்கும் பாட்டு பாடணும். அதுமாதிரி இதையும் பாடு. அப்புறம் பாரு வேடிக்கைய.” 

 

“சரி நீ ஏதோ சொல்ற. உன்ன நம்பலாமா பப்பி?”

“பப்பி கிட்ட சொல்லிட்டா நீ கவலை இல்லாம இருக்கலாம். நம்மாத்த விட்டுக்கொடுக்க முடியுமா?”

பப்பி பாட்டி ஆத்து பெருமையை காப்பாற்றுவாள் என்று வைஷு குளிக்கச் சென்றாள்.

 

அன்று அனுவிற்கு நலங்கு வைக்க ஏற்பாடு செய்தனர். வீட்டை நன்றாக துடைத்து சுத்தம் செய்து, பூஜை அறையில் பூ பழம் முதலிய  மங்கள பொருட்களை வைத்து தயார் செய்தாள் வச்சு. 

 

வழக்கம் போல பொன்னம்மா கறிகாய்களை கொண்டு வந்து தர, மாமி அத்தை பெரியம்மா பாட்டி என அனைத்து குடும்பமும் சூழ்ந்தது. 

 

அனைவரும் ஒன்றாக சிரித்து பேசி மகிழ்ந்து சமையல் செய்வதும், ஆளுக்கொரு வேலையாக உதவுவதும், கலகலப்பாக ஆனாது வீடு. 

 

அத்தை மகள், மாமன் மகன் போன்றவர்கள் கூடி, அனுவை கிண்டல் செய்ய தொடங்கினர்.

 

“இந்த அனு ஒரு ஐஞ்சு வருஷம் முன்னாடி பொறந்துட்டா. இல்லனா நானே இவளை கல்யாணம் பண்ணிருப்பேன். அட்லீஸ்ட் இந்த வைஷு வாச்சும் ஒரு ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு பொறந்திருக்கலாம்” 

அலுத்துக் கொண்டான் மாமன் மகன் கண்ணன் .

 

பாட்டி கொண்டு வந்த கை முறுக்கை சுவைத்து கொண்டிருந்த வைஷு,

“டேய்! உனக்கு டிராயர் போட சொல்லிகுடுத்தவளே நானு. என்னையே நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணுமா” 

 

“வேற பிகர் மாட்டல வைஷு. அட்ஜஸ்ட் பண்ணு  டீ” அவள் முறுக்கில் பாதி வாங்கி உண்டான். 

 

“முறுக்குல வேணா  அட்ஜஸ்ட் பண்றேன்.” வைஷு சிரிக்க, அவளுக்கு ஒரு ஐடியா வந்தது. 

 

இவர்களை வைத்து அரவிந்தை மடக்கலாம் என்று நினைத்தாள்.

 

அவன் இவர்களைக் கடந்து  போகும் போது கிண்டல் செய்வது, அவன் சாப்பிடும் போது பரிமாறாமல்  செல்வது, அவனை அவர்கள் கூப்பிடுவதாகவும் இவர்கள் கூப்பிடுவதாகவும் சொல்லி அலையவிடுவது போன்ற உன்னதமான ஐடியாக்கள் அவள் மூளையைச் சுற்றியது.

சரி டைம் பார்த்து அவனுக்கு என்னவெல்லாம் வெச்சு செய்ய முடியுமோ அத்தனையும் செஞ்சுடணும். புன்னகை மலர அவள் அமர்ந்திருக்க,

“என்ன டீ வைஷு கனவா?நீயும் நானும் ஜோடியா!” கண்ணன் ஜொள்ளு விட,

 

“போடா அர டிக்கெட்டு” எழுந்து சென்று விட்டாள்.

 

“வைஷு மை லவ் ” கண்ணன் கண்மூடி பேச,

 

“டேய் அவ போய்  அரை நாள்  ஆகுது. வா ஒரு டம்ளர் பாயசம் குடிச்சுட்டு வரலாம்” ஜானகி கூட்டிச்சென்றாள்.

 

“நண்டு சிண்டு கூட நம்மள மதிக்க மாட்டேங்குது.” புலம்பிக்கொண்டே சென்றான்.

 

அனுவை அமர வைத்து ,

அவளுக்கு மஞ்சளும் குங்குமமும் கலந்த கலவையை கால்களில் நலங்கிட்டு, நெற்றியில் குங்குமம் வைத்து,

 

கையிலும் கன்னத்திலும் காலிலும் சந்தனம் பூசி, உச்சந்தலையில் எண்ணெய் வைத்தனர்.

 

வரிசையாக வச்சு, பப்பி பாட்டி, அத்தை அம்பு, மாமி என பெரியவர்கள் அனைவரும் நலங்கிட,

 

“லட்சுமி கல்யாண வைபோகமே.. நம்ம அனு கல்யாண வைபோகமே

பாவனஜ ஸ்துதி பாத்ர பாவன சரித்திர…

ரவி சோம வர நேத்ர ரமணிய காத்ர”, வைஷு பாட்டு பாட

 

அவளை குளிக்கச் சொல்லி புது புடவை கட்டி வந்ததும் அனைவரும் தலையில் அட்சதை தூவி ஆசீர்வாதம் செய்தனர்.

 

“நலங்கு நல்ல படியா முடிஞ்சுது அடுத்து பந்தக்கால் நடணும். அதுக்கு முன்ன நீ அப்பளம் இட ஆரம்பி அம்பு” பப்பி பாட்டி வேலை சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

 

ரகு வீட்டில் அனைவரும் சென்று பெண்ணுக்கு கூர புடவை மற்றும் திருமாங்கல்யம் அத்துடன் சேர்ந்த தாலிக் கொடியும் வாங்கினர்.

நாத்தனார் இல்லாததால் அவர்களே விளையாடல் சீர்களும் வாங்கிவிட,

 

அவளுக்கு எடுத்த புடவைகளுக்கான ரவிக்கையை  கொடுக்க பங்கஜம் கிளம்ப, கூடவே அரவிந்தும் கிளம்பினான்.

“வாமா வண்டில கூட்டிண்டு போறேன்” பாச வார்த்தைகள் கூற,

பங்கஜமும் அவனுடன் சென்றாள்.

 

வைஷுவைப் பார்க்க கிளம்புகிறான் என்று அவன் மட்டுமே அறிவான்.

 

தான் வரப்போவதாக முன்னமே போன் செய்து கூறினாள் பங்கஜம். வச்சு அதை பொதுவில் சொல்ல, பாட்டியும் பேத்தியும் கண்ணால் ஜாடை காட்டிக் கொண்டனர்.

 

பப்பி பாட்டி வைஷுவை தனியே அழைத்துச் சென்று,

 

“வைஷு இப்போ எதுவும் பண்ணி வைக்காத. மொதல்ல அவ எப்படின்னு பாக்கறேன்  . அப்பறம் கல்யாணத்துனால பாத்துக்கலாம்” சொல்லிவிட்டு வெளியே சென்றாள்.

 

“கெடச்ச சான்சை விடுதே இந்த பப்பி” வேறு வழியின்றி தானும் செல்ல,

 

இன்று நலங்கு வைத்ததால் சாப்பாடும் தடபுடலாக இருக்க அவளையும் சாப்பிடச் சொல்லலாம் என்று இருந்தாள் வச்சு.

 

வாசலில் வண்டி வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்க, வாசலில் இருந்த ஜானகி கண்ணன் அனைவரும் பங்கஜத்தை அடையாளம் கண்டு கொண்டு, அவளை உள்ளே அழைக்க, கூடவே வந்த அரவிந்தைப் பார்த்ததும்,

 

“என்னோட பையன் அர்விந்த் கிருஷ்ணா ” என அறிமுகம் செய்தாள் பங்கஜம்.

 

“இவாளாம் அனுவோட கசின்ஸ்” என அர்விந்திடம் சொல்ல,

 

அவனும் ” ஹாய் கைஸ்” என சகஜமாக பேச அங்கேயே அறிமுகப் படலம் நடந்தது. ஜானகி வந்தது முதல் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க,

 

அர்விந்துக்கும் புரிந்தது அவளின் நிலை.  “ஹே ஜானு , நீ என்ன பண்ற” என கண்ணனை விட்டு அவளிடமும் சற்று பேச, அவள் தன்னைப் பற்றி மொத்தத்தையும் கூற ஆரம்பித்தாள்.

பங்கஜம் முன்னே சென்று விட, அரவிந்தன் இருவரோடும் பின்னால் வர,

வைஷு அதிர்ந்தாள். இவன் என்ன இதுங்களோட ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கான். நம்ம பிளான் என்ன ஆகிறது.

 

இந்த ஜானகி வேற அவனோட ஈஷிண்டு நிக்கறா,

வைஷுவைக் கண்டதும் அர்விந்த் லேசாகக் கண்ணடிக்க, அவள் முறைத்து விட்டு,

“ஜானகி வா டி இங்க” பல்லைக் கடித்து கத்தினாள்.

 

அவளோ கண்டு கொள்ளாமல் அவனைப் பார்த்தபடி இருக்க,

அதை பார்த்து மெல்ல சிரித்தான் அர்விந்த்.

“அப்புறம் ஜானு, நீ எங்க இருக்க?” என குழையவும்,

 

இவனிடம் அவளை நெருங்க விடுவது தவறு என்று தானே அங்கு சென்று, அவளை இழுத்து வந்தாள்.

“என்ன வைஷு இது, பேசிண்டு இருக்கும்போது இப்படி பாதில கூட்டிண்டு வர, அவர் என்ன நெனச்சுப்பார்?”

 

பின்னால் அவன் கண்ணனோடு வருவது தெரியாமல்,

 

“அவர் என்ன டீ அவரு . ஏன் டீ இப்படி வழியற. சகிக்கல” காட்டமாக கூறினாள்.

 

“நான் ஒன்னும் வழியல்ல. பையன் கொஞ்சம் நன்னா இருக்கானேன்னு பேசினேன்.” ஜானகி அலுத்து கொள்ளாமல் சொல்ல,

“ச்சீ. அவன் என்ன டீ நன்னா இருக்கான்.”

“ஆமா உனக்கு மன்மதனே வந்தாலும் சுமாரா தான் தெரிவான். நீ சாமியாரா தான் போக போற. யாரை பாத்தாலும் புடிக்கலன்னு சொல்லிண்டு. போடி நான் போய் அனுக்கு என்ன என்ன  கலர் பிளவுஸ் எடுத்துண்டு வந்திருக்கான்னு பாத்துட்டு வரேன்” அறையிலிருந்து அவளும் ஓடிவிட,

 

வைஷு அங்கேயே நின்று பொருமிக் கொண்டிருந்தாள்.

“கண்ணன் உன்ன யாரோ கூப்பிட மாதிரி இருக்கே” அர்விந்த் அவனை கழட்டி விட,

அப்டியா எங்க மாமா கூப்பிட்டு இருப்பார் வாழை இலை வாங்க, போயிட்டு வந்துடறேன்” தானே கிளம்பினான்.

வைஷு இருந்த அறைக்குச் சென்றான். அழகாக புடவை அணிந்து பூ வைத்து இருக்க, அவள் அன்று மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தாள். அன்று வீடியோ காலில் பார்த்தது போல இருக்க , அவனுக்குள் ஒரு அவள் மீது ஓர் ஈர்ப்பு வரவே செய்தது.

“இன்னிக்கு என்ன சவால் விட வந்த?”

” உன்ன பாக்கணும்னு தோணுச்சு பேபி. அதான் வந்தேன்” அவளின் அருகே சென்று சொல்ல,

 

” உன்ன பாத்தாலே எனக்கு எரிச்சலா இருக்கு. அத்திம்பேர் க்கு இருக்கற குவாலிடீஸ்ல பத்து பெர்சன்ட் கூட உனக்கு இல்ல”

 

“உன் கசின் சொன்ன மாதிரி சாமியார் தான் புடிச்சிருக்கு” அவன் அவளைக் கண்டு சிரிக்க,

 

“ஒட்டு கேட்டியா?” இடுப்பில் கை வைத்து அவனை முறைத்தாள்.

 

“ச்சே ச்சே நான் ஏன் ஒட்டு கேட்கணும். நானும் கண்ணனும் பின்னால வந்தோம். நீ எங்களை பாக்கல”

 

“இங்க பாரு என் கசின் கிட்ட லாம் எங்ககிட்ட நடந்துக்கிட்ட மாதிரி நடந்துக்கிட்டேனு தெரிஞ்சுது தொலைச்சிருவேன்” விறல் நீட்டி அவனிடம் எச்சரிக்கை செய்ய,

 அவளது விரலைப் பற்றினான்.

“உனக்கு பொறாமையா இருக்க பேபி? உங்கிட்ட மட்டும் தான் நான் பேசணுமா ? ஓப்பனா சொல்லு. ஐ அம் ரெடி” 

 

“ஐய. எனக்கு பொறாமையா? என் கசின் ஒன்னும் தெரியாதவ, உன்ன மாதிரி ரோமியோ கிட்டேந்து காப்பாத்தணும். அதுக்கு தான்”

 

“ம்ம்ம். அப்படி தெரிலயே. என்கூட அவ பேசிட்டு இருந்தப்ப உன் கண்ணுல லைட்டா பொறாமை பாத்தேன் டியர்”

 

அவளுக்கு கோபம் வர,

அவனே தொடர்ந்தான். 

“என்கிட்ட நீ மயங்கிட்டேன்னு சொல்ற நாள் ரொம்ப தூரம் இல்ல செல்லம்” 

 

“கனவு தான் நீ காணனும்” அனல் வீசியது அவள் முகத்தில்.

“ஆல்ரெடி என் கனவுல நீ தான்”

“ச்சே போ”

 

“இப்படி ஒருத்தர் மேல ரொம்ப கோவப்படற பொண்ணுங்க அப்பறம் அவனை செமயா லவ் பண்ணுவாங்களாம்”

 

“நான் அப்படி இல்ல செமயா அடி குடுத்து அனுப்புவேன்”

 

” கோவம் கொள்வாளே ஒருவள் அவள் மாற

    இறுக்கி அணைத்து விடல்

இந்த குறள் தான் உனக்கு செட் ஆகும்” என அவளை லேசாக அணைத்து விட்டு சென்று விட்டான்.

 

அவன் சொன்னத்தின் அர்த்தத்தை இவள் கிரகிக்கும் முன்னே அது நடந்தும் விட, உடல் படபடக்க அமர்ந்து விட்டாள்.

 

‘கட்டி பிடிச்சனா? இல்ல இல்ல இது ப்ரெண்ட்லி ஹக் தான். இருந்தாலும் எப்படி அவன் பண்ணலாம். எருமைமாடு. கொரங்கு. இப்படி பண்ணா நான் அவன் கிட்ட மயங்கிடுவேனா. நான் யாரு? வைஷு. அவனை எனக்கு பிடிக்காது. எப்பவும்’

 

“வைஷு” வச்சுவின் குறள் கேட்க, சுதாரித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்.

 

நல்ல பிள்ளை போல பப்பி பாட்டியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

 

“வந்து எல்லாருக்கும் சாதம் பரிமாறு” வச்சு அழைக்க,

 

அவளும் மறுப்பேதும் இன்றி அதை செய்தாள்.

 

அவள் பரிமாறும் போது கூட அரவிந்தன் எதையும் காட்டிக் கொள்ள வில்லை.

 

‘ஜென்டில் மேனாம்.’ வைஷு முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்தது அவனைக் காண்கையில்.

 

 

 

vizhi23

மின்னல் விழியே 23

காலை நேர தென்றல் காற்று முகத்தில் மோத ஜன்னல் வெளியே
தெரிந்த இயற்கை அழகை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் திரு.
அவன் சென்னையில் இருந்த போது கூட இது போன்ற கிராமங்களுக்கு
சென்றதில்லை.. பள்ளி கல்லூரி என அனைத்துமே அவனுக்கு நகர
வாழ்க்கையே.. இப்போது சிட்டியில் இருந்து கிராமத்திற்கு வருவது புதுவித
அனுபவமாக இருந்தது.,,

சென்னை சிட்டியின் அவுட்டரில் இருந்தது அந்த ஊர்… கிராமம்
என்றும் சொல்ல முடியாமல் நகரம் என்றும் சொல்ல முடியாமல்
இடைப்பட்ட நிலையில் இருந்தது.. போக்குவரத்து வசதிகள் இருந்த
போதும் இயற்கையை அழிக்காமல் பசுமையாக காட்சியளித்தது. சுற்றிலும்
பச்சை போர்வையை போர்த்தியது போல் இருந்த அழகு சொட்டு
சொட்டாய் திருவினுள் இறங்கியது.. அதைவிட தன்னருகே தன் தோள்
மேல் சாய்ந்நவாறு தூங்கிக் கொண்டிருந்த மனைவியே அவனை அதிகம்
கவர்ந்தாள்…

“பிடிவாதக்காரி!!!!” மெல்ல முணுமுணுத்தவன் வேனின்
குலுங்கலுக்கேற்ப தகதிமிதா ஆடிக் கொண்டிருந்தவளின் தலையை
தன்னோடு இறுக்கிக் கொண்டான்…

வினுவின் மொத்த குடும்பமும் வினுவின் தாய் மாமன் வீட்டிற்கு
வேனில் சென்றுக் கொண்டிருந்தது.. அனைவரும் சீட்டில் சாய்ந்தவாறு
தூங்கிக் கொண்டிருக்க.. திரு மட்டும் உறங்காமல் வெளியே தெரிந்த
அழகையும் மனைவியின் அழகையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்…

“எவ்வளவு கோபம் வருதுடி உனக்கு.. முன்னாடி இந்த
கோபத்தையெல்லாம் எங்கடி ஒளிச்சி வச்சிருந்த??? எப்பவும் ஈஈஈஈ ன்னு
பல்ல காட்டிட்டு இருக்கிற அந்த வினு எங்க போனா???” தோளில் துயில்
கொண்டிருக்கும் மனைவியை மனதுக்குள் செல்லமாக திட்டியவன்
அவனது வலது கையால் அவள் கன்னத்தில் அடிப்பது போல் பாவனை
செய்ய, அவனுக்கே அவனது சிறுப்பிள்ளைத்தனமான செய்கையில் சிரிப்பு
வந்தது..

சிரிப்பை கஷ்டப்பட்டு விழுங்கியவன் தன் மேல் ஊசி குத்துவது
போன்ற உணர்வில் திரும்பி பார்த்தான்… விக்கி தான் அவனை உஷ்னமாக
முறைத்துக் கொண்டிருந்தான்….

விக்கியை பார்த்ததும் ஓங்கிய கையை இறக்கியவன் மீண்டும்
வெளியே பார்க்க.. இப்போது முகம் தாராளமாக சிரிப்பில் விகசித்தது
திருவிற்கு…

நேற்று இரவு மொட்டை மாடிக்கு பூட்டு போட்டு பூட்டிவிட்டு, “இனி
யாரு மொட்டை மாடில தூங்குறிங்கன்னு பார்க்கிறேன்” என்று தனக்கு
தானே வீர வசனம் பேசிவிட்டு சென்றவனை பார்த்ததில் இருந்து
திருவால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை… அதை வினுவிடமும் சொல்லி
அவன் சிரிக்க, அவன் மனைவி பொங்கிவிட்டாள்..

“என் தம்பி என் மேல இருக்கிற அக்கறையில் செய்றதை கிண்டல்
பண்ணுவியா நீ????” திருவின் தலை முடியை பிடித்து ஆட்டாத குறையாக
வினு எகிற, திரு வாய்விட்டு சிரித்தான்..

“ப்ளீஸ் புஜ்ஜி.,.. ஐ காண்ட் கன்ட்ரோல் மைசெல்ஃப்… ஹாஹாஹா…
அது எப்படி டா அவனால மட்டும் இப்படியெல்லாம் யோசிக்க முடியுது????

எனக்கு சிரிப்பு வருது… அவன் எப்பவுமே இப்படி தானா???? சச் ய
இன்டிரெஸ்டிங் பாய்…” திரு விக்கியை சிலாகிக்க,… வினு அவனை
அங்கிருந்த தலையனையால் அடித்து நொறுக்கிவிட்டாள்..

“வாயை மூடிட்டு தூங்கு டா…” என்றவள் கோபமாக கட்டிலில் ஒரு
ஓரத்தில் சென்று படுத்துக் கொள்ள, திரு சிரிப்பதை விடுத்து அவளை
ஒட்டியவாறு கட்டிலில் சென்று படுத்துக் கொண்டான்..

“ப்ச்ச் தள்ளி படு…” அவனை அதட்டியவள் நகர்ந்து படுக்க, அவன்
மேலும் அவளை ஒட்டி படுத்து அவள் அசைய முடியாதபடி அவள் மீது
கையால் சிறை பிடித்தான்…

“கோச்சிக்காத புஜ்ஜி.. இந்த ரெண்டு நாளா நான் எவ்வளவு
சிரிக்கிறேன் தெரியுமா??? இதுக்கு காரணம் நீயும் உன் குடும்பமும் தான்…”
அவன் சொல்லி முடிக்கவும் சட்டென்று திரும்பி அவன் வாயில் ஒரு
அடியை போட்டவள்,

“நம்ம குடும்பம்” என்றாள் அவன் சொன்னதை திருத்தி… அவள்
முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தவன்,

“லவ் யூ டி…” என்க, வினுவும் அவனை கண்சிமிட்டாமல் பார்த்தாள்…

அவளின் மறுமொழிக்காக காத்திருந்தவன் அவன் எதுவும் கூறாது
போகவும், “திரும்ப சொல்ல மாட்டியா” என்றான் ஏக்கமாக…

அவள் எதுவும் கூறாமல் மீண்டும் திரும்பி படுத்துக் கொள்ள, அவன்
இன்னும் அவளை நெருங்கி அணைத்தவாறு,

“இந்த சிரிப்புக்கு காரணம் நீ தான்.. என் தங்கச்சி வாழ்க்கையை சரி
பண்ணி கொடுத்திருக்க.. அதுக்காக எவ்வளவு தேங்க்ஸ் சொன்னாலும்
போதாது.. ஆனா எனக்கு ஒரே ஒரு குறை தான்..” என்றவனின் கூற்றில்
வினு திரும்பாமல் புருவத்தை உயர்த்த,

அவள் கவனிக்கிறாள் என்று உணர்ந்தவன், “என் தங்கச்சி
வாழ்க்கையை சரி பண்ணி கொடுத்த மாதிரி அப்படியே என்
வாழ்க்கையையும் சரி பண்ணி கொடுடா புஜ்ஜி… என்னோட பழைய வினு
மறுபடியும் எனக்கு கிடைச்சிட்டா… நான் ரொம்ப ஹேப்பி ஆகிடுவேன்..
ப்ளீஸ் கொஞ்சம் சீக்கிரம் அவனை என்கூட சேர்த்து வையேன்..” பாவமாக
கூறியவனை காணும் போது வினுவிற்குள்ளும் ஏதோ ஒன்று அசையவே
செய்தது.. ஆனாலும் அவள் அமைதி காக்க, திரு அவளது கன்னத்தில்
முத்தமிட்டுவிட்டு அவளை விட்டு நகராமலே தூங்க ஆரம்பித்தான்…

வினு தான் அவனை எண்ணிக் கொண்டு வெகுநேரம்
விழித்திருந்தாள்..

மறுநாள் அதிகாலையிலே சுதா அனைவரையும் எழுப்பிவிட,
அனைவரும் கிளம்பி தாங்கள் ஏற்கனவே புக் செய்திருந்த வேனில்
சுதாவின் சொந்த ஊரிற்கு பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்…

காலையில் மீண்டும் விக்கியை பார்த்ததும் திருவிற்கு சிரிப்பு வர,
வினு முறைத்த முறைப்பில் வாயை மூடிக் கொண்டான்… வினுவோ
விக்கியின் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு புன்னகைக்க, அந்த பாசக்காரனும்
தன் அக்காவின் கைகளை பத்திரமாக பிடித்துக் கொண்டான்…

வேனிலும் அவர்கள் இருவருமே சேர்ந்து ஒரு சீட்டில் அமர, திரு
தான் பாவாமாக அவளை பார்த்திருந்தான்.. அகில் தான் தனது நண்பனின்
பார்வையை உணர்ந்து விக்கியை மாறி உட்கார சொல்லிவிட்டு திருவை
வினுவின் அருகில் உட்கார வைத்தான்…

அனைத்தையும் அசைப்பபோட்டவாறே திரு வர, சுதாவின் தம்பி
இசக்கியின் வீடும் வந்திருந்தது… அனைவரும் இறங்க… அவர்களை
ஆரவாரமாக வரவேற்றார் இசக்கிமுத்து…

தலைமுடி ஆங்காங்கே நரைத்திருக்க.. பெரிய மீசையுடன் கம்பீரமாக
இருந்தவர் பார்ப்பதற்கு அப்படியே கிராமத்தான் போலவே இருந்தார்…
அவரை பார்த்ததும் ஹனி பயந்து வினுவின் இடுப்பில் ஏறிக்கொள்ள,
அவர் ஆர்ப்பாட்டமாக சிரித்தார்..

“என் பேத்தி என்னை பார்த்து பயப்படுறாளாக்கும்..” ஹனியை
பார்த்து கூறியவர் பின் தன் அக்காவின் கையை பற்றிக் கொள்ள,
திருவிற்கு வினுவையும் விக்கியையும் பார்ப்பது போல தான் இருந்தது..

“அக்கா… என்னை பார்க்க வர்றதுக்கு இவ்வளவு நாளாச்சுதா???”
தோற்றத்தில் கம்பீரமாக இருந்தாலும் கலங்கிவிட்டார் அந்த மனிதர்..

“உன் மாமாவை பத்தி தான் தெரியுமே டா… இப்போ கூட அவருக்கு
தெரியாம தான் வந்திருக்கோம்.. நடக்கிற விஷயமெல்லாம் தெரியும்
போது உன் அக்கா நிரந்திரமா இங்க வந்துட்டாலும்
ஆச்சரியப்படுறதுக்கில்லை…” சிரிப்போடு கூறினாலும் சுதாவின்
வார்த்தைகளில் சோகம் இழைப்போடியது…

“என்ன வார்த்தை பேசுற அக்கா?? அப்படியெல்லாம் மாமாவை
விட்டுருவோமா??? உன் தம்பி நான் இருக்கேன்… உன் வாழ்க்கை
என்னோட பொறுப்பாக்கும்.. நீ எதுக்கும் விசனப்படாத….” என்றவர் தன்
மீசையை நீவிக் கொள்ள… விக்கி அவரை சென்று கட்டித் தழுவினான்…

“போதும் மாமா.. எவ்வளவு நேரம் தான் உங்க அக்காவையே
கொஞ்சுவிங்க.. இந்த மருமகனையும் கொஞ்சம் கவனிங்க..” என்றவன் தன்
தாய்க்கும் மாமாவிற்கும் இடையில் நின்றுக் கொள்ள… அவர் அவனை
வாஞ்சையுடன் பார்த்தார்..

“வா ராசா.. உன்னை பார்க்காம தான் இந்த மாமா ஏங்கி
போய்டேன்…”

“பொய் சொல்லாதிங்க மாமா… அவனை பார்க்காம தான் ரெண்டு
ரவுண்டு வெயிட் போட்டுருக்கிங்க” என்றபடி வினு சென்று விக்கிக்கும்
அவளது மாமாவிற்கும் இடையில் நிற்க, அவள் கையில் இருந்த ஹனி
அவரின் மீசையை பார்த்து மிரண்டாள்..

“மம்மி.. ஹீ இஸ் எ ஏலியன்..” இசக்கியை பார்த்து பயந்தவாறு
ஹனி வினுவின் கழுத்தில் முகத்தை புதைத்துக் கொள்ள.. இசக்கி
அவளை வினுவின் கையில் இருந்து தூக்கினார்…

“ஆஆஆ.. மம்மி ஹெம்ப் மீ… ஏலியன்..ஏலியன்…!!! பக்கி மாமா!!!”
ஹனி அலற.. அவளை தன் முகத்துக்கு நேராக தூக்கியவர்..

“ஹாய் பேபி… ஐ யம் நாட் அ ஏலியன்.. யுவர் க்ரான்னி…” என்றவர்
அவளை தூக்கிப் போட்டு கேட்ச் பிடிக்க, அவள் கத்த ஆரம்பித்துவிட்டாள்…

“ஹனி குட்டி.. தாத்தா டா… பயப்படாதிங்க..” வினுவும் விக்கியும்
அவளை அமைதிபடுத்த அவளும் சற்று அமைதியாகி அவரின் கையில்
இருந்தாள்…

ஹனியை கையில் வைத்துக் கொண்டே அவர் ரித்தினையும்
மற்றொரு கையில் தூக்க, அவன் அவரோடு நன்றாகவே ஒட்டிக்
கொண்டான்… வாசலில் நின்றுக் கொண்டு அவர் அனைவரையும் நலம்
விசாரிக்க, வீட்டினுள் இருந்து ஆர்த்தி தட்டோடு வந்தார் அவரது மனைவி
பொன்னி…

நெற்றியில் பெரிய குங்கும பொட்டுடன்.. பட்டுப் புடவையில்
மங்களகராமாக இருந்தார் அவர்.. அவர்கள் அனைவரையும் பார்த்த பூரிப்பு
முகத்தில் அப்படியே தெரிய, அவரது கள்ளம் கபடமற்ற சிரிப்பே அவரை
பார்த்ததும் அனைவரின் மனதுக்குள் இதத்தை பரப்பியது…

“வாங்க அண்ணி வாங்க.. என் ராஜாப்பையன் எப்படி இருக்கான்???”
விக்கியை பார்த்து கேட்டவாறே வந்தவர் கணவனிடம் திரும்பி,

“பிள்ளைகளை மருமவ கையில குடுங்க.. ஆரத்தி சுத்தணும்..” என்க,
அவரும் மறுபேச்சில்லாமல் குழந்தைகளை சுமியின் கையிலும் வினுவின்
கையிலும் கொடுத்தார்…

அனைவரையும் ஒன்றாக நிறுத்தி ஆலம் சுற்றிய பின்னரே
அவர்களை வீட்டினுள் விட்டார் பொன்னி. கையில் இருந்த ஆரத்தி தட்டை

வேலைக்கார பெண்மணியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு வேகமாக சென்று
அனைவரிடமும் நலம் விசாரித்தார்…

அதிலும் திருவிடமும் சுமியிடமும் அவர் பல நாள் பழகியது போல்
பேச, அவர்கள் இருவரும் தான் என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல்
தடுமாறினார்கள்…

“நாளைக்கே.. கோவிலுக்கு போய் பொங்கல் வச்சிடணும்.. குலசாமி
குறை தான் பிள்ளைங்களுக்கு இப்படி கஷ்டத்தை கொடுத்திருக்கு…”
வெள்ளந்தியாக பொன்னி கூற, இசக்கியும் ஒத்துக் கொண்டார்..

சிறிது நேரம் ஹாலில் அமர்ந்து பேசியவர்கள் அதன்பின்
தங்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்கு சென்றனர்… தங்களது அறைக்கு
வந்ததும் திரு பொத்தென்று மெத்தையில் விழ, வினு சென்று
ஜன்னல்களை திறந்தாள்… ஏ,சி இல்லாமலே குளிர்ந்த காற்று அறையினுள்
வர, அதை ஆழந்து அனுபவித்தான் திரு…

“ஹ்ம்ம்.. சொர்க்கம் இப்படி தான் இருக்குமா இருக்கும் புஜ்ஜி மா..
அவ்வளவு சுகமா இருக்கு…” என்றவன் திரும்பி வினுவை பார்க்க, அவளும்
அவனை பார்த்து ஆமோதிப்பாய் புன்னகைத்தாள்…

“ம்ம் ஆமா அரசு.. இங்க கிடைக்கிற நிம்மதி வேற எங்கயும்
கிடைக்காது.. முன்னாடியெல்லாம் லீவுக்கு நானும் விக்கியும் இங்க ஓடி
வந்துடுவோம்….. ஆனா வளர்ந்த அப்புறம் எங்க அப்பா விடமாட்டாங்க..
அவர் இந்த மாதிரி எங்கயாச்சும் வெளியூர் போயிருக்க சமயம் நாங்க
தப்பிச்சி இங்க வந்துடுவோம்..மாமா ரொம்ப நல்லவங்க.. அவங்களுக்கு
குழந்தைங்க கிடையாது அதனால எங்க எல்லார் மேலயும் பாசம் ஜாஸ்தி.
அது விக்கின்னா ரெண்டு பேருக்குமே உயிரு”

அவள் கூறுவதை கேட்டவன் அந்த பாசமான தம்பதியினருக்கு
குழந்தை இல்லை என்றதும் அவர்களுக்காக வருந்தினான். “உங்க அப்பா
அவ்வளவு ஸ்ரிக்ட்டா புஜ்ஜி.. அத்தை கூட வெளிய வச்சி அதை தான்
சொன்னாங்க…ஏற்கனவே தன் தங்கையின் இந்த நிலைக்கு அவரும் ஒரு
காரணம் என அறிந்திருந்தாலும் அவனால் அவரை மொத்தமாக குறை
சொல்ல முடியவில்லை.. அகில் உறுதியாக நிற்காத போது அவரை
மட்டும் குற்றம் சொல்ல அவனுக்கு தோன்றவில்லை.. அதனால் தான்
அவர் இல்லாமல் திருமணம் நடத்த கூறி சுதா கேட்ட போதும் அவன்
சற்று தயங்கினான் ஆனால் சுதாவும் அகிலும் வற்புறுத்தவும் தான்
ஒத்துக் கொண்டான்..

“ஸ்ரிக்ட்டா??? நீ ஹிட்லருன்னா அவரு முசோலினி…. சரியான
முசுடு.. அவர் இருக்கிற டைம் எங்க வீடு ஜெயில் மாதிரி தான் இருக்கும்..
அவ்வளவு அமைதி.. ஹம்ம் நல்ல வேளை அந்த ஜெயில்ல இருந்து
தப்பிச்சி ஓடி வந்துட்டோம்..” வினு பெருமூச்சுவிட்டவாறு கூற, திரு
அவளை புரியாமல் பார்த்தான்..

“என்ன சொல்ற புஜ்ஜி?? ஓடி வந்திங்களா?? எதுக்கு???”

“ஓடி வராம போயிருந்தா என்னை இந்நேரம் அந்த சப்ப மூக்கு
ராம்க்கு கட்டி வச்சிருப்பாங்க…” வினு சலித்துக் கொள்ள, திரு யாரவன்
என்ற ரீதியில் பார்த்தான்.. அதையே அவன் அவளிடம் கேட்க,

“அவன் தான் எங்கப்பா எனக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை….எங்கப்பாவோட
பிஸ்னெஸ் பார்ட்னரோட பையன்.. சரியான பொறிக்கி.. அவன் கிட்ட
இருந்து தான் தப்பிச்சி வந்தோம்… என்றவள் அன்று நடந்த
அனைத்தையும் கூற, திரு வாய் பிளக்காத குறை தான்..

“அப்போ உன் அப்பா வந்ததும் அவனுக்கும் உனக்கும் கல்யாணம்
நடக்கிறதா இருந்துச்சா???”

“ச்சீய்.. அவனையெல்லாம் யாரு கல்யாணம் பண்ணிக்குவா… எனக்கு
இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லைன்னு நானே நாலு தடவை
அவனை பார்த்து சொல்லிருக்கேன்.. ஆனா அந்த பைத்தியக்காரன்
என்கிட்ட… யார் கூட வேணும்னாலும் போ ஆனா என்னை கல்யாணம்
பண்ணிக்கோன்னு சொல்றான்.. டுபாக்கூர் தலையன்.. அதான் அங்கிருந்து
எஸ் ஆகிட்டோம்…” வினு முகத்தை சுழித்தவாறு கூற, திருவுக்குமே அந்த
முகம் தெரியாத ராம் மீது கோபம் வந்தது…

என்ன மனிதன் இவன்.. !!! அருவெறுப்பாக நினைத்தவன், “என்ன
இருந்தாலும் நான் அவனுக்கு தேங்க்ஸ் தான் சொல்லணும்… அவன்
கெட்டவனா இருந்ததுனால தான் நீ எனக்கு கிடைச்சிருக்க…” என்றவன்
தன் அருகில் அமர்ந்திருந்தவளின் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக்
கொண்டான்…

அவ்வளவு நேரம் மடை திறந்த வெள்ளம் போல் பேசிக்
கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று அமைதியாக, அவன் அவளை பார்த்தவாறு
படுத்திருந்தான்…

சரி உன் மாமா நிறைய படிச்சிருக்காங்களா??? அவர் ஆங்கிலத்தில்
உரையாடிதை வைத்து திரு கேட்க, வினுவும்,

“ஆமா.. பி.ஹெச்டி முடிச்சிருக்காங்க.. ஆனா கிராமத்தை விட்டு
போக மனமில்லாம இங்கயே தங்கிட்டாங்க..” என்றவள் அமைதியாக
அதற்குள் வெளியே வினுவை அவனது அம்மா அழைக்கும் சத்தம்

கேட்டது.. வினுவும் போகவா என்பது போல் அவனை பார்க்க, அவன்
நகர்ந்து படுத்துக் கொண்டான்.. வினுவும் அவனை பார்த்தவாறே
அங்கிருந்து சென்றாள்..

மறுநாள் அனைவரும் கோவிலுக்கு செல்ல தயாராக, வினு பட்டுப்
புடவையில் தேவதையாக மிளிர்ந்தாள்… சுமியும் புடவை அணிந்து வர,
அகில் யாரும் அறியாமல் அவளை ரசித்திருந்தான்… அனைவரும்
கோவிலுக்கு தேவையான பொருட்களை அவர்கள் நேற்று வந்திருந்த
வேனில் ஏற்றிக் கொண்டிருக்க, வினு அவளது மாமாவின் புல்லட் அருகே
நின்று அதை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்..

அவளது அப்பாவிற்கு என்றுமே அவளோடு விளையாடவோ, நேரம்
செலவழிக்கவோ நேரம் இருந்ததில்லை.. நிகிலும் அகிலும் தான்
தந்தையாக இருந்து அவளை பார்த்துக் கொள்வது… மற்ற பிள்ளைகளை
போல் தந்தையின் பைக்கின் முன்னால் அமர்ந்து செல்ல வேண்டும்
என்பது அவளது நீண்ட நாள் கனவு.. ஆனால் அவள் தந்தைக்கு இரண்டு
கார்கள் இருந்ததே தவிர பைக் இருந்ததில்லை.. நிகிலும் அகிலும் பைக்
ஓட்டக் கற்றுக் கொண்ட போது அவள் பைக்கின் முன்னால் அமரும்
வயதை கடந்துவிட்டாள்.

வினு வண்டியின் அருகே நிற்பதை பார்த்து திரு அவளை நெருங்க..
விக்கியும் அவளருகில் வந்தான்..

“என்ன வினு வண்டியை பார்த்துட்டு இருக்க??? ஒரு ரைட்
போவோமா????” அவளுக்கு வண்டியின் மீது இருக்கும் பிடித்தம் தெரியும்
என்பதால் அவன் கேட்க, திரு உள்ளுக்குள் குமுறிக் கொண்டிருந்தான்..

விக்கியின் முகத்தை சோகமாக பார்த்தவள், “ஹ்ம்ம் போலாம் டா..
உன் கூட மட்டும் தான் போக முடியும்.. வேற இவன்கிட்ட கேட்டா
கூடிட்டா போகப் போறான்???” என்றவள் திருவின் முகத்தை ஏறிட… திரு
அவள் சொல்வது புரியாமல் “ஙே” என்று விழித்தான்..

“என்ன சொல்றா இவ?? நான் எப்போ கூட்டிட்டு போக மாட்டேன்னு
சொன்னேன்..” திரு பரிதாபமாக இருவரையும் பார்க்க, விக்கி திருவின்
புறம் திரும்பினான்..

“மச்சான்!!! கார்ல இடம் இல்லை.. அதனால நீங்க வினுவை
புல்லட்ல கூட்டிட்டு வாங்க….”

“அதெல்லாம் முடியாது.. நான் எதுக்கு கூட்டிட்டு வரணும்??? உன்
அக்காவை நீயே கூட்டிட்டு போ..” திருவும் முறுக்கிக் கொள்ள.. விக்கி
அவனை கேலியாக பார்த்தான்..

“அப்போ கூட்டிட்டு வர மாட்டிங்க???? சரி அப்போ பரவாயில்லை..
நாங்க ஃபர்ஸ்ட் கோவிலுக்கு போய் பூ மிதிக்கிற நிகழ்ச்சியில உங்க
பெயரை கொடுத்துடுறோம்…” விக்கி அசால்ட்டாக சொல்ல, திரு அது
என்ன நிகழ்ச்சியென்று தெரியாமல் பார்த்தான்..

“பூ மிதிக்கிற ஃபங்க்ஷனா??? அப்படின்னா??? ஃப்ளவர்ல வாக்கிங்
போகணுமா???” சிட்டியில் வளர்ந்தவன் என்பதால் இது போன்ற
நிகழ்ச்சியை பற்றி அறியாமல் கேட்க, வினு வாயை மூடி சிரித்தாள்..

ஏன் சிரிக்கிறாள் என்று தெரியாமல் திரு இருவரையும் மாறி மாறி
பார்த்தான். விக்கியே, “வாக்கிங் தான் மச்சான்.. பட் ஃப்ளவர்ல இல்லை..
நெருப்புல மச்சான்.. தீமிதிக்கிறத தான் அப்படி சொன்னேன்… “

விக்கி கூறியதும் திருவின் முகம் அஷ்டகோணலாக, வினுவும்
விக்கியும் ஹை-பை கொடுத்துக் கொண்டனர்..

“இப்போ என்ன மச்சான் சொல்றிங்க?? என் அக்காவை கூட்டிட்டு
வர்றிங்களா இல்லையா????” விக்கி மிரட்ட, திரு இதற்கு மேல் தாங்காது
என்பது போல்

“உன் அக்காவை அழைத்து வருவது இந்த அடியேனின் பாக்கியம்
மன்னா…” என்று இடைவரை குனிந்து வினுவை வணங்க… வினு
பக்கென்று சிரித்துவிட்டாள்.. திருவும் அவளை பார்த்து புன்னகைத்தான்..

புல்லட் சாவியை விக்கி கொண்டு வந்து கொடுக்க அதை பெற்றுக்
கொண்ட திரு வண்டியில் ஏறி அதை கிளப்ப, ஹனி ஓடி வந்தாள்..

“மம்மி.. நானும்…” வினுவின் சேலை முந்தானையை பிடித்துக்
கொண்டு ஹனி தொங்க… வினு அவளை கையில் அள்ளிக் கொண்டாள்..

“கண்டிப்பா டா.. என் பொண்ணு இல்லாமலா வா வா…” என்றவள்
திருவின் முன்பு அவளை அமர வைக்க போக, சட்டென்று சுமி வினுவின்
கையில் இருந்து ஹனியை வாங்கிக் கொண்டாள்… அதில் வினுவின்
முகம் வாடிவிட, சுமி அதை கண்டுக் கொள்ளவில்லை..

“நாங்க சேர்ந்து வர்றோம்..” இருவருக்கும் பொதுவாக அவள் தகவல்
சொல்ல திருவிற்கு கோபம் வந்தது..

“ஓ சரி சுமி.. அவ உன்னோட பொண்ணு.. உனக்கு தான் எல்லா
உரிமையும் இருக்கு.. நீயே வச்சிக்கோ..” அவளது முகம் பாராமல் அவன்
பேச, சுமியால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை..

“அண்ணா அப்படி சொல்லாத.. இவ எப்பவுமே உனக்கு தான்
பொண்ணு.. இந்தா உன் பொண்ண நீயே வச்சிக்கோ..” ஹனியை திருவின்
முன்பே அமர வைத்தவள் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள்…

செல்லும் சுமியை பார்த்தவாறு நின்றிருந்த வினுவின் கையை
பற்றியவன், “வா போலாம் புஜ்ஜி” என்க, வினுவும் சிரித்த முகமாகவே
புல்லட்டில் ஏறி அமர்ந்தாள்..

அதன் பின் கோயில் செல்லும் வழி முழுதும் வினுவும் ஹனியும்
சலசலத்துக் கொண்டே வர, திருவிற்குள் அப்படியொரு நிம்மதி..

கோயிலும் வந்துவிட அனைவரும் ஒன்றாக இறங்கி சென்றனர்..
இவர்களை போல் நிறைய புது மண தம்பதிகள் பொங்கல் வைக்க
ஆயத்தமாக, வினுவின் அத்தை வினுவையும் சுமியையும் தனித்தனியாக
பொங்கல் வைக்க சொன்னார்..

திரு வினுவிற்கு உதவ, அவள் பொங்கல் வைக்க அடுப்பை தயார்
செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.. சுமிக்கு பொங்கல் வைக்க தெரியும் என்றாலும்
இப்படி விறகடுப்பில் வைத்து பழக்கமில்லை.. அவள் மிரட்சியாக பார்க்க,,
அகிலுக்கு சிரிப்பு வந்தது..

“சுமிம்மா.. என்னாச்சு???” வேண்டுமென்றே அவன் தெரியாதது போல்
கேட்க,

“அகி.. எனக்கு கேஸ் ஸ்டவ்ல தான் வைக்க தெரியும்.. இங்க ஸ்டவ்
கிடைக்காதா???” அப்பாவியாக கேட்டவளை இழுத்தனைக்க சொல்லிய
மனதை அடக்கியவன்,

“எனக்கு வைக்க தெரியும். நான் ஹெல்ப் பண்றேன்” என்றான்
கிடைத்த வாய்ப்பை விடாமல்… சுமியும் உதவிக்கு ஆள் கிடைத்த
மகிழ்ச்சியில் சரி என்க, இருவரும் ஒன்றாக சேர்ந்து பொங்கல் வைக்க
துவங்கினர்..

இருவரையும் வியப்பாக பார்த்தனர் திருவும் வினுவும்..
அவர்களுக்கும் மிக்க மகிழ்ச்சியே.. இருவரின் வேண்டுதலும், சுமியும்
அகிலும் சீக்கிரம் சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்பது மட்டுமே..

பொங்கல் வைத்த பின் சாமிக்கு படைத்து மனமுருக
வேண்டியவர்கள், மாலை வரை அங்கேயே அவர்களது சொந்த
பந்தங்களோடு பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.. திருவையும் சுமியையும்
ஊர்க்காரர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார் சுதா..

இசக்கிமுத்து, ரித்தினையும் ஹனியையும் கையில் வைத்துக்
கொண்டு அனைவரிடமும் தன் பேரப்பிள்ளைகள் என்று பெருமையாக
கூறிக் கொண்டிருந்தார்… முதலில் அவரிடம் போகவே பயந்த ஹனி,
ரித்தின் பயப்படாமல் அவரோடு விளையாடவும் தானும் அவர்களோடு
சேர்ந்துக் கொண்டாள்.

மாலை வரை அம்மனுக்கு சிறப்பு பூஜைகள் இடைவெளிவிட்டு
நடந்துக் கொண்டே இருக்க, திருவும் சுமியும் ஆச்சரியமாக பார்த்துக்
கொண்டிருந்தனர்..

மாலையில் அனைவரும் திருவிழாக் கடைகளை சுற்றிப் பார்க்க
செல்ல.. ஹனி வினுவோடு ஒட்டிக் கொண்டாள்.. சுமி அவளை அழைக்க
செல்ல அகில் தடுத்துவிட்டான்…

“ஹனி அவங்க கூட இருக்கட்டும் சுமி.. நாம கடைக்கு போகலாம்”
என்றவன் அவளது பதிலை எதிர்பாராமல் அவளை இழுத்துக் கொண்டு
அங்கிருந்த கடைகளை சுற்றினான்.. அனைத்து கடைகளையும் வியப்பாக
பார்த்தாளே தவிர சுமி எதுவும் வாங்கவில்லை.. சிறிது நேரம் பொறுத்துப்
பார்த்த அகிலுக்கு பொறுமை பறக்க, அவனே அவளை ஒரு கடையினுள்
இழுத்துச் சென்றான்..

“என்னப் பண்ற?? எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்..” அவன் கையில்
அடங்கியிருக்கும் தன் கையை உருவ முடியாமல் அவள் திணற,

“உனக்கு வேண்டாம்னா பரவாயில்லை.. ஆனா என் பொண்டாட்டிக்கு
நான் செய்வேன்..” என்றவன் கடைக்காரனிடம் கேட்டு அங்கிருந்த
வளையல்களை எடுத்து அவள் கைகளில் போட்டுவிட்டான்.. அவள்
உடுத்தியிருந்த புடவைக்கு ஏற்றவாறு கலர் தேர்ந்தெடுத்து அவன்
போட்டுவிட்டுக் கொண்டிருக்க, சுமி அவனை விலக்கவும் முடியாமல்
அவன் அணிவதை ஏற்கவும் முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தாள்,..

“போதும் அகி…” சுமி மறுக்க,

“என்ன நீ.??? வளையல் போட்டா அவ்வளவு அழகா இருக்கும்..
எவ்வளவு தான் தங்க வளையல், பிரேஸ்லெட், மெட்டல் வளையல்னு
வந்துட்டாலும் இந்த கண்ணாடி வளையலோட அழகு எதிலும் வராது…”
என்றவன் எதிர்புறத்தில் இருந்த கடையில் இருந்த வினுவை சுட்டிக்
காண்பித்து, “அங்க பாரு வினுவ.. உன் அண்ணா பர்சை காலி பண்ற
மாதிரி வாங்கி அடுக்கிட்டு இருக்கா..”என்க, சுமியும் திரும்பி பார்த்தாள்..

அகில் சொன்னது போல் கை நிறைய வளையலோடு திருவின்
முகத்தின் முன்பே தன் இருகைகளையும் ஆட்டிக் காண்பித்துக்
கொண்டிருந்தாள்.. அவளை பின்பற்றி ஹனியும் அதையே செய்ய.. அவள்
கையிலும் நிறைய வளையல்களை அடுக்கிவிட்டிருந்தாள் வினு.. அந்த
காட்சியே ரசனையாக இருக்க சுமிக்கே ஒரு நிமிடம் ஹனியை காண
அவர்களின் மகள் போல தான் இருந்தது…

“இந்த புடவையில் நீ ரொம்ப அழகா இருக்க சுமிம்மா”
மென்மையான குரலில் அகில் கூற, சுமி விழி விரித்து பார்த்தாள்.. ஏனோ
இன்றிருக்கும் மனநிலையில் அவனை திட்டவும் தோன்றாமல்
வெறுமையாக பார்த்து வைத்தாள்.. அவளின் வெறுமை அவனை
தாக்கினாலும் சீக்கிரம் அனைத்தும் சரியாகிட வேண்டும் என கடவுளிடம்
வேண்டிக் கொண்டான் அகில்.

அங்கு திரு வினுவின் கையில் சிக்கி சின்னாபின்னமாகிக்
கொண்டிருந்தான்.. அனைத்து கடைகளிலும் ஏறி இறங்க வைத்து, பார்க்கும்
அனைத்தையும் வாங்க வைத்து, என ஹனியை விட அதிகமாக
அழிச்சாட்டியம் செய்துக் கொண்டிருந்தாள் வினு… ஆனாலும் திருவால்
அவளை கோபித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.. அனைத்தையும் மறந்து
அவனோடு சகஜமாக பேசுபவளை தடுக்க விருப்பமில்லாமல் இருவரையும்
அவர்கள் வழிக்கே விட்டுவிட்டான்…

கை நிறைய வளையல்களை வாங்கியவள் அடுத்ததாக அங்கிருந்த
ஐஸ்கடையை நோக்கி செல்ல திருவும் அவர்களை பின் தொடர்ந்தான்..
ஆளுக்கு இரண்டு என இருவரும் ஐஸ்கீரிமை சுவைக்க, திரு கையில்
இரண்டு கவர் நிறைய திருவிழா கடைகளில் வாங்கியதை சுமந்துக்
கொண்டிருந்தான்…

ஹனியோடு சரிசமமாக அரட்டை அடிப்பவளை பார்க்கும் போது
இன்னொரு ஹனியாக தோன்ற, அவர்கள் இருவரையும் ரசித்து அந்த
நொடிகளை தன் மனப்பெட்டகத்துக்குள் சேமித்துக் கொண்டிருந்தான் திரு

ஒரு வழியாக இருவரையும் கிளப்பிக் கொண்டு திரு
மற்றவர்களோடு இணைந்துக் கொள்ள, அனைவரும் அவனை கேலியாக
பார்த்தனர்.. ஏனென்றால் யாரின் கையிலும் இத்தனை பொருட்கள்
இல்லை.. அந்த அளவிற்கு திருவை சுமை தாங்கியாக மாற்றியிருந்தாள்
வினு..

அவனின் நிலமையை பார்த்து விக்கியும் அகிலும் பொங்கும்
சிரிப்பை வாய்க்குள்ளே அடக்க, திரு அசடு வழிந்தான்.. ரித்தினை
பார்த்ததும் திருவின் கையில் இருந்த ஒரு பையை வாங்கி அவனிடம்
கொடுத்தவள் அது போல் மற்றவர்களுக்கும் அவர்களுக்காக வாங்கிய
பொருட்களை கொடுத்தாள்.. சுமி அதை வாங்காமல் நிற்க, அவள் சார்பாக
அகில் வாங்கிக் கொண்டான்..

கிளம்பும் சமயத்திலும் ஹனியும் வினுவும் போட்டிப் போட்டுக்
கொண்டு ஐஸ் வாங்கி சாப்பிட, சுமிக்கு பதட்டமாக இருந்தது.. அவள்
எதாவது கூறினால் திரு வருத்தப்படுவான் என்பதற்காக அவளும்
அமைதியாக, அனைவரும் வீட்டிற்கு கிளம்பினர்..

நாள் முழுதும் வெளியே இருந்த அலுப்பில் அனைவரும் சீக்கிரமாக
உறங்கிவிட, ஹனி இரும ஆரம்பித்தாள்.. வரும் போதே சுமி தேவையான
மருந்துகளை எடுத்து வந்ததால் அதை அவளுக்கு கொடுத்து உறங்க
வைத்தாள்.. ஆனால் நடுவிரவில் ஹனிக்கு காய்ச்சலும் சேர்ந்துக் கொள்ள
சுமி பயந்து போனாள்…

“அகி.. அகி.. எழும்பு.. இங்க பாரு.. ஹனிக்கு காய்ச்சல் அடிக்குது..”
சுமி அகிலை எழுப்ப, தரையில் போர்வை விரித்து படுத்திருந்தவன்
வேகமாக எழுந்து ஹனியிடம் வந்தான்..

“என்னாச்சு???” ஹனியை தொட்டுப் பார்த்தவாறே அவன் கேட்க, சுமி
பதட்டமாக காய்ச்சல் அடிப்பதை கூறினாள்..

அவளை போல் பதட்டப்படாமல், “டேப்லெட் இருந்தா கொடு மா..
காலையில ஹாஸ்பிட்டல் போகலாம்..” என்றவன் தண்ணீரை எடுத்து
கொடுக்க. சுமியும் ஹனியை எழுப்பி மாத்திரையை கொடுத்தாள்.. ஆனால்
அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடம் ஹனி அனைத்தையும்
வாந்தியெடுத்துவிட சுமிக்கு திக்கென்று இருந்தது..

வாந்தி எடுத்ததோடு அல்லாமல் ஹனியின் கண்கள் மேலே நோக்கி
சொருக ஆரம்பிக்க, சுமி அழ தொடங்கிவிட்டாள்.. அகில் தான்
இருவரையும் பார்த்து பதறிப் போனான்..

“அகி அகி.. என் பொண்ணுக்கு என்னமோ ஆகிடுச்சு..” சுமி கதற,
அகில ஹனியை தூக்கிக் கொண்டு வெளியே வந்தான்..

“அழாதே சுமி.. நாம ஹாஸ்பிட்டல் போய்டலாம்” என்றவன்
அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு புல்லட்டில் ஹாஸ்பிட்டலை நோக்கி
பறந்தான்… பதட்டத்தில் அவன் யாரிடமும் கூறாமல் செல்ல.. வண்டி
சத்தம் கேட்டு அனைவரும் விழித்தனர்…

ஹனியை ஹாஸ்பிட்டலில் அட்மிட் செய்துவிட்டு தவிப்பாக
வெளியே காத்திருந்தனர் சுமியும் அகிலும்… வீட்டில் இருந்து ஏகப்பட்ட
அழைப்புகள்… எதையும் ஏற்கவில்லை… சுமி ஒரு பக்கம் அழுது கரைந்துக்
கொண்டிருந்தாள்.. அவளை சமாதனம் செய்தவன், விடாது அழைத்துக்
கொண்டிருந்த வினுவின் அழைப்பை ஏற்று நடந்ததை கூறினான்.

அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் மொத்த குடும்பமும் அங்கு வந்துவிட்டது..
அவர்கள் வரவும் டாக்டரும் சரியாக வெளியே வர, சுமி பதட்டமாக
ஹனியை பற்றி விசாரித்தாள்..

“டாக்டர் என் பொண்ணுக்கு என்னாச்சு??? அவளுக்கு எதுவும்
இல்லையே???” கண்களில் இருந்து கண்ணீர் பொலபொலவென கொட்ட
அகிலின் கையை பற்றியவாறே கேட்டாள் சுமி,

“பயப்படுறதுக்கு ஒன்னும் இல்லை.. சாப்பிட்டது ஒத்துக்கலை.. ஃபுட்
பாய்சன் ஆகிடுச்சு.. இப்போ எல்லாம் நார்மலா இருக்கு.. ட்ரிப்
போட்டிருக்கேன்… முடிஞ்சதும் அழைச்சிட்டு போலாம்.. ரெண்டு நாளைக்கு
லைட் ஃபுட் கொடுங்க…” என்றவர் அனைவரையும் ஒரு முறை
பார்த்துவிட்டு சென்றுவிட, வினு சுமியை நெருங்கினாள்…

“அண்ணி என்னாச்சு?? ஹனிக்கு எதுவும் இல்லையே??? எங்க
அவ???” அழுதழுது முகம் சிவந்து போயிருக்க சுமியின் கையை பற்றிக்

கொண்டு ஹனியை தேடி வினு கண்களை சுழல விட, சுமி அவள்
கையை தட்டிவிட்டாள்..

அதை உணராத வினுவோ அடுத்ததாக தன் அண்ணணிடம்
ஹனியை பற்றி விசாரிக்க, அவன் டாக்டர் கூறியதை கூறினான்..

“ஃபுட் பாய்சனா??? நான் தான் நிறைய ஐஸ்கிரிம் வாங்கி
கொடுத்திட்டேன்.. நானே என் பொண்ணை இப்படியாக்கிட்டேன்..” திருவின்
நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கொண்டு அழுதவளை காண்கையில் அனைவருக்கும்
நெஞ்சையடைத்தது…

திருவும் சுதாவும் ஹனியை பற்றி விசாரிக்க அகில் பொறுமையாக
அனைவரிடமும் கூறினான்… யாரிடமும் சொல்லாமல் வந்ததற்காக சுதா
அவனை கடிந்துக் கொள்ள, வினு இன்னும் தன் அழுகையை
நிறுத்தியபாடில்லை…

“எனக்கு ஹனியை பார்க்கணும்..” என்றவள் கதவை திறந்துக்
கொண்டு உள்ளே செல்ல போக அவளை தடுத்து நிறுத்தியது சுமியின்
குரல்…!!!

“எங்க போற??? என் பொண்ணை இங்க படுக்க வச்சது போதாதா??
இதுக்க மேல என்ன வேணும்???” சுமி அடக்கி வைத்திருந்த கோபத்தை
வெளிக்காட்ட… வினு செய்வதறியாமல் திகைத்து நின்றாள்.. அவள் கூறிய
குற்றச்சாட்டில் வெதும்பியவள்,

“அண்ணி ப்ளீஸ்.. நான் வேணும்னு பண்ணல.. ஒரே ஒரு தடவை
ஹனியை பார்த்துக்கிறேன்…” வாழ்க்கையில் யாரிடமும் கெஞ்சியிராதவள்

கெஞ்ச துவங்க, அங்கிருந்த அனைவருக்குமே கோபம் வந்தது.. ஆனால்
சுமியை திட்ட முடியாமல் அனைவரும் நிற்க,

“நீ எதுக்காக பார்க்கணும்??? அவ என்னோட பொண்ணு.. எனக்கு
தெரியும் அவளை பார்த்துக்கிறதுக்கு… நீ கிளம்பு.. எதுக்காக எப்பவும்
அவளை உன்னோட பொண்ணுன்னு சொல்ற???” சாட்டையாக
வார்த்தைகளை சுழட்டியவளை தடுக்கும் வழியறியாமல் அனைவரும்
அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றனர்..

“ஸ்டாப் இட் சுமி..“ இதற்கு மேல் பொறுமையாக நிற்பது தன்
மனைவியை தானே விட்டுக்கொடுப்பதற்கு நிகர் என்றெண்ணிய திரு
வெடிக்க, சுமி அவனது அதட்டலில் நடுங்கியே போனாள்..

விழிகள் தொடரும்……..

KM-8

8

 

அர்விந்த் வந்ததிலிருந்து எப்போதும் போல சாதாரணமாகவே இருந்தான். பங்கஜம் கேட்டதற்கு அவர்கள் வீட்டில் உண்ட உணவைப் பற்றி சொல்ல,

அவளுக்கும் வாயில் நீர் உறவே செய்தது.

 

“அன்னிக்கு நிச்சய சாப்பாடும் ரொம்ப நன்னா இருந்தது டா கிச்சா” உண்மையை இப்போது ஒத்துக்க கொண்டாள்.

 

“அப்பறம் ஏன் அன்னிக்கு இது சரியில்ல அது சரியில்லன்னு சொன்ன?” வேணு அருகில் வர,

 

“உடனே எல்லாம் நன்னா இருக்குன்னு சொல்லிட்டா அப்புறம் அவா கேர்லெஸ்சா விட்டுடுவா கல்யாணத்துல. இப்படி சொன்ன தான் கல்யாண சாப்பாடும் நன்னா பண்ணுவா”

 

“அடிப்பாவி. நன்னா இருந்ததுன்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தா அவாளும் சந்தோஷப் பட்டிருப்பா. கல்யாணத்துலையும் இதே போல செய்ங்கோன்னு சொல்லிருக்கலாம். ஆனா அந்த சின்ன பொண்ணு உனக்கு சரியான பதிலடி கொடுத்தா” வேணு மீண்டும் அதை நினைவு படுத்த,

 

“அப்படியா என்ன பா சொன்ன?” ஆர்வமானான் அர்விந்த்.

 

“நல்லா இல்லையான்னு பாக்க தான் ரெண்டு மூணு தடவ கேட்டு வாங்கி சாப்டீங்களான்னு கேட்டா?” வேணு நமுட்டுச் சிரிப்புடன் சொல்ல,

 

அர்விந்துக்கும் அவளின் உடனடி கேள்வியை நினைத்து ஆச்சரிய படாமல் இருக்க முடியவில்லை.

 

“அம்மாவ, அதுவும் ஆன் தி ஸ்பாட்ல கேட்ருக்கானா அவ பெரிய ஆளு தான்” அவனும் பாராட்ட,

 

“யப்பா என்ன வாய் அந்த பொண்ணுக்கு, நல்ல வேளை அனு இப்படி இல்லை. பொறுமையா பேசறா” கொஞ்சம் நிம்மதி அடைந்தாள்.

 

“ஹா ஹா. ஒரு வேளை இவ மாட்டுப்பொன்னா வந்தா என்ன பண்ணுவ?” அர்விந்த் உள்ளர்த்தத்தோடு சிரிக்க,

 

“என்ன பண்றது, அதிகாரத்த அவகிட்ட குடுத்துட்டு, அவ போடறதா தின்னுட்டு மூலைல கிடக்க வேண்டியது தான்” வேணு நடக்கப் போவதை சொல்லி சொல்லி சிரித்தார்.

 

“ஹ்ம்ம் ஹூம.. அப்பாக்கும் பிள்ளைக்கும் கிண்டலா போச்சா. ஏண்டா உங்க அம்மா வ ஒருத்தி இப்படி பேசியிருக்கா உனக்கு கோவம் வரல?” அரவிந்தை பார்த்து கத்த,

 

“நான் ஏன் கோவப் படனும்? நீ அவளோட அப்பா அம்மா கஷ்டப்பட்டு பண்ணதை குறை சொல்லிருக்க, அதை பாத்துட்டு அவ சும்மா இருக்கணுமா?உன்னை யாரவது சொன்னா நான் கேட்கணும்னு நீ எதிர்பார்க்கற மாதிரி தான அவளும் அவா ஆத்துக்காக பேசிருப்பா. இதுல தப்பு என்ன இருக்கு? அதுவும் இல்லாம நீ வேணும்னே குறை சொல்லிருக்க. அதுக்கு அவ பேசினது தப்பில்லன்னு தான் நான் சொல்லுவேன்” அசால்டாக சொல்லிவிட்டு அர்விந்த் சென்று விட,

 

“ரகுவே தேவலாம்.உனக்கு கல்யாணம் பண்ணின கையோட உன்னை முதல்ல ஊருக்கு அனுப்பிடனும்.இல்லனா உன் பொண்டாட்டியும் நீயும் சேந்து என்னை ஒரு வழி ஆக்கிடுவீங்க. இங்க பாத்தேளா இவன?” வேணுவைத் தேட, அவர் எப்போதோ சென்றிருந்தார்.

 

“எல்லாம் மத்தவாளுக்குத் தான் சப்போர்ட் பண்றதுகள்.இருக்கட்டும் நான் எதையும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்.பங்கஜமா கொக்கா”, புலம்பிக் கொண்டே நாத்தனாருக்கு போன் செய்தாள்.

 

“அலமு கிளம்பி வா டீ. துணிமணி எல்லாம் எடுத்துண்டு வருவோம். நோக்கு ஆறு கஜமா இல்ல ஒம்போதா?”

 

“…”

“சரி வா. என் அண்ணா தம்பி தங்கைக்கு உங்காத்துக்கு எல்லாருக்கும் நாமளே வாங்கிண்டு வருவோம்” போனை வைத்துவிட்டு வேறு புடவை மாற்றிக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

 

மாப்பிளை வீட்டுப் பத்திரிக்கை அச்சிட்டு வந்தது. பெண் வீட்டுப் பத்திரிக்கையும் வந்திருக்க, இருவரும் கோவிலுக்குச் சென்று ஸ்வாமிக்கு வைத்து அர்ச்சனை செய்துவிட்டு, அங்கேயே மாற்றிக் கொண்டனர்.

 

வைஷுவை எதிர்ப்பார்த்து வந்த அர்விந்த் ஏமாந்தான்.

வச்சு சாரங்கன் மற்றும் அனு மட்டுமே வந்திருந்தனர்.பெரியவர்கள் பிரகாரத்தை சுற்றச் செல்ல,

ரகசியமாக அனுவைக் கூப்பிட்டுக் கேட்டான் அர்விந்த்.

 

“அவளுக்கு ஆபீஸ் இருக்கு அதுனால வரல”

“ஆமா..கேட்கணும்னு நெனச்சேன். எங்க ஒர்க் பண்றா?”

கம்பெனியின் பெயரைச் சொல்ல,

 

“ஓ! எங்க இருக்கு” அப்பாவியாய் அர்விந்த் கேட்க,

அங்கு வந்த ரகு,

“டேய்..கெளம்பு டா. அவ கிட்டயும் வம்பு பண்ணாத”

“சும்மா ஒரு ஜி கே க்காக கேட்டேன்.” மழுப்பிவிட்டுச் சென்றான்.

ரகு அருகில் வந்ததும் அனு சற்று வெட்கப் பட, ஒரு மரத்தடியில் சென்று நின்றனர்.

” புடவையெல்லாம் வாங்கியாச்சா?”

“ம்ம். அதான் அணிக்கு போன் ல சொன்னேனே” குரல் முன்பை விட சற்று சத்தமாக வந்தது.

“ஆமால. தினமும் போன் ல பேசிடறோமா, அதுனால நேர்ல பாக்கறப்ப ஒன்னும் தோணமாட்டேங்குது” உணர்ந்து சொன்னான்.

“ஆமா”

“அப்போ இனிமே இப்படி பண்ணலாம். வாரத்துக்கு ஒரு தடவ பேசுவோம்.” தனது மனதில் பட்டதைச் சொல்ல,

அனுவின் முகம் வாடியது.

“டேய். என்ன டா உடனே டல் ஆகற. நான் எதுக்கு சொன்னேன்னு சொல்றேன். அப்பறம் நீ உன் முடிவைச் சொல்லு.” அவளை அரை நிமிடம் கூட முகம் வாடா விடாமல் அவன் பேச,

 

“சொல்லுங்க” பொறுமையாகவே கேட்டாள்.

“இந்தக் காலத்துல புருஷன் பொண்டாட்டிக்குள்ள புரிதல் ரொம்பவே கம்மி. அதுக்கு காரணம் கூடுமான வரைக்கும் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே எல்லாத்தையும் பேசி முடிச்சிடறது தான். அதுக்கப்புறம் கல்யாணம் பண்ணி வீட்டுல இருக்கறப்ப என்ன பேசறதுன்னே தெரியாது. புருஷன் ஒரு பக்கம் வேலைக்கு போவான் பொண்டாட்டி ஒரு பக்கம் வேலை. கடமைக்கு புள்ளைங்க. இல்லனா அக்கம் பக்கம் இருக்கறவா கேப்பாளேன்னு.

 

இதுவே அந்த காலம் மாதிரி நெனச்சு பாரு. கல்யாணம் ஆனா பிறகு தான் பேசவே ஆரம்பிப்பா. புருஷன் எப்போ வருவான்னு பொண்டாட்டி காத்திருந்து பேசுவா.

புருஷனும் பொண்டாட்டிய காதலிக்கவே அவளுக்காக பூ வாங்கிட்டு சீக்கிரம் போவான்.

கணவனுக்கு பிடிச்சதை சமைச்சு போட்டு, பொண்டாட்டி ரசிக்க,

அவனும் எது நல்லா இருக்குன்னு ருசிச்சு சாப்பிட, மத்தவங்க முன்னாடி பேச முடியாம,

 

தனிமையில சந்திச்சு பேசறதுக்காக காத்திருப்பாங்க. யாரும் பாக்காம அவளுக்கு அவன் ஜாடை காட்றது. அவ அதை புரிஞ்சுகிட்டு வெட்கப் படறது.

 

இரவு தனிமையில மணிக்கணக்கா முகத்தைப் பார்த்து பேசி ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்டு அதன் பிறகு அவங்க சேர்ற தாம்பத்தியம் இருக்கே, அது இந்தக் காலத்துல வரவே வராது அனு.

 

ஏன்னா கல்யாணத்துக்கு பிறகு பேசவேண்டியதை மெசேஜ்லையும், போன்ல யும் பேசிட்டா அவங்க ரியாக்ஷன நேர்ல பாக்கற வாய்ப்பில்லாம போகுது. அதோட இல்லாம அவங்க வெட்கமும் காதலும் போன்ல அடங்கி போயிடுது. இதுவே தொடர்றதுனால கல்யாணம் ஆனா பிறகு என்ன தான் திரும்பவும் அதை பேசினாலும், முதல்ல பேசறப்ப இருந்த வெட்கம் நாணம் எதுவும் வராது.

 

அது கொஞ்ச நாள்லயே மறந்தும் போய்டும். அப்புறம் முகம் குடுத்து பேசக்கூட மாட்டாங்க.

 

இது நமக்கும் வேண்டாம்.அதுக்காக நாம பேசாமலே இருக்கணும்னு நான் சொல்லல. வாரத்துக்கு ஒரு முறை காத்திருந்து பேசுவோம்.இப்போவும் உனக்கு இதுல விருப்பம் இல்லனா தினமும் பேசலாம். உன் இஷ்டம் தான் எனக்கு முக்கியம்.” அவளின் முகம் பார்க்க,

 

“நீங்க சொல்றது சரி தான். வாரத்துக்கு ஒரு முறை பேசுவோம்.” அவளும் ஒத்துக்கொள்ள,

பெற்றோர்களும் பிரகாரம் சுற்றி வர இரு குடும்பமும் கிளம்பினர்.

 

பெரிய பெரிய பையுடன் ஆடி ஆடி ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கி வந்தார் பப்பி பாட்டி.

 

“பப்பி பாட்டி, மாமா வும் வந்தாச்சு.” வைஷு ஓடி வந்து பாட்டியை கட்டிக்கொள்ள,

 

“வா டீ என் கண்ணு. நான்னா இருக்கியா” வைஷுவின் கண்ணம் வழித்து முத்தமிட்டார்.

 

“நன்னா இருக்கேன் பாட்டி. நீ எப்படி இருக்க?”

 

“நன்னா இருக்கேன்.எங்க அனு?”கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைய,

 

அனு வந்து பாட்டியை கட்டிக்கொண்டாள்.

 

“நன்னா இரு டீ கோந்தே. உங்க தாத்தா மேலேந்து உங்கள பாத்துண்டே இருப்பார். நோக்கு ஒரு குறையும் வராது.” கண்கலங்கினார்.

 

“என்ன பாட்டி வந்ததும் வராததும்மா அழுதுண்டு. கண்ண தொட” வைஷு சமாதானம் செய்தாள்.

 

வச்சுவும் வந்து தாயுடன் சற்று அளவளாவினாள். வச்சுவின் அண்ணன் அன்று இரவு பாட்டியை விட்டு விட்டு ஊருக்கு கிளம்பினார்.

 

சாராங்கனைப் பார்த்தால் இன்னும் கூட சற்று மறைந்து நின்று தான் பேசுவார் பப்பி. மாப்பிள்ளைக்கு கொடுக்கும் மரியாதை அது.

 

அவரே அன்று இரவு அரிசியை உடைத்து, பருப்பைச் சேர்த்து காய்ந்த மிளகாய், அத்துடன் சிறிது பச்சை மிளகாய், மிளகு, கறிவேப்பில்லை சேர்த்து பெருங்காயத்தை தட்டைப் போட்டு, சுடச் சுட மணக்க மணக்க அரிசி உப்புமா செய்து கொடுத்தார்.

 

சாரங்கன் இரவு உண்டு மாடிக்குச் சென்று படுக்கும் வரை பப்பி சமையல்அறையில் தான் இருந்தார்.

 

அதன் பிறகு கதை பேசிக்கொண்டே பெண்கள் அனைவரும், அங்கேயே அமர்ந்து அந்த உப்புமாவை கொத்சு சேர்த்து உண்டனர்.

 

வைஷு அந்த வாணலியில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த மொறு மொறு உப்புமாவை கரண்டியால் சுரண்டி எடுத்து தனியாக வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அனு அதை எடுக்கப் போக, “இதுல கைய வெச்ச மொத டெட் பாடி நீ தான். அங்க இருக்கற எல்லா உப்புமாவும் நீயே சாப்பிடு, ஆனா இந்த காந்தலுக்கு மட்டும் வராத. ப்ளீஸ் டீ”

 

பாவமாக கெஞ்ச,

“போய் தொல. ஆனா மாகாளி கிழங்கு பக்கத்துல மட்டும் நீ வரவே கூடாது” அனு தொடாமல் செல்ல,

 

“அக்கா..”

 

“ஹாங்ங் ..”

 

“சிறிது காந்தல் எடுத்துக் கொண்டு மாகாளியில் பங்கு தருமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்”

 

“அப்படி வா வழிக்கு”

 

இருவரும் இருவரும் உப்புமாவுக்கு மாகாளிக்கிழங்கு ஊறுகாயை தொட்டுக் கொண்டு ரசித்து உண்டனர்.

 

“ஏன் டீ மா. இன்னும் அடிச்சுக்கறேளே! அவ கல்யாணம் பண்ணி போய்ட்டா நீ என்ன பண்ணுவ வைஷு” பப்பி கேட்க,

 

“நானும் கூட போய்டுவேன்” சொன்னனவள், உடனே அர்விந்த் நினைவு வர,

 

“இல்ல போ மாட்டேன்” என மாற்றி பேசினாள்.

“ஏன் டீ. இதனை நாள் வேற சொல்லிட்டு இருந்த” அனு மறைமுகமாக கேட்க,

 

“அது அப்போ. இது இப்போ. நீ என் வாய கிளறாத.” நன்றாக உண்டுவிட்டு எழுந்து சென்றாள்.

 

அனுவுக்கு ஏதோ புரிந்தது. ஆனாலும் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டாள்.

 

பெண்கள் அனைவரும் ஒரே அறையில் கதை பேசிக்கொண்டு படுத்திருந்தனர்.

 

“அம்மா. எல்லாருக்கும் புடவை துணி எடுத்தாச்சு. மாப்பிளை வகையறாவுக்கும் எல்லாம் வாங்கியாச்சு. வேற என்ன பண்ணனும். எல்லாம் ரொம்ப முறையா பண்ணனும். அதுனால நீயே சொல்லு” வச்சு கேட்க,

 

பாட்டியின் அருகில் படுத்துக்க கொண்டிருந்த வைஷுவும் எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாள்.

 

“முகூர்த்தக் கால் நடறதுக்கு முன்னாடி, சில விஷயமெல்லாம் நாம செஞ்சு வெச்சுக்கணும். பொண்ணோட மாமா தான் பொண்ணுக்கு ஊஞ்சல் புடவை, காலுக்கு மெட்டி வாங்கித் தரணும். அப்பறம் பொண்ணோட அத்தை பொண்ணுக்கு அரிசி அப்பளம், வடாம் எல்லாம் போட்டு எடுத்துண்டு வரணும். இதெல்லாம் செஞ்ஜேளா?”

 

“புடவைக்கு அண்ணா அனுவையே பாத்து எடுத்துக்க சொல்லிட்டான். அதுக்கு தனியா பணம் குடுக்கறதா சொல்லிருக்கான். அப்புறம் நாளைக்கே அம்புவுக்கு சொல்லிடறேன் அப்பளம் இட ஆரம்பிச்சுடுவா”, வச்சு பதில் சொல்ல,

 

“சரி அது அவா பண்ணிட்டும், நாம நம்ம அனுவுக்கு நலங்கு வைக்கணும். அத்தை மாமி எல்லாரும் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி வந்தா, அவாளை வெச்சுண்டு தான் பண்ணனும். ஆத்துல பொண்ண அனுப்பறதுக்கு முன்னாடி சுமங்கலிப் பிரார்த்தனை பண்ணி தான் அனுப்பனும். அதுனால மொதல்ல அதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணு.”

பப்பி பாட்டி பட்டியல் போட ஆரம்பித்தாள்.

“நீ வந்தப்புறம் தான், கல்யாணம் களை கட்டுது பாட்டி.” வைஷு பாட்டியின் சுருக்கம் விழுந்த துணி போன்ற கையை தொட்டு தொட்டு விளையாடிக் கொண்டே சொல்ல,

“அடுத்து உனக்கும் சீக்கிரம் பண்ணின்டுடு. பாட்டி இருக்கறச்சேயே பாத்துட்ரேன்  டீ” வைஷுவின் தாடையைப் பிடித்து சொல்ல,

 

“பாட்டி அவ ரெடி தான். அவரோட தம்பிய கல்யாணம் பண்ணிண்டு எனக்கு துணையா வரேன்னு சொல்லிருக்கா” மேலே  மெத்தையில் படுத்திருந்த அனு கிண்டலடிக்க,

 

” பேஷா பன்னின்டுறு டீ. புள்ளாண்டான் எப்படி?”

 

வைஷுவுக்கு உள்ளே கொதிக்க ஆரம்பித்தது இந்த உரையாடல். சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் திணற,

 

“நன்னா லட்சணமா இருக்கான் பையன்.ஆஸ்திரேலியா ல வேலை பாக்கறான். மரியாதையா நடந்துக்கறான்” வச்சு பாராட்டு பாத்திரம் வாசிக்க,

 

‘அவனுக்கு மரியாதையா நடந்துக்க தெரியுமா?வச்சு அவன் செஞ்சதா சொன்ன வெச்சு செஞ்சுடுவ. நான் அதை தான் பண்ண போறேன்.இருந்தாலும் ஓவரா வாசிக்காத’

 

“அப்படியா.அப்போ பேசிடுவோமா” பப்பி கேட்க,

 

“பப்பி, கம்முனு தூங்கு.அனு வ மொதல்ல பேக் பண்ணுவோம். அப்பறம் என்னை பத்தி யோசிக்கலாம். நான் தாத்தா உன்கிட்ட அடங்கி இருந்தாரு பாரு அப்டி ஒரு பையன தான்

பாக்கறேன். இது நமக்கு செட் ஆகாது. அதுவும் அனு மாமியார் இருக்காளே,அவளுக்கு கல்யாணத்துல நன்னா நோஸ் கேட் பண்ணி விடணும்” அர்விந்திலிருந்து பேச்சை மாற்ற,

 

“ஏன் டீ. அவ என்ன பண்ணா.”

 

நிச்சயத்தில் நடந்ததை சொல்ல,

 

“நீயாவது சொல்லுமா , அவளை பேசாம இருக்க சொல்லு, துக்குறி தனமா ஏதாவது செஞ்சுட போறா” வச்சு தாயிடம் சொல்ல,

 

“அதெல்லாம் பண்ண மாட்டா. நான் சொல்றேன்” பாட்டி வச்சுவை தற்காலிகமாக சமாளித்தலும், மனதில் குறித்துக் கொண்டாள்.

 

பாட்டி எப்போதும் வைஷு பக்கம் தான்.

 

அவளின் காதில் கிசுகிசுத்தாள்.

“பாத்துக்கலாம் வைஷு”.

வைஷு இன்னும் தெம்பாக உணர்ந்தாள்.பாட்டி கூட நிற்பாள் என்று.

KM-7

                                                7

 

“டேய் ரகு, நீ பைக் யூஸ் பண்றதே இல்லையா?” ஷெட்டிலிருந்து பழைய வண்டியை வெளியே எடுத்தான் அர்விந்த்.

“இல்ல டா. நம்ம ஊர் வெய்யிலுக்கு கார் தான் செட் ஆகும்.” ஒரு பாக்கெட்டில் தண்ணீரும் ஒரு துணியும் கொண்டு வந்தான் ரகு.

 

“என்னவோ போ. ஸ்டைலா பைக்ல போவியா, அத விட்டுட்டு வயசானவன் மாதிரி கார்ல போறேங்கற. இங்க குடு நான் தொடைக்கறேன்” அவனிடமிருந்து துணியை வாங்கி தூசி தட்டி துடைக்க ஆரம்பித்தான்.

 

ரகு தண்ணீர் ஊற்றி கழுவ, அண்ணன் தம்பி இருவரும் ஊர் கதை எல்லாம் பேசிக்கொண்டே வண்டியை தயார் செய்தனர்.

 

தாங்களும் சென்று தயாராகி, பங்கஜத்தின் வத்தல் குழம்பும, மிளகு ரசம், வெண்டைக்காய் பொரியலை  ஒரு கை பார்த்துவிட்டு, ஊர் சுற்றக் கிளம்பினார்கள்.

 

அவனுக்கு வேண்டிய உடைகள், ரகுவிற்கு வேண்டியவை என தனித் தனியாக எடுத்தான்.

 

“இந்த கலர் ட்ரை பண்ணுங்க சார்” கடையில் ஆங்காங்கே நின்று கொண்டிருக்கும் பெண்களில் ஒருத்தி அரவிந்தின் ஸ்டைலில் மயங்கி வேண்டுமென்றே பேச்சுக்கு கொடுக்க,

 

“தேங்க்ஸ். இது எனக்கு நல்லா இருக்கும். நீங்க சரியா சூஸ் பண்ணிருக்கீங்க” என அவனும் விடாமல் பேச,

 

அவள் அவனை விடுவதாகவே இல்லை. அவன் எங்கு சென்றாலும் அங்கு வந்து உடைகளை அவனுக்கு மேல் வைத்துக் காட்ட,

 

ரகு மலைத்துப் போனான்.

 

“எங்க போனாலுமா டா?” பெருமூச்சு விட,

“நான் என்ன டா பண்றது. அதுவா வந்து பேசுது. திரும்ப பேசாம போன மனசு கஷ்டப் படுமில்ல.” இறக்கப் பட்டு பேசுவதை போல காட்டிக்கொண்டான்.

 

“நீ திருந்த மாட்ட டா. சரி வா” அவனை இழுத்துக் கொண்டு செல்ல,

பில் போடுமிடத்தில் அரவிந்தைப் பார்த்து “கல்யாணமா சார். நெறய ஷாப் பண்ணிருக்கீங்க. நாங்க டிஸ்கவுண்ட் தரோம்” என்றால் மற்றொரு பெண்,

 

 “கல்யாண மாப்பிள்ளை இவர் தான். ஆனா டிரஸ் எனக்கு” என ரகுவைக் காட்டி சிரிக்க,

 

“அடப்பாவி அப்போ கூட நீ ஹீரோ நான் காமெடியானா. தொலை” என கடையிலிருந்து அவனை இழுத்துச் சென்றான்.

 

இரவு களைத்துப் போய் வீட்டிற்கு வந்தவர்களை,

“ஏன் டா. என்னையும் கூட்டிண்டு போயிருக்கலாமோன்னோ” பங்கஜம் கேட்க,

 

“அவன் பண்ண லீலை எல்லாம் நீ பாத்திருந்தா நீ என்னை விட்டுட்டு மொதல்ல அவனுக்கு கல்யாணம் பண்ணிருப்ப” ரகு போட்டுக் கொடுக்க,

 

“என்ன டா ஆச்சு” பதறினாள் பங்கஜம்.

 

” நான் நெறையா டிரஸ் வாங்கிண்டேன். அத சொல்றார் அண்ணா” பல்கலைக் கடித்தான்.

 

“சரி சரி சாப்டேளோனோ போய் தூங்குங்கோ.” அனுப்பிவிட்டு தானும் உறங்கச் சென்றாள்.

 

அறைக்குள் வந்து அவன் உடைகள் வைக்குமிடத்தில் கவரைப் பிரித்து அடுக்கியவன், தான் வாங்கி வந்த வைரத் தோடு கண்ணில் பட,

 

“இது தான் நான் மன்னிக்கு வாங்கின ப்ரெசென்ட்” ரகுவிடம் காட்ட,

 

“ரொம்ப நன்னா இருக்கு டா அரவிந்தா”

 

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும். எப்போ மன்னிய பாக்கலாம்”

 

“நாளைக்கே போயிட்டு வா. யார் உன்னை தடுத்தா?” அசால்ட்டாக சொல்ல,

 

“ஓ அப்படியா. சரி அப்போ மன்னிக்கு போன் பண்ணி சொல்லிடு. நாளைக்கு வரேன்னு, அந்த வாயாடிய பாத்தே ஆகணும்.”

 

அனு விற்கு போன் செய்து விஷயத்தை சொன்னான்.

அவளோ அம்மாவிடம் கேட்டு சொல்வதாகச் சொல்லிவிட்டு,

 

“அம்மா அவரோட தம்பி ஊர்லேந்து வந்துட்டாராம். நம்மாத்துக்கு சும்மா பாக்க வரணும்னு கேட்கறார். என்ன சொல்லட்டும்” அனு தயங்கி நிற்க,

 

“என்னடி இது இப்படி கேட்கற. தாராளமா வரச்சொல்லு. எப்போ வாரானு கேட்டு சொல்லு. ஏதாவது செஞ்சு வைக்கணுமோன்னோ” வச்சு அனுமதி கொடுத்தாள்.

 

உடனே அனு, ரகுவிற்கு போன் செய்து சொல்ல, எதிர்பார்ப்போடு உறங்கினான் அர்விந்த்.

அழகாக உடையணிந்து கொண்டு தன் பைக்கில் கிளம்பினான்.

தைரியமாகவே பங்கஜத்திடம் வருங்கால மன்னியை பார்க்கப்போவதாக கூறிவிட்டு சென்றான்.

முதல் முறை என்பதால் அவளும் தடுக்க வில்லை.

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை.

அனுவும் வச்சுவும் எப்போதும் போல சீக்கிரம் எழுந்து வேலை செய்ய, சனிக்கிழமையும் இரவு பதினோரு மணி வரை வேலை செய்துவிட்டு வந்த வைஷு தூங்கி கொண்டிருந்தாள்.

 

ரகுவிடம் கேட்டு அரவிந்தனுக்குப் பிடித்த அக்காரவடிசலுடன் சமையல் செய்து கொண்டிருந்தனர் தாயும் மகளும்.

 

சாரங்கன் அவனுக்காக காலையிலிருந்து காத்திருந்தார்.

 

“வைஷு வ எழுப்புங்கோ” என்றாள் வச்சு.

 

“அம்மா அவ தூங்கட்டும். பதினோரு மணிக்கு தான் வந்தா. பாவம். அவ இப்போ என்ன பண்ண போறா. அரவிந்த் தப்பா நினைக்கற டைப் இல்ல” அனு வழக்கம் போல அவளுக்காகப் பேசினாள்.

 

இருந்த வேலையில் வச்சுவும் அவளை பற்றி கண்டுகொள்ளாமல் விட,

 

ஒரு பத்து நிமிடத்தில் பைக்கை அவர்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து நிறுத்தினான் அர்விந்த்.

 

ஆறடி  உயரத்தில் வெள்ளைக்கார தோரணையுடன் வந்து இறங்கியவனை சாரங்கனுக்கு பிடித்து விட,

 

“ஹலோ மாமா. நான் அர்விந்த் கிருஷ்ணா.ரகுவோட..” ஆரம்பிக்க,

 

“தெரியும் பா. உள்ள வாங்கோ. அனு…” என அழைத்தபடியே உள்ளே சென்றார்.

 

அனு சற்று உடையை சரி செய்து கொண்டு பவ்யமாக வெளியே வர,

 

“ஹாய் மன்னி.” என கைகுலுக்கினான்.

 

“எப்படி இருக்க.ஜெட்லாக் எல்லாம் போயிடுத்தா” சாதாரணமாக பேசினாள்.

 

ஊரிலிருந்து வந்த பிறகு ரகு பேசும்போதெல்லாம் அவ்வப்போது இவனும் வாங்கி பேசுவான். இருவரையும் ஓட்டுவதே அவன் வேலை. அதனால் அனுவும் சற்று சகஜமாகவே பேச முடிந்தது.

 

“ஜெட்லாகா.. அதெல்லாம் நான் கண்டுக்கறதே இல்லை. எப்போ தூக்கம் வருதோ அப்பப்போ தூங்கிடறேன்.” அவளுக்காக வாங்கி வந்திருந்த ஸ்வீட்பாக்ஸும் பூவும் பழமும் கொடுத்து பேச,

 

“என்ன இது பார்மாலிடீஸ் “அனு சலித்துக் கொண்டாள்.

 

“இது அம்மா வாங்கிண்டு போக சொன்னா” அழகாக சிரித்தான்.

 

“வேலை எல்லாம் அங்க எப்படி இருக்குப்பா உனக்கு?” சாரங்கன் பேச்சுக்கு கொடுக்க, வச்சுவும் வந்தாள்.

 

“வா பா. சௌக்கியமா இருக்கியா?” சிரித்த முகத்ததுடன் வரவேற்க,

 

“நன்னா இருக்கேன். நன்னா சமைப்பேள் போலிருக்கே. ஆகம் முழுக்க வாசனை.” ஐஸ் வைத்தான்.

 

“சாப்பிட்டு பாத்துட்டு நீயே சொல்லு” வச்சு மகிழ்ந்தாள்.

 

“கண்டிப்பா”

 

“அனு கொஞ்சம் வரியா.நீ மாமா கூட பேசிண்டு இருப்பா, கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. இதோ வந்துடறோம்” என அழைத்துச் செல்ல,

 

சாரங்கன் சற்று வளவளத்தார்.

 

அவரிடம் ஒரு பார்வை வைத்துக் கொண்டே அந்த வீட்டை கண்களால் அலசினான். வைஷு எங்கே என்று தான் அவனது தேடல்.

 

‘என்னையா நீயும் எங்கப்பா மாதிரி ரம்பமா இருக்க. எங்க உன் ரெண்டாவது பொண்ணு. என்னையே கடத்தறேன்னு சொன்னாளே..!’ மனதுக்குள் தனியே பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

 

அவனுக்கு ஏற்றார் போல் சாரங்கனுக்கு போன் வரவும் எடுத்து பேசலானார்.

 

“ஓ அப்படியா! இதோ வரேன்” என்றவர், பத்திரிகை வந்துடுத்தாம். போய் வாங்கிண்டு வந்துடறேன். இங்க தான் பக்கத்துல என்றுவிட்டு வச்சுவிடம் ஒரு குரல் கத்திவிட்டு கிளம்பினார்.

 

அனு வெளியே வந்து, “அரவிந்த் நீ வீட்டையெல்லாம் சுத்திப் பாரு. நான் உனக்குப் பிடிச்ச அக்காரவடிசல் பண்ணிண்டு இருக்கேன். பக்கத்துல இல்லன்னா அடி புடிச்சுடும்” கெஞ்சும் குரலில் கேட்கவும்,

 

“நோ ப்ராப்ளம் நீங்க பொறுமையா பண்ணுங்க. நான் இந்த போட்டோஸ் எல்லாம் பாத்துண்டு இருக்கேன்” என அங்கே சுவரில் வரிசையாக இருந்த போட்டோக்களை காட்டிச் சொல்ல,

“சரி” என்றாள்.

அனுவின் தலை மறைந்ததும் அங்கிருந்த போட்டோக்களை பார்த்துக் கொண்டு ஒரு அறையின் வாசலை கடக்க,

கால்கள் அங்கேயே ஒட்டிக் கொண்டது.

ஏதோ ஒன்று அவனை உள்ளே பார்க்கச் செய்தது. ஆர்வத்தில் அவனும் எட்டிப்பார்க்க,

அழகுப் பொற்சிலை ஒன்று முகம் மட்டும் காட்டி, போர்வைக்குள் மொத்த அழைகையும் சுருட்டிக் கொண்டு படுத்திருந்தது.

 

அந்த நேரம் அனு வர, அவன் அரை வாசலில் நிற்பதைக் கண்டு,

 

“என் தங்கை வைஷ்ணவி தான் தூங்கறா அர்விந்த். அவளை எழுப்ப தான் வந்தேன்.”

 

“ஓ! நீங்க போங்க நான் எழுப்பறேன்” அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சொல்ல,

 

“ச்ச ச்ச .. அது நல்லா இருக்காது. நானே எழுப்பறேன்.”

 

“என்ன மன்னி, நான் என்ன வேற ஆளா? நீங்க போங்க, அக்காரவடிசல் தான் முக்கியம். நான் அவளை எழுப்பறேன்” ஏதோ சொல்லி அனுவை அனுப்ப நினைக்க,

 

“உங்க வாயாடி தங்கச்சிய பத்தி அண்ணா சொல்லிருக்கான். சும்மா ஒரு ஜெர்க் இண்ட்ரோவா இருக்கட்டுமே” சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல,

 

அவளும் சிரித்து, ” எழுப்பினா கொஞ்சம் டென்சன் ஆயிடுவா.. அதான்” தயங்கி நிற்க,

 

“மன்னி. நான் பாத்துக்கறேன்” அவளை அனுப்பி வைத்தான்.

 

மெல்ல அடியெடுத்து வைத்து அறைக்குள்  செல்ல, வைஷு நிம்மதியாகத் தூங்கி கொண்டிருந்தாள். ஃபேன் காற்றில் அவளது கூந்தல், முகத்தில் படர்ந்து அசைந்தாடிக் கொண்டிருக்க முகம் சரியாக அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

 

அவளது கூந்தலை மெல்ல விலக்க நினைத்து அவளை நோக்கிக் குனிந்தான்.

 

காற்றை மறைத்துக் கொண்டு அவன் அருகில் வர, அவனது சென்ட் வாசம் அவளது நாசியைத் துளைத்தது. அதை தூக்கத்திலேயே மேலும் நன்றாக இழுத்து நுகர்ந்தாள்.

 

அதைக் கண்டு மெல்லச் சிரித்தவன், தன் கையைத் பேண்ட்டில் துடைத்து கொண்டு, அவள் முகத்தில் கை படாமல் ஆள்காட்டி விரலின் நுனியால் அவளது நெற்றியில் இருந்து விழுந்த முடிக்கற்றையை மெல்ல விலக்கினான்.

 

பால் போன்ற முகம், நீண்ட இமைகளைக் கொண்டு மூடிய கண்கள், கூரான நாசி, வரைந்து வைத்தது போன்ற பஞ்சு உதடுகள் அனைத்தும் பளிச்சென அவன் கண்களில் விழ, அசந்து நின்றான் அர்விந்த்.

 

“இந்த வாய் தான என்ன அப்படி பேசுச்சு” முனகிக் கொண்டே ஆர்வத்தில் மெல்ல அதன் மேல் கை பட்டுவிட, அவள் சிணுங்கி விட்டு மீண்டும் மறு பக்கம் திரும்பி உறங்க,

அது அவனுக்கு மேலும் துணிவை வரவைத்தது. ‘என்ன செஞ்சிடுவா’ என்ற நினைப்பில் அவளது கன்னத்தில் மெலிதாக விரலை வைத்து சீண்டினான்.

 

அவளோ கன்னத்தை சொரிந்து கொண்டு விட, மீண்டும் அதையே செய்தான்.

 

இம்முறை, “என்ன புதுசா கொசு கடிக்குது” என லேசாக கண்விழிக்க,

 

கையை எடுத்துக்கொண்டு பளிச்சென சிரித்தபடி , “ஹலோ டியர், குட் மார்னிங்” என்றான் அசால்டாக.

 

ஒரு புதியவனை கண்டதும், அதிலும் தன் அறையிலேயே வந்து கன்னத்தை சீண்டியவன் என்று புரிய, பதறி எழுந்து,

 

“யார் டா நீ? இங்க எப்படி வந்த? என்ன தைரியம் இருந்த என்னை டச் பண்ணிருப்ப. பொருக்கி.” என அவள் ஆரம்பிக்கும் போதே,

 

“ஹே ஹே நிறுத்து. ஐம் அர்விந்த். அர்விந்த் கிருஷ்ணா” கையை உயர்த்தி சொல்ல,

 

“எவனா இருந்தா எனக்கென்ன. என் ரூம் க்கு எப்படி டா வந்த?” கடுப்பில் கத்தினாள்.

 

“ம்ம்ம். உங்க அக்கா தான் எழுப்ப சொன்னாங்க.” கூலாகச் சொன்னான்.

 

“வாட்? என்ன உளர்ர? அனுனு.” என கூப்பிட,

அது அனுவிற்கு கேட்டு அவள் வரும்முன்,

 

“ஹே நான் ரகு பிரதர்.”

 

“யாரு!?” கேள்வியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

 

“உன் வருங்கால அத்திம்பேரோட தம்பி” புருவத்தை உயரத்திச் சொல்ல,

 

“ஓ” ஒரு நொடி தயங்கியவள்,

 

“அப்பா.. என்ன கத்து கத்துற” என அவன் பெட்டில் அமர,

 

இருந்தாலும் அவன் தன்னை சீண்டியது பொறுக்காமல்,

 

“உங்க ஊர்ல இப்படி தான் எழுப்புவாங்களா. அதுவும் முன்ன பின்ன தெரியாத பொண்ண” கலைந்திருந்த தலையை சுற்றி முடிந்துகொண்டே கேட்க

 

அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற சட்டையும் பேண்ட்டுமான இரவு உடை அவள் கை உயர்த்தியதால் அவளது சிறு இடையை இரவு நேரத்தில் அடித்த டார்ச் வெளிச்சம் போல பளீரென காட்டியது.

 

அரவிந்தின் கண்கள் தானாக அங்கே தஞ்சமடைய, அதை கவனித்தவள், சட்டென கூந்தலை விட்டாள். சட்டையை இழுத்து வீட்டுக் கொண்டு அவனை முறைக்க,

 

“எங்க ஊர்ல வேற மாதிரி தான் எழுப்புவாங்க. ஆனா நீ பயந்துடக் கூடாதுல. அதான் கம்மி பண்ணிக்கிட்டேன். நெக்ஸ்ட் டைம் அந்த மெதட்ல எழுப்பறேன்.. ஓகே?” நாக்கை வாய்க்குள் சுழற்றி நக்கல் பேச்சை உணர்த்தினான்.

 

“இந்த ரோமியோ வேலை எல்லாம் என்கிட்ட வேணாம். என்ன பத்தி உனக்கு தெரியாது” எரிச்சலாக அவனிடம் பேசினாள்.

 

“நல்லாவே தெரியுமே! என்னை கடத்தி கூட்டிட்டு போய் கல்யாணம் பண்ண போறேன்னு சொன்னவ தான நீ!” அவன் அன்று கேட்டதை சொல்லி விட,

 

வைஷு அதிர்ந்தாள். ‘இவனுக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது. அத்திம்பேர் சொல்லிருக்க மாட்டார்’ என யோசித்துக் கொண்டிருக்க,

 

“அது..உனக்கு எப்படி தெரியும்” அவனிடமே கேட்க,

 

“அன்னிக்கு வீடியோ கால் கட் பண்ணாம பேசுனது கூட தெரியல ல” எழுந்து அவள் முன் வந்து நிற்க,

 

“நீ தான் வீடியோ கால் பண்ணினதா. அன்னிக்கு உன்னை பார்க்கவே இல்லை.”

 

“பார்த்திருந்தா..?”

 

“ம்ம்ம் பார்த்திருந்தா. அப்போவே சொல்லிருப்பேன். இது கடத்துறதுக்கு வொர்த்த இல்லன்னு” எகத்தாளமாக கூற,

 

“ஏய்” சற்று கோபமாக அவள் முன் வர,

 

வைஷு அசராமல் நின்றாள்.

“உனக்கு தைரியம் ஜாஸ்தி தான். என்கிட்டயே வா. பாக்கலாமா?”

 

“இந்த மூஞ்சியெல்லாம் பாக்க முடியாது” முகத்தை திருப்பிக் கொள்ள,

 

“பாக்க வைக்கறேன் டீ.”

 

“உன் மனசுல என்ன பெரிய ஆணழகன்னு நெனப்பா.உன்ன பாத்ததும் நான் மயங்கி விழ.”

 

அவளது முகத்தை திருப்பி, “மயங்க வெக்கறேன் டீ” சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல,

 

“அது உன்னால முடியாது”

“ஹா ஹா, நான் லேசா தொட்டதுக்கே நீ தூக்கத்துல சிணுங்கின, அப்போ என் டச் உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணுதுல்ல”

“லூசா நீ! தூங்கும் போது யார் சீண்டினாலும் டிஸ்டர்பா தான் இருக்கும்” அவள் சொல்லி முடிக்க

 

அவளை நெருங்கி வந்து உதட்டைப் பிடித்து பேசவிடாமல், “இப்போ டிஸ்டர்ப் ஆகாம எப்படி இருக்கன்னு பாக்கறேன்”.

 

அவனது வாசமோ, அல்லது தொடுகையோ ஏதோ ஒன்று அவளை நிதானமாக இருக்க விடாமல் செய்ய,

அவனை தள்ளி விட்டவள்,

“நீ இப்படி எல்லாம் தொட்டு பேசுனா அப்புறம் நான் மனுஷியாவே இருக்க மாட்டேன்”  முறைக்க,

 

“அப்போ டிஸ்டர்ப் ஆகுது”

 

“இல்ல”

 

“சரி போக போக பாப்போம்.”

 

“பாக்கலாம்.” அவளை விட்டு தள்ளி நின்றான்.

 

“வைஷு” அனுவின் குரல் கேட்க,

 

“எங்க அக்கா கிட்ட சொல்றேன் இரு. உன்னோட கேவலமான பிஹேவியர” வேகமாக நடக்க முயன்றவளை, ஒரு கையால் பிடித்து தடுக்க,

 

“அப்போவே நெனச்சேன். நீ சின்ன பிள்ளை மாதிரி  அப்பா கிட்ட சொல்றேன் அக்கா கிட்ட சொல்றேன்னு கெளம்புவனு. உங்கிட்ட சேலன்ஞ்  பண்ணது தப்பு. நீ எனக்கு ஈகுவல் இல்ல. போ வாபஸ் வாங்கிக்கறேன்” அவன் அப்படி சொல்லவும் அவளுக்கு ஈகோ இடிக்க,

 

“ஹே யாரு சின்ன பொண்ணு. உன்ன நானே ஹேண்டில் பண்ணிடுவேன். அப்பறம் அம்மா அப்பா ன்னு அழுதுட்டு ஓடிடுவ.” அவன் கையை உதறிவிட்டு சொல்ல,

 

“அப்படியா. அப்போ இது நமக்குள்ளயே இருக்கட்டும். ஜென்டில் மேன் அண்ட் வுமன் அக்ரீமெண்ட்” எனவும்,

 

சாதாரணமாக தோளைக் குலுக்கி, “டீல்” என்று விட்டு சென்றாள்.

 

அதற்குள் அனு வந்துவிட, “எழுந்துட்டியா, போய் குளிச்சு ரெடியாகி வா, சாப்பிடலாம். வா அர்விந்த் எல்லாம் ரெடியா இருக்கு”.

 

“எல்லாரும் வரட்டும் சாப்பிடலாம்” பொதுவாக கூறினாலும் வைஷுவைத் தான் குறிப்பிட்டான்.

 

“அப்பா வர லேட் ஆகும். நீ வா” அனு சாரங்கனை சொல்வதாக நினைத்து சொல்லி  அழைத்துச் சென்றாள்.

 

வைஷுவைப் பார்த்து கண்ணடித்து ஒரு பறக்கும் முத்தத்தை தந்தவன் அனுவின் பின்னே சென்றான்.

வைஷுவும் கையை தூக்கி அடிப்பது போல செய்தவள், அன்று அவன் செல்லும் வரை அவனை கோபப் பார்வையால் எரித்தாள்.

அவனோ பெயருக்கு ஏற்றார் போல கிருஷ்ணனாக சிரித்துக் கொண்டே அவளை எதிர்கொண்டான்.

 

“உன்னை கல்யாணத்துல வெச்சு செய்யறேன் டா. அழுதுட்டு ஆஸ்திரேலியாக்கே ஓடனும். அது வரை விட மாட்டேன். வைஷுவ தொட்டுட்ட. உன் கவுண்டவுன் ஸ்டார்ட்ஸ்..” கிளம்பும் முன் அவனை எச்சரிக்க,

“பேபி, எந்த பொண்னும் என்கிட்டே மயங்காம இருந்ததே இல்ல. நீயும் அப்படி தான். உன்ன என் பின்னால சுத்த வைக்கறேன். இந்த கல்யாணம் முடியறதுக்குள்ள.” ஸ்டைலாக தன் பைக்கை ஓட்டிச் சென்றான்.

தன்னிடம் வழியும் பெண்களை விட எதிர்த்து நிற்கும் பெண்ணைத் தான் அவனும் தேடிக் கொண்டிருந்தான். கேல்ஸி மற்றும் அந்த பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணை போல் அல்லாமல் இவள் வழியாமல் மல்லுக்கு நிர்ப்பது அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. அவளை இன்னும் சீண்ட வேண்டும் என்று ஆவல் வந்தது. 

vizhi22

சுமித்ராவை அங்கு எதிர்பாராமல் வினுவும் திருவும் திகைக்க, அவளோ நேராக அகிலிடம் சென்றாள்.. கையில் அவள் எடுத்து வந்திருந்த போர்வையை அவனுக்கு போர்த்திவிட்டவள், அவன் தலையருகே அமர்ந்து சிறிது நேரம் அவனை பார்த்தாள்.. பின் தன் கண்களை துடைத்துக் கொண்டவள் அங்கிருந்து நகர, அகில் அருகே விரிக்கப்பட்டிருந்த மற்றொரு போர்வை அவள் கண்ணில் விழுந்தது..

நெற்றியை சுருக்கி யோசித்தவள் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, வினு திருவோடு ஒன்றியவாறு டேங்கின் பின்னால் நன்றாக மறைந்துக் கொண்டாள்..

மாடியை சுற்றி பார்த்த சுமியும் யோசனையாக அங்கிருந்து சென்றுவிட, வினு இன்னும் திருவின் அணைப்பில் இருந்தாள்..

“புஜ்ஜி.. சுமி போய்ட்டா..” தன் நெஞ்சுக்குள் புதைந்திருந்தவளின் காதில் திரு கிசுகிசுக்க, வினு வேகமாக அவனிடமிருந்து விலகினாள்..

“பார்த்தியா அரசு.. உன் தங்கச்சிக்கு என் அண்ணா மேல பாசம் இருக்கு ஆனா நம்மகிட்ட மறைக்கிறாங்க.. எப்படியாச்சும் எதாச்சும் ப்ளான் பண்ணி அவங்களை சேர்த்து வைக்கிறோம்.. சரியா???” அகிலின் மேல் சுமி அக்கறை கொள்வதை பார்த்த வினுவிற்கு சந்தோஷம் பொங்க.. முகம் முழுதும் பிரகாசமாக ஜொலிக்க, திருவின் மேல் இருந்த கோபம் அனைத்தையும் மறந்து திருவிடம் கூறினாள்…

அவளது முகத்தில் தோன்றும் ரசனையான பாவனைகளை பார்த்தவனுக்கு அவளது பேச்சு காதில் விழாமல் போக, அவளையே ரசித்திருந்தான்…

அவன் கவனம் தான் கூறுவதில் இல்லாமல் தன்னிடம் இருக்கிறது என்றுணர்ந்தவள் முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக் கொண்டு,

“சரி நான் போறேன்.. நீ தூங்கு.. சும்மா என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாத..” என்றவள் அங்கிருந்து வேகமாக கீழே சென்றுவிட, திருவிற்கு அவளை நினைத்து புன்னகை மலர்ந்தது..

“நான் டிஸ்டர்ப் பண்றேனா??? நல்லா தூங்கிட்டு இருந்த என்னை எழுப்பிட்டு, இப்போ தூங்குன்னு சொல்றா.. ஹம்ம் இனி எங்க தூங்குறது..” பெருமூச்சுவிட்டவன் அகில் அருகில் சென்று படுத்துக் கொண்டான்.. அருகில் தூங்கும் அகிலை திரும்பி பார்த்தவன்,

“உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு சுமி சரி சொன்னதும் எனக்கு அரைமனசா தான் இருந்துச்சு.. ஆனா இப்போ புரியுது.. இது சரி தான்.. சீக்கிரம் ரெண்டு பேரும் ஒன்னு சேர்ந்திடனும்..” சுமி வந்து சென்றதை வைத்து திரு மனதோடு அகிலிடம் பேச, அவன் தூக்கத்திலே “ம்ம்” என்றான்..

தங்கையை பற்றியும் அகிலை பற்றியும் எண்ணியவாறே திருவும் தூங்கி போனான்…

மறுநாள் காலை முதலில் எழும்பிய அகில், திருவையும் எழுப்பி அவனது அறைக்கு செல்லுமாறு கூறிவிட்டு தனது அறைக்கு செல்ல, அங்கு சுமி வெறுந்தரையில் படுத்திருந்தாள்.. ஹனி மட்டும் மெத்தையில் படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்..

சுமியை நெருங்கியவன் அவளது தூக்கம் கெடாதவாறு அவளை தூக்கி ஹனியின் அருகில் படுக்க வைத்தான்.. குனிந்து படுக்க வைத்ததில் அவனது முகத்தின் அருகே அவள் முகம் இருக்க, இதமாக அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டவன்,

“சீக்கிரம் என்னை மன்னிச்சிடு சுமிம்மா..” என்க, சுமி தூக்கத்தில் அசைந்தாள். அவள் விழித்து இத்தனை நெருக்கத்தில் தன்னை பார்த்தால் கோபப்படுவாள் என்பதால் வேகமாக குளியலறைக்குள் புகுந்துக் கொண்டான்..

அவன் மறைந்ததும் சுமி கண் திறந்து பார்க்க, அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் கண்களில் இருந்து கோடாக இறங்கியது.. அவன் தூக்கியதுமே விழித்து விட்டாள் ஆனால் அவன் என்ன செய்கிறான் என்று பார்ப்பதற்காக அவள் அமைதியாக இருக்க, அவன் சொல்லி சென்ற மன்னிப்பு அவளை உயிர் வரை தீண்டியது..

காதல் கொண்ட மனம் மன்னிக்க விழைந்தாலும், காயம் கொண்ட மனது அதற்கு ஒப்பவில்லை…அவனோடு திருமணம் என்றதில் இருந்தே தன் மனதோடு தினமும் போராடியே களைத்துப் போனாள் அவள்.

பாதி தூக்கத்தில் அகில் எழுப்பிவிட்ட கோபத்தை அவனிடம் காட்ட முடியாமல் தன் அறைக்கு வந்தான் திரு.. அங்கு வினு இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, அவனும் சென்று அவள் அருகில் அவளை அணைத்துக் கொண்டு மீண்டும் தான் விட்ட தூக்கத்தை தொடர்ந்தான் திரு..!!!

வெளியே காலையில் எழுந்ததில் இருந்து கடுகடுத்த முகத்துடன் அமரந்திருக்கும் விக்கியின் மேல் ஒரு கண்ணை பதித்தவாறும் சுமி கொடுத்த காப்பியை அருந்தியவாறும் அமர்ந்திருந்தார் சுதா..

“என்னடா விக்கி??? எதுக்காக அப்படி இருக்க???” காப்பியின் நறுமனத்தை உள்வாங்கியவாறு அவர் கூற, விக்கி அவரை முறைத்தான்..

“வேண்டுதல்…” சுள்ளென்று கூறியவன் சுதாவை பார்க்க, அவர் அவனை கண்டு கொள்ளாமல் காப்பியின் ருசியை சப்புக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தார்..

“ஹம்ம் நல்லா வேண்டிக்கோ… ஹம்ம என்னா ருசி.. என்னா ருசி.. மருமக எவ்வளவு அருமையா காஃப்பி போடுறா…” சுமியை சிலாகித்தவர் மீண்டும் காஃப்பியில் ஐக்கியமாகிவிட, விக்கிக்கு கோபத்தில் முகம் சிவந்தது..

“ம்மாமா…” கொஞ்சம் கூட தன் அக்காவின் வாழ்வை நினைத்து வருத்தப்படாமல் அமர்ந்திருக்கும் தாயை அவன் முறைக்க, சுதா அவனை என்னடா என்பது போல் பார்த்தார்…

“வினு எங்க??? ஏன் இன்னும் வரல???” நேற்று இரவு வினுவின் கண்ணில் கண்ணீரை கண்டதில் இருந்து அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை..

“என்னடா பேசுற?? அவ வருவா.. வளர்ந்தாலும் புத்தியோட பேசுறானா பாரு…” நேற்று தான் திருமணம் முடிந்திருக்கும் நிலையில் விக்கி கேட்பது சுதாவிற்கு அபத்தமாக பட்டது..

சுதாவின் பாவனையில் ஏற்கனவே கடுப்பில் இருந்தவன் இப்போது அவரை நன்றாக முறைக்க, சரியாக அகில் இடையில் வந்தான்..

“விக்கி.. நாம ரெண்டு பேரும் வாக்கிங் போய்ட்டு வரலாம் டா.. வா..” அவனை அழைக்க, விக்கியும் அவனிடம் பேச வேண்டியிருந்ததால் அவனோடு செல்ல எழும்பினான்.. அவர்கள் வெளியே கிளம்பவும் ஹனியும் ரித்தினும் விக்கியிடம் ஓடி வந்தனர்..

“பக்கி மாமா.. எங்க போற?? நாங்களும் வரோம்.” .விக்கியின் கைகளை பற்றிக் கொண்டு ஹனியும் விக்கியும் துள்ள…

ஹனியின் பக்கி மாமாவில் அகிலுக்கு சிரிப்பு வந்தது, அவளது உயரத்திற்கு குனிந்தவன்,

“ஹனி குட்டி விக்கி உனக்கு மாமா இல்ல டா.. சித்தப்பான்னு சொல்லனும்..” உறவுமுறையை அவன் சரியாக சொல்லிக் கொடுக்க,

“என்கிட்ட பேசாதிங்க.. நீங்க பேட் பாய்.. என் மம்மிய அழ வச்சிங்க.. ம்க்கும்..” அன்று நடந்ததை மறக்காமல் ஹனி இன்னும் அகிலின் மேல் கோபத்தில் இருந்தாள். .முகத்தை சுருக்கியவள் விக்கியின் பக்கம் திரும்பிக் கொள்ள, அகில் உடைந்து போனான்..

அவள் குழந்தை தான் என்ற மனம் கூறினாலும்.. வலித்தது… இப்படி ஒரு மகள் இருப்பதே இவ்வளவு நாட்கள் அவனுக்கு தெரியாது தான் ஆனால் தெரிந்த பின் மகளின் உதாசீனம் துயரமாக இருந்தது…

மகளை சமாதானம் செய்யும் வழி தெரியாமல் அவன் பார்க்க, அவர்களின் சம்பாக்ஷனையை பார்த்தவாறே வந்தாள் சுமி.. முகம் கசங்கி நிற்கம் அகிலை பார்க்க ஏனோ மனதுக்குள் பிசைந்தது.. ஆனாலும் தானாக சென்று பேசவும் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை. அதனால் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்தாள்.

தன் அண்ணனை முறைத்துக் கொண்டும் நிற்கம் ஹனியை கையில் தூக்கி கொண்ட விக்கி,

“ஹனி பேபி… பக்கி மாமா வெளியே போறேன்.. நீங்க சமத்தா வீட்ல இருங்க ஓ.கே???…” என்க, அவள் முடியாது என பிடிவாதம் பிடித்தாள். இவர்களையும் அழைத்து சென்றால் அகிலோடு பேச முடியாது என்பதறக்காக அவன் ஹனியோடும் ரித்தினோடும் கெஞ்ச, ரித்தினை தேடி வந்த அனுவிற்கு சிரிப்பு வந்தது..

வாய்விட்டு அவள் சிரிக்க, மூவரும் அவளை புரியாமல் பார்த்தனர்..

அவர்கள் தன்னை லூசாமா நீ என்பது போல் பார்ப்பதை உணர்ந்தவள், “பரவாயில்ல டா விக்கி கண்ணா.. ஒரு வழியா… நீ பக்கின்னு ஒத்துக்கிட்டியே…” அனு கலகலவென்று சிரிக்க, மற்றவர்களுக்கும் அவளின் சிரிப்பை கண்டு சிரித்தனர்.

“அண்ணிணிணி….!!!!” அனுவை பார்த்து பல்லை கடித்தவன் ஹனியை கீழே விட, அவள் அவனை விட்டு நகர மறுத்தாள்.. ரித்தினும் இப்போது அடம் பிடிக்க ஆரம்பிக்க,

“நானும் உங்க கூட வரேன்.. குழந்தைங்களை நான் பார்த்துக்கிறேன்..” என்றவாறு சுமி முன்வர, அனுவும் ஆர்வமாக வருகிறேன் என்றாள்.. அவர்களை பார்த்த நிகிலும் தானும் வருவதாக கூற, விக்கிக்கு எங்கு சென்று முட்டிக் கொள்ளலாம் என்று இருந்தது..

அகிலோடு தனியாக பேச வேண்டும் என்று அவன் நினைக்க, அதற்கு இடம் தராமல் சுதா, திரு, வினு மூவரையும் தவிர அனைவரும் அருகிலிருந்த பார்க்கிற்கு சென்றனர்… விக்கி தன் அண்ணனை முறைத்தவாறே வர, நிகில் சாதுரியமாக விக்கியிடம் அவர்களது மகன் ரித்தினை தள்ளிவிட்டு அனுவை தனியாக அழைத்துச் சென்றான்… முன்னாடியும் இது போல நிகழும் என்பதால் நிகில் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் சென்றுவிட, விக்கி தான் மனதுக்குள் குமைந்தான்..

இந்த மூன்று மாதமாக அனுவின் முகத்தை பார்த்து பேசி கூட நிறைய நாள் ஆகியது போல் இருந்தது நிகிலுக்கு.. மொத்த கம்பெனி பொறுப்பையும் அவன் பார்த்துக் கொள்வதால் அவனால் அனுவோடு நேரம் செலவழிக்க முடியவில்லை அதற்காக தான் அவன் அவளை தனியாக அழைத்து சென்றது.. அது விக்கிக்கு புரிந்தாலும் இன்று பேசியே ஆக வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தவனுக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

விக்கியின் முகத்தை பார்த்த சுமி, “நான் ஹனியையும் ரித்தினையும் பார்த்துக்கிறேன்” என்றவாறு அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு குழந்தைகள் விளையாடும் பகுதிக்கு செல்ல,

செல்லும் அவர்களையே பார்த்திருந்தான் அகில்…

“அண்ணா.. இங்க பாரு” எடுத்த எடுப்பில் விக்கி கோபமாக ஆரம்பிக்க,

“விக்கி.. ப்ளீஸ்.. நீ என்ன சொல்ல போறன்னு எனக்கு தெரியும்.. என்னை நம்பு.. என்னால வினுவோட வாழ்க்கைக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராது.. அதோட திரு அவளை அப்படியெல்லாம் விட்டுடமாட்டான்.. எனக்கு அவனை பத்தி நல்லாவே தெரியும்…” விக்கி பேசப்போவதை யூகித்தவானாக பதிலளித்தான் அகில்…

“இங்க பாரு அகில் அண்ணா.. நேத்து வினு அழுததும் என்னால தாங்க முடியல.. இன்னொருக்கா என் அக்கா அழுதா… முதல்ல அடி வாங்குறது நீயா தான் இருக்கும்.. அப்புறம் அந்த ஹிட்லர்.. நான் என்ன பண்ணுவேன்னு உனக்கு தெரியும் தானே???” என்றவனின் கண்களில் எப்போதும் இருக்கும் விளையாட்டுத்தனம் இல்லை…

விக்கி அப்படி கூறியதும் அகிலுக்கே மெலிதாக பயம் எட்டிப்பார்த்தது… பத்து வயதில் வினுவை ஒருவன் தள்ளிவிட்டதற்கே அவனை பழி வாங்க டாபர்மேன் வகையை சார்ந்த நாயை வாங்கி அந்த பையனை கடிக்க விட்டவன்.. அப்படி இருக்கையில் இன்று விட்டுவிடுவானா???

“டேய் விக்கி.. நீ அடிக்கடி ஏன்டா வில்லன் மாதிரி பேசுற.. எனக்கும் என் தங்கச்சி மேல அக்கறை இருக்குடா..” அவனை இலகுவாக மாற்றும் பொருட்டு கேலியாக கூறுவது போல் கூறியவன் அவன் தோளில் கைப்போட்டுக் கொண்டான்..

“சாரி அண்ணா.. எனக்கு அக்கா அழுததும் என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.. அவ கஷ்டப்பட்டா எனக்கும் வலிக்குதுண்ணா.. ஒரு வேளை டுவின்ஸா இருந்தா இப்படி தான் இருக்குமாண்ணா..” சீறிக் கொண்டிருந்தவன் இப்போது சிறுபிள்ளையாக அகிலிடம் கண்கள் கலங்க கேட்க,

அகில் அவனை தன் தோளோடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்டான்..

“ம்ம்ஹும்.. நீங்க டுவின்ஸா பிறக்காட்டாலும் இப்படி தான்டா இருந்திருப்பிங்க.. உங்களை பார்த்தா எனக்கே பொறாமையா இருக்குடா.. ஆனா இந்த அண்ணாவை நம்பு.. நான் எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடுவேன் சரியா???” அவனுக்கு ஆறுதலாக கூறியவன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு சுமியை தேடி சென்றான்..

அனுவும் நிகிலும் நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு கிடைத்த தனிமையில் தங்களையும் மறந்து மௌனமாக அந்த பார்க்கில் அமர்ந்திருந்தனர்.. அவன் சந்தோஷமாக இருந்தால் இப்படி இருப்பது அவனது வழக்கம்… அவர்களுக்கு எப்போதுமே இது பிடித்த விஷயமும் கூட.. நிகில் அதிகம் பேச மாட்டான் என்பதால் அவனது காதல் இப்படியே வெளிப்படும்.. அனுவை தோளோடு அணைத்தவாறு அவளது வலதுக்கையை தன் நெஞ்சோடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பான்.. வாய் ஓயாமல் பேசும் அனு கூட அவன் இப்படி அவளோடு இருக்கும் போது அமைதியாக அவனை ரசித்தவாறு அமர்ந்திருப்பாள்..

“சார் என்ன ரொம்ப ஹேப்பியா இருக்கிங்க போல இருக்கு..” தன் கையை அவன் அழுத்தமாக பிடித்திருப்பதை வைத்து அனு கேட்க,

“ம்ம்.. ஹேப்பி ப்ளஸ் பயம்..” என்றவனை எதுக்கு என்பது போல் பார்த்தாள் அனு.

“அகில் லைஃப்பும் வினு லைஃப்பும் நல்லபடியா அமைஞ்சது சந்தோஷம் தான்.. ஆனா இனி அப்பா வந்தா என்னவாகுமோன்னு பயமா இருக்கு… என்னை நம்பி தான் உங்க எல்லாரையும் விட்டுட்டு போனாங்க.. அவங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்ல போறேன்னு தெரியல அனு…” என்றவனுக்குள் தந்தைக்கு தெரியாமல் தம்பி தங்கையின் திருமணத்தை நடத்தியது குற்றவுணர்வாக இருந்தது..

அவனது வருத்தம் அனுவையும் தாக்க, “ப்ச்ச் நிகி.. நடக்கனும்னு இருந்தா.. அதை மாத்த முடியாதுப்பா.. சுமி இழக்க இருந்தது அவளோட வாழ்க்கைய அதனால இந்த முடிவு சரி தான்.. மாமா வந்திருந்தா கண்டிப்பா இதுக்கு ஒத்துக்க மாட்டாங்க.. இனி மாமாவால எதுவும் செய்ய முடியாது.. கோபப்பட்டாலும் நாம எல்லாம் சேர்ந்து சமாளிச்சிக்கலாம் நிகி.. நீங்க தேவை இல்லாம வருத்தப்படாதிங்க..” என்றவள் அவன் தோளில் சாய்ந்துக் கொள்ள.. அவனும் தன் தலையை சரித்து அவள் தலையில் பதித்துக் கொண்டான்..

இரண்டு பேருமே தங்கள் உலகில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருக்க, அவர்களை கலைத்தது தூரத்தில் கேட்ட ரித்தினின் குரல்.. அவர்களை பார்த்து தான் ஓடி வந்துக் கொண்டிருந்தான்.. பின்னால் சுமியும் ஹனியும் ஒடி வந்துக் கொண்டிருந்தனர்..

நிகில் ஓடி வந்த மகனை கையில் ஏந்திக் கொள்ள, அனு பின்னால் ஓடி வந்த ஹனியை தூக்கினாள்..

“சாரிக்கா.. உங்களை பார்த்ததும் ஓடி வந்துட்டான்..” மூச்சு வாங்க கூறிய சுமியை வாஞ்சையாக பார்த்தனர் நிகிலும் அனுவும்..

“ஹோய் மேடம்.. இதுகெல்லாம் சாரி கேட்பாங்களா?? நாங்க தான் உனக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்.. எங்க அறுந்தவாலை நீ பார்த்துக்கிட்டதுக்கு” என்றவள் புன்னகைக்க, சுமியும் புன்னகைத்தாள்..

“அதெல்லாம் பரவாயில்ல.. ரித்தின் ரொம்ப சமத்து…” என்றவள் அடுத்து என்ன பேசுவது என தெரியாமல் விழித்தாள்…

சுமியின் கையை பற்றிக் கொண்ட அனு, “உன்கூட பேச டைம் கிடைக்கலை சுமி.. இனி ஒன்னா தானே இருக்க போறோம்.. நிறைய பேசுவோம்.. நீ அகிலை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதுல ரொம்ப சந்தோஷம்..” என்க, நிகிலும் அனு கூறியதை ஆமோதித்தான்..

“ஆமா சுமி.. என்னை உன்னோட அண்ணாவா நினைச்சிக்கோ.. எதுக்கும் கலங்ககூடாது.. நாங்க எல்லாரும் உனக்கு துணையா இருப்போம் சரியா??? அகிலை விட நீயும் ஹனியும் தான் எங்க எல்லாருக்கம் முக்கியம்.” உளமாற நிகில் கூற, சுமிக்கு மகிழ்ச்சியில் வார்த்தைகளே வரவில்லை..

எத்தனை அன்பான குடும்பம்.. ஆனால் அவன் மட்டும் ஏன் தப்பாகி போனான் என எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்..

அவர்களை தேடி விக்கியும் அகிலும் வர, “அப்போ நான் யாரை விட முக்கியம் அனு அண்ணி??? அகில் பேசியதில் சற்று தெளிந்திருந்தவன் நேற்றிலிருந்து தொலைத்த கேலிப் பேச்சை ஆரம்பிக்க, அனு அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தாள்..

“நீயா டா வாலு.. நீ யாருக்க அப்புறம் முக்கியம்ன்னா??” யோசிப்பது போல் பாவனை செய்தவள், “நீ உன்னை அடிச்ச க்ரீன் சுடிக்க அப்புறம் தான்” என்றவள் குறும்பாக சிரிக்க, விக்கி அதிர்ந்தான்.. இவர்களுக்கு எப்படி தெரியும் என்பது போல் அவன் பார்க்க, அனைவருமே சிரிப்பை அடக்குவது தெரிந்தது.. அப்படியென்றால் அனைவருக்கம் தெரியுமா??? விக்கி திகைக்க,

அனு தான் பாவம் பார்த்து, “நேத்து ஹனி செல்லம் சொல்லிட்டா..” என்றுவிட்டு ஹனியின் நெற்றியில் முத்தம் வைக்க, விக்கியோ பாவமாக இப்படி பண்ணிட்டியே ஹனி குட்டி என்பது போல் அவளை பார்த்தான்..

ஹனியும் சிரித்தவாறே… “பக்கி மாமா இனி யார்க்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்” என்றுவிட்டு வாளை தன் பிஞ்சு கரங்களால் பொத்த, அவள் பாவனையில் விக்கிக்கு சிரிப்பு எட்டிப் பார்த்தது…

“ஹனி குட்டி இதெல்லாம் ரொம்ப போங்காட்டாம்.. யார்க்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாதுன்னு எவ்வளவு சாக்கி வாங்கி கொடுத்திருப்பேன்.. இப்படி இந்த மாமாவை ஏமாத்திட்டியே..” விக்கி செல்லமாக அலுத்துக் கொள்ள.. ஹனி கிளுக்கி சிரித்தாள்..

அனு நக்கலாக பார்க்க, அவளை பார்த்தவன், “ ரொம்ப சிரிக்காதிங்க அண்ணி.. நாளைக்கே.. விக்கி கண்ணா ரித்தினை பார்த்துக்கோடான்னுட்டு ரெண்டு பேரும் என்கிட்ட தான் வரணும்” என்றுவிட்டு அவன் முன்னே செல்ல அனு அவனை சமாதனம் செய்ய பின்னே சென்றாள்.. நிகிலும் சிரித்தவாறே பின்னே சென்றுவிட, ஹனி அகிலின் சட்டையை பற்றி இழுத்தாள்…

அவளின் செயலில் வியந்த அகில் அவளை கையில் தூக்க ஹனியும் அமைதியாக அவன் கைகளில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்..

“என்னம்மா???” தன்னிடம் பேசுவாளா என்று தயங்கியவாறே அகில் கேட்க, ஹனி அவன் முன்னால் தன் வலது கையை நீட்டினாள்

அகில் புரியாமல் பார்க்க, “இனி என் மம்மிய என்கிட்ட இருந்து கூட்டிட்டு போக மாட்டேன்னு ப்ராமிஸ் பண்ணுங்க..” சீரியஸாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு ஹனி கேட்க, அவர்களின் பாசப்பிணப்பை கண்டு மகிழ்ச்சியுற்றவனாக அவள் கையில் தன் கையை வைத்து ப்ராமிஸ் செய்தான் அகில்..

“கண்டிப்பா ஹனி குட்டி.. எப்போவும் உங்களை நான் பிரிக்க மாட்டேன்..” அகில் உறுதியளிக்க ஹனி அவனை கட்டிக் கொண்டாள்..

“தேங்க்ஸ் ப்பா “ என்றவள் அகிலின் கன்னத்தில் முத்தம் வைக்க, அகிலுக்கு மேனி சிலிர்த்தது.. முதல் முறையாக அப்பா என அழைக்கும் மகளை உச்சி முகர்ந்தவனுக்குள் அத்தனை சந்தோஷம்.. உலகமே வண்ணமயமாக ஆனது போல் உணர்ந்தான். கண்கள் கூட லேசாக கலங்கிவிட்டது.. மகளை அணைத்துக் கொண்டவன்,

“தேங்க்ஸ் டா.. நீயாச்சும் இந்த அப்பாவை சீக்கிரம் புரிஞ்சிக்கிட்டியே..” என்க,

ஹனியோ, “நீங்க தான் என்னோட அப்பாவா?? ஏன் இவ்வளவு நாள் சொல்லலை…. அம்மா தான் இப்போ சொன்னாங்க..” என்றவள் பேசிக் கொண்டே போக.. அகில் சுமியை நன்றிப்பார்வை பார்த்தான்.

சுமி சலனமே இல்லாமல் இருவரையும் பார்த்திருந்தாள்… அகிலின் வருத்தம் தாளாமல் அவள் தான் ஹனியிடம் அப்பா என்று அழைக்க சொல்லியிருந்தாள் ஆனால் இந்த சத்தியம் அவளே எதிர்பாராதது தான்.. ஏனோ தன்னை விட்டு மகள் நழுவி செல்கிறாளோ என்று பயமாக இருந்தது. அதை வெளிக்காட்டாதவள்,

“உனக்காக இல்லை.. என் பொண்ணுக்காக தான் சொன்னேன்.. அப்பன் பேரு தெரியாதவன்னு யாரும் சொல்லிட்க்கூடாது பாரு.. அதுக்காக தான்..” என்றவள் மகளை அவனிடமிருந்து பிடுங்கிக் கொண்டு சென்றாள்..

அவள் கூறியது சரியாக அவனை தாக்கினாலும்.. என்று இந்த நிலைமை மாறும் என்று தெரியாமல் அவள் பின்னால் சென்றான் அகில்..

கண்களில் விழுந்த சூரிய வெளிச்சத்தில் கண்விழித்த வினு, கண்ணை கசக்கியவாறு பார்க்க, எதிரில் இருந்த சுவர் கடிகாரம் மணி எட்டு என்று காட்டியது..அதை பார்த்தவள் பதறியவாறு எழும்ப, அவளை விடாமல் பிடித்திருந்தான் திரு..

திரும்பி பார்த்தவள் தன்னை ஒட்டியவாறு படுத்துக் கொண்டிருந்த திருவை பார்த்து மிரண்டு அவனை விலக்க, திரு மேலும் அவளோடு ஒன்ற முயன்றான்..

“டேய் இப்பாவாச்சும் என் பொண்டாட்டி கூட டூயட் ஆட விடு டா.. நான் பாவம்டா..” இன்னும் தூக்க கலக்கத்தில் அகில் எழுப்புவதாக நினைத்துக் கொண்டு திரு கூற, வினு தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்..

“அரசு.. அரசு எழும்பு டா.. உன்னை யாருடா இங்க வந்து படுக்க சொன்னது.. எவ்வளவு நேரம் தூங்கிட்டேன்.. எல்லாரும் என்ன நினைப்பாங்க…” திருவின் சட்டையை பற்றி உலுக்கியவாறே வினு புலம்ப, திருவும் அவளது சத்ததில் விழித்தான்..

“என்ன புஜ்ஜி.. ஏன் கத்துற???” தன்னருகே பதட்டமாக அமர்ந்திருப்பவளை பார்த்தவாறே அவன் கேட்க, அவள் முறைத்தாள்..

“ஏன் டா என்னை எழுப்பி விடல.. இப்போ பாரு லேட்டாகிடுச்சு… வெளியே போள அண்ணி சிரிப்பாங்க..” என்றவள் அவனை குறை சொல்ல, திரு சிரித்தான்..

“நமக்குள்ள ஒன்னும் நடக்கலன்னு உன் தம்பி, அண்ணான்னு எல்லாருக்கும் தெரியும்.. இதுல உன்னை பார்த்து தான் சிரிக்கப் போறாங்களா???” திரு மீண்டும் கட்டிலில் விழுந்து சிரிக்க, வினு கொலைவெறியானாள்.. அவனை அடியில் மொத்தியவள் பின் வேகமாக குளித்து தயாரானாள்.. அதற்கும் அவன் சிரித்து வைக்க,, அங்கிருந்த தலையனையை அவன் மீது விட்டெறிந்தாள்..

அதன்பின் திருவும் குளிக்க செல்ல, வினு வெளியே மெதுவாக எட்டிப் பார்த்தாள்.. யாரையும் காணாது போகவும் யோசனையாக ஹாலுக்கு வந்தவளிடம் சுதா அனைவரும் அருகில் இருக்கும் பூங்காவிற்கு சென்றிருப்பதாக கூற, வினு நிம்மதியாக உணர்ந்தாள்.. தாயோடு சேர்ந்து அனைவருக்கும் காலை உணவு தயாரிக்க வினு உதவியவாறு இருக்க, அனைவரும் திரும்பி வந்திருந்தனர்…

வந்ததும் ஹனி வினுவின் இடுப்பில் ஏறிக் கொண்டு பூங்காவில் விளையாடியது, அகிலை அப்பாவென அழைத்தது என அனைத்தையும் கூறினாள். வினுவும் மகிழ்வுடன் அவள் சொல்வதை கேட்டவாறே வேலைகளை கவனித்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த விக்கி, சுமியிடம் வர, அவள் அவனை விசித்திரமாக பார்த்தாள். . இதுவரை அவன் அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூட அவனாக பேசியிருக்கவில்லை..

“தேங்க்ஸ் அண்ணி..” விக்கி கூற, சுமி அவளை யோசனையாக பார்த்தாள்..

“எதுக்கு தம்பி???” ஏனோ அவளால் அந்த பாசக்கார தம்பியிடம் முகத்தை திருப்ப முடியவில்லை.. அவளும் தான் பார்க்கிறாளே.. அவன் வினுவின் மீதும் ஹனியின் மீதும் கொண்டிருக்கும் பாசத்தை.

“எல்லாத்துக்கும் தான் அண்ணி..” காலை தன் அண்ணனிடம் தான் தனியாக பேச விரும்புவதை உணர்ந்து, அவள் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டதை மனதில் வைத்து தான் அவன் நன்றியுரைத்தான்.

“ஏன் தம்பி நீங்க நிஜம்மாவே அந்த கிரீன் சுடிகிட்ட அடி வாங்கினிங்களா???” கண்களில் சிரிப்போடு சுமி கேட்க, விக்கிக்கு வெட்கமாக போனது..

“அண்ணி.. அது சும்மா சொல்றாங்க எல்லாரும்.. அனு அண்ணி சொன்னதை நம்பாதிங்க..” தன் புது அண்ணியிடத்தில் தான் அடிவாங்கியதை சொல்ல முடியாமல் அவன் தயங்க, சுமி அவனை நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள்..

“அனு அக்கா சொன்னதுக்காக நான் கேட்கல.. ஹனியே சொன்னா.. அவ தான் உங்களுக்கு அடி வாங்கி கொடுத்தாளாம்…” என்றவள் சிரிக்க, விக்கி தலையை சொறிந்தான்..

“ஹி ஹி வாழ்க்கைன்னா சில பல அடிகள் விழத்தான் செய்யும் அண்ணி…” அசடு வழிந்தவாறு விக்கி அங்கிருந்து செல்ல, சுமியும் சிரித்தவாறு ஹனியை காண சென்றாள்.. அங்கே வினுவோடு ஹனியிருக்க, ஹனியை இழுக்காத குறையாக அவளிடமிருந்து பிரித்து சென்றாள்.. வினு அவளுடன் பேச முயல, சுமி அதையெல்லாம் கவனிக்கவில்லை..

டைனிங் டேபிளில் அனைவரும் சாப்பிட அமர்ந்திருக்க, அனுவும் சுமியும் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தனர்… சுதா சுமியை சாப்பிட அமர கூறிய போதும் அவள் கேட்காமல் அனைவருக்கும் பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். வினு சட்டமாக அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க, திரு அவளை பார்த்திருந்தான்… மெதுவே அவளருகே குனிந்தவன்,

“ஏன் புஜ்ஜி மா.. நீயும் பரிமாறலாம் தானே?? “

“போடா எனக்கு ரொம்ப பசிக்குது..” என்றவள் சாப்பிட ஆரம்பிக்க,

சுதா நிகிலிடம் பேசியவாறு இருந்தார்… சுதாவின் சொந்த கிராமத்தில் திருவிழா தொடங்க இருப்பதால், சுமியை சென்னைக்கு அழைத்து செல்லும் முன் அனைவரும் குடும்பமாக குலதெய்வ கோவிலுக்கு சென்று வந்தால் என்னவென்று தோன்ற, ஊரில் இருக்கும் தன் தம்பியிடம் பேசியிருந்தார்.. அதை இப்போது அனைவரிடமும் அவர் கூற, வினுவும் விக்கியும் மகிழ்ச்சியானார்கள்..

சுதாவின் சொந்த ஊருக்கு செல்ல வினுவின் அப்பா குமார் அதிகம் அனுமதிக்க மாட்டார்.. அவர் வெளியூர் வேலைகளுக்காக செல்லும் போது அவருக்கு தெரியாமல் பிள்ளைகளை அனுப்பி வைப்பார் சுதா.. ஆனால் அனைவரும் வளர்ந்த பின்னர் போக்குவரத்து மிகவும் குறைந்துவிட்டது.. ஆனால் அடிக்கடி அங்கிருக்கும் சுதாவின் தம்பியோடும் அவரது மனைவியோடும் போனில் பேசுவார்கள்..

இப்போது அங்கே செல்ல வேண்டும் என்றதும் வினுவின் முகத்திலும் விக்கியின் முகத்திலும் பல்ப் எரிய, அனைவரும் கலந்து பேசி மறுநாளே சுதாவின் சொந்த கிராமத்திற்கு செல்வது என முடிவு செய்தனர்.. திரு ஏற்கனவே திருமணத்திற்காக என்று பத்து நாட்கள் விடுமுறை எடுத்திருக்க அவனும் ஒத்துக் கொண்டான்..

சாப்பிட்டு முடித்ததும் ஹனி வினுவை விளையாட கூப்பிட, அவளும் சந்தோஷமாக ரித்தின் மற்றும் விக்கியோடு சேர்ந்துக் கொண்டு விளையாட ஆரம்பித்தாள்.. அதை கவனித்த சுமி ஹனியை அழைக்க, ஹனி விளையாட்டு குஷியில் அவளிடம் ஓடி வந்தாள்..

“என்னம்மா??? எதுக்கு கூப்பிட்டிங்க???”

“சாப்பிட்டதும் விளையாட கூடாது.. வாங்க நான் ரூம்ல டி.வி போட்டு தரேன்..” சுமி ஹனிக்கு ஆசைக்காட்ட.. ஹனியும் விளையாட்டை மறந்து அவளோடு சென்றாள்…

பாதி விளையாட்டில் அழைத்து செல்லும் சுமியை தடுக்க தெரியாமல் அமைதியாக நின்றனர் விக்கியும் வினுவும்…

“இட்ஸ் ஓ.கே வினு.. அவங்க சீக்கிரம் உன்னை புரிஞ்சிக்குவாங்க.” வினுவின் தோளில் கைப்போட்டவாறு விக்கி உரைக்க, வினுவும் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தாள்..

என்ன தான் ஹனி சுமியின் குழந்தை என்று சமாதனம் செய்தாலும் ஏனோ பாசம் வைத்த மனதால் சட்டென்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை..

“அவங்க என்கிட்ட இன்னும் பேசவேயில்லை விக்கி.. உங்க எல்லார்கிட்டயும் பேசுறாங்க..” ஆனா என்னை கண்டுக்கிறதேயில்லை வருத்தமாக வினு கூற,

“வினு நீ வேணும்னா அண்ணிக்கிட்ட பேசிப் பாரேன்..நான் இன்னைக்கு பேசினப்போ கூட அண்ணி என்கிட்ட கோபமா பேசல..”

“ஹ்ம்ம் நீ சொல்றதும் சரி தான்டா.. நான் போய் அண்ணிக்கிட்ட பேசிப் பார்க்கிறேன்.. என் மேல தான் தப்பு.. அவங்க திரும்பி வந்ததுக்க அப்புறம் ஒரு தடவை கூட நான் அவங்க கூட பேசல..” என்றவள் வேகமாக தன் அறைக்கு சென்று சுமிக்காக அவள் வாங்கி வைத்திருந்த புடவையை எடுத்துக் கொண்டு சுமியின் அறையை நோக்கி சென்றாள்…

ஹனி அமைதியாக அமர்ந்து டி.வி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சுமி மறுநாள் கிளம்ப வேண்டும் என்பதால் துணிகளை பெட்டியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்…

“அண்ணி… இங்க இருக்கிங்களா??? வேகமாக சுமியிடம் பேச வந்துவிட்டாலும், சுமியின் ஒட்டாத பார்வை வினுவிற்கு பேச வந்ததையெல்லாம் மறக்க செய்ய, அமைதியாக நின்றாள்…

“ம்ம்.. என்ன???” கையில் இருந்த துணியில் கவனத்தை பதித்தவாறு கேட்டாள் சுமி..

“அது.. அது வந்து.. நீங்க திரும்ப வந்ததுக்க அப்புறம் நான் உங்க கூட பேசவே இல்லை… சாரி அண்ணி.. நான் பண்ணினது தப்பு தான்.. எனக்கு என்னோட கல்யாணம். இப்போ அவசியம் தானான்னு ரொம்ப குழப்பமா இருந்துச்சு.. சாரி…” பொய்யுரைக்காமல் வினு வெளிப்படையாக உன்மையை உரைக்க, சுமி திரும்பிக் கூட பார்க்கவில்லை..

“ம்ம்ம்..”

“அ..அண்ணி.. இந்தாங்க.. இது நான் உங்களுக்காக வாங்கின சாரி.. வாங்கிக்கோங்க..” கையில் இருந்த புடவையை அவளிடம் வினு நீட்ட.. அப்போதும் சுமியிடம் எந்த மாறுதலும் இல்லை…

“எனக்கு வேண்டாம் நீ எடுத்துட்டு போ…” அவள் முகம் காணாமல் சுமி மறுக்க,

“ஏன் அண்ணி புடவை பிடிக்கலையா??”

“எனக்கு புடவை கட்டுறது பிடிக்காது.. நீ எடுத்துட்டு போ..”

“என் மேல கோபமா இருக்கிங்களா அண்ணி???”

“உரிமை இல்லாதவங்க மேல நான் கோபப்படுறதில்ல..” அவள் குரலில் இருந்தது வெறுப்பா ஆற்றாமையா எனத் தெரியாமல் வினு தான் குழம்பிப் போனாள்..

“நான் ரொம்ப ஆசையா வாங்கினேன் அண்ணி… புடவை கட்டுறது பிடிக்காட்டாலும் வச்சிக்கோங்க.. தோணுற டைம் கட்டுங்க அண்ணி ப்ளீஸ்…” என்றவள் புடவையை அங்கே கட்டிலில் வைக்க, ஏற்கனவே அவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஹனி எழும்பி வினுவை தூக்க சொல்ல, வினு அவளை தூக்கிக் கொண்டு வெளியே சென்றாள்..

சுமிக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.. மனதளவில் அவளுக்கு வினுவின் வெறுப்பு இல்லை என்றாலும் தன்னை விட தன் மகளுக்கு அவளை பிடிக்கிறது என்பதே அவளை கோபமடைய செய்தது.. ஹனி மட்டுமே தன் உலகம் என்று நம்பி வந்தவளால் தன் மகளை வினுவோடு பங்கு போட முடியவில்லை.. தாய்மை அவளின் கண்களை மறைக்க, தேவையில்லாமல் வினுவின் மேல வெறுப்பை வளர்த்தாள் அவள்..

கட்டிலில் கோபமாக அமர்ந்தவளின் கண்ணில் அருகிலிருந்த புடவை தென்பட, அதை தூக்கி கீழே எறிந்தவள், நெற்றியை கைகளால் தாங்கியவாறு அமரந்துவிட, அவளின் செய்கையை வெளியே நின்று பார்த்திருந்த வினுவிற்கு புடவையை தன் முகத்திலே விட்டெறிந்தது போல் இருந்தது..

ஹனியை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றவள் தன் அன்னை சுமியை அழைத்து வர கூறவும் ஹனியை விட்டுவிட்டு மீண்டும் அவளது அறைக்கு வந்தவளின் கண்ணில் தான் இந்த காட்சி விழுந்தது.

அழுகை வேறு வர, அங்கிருந்து வேகமாக தன் அறைக்கு சென்று அழ ஆரம்பித்தாள்..

அழுதவாறு ஓடும் மனைவியை பின்தொடர்ந்து வந்தான் திரு.. அவனை பார்த்ததும் வேகமாக முகத்தை துடைத்தவள் திருவை பார்த்து சிரிக்க, அவன் அவளை கூர்மையாக பார்த்தான்..

“அது ஒண்ணுமில்ல அரசு… நான் எதோ…” அழுகையில் பேச்சு வராமல் போக அவனை பார்த்தவாறு நின்றாள்..

“பொய் சொல்லாத புஜ்ஜி மா.. நான் பார்தேன்.. நீ சுமி ரூம்ல இருந்து அழுதுட்டு ஓடி வந்ததை..” என்றவனுக்கு அங்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை.. ஆனால் அழும் மனைவியை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டவன் தன் கை வளைவில் வைத்துக் கொண்டே என்னவென்று கேட்க, வினுவும் அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தவாறே நடந்ததை கூறினாள்..

அவள் கூறுவதை கேட்டவனுக்கு தங்கையை நினைத்து யோசனையில் புருவம் சுருங்கியது.. தங்கை இப்படி நடந்துக் கொள்பவள் இல்லையே என்று நினைத்தவன் இப்போது வினுவை சமாதானம் செய்வதே பிரதானமாக தோன்றியதால்,

“அவ எதாச்சும் கோபத்துல இருந்திருப்பா புஜ்ஜி மா.. நான் பேசுறேன் அவள் கிட்ட…

“வேண்டாம் வேண்டாம்” அவசரமாக மறுத்தவள், “நீ எனக்காக பேசினா.. அப்புறம் உன் மேலயும் கோபப்படுவா..” என்றவளின் முகம் அழுகையில் சிவந்திருந்தது..

அவள் முகத்தை தன் நெஞ்சில் இருந்து நிமிர்த்தியவன் அப்படியும் இப்படியும் திருப்பிப் பார்க்க, வினு அவனை புரியாமல் பார்த்தாள்..

“என்ன பார்க்கிற??”

“அதில்ல புஜ்ஜி மா… அழுதாலும் பொண்ணுங்க பார்க்க அழகா இருப்பாங்களாமே??? ஆனா நீ ஏன் அசிங்கமா இருக்க” என்றவன் முகத்தை சுழிக்க, வினுவின் முகம் அழுகையில் இருந்து கோபத்தை தத்தெடுத்தது..

“என்னடா சொன்ன.. அசிங்கமா இருக்கா..?, உன்னை…!!” என்றவள் அவனை அடிக்க துரத்த… அவன் கட்டிலை சுற்றி ஓடினான்..

“நிஜம்மா தான்டி சொல்றேன்.. நீ அழுதா அசிங்கமா இருக்க..”

“டேய்ய்ய்ய்ய்… உன்னை..!!” ஒரு வழியாக அவனை பிடித்தவள் அவனை கட்டிலில் தள்ளி தலையனையால் அவனை அடிக்க, லாவகமாக அதை தடுத்தவன் அவனை தன் கையணைப்புக்குள் கொண்டு வந்தான்..

மொத்தமாக அவன் மீது படுத்திருந்தவள் அவனது செய்கையில் விழிக்க, அவன் அவளை தன்னோடு சேர்த்தணைத்தான்..

“புஜ்ஜி மா.. நீ எனக்காக கூட இதுவரைக்கும் அழுதது இல்லை..ஏன் நான் உன்னை மோசமா பேசினப்போ கூட தைரியமா இருந்த ஆனா இப்போ இந்த சின்ன விஷயத்துக்காக இப்படி அழலாமா?? ரிலாக்ஸ் மா.. சுமியோட மனசுல எதோ ஒன்னு அவளை டிஸ்டர்ப் பண்ணுது… அதனால தான் இப்படி நடந்துக்குற.. சீக்கிரம் சரியாகிடுவா…” அவள் நெற்றியில் தன் நெற்றியால் முட்டியவன் அவளுக்கு புரியவைக்க, வினுவும் அவன் சொல்ல வருவதை புரிந்துக் கொண்டு, இனி சுமி மனதில் இருப்பதை தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவு செய்துக் கொண்டாள்..

“ம்ம்” முனகலாக கூறியவள் அவன் நெஞ்சில் தலைசாய்த்துக் கொள்ள, திருவும் அவளை இதமாக அணைத்துக் கொண்டான்..

“புஜ்ஜி மா…” அவள் நெற்றியில் தன் உதட்டால் கோலம் வரைந்தவாறே அவன் அழைக்க,

“ம்ம்..”

“என் மேல கோபம் போய்டுச்சா???” தன் அணைப்பில் அவள் விலகாமல் இருப்பதில் கணவனாக அவனது உணர்வுகள் தட்டியெழுப்பப்பட, அவளை தன்னைவிட்டு விலக்குவதற்காகவே அப்படி கேட்டான்.. இந்த நிலமையில் அவன் என்ன செய்தாலும் அவள் எதுவும் கூற மாட்டாள் தான். ஆனால் ஏற்கனவே ஒரு முறை சூழ்நிலையால் இருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்துவிட்டனர்.. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய அவன் விரும்பவில்லை..

வேகமாக அவனை விட்டு விலகியவள், முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக் கொண்டு, “நான் இன்னும் கோபமா தான் இருக்கேன்… நீ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்காத” என்றாள் இவ்வளவு நேரம் அவன் அணைப்பில் கட்டுண்டு ,இருந்ததையெல்லாம் மறந்து..

அவள் பாவனையில் பொங்கிய சிரிப்பை வாய்க்குள்ளே அடக்கியவன் சரி என்பது போல் தலையசைக்க.. அவள் அவனை முறைத்தவாறு அங்கிருந்து சென்றாள்.. ஆனால் மனமோ மாறாக மகிழ்ச்சியில் ததும்பியது..

அன்றிரவு தன் அறைக்கு வந்த அகில் போர்வையையும் தலையனையையும் எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்கு கிளம்ப, சுமி அவனை தடுத்தாள்..

“நீ அங்க போக வேண்டாம்.. இங்கேயே எங்கயாச்சும் படுத்துக்கோ..” முகத்தை திருப்பியவாறு சுமி கூற,

“ஏன் என்னாச்சு??? உனக்கு தான் நான் இங்க படுத்தா பிடிக்காதே…” எங்கே வெளியே செல்ல சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயமிருந்தாலும் காரணம் அறிய வேண்டி கேட்டான்..

“நீ வெளியே போனா.. என் அண்ணாவும் பின்னாடியே வருவான்.. அதனால இங்கேயே படுத்துக்கோ..” எரிச்சலாக கூறியவள் தரையில் ஒரு போர்வையை விரித்து படுக்க ஆயத்தமாக… அகிலும் கட்டிலின் மறுபுறத்தில் போர்வையை விரித்தான்.. மனதில் திருவிற்கு ஆயிரம் நன்றிகளை கூறிவிட்டு திரும்பியவன், சுமியும் தரையில் போர்வையை விரிப்பதை பார்த்து அதிர்ந்தான்..

“சுமி.. நீ ஹனிக்கூட மேல படுத்துக்கோ..” என்றவன் பார்வையால் மகளை வருடினான்.. சுமி கூறிய பின் இன்று முழுவதும் அவனோடு தானாகவே வந்து பேசியிருந்தாள் அவனது மகள்.

“எனக்கு தெரியும்… நான் என்ன பண்ணணும்னு.. நீ உன் வேலைய பாரு..” முகத்தில் அடித்தாற் போல் கூறியவள் படுத்துக் கொண்டாள்.. அகிலும் அவள் முகத்தை பார்த்தவாறே தன் போர்வையில் படுத்துக் கொண்டான்.. அவள் தரையில் படுத்திருப்பது வருத்தமாக இருந்தாலும் மனதின் ஒரு ஒரம் தனக்காக என்று மகிழவே செய்தது..

திருவும் போர்வையோடு கிளம்ப, வினு அவனை அவர்களது அறையிலே படுக்க கூறினாள்..

“அண்ணா அங்க இருக்க மாட்டான் அரசு… உன் தங்கச்சிக்கு கண்டிப்பா புரிஞ்சிருக்கும். நேத்து நீயும் அங்க தான் படுத்திருந்தன்னு அதனால இன்னைக்கு அண்ணாவை அனுப்ப மாட்டாங்க..” என்றவள் பெருமிதமாக பார்க்க, திருவிற்கு கூட ஆச்சரியம் தான்.. வினுவின் புத்திக் கூர்மையை கண்டு,

“அட ஆமா.. அப்போ இன்னைக்கு நான் உன்கூட தூங்கலாமா???” ஆர்வமாக கேட்டவனை முறைத்தவள், தரையை சுட்டிக் காண்பித்து

“அதோ அங்க படுத்துக்கோ” என்க, அவன் கையில் இருந்த போர்வையோடு வெளியே செல்ல ஆயத்தமானான்..

“டேய் என்னடா பண்ற???” அவன் கைகளை பற்றி தடுத்தவாறு அவள் கேட்க, அவனோ அவள் கையை தட்டிவிட்டு விட்டு,

“என்னால கீழே எல்லாம் தூங்க முடியாது… நான் பேசாம என் சாமியார் நண்பனை கூட்டிட்டு மேலே போய் தூங்கிக்கிறேன்”..என்றான் கர்மசிரத்தையாக …

“லூசு மாதிரி பேசாத டா.. அவங்களை சேர்த்து வைக்க வேண்டாமா???”

“அப்போ நாம சேர வேண்டாமா???” எதிர் கேள்வி கேட்டவனை பார்த்து வினு ஙே என்று விழிக்க,

“ஒன்னு நானும் உன்கூட தான் படுப்பேன்.. அப்படி இல்லாட்டி என் சாமியார் ஃப்ரெண்ட் கூட தான் தூங்குவேன்..” என்றவனது கூற்றில் வினு அவனை விழி விரிய பார்த்தாள்..

அவன் இப்படி மிரட்டுவான் என்று அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.. நேற்று அவள் அவனை அகிலின் பின்னால் அனுப்பியதன் காரணமே இது தான்.. விஷயமறிந்து சுமி மீண்டும் தன் அண்ணாவை வெளியே அனுப்பாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக தான்… ஆனால் இதில், தான் இப்போது வசமாக மாட்டிக் கொண்டதை நினைத்து அவள் திகைத்து நிற்க, திருவோ டீலா?? நோ டீலா?? என்ற விதத்தில் அவளை பார்த்தான்….

“சரிப் போ.. கட்டில்ல படுத்துக்கோ ஆனா எதாச்சும் சேட்டை பண்ணின??? பிடிச்சி கீழே தள்ளி விட்டுருவேன்..” ஒற்றை விரலை நீட்டி மிரட்டியவள் அவன் கையில் இருந்த பெட்ஷீட்டை வாங்கி கட்டிலில் விரிக்க ஆரம்பித்தாள்..

அவளை நினைத்து ரகசியமாக புன்னகைத்தான் அவளது ஹிட்லர்.. அவள் போர்வையை விரிப்பதற்கள் தண்ணீர் குடித்துவிட்டு வரலாம் என்று வெளியே வந்தவன் அங்கே விக்கி பதுங்கி பதுங்கி செல்லவும் யோசனையாக அவனை பின் தொடர்ந்தான்..

அனைவரும் உறங்கியிருக்க..இந்த நேரத்தில் எங்கே செல்கிறான் என்பது போல திருவும் அவன் அறியாமல் பின்னே செல்ல.. விக்கி நேராக சென்றது திருவின் வீட்டு மொட்டை மாடிக்கு…

விக்கி மேலே செல்ல திரு கீழேயே நின்றுக் கொண்டு பார்த்தான்.. மேலே சென்ற விக்கி அங்கே யாரும் இல்லை என்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு வேகமாக கீழே வந்து மொட்டை மாடிக்கு செல்லும் கதவை சாற்றினான்…

அவனது செய்கையை புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த திருவிற்கு அடுத்து அவன் செய்ததை பார்த்து சிரிப்பு பொத்துக் கொண்டு வ்ந்தது.. ஏனென்றால் மொட்டை மாடிக்கு செல்லும் கதவை பூட்டு வைத்து பூட்டிக் கொண்டிருந்தான் விக்கி.!!!.

விழிகள் தொடரும்….

KM6

 6

 

“வச்சு நம்ம வைஷு தான் டீ மாப்பிள்ளைக்கு நகை வாங்கிண்டு வந்தா” சாரங்கன் விஷயத்தை சொல்ல,

 

“நல்ல காரியம் பண்ண டீ வைஷு. கண்டிப்பா நாம போடலானா அசிங்கமாகிருக்கும். அந்த மாமி கொஞ்சம் பவுசு எதிர்பார்க்கறா.” வச்சு குடும்பத்துடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

 

“நம்மள விட அவா தான் உசத்தின்னு காட்டிக்கணும்னு நெனைக்கறா” வைஷு முனகினாள்.

 

“மொதல்ல அவாளும் வாங்கலையாம் மா. இவர் தான் அன்னிக்கு காத்தால நெனச்சுண்டு பொய் வாங்கினாராம். ஆனா வைஷு ஆன் தி ஸ்பாட்ல பண்ணது பெரிய விஷயம்” அனு பாராட்ட,

 

“நான் சொல்றத யார் நம்புனீங்க. அன்னிக்கு பந்தீல உக்காந்துண்டு சாம்பார் கொண்டா, பாயசம் கொண்டா, இன்னும் கொஞ்சம் வடாம் போடுன்னு சொல்லிட்டு நாம்ம கிட்ட வந்து அது சொத்தை இது சொள்ளன்னு கம்பளைண்ட் பண்றா. அந்த மாமிய நான் டீல் பண்ணிக்கறேன்.என்கிட்டே விடுங்கோ” வைஷு வீம்பாக நிற்க,

 

“ஹேய் வைஷு. அப்படி எல்லாம் எதுவும் பண்ணாத. நீ அன்னிக்கு அவா கிட்ட ஸ்வீட் கேட்டேளே ன்னு சொன்னப்பவே பிரச்சனை வருமோன்னு பயந்தேன். நீ கல்யாணம் முடியற வரை கொஞ்சம் வாய மூடிண்டு இரு” வச்சு பதறினாள்.

 

“என்ன வச்சு நீயே இப்படி பேசற. எல்லார்கிட்டயும் தைரியமா பேச சொல்லி வளத்ததே நீ. இப்போ நீயே பேசாத ன்னு சொல்ற. அவ ஒன்னும் தப்பா பேசலையே. அவாளோட வீம்பு பேச்சுக்கு பதில் கொடுத்தா. அவ்ளோ தான்” சாரங்கன் மகளின் பக்கம் நின்றார்.

 

“அப்படி சொல்லு பா”

 

“ஏன் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் அனு நன்னா இருக்கறது புடிக்கலயா?” வச்சு ஆத்திர பட,

 

“அம்மா.. நீ ஏன் மா பயப்படற. அத்திம்பேர் அப்படி எல்லாம் விட்டுட  மாட்டார். அனு அவர் பொறுப்புன்னு நான் சொல்லிருக்கேன்” வைஷு கொதிக்க,

 

“ஆமா நீ பெரிய மனுஷி. நோக்கு தெரியாது வைஷு”

 

“சரி மா. நோக்கும் வேண்டாம் நேக்கும் வேண்டாம். நான் டெரெக்டா அவா கிட்ட மல்லுக்கு நிக்க மாட்டேன். போதுமா” வைஷு எதையோ யோசித்து சொல்ல,

 

“என்ன டீ ஏதோ பிளான் பண்ற மாதிரி இருக்கு” அனு சிரித்துக் கொண்டு கேட்க,

 

“ஆமா. என்னோட டீலிங்கே தனி. டோன்ட் ஒர்ரி. கல்யாண வேலைய பார்ப்போம்” வைஷு சபையைக் கலைத்துச் சென்றாள்.

 

“ஆமா இன்னும் சரியா சொல்லப் போனா ரெண்டரை மாசம் தான் இருக்கு. மண்டபம் புக் பண்ணனும், சமையலுக்கு யாரைச் சொல்லலாம்? அவா வேற ஸ்பெஷலா சொல்லிட்டு போயிருக்கா வேற தளிகை பண்றவன வரச்சொல்லுங்கோன்னு”

 

“வச்சு என்னத்துக்கு டீ டென்க்ஷன் ஆகற. நம்ப ஸ்ரீரங்கம் கோபு வ வரச்சொல்லுவோம். இப்போ எல்லார் கல்யாணத்துலையும் அவன் தான் ஜமாய்க்கறான்.” சாரங்கன் ஞாபகப் படுத்த,

 

“ஆமா சரியா சொன்னேள். கோபு வுக்கு போன் பண்ணி சொல்லிடுங்கோ. அப்புறம் நேர்ல பத்திரிகை குடுத்து அட்வான்ஸ் கொடுத்துட்டு வந்துடுவோம்” கோபு வின் பெரியரைக் கேட்டதும் முகம் மலர்ந்தது வச்சுவுக்கு.

 

“பத்திரிக்கை நாளைக்கே அடிக்க குடுத்துடறேன். நாள் பாத்து வெச்சுட்டேன்” வெளி வேலைகளை தான் எடுத்துக் கொண்டார் சாரங்கன்.

 

“உங்க அண்ணாவையும் கூட்டிண்டு போங்கோ. அவருக்கு தான் எங்க யார் பேர போடணும் னு தெரியும். ஆச்சாரியன் பேரையும் மறக்காம போட சொல்லுங்கோ” வழக்கம் போல அனைத்தையும் தெளிவு படுத்தினாள்.

 

“மத்த வேலை எல்லாம் நாங்க டிவைட் பண்ணி தரோம்” வைஷு பிரஸ்தாபித்தாள்.

 

அத்தை மாமா பாட்டி தாத்தா என சொந்த பந்தங்கள் அனைவருக்கும் கல்யாண பரபரப்பு தொற்றிக் கொண்டது.

 

வச்சுவின் தாயார் இன்னும் கிராமத்தில் தான் இருந்தார். எண்பது வயதை கடந்துவிட்டதால் அவரை நிச்சயத்திற்கு வரவேண்டாம், கல்யாணத்திற்கு ஒரு மாதம் முன்பே கூட்டி வருமாறு வச்சு தன் அண்ணனிடம் கூறியிருந்தார்.

 

பப்பி பாட்டி வந்தால் தான் என்ன என்ன க்ரமமாக செய்ய வேண்டும் என பட்டியல் போடுவாள். அவள் பெயர் பத்மினி.

பேரன் பேத்திகள் பேச்சு வரும் மழலையில் அவளை பம்மி பாட்டி என்று அழைத்து நாளடைவில் அது பப்பி பாட்டி ஆனது.

 

பாட்டி வச்சுவுக்கும் மேல். அனைவரையும் ஆட்டி வைத்து விடுவாள்.

அவளது வரவை ஆவலாக எதிர் பார்த்தாள் வைஷு.

 

வைஷுவுக்கு பாட்டி என்றால் உயிர். பாட்டி தான் அவளுக்கு நிறைய கற்றுக் கொடுத்தார். ஒருவரை பார்த்தவுடன் கணிப்பது, பேச்சால் மடக்குவது அனைத்தும் வைஷுவுக்கு பாட்டியின் சொத்து.

 

இதே போல பாட்டிக்கு செல்லப் பேரனாக ஒருவன் ஆஸ்திரேலியாவில் இருக்கிறான். அரவிந்த் கிருஷ்ணா. இந்த பெயரை வைத்ததே அவன் பாட்டி தான். வேணுவின் தாயார்.

 

“உங்க அம்மா என்ன பண்ணிடுவா. நீ போய்ட்டு வா” என சொல்லியே அரவிந்துக்கு அவன் தாய் மேல் பயமில்லாமல் ஆக்கிவிட்டாள். பங்கஜமும் ஒரு காலத்தில் மாமியாருக்கு பயந்து வாழ்ந்தவள் தான்.

அவர் இறந்ததும் ஆட்சி இவள் கைக்கு வந்தது. வந்து என்ன பிரயோஜனம்?

பிள்ளைகள் பெரிதாகி விட்டனர். அவளையே அடக்கும் அளவுக்கு. அதனால் வேணுவிடம் மட்டும் தான் அனைத்தும்.

 

விசிலடித்துக் கொண்டே வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். கார் சாவியை அங்கிருந்த மேசை மீது தூக்கி எரிய, பின்னால் வந்தனர் கெல்சியும்  அவளது பாய் ப்ரெண்டும்.

 

“ஹே டூட்! ஆர் யு லீவிங் டுமாரோ?” கெல்சி கேட்க,

 

“ஆமா கெல்சி. நீங்க தான் என்னை ஏர்போர்ட்டில் டிராப் செய்யணும்” இருவரையும் பார்த்து ஆங்கிலத்தில் பேசினான்.

 

” ஷூர். நாங்களும் வரலானு நெனச்சோம் ஆனா, ஜெர்ரிக்கு நெறய்ய வேலை இருக்கு. டோன்ட் மிஸ்டேக்” அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு வருந்தினாள் கெல்சி.

 

“வாட் டு டூ. ஐ வில் மிஸ் யூ கைஸ்” பொய்யாக வருத்தம் தெரிவித்து

‘தாயே நீ வராம இருக்கறதே நல்லது. அங்கேயும் வந்து என் கைய புடிச்சு தொங்குனா, எனக்கு ஊர்ல ஒருத்தனும் பொண்ணு குடுக்க மாட்டான்.’  ஆனந்தமாக தன் உடமைகளை எடுத்து வைக்கலானான்.

 

அண்ணனுக்காக அழகிய கோட் ஒன்றை வாங்கி இருந்தான். அத்துடன் வருங்கால மன்னிக்கு பரிசளிக்க பிளாட்டினத்தில் வைரம் பதித்த தோடு ஒன்றையும் வாங்கியிருந்தான்.

 

பத்து வருடங்கள் கழித்து இந்தியா செல்கிறான். அவன் ப்ளஸ் டூ முடித்தவுடன் அவனை இங்கு அனுப்பி படிக்க வைத்தனர். இங்கேயே வேலை கிடைத்து செட்டில் ஆகி இருந்தான்.

 

ரகு அமெரிக்காவில் வேலை கிடைத்து சென்ற போது அங்கே இரு முறை சென்று அவனுடன் லீவைக் கழித்தான். ஆளே அடியோடு வெள்ளைக்காரன் போல மாறியிருந்தான்.

 

என்னன்னவோ ஆசைகள், மொத்தமாக என்ஜாய் செய்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவுடன் இருந்தான். வைஷு வேறு அவ்வப்போது கண் முன் வந்து செல்ல, ஹார்மோன்கள் வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருந்தது.

 

அவளை வம்பிழுக்க!

 

இரண்டு மாத விடுமுறை மூன்றாக வேறு கிடைத்திருக்க, முன்கூட்டியே கிளம்பினான்.

 

ரகுவிற்கு போன் செய்து ஏர்போர்ட் வந்து விடுமாறு சொல்லிருந்தான்.

 

இந்தியா செல்லும் விமானம் அவனை ஏற்றிச் செல்ல காத்திருந்தது.

கெல்சிக்கும் ஜெர்ரிக்கும் அணைத்தபடி விடை கொடுக்க,

 

மறுநாள் அதிகாலையில் இந்திய மண்ணில் தரையிறங்கியது விமானம்.

 

“டேய் ரகு!” ஓடி வந்து ரகுவை அனைத்துக் கொண்டான்.

 

பின்னால் பங்கஜமும் வேணுவம் நிற்க, இருவரையும் தோளோடு அணைத்துக்கொண்டான்.

 

“என்ன டா கிச்சா. அம்மா அப்பா வ பாக்க இத்தனை வருஷமா!” வேணு சற்று கண் கலங்கினார்.

 

 

“அப்பா என்ன இது கொழந்த மாதிரி” அர்விந்த் அவரை கட்டியணைத்து சமாதானம் செய்ய, அவனுக்கும் அந்த வலி உள்ளே இருக்கத் தான் செய்தது. இருந்தாலும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

 

“நீங்க என்னத்துக்கு இப்போ கொழந்தைய கஷ்டப் படுத்தறேள்” கரகரத்த குரலில் பங்கஜமும் கேட்க,

 

“அட அம்மா நீயுமா!” அவரையும் தோளில் கை போட்டு அழைத்து சென்றான்.

 

“சரி சரி இன்னும் மூணு மாசம் இங்க தான இருக்கப் போறான். பொறுமையா அழுதுக்கலாம். இப்போ வாங்க ஆத்துக்கு போகலாம்” ரகு தன்னுடைய வண்டியில் அரவிந்தின் பெட்டிகளை ஏற்றிக் கொண்டு சொல்ல,

 

“இந்தியா வந்தா தான் ஏதோ ஒரு உரிமை வந்த மாதிரி இருக்கு. ஹே எங்க ஏரியா டா ன்னு நெஞ்ச நிமித்தி நடக்கணும் போல இருக்கு. அங்க ன்னா எப்போ என்ன  நடக்கும் னு பாத்துக்கிட்டே இருக்கணும். என்ன தான் சொல்லு, சொந்த ஊரு சொந்த ஊரு தான்.

சும்மாவா சொன்னாங்க, அசலூருக்கு போனா அசஞ்சு குடுக்கணும், சொந்த ஊர்ல இருந்தா சோறு திங்கணும் னு”

 

 பங்கஜமும் வேணுவும் சிரிக்க,

“என்ன டா கருமம் பழமொழி இது. யார் சொன்னா!?” ரகு விழுந்து விழுந்து சிரித்தான்.

 

“இது மாதிரி நெறையா இருக்கு. எங்க ஊர்ல ஒருத்தன் எப் எம் நடத்தறான். இப்படி தான் மொக்க ஜோக் சொல்லி அப்பப்ப எல்லாரையும் சிரிக்க வைப்பான். உங்களுக்கும் ஒன்னு ஒண்ணா சொல்றேன்” சிரிக்க வைத்தே வீடு வரை கூட்டி வந்தான்.

 

ரொம்ப நாளைக்கு பிறகு வீட்டிற்குள் வந்தவன், நிம்மதியாக உணர்ந்தான்.

 

அவன் சென்ற பிறகு வீட்டை சில மாறுதல்களுடன் மாற்றி அமைத்திருந்தான் ரகு. அவ்வப்போது வீடியோ காலில் பார்த்தாலும் இப்போது தான் நேரில் பார்த்து அனுபவிக்கின்றான்.

 

 

 

“குளிச்சுட்டு வந்து சாப்டுட்டு ரெஸ்ட் எடு டா. நான் உனக்கு சூடா இட்லி பண்ணி தரேன்.” பங்கஜம் மகனுக்காக சுறுசுறுப்பாக அனைத்தும் செய்ய,

 

“அம்மா எனக்கு கொத்தமல்லி சட்னி கூடவே கொஞ்சம் மொளகாப் பொடி நல்லெண்ணெய் விட்டு கொண்டு வா” பத்து நிமிடத்தில் குளித்து ஷார்ட்ஸும் டிஷர்ட்டுமாக வந்து நின்றான்.

 

ஆவி பறக்க இட்லியும் அவன் கேட்ட மற்றவைகளும் வர, ஐந்தாறு உள்ளே தள்ளினான். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அருமையான டிபன்.

காபியை எடுத்துக் கொண்டு பால்கனியில் நின்று வேடிக்கை பார்க்க,

 

பக்கத்து வீட்டு பால்கனியில் ஒரு பெண் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

இவனைப் பார்த்ததும், அவளது கண்கள் விரிய , மீண்டும் மீண்டும் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.

 

இவனும் அதை கவனிக்க,

“ஆண்டவா வந்ததுமே கருணை காட்றியே. காட் இஸ் கிரேட்” வாய்க்குள் முனகி விட்டு,

 

“ஹாய் பேப்” என்றான் சாதாரணமாக,

“நீங்க தான் பங்கஜம் மாமி ரெண்டாவது பையனா!” அப்பெண் சற்று வழிய,

 

“ம்ம் ஆமா. உன் பேர் என்ன?”

 

” அக்க்ஷயா ” புத்தகத்தை ஒரு ஓரம் கடித்துக் கொண்டே அவனைப் பார்த்து வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.

 

“டேய் அரவிந்தா , வந்ததுமே ஆரம்பிக்காதா. இது இந்தியா. கொஞ்சம் ஏமாந்த அந்த பொண்ணையே கட்டி வெச்சிடுவா” ரகு பின்னால் வந்து குரல் கொடுக்க,

 

“சே சே இதெல்லாம் சும்மா டா. பக்கத்து வீட்டுல பொண்ணு இருந்தா பார்க்கணும். அப்போ தான் லைஃப் ஜாலியா போகும்”

 

“அது சரி” பெருமூச்சு விட்டு , வா உனக்கு நிச்சயதார்த்தம் போட்டோஸ் வீடியோஸ் காட்றேன். அப்புறம் கொஞ்சம் தூங்கு” அவனை அழைத்து சென்று ஆல்பம் காட்டினான்.

 

அனைத்திலும் அவன் கண்ணைக் கவர்ந்தது வைஷு தான் .

“இது தானே அந்த வாயாடி!”

 

“ஹா ஹா ஆமா!” ரகு ஆமோதிக்க,

 

“ஹே மன்னிய ஒரு இடத்துக்கு வர சொல்லு மீட் பண்ணலாம். அப்டியே இந்த பொண்ணையும் துணைக்கு கூட்டிட்டு வர சொல்லு” ஆர்வமானான் அர்விந்த்.

 

“டேய், நீ நெனைக்கற மாதிரி இந்த பக்கத்து வீட்டு பொண்ணு மாதிரி கிடையாது அவ. சரியான ஷார்ப்பு.”

 

“அட அதையும் தான் பார்ப்போமே. எவ்ளோ ஷார்ப்பா குத்துதுன்னு. அன்னிக்கு என்னையே கடத்திட்டு போய் கல்யாணம் பண்ணுவேன்னு சொன்னவளாச்சே.” விஷமமாக சிரிக்க,

 

“அனு வெளில வருவாளா தெரியல. கேட்டுப் பார்க்கறேன். இல்லனா நீ அவாத்துக்கு போய் பார்த்துட்டு வாயேன்.” சற்று இடைவெளி விட்டு “அனு வ” என்றன் ரகு.

 

 

“இது கூட நல்ல ஐடியா தான். லெட்ஸ் பிளான் சம்டைம். அதுசரி நீ இன்னும் மன்னிய வெளில கூட்டிண்டு போகவே இல்லையா”

 

“எங்க டா. கூப்டா வரமாட்டேங்கறா”

 

“கரென்சிய செலவு பண்ண தெரியாதவனும்

பியான்சிய வெளிய கூட்டிட்டு சுத்தாதவனும்

நல்லா வாழ்ந்ததா சரித்திரமே இல்லை”

 

ரஜினி போல பேசிக்காட்ட, 

 

“பேசாம படு டா” என அவன் தலையில் செல்லமாக அடித்துவிட்டு சென்றான் ரகு.

 

உண்ட மயக்கம் ஜெட்லாக் எல்லாம் சேர்ந்து அவனை இழுக்க, நன்றாக குப்புறப் படுத்து உறங்கி போனான்.

km5

5

“வாங்கோ சாப்பிட வாங்கோ” சாரங்கன் அழைத்துச் சென்றார்.

 

“மாப்பிள்ளை இலைக்கு கீழ கோலம் போடுங்கோ யாராவது” பரிமாறுபவர் குரல் கொடுக்க, அம்பு ஓடி வந்து கோலம் போட்டு இலை பரிமாறி அதில் நீர் தெளித்து வைத்தாள்.

 

யாரும் குறை சொல்ல முடியாத அளவு டிபன் இருந்தது. காசி அல்வா, நெய் பொங்கல், இட்லி சாம்பார், தேங்காய் சட்டினி, மெது வடை கூடவே சூடாக பில்டர் காபியும் வர,

 

அனைவரும் திருப்தியாக உண்டனர்.

 

அதற்குள் மேடையில் அனைத்தும் தயார் படுத்தியிருந்தனர். பங்கஜமும் தன பங்கு சீர்களை அடுக்கி வைத்து புடவையும் கூடவே வாங்கி வந்திருந்த மோதிரம், அதனோடு ஒரு நெக்லெஸ் டப்பாவும் இருக்க,

 

எதேர்ச்சையாக அந்தப் பக்கம் வந்த வைஷு இதை கவனித்தாள்.

 

‘அடடா இவா நம்ம அக்காக்கு நெக்லெஸ் போட்டா நாமளும் பதிலுக்கு மாப்பிள்ளைக்கு இப்போவே ஏதாவது போடணுமே. இல்லனா அசிங்கமா போய்டும்.’ மனதில் எண்ணிக்கொண்டே இந்த விஷயத்தை வச்சுவிடம் சொல்ல வச்சுவைத் தேடினாள்.

 

வச்சு தன் உறவினர்களிடம் சம்மந்தி வீட்டாரை அறிமுகம் செய்து கொண்டிருக்க, இப்போது போய் பேசுவது சரிப்பட்டு வராது என்று நினைத்தாள்.

 

‘இதுல யோசிக்க ஒண்ணுமே இல்ல வைஷு. எப்படியும் மாப்பிள்ளைக்கு நாம செயின் பிரேஸ்லெட் இதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு போடத் தான் போறோம். அதுல ஒண்ணாவது இப்போ போட்டா தப்பில்லை.’ சட்டென யோசித்தவள் கையில் இருந்த வாட்ச்சைப் பார்க்க,

 

இன்னும் நிச்சயம் ஆரம்பிக்க அரை மணி நேரமே இருந்தது. உடனே தன் கை பையை தேடி எடுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தாள்.

 

அவளுடைய சம்பளம் முழுதும் அப்படியே சேமிப்பில் தான் இருந்தது. அந்த தைரியத்தில் நகை வாங்க உடனே கிளம்பினாள்.

 

மண்டபம் இருந்த இடமும் மக்கள் அதிகமாக நடமாடும் இடம் என்பதால் அங்கேயே நகைக் கடை இருக்கவும் வாய்ப்புள்ளது என்பது ஊர்ஜிதம் தான்.

 

சற்று தூரம் நடந்து செல்ல, அங்கே கடைகள் நிறைய தென் படவும், எப்படியும் ஏரியாவுக்கு நாலு நகைக் கடை இருக்கும் காலம் என்பதால் அதற்குள் நுழைந்தாள்.

 

அவள் எதிர்ப்பார்த்த படி, பிரபலமான நகைக் கடையே கண்ணில் பட்டது.

 

உள்ளே புகுந்து உடனே ஒரு ப்ரேஸ்லெட்டை செலக்ட் செய்து பில் போடச் சொன்னாள்.

 

அடுத்த ஐந்து நிமிடத்தில் மண்டபத்தில் இருந்தாள்.

அவள் எங்கிருந்தோ வருவதைப் பார்த்த சாரங்கன் அவளை அழைத்து கேட்க,

 

விவரத்தை சொன்னாள்.

 

“என்ன வைஷு இது. இப்போ இல்லனா கல்யாணத்துக்கு போட போறோம். அதுக்காக இப்படி அவசர அவசரமா போவியா. என்ன பொண்ணு நீ. சரி வா அம்மாகிட்ட சொல்லு” அவளையும் அழைத்துச் செல்ல,

 

“அப்பா இப்போல்லாம் சொல்ல வேண்டாம். அம்மா டென்சன் ஆவா. ஆத்துக்கு போய் பேசிக்கலாம். மொதல்ல இதை மாப்பிளை மனைல உக்காந்ததும் போட்டு விடு.” அவரது கையில் அந்த நகையைக் கொடுத்து விட்டு எப்போதும் போல அனுவுடன் நின்று கொண்டாள்.

 

 

வாய்த்தியார் வந்து மாப்பிள்ளையையும் பொன்னையும் அழைத்து  , சுற்றம் சூழ நிற்க, அவர்களை விழுந்து வணங்குமாறு சொல்ல,

 

அனுவும் ரகுவும் முதல் முறை அருகே நின்றனர். பின் பொதுவாக அனைவரையும் வணங்கி அமர்ந்தனர்.

 

முதலில் மாப்பிள்ளை வீட்டாரை  அழைத்து பெண்ணுக்கு சந்தனம் மஞ்சள் பூசச் சொல்ல,

 

பங்கஜம் தன்னுடைய அரக்கு நிற மடிசாரை நன்றாக இன்னொரு முறை இழுத்துச் சொருகிக் கொண்டு , கையில் இருந்த நான்கு தங்க வளையல்களை எல்லோருக்கும் முன்பு ஒரு முறை சுழற்றி கையோடு இறுக்கிக் கொள்ள,

 

‘இது சரியான அல்டாப்பு சிங்காரியா இருக்கும் போல’ வைஷு தன்னுடைய பாஷையில் பல்கலைக் கடித்தாள்.

 

வெள்ளித் தட்டில் சிறிய வெள்ளிக்கு கிண்ணங்களில் சந்தனம் குங்குமம் நிரப்பி இருக்க, அதை கையில் எடுத்துக் கொண்டு, அனுவிற்கு வைத்துவிட்டாள்.

 

பின் அனுவிற்கு வாங்கி வைத்திருந்த நகை பெட்டியைத் திறந்து அழகான வெள்ளைக் கல் ஜொலிக்கும் அந்த தங்க அட்டிகையை அவளுக்கு அணிவித்தாள்.

 

இது அவளுடைய லிஸ்டில் இல்லாத ஒன்று. அன்று காலையில் தான் ரகு கடைக்குச் சென்று யாருக்கும் சொல்லாமல் வாங்கி வந்திருந்தான்.

 

இது போன்ற கடைகளுக்கு சென்றே அறியாதவன், இன்று முதல் முறை சென்றது பங்கஜத்திற்கு ஆச்சரியம் தான்.

 

“அவன் வருங்கால ஆம்படையாளுக்கு அவன் வாங்கறான்.” வேணு அவனுக்கு சப்போர்ட் செய்ய,

“அம்மா வாங்கணும் னு தோணித்து வாங்கிட்டேன். இது தப்பா” ரகு அவன் நினைத்தை சொல்ல,

 

இருவருக்கும் சேர்த்து வேணுவைத் தான் திட்டினாள்.

 

ரகு சென்ற பிறகு,

 

“பாருங்கோ இப்போவே பொண்டாட்டி பக்கம் போக ஆரபிச்சுட்டான். இன்னும் என்ன என்ன பண்ணுவானோ” வேணுவை பிடித்துக் கொண்டாள்.

 

“பங்கஜம், நகை தானே வாங்கினான். அதுல என்ன தப்பு.” நியாயவாதி போல் பேச,

 

“நீங்க ஒரு நாளாவது இப்படி செஞ்சிருப்பேளா?” தாடையை இடித்துக் கொள்ள,

 

“சம்பளக் கவர் மொத்தமா உன் கைல கொடுத்துடறேன். எனக்கே கை செலவுக்கு நீ தான் தரணும். உனக்கு வேண்டியதை நீ வாங்கிண்ட, இதுல நான் என்னத்த செய்ய” சந்தடி சாக்கில் அவளை வாரி விட்டு சென்றார்.

 

“பாப்போம் அவா ஆத்துல என்ன போடறான்னு. ஒரு மோதிரம் மட்டும் தான். மிச்சம் கல்யாணத்துலனு சொல்ல போறா பாருங்கோ” தன்னிடம் கேட்காமல் ரகு வாங்கியது அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

 

ரகு கேட்டிருந்தால் அவளே கூட சென்று வாங்கியிருப்பாள் தான். ஆனால் இதில் அவள் பங்கு இல்லையென்பதால் வந்த காட்டம்.

 

அந்த நகையை இப்போது அவளே அனுவிற்கு அணிவிக்கும்படி ஆனது.

எல்லோர் முன்னிலையிலும் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், அவளே விருப்பப்பட்டு செய்வது போல நடந்துகொண்டாள்.

 

அத்துடன் புடவையைக் கொடுத்து மாற்றிக் கொண்டு வரச் சொல்ல,

 

அனுவிற்கு நகையைப் போட்டு விடுவதைப் பார்த்த வச்சு,

“கடவுளே நாம எதுவும் வாங்காத போய்ட்டோமே” என வைஷுவிடம் புலம்பினாள்.

வைஷு , “டோன்ட் ஒர்ரி மா” விஷயத்தை சொல்வதற்குள் அனுவை அழைத்துக் கொண்டு போகச் சொல்ல, அவளுடன் சென்றுவிட்டாள்.

 

அடுத்து மாப்பிள்ளைக்கு பெண் வீட்டில் சந்தனம் வைத்து அத்துடன் சாரங்கன் , வைஷு வாங்கி வந்த பிரெஸ்லெட்டை போட்டு விட, வச்சுவுக்குமே ஆச்சரியம் தான்.

 

‘ஏது இது? எப்படி வந்தது?’ என்ற கேள்விகள் குடைந்தாலும் சபையில் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தாள்.

 

ரகுவிற்கு புது பேண்ட் சட்டையைக் கொடுத்து,

“அனு தான் செலெக்க்ஷன்” என்று சொல்லி சிரித்தார் சாரங்கன்.

 ரகுவும் சிரித்து விட்டு அதைப் பெற்றுக் கொண்டு போக,

 

வேணு பங்கஜத்தைப் பார்த்தார்.

 

“என்னமோ ஒன்னும் பண்ண மாட்டான்னு சொன்ன, இப்போ பாரு நம்ம புள்ளைக்கு நகை போட்டிருக்கா. ரகு மட்டும் காத்தால இந்த நகையை வாங்கலன்னா நம்ம மானம் தான் போயிருக்கும்” கதைக்க கடிக்க,

 

“ஆமா மாப்பிள்ளைக்கு போடணும் அதான் போட்ருக்கா. இதுல என்ன ஜம்பப் படுத்தறேள்.” முறைத்து பின் முகத்தை சரி செய்தாள்.

 

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை எதேர்ச்சையாக வெளியே வந்த வைஷு கேட்டுவிட,

 

‘ ஓ! எங்காத்தா பத்தி தான் பேசறேளா! எங்காத்துல சொன்னா எல்லாரும் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிண்டு போகணும்னு தான் சொல்லுவா. அதுனால சொல்ல மாட்டேன். பங்கஜம் உன்னை நானே டீல் பண்றேன். இரு!’ மூளையில் திட்டம் போட ஆரம்பித்தாள்.

 

“மாமி! உங்கள கூப்படறா பாருங்கோ!” வாத்தியார் அழைத்ததை சொல்ல,

 

ஒரு நொடி முகம் வியர்த்தது பங்கஜத்திற்கு.

 

மாப்பிள்ளை பெண் இருவரும் வந்தவுடன், மாமாக்கள் வந்து மாலை அணிவிக்க, பின் லக்கின பத்திரிக்கையை எழுதினார் வாத்தியார்.

 

 

ரகு அனுவைப் பார்க்க, அவள் நாணத்தில் அவனை ஏறிட்டும் பார்க்காமல் தரையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

 

“அனு” சற்று அவளை நெருங்கி அமர்ந்து  யாருக்கும் கேட்காமல் அழைத்தான்.

 நிமிராமலே “ம்ம்” என்றாள்.

 

“ரொம்ப அழகா இருக்க! இன்னிக்கே என்கூட கூட்டிண்டு போகப் போறேன்” யாரும் அறியாமல் அவள் விரலைத் தொட,

கையை எடுத்துக் கொண்டாள் அனு.

 

“போன் ல பேசற இங்க பேசமாட்டியா”

 

“எல்லாரும் பாக்கறா” உதடு அசையாமல் பேசினாள்.

 

“ம்ம். இந்த வெட்கம் தான் என்னை இழுக்குது”  மேலும் அவளை வெட்கப் பட வைத்தான்.

 

“ஹே ஒரு நிமிஷம்.” ரகு தன கைபேசி எடுத்து அதில் அரவிந்துக்கு வீடியோ கால் செய்தான். 

எடுத்தவுடன் “ஹே ப்ரோ கங்க்ராட்ஸ். ஹாப்பி டு சி யு லைக் திஸ் டா” 

“தேங்க்ஸ் டா. இரு அனு கிட்ட தரேன்.” அனுவிடம் போனைக் கொடுக்க,

“கங்க்ராட்ஸ் மன்னி.” அரவிந்த் சற்று மரியாதையாகப் பேச, 

“தேங்க்ஸ். உங்கள பத்தி அடிக்கடி பேசுவார். கல்யாணத்துக்கு சீக்கிரம் வந்துடனும்” அனு அன்புக் கட்டளையிட ,

“கண்டிப்பா. நான் இல்லாமலா. மோதிரம் மாத்தியாச்சா ?” நினைவு வந்தவனாக கேட்க,

“இல்ல இனிமே தான்” 

“ஐ வான்ட் டூ சி தட்.”

“உங்க அண்ணா கிட்ட கொடுக்கறேன்” அனு ரகுவிடம் போனைக் கொடுக்க, 

அந்த நேரம் , அழகிய தட்டில் சிவப்பு ரோஜாக்களை நிரப்பி அதில் இரண்டு மோதிரங்களை வைத்து எடுத்து வந்தாள் வைஷ்ணவி.

“வைஷு , வீடியோ கால் போய்ட்டு இருக்கு. மோதிரம் மாத்தறத கொஞ்சம் காட்டு” யாரென்று சொல்லாமல் ரகு கொடுத்துவிட, 

“சரி முதல்ல ரிங்க்ஸ் எடுத்துக்கோங்க” தட்டை நீட்டி அவர்களிடம் மோதிரத்தை கொடுத்துவிட்டு போனைப் பெற்றுக் கொண்டாள்.

“ஹாய். ஒரு நிமிஷம் ” யாரென சரியாகப் பார்க்காமல் , பின்னால் இருக்கும் கேமிரா வை மாற்றினாள். 

அவளும் கேமிராவைக் காட்டிக்கொண்டு தானும் அவர்களைக் காண, 

அனைவர் முன்னிலையிலும் இப்போது தைரியமாக அவளின் கையைப் பிடித்து மோதிரம் அணிவித்தான் ரகுராம்.

அவளும் அவனது கரம் பற்றி மோதிரம் போட,

 

சுற்றி இருந்த அனைவரும் அட்சதை மற்றும் பூக்கள் தூவி அவர்களை வாழ்த்தினர்.

 

“குட்டீஸ் கமான்” வைஷு மேலே பார்த்து குரல் கொடுக்க, அந்த நேரம் கையில் இருந்த கேமிராவில் அவளது கை பட்டு , முன்னால் இருக்கும் அவள் தெரிந்து கொண்டிருந்தாள். 

மாடியில் இவர்களுக்கு நேராக நின்று கொண்டிருந்த சில வாண்டுகள் பூக்கூடையை இருவர் மேலும் கவிழ்த்து விட்டனர்.

மல்லிகை ரோஜா என பலவகை பூக்கள் அவர்களை நனைத்தது.

“ஹே! தேங்க்ஸ் குட்டீஸ்” என கூச்சல்லிட்டு போனை ரகுவிடம் கொடுத்தாள். 

ரகுவும் அதை அணைக்காமல் அப்படியே வைத்திருந்தான்.

வாழ்த்துக்கள் கூறினாள் வைஷு.

 

“அத்திம்பேர்னு இன்னிக்கு அபீஷியால டிக்ளர் பண்ணியாச்சு. இனி அனுவுக்கு நீங்க தான் பொறுப்பு.” ரகுவை வம்பிழுத்தாள்.

 

“சரிங்க” என அவனும் சிரிக்க,

 

“அவளுக்கு ஏதாவது ஒன்னு னா நான் அப்பறம் உங்க வீட்டுக்கு வந்து பாத்துக்க வேண்டியதா இருக்கும்”

 

“எப்படி?”

 

” உங்க ஆஸ்ட்ரேலியா தம்பிய கதற கதற தூக்கிட்டு போய் கல்யாணம் பண்ணிட வேண்டியது தான் . ஹா ஹா. சும்மா சொன்னேன் ” என்று   விட்டு வச்சு அழைத்ததும் ஓடிவிட்டாள்.

இத்தனையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அர்விந்த் அங்கே ஒற்றைக் கையைத் தூக்கி “ஹூ ஹூ” என கத்தினான். காரணம் வைஷு இத்தனை அழகாய் இருப்பாள் என அவன் எதிர்பார்க்க வில்லை.

போனை வைத்தவன் , “அழகும் இருக்கு திமிரும் இருக்கு. பரவால்ல நீ அழகா இருக்கறதால அந்த திமிரை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கலாம். நீ என்னை தூக்கிட்டு போய் கல்யாணம் பண்றியா. வரேன் டி” போனைப் பார்த்து சிரித்தான். 

அதற்குள் இரவாகிவிட,

மணமக்களை இப்போது சேர்ந்து அமர வைத்து உணவு பரிமாறினர்.

அனைவரும் உண்டு வர,

“எல்லாம் திருப்தியா இருந்ததா மாமி?!” சாரங்கனும் வச்சுவும் ராகுவின் பெற்றோரைக் கேட்க,

 

வைஷுவும் அங்கே ஆஜரானாள்.

 

“ஒன்னும் குறை இல்லை நன்னா இருந்தது” வேணு வாய் விட,

 

“சாப்பாட்டுக்கு யாரை சொன்னேள். கல்யாணத்துக்கு இவா வேண்டாம். அப்பளம் கொஞ்சம் எண்ணையா இருந்தது.

 ஸ்வீட் கூட அத்தனை ருசி இல்ல”

 

குறை சொல்வது சம்மந்தி குணம் என்று எப்போதோ எங்கோ கேட்டிருக்கிறாள் வைஷு.

‘அதற்காக இப்படியா? ரெண்டு அப்பளம் ஸ்வீட் கூட ரெண்டு மூணு சாப்டுட்டு இப்போ இப்படி சொல்றா பாரு.விட மாட்டேன்’

 

“ஓ அதுனால தான் நீங்க ரெண்டு மூணு வாங்கி சாப்பிட்டு பாத்தேளா?!” நறுக்கென கேட்டுவிட்டாள்.

 

வச்சுவும் சாரங்கனும் அவளை பார்க்க,

 

பங்கஜம் என்ன சொல்வதென்று விழித்தாள்.

வச்சு அதற்குள் நிலைமையை சமாளித்தாள்.

 

“நாங்க வேற ஏற்பாடு பண்றோம் மாமி. வேற ஏதாவது இருந்தா சொல்லுங்கோ.” பணிந்து வச்சு கேட்க,

 

“கல்யாணத்த கான்டராக்ட் காரன் கிட்ட தான குடுப்பேள்?” மீண்டும் அதிகாரத் தொனியில் கேட்க,

 

வச்சு உடனே, “இல்ல மாமி. ஏங்காதது பக்கம் மனுஷா ஜாஸ்தி. அதுவும் எல்லாரும் ரொம்ப நன்னா எல்லா வேலையும் இழுத்துப் போட்டுண்டு செய்வா. நாங்களே எல்லாம் பண்ணிடுவோம். பட்சணம் லேந்து பந்தி பரிமாறறது வரை நாங்களே பண்ணிடுவோம்.

அது தான் கல்யாணம் மாதிரி இருக்கும். கான்டராக்ட் கரண் கிட்ட குடுத்தா நம்மாத்து கல்யாணுத்துல நாமளே மூனா மனுஷா மாதிரி தான் நிப்போம்.”

 

அவள் கூறியது ஏனோ சற்று பங்கஜத்தை அடித்தது போல இருந்தது. அதனால்,

 

“அப்டினா சேரி. எங்காத்தாவா எல்லாருக்கும் பட்சணம் கொடுக்கணும். எல்லாத்துலயும் எண்ணிக்கை அதிகமா பண்ணிக்கோங்கோ.

அப்புறம் இந்த ரிசெப்ஷன் எல்லாம் இப்போ பேஷன் ஆயிடுத்து. அதெல்லாம் வேண்டாம். கல்யாணம் ரொம்ப ட்ரெடிஷனலா இருக்கணும். ஜானவாசம் வெச்சிடுங்கோ. அது தான் அழகு.”

 

“நானே சொல்லணும் னு நெனச்சேன். நீங்க சொல்லிட்டேள்” வைஷு சிரித்தாள்.

 

பங்கஜம் அவளை பார்க்க,

“எல்லா கல்யாணனும் நம்ம முறையை மறந்துட்டு பண்றா. அது நன்னாவுமில்லை. அந்தக் காலத்து கல்யாணம் மாதிரி எல்லாரும் ஒண்ணா கூடி நின்னு பண்னனும். அப்போ தான் கல்யாண பீல் வரும்.” விவரிக்க,

 

“சரியா சொன்ன மா. கலாட்டாவும் கிண்டலுமா இருக்கும்.” வேணு அவளோடு சேர்ந்து கொண்டார்.

 

அனுவுடன் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்த ரகு. அவளை பிரிய முடியாமல் கிளம்பினான்.

 

எல்லாம் பேசி முடிவு செய்து தாம்பூலப் பையை பெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினர் சம்மந்தி வீட்டார்.

 

ருக்குவுக்கு அம்புவும் அனைவர்க்கும் பார்த்து பார்த்து எடுத்துக் கொடுத்தனர்.

 

அவர்கள் சென்ற பின், பெண் வீட்டார் அனைவரும் நிம்மதியாக அமர்ந்தனர்.

 

“அனு கல்யாணம் ஒரு களை கட்டும் போலிருக்கு. ஒன் வீக் லீவ் சொல்லிட போறேன் “அம்புவின் மகன் கண்ணன் சொல்ல, 

“ஆமா. ஹேமா க்கா கல்யாணம் மாதிரி மொதல் நாள் நைட் மாப்பிள்ளை ஆத்து பசங்களயும் சேத்துண்டு அந்தாக்ஷரி அப்புறம் மத்த கேம்ஸ் எல்லாம் ஆடனும்” வச்சுவின் அண்ணன் மகன் கூற, 

“டேய்! இவன் எதுக்கு ப்ளான் பண்றான் பாரு. டேய் உனக்கு அங்க ஒரு பிகரும் கிடைக்காது” அத்தை மகள் ஜானகி சொல்ல,

“உனக்கு ஏன் டி பொறாமை.” கண்ணன் சிரிக்க, 

“ஆமா எனக்கு பொறாமை. எனக்கும் ஆள் இருக்கு” 

“யாரு அந்த கோவில்ல நீ போறப்ப உனக்கு சடாரி வைப்பாரே அந்த மாமா தான” கேலி அதிகரிக்க,

“போங்கடா ப்ராடுங்களா. உங்களுக்கு ஒன்னும் செட் ஆக கூடாதுன்னு நான் பெருமாள வேண்டிக்கறேன்” 

“சொல்லிட்டாடா பத்தினி. பலிச்சுட போகுது” 

இப்படி இளமை பட்டாளங்கள் தனியாக மீட்டிங் போட்டு பேசிக்கொண்டிருக்க,

பெரிசுகள் யார் யார் எப்படி என்று மாப்பிள்ளை வீடு பற்றிய  யூகத்தை சொல்ல,

வைஷு மண்டபத்தை காலி செய்ய வச்சுவிற்கு உதவ,

அனு கனவுகளில் மிளிர்ந்தாள்.

KM4

4

 

“அனு.. எங்க இருக்க?” வாசலிலிருந்தே குரல் கொடுத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் அம்பு என்கிற அம்புஜம்.

 

நாராயணன் சாரங்கபாணியின் ஒரே தங்கை. உள்ளூரிலேயே இருந்தாலும், அவள் எப்போதாவது தான் வருவாள். கணவன் குடும்பத்தை தூக்கிச் சுமப்பவள்.

 

அனைவர் மீதும் பாசம் உள்ளவள். அனு இவளை போன்றே இருந்தாள். குணத்திலும் அழகிலும்.

 

அனு அவளின் குரல் கேட்டு வெளியே வந்தாள்.

 

“அத்தை.. வா வா. ஆனா உன் மேல நான் கோவமா இருக்கேன். ஏன் நேத்திக்கு நீ வரல?” முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள் அனு.

 

“இல்ல டீ கொழந்த, நேத்திக்கு  தான் என் மாமனாரோட  அப்பாவுக்கு ஸ்ரார்த்தம். அதுக்கு தளிகை பண்ண வேண்டாமா. மாப்பிள்ளை உன்னை பார்க்க தான வந்தார். என்னய்யா பார்க்கப் போறார். நிச்சயதார்தத்தை ஜமாய்ச்சுடலாம். கவலைப் படாத. எங்க அம்மா அப்பாலாம்?

 என்னை சீக்கிரம் வர சொல்லிட்டு, இவாளாம் இன்னும் கெளம்பலையா? காலா கலப்பாக பேசினாள்.

 

“அம்மா உள்ள தான் இருக்கா. அப்பா அவா ஆத்துக்கு போறதுக்கு வெத்தலை பாக்கு எல்லாம் வாங்கப் போயிருக்கா.”

 

“வா அம்பு” வச்சு வெளிய வந்தாள்.

” என்ன மன்னி நீ இன்னும் என்ன பண்ணிண்டிருக்க. பெரிய மன்னி எங்க? ” அம்பு கனிவாகக் கேட்க,

 

“கார் புக் பண்ணியிருக்கு . அவ போறவழில எரிக்கறேன்னு சொன்னா.”

அதற்குள் சரங்கனும் காருடன் வந்துவிட,

 

“கார் வந்தாச்சு கிளம்புங்கோ. அண்ணாவும் அங்க ரெடியா இருக்கான்” பர பரத்தார்.

 

“ஜாக்கரதையா இருந்துக்கோங்க டீ. அவளை எழுப்பி காபி குடு. விட்டா நாள் முழுக்க தூங்குவா. நாங்க போயிட்டு வரோம்” வச்சு அனைவரையும் கூட்டிக்கொண்டு கிளம்பினாள்.

 

போகும் வழியில் நாராயணனும் ருக்குவுக்கு ஏறிக்கொள்ள, மாப்பிள்ளை வீட்டை பற்றி பேசிக்கொண்டே சென்றனர்.

 

அம்புவிற்கு நேற்று நடந்தவைகளை ஒன்று விடாமல் ஒப்பித்தனர்.

 

**

“கூடத்தை நன்னா துடை. பொன்னாத்துக்காரா வர போறா. ஆகம் நன்னா இருக்கணும்” வேலைக்காரியை படுத்திக்க கொண்டிருந்தாள் பங்கஜம்.

 

“இதுக்குமேல தொடச்சா மொசைக் பேந்துரும்மா.” அவளும் சளைக்காமல் பதில் சொல்ல,

“போதும் டீ. இந்த காப்பிய குடிச்சுட்டு கெளம்பு” அதற்குள் போன் வந்தது.

 

சாரங்கபாணி வீட்டு எண்ணிற்கு போன் செய்து கிளம்பிவிட்டதாகக் கூற, வேணு விஷயத்தை சொன்னார்.

 

வீட்டில் இவர்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தனர். ரகு கிளம்பி அலுவலகம் சென்றிருந்தான்.

 

அனைவரும் வந்துவிட,  உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர்.

 

அவர்களை நன்றாகவே உபசரித்தனர் வேணுவும் பங்கஜமும். பிள்ளையைப் பெற்றதால் பங்கஜத்திற்கு எப்போதும் ஒரு மிதப்பு இருக்க தான் செய்தது.

ஆனாலும் இப்போது முதல் முறை என்பதால் அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தாள்.

 

அப்படி இப்படி என்று ஏதாவது கேள்விப் பட்டால் ரகு விடம் யார் பாட்டு வாங்குவது என்ற பயம் வேறு இருந்தது.

“ஆத்த சுத்திப் பாருங்கோ.” என்றாள் தன் வீட்டுப் பெருமையைக் காட்ட,

சாரங்கனும் நாராயணனும் அக்கறை காட்டவில்லை. மற்றவர்களும் சங்கோஜ பட்டு உட்கார்ந்த படியே பார்க்க,

பங்கஜம் “வாங்கோ” என உள்ளேஒவ்வொரு அறையாக அழைத்துச் சென்றாள்.

 

“இது தான் ரகு ரூம்” என அவனின் அறையைக் காட்ட,

 

“நன்னா இருக்கு” என வச்சு பாராட்ட,

 

ருக்குவுக்கு ஆச்சரியம். ஏனெனில் ரகு, மிகவும் ரசனை உள்ளவன். அவனது அறையில் நிறைய பொருட்கள் வைக்கமாட்டான். ஆனால் சில வற்றை நேர்த்தியாக வைத்திருப்பான்.

 

அதிலேயே அந்த அரை அழகாக தெரிந்தது. அவனும் அவனது தம்பி அரவிந்தும் எடுத்துக் கொண்ட படம் அங்கே மாட்டியிருந்தான்.

 

இருவரும் பற்கள் தெரிய அழகாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

“இது தான் உங்க ரெண்டாவது புள்ளையா” அம்பு முதல் முறை பங்கஜத்திடம் பேசினாள்.

 

“ஆமா. ஆஸ்திரேலியால இருக்கான்.” பெருமை பேசினாள் பங்கஜம்.

 

“கல்யாணத்திற்கு வருவாரோனோ!”

 

“ஆமா கண்டிப்பா. அண்ணா தம்பி ரெண்டு பேரும் அவ்ளோ கிளோஸ். நீங்க பொண்ணோட சௌரியத்த பாத்துண்டு சீக்கிரம் நாள் பார்த்து சொன்னா, அவனுக்கும் லீவ் கேட்டுண்டு வாரத்துக்கு ஈஸியா இருக்கும்.”

 

“ம்ம் கண்டிப்பா சொல்லிடறோம். எங்காத்து பக்கத்துல வாத்தியார் இருக்கார். அவர் தான் எங்க ஆத்து வாத்தியார். சீக்கிரம் கேட்டு சொல்றோம்.” வச்சு உத்திரவாதம் தர,

 

“மாப்பிளையோட அளவு சொல்லுங்கோ மோதிரம் வாங்க. இது பொண்ணோட அளவு.” பண்டமாற்று முறை நடக்க,

 

 

“நீங்க பொண்ணுக்கு என்ன கலர் புடவை எடுக்கப் போறேள்ன்னு சொன்னா. பையனுக்கும் அதுக்கு மேட்சிங்கா சட்டை எடுப்போம். இப்போ அது தான பேஷன். எல்லாரும் அப்டி தான் பண்ணிக்கறா” அம்பு வந்த வேலையை சரியாகச் செய்தாள். அனுவின் மனம் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவள் வாய் திறந்து கேட்காமலேயே அவளுக்கு எல்லாம் செய்வாள் அம்பு.

 

“கடைக்கு போய் வாங்கிட்டு நான் உங்களுக்கு போட்டோ அனுப்பறேன். அப்பறம் நீங்கி வாங்குங்கோ”

 

சட்டை அளவு எல்லாம் தெரிந்து கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

 

இன்னும் இரண்டு வாரம் கூட முழுதாக இல்லையென்பதால், அன்றே நல்ல நாளும் கூட எனவும்,

பங்கஜம் தன் நாத்தனாரை அழைத்துக் கொண்டு கடைக்குச் சென்றாள்.

 

“மன்னி நம்ம பவுசு இதுல தான் தெரியும். அதுனால நன்னா எடுங்கோ” ஏத்தி விட்டாள்.

 

“ஆமா டீ.  நன்னா வாங்கிடுவோம். அவாளும் நம்ம புள்ளைக்கு எடுப்பா. மோதிரமும் வாங்கிண்டு போயிடுவோம்.” பங்கஜம் கடையில் புடவைகளை தேடினாள்.

ரகு இதற்கு வரவில்லை. அவனுக்கு புடவை செலக்ட் செய்வது எல்லாம் பழக்கம் இல்லாத ஒன்று. அதனால் அம்மாவையே எடுக்கச் சொல்லி விட்டான்.

 

பங்கஜமும் ஓரளவு நன்றாகவே எடுப்பாள்.

 

இருவரும் சேர்ந்து பேபி பிங்க் நிறத்தில் வெள்ளி ஜரிகை போட்ட புடவையை எடுத்தனர். நல்ல உயர்ந்த ரகம்.

 

அங்கேயே போட்டோ எடுத்து வச்சுவின் எண்ணிற்கு வாட்சாப் செய்தாள்.

 

வச்சு உடனே அதை அனுவிடமும் வைஷுவிடமும் காட்ட,

 

“உன் வருங்கால மாமியார், கெத்து காட்டணும் னே விலை யோட அனுப்பியிருக்கா பாரு அனு” வைஷு சரியாக கணித்தாள்.

“பரவால்ல வைஷு விடு.தெரியாம கூட அனுப்பியிருக்கலாம் இல்லையா” அனு சொல்ல,

 

“நீ இப்படி நல்லவளாவே இரு.எனக்கு என்னவோ அப்படி தோணல. உன் தலைல மொளகா அரைக்காம இருந்தா சரி.”  நம்பாமல் பேசினாள்.

 

“அவளை கெடுக்காத வைஷு. ஒருத்தர் நம்மள ஏமாத்தறாங்கன்னு நமக்கு புரியாம இருக்கற வரை நம்ம மனசு எதையும் போட்டு குழப்பிக்காம நல்லாவே இருக்கும். தெரிஞ்சா தான் கஷ்டம். இப்படி பன்னிருப்பாளோ அப்படி பண்ணிருப்பாளோனு யோசிச்சு நம்ம நிம்மதி கெட்டு போகும். அனுவுக்கு அந்த கஷ்டம் வேண்டாம். வெள்ளந்தியா இருக்க. அப்படியே இருக்கட்டும்.உன்னோட சி ஐ டீ புத்திய உன்னோடையே வெச்சுக்கோ” வச்சு வைஷுவை கடிந்து கொள்ள,

 

“நான் சொல்றதை நீங்க நம்ப மாட்டீங்க. போக போக புரியும்.சரி நாம எப்போ புடவை எடுக்க போறோம்?”

“நாளைக்கு போகலாம். நல்ல நேரம் எப்போ னு காலெண்டர்ல பாரு. போகலாம். உனக்கு லீவ் தான. நாம மூணு பேர் போயிட்டு வருவோம்.” சொல்லிவிட்டு தன் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றாள் வச்சு.

 

“எனக்கு இருக்கற ஒரே தைரியம் அத்திம்பேர் தான். உன்னை அவர் நல்லா பாத்துப்பாரு. அங்க போய் என்ன கஷ்டம் வந்தாலும் நீ அவர் கிட்ட சொல்லு அனு” அவளின் கபடமில்லாத முகத்தைப் பார்த்து கூறினாள் தங்கை.

 

“நீயும் என்கூடவே வந்துடு பேசாம.” அனு சிரிக்க,

 

“ம்ம்ம். இது கூட நல்ல ஐடியா தான். சொல்ல முடியாது அந்த ரெண்டாவது பையன் எனக்கு ஏத்த மாதிரி இருந்தா, அவனையே கல்யாணம் பண்ணிண்டு உனக்கு துணையா அங்கேயே வந்துடுவேன்” தீவிரமாக யோசித்த படியே சொல்ல,

 

“அடிப்பாவி நீ செஞ்சாலும் செய்வ” அழகாக சிரித்தாள்.

 

**

 

“அம்மா எனக்கு இந்த புடவை மா. இந்த கலர் புதுசா இருக்கு.” வைஷு புடவைகளை அலச, 

 

“இரு டீ மொதல்ல அனு எடுக்கட்டும். அதுக்கப்புறம் மிச்சம் இருந்தா உனக்கு. கல்யாணத்துக்கு நன்னா எடுத்துத் தரேன் வைஷு. இது நிச்சயம் தானே. அனு நீ மொதல்ல பாரு.” வச்சு இரு பெண்களையும் அழைத்துக் கொண்டு புடைவை வாங்க வந்தாள். 

 

“எனக்கு நல்ல தேன் கலர்ல வேணும்.  அந்த கலர் இருந்தா காட்டுங்க” கடைக்காரனிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். 

 

மூவரும் சேர்ந்து தேன் நிறத்தில் இருக்கும் அணைத்து புடவைகளையும் ஆராய்ந்து கடைசியில் ஒன்றை எடுத்தனர். 

 

பின்பு அதிக விலையில்லாமல் வைஷுவும் ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ள, 

 

ரகுவிற்கு சட்டையை அனுவே தெரிந்தெடுத்தாள். அவளுக்கு அவர்கள் வீட்டில் வாங்கிய புடவைக்கு மேட்சிங்காக அவனுக்கும் பேபிபிங்க் நிறத்தில் சட்டை எடுத்தாள்.

 

மோதிரம் அவர்கள் வீட்டில் எப்படி வாங்கினார்கள் என்று தெரியாது.ஆனால்  அனு அவனுக்காக பார்த்துப் பார்த்து தெரிவு செய்தாள்.

 

ரகுவிற்கு எப்போதும் அனுவின் ஞாபகம் தான். “அவகிட்ட  நம்பர் குடுத்து கால் பண்ண  சொன்னது தப்பு. அவ நம்பரை நானே வாங்கிருக்கணும்.”  போனில் புலம்பினான்.

 

“ஆமா டா கெடச்ச சான்சை விட்டுட்டு இப்போ எதுக்கு புலம்பற. பேசாம அம்மா கிட்ட சொல்லி அவங்க நம்பரை வாங்க சொல்லேன்.” மறுமுனையில் ஐடியா கொடுத்தான் அர்விந்த்.

“இல்ல டா. அம்மா கிட்ட போய் எப்படி நான் கேக்கறது. அது நன்னா இருக்காது.” மறுத்தான்.

 

” அட போடா. நானா இருந்தா…. ” சற்று இடைவெளி விட்டு,

“அண்ணன் கிட்ட சில விஷயத்தை எல்லாம் சொல்ல முடியாது. அவங்களே கால் பண்ணனும்னு வேண்டிக்கோ போ. அது தான் முடியும்” சலிப்பாக சொல்ல,

 

“அவ தங்க நன்னா பேசினா.  அவகிட்டயாவது நம்பர் வாங்கிட்டு உங்க அக்கா வ பேச சொல்லுன்னு சொல்லிருக்கணுமோ” லேட்டாக யோசித்தான் ரகு.

 

“என்னது தங்கச்சியா…! இந்த விஷயத்தை யாரும் என்கிட்டே சொல்லலையே. சே! நான் அங்க இல்லாம போனது ரொம்ப தப்பா இருக்கே!” பீல் செய்து பேச,

 

“டேய் அவ சரியான வாய். என்கிட்டயே தைரியமா வந்து, எங்க அக்காவை நன்னா பாத்துக்கணும்னு சைலன்ட் எச்சரிக்கை பண்ணிட்டு போயிருக்கா” சிரித்தான்.

 

“பார்றா.. அவ்ளோ பெரிய ரௌடியா.” ஆச்சரிய பட,

 

“ஆமா டா.சரியான வாய்.”

 

“என்னை விடவா..!”

 

“ரெண்டு போரையும் பேசவிட்டா சரியான போட்டியா இருக்கும்” மீண்டும் சிரிக்க,

 

“கவனிச்சுக்கறேன்” எங்கோ மனதில் அவளிடம் வம்பு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

 

“டேய் தம்பி. ஏதாவது கலாட்டா பண்ணி, என் வாழ்க்கையோட விளையாடிடாத. உன் டோனே சரியில்ல”

 

“ச்சே என்ன ரகு. அப்டி எல்லாம் பண்ணுவேனா”

 

“டேய்! கல்யாணத்துக்கு நீ வரணுமா?!” வேண்டுமென்றே வம்பிழுத்தான்.

 

“உன் கல்யாணம் நடக்கணும்னா நான் கண்டிப்பா அங்க இருக்கணும்.இல்ல..” வில்லன் போல பேச

 

“ஜஸ்ட் கிட்டிங்.. சீக்கிரம் வா டா. தேதி உனக்கு அனுப்பறேன் மெஸேஜ்ல. டேக் கேர்.”

 

“ஓகே டா. பேச முயற்சி பண்ணு. இல்லன்னா நிச்சயதார்த்தம் வரை வெய்ட் பண்ணு. ஒரு வேலை நம்பர் கெடச்சா, அப்டியே அந்த பொண்ணு நம்பர் வாங்கி குடு டா”

 

“தம்பி..இது நலத்துக்கு இல்ல.. பாத்து இரு. இல்லனா நீ கெல்சி கூட தங்கியிருக்கன்னு அம்மா கிட்ட சொல்லிடுவேன்” ரகு மிரட்ட,

 

“அடேய் என்ன கேட்டுட்டேன்னு இப்படி டென்சன் ஆகற. கூல்.நம்பர் எல்லாம் வேண்டாம். சும்மா சொன்னேன். ஹீ ஹீ”

 

“போதும் போதும்.போய் தூங்கறேன். குட் நைட்” போனை வைத்ததும்,

 

உடனே புது எண்ணிலிருந்து ரகுவிற்கு அழைப்பு வர,

 

ஆர்வமாக எடுத்தான்.

 

“ஹல்லோ”

 

“அத்திம்பேர். நான் தான் வைஷ்னவி பேசறேன்.”

 

“எப்படி இருக்க. ஆத்துல எல்லாரும் எப்படி இருக்கா” பொதுவாகக் கேட்க,

 

“ம்ம்.. ரெண்டு நாள் கூட ஆகல. அதுவும் நேத்திக்கு தான் உங்காத்துக்கு எல்லாரும் வந்தா. அனுவை கேட்ட கூட ஓகே. பொதுவா கேக்கறேளே!”

 

“உன்கிட்ட பேச முடியாது போலிருக்கே!” மெல்ல சிரிக்க,

“ஆமா என்கிட்டே பேசாதீங்கோ. அனு கிட்ட பேசுங்கோ. போறப்ப என்கிட்டே சொல்லிட்டு போயிருந்தா நானே அவளை போன் பண்ண வெச்சிருப்பேன். நீங்க ஜாடை காட்டிட்டு போனா அவ உடனே பண்ணிடுவாளா. நல்ல ஆள பாத்தீங்க. எல்லாத்துக்கும் நானே ஹெல்ப் பண்றேன். வேற வழி. இந்தாங்கோ, அவ கிட்ட கொடுக்கறேன்”

 

“வாலா இருக்க. உன்னை எல்லாம் ஐப்பசி சமாளிக்கறது.”

 

“அதை பத்தி நீங்க கவலை படாதீங்க. எனக்குன்னு ஒருத்தன் வருவான்”

போனை அனுவிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றாள்.

 

“அனு”

“ம்ம்…”

 

அன்று ஆரம்பமானது “சங்கீத ஸ்வரங்கள் ஏழே கணக்கா …இன்னும் இருக்கா…. “

நிச்சயத்திற்கு நெருங்கிய சொந்தங்கள் மற்றும் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளோர்களை மட்டும் அழைத்திருந்தனர்.

மண்டபத்திற்கு மதியமே சென்று விட, அவர்கள் ஏற்ப்பாடு செய்திருந்த கேட்ரிங்காரர் அவர்களுக்கு முன்னே அங்கே வந்து , காபியுடன் அவர்களை வரவேற்றார்.

பெண்ணை ஆரத்தி எடுத்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர் ருக்குவும் அம்புவும்.

அத்தை அவளின் கணவர், பெரியம்மா பெரியப்பா அவர்களின் பிள்ளைகள், பேரன் பேத்தி, அத்தையின் மகள் , மகன் எல்லோரும் வந்துவிட கல்யாணக் களை கட்டியது.

வைஷு மேடையில் பூ பழங்கள் மாலைகள் என அழகாக வைத்தாள். சிறுவர்கள் இருவரை அழைத்து வாசலில் வருபவர்களுக்கு பன்னீர் தெளிக்க நிறுத்தி வைத்தாள்.

கல்கண்டு தட்டில் ஜெம்ஸ் வாங்கி அதில் அனு கெட்டிங் என்கேஜ்ட் வித்  ரகு  என எழுதி வைத்தாள்.

அனு வை தயார் செய்ய பியூட்டி பார்லரில் இருந்து ஆட்கள் வர, அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு அனுவிடம் சென்றாள்.

அரை மணி நேரத்தில் அனு அழகான மணமகள் ஆனாள்.

வாசலிலேயே நின்று மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் வருகைக்காக காத்திருந்தனர் வச்சுவும் அம்புவும்.

ரகுவிற்கு மனம் முழுக்க அனு நிறைந்திருந்தாள். அவளை சர்வ அலங்காரத்துடன் காண ஒவ்வொரு கணமும் துடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒருவாரம் முழுதும் இரவு தவறாமல் பேசி இருந்தனர். சில நேரங்களில் பொதுவாக சில நேரங்கள் காதலாக!

அவளின் அமைதியான சொல்லாத காதல் அவனை கட்டிப் போட்டு வைத்திருந்தது.

மண்டபத்து வாசலில் வண்டி வந்து நிற்க, பின்னாலேயே ஒரு பெரிய வேன் வைத்து தன் சொந்தங்களை அழைத்து வந்திருந்தார் பங்கஜம்.

“மாப்பிள்ளை வந்தாச்சு” ஒரு வாண்டு ஓடிச் சென்று அனுவின் அறையில் தகவலை சொன்னது.

வருங்கால மாமியார் வத்சலாவும் ருக்குவும் ஆரத்தி எடுத்து அவர்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர்.

கம்பீரமாக, மாப்பிளை மிடுக்குடன் லட்சணமாக இருந்தான் ரகு.

“மொதல்ல எல்லாரும் டிபன் சாப்ட வாங்கோ” சாரங்கன் மாப்பிள்ளை சுற்றத்தினை அழைத்துச் சென்றார்.

 

pnv1

ஆய கலைகள் அறுபத்து நான்கினையும்

ஏய உணர்விக்கும் என்னம்மை – தூய

உருப்பளிங்கு போல்வாள் என் உள்ளத்தினுள்ளே

இருப்பளிங்கு வாராது இடர்.

படிக நிறமும் பவளச் செவ்வாயும்

கடிகமழ்பூந் தாமரை போற் கையும் – துடி இடையும்

அல்லும் பகலும் அனவரதமும் துதித்தால்

கல்லும் சொல்லத்தோ கவி. 

அடுப்பில் கொதித்துக்கொண்டிருந்த காரக்குழம்பின் மணத்துடன் இணைந்து,  சமையற்கட்டிலிருந்து கசிந்து இனிமையைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்த மகள் வசுந்தராவின், வசந்தகால குயிலினை ஒத்த குரலில் லயித்தவராக, செய்தித்தாளைக் கையில் வைத்துக்கொண்டே தன்னை மறந்து உட்கார்ந்திருந்தார் செல்வராகவன்.

மிகச்சிறிய வரவேற்பறையுடன் கூடிய ஒற்றை படுக்கை அறை கொண்ட சிறிய வீடு அது. சமையற்கட்டிலிருந்து பார்த்தால் அந்த வரவேற்பறை முழுவதுமாக தெரியும் என்பதினால், கம்பரின் கலைமகள் துதியை பாடிக்கொண்டே சமையலில் ஈடுபட்டிருந்த வசுந்தரா, தந்தையைக் கவனித்தவளாக, வெளியில் வந்தாள்.

“என்னப்பா! நியூஸ் பேப்பரை கையில் வெச்சிட்டே, அப்படி என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்கீங்க!” என அவள் கேட்கவும், அதில் சிந்தனை கலைந்தவராக, “கம்பர் சொன்னது போல் அந்த கலைமகளை துதித்தால், கல்லும் கூட கவி சொல்லுமோ என்னவோ தெரியாது. ஆனா… நீ பாடின இந்த பட்டை கேட்டல், அந்த கல்லும் கரைஞ்சு போகும் வசும்மா! நானெல்லாம் எம்மாத்திரம்!” என்றார் அவர் நெகிழ்ச்சியுடன்.

“அப்பா இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர்! காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சுன்னு சொல்லுவாங்க இல்ல? இதுவும் அது போலத்தான். மகள்கள் என்ன செய்தாலும் அப்பாக்கள் கரைஞ்சுதான் போவாங்க! நீங்க மட்டும் விதி விலக்கா என்ன?” என அவள் கேட்க,

“உண்மையிலேயே நீ பொன் குஞ்சுதான் வசும்மா! அதில் சந்தேகமே இல்ல!” என்றார் அவர் வாஞ்சையுடன்.

அதற்குள் அடுப்பில் வைத்திருந்த குக்கர் ஒலியை எழுப்பி, ‘என்னைக் கொஞ்சம் கவனி’ என்று சொல்ல, “ஐயோ விட்டா நீங்க இந்த பாட்டை இன்னைக்கு முழுக்க பாடிட்டே இருப்பீங்க!” எனச் சொல்லிக்கொண்டே போய் அடுப்பை அணைத்தாள் வசுந்தரா.

பின்பு அங்கே இருந்த குளிர்சாதனப் பெட்டியிருந்து காய்கறிகளை எடுத்தவள், அங்கே போடப்பட்டிருந்த ஒற்றை கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த அவளுடைய தந்தைக்கு அருகில், தரையில் உட்கார்ந்து அவற்றை நறுக்கியவாறே, “இன்னைக்கு நியூஸ் பேப்பர்ல என்ன முக்கிய செய்தி!” எனக் கேட்க,

“ஒரு கட்சி மேலே இன்னொரு கட்சி, சேற்றை வாரி இறைப்பதைத் தவிர, வேற என்ன முக்கிய செய்தி வாழுது!” என அலுத்துக்கொண்டவர், ஒரு பெட்டிச் செய்தியைப் படித்துவிட்டு, “பாறேம்மா! டீ.பின்னு ஒருத்தன், ‘டார்க் வெப்’ ஆமே… அதை யூஸ் பண்ணி, பொண்ணுங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணிட்டு இருக்கானாம். ஆனா அவன் யாரு என்னனு இதுவரைக்கும் யாராலயும் கண்டுபிடிக்க முடியலையாம்!” என்று வியந்தார் மகளிடம்.

“அது என்னவோப்பா! டீப் வெப்ங்கறாங்க, டார்க் வெப்ங்கறாங்க, ஆனியன் ரூட்டிங் அப்படீங்கறாங்க… எனக்கு ஒண்ணும் புரியல.

ஆனா அதை யூஸ் பண்ணி எவ்வளவோ கெடுதல்களை செய்யறாங்கன்னு மட்டும் தெரியும். அதுல நல்லதுன்னா நம்ப முடியலையே!” என்றாள் மகள் சந்தேகத்துடன்.

“இல்லம்மா! பொண்ணுங்களை தவறா போட்டோ எடுத்து ப்ளாக்மைல் பண்றது, அனானிமஸ் நம்பர்ல இருந்து கால் பண்ணி பொண்ணுங்க கிட்ட அசிங்கமா பேசறது, இந்த மாதிரி செய்யறவங்கள, ஐ.பி அட்ரஸ் வெச்சு… அவங்க போன், லேப்டாப் இதுல இருக்கற டீடெயில்ஸ் எல்லாத்தையும், அவங்களுக்கே தெரியாம எடுத்து, அத்தனையும் டெலீட் பண்ணி, அந்த பொண்ணுங்களுக்கு பிரச்சினை வராம, போலீஸ்ல சிக்க வெச்சிட்டு இருக்கானாம் அந்த டீ.பி. இதை மட்டும்தான் பேப்பர்ல போட்டிருக்காங்க” என்றார் வசுந்தராவின் அப்பா.

“அப்படியா! செம்ம இல்லப்பா!” என வியந்தவளின் கண்கள் ஏதோ நினைவின் தாக்கத்தில் கலங்கியது.

அதை சாதுரியமாக மறைத்தவளாக, “பாதிக்கப்பட்டவங்க அவனை!” என்றவள் அதை மாற்றி, “அவரை எப்படி காண்டாக்ட் பண்ணுவாங்க!” எனக் கேட்க, “அதைப் பற்றி தெரியலையேம்மா!” என முடித்தார் பெரியவர்.

நறுக்கிய காய்களுடன் அடுக்களைக்குள் சென்றவள்,  தன்னையும்  அறியாமல்,

மாதர் தம்மைக் கேலி பேசும்

மூடர் வாயை மூடுவோம்!

மானம் காக்கும் மாந்தர் யார்க்கும்

மாலை வாங்கி போடுவோம்!

வீடு காக்கும் பெண்ணை வாழ்த்தி

நாடும்… ஏடும் பேச வேண்டும்!

மனதில் உறுதி வேண்டும்!

என முணுமுணுத்தவாறே சமையலில் கவனம் செலுத்த, ‘அந்த டீ.பி யாரா இருக்கும்? எங்க இருப்பார்?’ என்ற கேள்விகள் எழுந்தது அவளுடைய மனதிற்குள்.

பின்பு நேரம் செல்வதை உணர்ந்தவள், சமையல் முடித்து, தந்தையுடன் சேர்ந்து காலை உணவை உண்டுவிட்டு, தந்தைக்குத் தேவையானவற்றை எடுத்து வைத்தாள்.

பின்பு தனது தேவைகளையும் சரிபார்த்தவாறே, “நான் போய்ட்டு வரேன். காய் வாங்கறேன், பழம் வாங்கறேன்னு நீங்கத் தனியா கடைக்கெல்லாம் போகாதீங்க.

ஈவினிங் நாம சேர்ந்தே போகலாம். நீங்க பத்திரமா இருங்கப்பா!” என்று அவரிடம் சொல்லிவிட்டு, போர்டிகோவில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஸ்கூட்டியை கிளப்பிக்கொண்டே,  வீட்டின் சுற்றுச்சுவரைத் தாண்டி பக்கத்துக்கு வீட்டைப் பார்த்தாள் வசுந்தரா.

அங்கே ஒரு பெண்மணி கொடியில் துணிகளைக் காயவைத்துக்கொண்டிருக்க, அவரை நோக்கி, “கவிதாம்மா, நான் ஸ்கூலுக்கு கிளம்பறேன், அப்பாவைக் கொஞ்சம் பார்த்துக்கோங்க ப்ளீஸ்!” என்று சொல்ல,

“இதெல்லாம் நீ சொல்லனுமா கண்ணு, நான் பார்த்துக்கறேன்” என்றவர், “அந்த தங்கம் டீவீல ஏதோ ஷோவுக்காக உன்னைப் பேட்டி எடுத்தாங்களே, அது என்னைக்கு வரும்?” என்று அந்த பெண்மணி கேட்க, “வர சண்டே கவிதம்மா!” என்றாள் வசுந்தரா கைப்பேசியில் நேரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே.

அதை உணர்ந்தவராக, “ஐயோ! நேரமாச்சு நீ கிளம்பு. மீதியைச் சாயங்காலம் கேட்டுக்கறேன்!” என்றார் அந்த பெண்மணி புன்னகையுடனே.

“பை கவிதாம்மா!” என விடை பெற்று, வண்டியைக் கிளப்பிக்கொண்டு, மிதமான வேகத்தில் அதைச் செலுத்தியவாறு அங்கிருந்து சென்றாள் வசுந்தரா.

*** 

சில தினங்கள் கடந்த நிலையில்…

சென்னை மாநகரத்தின் முக்கிய பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த பாரம்பரியம் மிக்க ‘ரெக்ரியேஷன் கிளப்’ வார இறுதி நாள் என்பதால் களை கட்டி இருந்தது.

செல்வத்தில் கொழிப்பவர்கள் மட்டுமே அங்கே உறுப்பினராக இருக்க முடியும்.

அதில் அங்கத்தினர் எனச் சொல்லி பெருமை பறை சாற்றிக்  கொள்வதற்காகவே அதில் உறுப்பினரானவர்கள் பலர்.

அதில் ஒருவன்தான் திலீப் பராசரன்! அவனது அடையாளமான அவனுடைய தந்தையின் பெயர் நீங்கலாக திலீப்.

மூன்று தலைமுறைகளுக்கு மேலாகக் கோலோச்சிக்கொண்டிருக்கும் ‘ராஜாராம் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனீஸ்’ உடைய இளைய தலைமுறை வாரிசுகளில் ஒருவன்.

தனக்கான அடையாளத்தை பெற, ‘திலீப்ஸ் ஸ்டேஷனரீஸ் பிரைவேட் லிமிடெட்’ என்ற நிறுவனத்தைத் தொடங்கித் திறம்பட நடத்தி வருபவன்.

ஆறடி உயரத்துடன், சந்தனத்தைக் குழைத்த நிறத்தில், அனைவரையும் வசீகரிக்கும் தோற்றத்துடன், ‘இருந்தால் இவனை மாதிரி இருக்கணும்டா!’ என மற்றவர்களுடைய பொறாமையைக் கிளப்பும் விதத்தில் அனைத்தும் ஒருங்கே அமையப்பெற்றவன்தான் திலீப்.

ஆனால் அவனே பார்த்து வியக்கவும், சமயத்தில் பொறாமை கொள்ளவும் செய்து,  அவனை ஆட்டிப்படைத்துக்கொண்டிருந்தான் ஒருவன், அவனுடைய அதிவேக செயல்பாடுகளால்.

அவன்தான் தீபப்பிரகாசன். எளிமையாக தீபன்!

‘வித்யுத் க்ரூப் ஆஃப் எஜூகேஷனல் இன்ஸ்டிட்யூஷன்ஸ்’ குழுமத்தின் தலைவன்.

குறுகிய கால கட்டத்திற்குள்ளாகவே கல்வி சந்தையில் பெரிய தலைகளையெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக பின்னுக்குத்தள்ளிவிட்டு மேலே வந்தவன்.

கூடவே பலதரப்பட்ட தொழில் நிறுவனங்களில் கணிசமாக முதலீடுகள் செய்து வைத்திருந்திருப்பதால் வியாபார சந்தையில் முக்கிய இடத்தில் இருப்பவன்.

அபரிமிதமான அறிவுக்காரன். அவனுடைய அதிபுத்திசாலித்தனத்துக்கு இணையாகக் கர்வமும் கொண்டவன். அதைக் கொஞ்சமும் வெளிக்காட்டாமல் இனிமையாகப் பழகவும் தெரிந்தவன்.

ஆனாலும் இவனுடைய தயவு பலருக்குத் தேவைப்படுவதால் தொழில் வட்டத்தில் யாரும் இவனைப் பகைத்துக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள்.

சில வருடங்களுக்கு முன்பாக, ஒரு தொழில் முறை சந்திப்பில் அறிமுகமாகி, பின்பு நட்பானவர்கள் திலீப், தீபன் இருவரும்.

அவன் இந்த க்ளப்பில் அவன் உறுப்பினரானதுகூட தன்னுடன் சிறு பந்தயம்போலத்தான், ‘பரம்பரை பணக்காரனான உன்னைவிட நான் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவனில்லை’ என்பதை காட்டிக்கொள்ளத்தான் என்பதை நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தான் திலீப்.

கலை நயத்துடன் விளங்கிய அந்த மிகப்பெரிய கூடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த ‘ஸ்னூக்கர் டேபிள்’ லில் வித்தைகளைக் காட்டிக்கொண்டிருந்த தீபனையே அவனுடைய கண்கள் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தன.

அவன் கையிலிருந்த அந்த ‘க்யூ ஸ்டிக்’ மூலம் வெண்மை நிற ‘க்யூ’ பந்தைத் தட்டி, மின்னல் வேகத்தில் மற்ற பந்துகளை ‘பாக்கெட்’ செய்யும் வேகமும் லாவகமும், எப்பொழுதும் போல் திலீபனை வியப்பிற்கு உள்ளாக்க, பர்ஃபெக்ட்! அமேஸிங் ஷாட்! என்ற வார்த்தைகள் அவனுடைய உதடுகளிலிருந்து மலர்ந்து, உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

ஒரு வருடத்திற்கு முன் இங்கே உறுப்பினரான பிறகுதான் இந்த விளையாட்டு அவனுக்கு அறிமுகம்.

எப்பொழுதாவது நேரம் கிடைத்தால் மட்டுமே இங்கே வருவான், அதுவும் திலீப் வற்புறுத்தலில். 

முதலில் ஓரிரு முறைப் பெயருக்கென்று விளையாடியவன், அங்கே உறுப்பினராக இருந்த ஓய்வு பெற்ற கலெக்டர் ஒருவரின் மறைமுக கிண்டலுக்குப் பிறகு, வெறியுடன் விளையாடத் தொடங்கினான்.

அதன் பிறகு தீபனை அங்கே கண்டால், அவர் சொல்லிக்கொள்ளாமல் வெளியேறிச் சென்றுவிடுவார், அவனுடன் விளையாடப் பயந்து!

சில நிமிடங்கள் அவனுடைய ஆட்டத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்த திலீப், அதில் அவனுடைய தீவிரத்தைக் கவனித்து, இப்போதைக்கு அவன் வர மாட்டான் என்பதை புரிந்துகொண்டவனாக,  அந்த க்ளப்பின் வேறு பகுதில் இருந்த பாரை நோக்கிச் சென்றான்.

அங்கே வசதியான ஒரு இருக்கையாகப் பார்த்து அமர்ந்த திலீப், அங்கே இருந்த பணியாளரிடம் எதோ சொல்லிவிட்டு, கைப்பேசியில் தீபனை அழைத்து, “பார்ல இருக்கேன்! ட்வெண்டிஒன் இயர்ஸ் ராயல் சல்யூட், உனக்காக வைட்டிங்! உடனே வா!” என்று சொல்லி, அவனுடைய பதிலையும் எதிர்பார்க்காமல் அழைப்பைத் துண்டித்தான்.

எதிர் முனையிலிருந்த தீபனின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ ஜென்டில்மென்! டைம் டு பார்ட்! யூ ப்ளீஸ் கன்டின்யூ!” என்று சொல்லிவிட்டு கையிலிருந்த ‘க்யூ ஸ்டிக்’ கை அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு பணியாளரிடம் கொடுக்க, அவனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த நடுத்தர வயதில் இருந்த ஒருவர், “யாஆஆ… மிஸ்டர் திலீப் இங்க இருந்து போன உடனே, நான் இதை எதிர்பார்த்தேன்!” என்றார்.

விளையாட்டைத் தொடராமல் தீபன் அங்கிருந்து கிளம்பியதால் உண்டான ஏமாற்றம் அதில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அதைப் புரிந்துகொண்டவனாக, “சில்! மிஸ்டர் கவுதம்! நெக்ஸ்ட் வீக் மறுபடியும் வந்தாலும் வருவேன். வில் மெசேஜ் யூ! வி வில் ராக்!” என்றவாறு ஸ்னூக்கர் போர்டின் விளிம்பில் லேசாகத் தட்டியவன், புன்னகை முகமாய் அங்கிருந்து சென்றான்.

***

திலீபனின் எதிரில் இருந்த இருக்கையில் வந்து அமர்ந்த தீபன், “ஏண்டா, நீ இங்க வராதே இந்த ஒரே ஒரு விஷயத்துக்காகத்தானா?” என்று நக்கலாகக் கேட்க,

“எக்ஸாக்ட்லி! இதுல டவுட்டு வேறயா? என்று கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் சொன்னவன், “உன்னோட காம்பினேஷன்ல இருக்கு! நானே மிக்ஸ் பண்ணேன்” என்று சொல்லியவாறே, மது நிறைந்த கோப்பையை அவனை நோக்கி நகர்த்தினான் திலீப்.

“கிழிச்ச… என் காம்பினேஷன் என்னால மட்டும்தான் போட முடியும். அந்த ரேஷியோ உன் கைல இல்ல! என் மைண்ட்ல இருக்கு!” என்றவன், “பட்… அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கறேன்!” என அதை எடுத்து ஒவ்வொரு மிடறாகப் பருகத் தொடங்கினான்.

அன்றாட தொழில் விவகாரங்கள், பரபரப்பு அனைத்திலிருந்தும் தப்பி சில மணி நேரங்கள் மகிழ்ச்சியாக இறப்பதற்கு மட்டும்தான் அவர்கள் அங்கே வருவதே!

திலீப்பிற்கு மது தரும் போதை மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கும்.

ஆனால் தீபனுக்கு அது மட்டுமே போதாது. அவனுக்கு அங்கே வந்தால் கட்டாயம் உடல் அலுக்க விளையாட வேண்டும். அதில் கட்டாயம் ஜெயிக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் ‘பேட் மிண்டன்’ அவ்வப்பொழுது ‘ஸ்னூக்கர்’ அவன் வெறி கொண்டு விளையாடுபவை.  அதன் பிறகுதான் மற்றவை. அதைத் தவிரத் தொழில் சம்பந்தப்பட்ட பேச்சுக்கள் எதுவுமே இருக்காது  அங்கே.

அன்றும் அதுபோலவே அவர்களுடைய உரையாடல் பொதுவான விஷயங்களில் செல்ல, நேரம் மெல்ல மெல்ல நழுவிக்கொண்டிருந்தது.

இருபத்தி ஒரு வருடப் பழமையான ராயல் சல்யூட்டின் இரண்டு மூன்று சுற்றுக்கள்  உள்ளே சென்றிருந்தது. பார்வைக்குப் புலப்படாமல் மதுவில் நிறைந்திருந்த போதை, தீபனின் விழிகளில் இடம் பெயர்ந்திருந்தது.

மெல்லிய கிறக்கம் அவனது மூளையை எட்ட, எதிரில் அமர்ந்திருந்தவனின் முகத்தை ஆழமாக ஊடுருவிப் பார்த்தவன், “என்ன விஷயம் சொல்லு!” என்று தெளிவாகக் கேட்கவும்,

“கண்டு பிடிச்சுட்டடா மச்சான்! அதுதாண்டா நீ!” என்ற திலீப், “அப்பா மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாங்க!” என்று குளரலாகத் தொடங்கியவன், “அத்தைக்கு எப்படியாவது அவங்க பொண்ண என் தலைல கட்டணும்னு வெறி. அப்பா அதுக்கு உடந்தை. என் சித்தப்பா சன், அதுதான் அந்த சாந்தனுன்னு ஒருத்தன் இருக்கான் இல்ல வெட்டியா! அவன் தலையில கட்ட வேண்டியதுதானே!  எனக்கு என்னவோ அவளைப் பார்த்தால் மனசுல ஒரு ஃபீலே வரலடா!” எனப் புலம்பித் தீர்த்தான்.

அவன் பேசி முடிக்கும் வரை பொறுமையாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவன், “உங்க அப்பா ஒரு பிராக்டிகல் பர்சன் திலீப்! பெட்டெர் நீ அவர்கிட்ட உனக்கு எப்படிப் பட்ட பொண்ணு வேணும்னு சொல்லிடு. கட்டாயம் புரிஞ்சுப்பார்!” என்றான் தீபன்.

“சொல்றது என்ன, அவருக்கு வீடியோவாகவே பிளே பண்ணிக் காண்பிக்கலாம்!” என்ற திலீப்பை வினோதமாகப் பார்த்தான் தீபன்.

“வெயிட்! வெயிட்! ஐல் ஷோ யூ!” என்ற திலீப் அவனது கைப்பேசியில் ஒரு காணொளியை ஓடவிட்டுக் காண்பித்தான். அதில் மலர்ந்த புன்னகையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள் வசுந்தரா!

வசந்தரா ஒரு அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை. சென்னையிலிருந்து சற்று தள்ளி, நகரத்தின் எந்த ஒரு பரபரப்பும் இல்லாமல், கொஞ்சம் பின் தங்கிய நிலையில் இருக்கும், வெள்ளரிப்பக்கம் எனும் கிராம பஞ்சாயத்திற்கு உட்பட அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில்தான் அவளுக்கு வேலை.

சமீபத்தில் நடந்து முடிந்திருந்த நீட் மற்றும் அரசாங்கம் நடத்தும் இன்னும் சில தகுதித் தேர்வுகளில், அவள் வேலை செய்யும் பள்ளியில் பயின்ற மாணவர்கள் ஐந்து பேர் மொத்தமாகத் தேர்வு பெற்றிருந்தனர்.

அதற்குக் காரணம் வசுந்தராவின் தனிப்பட்ட முயற்சியே என்பது வெற்றி பெற்ற மாணவர்கள் மூலம் சமூக வலைத் தளங்களில் பரவி இருந்தது. அது மக்களிடையே அவளைப்பற்றி ஒரு நன்மதிப்பை ஏற்படுத்தி இருந்து.

அதற்காக அவளைக் கவுரவிக்கும் விதமாக, ‘தங்கம் டி.வி’ என்னும் தனியார் தொலைக்காட்சி ஒன்றில், அவர்கள் நடத்தும் ‘எங்க ஊர் சாதனை பெண்கள்’ என்னும் நிகழ்ச்சிக்கு அவளையும், வெற்றி பெற்ற அந்த மாணவர்களையும் அழைத்து, ஒரு நேர்காணல் நிகழ்ச்சியை ஒளிபரப்பி இருந்தனர்.

அந்த காணொளியைத்தான் தனது கைப்பேசியில் தீபனுக்கு காண்பித்தான் திலீப்.

அந்த நிகழ்ச்சியை ஒரு சில நிமிடங்கள் கூர்ந்து கவனித்த தீபன், “இப்ப நீ என்னதான் சொல்ல வர? இந்த பெண்ணைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு சொல்றியா?” என்று சற்று பரிகாசத்துடன் கேட்க,

“நாட் எக்ஸாக்ட்லி! இவளை மாதிரி இருந்தால் கூட போதும்! லுக் அட் ஹர் பியூட்டி! அவளோட அந்த கோதுமை கலர்! அவளோட ஐஸ்! அவளோட வாய்ஸ்! அண்ட் அவளோட அந்த அட்டிட்யூட்… ஆல் தட் மேட் மீ கிரேஸி!

யூ நோ சம்மதிங்… இந்த வீடியோவை நான் இது வரைக்கும் நாப்பது அம்பது தடவ பார்த்துட்டேன்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே போனான் திலீப்.

அவன் போதையில்தான் பிதற்றுகிறானோ என்று கூட தோன்றியது தீபனுக்கு. அப்படி என்ன இருக்கிறது இந்த பெண்ணிடம் என்று அந்த காணொளியை அவன் சில நிமிடங்கள் தொடர்ந்து கவனிக்க, அவனுக்குமே மின்சாரம் தாக்கிய உணர்வு எழுந்தது.

திலீபனுக்கோ அவளுடைய அழகிய தோற்றத்தில் உண்டான போதை, மதுவின் போதையை காட்டிலும் அதிகமாக மூளையைச் செயலிழக்கச் செய்து கொண்டிருந்தது.

ஆனால் தீபனுக்கோ அவளுடைய ஆற்றல், மதுவின் போதையில் சற்று மயங்கி இருந்த அவனது அறிவை அவசரமாய் தட்டி எழுப்பி, ‘இவளிடம் நீ கொஞ்சம் கவனமாய் இருக்க வேண்டும்!” என அவனை எச்சரிக்கை செய்து கொண்டிருந்தது.

இது எதையும் அறியாமல், அவர்களுடைய வீட்டின் வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்துகொண்டு அவளுடைய மாணவர்களின் விடைத் தாள்களைத் திருத்திக்கொண்டிருந்தாள் வசுந்தரா!

***

உலகில் எந்த ஒருவராலும் கட்டி வைக்க இயலாத ஆற்றல் கொண்ட கால வெள்ளம், இரண்டு நாட்களை அடித்துச் சென்றிருந்தது.

பதினொன்றாம் வகுப்பிற்குள் நுழைந்த வசுந்தரா, அங்கே குதூகலத்துடன் சத்தம் செய்துகொண்டிருந்த மாணவர்களை, அடக்கி ஒரு வழியாக அறிவியல் பாடத்தை நடத்தத் தொடங்கினாள்.

அறிவியலும், கற்பித்தலும் எப்பொழுதுமே அவளுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விஷயங்கள். ஆனால் அன்று அந்த வகுப்பில் முதல் பத்து நிமிடங்கள் மட்டுமே அவளால் உற்சாகத்துடன் பாடம் நடத்த முடிந்தது.

அடுத்து வந்த நிமிடங்கள் எதோ ஒரு சங்கடம் அவள் மனதை உறுத்த, ஆழமாக எதோ முதுகினை துளை இடுவதை போல் உணர்ந்து, கரும் பலகையில் எழுதிக்கொண்டிருந்ததை நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பிப் பார்க்க, அதிர்ந்தாள் வசுந்தரா.

அங்கே உட்கார்ந்திருந்த நாற்பத்து ஐந்து மாணவ மாணவிகளுக்குள், அவளை நோக்கிய ஒருவனுடைய வெறித்த ஆழமான அனர்த்தமான பார்வை அவளுடைய மனதில் கிலியை ஏற்படுத்த, அதன் பின் அவளால் எதிலும் கவனம் செலுத்த இயலவில்லை.

ஒரு வழியாக வகுப்பு முடிந்து, ஆசிரியர் ஓய்வு அறைக்குள் நுழைந்தவன், இருக்கையில் அமர்ந்து, முன்பாக இருந்த மேசையில் கைகளை மடக்கி தலை சாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள். அவளுடைய கண்களில் பெருகிய கண்ணீர் மேசையை நனைக்க, ‘கடவுளே! இது போன்ற ஆபத்துகளிலிருந்து என் பிள்ளைகளைக் காப்பாற்று!’ என அவளுடைய மனம் அந்த எல்லாம் வல்ல ஆண்டவனை இறைஞ்சிக்கொண்டிருந்தது!

error: Content is protected !!