Thendral

211 POSTS 40 COMMENTS

vkv 19

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 19

குந்தவியை அன்றைக்கு முழுவதும் ‘ICU’ வில் வைத்திருந்தார்கள். பிரபாகரன் தன் கண் பார்வையிலேயே வைத்திருந்தார் மனைவியை. ஆரம்பத்தில் லேசாக மூச்சுத் திணறல் இருந்தபோதும், பின்னர் நிலைமை சீரானது.

மாறனும், தமிழும் ‘ICU’ விற்கு வெளியே அமர்ந்திருக்க, சுதாகரனும், மகேஷும் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். லேசாக கண் விழித்தார் குந்தவி. அவர் கைகளைப் பற்றிக் கொண்ட பிரபாகரன்,

டாலி, ஒன்னுமில்லைடா. பல்ஸ் நார்மலா இருக்கு, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு ஒரு ‘ECG’ எடுத்து பாத்துட்டு ரூமுக்கு ஷிஃப்ட் ஆகிரலாம், கே.” என்றார். அந்த ஒரு பொழுதுக்குள் பத்து வருட மூப்புத் தெரிந்தது பிரபாகரன் முகத்தில். மென்மையாகச் சிரித்தார் குந்தவி.

எனக்கு ஒன்னும் ஆகாது ப்ரபா, நான் மென்டலி ஃபிட் ஆத்தான் இருக்கேன். நீங்க ரொம்பவே வொர்ரி பண்ணிக்காதீங்க.” சொல்லி முடித்தவரின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டார் பிரபாகரன்.

ப்ரபா, சுதா எங்க? நான் பாக்கனும். வரச்சொல்லுங்க.” குந்தவி சொன்னதும், ட்யூட்டியில் இருந்த நர்ஸிடம் தகவல் சொல்ல, உள்ளே நுழைந்தான் சுதாகரன்.

சுதா, ஸாரிப்பா. உன்னோட லைஃப்லயே ரொம்ப சந்தோஷமான, மறக்க முடியாத ஒரு நாள். அதை அம்மா ஸ்பொயில் பண்ணிட்டேன்.” குந்தவியின் கைகளை தன் கைகளுக்குள் அழுத்திப் பிடித்தவன் அதில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான். சற்று நேரத்தில் சுதாகரனின் உடல் அழுகையில் குலுங்கியது.

சுதா! ஏன் கண்ணா அழுற? என்னாச்சுப்பா?” குந்தவி சற்றே பதற,

சுதா!” என்றார் பிரபாகரன் அழுத்தமான குரலில்.

இது ‘ICU’, அம்மா இப்போ டென்ஷன் ஆகுறது அவ்வளவு நல்லதில்லை. நீயே இப்பிடி பிஹேவ் பண்ணலாமா?” உணர்ச்சிகளைக் கொட்ட இது நேரமல்ல, என்ற செய்தி அந்தக் குரலில் மறைமுகமாக இருந்தது. தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான் சுதாகரன்.

அம்மா, மகேஷ் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல மகனா இருக்கிற அளவு, நான் ஒரு நல்ல மகனா நடந்துக்கலையோன்னு எனக்கு கில்ட்டியா இருக்கும்மா. உங்களுக்காக நான் எப்பவுமே பேசினதில்லை எங்கிறதால, உங்க மேலே எனக்கு பாசம் இல்லைன்னு அர்த்தமில்லைம்மா.”

என்ன சுதா பேசுற நீ? அம்மா எப்போ அப்பிடிச் சொல்லி இருக்கேன்?”

நீங்க என்னைக்குமே அப்பிடிச் சொல்ல மாட்டீங்கம்மா. இது என்னோட உறுத்தல். நான் உங்க கூட இருந்ததை விட, பாட்டி கூட இருந்தது தான் அதிகம். அதனாலேயோ என்னவோ, அவங்களுக்கு எதிரா என்னால பேச முடியலை. ஆனா அவங்க பண்ணுறதெல்லாம் தப்புன்னு எனக்கு நல்லாவே புரியுது. ஆனா மகேஷ் மாதிரி என்னால அவங்களை சட்டுன்னு எதிர்க்க முடியலைம்மா.” கோர்வையாக சுதாகரன் சொல்லி முடிக்க, அவன் கையை ஆதரவாக தட்டிக் கொடுத்தார் குந்தவி.

எம் பையனை எனக்குத் தெரியும் சுதா. இதெல்லாம் நீ சொல்லித்தான் நான் புரிஞ்சுக்கனுமா? உமா எங்கப்பா? வரச்சொல்லு, நான் அவளைப் பாக்கணும்.”

மது வீட்டுக்கு போயிட்டாம்மா. அத்தைக்கு ஃபோன் பண்ணி அனுப்பச் சொல்லுறேன். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க. மது வந்ததும் நான் கூட்டிக்கிட்டு வர்றேன்.” சொல்லிவிட்டு சுதா வெளியேற லேசாகக் கண்ணயர்ந்தார் குந்தவி. வெளியே வந்த சுதாகரன் நேராக தமிழிடம் சென்றான்.

அம்மா எப்பிடி இருக்காங்க சுதா?” தமிழின் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த இளமாறன் அவசரமாகக் கேட்க,

பேசினாங்க மாமா, இனி அவ்வளவு பிரச்சினை இருக்காதுன்னு தான் நினைக்கிறேன். மதுவைப் பாக்கனும்னு சொன்னாங்க.” சொன்னவன், தமிழைப் பார்க்க,

வரச் சொல்லுறேன்பா.” என்றார் தமிழ். ஃபோனை எடுத்து வீட்டுக்கு அழைத்தவர்,

ஆரா, உமாவை ஹாஸ்பிடல் வரைக்கும் கொஞ்சம் வரச் சொல்லும்மா. குந்தவி பாக்கனும்னு சொல்லுறா.” அந்தப் பக்கம் என்ன சொன்னார்களோ, பதட்டத்தில் தமிழ் எழுந்து விட்டார்.

என்னம்மா சொல்லுற? உமா இங்க இல்லையே. நல்லா பாரு ஆரா, மொட்டை மாடியில இருக்கப் போறா. எல்லா இடத்திலேயும் நல்லா பாரும்மா.” சொன்னவர் பதட்டமாக நிற்க,

என்னாச்சு தமிழ்?” என்றார் இளமாறன்.

உமா வீட்டுல இல்லையாம், ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கான்னு ஆரா நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தாப்பலயாம். அதான், நல்லா எல்லா இடத்திலையும் தேடிப் பாக்கச் சொன்னேன்.” தமிழின் குரலில் பதட்டம் இருந்தது.

வீட்டுல தான் எங்கேயாவது இருக்கும். தோட்டத்தில பாக்கச் சொல்லு. அங்கேதான் எங்கேயாவது மரத்துமேல உக்காந்து பாட்டு கேட்டுக்கிட்டு  இருப்பா.” சமாதானம் சொன்னார் இளமாறன். பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே தமிழின் ஃபோன் சிணுங்கியது. எடுத்துப் பேசியவர் பதட்டத்தின் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தார்.

என்ன சொல்லுற ஆரா, நல்லா எல்லா இடத்திலயும் பாத்தியா?” தமிழின் பதிலில் அங்கு இருந்த அனைவரையும் பதட்டம் தொற்றிக் கொண்டது. சட்டென்று இன்னொரு நம்பருக்கு தொடர்பு கொண்டவர் அங்கேயும் விசாரித்தார். அது உமாவின் ஹாஸ்டல் நம்பர். சுதாகரன் உமாவின் நம்பருக்கு தொடர்பு கொள்ள, அது ஸ்விச்ட் ஆஃப் என்றது

இந்த விஷயம் குந்தவி காதுக்கு போக வேணாம் தமிழ். நம்ம முதல்ல கொஞ்சம் அக்கம் பக்கம் தேடிப் பாப்போம். இன்னைக்கு நடந்த சம்பவங்கள் நம்மையே புரட்டிப் போட்டப்போ, பாவம் அவ சின்னப் பொண்ணு, என்ன பண்ணுவா? கோபத்துல எங்கேயாவது போய் உக்காந்திருப்பா. கண்டுபிடிச்சிரலாம். கவலைப்படாதே.” மாறன் சொல்லி முடிக்க, சுதாவோடு தமிழ் சேர்ந்து கொள்ள, மகேஷோடு இணைந்து கொண்டார் இளமாறன்.

அன்றைய மாலைப் பொழுது முழுவதும் தேடலிலேயே கழிய, எல்லோருக்கும் இப்போது லேசாக பயம் கிளம்பியது. ஆராதனாவும், தமிழரசியும் மாறி மாறி ஃபோன் பண்ணிய படி இருக்க, தமிழ்ச்செல்வன் முற்றாக உடைந்து போனார். போலீசுக்கு போகவும் தமிழ் விரும்பவில்லை. நிச்சயதார்த்தத்தில் இத்தனை பிரச்சினைகள் என்றால், விரும்பத்தகாத கேள்விகள் முளைக்கும் என்று அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டிருந்தார் தமிழ்.

இளமாறன் விசாலாட்சியை தொடர்பு கொண்டு நிலைமையை விபரித்திருக்க, அவருக்கு தெரிந்த நம்பிக்கையான தனியார் நிறுவனத்தின் மூலம் தேடுதலை ஆரம்பித்திருந்தார்கள். ஆனால் மாயமாக மறைந்து போயிருந்தாள் உமா. எந்தத் தடயமும் கிடைக்கவில்லை

பசி, தாகம் மறந்து எல்லோரும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். நேரம் இரவு பத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்க தமிழ்ச்செல்வன் பைத்தியம் பிடித்தது போல ஆகிப்போனார். காரோட்டிக் கொண்டிருந்த சுதாகரனை கண் கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை. நிலைகுலைந்து அமர்ந்திருந்தான். ஆனாலும் அவன் காரை கடைசியாக நிறுத்திய இடத்தைப் பார்த்தபோது, தமிழ்ச்செல்வனுக்குஅத்தனை நல்லதாகப் படவில்லை.

தமிழ் இறங்குவதற்கு முன்பாக காரை விட்டிறங்கியவன், கடகடவென அபியின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். தமிழுக்கு மூச்சு முட்டியது. உடனடியாக இளமாறனை தொடர்பு கொண்டு விஷயத்தை சொல்லி விட்டு,

சீக்கிரமா வா மாறா. சுதா இங்க என்ன ஏழரையைக் கூட்டப் போறான்னு எனக்குத் தெரியலைப்பா.” என்றவர், அவரும் இறங்கி வீட்டுகுள் ஓடினார். நடுவீட்டில் நின்று கொண்டு,

அபீஈஈஈ!” என்று குரல் கொடுத்தான் சுதாகரன். அடுத்த நிமிடமே நாராயணனும், ரஞ்சனியும் பதறியடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தார்கள்.

என்னப்பா? யாரு நீ? எதுக்கு அபியை இத்தனை சத்தமாக் கூப்பிடுறே?” நாராயணன் வினவிக் கொண்டிருக்க, அப்போதுதான் உள்ளே நுழைந்த தமிழ்ச்செல்வன்,

சுதா! என்ன பண்ணுற நீ? எதுக்கு இப்போ இங்க வந்து சத்தம் போடுறே?” என்றார். குரலில் சொல்லவொண்ணாத வேதனை இருந்தது.

மாமா, உங்களுக்கு தெரியாது மாமா. இந்த அபி தான் மதுவை ஏதோ பண்ணி இருக்கான். இவனுக்கு மது மேலே ஒரு கண் இருந்துது. அதனால இவன் தான் ஏதோ பண்ணி இருக்கான்.” சுதாகரனின் குரலில் ஆவேசம் இருந்தது. அபி அவன் கையில் கிடைத்தால் என்ன ஆகுமோ என்ற பதட்டம் தமிழ்ச்செல்வனை பிடித்துக் கொண்டது.

தமிழ்ச்செல்வன், என்ன நடக்குது இங்கே? இந்தப் பையன் யாரு? எதுக்கு தேவையில்லாம என்னென்னவோ பேசுறாரு?” நாராயணனின் கேள்வி ரொம்பவே சூடாக வந்தது.

அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை நாராயணன். நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. எங்க வீட்டுல ஒரு சின்னப் பிரச்சினை. அதுல சுதாகரன் கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசுறாரு.” 

அதுக்கு எதுக்கு இங்க வந்து சத்தம் போடுறாரு? தேவையில்லாம அபியை எதுக்கு இழுக்கனும்?” நாராயணனின் குரல் கொஞ்சம் கடுப்பாகவே வந்தது.

அங்கிள், என்னாச்சு? எதுக்கு சுதாண்ணா இப்பிடி பிஹேவ் பண்ணுறாங்க?” ரஞ்சனி கேட்டதுதான் தாமதம், தமிழ்ச்செல்வன் முழுவதுமாக உடைந்து போனார். கண்கள் குளமாக,

அம்மா ரஞ்சனி, உமாவைக் காணலைம்மா. எம் பொண்ணைக் காணலைம்மா.” சொன்னவர் குலுங்கி அழ, ரஞ்சனி ஓடிவந்து தமிழின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். நிலைமையின் வீரியம் புரிந்த நாராயணன், தமிழின் மறுபக்கம் வந்து,

தமிழ்ச்செல்வன், முதல்ல உக்காருங்க. அழுறதை நிறுத்திட்டு என்ன ஆச்சுன்னு சொல்லுங்க. நீங்க சொல்லுறதைப் பாத்தா ஏதோ விபரீதமா தெரியுது. உணர்ச்சிவசப் படாதீங்க. உங்க பொண்ணுக்கு ஒன்னும் ஆகாது. கடவுள் அவகூட துணையா இருப்பார். அமைதியா இருங்க.” ஒரு தகப்பனாக ஆறுதல் சொன்னாலும், நாராயணனுக்கு வயிற்றைப் பிசைந்தது

அப்போது சட்டென்று அந்த பென்ஸ் வாசலில் வந்து நிற்க, அதிலிருந்து இறங்கினான் அபிமன்யு. அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ஒரு ருத்ர தாண்டவமே ஆடித் தீர்த்தான் சுதாகரன். பாய்ந்து வாசலுக்கு வந்தவன், அபியின் ஷேர்ட்டை கொத்தாகப் பிடித்திருந்தான். அவனை உலுக்கி எடுத்தவன்,

மது எங்கடா? எம் மது எங்கே? என்ன பண்ணின அவளை?” ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் அபியை கசக்கிப் பிழிந்தான் சுதாகரன். தமிழ்ச்செல்வனால் சுதாகரனை அபியிடமிருந்து பிரித்தெடுக்க முடியவில்லை. நல்லவேளையாக மகேஷின் காரும் அப்போது வந்துவிட, மூவருமாக சேர்ந்து சுதாகரனை இழுத்துப் பிடித்தார்கள்.

இத்தனை நடந்த போதும், அபி எதுவும் வாய் திறந்து பேசவில்லை. ஒரு அதிர்ச்சியோடு எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எங்கிருந்தோ பயணப்பட்டு அப்போதுதான் வீடு வந்து சேர்ந்த தோற்றம் அவனில் காணப்பட்டது.

என்னப்பா நடக்குது இங்கே? இவங்க எதுக்கு இந்நேரத்துக்கு இங்க வந்து சத்தம் போடுறாங்க?” 

அது ஒன்னுமில்லை அபி. இவங்க வீட்டுப் பொண்ணை காணலையாம். அதனால இந்தத் தம்பி இங்க வந்து…” நாராயணன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் சுதாகரனின் குரல் பாய்ந்து வந்தது.

யோவ், நான் என்ன சொல்லுறேன், நீ என்ன உம் பையன் கிட்ட விளக்கம் குடுத்துக்கிட்டு இருக்கிறே. செவிட்டுல நாலு அப்பு அப்பினா எம் மது எங்கன்னு சொல்லிட்டுப் போறான். அதை விட்டுவிட்டு என்னென்னவோ பேசிக்கிட்டு இருக்கே?” மரியாதை காற்றில் பறந்தது.

சுதா! என்ன பேசுறே நீ? பெரியவங்க கிட்ட இப்பிடித்தான் மரியாதை இல்லாம நடந்துக்குவேயா?” இளமாறன் சுதாவை உலுக்க,

இங்கப் பாருங்க தமிழ்ச்செல்வன். நான் உங்க முகத்துக்காகத் தான் பாக்குறேன். இல்லைன்னா இந்தப் பையன் நடந்துக்கிற மாதிரிக்கு இங்கே நடக்கிறதே வேற.” என்றார் நாராயணன்.

என்னைய்யா பண்ணி கிழிச்சிடுவே? நிக்கிறது எங்க ஊருக்குள்ள, பெரிய இவனாட்டம் சவுண்டு குடுக்கிறே.” சுதா எகிற, அவனை காரை நோக்கி இழுத்துச் சென்றான் மகேஷ்.

அபி, நீ உள்ளே போ.” நாராயணன் சொல்ல, அபியை வீட்டுக்குள் இழுத்துப் போனாள் ரஞ்சனி. திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே போன நான்கு கண்களும் வாளென உரசிக் கொண்டன.

இங்கப்பாருங்க தமிழ்ச்செல்வன், மக்கள் எதிர்ப்பு ஊர்வலம் நடத்தினதாலே டை ஃபாக்டரியோட அப்ரூவலை மீள் பரிசீலனை செய்யச் சொல்லி கலெக்டருக்கு மேலிடத்திலிருந்து உத்தரவு வந்திருக்கு. அபி இந்த நேரத்தில இங்க இருந்தா ஏதாவது பிரச்சினை வரும்னு நான் தான் அவனை டெல்லிக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி அனுப்பி வெச்சேன். சொல்லப் போனா இது நான் போக வேண்டிய பயணம். உங்களுக்கு நல்லது பண்ணனும்கிற எண்ணத்தில தான் இதை நான் பண்ணினேன். புரிஞ்சுக்கோங்க. அபி ரெண்டு நாளா ஊரிலேயே இல்லை. இப்போதான் வீட்டுக்கே வர்றான்.”

புரியுது நாராயணன். நடந்ததுக்கு நான் உங்ககிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன். நீங்க தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. சுதா, உமாவைக் காணலை எங்கிற பதட்டத்துல என்ன பேசுறோம்னு தெரியாம பேசுறான். அவன் இப்பிடியெல்லாம் பேசுற பையன் கிடையாது. இன்னைக்கு என்னெல்லாமோ நடக்குது.” தமிழ்ச்செல்வன் குரல் கலங்கி ஓய்ந்தது.

வருத்தப்படாதீங்க தமிழ். உங்க பொண்ணுக்கு ஒன்னும் ஆகாது, சீக்கிரமா வீட்டுக்கு வந்திடுவா. என்ன உதவி, எந்த நேரம் தேவைப்பட்டாலும் நீங்க என்னை தயங்காம கேக்கலாம் தமிழ்.” தமிழ்ச்செல்வனின் கைகளைப் பிடித்து ஆறுதல் வார்த்தைகள் சொன்ன நாராயணனுக்கு, பதில் சொல்ல வார்த்தைகள் வராமல் ஒரு தலையசைப்போடு விடை பெற்றுக் கொண்டார் தமிழ்ச்செல்வன்.

நாலா புறமும் எல்லோரும் தேடியும் உமா போன இடம் தெரியவில்லை. உமா எங்கே என்று கேட்ட குந்தவிக்கு, அவள் ஒரு அவசர வேலையாக கோயம்புத்தூர் வரை போயிருப்பதாக சொல்லப்பட்டது. சிதம்பரம் ஐயாவும், தமிழரசியும் கொதிநிலையில் இருந்தார்கள். பிரபாகரனும், குந்தவியும் பரிதாபத்திற்குரிய நிலையில் இருப்பதால், அவர்கள் கோபம் அத்தனையும் தமிழ் மேலேயே இருந்தது.

அன்று இரவு அத்தனை பேரும் தமிழ்ச்செல்வன் வீட்டிலேயே தங்கி விட்டார்கள். காந்திமதி வீட்டில் தனியே இருப்பது பற்றி சுதாகரன் எந்தக் கவலையும் படவில்லை. மகேஷ்தான் மனசு கேட்காமல், வீட்டில் பணி புரிபவர்களை அழைத்து பாட்டியை கவனித்துக் கொள்ளும் படி பணித்தான். பொழுது நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது. ஆனால், எந்தத் தகவலும் வந்தபாடில்லை. நேரங் கரையக் கரைய, ஆராதனாவின் நிலைமை கவலைக்கிடமாகிப் போனது. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பொறுக்க முடியாதவர், சுதாகரனுக்கு பக்கத்தில் வந்து நின்றார்.

சுதா, எம் பொண்ணு எங்க சுதா?” கத்தவில்லை, ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணவில்லை. நலிந்த குரலில் ஆராதனா கேட்டது, சுதாகரனை அப்படியே சுருட்டிப் போட்டது.

அத்தை…!” எல்லோரோடும் சோஃபாவில் அமர்ந்திருந்த சுதாகரன் எழும்பி நின்றே விட்டான்.

சொல்லு சுதா! எம் பொண்ணு எங்கே?” பித்துப் பிடித்தது போல நின்றிருந்தார் ஆராதனா.

அத்தை!”

நான் அன்னைக்கே சொன்னனே சுதா. இது வேணாம், எம் பொண்ணு உங்க வீட்டுல நிம்மதியா வாழமாட்டா, விட்டுருங்கன்னு சொன்னனே சுதா. நீங்க யாரும் கேக்கலையேப்பா. இப்போ பாரு, வாழ வர்றதுக்கு முன்னாடியே துரத்தி விட்டுட்டீங்களே. எம் பொண்ணு எங்க சுதா?” கண்களில் கண்ணீரோடு ஆராதனா கேட்க, சுதாகரனின் கண்களும் கலங்கியது.

எனக்கு இப்பிடியெல்லாம் நடக்கும்னு தெரியும் சுதா. அதனால தான், உங்க மாமாக்கு இப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருந்தப்போ கூட அதை நான் ஆதரிக்கலை. ஆனா கடைசியில எல்லாருமா சேந்து எம் பொண்ணை தொலைச்சிட்டீங்களே…!” நிதானமாக பேசிக் கொண்டிருந்த ஆராதனா, பேசி முடித்துவிட்டு பெருங் குரலெடுத்து அழுதார். அங்கு கூடியிருந்த அத்தனை பேரும் கண்கலங்க, ஆராதனாவை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான் சுதாகரன்.

தப்பு எம் மேலதான் அத்தை. நான் தான் அவங்க அவங்களை, அந்தந்த இடத்துல வைக்காம ஆட விட்டுட்டேன். தப்பு எம் மேலதான் அத்தை.” ஆராதனாவோடு சேர்ந்து கதறித் தீர்த்தான் சுதாகரன். உட்கார்ந்திருந்த தமிழ்ச்செல்வன் எழுந்து வந்தவர்,

சுதா, எம் பொண்ணுக்கு எதுவும் ஆகியிருக்காது. நான் அந்த அளவு அவளை கோழையாவும் வளர்க்கலை. அவளைப் பாதுகாத்துக்க அவளுக்குத் தெரியும். நீங்க யாரும் கவலைப்பட வேணாம்.” என்றார். தன்னை தேற்றிக் கொண்ட சுதாகரன்

அத்தை, மதுக்கு எம் மேலே கோபம். எல்லாரையும் பேச விட்டுட்டு நான் வேடிக்கை பாத்துட்டனேங்கிற கோபம். வேற ஒன்னுமில்லை. அதுதான் இப்பிடி எங்கேயோ போய் உக்காந்திருக்கா. அவ எங்க இருக்கா, அவளுக்கு யாரு ஹெல்ப் பண்ணி இருக்காங்க எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். அவ…” சுதாகரன் முடிக்கு முன்னால் குறுக்கிட்டார் தமிழ்ச்செல்வன்.

சுதா, நீ தேவையில்லாம அந்த அபியை சந்தேகப் படுற…” இப்போது தமிழ் முடிக்குமுன் சுதாகரன் குறுக்கிட்டான்.

மாமா, ஒன்னும் ஒன்னும் ரெண்டுன்னு சொல்ல, போலீசோ, டிடெக்டிவ் ஏஜென்சியோ தேவையில்லை. நான் கண்டு பிடிக்கிறேன். எம் மது எங்கன்னு நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்.” சுதா சூளுரைக்க, தமிழ்ச்செல்வனும், இளமாறனும் ஒருவர் முகத்தை மற்றொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

 

 

 

tik 21

மகன் ரத்தினவேலிடம்… ஆத்திரத்தில் குதித்துக்கொண்டிருந்தார்… முன்னாள் அமைச்சர்! தங்கவேலு…

“நீ வேலைக்கே அக்கமாட்ட ரத்தினம்…  போனைப் போட்டு…  மாப்பிளையை உடனே இங்கே வரச்சொல்லு” என்ற அவரது வார்த்தைகளால்… ரத்தினவேலுவின் மனதில் இருந்த வன்மம்… எகிறிக்கொண்டே கொண்டே இருந்தது…

“என்ன பெரிய மாப்பிளையைக் கண்டீங்க… என்ன இருந்தாலும் நம்மகிட்ட சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தவன் தானே…”

“நாம இப்ப, இருக்கும் நிலைமையில்… அப்படி என்ன தலைபோகும் வேலைனு… அமெரிக்கால பொய் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கானாம் உங்க மாப்பிளை?”

“நம்ம ரெண்டுபேரையும் ஜெயிலுக்கு அனுப்பிட்டு… மொத்த சொத்தையும் ஆட்டைய போடலாம்னு நினைக்கறானா அவன்…”

அவனது மனதில் இருந்த வெப்பம்… வார்த்தைகளில் தகித்தது…

மகனது கேள்வியில்… சில நொடிகள் அமைதி காத்த தங்கவேலு… “காரணம் இல்லாமல்… மாப்பிள்ளை… எதையும் செய்ய மாட்டார்! நம்ம கிட்ட சம்பளம் வாங்கினவர்தான்… ஆனாலும் உன்கிட்ட இல்லாத… புத்திசாலித்தனம்… அவரிடம்தான் இருக்கு… முதலில்… வீடியோ காலில் அவரைக் கூப்பிடு” என்று அழுத்தமாகச் சொல்லவும்…

“இப்ப… அங்க… நடு சாமம் தெரியுமா?  உங்க மருமகன்… கூப்பிட்ட உடனே போனை எடுத்துறப்போறாரு!!” எனச் சலித்தவரே லேப்டாப்பை எடுத்து… வினோத்தை வீடியோ சாட்டிங்கிற்கு அழைத்தான் ரத்தினம்…

அடுத்த நொடியே அழைப்பை ஏற்ற வினோத்… ரத்தினம் என்ற ஒருவன் அங்கே இருப்பதையே கொஞ்சமும்  கண்டுகொள்ளாமல்… நேரடியாகத் தனது மாமனாரிடம் பேசத்தொடங்கினான்…

“என்ன நடக்குது மாமா! அங்க? இப்பதான் டிவி நியூஸில் பார்த்தேன்… அந்த மீடியேட்டர் கோபாலை அரெஸ்ட் பண்ணி வச்சிருக்காங்க!!  அவன் பொண்டாட்டியே அவன் பெயரில் போலீசில் கம்ளைண்ட் செஞ்சிருக்கா!!” என அவன் பொரிந்து தள்ளவும்…

“அதைப் பற்றி பேசத்தான் மாப்பிளை உங்களைக் கூப்பிட்டேன்…” என்ற தங்கவேலு…

“அந்த கோபால் நம்மை மீறி எதுவும் பேசமாட்டான்! ஆனால்…” என்று இழுத்தவர்…

“அந்த பொண்ணுதான் ஏதாவது பிரச்சினை செஞ்சா செய்யணும்… அதனால… அந்த… குணவைப் போட்ட மாதிரி… அந்தப் பெண்ணையும் போட்டுத் தள்ளிடலாம்ன்னு ரத்தினம் சொல்றன்! நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க?” என்று கேட்க…

சில நிமிட மௌனத்திற்குப் பிறகு… “வேண்டாம் மாமா! எதோ பெரிய சப்போர்ட்லதான் அந்த பொண்ணு… துணிஞ்சு போலீஸ்க்கு போயிருக்கு… அது யாருன்னும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு! அதைத் தெளிவு படுத்திகொண்டு… பிறகு என்ன செய்யலாம்னு முடிவு பண்ணுவோம்!” என்று தெளிவாகச் சொன்னான் வினோத்…

ஏளனமாக மகனைப் பார்த்த தங்கவேலு… “இப்ப புரிஞ்சுதா… ஏன் மாப்பிளையை கூப்பிடச்சொன்னேன்னு?” என்றுவிட்டு…

மடிக்கணினியின் திரையில் ஒளிர்ந்த வினோத்தை நோக்கி “நீங்க எப்ப, இங்க வரீங்க மாப்பிள?” என அவர் கேட்க…

“சீக்கிரம் வந்திடுவேன் மாமா… நம்ம ஹாஸ்பிடலில் முதல் முதலில்… அன்னம் என்றவளின் பெயரில்… கிட்னி… கண்… லங்ஸ்… லிவர்… என  நாம நாலு பேருக்கு  பொருத்தினோம்… நினைவிருக்கா?” என அவன் கேட்க…

சில நிமிடங்கள் மெளனமாக இருந்த தங்கவேலு… “வசசாயிடுச்சில்ல மாப்பிள… யாரை சொல்றிங்கன்னு புரியல… தெளிவாக சொல்லுங்க?” என அவர் சொல்லவும்…

“இதுக்கு மேல தெளிவா… இப்ப என்னால சொல்ல முடியாது மாமா… வீடியோ சாட்டிங்ல இப்ப பேசியதே அதிகம்தான்” என்றவன்… தொடர்நது…

“முதலில் செஞ்சதுதான் மாமா!” என்றவன்…

“அந்த நாலு பேருக்குமே… கான்சர்னு கண்டுபிடிச்சிருக்காங்க… அதில் ஒரு லேடி இறக்கும் தருவாயில் இருக்காங்க…” “

இது மிகப்பெரிய சிக்கலான விஷயம் மாமா…”

“அதை சரிசெய்யத்தான் நான் இங்கே வந்திருப்பதே… இல்லன்னா… நாம காம்பென்சேஷனா பல கோடிகளை இழக்க வேண்டியிருக்கும்…” என அவன் சொல்லவும்… வாயடைத்துப் போனார் தங்கவேலு…

ஏளன சிரிப்புடன்… தந்தையை நக்கலாக… ஒரு பார்வைப் பார்த்தான் ரத்தினம்…

“என்ன மாப்பிள… இவ்ளோ கூலா சொல்றீங்க… கேன்சர் இருக்கறவங்க உடல் உறுப்பை எப்படி வேறு ஒருவருக்கு வெச்சீங்க?” எனச் சூடாக அவர் கேட்கவும்…

“எல்லாத்தையும்… இப்ப என்னால எதுவும் சொல்ல முடியாது… அதனால நேரில் பேசிக்கலாம்… ஓரளவிற்கு இங்கே பிரசினையை சரி செய்துவிட்டேன்… இன்னும்… ரெண்டு இல்லனா மூணு நாளில்… நான் அங்கே வந்திடுவேன்” என்று அழைப்பிலிருந்து விலகினான் வினோத்…

தனது மடிக்கணினியைத் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து… சென்றான் ரத்தினவேலு…

அந்த நான்கைந்து நாட்களுக்குள்… வரிசையாக… இன்கம் டாக்ஸ் ராய்ட்!!

அவர்களுடைய பள்ளி வளாகத்தில்… பிணங்களைத் தோண்டி எடுத்தது!!

அடுத்து… புதிதாகக் கிளம்பியிருக்கும்… இந்தப் பிரச்சினை வேறு!!

மருத்துவமனையின் பெயர் வெளியில் வந்தால்… ஏற்கனவே… கோபத்தில் இருக்கும் மகள் மற்றும் மனைவியின் முகத்தில் இனி விழிக்கவே முடியாது… 

குற்றங்களில் ஈடுபடும்போது வராத பயம்… இப்பொழுது வந்தத்தில்…  பேய் அறைந்ததுபோல்… முகம் வெளிறி… உட்கார்ந்திருந்தார் தங்கவேலு…

எனோ… இறந்துபோன அவரது மூத்தமகன்… ராஜவேலுவின் நினைவு வந்தது அவருக்கு…

“தன்னை… இந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்து விட்டாதே அவன்தானே!!  அவன் மேல், தான் கொண்ட அளவுகடந்த பாசம்தானே!!” எனத் தோன்றவும்… அவரது தலையே வெடித்திவிடும்போல வலிக்கத் தொடங்கியது… அடுத்த நொடியே…

“அம்மா! தாமரை!” என்றவாறு… மயங்கிச் சரிந்திருந்தார்… அவர்.

*********************

இரண்டாவது மறுவீடு முறைக்காக… மல்லியை அவளது தாய்வீட்டிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்  ஆதி… வழக்கத்தை விட… அதிக உற்சாகத்துடன்… அங்கே இருக்கும் குழந்தைகளுடன்… தீபனையும் சேர்த்துக்கொண்டு… வீட்டையே இரண்டாக ஆக்கிக்கொண்டிருநதாள் மல்லி…

பரிமளாவின் கண்டிப்பு ஒன்றுமே அவளிடம் எடுபடவில்லை…

அவளை எதுவும் சொல்லவேண்டாம் என்று ஆதி… அவளுக்குப் பரிந்து வரவும்… சிரித்துக்கொண்டே வேலையை கவனிக்கப் போய்விட்டார் அவர்…

காலை… அவர்களுடைய வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் சமயம்… மல்லியை அழைத்தவன்… தொலைக்காட்சியைச் சுட்டிக்காட்ட…

அதில் “மூன்று ஆண்டுகளாக…  கருமுட்டை தானம் என்ற பெயரில்… சென்னையைச் சேர்ந்த திலகா என்ற பெண்ணை… வற்புறுத்தி… ஈடுபடுத்தி வந்த… அவரது கணவர் கோபால்! கைது!

கோபாலுடைய அன்னை… சரசு…பயத்தில்… தீயிட்டுத் தற்கொலை முயற்சி!

உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில்… அரசு பொதுமருத்துவமனையில்… அனுமதி!

கோபாலைத் தொடர்ந்து… இன்னும் பலர்… இந்தப் பிரச்சினையில் சிக்கலாம் எனக் காவல்துறை… துணை ஆணையர் அறிவிப்பு…” என… அன்றைய முக்கியச் செய்தியாக… ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டிருந்தது…

மகிழ்ச்சியில் அவனது தோளை பிடித்துக்கொண்டு… “வாவ்! உங்க வேலைதானே மாம்ஸ்! தேங்க்ஸ்! தேங்க்ஸ்!”  என்று துள்ளி குதித்துக் கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

அவன் திரும்பி அவளை ஒரு பார்வை பார்க்கவும்… தன்  நிலை உணர்ந்து அவனை விட்டு விலக்கியவள்…

மறுபடியும்… அவனது காதின் அருகில்… “தேங்க்ஸ்!” என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு… அங்கிருந்து ஓடியே போனாள் மல்லி…

அவனது விழிகள்… மல்லியையே தொடர்ந்தவண்ணம் இருக்க… காலை. நடந்ததை நினைத்துக் கொண்டிருந்தவனின்… முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்திருந்தது…

அப்பொழுது அவனது கைப்பேசி ஒலிக்கவும்… அதை எடுத்துப்பார்த்தவனின் கண்கள் யோசனையில் சுருங்க… அதைக் காதில் பொருத்தியவாறு வெளியில் சென்றான் ஆதி… சில நிமிடங்களில், திரும்ப வந்தவன்… மல்லியை அழைத்து…

“நான், கொஞ்சம் அவசரமாக… போகணும் மல்லி! எப்படியும்… ஈவினிங்தான் என்னால வர முடியும்… அத்தை, மாமாவிடம் சொல்லிடு” என்றவன் அங்கிருந்து கிளம்ப…

“அம்மா… ஆசையுடன்… உங்களுக்காக சமைச்சிருக்காங்க… சாப்பிட்டுவிட்டு போங்களேன்… ப்ளீஸ்!” என மல்லி சொல்லவும்… மறுக்க முடியாமல்… அவர்களுடன்… மதிய உணவை உண்டுமுடித்து… அவசர அவசரமாக அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றான் ஆதி…

ஜெகன்… சிறிது நேரத்திற்குள் வந்துவிடுவதாகச் சொல்லிவிட்டு நூலகத்திற்குக் கிளம்ப… தீபனும்… சில புத்தகங்கள் எடுக்கவேண்டும் என்று அவருடன் சென்றான்…

மல்லி… மேலும் எதாவது தகவல் இருக்கிறதா… என அறிய, தொலைக்காட்சியில்… ஒரு செய்தி சேனலை வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க… அதிசயமாகிப் போனது பரிமளாவிற்கு…

“என்ன மல்லி… நாலஞ்சு நாளுக்குள்ள… மாப்பிள்ளையோட சேர்ந்து… உனக்கும் மூளை கொஞ்சம் வளர்ந்துவிட்டது போலிருக்கு!” என அவளைக் கிண்டல் செய்யவும்… “போம்மா! உனக்கு வேறு வேலை இல்ல” என்றவள் செய்திகளில் மூழ்க…

பரிமளா அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்… ஓய்வெடுக்க…

அனைத்து சேனல்களிலும்… காலையில் காண்பித்த செய்திகளையே, திரும்பத் திரும்ப… காண்பிக்கவும்… அலுத்துப்போன மல்லி… அப்படியே உறங்கிப்போனாள்…

“தேங்க்ஸ் அண்ணா! தேங்க்ஸ்! தேங்க்ஸ்!” என்று காலையில் மல்லி செய்தது போலவே… ஆதியின் தோளில் தொங்கிக்கொண்டு அம்மு குதிக்க… பக்கத்தில் நின்றுகொண்டு அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த  மல்லியிடம்… “நீ மட்டும்தான் இப்படி பண்ணுவியா? என்னோட ராஜா அண்ணா! நானும் பண்ணுவேன்!” என்றவள்… மல்லியின் அருகில் வந்து அவளை அணைத்துக்கொண்டு…

“தேங்க்ஸ் டி அண்ணி… உன்னாலதான் என்னோட அண்ணா என்னைப் புரிந்துகொண்டார்” எனச் சொல்லி… அவளது கன்னத்தில் அம்மு அழுந்த முத்தமிடவும்…

மல்லியின் கன்னத்தில்… சிலீர் என்ற உணர்வு தோன்ற… பதறி எழுந்து உட்கார்ந்தவள்… கன்னத்தைத் தொட்டுப் பார்க்க…

விளையாட்டாக… தீபன்தான்… குளிர்ந்த நீரை அவளது கன்னத்தில் தெளித்திருந்தான்… பதட்டத்தில்…  “டேய்! தீபா! குரங்கே!” என அவள் திட்டத் தொடங்கவும்… பரிமளாவும்… அவளுடன் சேர்த்துக்கொண்டு… “ஏய்! தூங்கற புள்ளைய… இப்படியாடா தொல்லை பண்ணுவ?” எனக் கேட்க…

“சாரி…க்கா… எப்பவும் போல… சும்மா விளையாட்டுக்கு…செஞ்சேன்” என அவன் வருந்தவும்…

“சரி விடு… நானும் பயந்துபோய்தான் உன்னைத் திட்டிவிட்டேன்” என முடித்தாள் மல்லி…

பிறகு… ரிமோட்… தீபன் கையில் போய்விட…

நேரத்தைப் பார்த்தால்… மணி நான்கைத் தாண்டி இருந்தது… ஒரு மணிக்குச் சென்ற ஆதி… அதுவரை வராததால்… அவனை எதிர்பார்த்து… அவர்களது அறையின் பால்கனி வழியாக… காம்பௌண்ட் கேட்டையே ஆவலுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

கல்யாணமே வேண்டாம் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த மகள்… கணவனுக்காகக் காத்திருப்பதை பார்க்கவும்… பரிமளவிற்கு… நிம்மதியாக இருந்தது… அதை ஜாகனிடம் சொல்லி… சிரிக்கவும் செய்தார்…

அதே நேரம்…மல்லிக்கு அன்று அவள் கண்ட கனவு  நினைவில் வந்தது…

எப்பொழுதுமே… பதட்டத்துடனேயே ஒலிக்கும் அம்முவின் குரல்… இன்று மகிழ்ச்சியான ஒலித்ததும்… அவளது அண்ணனைப் பற்றி அவள் சொன்னதும் மல்லியின் மனத்திற்குப் புரிய…

அப்பொழுதுதான்… ஒன்றை உணர்ந்தாள் மல்லி…

“ஆதி அவளுடன் இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களில்… அம்முவைப் பற்றிய கனவு வருவதில்லை… ஒரு வேளை அவன், அவளது அருகில் இல்லாத சமயங்களில் மட்டுமே… அந்தக் கனவு வருகிறதோ?” என அவள் சிந்தனை அதிலேயே உழன்று கொண்டிருக்க… அதைக் கலைப்பதுபோல் ஒலித்தது… அவளது கைப்பேசி…

அது, எதோ ஒரு புதிய எண்ணைக் காண்பிக்கவும்… யாராக இருக்கும் என யோசித்தவாறு… ஆன் செய்து காதில் வைக்க… சுகுணாதான் அழைத்திருந்தார்.

“மல்லி! எப்படிம்மா இருக்க?” என அவர் விசாரிக்கவும்…

“நல்லா இருக்கேன் கா… நீங்க எப்படி இருக்கீங்க… உங்க வீட்டுக்கார் எப்படி இருக்காங்க?” என மல்லி பதிலுக்கு விசிரிக்க……

“நல்லா சமாச்சாரம்தான்… மல்லி… அவங்களுக்கு… ஹார்ட் கிடைத்து விட்டது… சீக்கிரமே ஆப்பரேஷன் இருக்கும்… இதைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன் மா… என் போன்ல பேலன்ஸ் இல்ல… அதனால பக்கத்தில இருந்தவங்க போன வாங்கி பேசிக்கொண்டு இருக்கேன்… நான் பிறகு பேசறேன் மல்லி” என்று அழைப்பைத் துண்டித்தார் அவர்…

கனவிலும்… நினைவிலுமாக… நடந்த நிகழ்வுகளினால் மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் இருந்தாள் மல்லி… அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள… கணவனுக்கு அழைக்கவும்… ஒரே நொடியில் அழைப்பை எடுத்த ஆதி… “என்ன மல்லி… அங்கே ப்ராப்லம் ஒண்ணும் இல்லையே?” என்க…

“ஓ…ஓ… மாம்ஸ்! எப்பவும் எதாவது பிரச்சினையையே எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருப்பீங்களா… ஒரு குட் நியூஸ் சொல்லத்தான்… அழைத்தேன்!” என மல்லி சொல்லவும்…

“உஃப்!” என்ற ஒரு பெருமூச்சுடன்… “கார் டிரைவ் பண்ணிக்கொண்டு இருக்கேன் மல்லி! இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் அங்கே இருப்பேன்… நேரில் பேசிக்கொள்ளலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான் ஆதி…

“ப்சு… இந்த மாம்ஸ்… சொல்ல வந்ததைக் கொஞ்சம் கேட்டிருக்கலாம்!” என நினைத்தவள்… “பரவாயில்லை… நேரிலேயே சொல்லிக்கொள்ளலாம்” என எண்ணியவாறு… பரிமளாவிடம் சென்று, சுகுணா சொன்ன செய்தியை மல்லி சொல்லவும்…

“திக்கற்றவர்களுக்குத் தெய்வம்தான் துணை! கடவுள்தான் அவரைக் காப்பாற்றினார் மல்லி!” என மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார் பரிமளா…

அப்பொழுது ஆதி அங்கே வந்து சேரவும்… அவனிடமும் அந்தத் தகவலைச் சொன்னாள் மல்லி…

முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் காண்பிக்காமல்… மௌனமாக அதைக் கேட்டுக்கொண்டவன்… “நாம வீட்டிற்குக் கிளம்பலாமா மல்லி?” என்கவும்…

தெளிவில்லாமல் இருந்த அவனது முகத்தைக் கண்டு கொஞ்சம் குழம்பியபவள்…

“என்ன ஆச்சு மாம்ஸ்! உடம்பு சரியில்லையா?” என்றவாறு அவனது நெற்றியில் கை வைத்துப் பார்க்கவும்…

அவனது முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் தளர்த்து… மெல்லிய புன்னகை வந்து சேர்ந்திருந்தது…

அதற்குள் பரிமளா அவனுக்குக் காபியை கொண்டு வந்து கொடுக்கவும்… அதைப் பருகியவன்… மல்லியை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்…

வீடு வந்து சேர்ந்து… இரவு தூங்கச் செல்லும் வரையிலும் கூட அவளிடம் ஏதும் பேசவில்லை ஆதி…

கட்டிலில் கவிழ்த்தவாறு… தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தவனை நெருங்கி உட்கார்ந்தவாறு மல்லி…

“மாம்ஸ்! என் மேல உங்களுக்கு ஏதாவது கோபமா? ஏன் என்னிடம் பேசமாட்டேங்கறீங்க?” என வருத்தம் தோய்ந்த குரலில் கேட்கவும்… எழுந்து உட்கார்ந்தவன்… அவளது கையை எடுத்து… தனது கன்னத்தில் வைத்து அழுத்தியவாறு… “உன் மேல… எனக்கு என்ன கோபம் மல்லி? நீ எனக்கு நன்மையை மட்டுமே செய்துகொண்டு இருக்க!!!” என்றவனின் குரல் கரகரப்பாக ஒலித்தது…

“அப்படினா… என்னாச்சு மாம்ஸ்! வேறு எதாவது பிரச்சினையா?” என்று மல்லி கேட்க…

“தாமரையின் அப்பா… தங்கவேலுவை… சீரியஸ் கண்டிஷனில்… அவங்களோட, ஹாஸ்பிடலிலேயே அட்மிட் செஞ்சிருக்காங்க…”

“அவர்… என்னை பார்க்கணும்னு சொன்னதாக… தாமரை கால் பண்ணியிருந்தாள்!”

“நான் போகும்போது… அவருக்குக் கொஞ்சம்… கொஞ்சமாக…  நினைவு தவறிக் கொண்டிருந்தது…”

“என்னைப் பார்த்ததும்… ‘மன்னிச்சுடு’ என்ற ஒரு வார்த்தை மட்டுமே சொன்னார்… அத்துடன் முழுமையாக கோமாவிற்கு போய்ட்டார் மல்லி!”

“அவரது உடல் உறுப்புகளை… தானமாகக் கொடுக்கச்சொல்லி இருக்காராம்!”

“அதுவும்… மிகவும் ஏழ்மை நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு அவர்களுடைய மருத்துவமனையிலேயே… இலவசமாக செய்யச்சொல்லி இருக்காராம்!”

“தாமரைக்கே! அதிர்ச்சிதான் மல்லி!”

“அவரோட இதயத்தை GHல இருக்கும் ஒரு இதய நோயாளிக்கு பொருத்தப்போவதாகச் சொன்னார்கள்…  அது சுகுணாவின் கணவர் என்பது நீ சொன்னதும்தான்… எனக்குப் புரிந்தது மல்லி!” என அவன் சொல்லவும்… உடல் சிலிர்த்தது மல்லிக்கு… பிறகு நினைவு வந்தவளாக…

“அவர்… உங்களிடம் ஏன் மன்னிப்புக் கேட்டார் மாம்ஸ்!” என மல்லி கேட்கவும்…

அவனது முகம் இருண்டு போனது… “என்ன பாவத்தை செய்தாரோ? தெரியல!” என அவன் சொல்ல…

“எனக்குத் தெரியும் மாம்ஸ்… அவங்கதான் அம்முவைக் கொலை செய்திருப்பாங்க!” என மல்லி சொல்லவும்…

“இருக்கலாம்! என்றவன்… “அம்மு! என்னை மன்னிப்பாளா மல்லி!” என்றவனின் கண்களில் கண்ணீரைக் கண்டவள்…

“அம்மு! உங்களை நிச்சயம் மன்னிப்பாள் மாம்ஸ்” என்ற மல்லி… அன்று அவள் கண்ட கணவைச் சொல்லி…

“நீங்க யாருமே… நான் சொல்வதை நம்ப மாட்டீங்க… ஆனால்… அம்மு என் கனவில் வந்து சொல்வது அத்தனையும் உண்மை!!!” என்றவளை ஆழ்ந்து பார்த்த ஆதி…

அவனது லாப்டாப் பேக்கை திறந்து… அதிலிருந்த ஒரு காகிதத்தையும்… அவர்கள் பள்ளியில் எடுத்துக்கொண்ட க்ரூப் போட்டோவையும்… மல்லியின் கையில் கொடுத்து… “நான் நம்பறேன் மல்லி!” என்றவன்… மறுபடியும் போய் கண்களை மூடி படுத்துக் கொண்டான்…

அதைப் பிரித்துப் படித்த மல்லிதான் உடல் நடுங்கிபோனாள்… 

அது விடுதியிலிருந்து செல்லும் முன் அமிர்தவல்லி… மரகதவல்லிக்காக… எழுதியிருந்த கடிதம்…

அத்துடன் அந்தப் புகைப்படத்தில்… மல்லிக்கு நேராக… பச்சை நிறதில் “அண்ணி!!!” என்று எழுதியிருந்தாள் அம்மு…

ver 20

வேர் – 2௦

சக்தியோ குழந்தையை தூக்கி நெஞ்சில் போட்டுக் கொண்டு இடது கையால் ஆருஷை அணைத்துக் கொண்டு, வலது கையை தன் தலைக்கு கீழ் வைத்து, கண்களை மூடி அவளுக்காக காத்திருந்தான் அவள் அறியாமல்…

அவனை பார்க்க, அவன் தூங்குவதுப் போல் இதழிக்கு தெரிய மெதுவாக பூனை பாதம் எடுத்து வைத்து வந்தவள், கோவிலுக்கு செல்ல கட்ட வேண்டிய புடவையை எடுத்து அவனை திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே அவசரமாக கட்ட… தீடிரென அவனின் ஆழ்ந்த குரல் அவளை வித்திர்க்க செய்வதாய்…

“ என்கிட்டே மறைக்க உன்கிட்ட என்ன இருக்கு லிப்ஸ்… புதுசா ஏதாவது இருக்க என்ன..? நமக்கு ஒரு பையன் கூட இருக்கான் மறந்துட்டியா என்ன..!! “ என கண்களை மூடிக் கொண்டே மெதுவாக கூற… முகத்தில் ஆயிரம் வெட்க பூக்கள் பூக்க முகத்தை மறைத்தவளை கண்ட…

சக்தி “ என்ன நியாபகம் வந்துட்டா லிப்ஸ் “ என மெதுவாக.. மிக மிக மெதுவாக கேட்க… அந்த நிமிடம் அவளின் மாய வலைகள் அறுபட, முகம் அப்படியே கோபத்தை தத்தெடுக்க..,

அருகில் கிடந்த குஷனை எடுத்து அவனை நோக்கி அடிக்க வர, “ டேய் சக்தி உனக்கு வாஸ்து சரி இல்ல “ என அலறிக் கொண்டே குழந்தையை கையில் தூக்கிக் கொண்டு வெளியில் ஓடியவன் தலையில் அவள் எறிந்த குஷன் பட்டு கீழே விழுந்தது…

“ குட்டிமாமா… நீ சரியான பிராடு.. என்னம்மா நடிக்குற… இனி இப்படி சும்மா சீண்டிகிட்டு இருந்த கொன்னுருவேன் “ என வெளியில் சென்றவனை திட்ட……

ஆனாலும் அவள் மனதோ “ குட்டிமாமா நீ நல்லா தேறிட்ட… முன்னாடி நான் உன் பின்னாடி குட்டிமாமான்னு சுத்துனேன்… உன்னை மக்கு மாமான்னு கூட நினைச்சேன்.. ஆனா நீ கில்லாடி மாமா.. இப்போ நான் தான் மக்கு ஆகிட்டேன் “ என வெட்கமாக, செல்லமாக அவனை கொஞ்சிக் கொண்டாள்….

அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தவன், ஹாலுக்கு வர அங்கு வெற்றியை பார்த்து அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தான் சக்தி….

அவனின் சிரிப்பை கடுப்புடன் பார்த்த வெற்றி “ என்ன சிரிப்புடா “ என கேட்டுக் கொண்டே அவன் கையில் இருந்து அப்பொழுது தான் எழுந்த ஆருஷை தூக்கி கொண்டான்..

“ என்னடா வெற்றி… ஒரே நாளுல லவ்வோபதி வாழ்க்கை வேண்டாம்ன்னா இப்படி சாமியார் ஆகிட்ட…. என்னாச்சுடா “ என நெற்றியிலும், கன்னத்திலும் பட்டை போட்டு அமர்ந்திருந்தவனை பார்த்து கேட்க…

“ போடா நீ வேற.. நான் ஒன்னை கட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கனே.. அவ தான் விடியதுக்கு முன்னாடியே தண்ணியை ஊத்தி எழுப்பி விட்டுட்டாடா… அது மட்டும் காணாதுன்னு நம்மளை பெத்தாங்களே நம்ம தாய் குலம் அது வந்து இப்படி கோலம் போட்டுட்டு போயிருக்கு… ஆனாலும் அண்ணி மாதிரி யாரும் வர முடியாதுடா.. உன்னை இவ்ளோ நேரம் தூங்க விட்டுருக்காங்க… ஆனா என்னை பாரு “ என நீலி கண்ணீர் வடிக்க…

சக்தி மனதோ “ நான் வாங்குன குஷன் அடியை வெளிய சொன்னா சிரிப்பாங்கடா.. ஆனாலும் நீ எனக்கு எவ்வளவோ பரவால தம்பி பையா “ எண்ணி “ ஆமாடா வெற்றி “ என தலையை ஆட்டிக் கொண்டான்…

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் இதழி வெளியில் வர குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்த சக்தி கிளம்பி வர, எல்லாரும் குலதெய்வம் கோவிலை நோக்கி சென்றனர்…

கோவில் பூஜை முடிந்து எல்லாரும் பிரகாரத்தை சுற்றி வந்து அங்கிருந்த திண்ணையில் அமர, வெற்றியோ, இனியாளை அழைத்துக் கொண்டு அருகில் இருந்த மலைப் பக்கம் அழைத்து சென்றான்…

ஆருஷன் தூங்கவே அவனை லக்ஷ்மி மடியில் வைத்துக் கொண்டு, நாராயணன் அருகில் அமர்ந்து கொண்டார்… அவர்கள் கூடவே சக்தியும் அமர,

இதழியோ “ அத்தை நான் குளத்து பக்கம் போறேன் “ என கூறி அவள் சென்றாள்… சக்தியோ செல்லும் அவளை பார்த்து நின்றான்….

குளம் அருகில் இருந்த படியில் அமர்ந்த இதழி மனதில் “ மாமா அந்த ஒரு வருஷம் எதுக்கு என்னை தேடி வரலை… உண்மையாவே என்னை பிடிக்கலியா..? ஆனா மாமா செய்கையும் செயலும், எனக்கு பார்த்து பார்த்து செய்வதும் பார்த்தால், பிடிக்காததுப் போல் தெரியவில்லையே.. எதற்க்காக என்னை தேடி வரவில்லை “ என்ற வாசகமே மனதில் உலா வர அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்….

சக்தியோ தேங்காயை எடுத்து உடைத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க…. மலை பக்கம் சென்ற வெற்றியும், இனியாளும் வருவதை கண்ட நாராயணன் “ டேய் சக்தி நேரம் ஆகிட்டு இதழியை அழைச்சுட்டு வா..? “ என கூறினார்…

அவர் கூறவும் எழுந்து சென்ற சக்தி, அங்கு சென்று அவளைப் பார்க்க அவளோ தீவிர யோசனையில் இருக்க “ என்ன இதழி யோசிக்கிற “ என கேட்டு அவள் அருகில் செல்ல..,

தனது நினைவின் நாயகனே அருகில் வர, எழுந்த இதழி அவனை பார்த்து அவசரமாக திரும்ப, தடுமாறி விழ போனவளை சரிந்து விழாமல் தடுத்தவன், அவளை தாங்கி பிடிக்க..,

அவளோ அவனை கண்டுக் கொள்ளாமல் அவனின் கையை தட்டிவிட்டு செல்ல..

“ தொடத் தொட மலர்ந்தென்ன பூவே.. தொட்டவனை மறந்ததென்ன “ என மெதுவாக கண்சிமிட்டி பாட.. 

“ தொட்டவனை யாரும் மறக்கவில்லை… தொட்டவளை மறந்தது நான் இல்லை “ என கோபமாக கூறி சென்றாள் இதழினி…

அவளின் இந்த தீடிர் தாக்குதல் அவனுக்கு அதிர்ச்சியளிக்க… அவன் மனதில் பெரும் கேள்வி..? மற்ற நேரம் என்றால் தான் எது செய்தாலும் ஒரு பார்வை பார்த்தோ , இல்லை வெட்கமாகவோ செல்லும் இதழியின் இந்த பதில் அவனை பெரிதும் வருத்தவைப்பதாய்…

அவன் மனம் பலவற்றில் சிக்கி தவித்தது…. அவனும் அவள் வாயில் இருந்து ஏதாவது கேள்வி வருகிறதா..? என்று அவளை சீண்டி தான் பாக்கிறான்…

இங்கு வந்த முதலில் கோபமாக கொந்தளித்தவள் இப்பொழுது எல்லாம் அமைதியையே கடைப்பிடிக்கிறாள் காரணம் தான் தெரியவில்லை… எப்பொழுதும் பாட்டிக்காக தான் திருமணம் செய்ததாக கூறுகிறாள்…. பாட்டிக்காக திருமணம் செய்தவன், அன்று அவளை எடுத்துக் கொண்டது ஏன் என்று யோசிக்கவே மாட்டாளா..? மீண்டும் அவளையே எப்பொழுதும் சுற்றி சுற்றி வருகிறேனே அதுவும் பாட்டிக்காக தான் ”  என்று தான் இன்னும் எண்ணுகிறாளோ..?

இவளுக்காக ஒவ்வொன்றும் பார்த்து பார்த்து செய்ததும் பாட்டிக்காக தானா..? இவள் மேல் அத்தனை கோபமாக இருந்தும், அருண் அன்று கூறியதும் ஓடி போனேனே அதுவும் பாட்டிக்காகவா..? வரமாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தவளை இங்கு அழைத்து வந்ததும் பாட்டிக்காக தானா..?

எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும் என்று எண்ணி செய்தது தவறா..? அம்மாவின் மனநிலை அறிந்து, அவரை மாற்றி இதழியை கைபிடிக்க எண்ணியது தவறா..? விட்டு சென்றவளே தேடி வர வேண்டும் என்று காதல் கொண்ட மனம்  எண்ணியது தவறா..? இதில் எது என் தவறு…? தான் என்ன தவறு செய்தோம்…

எல்லா தவறும் அவள் பக்கமே “ யார் எது சொன்னாலும் காதில் எடுக்காதே என்று கூறிய பிறகும் அவள் சென்றது. அவனால் தாங்கவே முடியவில்லை… உண்மை காதல் அவளை கொண்டு வந்து சேர்க்கும் என்று எண்ணி இருந்தான்.. அதே போல் வந்தும் விட்டாள்….

தவறு என்பது ரெண்டு பேர் மேலுமே உள்ளது… அவள் என்னிடம் கூறாமல் வெளியில் சென்றாள்… அதனால் நான் அவளை அழைக்கவில்லை… எல்லாம் மறந்து நானே அவளை அழைத்து வந்தும்விட்டேன்… வேறு என்ன பிரச்னை அவளுக்கு..? அவனுக்கு தெரியவே இல்லை…

இதழி என்ன கூறினாலும் சக்தி பேசாமல் இருக்க காரணம் தன்னை விட்டு சென்ற பிறகும், தன் குழந்தையை அவள் பெற்றெடுத்தது தான், அன்று அவளை நோக்கி ஓட வைத்தது…. தன் குழந்தையை பெற்றெடுத்தவள், இப்பொழுது என்னை விலக்கி வைக்க காரணம் என்ன..? இனியும் தாமதிக்க வேண்டாம் என்று எண்ணிய சக்தி அவளிடம் பேச எண்ணினான்…. அப்படி திடமான முடிவெடுத்த பின் நிம்மதியாக இருக்க… வீட்டை நோக்கி சென்றனர் எல்லாரும்….

வீட்டில் செல்லவும் அவனுக்கு அழைப்பு வர, எல்லாரிடமும் கூறியவன், இதழியை தேட… ” இப்போ தான் மேலே போனா “ என நாராயணன் கூற..

போன் பேசிக் கொண்டே மாடிக்கு சென்றான் சக்தி…. “ ங்கா….ங்கா… “ என்று சக்தியின் குரல் கேட்டு எதிர் சத்தம் செய்ய, போனை கட் செய்து  தொட்டில் பக்கம் சென்றான்…,

“ அம்மா எங்கடா “ என கேட்க, அவனை பார்த்து ஆருஷ் சிரிக்க… “  உன் அம்மா மாதிரி  சிரிச்சே மயக்குடா “ என கூறி அவனை தொட்டிலில் இருந்து தூக்கியவன் “ இதழி “ என அழைக்க

அவள் “ என்ன “ என வர.., அவளை ஊன்றி பார்த்த அவன் “ செங்கல் சூளை வர போய்ட்டுவாறேன்… வெயிட் பண்ணு “ என அவளை பார்த்து கூறியவன், குழந்தையிடம் திரும்பி “ அம்மாவை பார்த்துக்கோ செல்லம்.. அப்பா இதோ வந்திடுறேன் “ என கூறி குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தம் வைத்து அவளிடம் கொடுத்து சென்றான்….

 அவன் செல்லவும் “ செல்லம் நீங்க அம்மாவை பாத்துபீங்களா..? “ என கேட்டு அவனை மூக்கோடு மூக்குரசி பேச கிழுக்கி சிரித்தான் அவன்…

“ மாமா “ என அழைத்துக் கொண்டே இனியாள் அறைக்குள் செல்ல…

“ என்ன இனி “ என கேட்டுக் கொண்டே கட்டிலில் படுத்திருந்தவன் அவளை நோக்கி திரும்ப…

“ நாளையில் இருந்து காலேஜ் போகணும் மாமா.. போகவே எனக்கு பிடிக்கலை “ என அவன் அருகில் வந்து செல்ல சிணுங்கலுடன் அவனிடம் கூற..

பதறி எழுந்த அவன் “ என்னாச்சு இனி.. அங்க ஏதாவது பிரச்சனையா… மாமா வரணுமா…? ” என பதறி வினவ…

“ போ மாமா.. அங்க பிரச்சனை ஒண்ணும் இல்லை.. உங்க கூடவே எப்போவும் இருக்கணும் “ என அவனின் கையை பிடித்துக் கொண்டே கூற…

இப்போ இவகிட்ட செல்லம் கொஞ்சினா கண்டிப்பா நாளைக்கு காலேஜ் கட் அடிசுருவா.? என எண்ணிய வெற்றி “ அட என்னம்மா நீ… இன்னும் நாலு மாசம் தானே… அதுவரை மாமா உன் பக்கமே தலை வச்சு படுக்கமாட்டேன்… என்கிட்ட  கோல்ட்மெடல் வாங்குவேன்னு சொல்லிருக்க.. மாமா மானத்தை காப்பாத்துடி “ என அவளை கேலி செய்ய..

“ போ மாமா… அதெல்லாம் நான் வாங்குவேன் “ என ரோசமாக கூறியவள்.. “ ஆனா மாமா நாளையில் இருந்து உன் கிட்ட இப்படி இருந்து பேசவே டைம் இருக்காது, எக்ஸ்சாம், பிராட்டிகல், அது இதுன்னு வேலை இருந்துட்டே இருக்கும் மாமா, ஆனா எனக்கு  எப்பவும் இப்படி உன் கிட்ட இருக்கணும்னு போலவே இருக்கு “ என கூறி அவனின் தோளில் சாய…

அவளை மெதுவாக அணைத்த அவன் “ இன்னும் நாலு மாசம் தான் இனி.. அப்புறம் உன்னையே மாமா கூட ஆபிஸ் அழைச்சுட்டு போறேன் “ என கூற

அவனை நம்பாமல் அவள் பார்க்க “ உண்மைடி என்கூட அழைச்சுட்டு போறேன் “ என கூற…

“ அப்போ சரி ஒரு முத்தம் கொடுங்க “ என சிரிப்புடன் கூற அவளை முறைத்தவன் “ அங்கிட்டு போ… இப்போ முத்தம் கொடுத்தா சரி வராது.. நீ ஓடி போ “ என அவளிடம் கூறி மனுசனை சும்மா இருக்க விடுறாளா என குப்புற படுத்துக் கொள்ள…

“ நீங்க தரலென்னா என்ன நான் தாரேன் “ என கூறி குப்புற படுத்தவனை திருப்பி கன்னத்தில் நச்சென ஒரு இச் வைத்து நிமிர “ ஏய் ஜில்லு “ என வெற்றி அழைப்பதையும் பொருட்படுத்தாமல் வெளியில் ஓடினாள் இனி…

“ ஜஸ்ட் மிஸ்… பிரன்ஞ் கிஸ் “ என கூறி புன்னைகை முகத்துடன் மீண்டும் குப்புற படுத்துக் கொண்டான் வெற்றி….

மாலை ஆகவும் குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு தோட்டத்து பக்கம் சென்றாள்… கோவிலுக்கு சென்று வந்த பிறகு வெளியில் சென்ற சக்தி இன்னும் வீட்டுக்கு வரவே இல்லை…

அவனைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டே ஆருஷை தோளில் படுக்க வைத்து தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டே அங்கும் இங்கும் சுற்ற அவன் தூங்கவும் அவனை கொண்டு தொட்டிலில் படுக்க வைத்த இதழினி சக்திக்காக காத்திருந்தாள்…

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் சக்தி வர, அவளோ கண்ணாடி முன் நின்று தலையை வாரிக் கொண்டு இருக்க, அவளின் பளீர் இடுப்பும், அவனை மயக்கிய அவளின் இடுப்பு மச்சமும் அவன் கண்ணுக்கு காட்சி தர, அவளிடம் பேச வந்ததையும் மறந்து அவளை அணைத்தான் அவன்…

இதழி அருகில் இருந்தாலே கையை, காலை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இருக்கமாட்டான் சக்தி.. அதிலும் இப்பொழுது அவளின் மச்சத்தை பார்க்கவும் சுத்தம் எல்லாம் மறந்துப் போக, அவளிடம் பேச வந்ததும் மறந்துப் போக அவளை அணைக்க…

அவனைப் பார்த்து திரும்பியவள், அவனின் நெஞ்சில் கைவைத்து அவனை தள்ளி விட, “ உன்கிட்ட பேசணும் இதழி “ என கூறி அணைக்க…

இத்தனை நாள் அமைதியாக இருந்த இதழினி இன்று சீறிவிட்டாள் “ ச்சீ… தள்ளுங்க “ என முகத்தை சுழித்த இதழி அவனை தள்ளிவிட..

அவளின் முகபாவனையும், அந்த “ ச்சீ “ என்ற வார்த்தையும்…, அவனை சிங்கமென கோபம் கொள்ள வைக்க அவளை முரட்டுத்தனமாக அணைத்தவன் அவளின் இதழில் தன் இதழை பதிக்க….

அவனை வலுகட்டாயமாக பிரித்தவள் “ உங்களுக்கு வெட்கமா இல்ல.. பிடிக்காத பொண்ணுகிட்ட இப்படி மிருகம் மாதிரி தான் பிகேவ் பண்ணுவீங்களா..? “ என கோபத்துடன் சீற…

வந்த கோபத்தை அடக்கியவன் “ இதுல என்ன மிருக குணம் பார்த்த… இது ஒரு கணவன், சாதரணமா மனைவி கிட்ட நடந்துக்கிற ஒரு சாதாரண விஷயம்… சிம்பாலிக்கா சொல்லுறதுன்னா “ கணவன், மனைவி ஒன்றுதல் “ என கண்ணடித்துக் கூற…

“ அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது, இதெல்லாம் எனக்கு பிடிக்கவும் செய்யாது “ என முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு கூற…

அவளின் நிலை அவனுக்கு சிரிப்பை வரவழைக்க அவளைப் பார்த்து பெரும் குரலெடுத்து சிரித்தவன் உன்னை பார்த்தா கலித்தொகையில் வருமே ஒரு பாட்டு அது தான் உடனே நியாபகத்துக்கு வருது….

அந்த தலைவியும் இப்படி தான் தலைவனுடன் இணைய மறுப்பா… தலைவனின் நிலையை அழகா பாடலா சொல்லிருப்பாங்க…

“ வேங்கையின் முற்றிய மலரின் நன்மையை கொண்ட சுணங்குகள் அழகு செய்துக் கொண்டிருக்கும் பூண்கள் கொண்ட நின் மார்பினை கொண்டு பொய்யாக வேனும் என்னை தழுவித்தான் சென்றாலென்ன..? “ என கூறி அவளை நோக்கி

“ பெண்ணே..!! இந்த தலைவனின் நிலை அறிந்து பொய்யாக கொஞ்சம் தழுவினால் என்னவோ..? “ என பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகளை கூறி அவளிடம் நாடக பாணியில் உரைக்க… மனமோ “ டேய் மகனே அடுத்த வரி சொன்ன உனக்கு சங்கு தான் “ என கூறவும் அந்த வரிகளோடு நிறுத்திக் கொண்டான் சக்தி…

( வேங்கையின் முற்றிய மலரின் நன்மையை கொண்ட சுணங்குகள் அழகு செய்துக் கொண்டிருக்கும் பூண்கள் கொண்ட நின் மார்பினை கொண்டு பொய்யாக வேனும் என்னை தழுவித்தான் சென்றாலென்ன..? முத்தின் அழகு தெரியும் முறுவலாளே..!! உன் பசலை நோய் எல்லாம் அப்படியே என்னில் ஒற்றி எடுத்து எறிந்து விடலாமே..? )

அவனை முறைத்த அவள் “ உங்களுக்காக பொய்யா உங்க கூட என்னை வாழ சொல்லுறீங்க “ அப்படி தானே என நிறுத்தி நிதானமாக கேட்க..

“ நான் என்ன சொல்லுறேன் இதழி.. நீ என்ன பேசுற… என்கூட உன்னை பொய்யா வாழ அழைக்கலை…. என் குழந்தைக்கு தாயாய், எனக்கு மனைவியாய் இருன்னு தான் சொல்லுறேன்.. இதுல எங்கிருந்து பொய்யான வாழ்க்கை வருது இதழி “ என அவளை ஆழ்ந்துப் பார்த்துக் கேட்டான் சக்தி… அப்படியாவது அவள் மனதில் இருப்பது வெளி வரட்டும் என்ற எண்ணத்துடன்…

“ இதுல எல்லாமே பொய்யான வாழ்க்கை தான்… எனக்காக நான் ஒரு நாள் கூட வாழவில்லை… என்னோட ஆசை எல்லாம் எல்லாம் அடுத்தவங்களுக்காக நான் இழந்து நிற்குறேன்….

மணிபாட்டி இருக்கும் வரை எந்த கவலையும் இல்லாமல் இருந்தேன்.. அவங்க போனதும் கண்ணுபாட்டிகாக இந்த வீட்டுக்கு மீண்டும் வந்தேன், அப்புறம் உங்க அம்மா பேசுறதை எல்லாம் கேட்டும் போக வழி இல்லாமல் இங்க இருந்தேன், அப்புறம் கண்ணுபாட்டி எதிர் பாராத விதமா, அது ஒரு விபத்து என்று தான் நான் சொல்லுவேன்… அப்படி தான் என்னை உங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணிவச்சாங்க…

உங்களுக்கு என்னை பிடிக்குமோ, பிடிக்காதோ எனக்கு தெரியாது… அன்னைக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் என்னை எடுத்துக்கிடீங்க, நான் பல வருசமா உங்களை என் நெஞ்சுல சுமந்துகிட்டு இருந்தேன்.. நீங்க அன்னைக்கு உங்க பாட்டியை நினைச்சு வருந்துவது பிடிக்காமல் உங்க முன்னாடி என்னையே இழந்து நின்னேன்….

ஆனா அது தப்பு என்பது போலவே நீங்க அடுத்து வந்த நாளில் நடந்துக்கிட்டீங்க… அதிலும் அத்தை பேசுனது என்னால் தாங்க முடியலை… அப்போ கூட நான் அதை எப்பொழுதும் இது சொல்லுவது தான் என்று பேசாமல் தான் இருந்தேன்..

ஆனா அன்னிக்கு நீங்க அத்தை கிட்ட சொன்னதை என்னால மறக்க முடியல, நீங்களே சொன்னீங்க பாட்டிக்காக தான் என்னை கல்யாணம் பண்ணுனதா..?  அப்படி இஷ்டம் இல்லாத இடத்தில் என்னால் இருக்க முடியல.. யாருக்கும் பாரமாவும் நான் இருக்க விரும்பலை அது தான் வீட்டை விட்டு போனேன்..

அப்போ கூட உங்க கிட்ட சொன்னாலும் நீங்க ஏதாவது சொல்லி இங்கையே இருக்க வச்சுருபீங்க…. அன்னைக்கு ஒருநாள் பிறகு நீங்க என் முகம் பார்க்காமல் சுற்றவும், இதுக்கு மேலையும் உங்களையும் நான் வருத்த விரும்பலை அது தான் கிளம்பினேன்…

ஆனாலும் அடுத்து வந்த நாட்களில் நீங்க என்னை தேடி வருவீங்க.. உங்களுக்கு என்னை பிடிக்கும், என்னை எப்படியும் தேடி வருவீங்கன்னு அப்படி நம்பி இருந்தேன், ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு உங்க மனசுல நான் இல்லை என்பதை புரியவச்சுடீங்க…

அந்த நேரம் தான் நான் கர்ப்பம் என்று தெரியவும் அத்தனை சந்தோசப்பட்டேன் “ என் குட்டிமாமா வாரிசுன்னு. என காதல் பரிசுன்னு அப்படி சந்தோசமா இருந்தேன் அப்போ கூட நீங்க வருவீங்க, என்னை தேடுவீங்கன்னு எதிர் பார்த்தேன் ஆனால் நீங்க வரவே இல்லை…

வெற்றி மாமா தான் வந்தாங்க, அதுக்கு பிறகும் உங்களை எதிர் பார்த்தேன். நீங்க கடைசி வரை வரவே இல்லை… இப்போ குழந்தைக்காக என்னை இங்கு அழைச்சுட்டு வந்திருக்கீங்க…

இவன் மட்டும் இல்லன்னா என்னை நீங்க தேடி வந்திருக்கவேமாட்டீங்க… ஆனா எனக்கு ஒரு மனசு உண்டு அதிலும் உங்க மேல அளவுக்கதிகமான காதல் உண்டுன்னு உங்களுக்கு தெரியவே இல்லை…

ஒவ்வொருதருக்காக வாழ்ந்து குழந்தைக்காக வந்து, இப்போ உங்களுக்காக உங்க கூட பொய்யா வாழ அழைக்குறீங்க..?  “ என மனதில் உள்ளதை கொட்டி கண்ணீர் விட  

அவளின் கண்ணீர் அவனை வருந்த வைக்க “ இதற்கு தான் இத்தனை நாள் எதை பற்றியும் பேசாமல் இருந்தேன்… இப்போ நான் எது சொன்னாலும் அவள் காதில் ஏறவே செய்யாது “ என எண்ணிக் கொண்டிருந்த தருணம் அவளின் குரல் மீண்டும் அவனை கலைப்பதாய்…

“ மத்தவங்களுக்காக வாழுற வாழ்க்கை எனக்கு வேண்டாம்.. எனக்கே எனக்காக எப்போ குட்டிமாமா நீ வருவ..? “ என அவனைப் பார்த்து கேட்க

ஒரு வெப்ப மூச்சு அவனிடம் இருந்து வெளிவர, ஆனாலும் அவளின் கண்ணீர் அவனை ஏதோ செய்ய அவளிடம் உண்மையை கூற எண்ணி, அவளை நோக்கி “ எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிக்கும் இதழி.. பாட்டிக்காக தான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணுனேன்…” என கூறி நிறுத்த..

“ வேண்டாம் மாமா…. காதல், நேசம் எல்லாம் மனசுல இருந்து வரணும், பாட்டிக்காக, அம்மாவுக்காக வர காதல் எல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்…. அதே போல உங்க ஆசைக்காக மிருகமாகவும் நான் உங்க கூட வாழ விரும்பலை… மனசால இணைத்து வாழ தான் நான் விரும்புகிறேன்… மரகட்டையா என்னால் வாழ முடியாது “ என வார்த்தைகளை கோபமாகவும், வருத்தமாகவும் அவள் சிதறவிட… இளகிய மனது மீண்டும் முருங்கை மரம் ஏறிக் கொள்ள..

“ அப்போ என் கூட வாழுற வாழ்க்கை உனக்கு மிருகமா இருக்குமா…? “ என கேட்டு கோபத்துடன் பெரிய பெரிய மூச்சுகளை இழுத்துவிட்டவன்…

“ என்னை சொல்லணும்…!! உனக்காக, என் அம்மாவுக்காக எல்லாம் ஒவ்வொன்னா பார்த்து செய்தவன் நான்… அதை கூட புரியாமல்… என் காதலை கொஞ்சமும் மதிக்காமல் என் கூட வாழ்ந்த ஒரு நாளில் என்னை அவமானபடுத்தி சென்றவள் நீ..!! அதிலும் என் குழந்தை பிறப்பையே என்கிட்டே இருந்து மறைத்தவள் நீ..!! உனக்கு மட்டும் மனசு இல்லை இதழி, எனக்கு உண்டு…!! அந்த மனசுல அளவுக்கதிகமான காதலும் உண்டு…!! அதே மனசுல என் அம்மா மேல பாசமும் உண்டு…!! எது செய்தாலும் ரெண்டு யாரையும் பாதிக்க கூடாதுன்னு நினைத்து செய்தவனுக்கு பரிசு என் குழந்தையின் வரவை என்கிட்ட இருந்து மறைத்தது…!! வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத பரிசு..!! “ என விரக்தியாக சிரித்தவன் மேலும் தொடர்ந்தான்…

உன்னை அப்படி பாத்துக்கணும்ன்னு நினைச்சேன்…. என் அம்மாவுக்கு உனக்கு பிடிக்காது… எந்த காலத்திலும் உனக்கும் அவங்களுக்கும் எதுவும் வராம பாத்துக்கணும்னு தான் என் மனசுல உன் மேல இருந்து ஆசையை கூட மறைச்சேன்….

ஆனாலும் பல முறை உன் மேல் உள்ள காதலை உன்கிட்ட உணர்த்திருக்கேன்… அன்னைக்கே கல்யாணம் முடிந்த உடனே இதை எல்லாம் சொல்லிருக்கலாமே இதழினி…

என்கூட வாழ்றது உனக்கு அத்தனை கஷ்டமா இருக்கு… மனசால இணைந்து வாழணும்னு சொல்லுற நீ அன்னைக்கு என் கூட வாழ்ந்த அந்த ஒரு நாள் வாழ்கை உன் மனசால இணைந்து தானே இருந்த “ அப்போ எதுக்குடி என்னை விட்டு போன.., என்னை சாகடிக்கவா..? பெருசா மனசுல நினைத்தேன்னு சொல்லுறியே அது உண்மையா இருந்தா… அந்த காதல் என்னை விட்டு உன்னை போக வைத்திருக்காது… எனக்கு உன் மேல் காதல், நேசம் இல்லை என்று தானே சொல்லுற.. சரி எனக்கு இல்லை… நான் ஒரு ஜடம், மிருகம் என்றே வச்சுக்க.. உன்கிட்ட இருந்த காதலும், நேசமும் எங்க போச்சு..

எல்லாம் வேஷம், காதலாம் காதல்… அந்த மண்ணும் வேணாம் எதுவும் வேணாம்னு இருந்த என்னை ஏண்டி அப்படி வந்து டார்ச்சர் பண்ணுன “ குட்டிமாமா உன்னை தான் கட்டிப்பேன்னு “ சொல்லியே சுத்தி சுத்தி வந்து… இப்போ என் கூட வாழுறது உனக்கு மரக்கட்டை வாழ்க்கையா…

“ ம்ம் “ என முகத்தை அழுந்த துடைத்த சக்தி.. பெரு மூச்சை எடுத்து விட்டவன்  “ இனி ஒரு நொடி கூட இந்த மிருகம் கூட நீ வாழ வேண்டாம்… “

“ என் குழந்தையை இங்க விட்டுட்டு உன் ஆசைபடி எது வேணா செய்… உனக்காக வாழ்… ஆனாலும் ஒன்னு சொல்லுறேன் குடும்பத்துக்காக வாழுறது தான் வாழ்க்கைடி ”

இதுக்கு மேலையும் உன்கிட்ட நின்னு பேசுனா அதுக்காக தான் பேசுறதா நினைத்தாலும் நினைப்ப… எப்படி இப்படி மாறுன இதழி.. என் இதழி இப்படி இருப்பாள் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை.. மனசு வலிக்குதுடி “ என நெஞ்சை மெதுவாக நீவி விட்டுக் கொண்டான் சக்தி…

அவனுக்குள் தாங்க முடியாத வலியும், அடக்க முடியாத கோபமும் அவனை தாக்க “ சரி என் கூட வாழவேண்டாம்… போ.. என்னை விட்டு போ.. கெட் அவுட் “ என உயர்ந்த குரலில் கர்ச்சிக்க..

தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டு இருந்த ஆருஷ், இவனின் காட்டு கத்தலில் வீரிட்டு அழ, அப்பொழுது தான் தன் ,முழு கோபம் புரிய., தலையை கோதிய அவன், அதிர்ந்து நின்ற இதழியையும் பொருட் படுத்தாமல் கதவை அறைந்து சாத்தி வெளியில் சென்றான்….

வேர் பயங்கர கோபத்தில் இருக்கிறது…..

 

VKV 18

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 18

விடிந்தும் விடியாத அந்த காலைப் பொழுதினில், தமிழ்ச்செல்வனுக்கு சொந்தமான அந்த கல்யாண மண்டபத்தில் நாதஸ்வர ஒலி மங்கலகரமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. தங்கள் முதலாளியின் சீமந்த புத்திரியின் நிச்சயதார்த்தத்திற்கு ஓடி ஓடி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஊழியர்கள் அத்தனை பேரும்

உறவுகளும், சொந்தங்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்த வண்ணமிருக்க, நிச்சயத்திற்கு ஐயர் குறித்துக் கொடுத்த நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. முதலில் மாப்பிள்ளை, பெண் வரவேற்பு நடத்திய பிறகு, நிச்சய தாம்பூலம் மாற்றிக் கொள்வதாக ஏற்பாடாகி இருந்தது.

பெண்ணை அழைத்துவர தமிழ்ச்செல்வன் வேறாக ஏற்பாடுகள் செய்வதை முற்றிலும் மறுத்திருந்தான் சுதாகரன். சம்பிரதாயங்கள் எதற்கும் அவன் ஒத்துக் கொள்ளாமல் முரண்டு பிடிக்க, தமிழ்தான் இறங்கி வர வேண்டி இருந்தது. மண்டபம் முழுவதுமாக நிரம்பி இருக்க, அன்றைய விழாவின் நடுநாயகமாக வந்து நின்றது அந்த black Audi.

ஆங்காங்கே பதிக்கப்பட்டிருந்த சிவப்பு ரோஜாக்கள் வைரமென மின்ன, பளிச்சென்று வந்து நின்றது Audi. ட்ரைவர் சீட்டிலிருந்து இறங்கிய சுதாகரன், பழுப்பு நிற கோட் சூட்டில் ஜம்மென்று இருந்தான். வயிட் கலர் ஷேர்ட்டும், முகம் பார்க்கலாம் போல இருந்த ஷூவும் அவனை இன்னும் கம்பீரமாகக் காட்டியது. நன்றாக ஜெல் தடவி தலையை அடக்கி வைத்திருந்தான். மறுபக்கம் வந்து காரை சுதாகரன் திறந்து விட்டு கையை நீட்ட, அந்தக் கரத்தைப் பற்றியது உமாவின் வெண் பளிங்குக் கரம்

சுதாகரின் ஆடை நிறத்திலேயே கண்ணைப் பறிக்கும் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சராரா அணிந்திருந்தாள் உமா. சொல்லப் போனால் அந்த ஆடையின் கனத்தைத் தாங்க முடியாமல் காரை விட்டு கஷ்டப்பட்டே இறங்கினாள். ஆடையில் இருக்கும் அலங்காரம் போதாததற்கு, அத்தனை ஆபரணங்களைப் பூட்டி இருந்தார் ஆராதனா. தங்கம் என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லாமல் அனைத்தும் வைரத்தில் மின்னியது. வந்திருந்த சொந்த பந்தமெல்லாம் வியந்து போய் பார்க்கும் வண்ணம் இருந்தது உமாவின் அலங்காரம்.

அத்தனை கண்களும் தங்களை மொய்த்ததில் உமா கூச்சப்பட, பற்றிய அவள் கையை விடாமல் மேடைக்கு அவளை அழைத்து வந்தான் சுதாகரன். எங்கோ இருந்து பறந்து வந்த விசில் சத்தத்தில் உமாவும், சுதாகரும் திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே மகேஷ் நின்றிருந்தான். பெரு விரலையும், சுட்டு விரலையும் வளைத்துப் பிடித்துசூப்பர்என அவன் காட்ட, உமா வெட்கத்தோடு சுதாகரன் முகம் பார்த்தாள். உலகத்தையே வென்று விட்ட மகிழ்ச்சி தெரிந்தது சுதாகரன் முகத்தில்

கண்களில் பெருமிதமும், சந்தோஷமும் பொங்க குந்தவியும், பிரபாகரனும் ஒரு புறம் நிற்க, முகம் கொள்ளாப் பூரிப்போடும், சற்றே பதட்டத்தோடும் நின்றனர் ஆராதனாவும் தமிழ்ச்செல்வனும். இளமாறன் தன் புத்தம் புது மனைவியோடு கிளம்பி வந்திருந்தார். தமிழ்ச்செல்வனின் பெற்றோருக்கு விசாலாட்சியின் பேரில் வருத்தம் இருந்தாலும், தங்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் நிறைவான மருமகளின் காரணத்தினால் அவரை இலகுவாக ஏற்றுக் கொண்டனர். சில முகச் சுழிப்புகளை எதிர்பார்த்து, கொஞ்சம் இறுக்கத்துடனேயே மண்டபம் வரை வந்திருந்தார் விசாலாட்சி. ஆனால் இவர்களின் செய்கைகளைப் பார்த்தபோதுமேன்மக்கள் என்றும் மேன்மக்கள் தான்என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றியது.

உற்றம், சுற்றம், நண்பர்கள் வட்டம் என அத்தனை பேரும் மேடையேறி வாழ்த்துக்கள் சொல்ல, ஃபோட்டோ, வீடியோ என அந்த இடமே அமளி துமளிப்பட்டது. இது அத்தனையிலும் ஒட்டாமல் ஒரு இறுகிய முகத்தோடு அனைத்தையும் பார்த்திருந்தார் காந்திமதி. முகத்திலிருந்து எதையும் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் பார்வை மட்டும் அவ்வப்போது உமாவை தீண்டிச் சென்றது.

நல்ல நேரம் நெருங்கி வர, நிச்சயதார்த்தப் பத்திரிகை படிக்க ஆயத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. இப்போது பொறுப்பை தமிழரசி எடுத்துக் கொண்டார். ஆண்கள் அத்தனை பேரும் ஒதுங்கிக் கொள்ள, அந்த மண்டபத்தையே சீர் வரிசைகளால் நிரப்பினார்கள் மாமியாரும், மருமகளும்

ஊரே வியந்து போகும் அளவிற்கு பதினேழு வெள்ளித் தாம்பாளங்களில் தங்க நகைகள் உட்பட சீர்கள் நிரம்பி இருக்க, பாத்திரம், பண்டங்கள் வேறாக அணிவகுத்து நின்றன. சிதம்பரம் ஐயா ஒரு தரம் மீசையை முறுக்கி விட்டுக் கொண்டு சபையை ஒரு பார்வை பார்த்தார். குந்தவியின் முகத்தில் ஒரு திருப்தியும், பெருமையும் தெரிந்தது.

மாப்பிள்ளை வீட்டாரும், பெண் வீட்டாரும் அமர்ந்து கொள்ள, ஐயர் பத்திரிகையை வாசிக்க ஆரம்பித்தார்.

நிகழும் மங்களகரமானஎன்று ஆரம்பித்து பெண் வீட்டார், மாப்பிள்ளை வீட்டார் வேர்களைச் சொல்லி முடித்தவர், பெரியோர்களின் ஆசியுடன் கோயம்புத்தூர் ஸ்ரீ பிரபாகரன் மற்றும் ஸ்ரீமதி குந்தவி தம்பதியரின் புதல்வன் சிரஞ்சீவி சுதாகரன் என்ற கல்யாணராமனுக்கு, நல்லூரைச் சேர்ந்த ஸ்ரீ தமிழ்ச்செல்வன் மற்றும் ஸ்ரீமதி ஆராதனா தம்பதியரின் புதல்வி சௌபாக்யவதி மாதுமையாள் என்கிற ராஜலக்ஷ்மியை திருமணம் செய்து கொள்ள உத்தேசித்து நிச்சய தாம்பூலம் மாற்றப்படுகிறது. கணீர்க் குரலில் ஐயர் படித்து முடித்து சுபம் சொல்ல, உமாவைப் பார்த்து ரகசியமாக கண்ணடித்தான் சுதாகரன்.

பெண்ணிற்கு அடையாளம் போட ஐயர் அனுமதியளிக்க, தன் பாக்கட்டில் இருந்த அந்த வைர மோதிரத்தை உமாவின் கரம் பற்றி அணிவித்தான் சுதாகரன்

அண்ணா, மோதிரம் மட்டும்தானா?” எங்கிருந்தோ மகேஷ் குரல் கேட்க, உமாவின் முகம் பார்த்தவன், அவள் கையை தன் வசம் எடுத்து புறங்கையில் முத்தம் வைத்தான். சபையிலிருந்த சின்னஞ் சிறுசுகள் ஆரவாரப் பட பெரியவர்கள் புன்னகைத்துக் கொண்டார்கள்

சபையில் உட்கார்ந்திருந்த குந்தவி எழுந்து வந்தவர், தன் மருமகள் கழுத்தில் அந்த நீளமான ஆரத்தை அணிவித்து அழகு பார்த்தார். உமாவின் நெற்றியில் முத்தம் வைத்தவரின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைத்திருந்தது. உமா அவரைப் பார்த்து புன்னகைக்க, சுதாகர் அம்மாவை தோளோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

சட்டென்று உமாவின் அருகில் வந்த தமிழரசி, அவள் கையில் நீளமான வெல்வெட் பெட்டியை நீட்ட, அவரைக் கேள்வியாகப் பார்த்தாள் உமா.

மாப்பிள்ளைக்கு நீ போட்டு விடும்மா.” சொன்னவர் பெட்டியைத் திறக்க, உள்ளே வைர பிரேஸிலட் மின்னியது. சுதாகரனின் புருவங்கள் ஒரு தரம் ஏறி இறங்கியது. ஆசையாக அந்த பிரேஸிலெட்டை அவன் கரங்களில் உமா அணிவிக்க,

மகேஷ், இப்போ ஒன்னும் கேக்கமாட்டியா?” என்றான் சுதாகர் சத்தமாக. உமா அவனை செல்லமாக முறைக்க, சபையில் சிரிப்பொலி எழும்பியது.

அதன்பிறகு விருந்தும், கேளிக்கைகளும் என பொழுது கரைந்து போக, நெருங்கிய சொந்தங்கள் மாத்திரம் மண்டபத்தில் எஞ்சி இருந்தனர். பிரபாகரனும், குந்தவியும் மன நிறைவோடு சொந்த பந்தங்களோடு அளவளாவிக் கொண்டிருக்க, இளமாறனும், தமிழும் மிச்சம் மீதமிருந்த வேலைகளை முடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மகேஷும் கூட மாட ஒத்தாசை பண்ணிக் கொண்டிருந்தான். ஆராதனாவும், விசாலாட்சியும் ஒரு புறம் நட்பு பாராட்ட, கதாநாயகனும், கதாநாயகியும் தங்கள் உலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அத்தனை பேரையும் நிஜத்திற்கு இழுத்து வந்தது காந்திமதியின் குரல்.

என்ன தமிழ்? ரொம்பவே பிஸியா இருக்க போல இருக்கு? முகம் அப்பிடியே சந்தோஷத்துல ஜொலிக்குது! இருக்காதா பின்னே, எத்தனை சுலபமா எம் பேரனை வளைச்சுப் போட்டுட்டே.” தீக்கங்குகளாக வந்தது பாட்டியின் குரல்.

ஒரு கணம் அங்கு அத்தனை அமைதி நிலவியது. எல்லோரும் பேச மறந்து சிலையென அமர்ந்திருந்தார்கள். குந்தவியின் முகத்தில் ஒரு பதட்டம் வந்து அமர்ந்து கொள்ள, ஆராதனாவின் கண்கள் ஒரு தரம் இறுக மூடித்திறந்தது. தமிழின் கையை பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்த மாறன் ஒரு தரம் அழுத்திப் பிடித்தார்.

என்னப்பா, எதுவும் பேச மாட்டேங்கிறே? அது சரி, சந்தோஷம் கூடினா எப்பிடிப் பேச்சு வரும்?” இடக்காக மீண்டும் வந்தது காந்திமதியின் குரல்.

சந்தோஷம் கூடினா மட்டும் எம் பையனுக்கு பேச்சு வராதுன்னு இல்லை காந்திமதி, பெரியவங்க வில்லங்கமா பேசினாலும் எம் பையனுக்கு பேச்சு வராது.” தமிழரசியிடமிருந்து வந்தது பதில். இந்தத் தாக்குதலை எதிர் பார்க்கவில்லை காந்திமதி. ஆனாலும் அத்தோடு நிறுத்தினால் அவர் காந்திமதி இல்லையே.

உள்ளதைத் தானே நான் சொன்னேன். அதுல வில்லங்கம் எங்க வந்துச்சு?”

எது உள்ளது? நாங்க வக்கத்துப் போயி, எங்க பேத்திக்கு மாப்பிள்ளை எடுக்க நாதியில்லாம உங்க பேரனை வளைச்சிப் போட்டிருக்கோம் எங்கிறதா?” சூடாக வந்தது தமிழரசியின் குரல்.

அம்மா, நீங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க.” தமிழரசியை நோக்கி கெஞ்சலாக வந்தது தமிழின் குரல்.

எதுக்குப்பா அமைதியா இருக்கனும்? இத்தனை நாளும் இந்தம்மா குந்தவியை வெச்சு உன்னை திட்டித் தீத்தாங்க. யாரோ பெத்த பொண்ணுக்காக எதுக்குப்பா நீ தாழ்ந்து போறேன்னு நாங்களும் தலையால அடிச்சிக்கிட்டோம். நீ கேக்கலை.” இதை தமிழரசி சொல்லும் போது குந்தவியின் தலை தானாகக் குனிந்தது. மனைவியின் அவலத்தைப் பார்த்த பிரபாகரனின் கை முஷ்டிகள் இறுக மூடிக் கொண்டன. தமிழரசி தொடர்ந்தார்.

ஆனா இப்போ என்னடான்னா இந்ந அம்மா, ஆட்டைக் கடிச்சு மாட்டைக் கடிச்சு கடைசியில மனுஷனை கடிச்ச கணக்கா, எம் பேத்தியைப் பத்தி நாக்குல பல்லைப் போட்டு பேசுவாங்க, அதை நான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கனுமா?”

எதுக்கு உங்களுக்கு இத்தனை கோபம் வருது தமிழரசி? இத்தனை பவுசு இருக்கிறவங்க எதுக்கு எம் பேரனை மாப்பிள்ளையாக்க நினைக்கனும்?” காந்திமதி சொல்லி முடிக்க, உமாவின் பார்வை சுதாகரனைத் துளைத்தது. அந்தப் பார்வை சுதாகரனின் உயிர் வரை சென்று மீண்டது.

தப்புத்தான். உங்க பேரனை எங்க பேத்திக்கு எடுத்தது நாங்க பண்ணின பெரிய தப்புத்தான். ஆனா உங்க மகனும், மருமகளும் எங்க வீட்டுக்கு வந்து, சிதம்பரம் ஐயா வீட்டுல பொண்ணு எடுக்கிறது எங்களுக்கு கவுரவம்ன்னு சொன்னப்போ நீங்க எங்க போயிருந்தீங்க?” அம்பாக வந்தது கேள்வி, கொஞ்சம் நையாண்டியோடு. அந்தத் தொனியில் காந்திமதியின் கோபம் உச்சத்திற்கு போனது. வார்த்தைகள் தாறுமாறானது.

அந்த விளங்காதது ரெண்டும் எம் பேரன் மனசை மாத்தி அவனை இந்தப் படுகுழியில தள்ளிடுச்சுங்க.” காந்திமதியின் இந்தப் பதிலில் உமாவின் முகம் கன்றிச் சிவந்தது. அவள் பார்வை இப்போது முற்றாக சுதாகரனை வெறித்துப் பார்க்க, சுதாகரனுக்கு அந்தப் பார்வை பழைய பொழுதுகளை நினைவு படுத்தியது. அவன் ஏதோ பேச வாயெடுக்க, அதற்குள்ளாக முந்தியது குந்தவியின் குரல்,

அத்தை, என்ன பண்ணுறீங்கன்னு தெரிஞ்சுதான் பண்ணுறீங்களா? கொஞ்சம் பதட்டம் இருந்தாலும், தன்மையாக வந்தது குந்தவியின் குரல்.

வாடி என் மருமகளே, இத்தனை நாளும் புள்ளைப் பூச்சி மாதிரி இருந்துக்கிட்டு, இன்னைக்கு உனக்கும் தைரியம் வந்திருச்சா என்னை எதிர்க்க?” காந்திமதி ஆங்காரத்தின் உச்சத்தில் வார்த்தைகளைக் கொட்டினார்.

உங்களை எதிர்க்கனும்னு பேசலை அத்தை. நடந்து முடிஞ்சிருக்கிறது ஒரு சந்தோஷமான விஷயம். இப்போ எதுக்கு இந்த தேவையில்லாத பேச்சு.” அப்போதும் நிதானமாகவே வந்தது குந்தவியின் பேச்சு.

சந்தோஷமா? யாருக்கு சந்தோஷம்? உன்னை எம் பையன் தலையில கட்டி, என்னோட ஆசைகளையெல்லாம் நாசமாக்கின இந்த கேடுகெட்ட பயலோட பொண்ணுக்கு எம் பேரனை நிச்சயதார்த்தம் பண்ணுறது உனக்கு சந்தோஷமா இருக்கலாம். ஆனா எனக்கு அது கேவலம்.” காந்திமதியின் கண்கள் நெருப்பென ஜொலித்தது.

இத்தனை நாட்களும் தன் மனதுக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த கோபமும், ஆங்காரமும் வெடித்துக் கிளம்ப காளியாக மாறி நின்றார் சுதாகரனின் பாட்டி. தன் பேரன் தனக்குப் பிடிக்காததை செய்தது மாத்திரமின்றி, தன்னிடம் அனுமதியே கேட்காதது, அவரது தன்மானத்திற்கு விழுந்த பெரிய அடியாகவே நினைத்தார் காந்திமதி. பேரனின் மேலிருந்த பாசம் அவன் ஆசைக்கு குறுக்கே நிற்காவிட்டாலும், மனதில் இருந்த வன்மம் வெடித்துச் சிதற நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் குந்தவியின் நிலைமை கவலைக்குரியதாக இருந்தது. இத்தனை வருட வாழ்க்கைக்குப் பிறகும் தன் மாமியார் வாயிலிருந்து இப்படியொரு வார்த்தை, அதுவும் இத்தனை பேருக்கு முன்னால் கேட்டது அவரை ஏதோ பண்ணியது.

பாட்டி…! என்ன வாய் ரொம்பவே நீழுது? எங்கம்மாவை பாத்தா எப்பிடித் தோணுது உங்களுக்கு? கேக்க நாதியத்தவ மாதிரி தோணுதா? நீங்க பெத்ததும், வளத்ததும் வேணும்னா வாயை மூடிக்கிட்டு நிக்கலாம். நான் நிக்கமாட்டேன். இதுக்கு மேலே வாயைத் தொறந்தீங்க…” சுட்டு விரல் நீட்டி மகேஷ் எச்சரிக்க, இப்போது முற்றிலுமாக உமாவின் பார்வை சுதாகரனை குத்திக் கிழித்தது. இப்போதும் அவன் ஏதோ சொல்ல வாய் திறக்க,

டாலிஈஈஈ!” பிரபாகரனின் குரல் பதறிக் கிரீச்சிட்டது. எல்லோரும் பதட்டத்தோடு திரும்பிப் பார்க்கும் போது கண்டதுநெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு சரிந்த குந்தவியைத் தான். இடது பக்கம் நெஞ்சில் தோன்றிய வலி எங்கெங்கென என்று சொல்ல முடியாத படி பரவிப் படர, மூச்சுக்குத் திணறினார் குந்தவி. பக்கத்தில் நின்றிருந்த பிரபாகரன் அவரைத் தாங்கிப் பிடிக்க, அவர் ஷேர்ட் காலரை இறுக்கிப் பிடித்தவர் அவர் கைகளில் துவண்டு போனார்.

டாலிடாலி…” குந்தவியின் கன்னங்களில் மாறி மாறி அடித்தார் பிரபாகரன். தான் கோயம்புத்தூரின் ஒரு புகழ்பெற்ற இதய நோய் மருத்துவ நிபுணர் என்பதை ஒரு நிமிடம் மறந்து போய் குந்தவியின் கணவராக மாறி நின்றார் பிரபாகரன். சட்டென அவர் அருகில் வந்த உமா,

மாமா, டைமை வேஸ்ட் பண்ணாதீங்க, அத்தை பல்ஸை செக் பண்ணுங்க? கமான், சீக்கிரம்.” அவருக்கு அவசரமாக அவள் உத்தரவிட, அதன்பிறகே நிஜத்தின் வீரியம் உறைத்தது பிரபாகரனுக்கு. அதன் பிறகு ஒரு டாக்டராக மாறிப் போனார் பிரபாகரன்

பேச்சு மூச்சின்றிக் கிடந்த மனைவியை நெடுங்கிடையாகக் கிடத்தியவர், அவர் இடது பக்க மார்பில் தன் உள்ளங் கைகளை சேர்த்து பலமாக அழுத்தினார். மூன்று முறை செய்து முடித்தவர், குந்தவியின் வாயில் வாய் வைத்து காற்றை அவள் நுரையீரலுக்கு முழுவதுமாக அனுப்பினார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருக,

டாலிடாலிஎன்னை விட்டுப் போயிடாத.” வாய் ஜபித்துக் கொண்டிருந்தது. தமிழ்ச்செல்வன் ஆம்பியூலன்ஸுக்கு கால் பண்ணி இருக்க, தனது முதலுதவியை தொடர்ந்தார் பிரபாகரன். இரண்டு முறை செயற்கை சுவாசம் நடந்த போதும் குந்தவியிடம் எந்த அசைவும் இல்லை. இப்போது கைகளால் அழுத்துவதை விடுத்து, இரண்டு கைகளையும் சேர்த்து தன் மனைவியின் நெஞ்சில் குத்தினார் பிரபாகரன். அத்தனை பேரும் பதட்டத்தோடு பாத்திருக்க, மகேஷ் மட்டும்அப்பா!’ என்று ஏதோ சொல்ல வர, அவனை கைப்பிடித்து தடுத்தாள் உமா.

குந்தவியிடம் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல் இருக்க சற்றே சோர்ந்தார் பிரபாகரன். எத்தனையோ கேஸ்களை சுலபமாக நடத்தி முடித்தவருக்கு கண்களை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. அவரின் நிலை புரிந்த உமா,

மாமா, டோன்ட் கிவ் அப், வன் மோர் டைம்…” அவரின் தோளை உலுக்கி நிஜத்துக்கு அவரைக் கொண்டு வந்தாள் உமா. சுய உணர்விற்கு வந்தவர், மீண்டும் ‘CPR’ தொடர்ந்தார். இந்த முறை பலம் அத்தனையையும் திரட்டி குந்தவியை அழுத்தினார். ஆழ மூச்சிழுத்து, தன் உயிரில் கலந்தவளுக்கு உயிர் பிச்சை அளித்த்தார் அந்த ஆருயிர்க் கணவன்

தன் முழு பலத்துடன் ஒட்டு மொத்த சுவாசத்தையும் தன் மனைவிக்கு கொடுத்துவிட்டு களைப்புடன் அவர் நிமிர, ஓர் இருமல் வெடித்துக் கிளம்பியது குந்தவியிடமிருந்து. மூச்சுக்கு அவர் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட, அத்தையை தன் மடி தாங்கிக் கொண்டாள் உமா. நிலத்தில் சரிந்து உட்கார்ந்திருந்த பிரபாகரனைப் பார்த்துக் கொண்டே மூச்சுக்கு அவர் சிரமப் பட,

ஒன்னும் இல்லை அத்தை, இப்போவே ஹாஸ்பிடல் போயிடலாம். நீங்க கொஞ்சம் ஸ்ட்ரெயின் பண்ணிக்காதீங்க. மாமாவுக்கு ஒன்னும் இல்லை அத்தை, உங்களை இப்பிடிப் பாத்ததும் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆகிட்டாங்க, அவ்வளவுதான்.” குந்தவிக்கு சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் உமா. ஆனால், அவர் கண்கள் மட்டும் பிரபாகரனை விட்டு அகலவில்லை.

சற்று நேரத்தில் ஆம்ப்யூலன்ஸும் வந்து விட, ஸ்ட்ரெச்சரோடு வந்த மருத்துவமனை ஊழியர்களை ஒதுக்கிவிட்டு தங்கள் ஆருயிர்த் தோழியை ஏந்திக் கொண்டார்கள் தமிழ்ச்செல்வனும், இளமாறனும். வேரறுந்த மரம் போல நிலத்தில் அமர்ந்திருந்த தந்தையை கைத்தாங்கலாக எழுப்பி அவரையும் ஹாஸ்பிடலுக்கு அழைத்துச் சென்றான் மகேஷ்.

அந்த இடமே ஓய்ந்து போயிருந்தது. சில மணித்தியாலங்களுக்கு முன்பு மங்கலகரமாக சிரிப்பும், கேளிக்கைகளும் என இருந்த கல்யாண மண்டபம் இப்போது அநாதை போல காட்சியளித்தது. சுதாகரன் ஒரு மூலையில் தலையை கைகளால் தாங்கியபடி சுவரை வெறித்துப் பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தான். நிலைமை இத்தனை தூரம் கைமீறிப் போகும் என்று அறிந்திராத காந்திமதி செய்வதறியாது பார்த்திருக்க, அத்தனையையும் நோட்டமிட்டபடி மண்டபத்தை விட்டு வெளியேறினாள் மாதுமையாள்.

 

VKV 17

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 17

மாறன் வாங்கிக் கொடுத்த அந்தப் பட்டுப் புடவையில் எழிலே உருவாக நின்றிருந்தார் விசாலாட்சி. தலை நிறைய மல்லிகைப் பூவும், கண்கள் நிறைய ஆசைகளையும் சுமந்து நின்றார். பக்கத்தில் பட்டு வேட்டி சட்டையில் இளமாறன். காதோரம் லேசாக நரைத்திருந்த போதும், வாலிப மிடுக்கோடு நின்றிருந்தார்.

ஆண்டவா! ஒரு இருபது வருடங்களுக்கு முன் இவர்களை நீ இணைத்து வைத்திருக்கக் கூடாதா?’ இளமாறனுக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த தமிழ்ச்செல்வனின் மனது தனக்குள்ளேயே மௌனமாக அழுது கொண்டிருந்தது

விசாலாட்சிக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த குந்தவியோ, மனதிற்குள் வைத்துப் புழுங்க நான் ஆள் கிடையாது என்பது போல தாரை தாரையாக கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தார். சற்று முன் தான் இளமாறனும், விசாலாட்சியும் மாலை மாற்றி ஆண்டவன் சன்னிதானத்தில் கணவன், மனைவி ஆகி இருந்தார்கள்

எந்தவித ஆடம்பரமும் இல்லாமல் ஐயர் மந்திரம் சொல்ல, தன் வாழ்க்கையின் அத்தனை பொழுதுகளிலும் தன்னோடு கூட நின்ற தன் இரு உயித்தோழமைகளும் மனம் நிறைந்து அட்சதை தூவ, மூன்று முடிச்சிட்டு அந்த மங்கையை மனைவி ஆக்கி இருந்தார் இளமாறன்.

இதை விட கொஞ்சம் க்ரான்டா பண்ணலாமே மாறா?’ என்று தமிழ் கேட்டதற்கும், மறுப்புத் தெரிவித்திருந்தார் இளமாறன்.

விசாலாட்சி சைட்ல இருந்து எந்த சொந்தமும் வராதப்போ, நான் மட்டும் ஆட்கள் சேக்குறது அழகில்லை தமிழ். அந்தப் பொண்ணை எந்த வகையிலயும் நான் காயப்படுத்த விரும்பலை.’ சொன்னவரை ஆரத்தழுவிக் கொண்டார் தமிழ்ச்செல்வன்.

தன் பக்கத்தில் நின்றிருந்த விசாலாட்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தார் இளமாறன். அதே நேரம், அவரும் திரும்பி இளமாறனைப் பார்க்க, இருவரும் புன்னகைத்துக் கொண்டார்கள். அன்று வெள்ளிக்கிழமை, அதனால் விசாலாட்சி லீவ் போட்டிருந்தார். சேர்ந்தாற் போல வார இறுதி நாட்கள் இருப்பதால் மாறனின் வீட்டில் தங்க முடிவு செய்திருந்தார்கள்.

தாலி கட்டிய கையோடு ரெஜிஸ்ட்ரேஷனையும் முடித்திருந்தார்கள். எல்லாம் முடித்து வீடு வர நண்பகல் ஆகியிருந்தது. வரும்போதே லன்ச்சையும் முடித்து விட்டு வந்திருந்தார்கள். மாறனின் வீடு இப்போது முழுதாக மாறியிருந்தது. விசாலாட்சியின் விருப்பப்படி தேவையான பொருட்கள் ஆங்காங்கே இடம்பிடித்திருந்தன

மாறன், நான் சொன்ன மளிகை சாமான்கள் எல்லாம் வாங்கி வச்சிருக்கீங்களா?” சோஃபாவில் அமர்ந்து, பார்வையால் விசாலாட்சியை தொடர்ந்தபடி இருந்த இளமாறனைக் கலைத்தது விசாலாட்சியின் குரல்.

ம்.. எல்லாம் வாங்கி வச்சிருக்கேன் விசாலி. முதல்ல நீ இப்பிடி வந்து உக்காரு. உனக்கும் டயர்டா தானே இருக்கும்?” சொன்னவருக்குப் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தார் விசாலாட்சி.

விசாலி…”

ம்…”

இப்பிடி எங்கூட இருந்துட்டு திங்கக்கிழமை நீ பாட்டுக்கு கிளம்பிப் போயிட்டா நான் என்ன பண்ணுறது?” மாறனின் குரலில் தவிப்பு இருந்தது.

இது ஒரு பெரிய விஷயமா? சட்டுன்னு காரை எடுத்துட்டு கிளம்பினா, எங்கிட்ட ஓடி வந்திடலாமே. அதுக்கப்புறம் வெள்ளிக்கிழமை நான் இங்க வந்திடுவேன்.” சுலபமாகச் சொன்னார் விசாலாட்சி.

முடியுமா விசாலி?”

கண்டிப்பா முடியும் மாறன். எப்பவுமே நெகடிவ்வா யோசிக்கக் கூடாது. முயற்சி பண்ணிப் பாப்போம். முடியலைன்னா அதுக்கப்புறம் என்ன பண்ணுறதுன்னு அப்போ யோசிக்கலாம்.”

ம்அது சரி பொண்ணே, உம் புருஷனை நீ பேர் சொல்லித்தான் கூப்பிடுவியா?”

எம் புருஷனை நான் பேர் சொல்லி கூப்பிடாம, வேற எவ கூப்பிடுவா?”

அப்பிடி வேற இருக்கோ? இருந்தாலும் இது நல்லால்லை. இனிமே என்னை மாறன்னு கூப்பிடக் கூடாது.”

இதேதுடா வம்பாப் போச்சு. அப்போ எப்பிடித்தான் கூப்பிடுறதாம்?”

எங்கம்மா அப்பாவை அத்தான்னு கூப்பிடுவாங்க.”

அத்..தா..னா?” அஷ்டகோணலானது விசாலாட்சியின் முகம்.

எதுக்கு இப்பிடி ஒரு ரியாக்க்ஷ்ன் கலெக்டரம்மா?

எனக்கு இந்த அத்தான், என்னங்க, மாமா, மச்சான் எல்லாம் வராது மாறன். வேணும்னா கோபம் வரும் போது வாடா, போடான்னு கூப்பிடுறேன்.”

…! அது வேற வருமோ?” 

ம்லைட்டா வரும். என்னை ரொம்பவே உதாசீனம் பண்ணினா வரும். அதே கோபம் தான் இன்னைக்கு வரைக்கும் என்னோட பெத்தவங்களை எங்கிட்ட இருந்து தள்ளி வச்சிருக்கு.”

அடேங்கப்பா, அப்போ கொஞ்சம் கெயார் ஃபுல்லா தான் இருக்கனும்னு சொல்லுங்க.”

ஏன்? உங்களுக்கு என்னை உதாசீனப் படுத்துற ஐடியா ஏதாவது இருக்கா?” சொன்னவரை இழுத்து தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டார் இளமாறன்.

உன்னைக் காயப்படுத்தி பாக்குற தைரியம் எனக்கு இல்லை விசாலி. வாழ்க்கையில எனக்கு என்ன குறைன்னுதான் இத்தனை நாளும் நினைச்சு இருந்தேன். ஆனா, உன்னைப் பாத்ததுக்கு அப்புறம் தான், என் வாழ்க்கையே இனிமேல்தான் ஆரம்பம்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.” ஆழ்ந்து, அனுபவித்து பேசிக் கொண்டிருந்தவரை நிமிர்ந்து பார்த்தார் விசாலாட்சி

என்ன? ஐயா ரொம்ப உணர்ச்சி வசப்பட்டிருக்கிற மாதிரி தெரியுது. அதை விடுங்க, புடவை எனக்கு எப்பிடி இருக்குன்னு சொல்லலையே.” பேச்சின் போக்கை மாற்றினார் விசாலாட்சி.

சூப்பரா இருக்குடா. உமா நிச்சயதார்த்தத்துக்கு இன்னொன்னு வாங்கிக்கலாம் என்ன?”

எல்லாரையும் இன்னைக்கு கூப்பிட்டிருக்கலாமே மாறன்.”

இல்லைடா, கொஞ்ச நாள் போகட்டும். என்னமோ தெரியலை இந்த மூணு நாளையும் நாம ரெண்டு பேரும் தனியா அனுபவிக்கனும்னு தோணிச்சு. எல்லாரையும் கூப்பிட்டு ஒரு நாள் விருந்து வெப்போம், சரியா?”

ம்…” அமைதியாக மாறனின் மடியில் தலை வைத்துக் கொண்டார் விசாலாட்சி. மாறனின் கைகள் இதமாக அவர் தலையைக் கோதிக் கொடுத்தது.

மாறன்

ம்…”

ஏதாவது பேசுங்களேன்.”

என்ன பேச விசாலி.”

உங்களைப் பத்தி, உங்க அம்மா அப்பா பத்தி, உங்க காலேஜ் லைஃப் பத்தி, உங்க ஃப்ரெண்ட்ஸ் பத்தி. இப்பிடி ஏதாவது பேசுங்க மாறன்.” தனது காலேஜ் கலாட்டாக்களை ஒவ்வொன்றாக மாறன் அள்ளிவிட, சிரித்தபடியே கண்ணயர்ந்தார் விசாலாட்சி. அமைதியாகத் தன் மடியில் தூங்கும் மனைவியின் நெற்றியில் முத்தம் வைத்தவர், நிறைந்து போன மனதோடு தானும் கண்ணயர்ந்தார்.

                                       ——————————————————————–

சீர்வரிசைக்குரிய பொருட்கள் எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஆராதனா. சிறுகச் சிறுக தன் பெண்ணிற்காக அவள் வயதுக்கு வந்ததிலிருந்து தான் பார்த்துப் பார்த்து சேர்த்த அத்தனையையும் கடை பரப்பி இருந்தார்.

என்னம்மா எல்லாம் சரியா இருக்கா? இல்லை இன்னும் ஏதாவது வாங்கணுமா?” கேட்டபடி வந்தார் தமிழரசி.

இல்லை அத்தை, எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கு. எதுக்கும் நீங்களும் ஒரு தரம் சரி பாத்துருங்க. ஒரு குறையும் வந்திரக் கூடாது அத்தை.” ஆராதனாவின் குரலில் பெண்ணைப் பெற்ற தாய்க்குரிய கலக்கம் இருந்தது.

பாத்திரம், பண்டங்கள் அனைத்தும் வெள்ளியிலும், பித்தளையிலும், வெண்கலத்திலும் இருந்தது. பதினேழு வெள்ளித் தாம்பாளங்கள் சீர்வரிசை வைப்பதற்கென்றே வாங்கி வைத்திருந்தார் ஆராதனா. வீட்டுக்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களும் கல்யாணம் முடிந்த பிற்பாடு வாங்குவதாக ஏற்பாடு.

அத்தை, நான் சொல்லுறேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நம்ம பக்கத்து சீரெல்லாத்தையும் நிச்சயதார்த்தம் நடக்கும் போதே குடுத்துரலாம் அத்தை.”

என்னாச்சு ஆராதனா? ஏன் இப்பிடி பண்ணப்போறே?”

சுதா பாட்டியால ஏதாவது பிரச்சினை வந்திருமோன்னு நான் பயப்படுறேன் அத்தை. அவங்க ஏதாவது குறை சொல்லி, அதனால ஃபங்ஷனுக்கு எந்தப் பங்கமும் வந்திரக்கூடாது அத்தை.”

ஏம்மா இந்தக் கல்யாணத்துல அந்தம்மாக்கு இஷ்டம் இல்லையா?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டார் தமிழரசி.

எனக்கு அவங்க வீட்டு விஷயம் உங்க பிள்ளை அளவுக்கு தெரியாது அத்தை. ஆனாலும்…” 

இரு இரு, என்ன மென்னு முழுங்குற? வயசு போனவங்க, மங்கலகரமான விஷயத்துக்கு முன்னாடி வராம ஒதுங்குறாங்க, அப்பிடீன்னு தானே நான் நினைச்சேன். இது என்ன புதுக் கதையா இருக்கு!” தமிழரசி கேட்கவும், பேசிக்கொண்டிருந்த ஆராதனா, மெதுவாக ரூம் கதவை அடைத்து விட்டு வந்தார்.

நான் என்னத்தைச் சொல்ல அத்தை. சுதா தங்கமான பையன் தான், இல்லேங்கலை. குந்தவியும், அவங்க வீட்டுக் காரரையும் போல நாம தேடினாலும் கிடைக்காது.”

அப்புறம் என்னம்மா?”

அந்த பாட்டிதான் வில்லங்மே. குந்தவி மனசுல இப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருந்தது எனக்கு சாடை மாடையா தெரியும் அத்தை. ஆனாலும் அந்தம்மா இதுக்கு அனுமதிக்காதுன்னு நான் கொஞ்சம் தெம்பா இருந்தேன். ஆனா சுதா என்ன பண்ணினான்னு தெரயலை அவங்களை சம்மதிக்க வச்சுட்டான்.”

இவ்வளவு நடந்திருக்கா? நீ ஏன்மா இதை இவ்வளவு நாளும் எங்கிட்ட சொல்லலை?”

எப்பிடி அத்தை சொல்லுறது? உங்க பேத்தி ஆசை வச்சுட்டா, உங்க மகன் தலை ஆட்டிட்டாரு. அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் எதிரா நான் என்னத்தை பண்ணுவேன் சொல்லுங்க?”

ம்அதுவும் சரிதான். சரி பாக்கலாம் ஆராதனா, நீ கவலைப்படாதே. என்ன, சீர்வரிசையில ஒரு குறையும் வந்திரக் கூடாது. அவ்வளவுதானே, நான் எதுக்கு இருக்கேன். ஒரு சொல் வராம பாத்துக்கிறேன் என்ன?”

சரிங்கத்தை.” புன்னகை முகமாக ஆராதனா வெளியேற, தமிழரசி முகத்தில் சிந்தனை படர்ந்தது.

                                 —————————————————————————-

மண்டபத்தில் அலங்கார வேலைகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன.‌ தமிழ்ச்செல்வன் எல்லாவற்றையும் மேற்பார்வை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். நிச்சயதார்த்தத்திற்கு இன்னும் இரண்டு நாட்கள்தான் இருந்தது. தெரிந்த சொந்த பந்தங்களுக்கு மட்டுமே சொல்லி இருந்தார்கள். அதுவே ஒரு நூறு குடும்பத்திற்கு மேல் வந்துவிட்டது

சிம்பிளாக ஃபங்ஷனை நடத்த தமிழின் பெற்றோர் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. தங்களுக்கு இருப்பது ஒரே பேத்தி. அவள் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்தும் விசேஷமாக செய்ய வேண்டும் என்று ஒரே பிடியில் நின்று விட்டார்கள். தமிழ்ச்செல்வனின் திருமணமும் அவசர கோலத்தில் நடை பெற்றதால் அவரும் மறுத்து ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

பூ அலங்காரங்களை மாத்திரம் மீதம் வைத்துவிட்டு மற்ற வேலைகள் அனைத்தும் ஜரூராக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. உமாவும் இன்று அப்பாவோடு கிளம்பி வந்திருந்தாள். மகளின் விருப்பப்படி ஆங்காங்கே ஒரு சில திருத்தங்கள் செய்ய தமிழும் அனுமதித்து இருந்தார். சற்று நேரத்திற்கு எல்லாம் அந்த black Audi மண்டப வாசலில் வந்து நின்றது. காரை விட்டு இறங்கிய சுதாகரன் உள்ளே போனான்.

அடடே சுதா, வாப்பா. வேலைகள் எல்லாம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. உனக்கு ஏதாவது சேன்ஜ் பண்ணனும்னு தோணிச்சுதுன்னா சொல்லுப்பா, மாத்திரலாம்.” தமிழ் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, ‘ஐயாஎன்று யாரோ அழைக்க,

இதோ வந்திர்றேன் சுதா.” என்று விட்டு நகர்ந்து விட்டார் தமிழ்ச்செல்வன். மணமேடை அலங்காரம்வயிட் அன்ட் பாட்டல் க்ரீன்தீம் கலரில் அட்டகாசமாக இருந்தது. பின்னணியில் செயற்கைப் பூ அலங்காரமும், இறுதியில் இயற்கையான கானேஷன் மலர்களை அடுக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள் உமா. அதன்படி செயற்கை அலங்காரங்கள் அனைத்தும் நிறைவு பெற்றிருந்தன. இயற்கையான மலர்களை நிச்சயத்திற்கு முந்தைய நாள் கிடைக்குமாறு ஏற்பாடு பண்ணி இருந்தார் தமிழ்ச்செல்வன்.

ஹாய் டார்லிங், என்ன பண்ணுறீங்க?” கேட்டபடி உமாவின் பக்கத்தில் வந்து நின்றான் சுதாகரன். அப்போதுதான் அவன் வந்ததைக் கவனித்த உமா,

அத்தான், உங்களைக் கூப்பிடலாமான்னு நானே இப்போ நினைச்சேன்.” குரலில் அத்தனை பரவசம் இருந்தது.

எதுக்குடா?”

டெக்கரேஷன் எப்பிடி இருக்கு? உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?”

சூப்பர் மது. அவ்வளவு அழகா இருக்கு. பேசாம இந்த பிசினஸையும் ஆரம்பிச்சர்லாமான்னு தோணுது. அத்தனை பேர்ஃபெக்டா டிஸைன் பண்ணி இருக்கே.”

இன்னும் வேலை பாக்கி இருக்கு அத்தான். நாச்சுரல் ஃப்ளவர்ஸ் இன்னும் வரலை. அது வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் எல்லாம் ஃபினிஷ் பண்ணுவாங்க.” சொன்னவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான் சுதாகரன்.

அம்மணி ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கீங்க போல இருக்கே!”

இல்லையா பின்னே. திரும்பிக் கூட பாக்காத அத்தானோட, நிச்சயதார்த்தம் வரைக்கும் வந்திருக்கேனே. சந்தோஷம் இருக்காதா?” சொன்னவளின் கரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டவன், அதை லேசாக அழுத்திக் கொடுத்தான்.

அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னும் ப்ளான் பண்ணி உன்னை ஹர்ட் பண்ணலை மது. சந்தர்ப்பம், சூழ்நிலை எல்லாம் அந்த மாதிரி அமைஞ்சு போச்சுடா.”

ம்விடுங்க அத்தான். பழைச பேசி என்ன ஆகப்போகுது. என் அத்தான் இப்போ எங்கூட இருக்காங்க, எனக்கு அது போதும்.”

மது, உம் மனசுல அந்த காயம் இன்னும் இருக்கில்லையா?” சொன்னவனைப் பார்த்து கண்ணை எட்டாத ஒரு சிரிப்பு சிரித்தாள் உமா.

உண்மையை சொல்லட்டுமா அத்தான். இந்த உலகத்துல யாரு என்ன சொன்னாலும் என்னை அது பாதிக்காது. ஆனா, அதுவே நீங்க சம்பந்தப்பட்ட விஷயமா இருந்தா, நான் அப்பிடியே மாறிப் போயிடுறேன். என்னையே என்னால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலை அத்தான்.”

ம்புரியுது மது.” 

அத்தான், நாளைக்கு நைட் எல்லா வேலையும் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் நான் இங்க வருவேன். அப்போ நீங்களும் வர்றீங்களா?” ஆசையாகக் கேட்டவளின் காதோரக் கூந்தலை ஒதுக்கியவன்

கண்டிப்பா வர்றேன் டா. நிச்சயதார்த்தத்துக்கு பதிலா கல்யாணத்தையே வெச்சிருக்கலாம் மது.” இடையோடு அவளை அணைத்தவன் ஆதங்கப்பட, சுற்று முற்றும் பார்த்தாள் உமா. ஆங்காங்கே வேலை செய்பவர்கள் நின்றிருந்தார்கள். மண்டபத்திற்கு பொறுப்பானவரை அழைத்த உமா,

அண்ணா, அப்பா வந்தாங்கன்னா நான் அத்தான் கூட போறேன்னு சொல்லிடுங்க என்ன?” என்றாள்.

சரிங்கம்மா.” அவர் சொல்லவும், சுதாகரனின் கையிலிருந்த கார்க் கீயை வாங்கியவள்,

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திற்கு காரும், காருக்கு சொந்தக்காரரும் என் பேச்சைத் தான் கேக்கனும்என்று சொல்லிய படி, முன்னே நடந்தாள். புன்னகையுடன் பின் தொடர்ந்தான் சுதாகரன். அவள் பிடிவாதம் தான் அவன் அறிந்தது ஆயிற்றே.

காரை ட்ரைவ் பண்ணியவள் நேராக ஆற்றங்கரைக்கு வந்திருந்தாள். சுதாகரன் அவளைக் கேள்வியாகப் பார்க்க புன்னகைத்தவள்,

அத்தானோட கொஞ்ச நேரம் செலவு பண்ணனும்னு தோணிச்சு.” என்றாள்.

ம்ஹூம்செலவு பண்ணுற நேரத்துல கொஞ்சம் கருணையும் காட்டலாம் இல்லையா?” அவன் கேலியாக சொல்ல, அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் கண்களில் கலக்கம் இருந்தது.

மது, என்னாச்சுடா. ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே?” அவனின் கேள்விகளில் உடைந்தவள், அவன் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

மது, எனி ப்ராப்ளம்? உம் மனசுல என்ன இருக்கு? சந்தோஷமா இருக்க வேண்டிய நேரத்துல எதுக்கு இப்படி பிஹேவ் பண்ணுற?” அவன் பேசப் பேச அவள் அணைப்பு இறுகியது.

அத்தான்.” கலக்கத்துடன் வந்தது அவள் குரல்.

இங்கப் பாரு மது, எதுவா இருந்தாலும் மனசுல வச்சு குழம்பிக்காக எங்கிட்ட சொல்லுடா. இப்போ என்ன குழப்பம்? யாராவது ஏதாவது சொன்னாங்களா?”

அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அத்தான்.” 

அப்போ எதுக்கு இந்தக் கலக்கம். எவ்வளவு சந்தோஷமான நேரம் இது. இந்தக் கணங்களை நாம ரெண்டு பேரும் அனுபவிக்க வேணாமா மது?”

மனசுல ஏதோ ஒரு பயம் அத்தான். எல்லாம் நல்ல படியா எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாம முடியனும்கிற பயம் ஒரு மூலையில இருந்துக் கிட்டே இருக்கு அத்தான்.”

அடடா, இது என்ன சின்னப் பிள்ளை மாதிரி கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டு. இது நியாயமே இல்லை மது.”

எது அத்தான்?”

ஆத்தங்கரை ஓரம், காத்து சிலு சிலுன்னு வீசுது. யாருமே இல்லாத தனிமை, அழகான மாமன் பொண்ணு பக்கத்துல. இப்பிடி ஒரு ரொமாண்டிக் அட்மோஸ்ஃபியரை அனுபவிக்க விடாம, அழுது வடிஞ்சா எப்பிடி மது?” கேலியாகக் கேட்டபடி அவள் நெற்றியில் செல்லமாக மோதினான் சுதாகரன். கலங்கிய கண்களைத் துடைத்தவள்,

சரியான வெளக்கெண்ணைய் அத்தான் நீங்க. சந்துல சிந்து பாடாம இதுக்கெல்லாமா பர்மிஷன் கேட்டுக்கிட்டு நிப்பாங்க.” என்றாள் அசால்ட்டாக. அவள் சொன்னதின் அர்த்தம் புரிய சற்று நேரம் பிடித்தது சுதாகரனுக்கு. வாய்விட்டு உல்லாசமாகச் சிரித்தவன், அவள் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான். தங்கள் உலகத்தில் மயங்கி உருகிய இருவரும் தங்களைக் கடந்து போன பென்ஸைக் கவனிக்கவில்லை

 

 

tik 20

‘கேர் ஃபார் லைப்’ மருத்துவமனையின் கார் பார்கிங் பகுதியில்… காரை நிறுத்தி… சுற்றிவந்து… லட்சுமியை கை பிடித்து இறக்குவதற்காகக் குனிந்தான் ஆதி…

அவருக்கு மூட்டு வலி அதிகமாகி… நடக்கவே சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவரை மருத்துவரிடம் காண்பிப்பதற்காக அங்கே அழைத்துவந்திருந்தான் அவன்.

அந்த நேரம் அவனது காரின் மற்றொரு புறமாக வந்து நின்றனர், மல்லியும்… பரிமளாவும்…

அந்தப் பகுதியே, ஆளரவமின்றி அமைதியாய் இருந்தது… ஆதி… குனிந்த நிலையில் இருந்ததால்… அவர்கள் அங்கே இருந்ததையே கவனிக்கவில்லை… மல்லி… பரிமளா இருவரும்…

அங்கு வந்த நொடியே “நாம… இப்ப இருக்கற நிலைமையில்… நீ செய்வது சரியா மல்லி? அவங்க பாவம்தான்… இல்லன்னு சொல்லல… ஆனால் நம்ம கைல இருப்பதை கொடுத்துவிட்டு… அவசரம்னா நாம என்ன செய்வது…”

“நம்மளை உள்ளேயே நுழையக்கூட விடமாட்டேங்கறாங்க பாரு… திருட்டுத்தனமா எப்படியெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கு?” எனப் பொரிய ஆரம்பித்தார் பரிமளா!!

என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் எனப் புரியாமல்… சத்தம் செய்யாமல் நிமிர்ந்து நின்றான் ஆதி… அவர்கள் எதிர் புறம் நோக்கி நின்றிருந்ததால்… இருவரது முகமும் தெரியவில்லை அவனுக்கு… அவர்களும் அவனைப் பார்க்கவில்லை…

“அம்மா! நீங்க ஏன் மா கவலை படறீங்க… எனக்குத்தான்… ‘ஆதி டெக்ஸ்டைல்ஸ்’ ல வேலை கிடைச்சிருக்கே… அதுவும் பெர்மெனென்ட் ஆகிவிட்டால்… நல்ல சம்பளம் கிடைக்கும்… இது போல நகைகளைக் கூடிய சீக்கிரமே வாங்கிடலாம்…மா” என்றாள் மல்லி… அன்னையைச் சமாதானப்படுத்தும் விதமாக…

அவர்களுடைய பேச்சில்… தன்னுடைய நிறுவனத்தில் அந்தப் பெண் வேலையில் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என அறியவும்… ஆராய்ச்சியுடன் அவர்களைக் கவனிக்க ஆரம்பித்தான் ஆதி… எதோ பேச வந்த லட்சுமியை… கைகாட்டித் தடுத்தவன்… அவர்களிடம் கவனத்தைச் செலுத்தினான்…

அதற்குள் மல்லி… தன் கைப்பேசியில் யாரையோ அழைத்து… “அத்தை… நானும் அம்மாவும்… இந்த ஆஸ்பத்திரில… காரெல்லாம் நிறுத்துவங்க இல்ல… அங்க இருக்கோம்… நீங்க உடனே இங்க வாங்க…” எனச்சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தாள்…

நேரம் ஆகிறது என்பது போல் மகனிடம் கைகாட்டி லட்சுமி…ஜாடை காண்பிக்கவும்… மிகவும் மெல்லிய குரலில்… “அம்மா! ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்!” என்றவன்… அங்கே யாரோ வரும் அரவம் கேட்கவும்…தன்னை மறைத்துக் கொண்டான்…

நடுத்தர வயதில் ஒரு பெண்மணி… அங்கே வந்து… அந்த இருவரையும் பார்த்தவாறு நின்றார்…

அவரை மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது ஆதியால்…

அவர் அங்கே வந்த நொடியே… “அத்தை! கிட்டு மாமாவுக்கு டெஸ்ட் எல்லாம் எடுத்து முடிச்சுட்டாங்களா?” என்று மல்லி  கேட்க…

“இன்னும் இல்லைம்மா… எதோ டெஸ்ட், இன்னும் பாக்கி இருக்காம் …” என்று மல்லியால் ‘அத்தை’ என்று அழைக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் சொல்லவும்…

“அப்பா! நல்லவேளை” என்ற ஒரு  நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்… “அப்படினா… எந்தப் பேப்பரிலும் மாமா கையெழுத்து போடவில்லைதானே?” என்று கேட்டாள் மல்லி…

“இல்லை மல்லி!” என்றார் அந்தப் பெண்மணி…

“தேவிகா! எந்தக் கையெழுத்தும் போடலேன்னு உனக்கு நன்றாகத் தெரியுமா?” எனக் கேட்டார்… பரிமளா…

“இல்லை… பரிமளா! அவரு எந்த கையெழுத்தும் போடல! எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்”  என்றார் அந்த தேவிகா…

உடனே “அம்மா!” என்றவாறு மல்லி பரிமளாவைப் பார்க்க…

தனது கைப் பையிலிருந்து, சிறிய பெட்டி ஒன்றை எடுத்து… அதை தேவிகாவிடம் கொடுத்தார் அவர்…

அத்தை வாங்கிப் பார்த்த தேவிகா… இது என்ன பரி… என்றவாறே அதைத் திறக்க… அதைப் பார்த்து, தீயைத் தீண்டியது போல் பதறியவர்… “பரி! என்ன இது?!!!” என்க…

“நேற்று நீ எங்க வீட்டுக்கு வந்து போனதிலிருந்து… நாம கண்டிப்பா எதாவது செய்யணும்னு மல்லி ஒரே பிடிவாதம்! உங்க அண்ணனும் அவளுக்கு சப்போர்ட்டு… இதுல ஒரு பதினோரு பவுன் நகை இருக்கு தேவி… இதை உன் பெண்ணோட கல்யாணத்துக்கு… வச்சிக்கோ… உன்னால எப்போ முடியுமோ… அப்பொழுது திருப்பிக் கொடு…” என்று பரிமளா முடிக்க…

மல்லியை நோக்கிய தேவிகா… “வேண்டாம் மல்லி! திடீர்னு உனக்குக் கல்யாணம்… கூடி வந்தால்… தேவைப் படும்… நடப்பது நடக்கட்டும்… நாங்க அனுபவிச்சுகிறோம் மல்லி… எங்களோட சேர்ந்து… நீங்களும் துன்பப்பட வேண்டாம்” என்க…

“அத்தை… எங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போன சமயம்… நாங்க பட்ட பாடு அந்த கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்…எதோ எங்களுக்காவது… கொஞ்சம் நிலபுலன்கள் இருந்தது… வித்து சமாளிச்சோம்… ஆனால்… நீங்க என்ன செய்விங்க? எப்படி சமாளிப்பிங்க?  இன்றைக்கு… உங்க மகளோட கல்யாணத்தை நடத்த… மாமாவின் கிட்னியை விப்பீங்க… நாளைக்கே… மாமாவுக்கு… எதாவது உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனால்… உங்க கிட்னியை விப்பீங்களா? “

“யாருக்காவது… இந்த மாதிரி… உறுப்புகள் தேவைப்பட்டால்… ரத்த சம்பந்தம் இருக்கறவங்க… அதை மனம் உவந்துக் கொடுக்கணும்… பணம் இருக்கும் காரணத்தால்… சாகும் வயதில் இருப்பவர்களுக்குக் கூட… இப்படி விலை கொடுத்து வாங்க நினைப்பது… மிகப்பெரிய கொடுமை அத்தை! அதுவும் உங்களைப் போன்று… உழைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டும் நிலையில் இருப்பவர்கள்… இப்படி விற்கத் துணிவது… கொடுமையிலும் கொடுமை… அதைப் பார்த்துக்கொண்டு… நாங்க எப்படி அத்தை…சும்மா இருக்க முடியும்?”

“முதலில் போய்… கிட்னியையெல்லாம் விற்க முடியாதுன்னு சொல்லிட்டு… வீட்டுக்குக் கிளம்புங்க… வேறு பேச்சே வேண்டாம்” என்று மல்லி முடிவாய்ச் சொல்ல…

நெகிழ்ச்சியில் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவாறே… தேவிகா…  “மல்லிமா… அத்தை சொன்ன கேளு! எங்களால… இந்த நகையை இப்போதைக்கு வாங்கிக் கொடுக்க முடியாது… உனக்குக் கல்யாணம்… நிச்சயம் ஆனால்… அம்மா… அப்பா ரொம்ப கஷ்ட படுவாங்க…” நிலைமையை அவர் எடுத்துச் சொல்ல…

“மல்லியை… மல்லிக்காக மட்டுமே கல்யாணம் செஞ்சுக்கறவனாக இருந்தால் மட்டுமே… நான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன் அத்தை! நகைக்காகன்னா எனக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம்! அதுவும்… கொஞ்ச நாள் வேலை பார்த்துவிட்டுத்தான்… நான் கல்யாணமே பண்ணிப்பேன்… நீங்க கவலையே படவேண்டாம்!” என… தேவிக்காவிற்கும்…

அவர்கள் பேசுவதையே கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பரிமளவிற்குமாகச் சேர்த்து பதில் சொன்னாள் மல்லி…

என்ன செய்வது என்பதுபோல் தேவிகா பரிமளாவைப் பார்க்க…

“எடுத்துக்கோ… தேவிகா… முதலில் இப்போதைய பிரச்சினையை தீர்ப்போம்… மற்ற விஷயங்களை பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம்… உங்கள் பெயரைச் சொல்லி… பார்க்க வேண்டும் என்று… ஆஸ்பத்திரி… ரிசப்ஷனில் கேட்டோம்… எங்களை உள்ளே போக அனுமதிக்கவில்லை… அங்கேயே வைத்துப் பேசினால் எதாவது… பிரச்சனை ஆகுமோ என்று பயந்துதான் உன்னை… இங்கே வரச்சொன்னாள் மல்லி… நேரம் ஆக ஆக… எதாவது டாக்குமென்டில் கையெழுத்துப் போட்டு விட்டால்… சிக்கல் ஆகிவிடும்… அதனால்தான் இங்கேயே வந்துட்டோம்!” என்று முடித்தார் பரிமளா…

தேவிகாவின் முகத்தில் அப்படி ஒரு நிம்மதி வந்துசேர்ந்திருந்தது!!!

“அத்தை! சீக்கிரமாகப் போங்க… மாமா ஏதாவது சைன் பண்ணிடப் போறாங்க” என மல்லி தேவிகாவை அவசரப்படுத்தவே…

“ரொம்ப நன்றி பரிமளா! நன்றி மல்லி!” என்றவாறு மல்லியைக் கட்டி அணைத்துக்கொண்ட தேவிகா… பிறகு வேக நடையுடன் அங்கிருந்து சென்று மறைத்தார்…

பிறகு பரிமளா… “நல்ல செயல்தான் செஞ்சிருக்கோம்… ஆனால்… தம்பியை வேறு மேல் படிப்பு படிக்க வைக்கணும்… உங்க ரெண்டு போரையும் நினைச்சாதான் எனக்குக் கவலையா இருக்கு மல்லி!” என்க…

“தம்பிக்கு என்ன… அவன் நல்லாத்தானே படிக்கிறான்… அவன் மெரிட்லயே வருவான்! நல்லதே நடக்கும்… கவலையே படாதீங்கம்மா!” என்றவாறே அவரது கையைப் பிடித்து அங்கிருந்து இழுத்துச்சென்றாள் மல்லி…

அப்பொழுது… அங்கே ஒரு கார் நுழையவும்… அந்த ஓசையில்… அதிர்ந்து… திரும்பிப் பார்த்தாள் மல்லி… அப்பொழுதுதான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான் ஆதி…

தானே அறியாமல் அவனது இதயத்தை… கொள்ளை அடித்துவிட்டு… அங்கிருந்து சென்று கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

அதற்கு முன்பே, அவளை ஒரு முறை பார்த்திருப்பது.. நினைவில் வரவும்… சில்லென்ற இனிமை மனதில் பரவ… அவள் சென்ற திசையையே வெறித்துக் கொண்டு, கற்சிலையென  நின்றிருந்த ஆதியை, அவனது அன்னையின் குரல் கலைத்தது… அவருமே… அங்கே நடந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தார்…

“என்னப்பா… நீ சொல்லுவியே… பணத்தை நேசிக்காமல்… மனிதர்களை நேசிக்கும் பெண்தான் உனக்கு மனைவியாக வர முடியும்னு… அந்தப் பெண் இவள்தானா?” என லட்சுமி கேட்கவும்…

இதழில் வழிந்த புன்னகையுடனே… “இருந்தாலும், இருக்கலாம்… யார் கண்டது!” என்று தனது மனதை மறைக்காமல் சொன்னான் ஆதி…

ஒரே நொடியில்…அவன் குடும்பத்தில்… சுற்றத்தில் என்று சில பெண்கள் அவன் மனதில் இறக்கிச் சென்றிருந்த கசப்பு…

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக… இளவரசியைப்போலப் பொத்தி வைத்திருந்த அம்மு… சுயநலமாகத் தன்னை அழித்துக் கொண்டது என… பெண்களைப் பொறுத்தவரை… இரும்பாக இறுக்கிப்போயிருந்த அவனது இதயத்தை… அவள் செய்த ஒரே ஒரு செயலால்… முழுவதுமாக தன்வசமாக ஆக்கியிருந்தாள் மல்லி!!!

********************************

அனைத்தையும்… வியப்புடனேயே… கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

“ஓ! ஆனால் அன்று நீங்கள் அங்கே இருந்ததை… நான் கவனிக்கவே இல்லை பாருங்களேன்!” என்றவள்… “இவ்வளவு விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்ட பிறகும்… அந்த வினோத்திடம்… இதுபற்றி நீங்கள் ஒன்றுமே கேட்கவில்லையா மாம்ஸ்?!” என முடித்தாள் மல்லி…

“அன்றைக்கே… அம்மாவின் செக் அப்… முடித்து… அவர்களை பிஸியோதெரப்பிக்காக விட்டுவிட்டு… அவனைச் சந்தித்து… இதுபற்றி கேட்டேன் மல்லி…”

“அந்த மருத்துவமனையில்… அதுபோன்ற செயல்களை அவன் அனுமதிப்பதில்லை என்றும்… தனிப்பட்ட முறையில்… அந்த நோயாளியே… அவர்களை அழைத்துவந்திருக்கலாம்… என்று சொன்னான்… வினோத்…”

“என்னாலும் அவனைச் சந்தேகிக்க முடியல… அதனால அவனை… கொஞ்சம் கவனமாக இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டு வந்தேன்” என்றான் ஆதி…

“இல்லை மாம்ஸ்! நான் அங்கே வந்த அன்றைக்கு முந்தய தினம்… தேவிகா அத்தை… கிட்டு மாமாவிற்குத் தெரியாமல் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்திருந்தாங்க… அவரது கிட்னியை தனமாகக் கொடுப்பதற்குச் சம்மதிப்பதாக… தயார் செய்யப்பட்டிருந்த அக்ரீமெண்ட் காபி ஒன்றைக் காண்பித்து… அதில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விவரத்தைக் கேட்டாங்க… அது இங்லிஷில் இருந்ததால்… அம்மாவிடம் கேட்கலாம் என்றுதான் எங்களைத்தேடி வந்திருந்தாங்க…”

“தேவிகா அத்தை… எங்க சொந்தக்காரங்க இல்லை… அவங்க எங்க பேமிலி ஃப்ரண்ட்… தேவைப்படும்பொழுது, எங்க கழனில வேலை செய்ய வருவாங்க… 

“இப்பல்லாம்… விவசாய வேலை செய்ய முடியாமல்… ரெண்டு பேரும் ஒரு கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பெனில…தினக் கூலியா வேலை செய்யறாங்க…”

“அந்தச் சமயம்தான் அவர்களது மகளின் கல்யாணம் முடிவாகி இருந்தது… ஓரளவிற்கு… செலவுகள் செய்து முடிச்சிருந்தாங்க… நகை வாங்க மட்டும் பணம் தேவையாக இருந்ததால்… கடனுக்காக அலைந்துகொண்டிருந்த சமயம்… ப்ரோக்கர் ஒருவன்… இவர்களுடைய நிலையைத் தெரிந்துகொண்டு… உதவி செய்வதுபோல்… பேசியே மாமாவைக் கரைத்திருக்கிறான்… அத்தைக்கு அதில் கொஞ்சமும் விருப்பமில்லை… அன்றைக்கு…அழுது புலம்பித் தீர்த்துட்டாங்க… மறுநாள், மாமாவை அந்த ஹாஸ்பிடலில் அனுமதிக்க இருப்பதாகச் சொன்னாங்க தேவிகா அத்தை…”

“அவங்க கிளம்பிப் போனதுக்குப் பிறகு… எங்க எல்லாருக்குமே… மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது… எனக்கு… அதை எப்படியாவது தடுக்கணும்னு மட்டும்தான் தோன்றியது… அதனாலதான் என் நகைகளை கொடுக்க முடிவு செய்தேன்… அப்பா உடனே சம்மதிச்சாங்க… அம்மாவுக்கு அரை மனசுதான்… ஆனாலும் வேண்டாம்னு சொல்லல… ஏன்னா! அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனபோது…  நாங்க பட்ட துன்பம் அந்த மாதிரி…

“பணம் இருந்தால்… உயிரைக் கூட இவர்களால் விலை கொடுத்து வாங்கிட முடியும்… ஆனால் எங்களைப் போன்ற நடுத்தர வர்க்க மக்களால்… சாதாரணமாகப் பார்க்கப்படும் மருத்துவத்தைக் கூட பார்த்துக்கொள்ள முடியாது… அதுதான் உண்மை” சொல்லும்போதே துக்கத்தில்… தொண்டைக்குழி அடைத்தது மல்லிக்கு…

தி கிரேட் தேவாதிராஜனின் மனைவி… தன்னை ஒரு சாதாரண மிடில் கிளாஸ் என்று சொல்லிக்கொள்கிறாள்…

இதுதான் மல்லி!

அவள் இப்படிச் சொன்னது… நியாயத்திற்கு ஆதிக்குக் கோபத்தை வரவழைத்திருக்க வேண்டும்… மாறாக, அவன் மனதில் மகிழ்ச்சிதான் பெருகியது!

அவளது இந்தக் குணம்தான் அவனைக் கவர்ந்தது!

அவளை, நிர்பந்தப்படுத்தி… தன்னை மணக்க வைத்து!

மேலும்… மேலும்… காதலில் மூழ்க வைக்கிறது!

“ஐ லவ் யூ!! மல்லி!!” என மெல்லிய குரலில்… சொன்னான் ஆதி… அவன் சொன்னது புரியாமல்…”என்ன மாம்ஸ்… சொன்னிங்க” என மல்லி கேட்க…

“”மல்லியை… மல்லிக்காக மட்டுமே கல்யாணம் செஞ்சுக்கறவனாக இருந்தால் மட்டுமே… நான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு சொன்ன இல்ல…”

“உண்மையாகவே… மல்லியை… மல்லிக்காகவேதான்… நான் கல்யாணம் செய்துகொண்டிருக்கேன்… உனக்கு புரியுதா மல்லி?!!!” என அவன் கேட்க…

வெட்கப் பூக்கள் முகத்தில் பூக்க… “ம்!!” என்று தலை ஆட்டினாள் மல்லி… அதை ரசனையுடன் பார்த்திருந்த ஆதி…

பேச்சு திசைமாறுவதை உணர்ந்து… “சரி சரி… நீ மேலே சொல்லு!” என்க… …

“ஆனால் மாம்ஸ்! அங்கே நடப்பது அத்தனையும்… அந்தப் பெரிய டாக்டருக்கு தெரியும் என்பது போலத்தான் தேவிகா அத்தை அன்றைக்கு சொன்னாங்க…”

“பெரிய டாக்டர்னா… யாரோ வயசானவங்களா இருப்பாங்கன்னுதான் நான் நினைத்தேன்… ஆனால் நேற்று… தாமரை அண்ணியிடம் பேசிவிட்டு வந்த பிறகுதான்… அங்கே பெரிய டாக்டர்னா அது அந்த வினோத் என்பது புரிந்தது…”

“நிச்சயமா… அங்கே எதோ தப்பு இருக்கு மாம்ஸ்!” என்றாள் மல்லி…

உடனே எதோ யோசனை தோன்றவும்… “மாம்ஸ்! அம்மு இறந்த சமயம்… நீங்க…ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் ஆகியிருந்ததாகச் சொன்னீங்க இல்ல! அப்பொழுது கேர் ஃபார் லைப்… லயா இருந்தீங்க?” என்று கேட்க…

“ஆமாம்!” என்ற ஆதி… “அப்ப வினோத்துக்கு கல்யாணம் ஆகல… அந்த ஹாஸ்பிடலை… அப்பொழுதுதான் தங்கவேலு…  தாமரைக்காகவென வாங்கியிருந்தார்…”

“அங்கே வினோத் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்… அதனால்தான் அந்த மருத்துவமனைக்கு… போகவே ஆரம்பித்தோம்…” என்றான் ஆதி…

அந்தச் சமயம் நடந்த விஷயங்களைக் கோர்வையாக… நினைவுபடுத்திப் பார்க்க… அந்தக்கணம்… அவனுக்குமே அங்கே எதோ தவறாக நடப்பதுபோல்… மனதில் தோன்றியது…

“மாம்ஸ்! தாமரை அண்ணி சொன்னாங்களே… அந்தப் பெண்ணுக்கு எதாவது உதவி செய்யணுமே என்றாள் மல்லி!” “பொறுத்தார் பூமி ஆளுவார்! மல்லி!” என்று அவளை நோக்கி… அர்த்தமான புன்னகை ஒன்றைச் செலுத்தினான் தேவாதிராஜன்…

அந்தப் புன்னகைக்கான பதில்…  அடுத்த நாளின் ‘முக்கியச் செய்தியாக’ தொலைக்காட்சியில் அனைத்துச் செய்தி சேனல்களிலும் கதறிக்கொண்டிருந்தது…

vkv 16

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 16

தமிழ்ச்செல்வன் அமைதியாக ஆற்றங்கரை ஓரம் அமர்ந்திருந்தார். நீர் சல சலவென ஓடிக் கொண்டிருந்தது. மாறன் ஏதோ பேசவேண்டும் என்று வரச்சொல்லி இருந்தார். தமிழுக்கு ஆச்சரியம் பிடிபடவில்லை. அப்படி என்ன தனிமையில் பேச அழைக்கின்றான்? மில்லில் வைத்துப் பேசுவதற்கும் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. புதிராக இருந்தது மாறனின் நடவடிக்கை. அவர் சிந்தனையைக் கலைத்தது ஃபோன்.

ஹலோ

மிஸ்டர் தமிழ்ச்செல்வன், நான் விசாலாட்சி பேசுறேன்.”

சொல்லுங்க மேடம்.”

மாறன் உங்க பக்கத்துல இருக்காரா மிஸ்டர் தமிழ்ச்செல்வன்?”

இல்லை மேடம், ஏதாவது மாறன் கிட்ட பேசுனுமா?”

இல்லையில்லை, அவர் சட்டுனு கோபப் படுவார். இதை உங்ககிட்ட சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன்.” தமிழ் சத்தம் வராத படி புன்னகைத்துக் கொண்டார். மாறனைப் பற்றி அவ்வளவு தூரம் மேடத்திற்கு தெரிந்திருக்கிறதா?

சொல்லுங்க மேடம்.”

மிஸ்டர் தமிழ்ச்செல்வன், டை ஃபாக்டரி மிஸ்டர் அபிமன்யூக்கு சாதகமாத்தான் முடிவாகி இருக்கு.”

…!”

என்னால முடிஞ்ச அளவு போராடிப் பாத்தேன், முடியலை. நீங்க எடுத்த முயற்சிகள் எந்தளவுல இருக்கு?”

ஊர்ப் பெரியவர்களுக்கு விளக்கமா இதனால ஏற்படப் போற சாதக, பாதகங்களை சொல்லியிருக்கோம். இளவட்டங்களுக்கு ஒரு சின்ன ஸ்கிரீன் ஏற்பாடு பண்ணி விஷுவலாவே காட்டினோம். இப்போ எல்லாருக்கும் இது சம்பந்தமான ஒரு விழிப்புணர்வு வந்திருக்கு மேடம்.”

வெரி குட். இப்போ என்ன செய்யுறதா உத்தேசம்?”

அப்ரூவல் கிடைச்ச விஷயம் இன்னும் யாருக்கும் அஃபிஷியலா தெரியாது. தெரிய வரும்போது அமைதியான முறையில, கலெக்டரோட சம்மதத்தின் பேர்ல நல்லூர் மக்கள் எதிர்ப்பு ஊர்வலம் போவாங்க.”

குட், எந்தவிதமான கலாட்டாவும் வராம பாத்துக்கோங்க. எல்லாம் அமைதியான முறையில, பப்ளிக்கை பாதிக்காத வகையில நடக்கனும்.”

கண்டிப்பா மேடம், எல்லா நடவடிக்கைகளும் என்னோட கண்காணிப்பில தான் நடக்கும். எந்த கலாட்டாவும் இருக்காது.”

தான்க் யூ மிஸ்டர் தமிழ்ச்செல்வன். இதை சொல்றதுக்கு தான் கூப்பிட்டேன். வச்சிடட்டுமா?”

கே மேடம். ரொம்ப நன்றி.” ஃபோனை அணைத்து விட்டு அமைதியாக இருந்தார் தமிழ். அபிமன்யு அத்தனை சீக்கிரத்தில் பின் வாங்க மாட்டான் என்று தான் தோன்றியது. இத்தனை தூரம் அலைந்து திரிந்து வேலை பார்த்தவன், அத்தனை சீக்கிரத்தில் விட்டுக் கொடுப்பானா என்ன?

என்ன தமிழ், அவ்வளவு பெரிய சிந்தனை?” இளமாறனின் குரல் தமிழைக் கலைத்தது.

நீ என்னப்பா இவ்வளவு சாவகாசமா வர்றே? நான் எவ்வளவு நேரமா இங்க உக்காந்துக்கிட்டு இருக்கிறது?”

சரி விடு, அதான் வந்துட்டேன் இல்லை.”

இதென்ன புதுசா இருக்கு, பேச இங்க கூப்பிட்டு இருக்கே, ம்…?”

தமிழ்உங்கிட்ட எப்பிடி சொல்றதுன்னு தெரியலை, ஆனாசொல்லாம இருக்கவும் முடியலை.”

என்னாச்சு மாறா, காலேஜ் நாட்கள்ல கூட நீ இப்பிடி பம்மினது இல்லையே?”

காலேஜ்ல சைட் மட்டும் தானே அடிச்சேன். இப்போ அதையும் தாண்டி புனிதமால்ல போகுது.” கைகள் இரண்டையும் தலைக்கு அணைவாக கொடுத்து படிக்கட்டில் சரிந்து அமர்ந்தார் இளமாறன்.

யோவ்! என்னய்யா சொல்லுற?” தமிழ்ச்செல்வன் அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் கத்தினார்.

ஏன் தமிழ் இப்பிடி சத்தம் போர்றே?”

நீ என்ன சொல்ல வர்றே இப்போ? தெளிவா சொல்லப் போறேயா இல்லையா?”

நீதானேப்பா எப்பப்பாரு கல்யாணம் பண்ணலை, உனக்குன்னு ஒரு துணை வேணும்னு ஏகத்துக்கு கவலைப் படுவே?”

யாரு மாறா?”

யாரா இருக்கும்னு நீ நினைக்கிறே?”

கலெக்டரா?” தமிழ் கேட்டதுதான் தாமதம், அவரைத் திரும்பிப் பார்த்த இளமாறன், லேசாகக் கண்ணடித்தார்.

அப்பிடிப் போடு அருவாளை, அடேங்கப்பா! புடிச்சாலும் புடிச்ச, ஐயா பெரிய இடமால்ல புடிச்சிருக்க. கொஞ்சம் இரு.” மாறனோடு பேசியபடி ஃபோனை எடுத்தவர், குந்தவியை அழைத்தார். இது எதையும் கவனத்தில் கொள்ளாமல் தனியொரு உலகத்தில் சஞ்சரித்தார் இளமாறன்.

குந்தவி கேட்டயா சங்கதியை?” தமிழின் குரலில் அத்தனை துள்ளல் இருந்தது

என்னாச்சு தமிழ்?” குந்தவியின் குரல் இளமாறனுக்கு தெளிவாகக் கேட்டது.

நம்ம பய செமையா மாட்டிக்கிட்டாப் போல. இப்போ மல்லாக்க படுத்துக்கிட்டு கலெக்டர் அம்மாவோட டூயட் பாடுறாரு?”

தமிழ், என்ன சொல்லுறே நீ?” ஆனந்தத்தில் குந்தவி போட்ட கூச்சல் தமிழின் காதைக் கிழித்தது.

பாரு, நாம இவ்வளவு பேசுறோம் ஐயா திரும்பியே பாக்கலை, அவரோட உலகத்துல இருக்கார். கண்ணுல காதல் வழியுது. ஹீ இஸ் ரொமாண்டிக் குந்தவி.”

ஹாஹாவிடு தமிழ், பாவம். ஏற்கனவே பய ரொம்பவே லேட். இனியும் நம்ம டிஸ்டேர்ப் பண்ணுறது நியாயம் இல்லை.”

அப்பிடீங்கிறே! சரி, அப்போ விட்டுறலாம். ஏம்பா மாறா, நான் கிளம்புறேன். நீ வர்றியா, இல்லை இப்பிடியே கனவு காணப்போறயா?” நண்பர்களின் கேலியை எதுவும் பேசாமல் அனுபவித்தார் இளமாறன்.

                                  ————————————————————

நாராயணன் அந்த வீட்டின் ஹாலில் குறுக்கும், நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தார். முகம் சிந்தனை வசப்பட்டிருந்தது. அருகே இருந்த சோஃபாவில் ரஞ்சனி அமர்ந்திருந்தாள். மகளின் அழைப்பின் பேரில் உடனடியாக கிளம்பி வந்திருந்தார்.

என்னம்மா பண்ணுறான் இந்த அபி? ஊர் மக்கள் எல்லாரும் சேந்து நம்ம தொழிலுக்கு எதிரா ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுறாங்கன்னா, அப்பிடி என்ன கருமத்தை இவன் தொடங்கி இருக்கான்?”

நான் தான் சொன்னனேப்பா, அண்ணா என்ன பண்ணுதுன்னு எனக்கும் தெரியாது. ஆனா, அது இந்த ஊர் மக்களுக்கு பிடிக்கலை. அது சம்பந்தமாத்தான் அன்னைக்கு உமாக்காவோட அப்பா வந்து பேசினாங்க.”

ம்…” 

எல்லாத்தையும் நிறுத்துங்க தம்பின்னு சொன்னாங்கப்பா.” இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அபிமன்யுவின் கார் வந்து நின்றது. ஏதோ யோசனையாக இறங்கி வந்தவன், அப்பாவைக் காணவும்,

அப்பா, நீங்க எப்போ வந்தீங்க?” என்றான் ஆச்சரியமாக.

நான் வர்றது இருக்கட்டும், இங்க என்ன நடக்குது அபி?” அப்பா கேட்கவும் ரஞ்சனியை முறைத்துப் பார்த்தான் அபி.

அங்க என்ன முறைப்பு, நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லு?”

கிராமத்து ஃபூல்ஸ்பா, இடியட்ஸ் மாதிரி பிஹேவ் பண்ணுறாங்க.”

உங்கப்பனும் ஒரு கிராமத்தான் தான். பாத்துப் பேசு அபி.”

ஐயோ! நான் உங்களை அப்பிடிச் சொல்லுவேனாப்பா?”

உங்கப்பனை சொன்னதும் உனக்கு வலிக்குதில்லை. எனக்கும் அப்பிடித்தான் வலிக்கும். கிராமத்தானுங்க எல்லாம் உங்களுக்கு முட்டாளா தெரியுதா? தங்களுக்கு வரப் போற வேலைவாய்ப்பு அத்தனையையும் தூக்கி தூரப் போட்டுட்டு, எதுத்து நிக்கிறானுங்கன்னா சும்மாவா செய்றானுங்க?” 

எல்லாருமே தப்பான கண்ணோட்டத்துலேயே பாத்தா எப்பிடிப்பா? ஏன், நான் நல்ல முறையில எதையும் பண்ணக் கூடாதா?”

பண்ணுறதுக்கு வாய்ப்புகள் இருந்தா எதிர்ப்பு வராது அபி. யாரோட வயித்துலையும் அடிச்சுத்தான் சம்பாதிக்கனும்கிற நிலையில உன்னை நான் வெக்கலை. எந்த ஊரோட சாபமும் என் சந்ததிக்கு வேணாம். அதை நான் மட்டுமில்லை, உங்கம்மாவும் விரும்ப மாட்டா.”

அபி சோஃபாவில் அமைதியாக அமர்ந்து விட்டான். தமிழ்ச்செல்வன் மீது கட்டுக்கடங்காத கோபம் வந்தது. அப்ரூவல் கிடைத்த சந்தோஷத்தில் இருந்தவன், இப்படி ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்தை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கிராமத்து மக்கள், இரண்டு முறை கத்திவிட்டு ஓய்ந்து விடுவார்கள் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். ஆனால் அதை ரஞ்சனி வேறு அப்பா வரை கொண்டு போயிருக்கிறாளே.

அப்பா, இதுக்காக நிறையவே செலவு பண்ணி இருக்கேன்பா.”

என்ன? நிலம் வாங்கிப் போட்டிருக்கே, அது என்ன அழுகியா போகப் போகுது. இன்னும் கொஞ்ச வருஷம் கழிச்சு நல்ல விலைக்கு லாபத்தோட வித்திடலாம்.”

அது மட்டும் இல்லைப்பா. கொஞ்சம் மெஷினரீஸும் வாங்கி இருக்கேன்.” மகனைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரித்தார் நாராயணன். ‘இது எல்லாம் நமக்கு ஒரு காசா?’ என்ற எள்ளல் அதில் இருந்தது.

ஈகோ பாக்காதே அபி. நீ ஒரு விஷயத்தை ஆரம்பிச்சே. அதுல பின் வாங்குறது உனக்கு கஷ்டமாத்தான் இருக்கும். ஏன்னா அதுக்காக நீ பாடுபட்டிருக்கே. ஆனா, அதோட பின் விளைவுகளை கொஞ்சம் யோசிக்கனும்பா.” நிதானமாக மகனுக்குச் சொன்னவர், அவனருகில் சென்று தலையை வருடிக் கொடுத்தார்.

எவ்வளவு சம்பாதிச்சோம் எங்கிறது முக்கியம் இல்லை அபி. எப்பிடிச் சம்பாதிச்சோம் எங்கிறதுதான் முக்கியம். இன்னைக்கு உங்கப்பா சம்பாதிச்சு வெச்சிருக்கிற அவ்வளவும் நியாயமா சம்பாதிச்சது. எம்புள்ளையும் அப்பிடித்தான் இருக்கனும். அதுதான் உடம்புல ஒட்டும்பா.” அமைதியாக சொல்லி முடித்தவர்,

ரஞ்சனி, சாப்பாடை எடுத்து வை. அபி, ட்ரெஸ் சேன்ஜ் பண்ணிட்டு வா, சாப்பிடலாம்.” சொல்லி விட்டு நகர்ந்து போனார்.

                                      —————————————————————

எல்லோரும் கிளம்பி நிச்சயதார்த்தத்திற்கு ஜவுளி எடுக்க கோயம்புத்தூர் வந்திருந்தார்கள். கடை ரெண்டு பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

என்ன மாறா, கலெக்டருக்கும் ஒரு புடவை எடுத்திரலாமா?” குந்தவி மாறனின் காதைக் கடிக்க,

எம்பொண்டாட்டிக்கு நான் புடவை எடுத்துக்குறேன், நீ உன் வேலையைப் பாரு.” என்றார் மாறன் கடுப்பாக. வாய்விட்டுச் சிரித்தார் குந்தவி.

என்ன குந்தவி? எதுக்கு இந்த சிரிப்பு? சொன்னா நாங்களும் சேந்து சிரிப்போம் இல்லை.” ஆராதனா கேட்க,

ஐயோ! ஆராதனா, நீ உம்புருஷன் கிட்டயே கேட்டுக்கோ, வண்டி வண்டியா சொல்லுவான். என்னை வம்புல மாட்டி விடாதே.” ஜகா வாங்கினார் குந்தவி.

என்ன உமா, சீக்கிரம் செலக்ட் பண்ணு. எவ்வளவு நேரமாத்தான் புடவையையே பாத்துக்கிட்டு இருப்பே.” மகேஷ் சொன்னதும், கையிலிருந்த புடவையை பார்த்தவள், சுதாகரனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். வேண்டுமென்று பக்கத்திலேயே இடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். இப்போதெல்லாம் அடாவடி கொஞ்சம் அதிகமாகத்தான் இருந்தது.

அங்க என்ன பார்வை, நீதானே கட்டப்போறே. உனக்கு பிடிச்சிருந்தா எடுத்துக்கோ.” உமாவை அதட்டிக் கொண்டிருந்தான் மகேஷ்.

கட்டப் போறது நீதான், ஆனா ரசிக்கப் போறது நானில்லையா? இந்த மடப்பயலுக்கு அதெல்லாம் எங்க தெரியப் போகுது.” புடவையைப் பற்றி ஏதோ பேசுவது போல உமாவின் காதில் முணுமுணுத்தான் சுதாகர்.

அண்ணா, அவளைக் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா விடேன். அவ செலெக்ட் பண்ணட்டும்.”

டேய், நான் மதுக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணுறேன்டா.” மகேஷை நோக்கி சொன்னவனை யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை. அவரவர் போக்கில் தேவையானவற்றை செலெக்ட் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். காலையிலிருந்து அவளை உரசிக் கொண்டு அவன் அடிக்கும் கூத்தை கண்டும் காணாமல் தங்கள் வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் குந்தவியே,

உங்க பையன் உங்களையே மிஞ்சிடுவான் போல இருக்கே.” என்றார் பிரபாகரன் காதில்.

சேச்சே, என்ன டாலி? இந்தப் பொடிப் பயலை எங்கூட ஒப்பிடுற, என்னோட பவர் தெரிஞ்ச நீயே இப்படிப் பேசலாமா? இது நியாயமா?” என்றவரை முறைத்து விட்டு, ஆராதனாவோடு போய் நின்று கொண்டார் குந்தவி.

ஒருவாறாக தேவையானவற்றை எல்லாம் தெரிவு செய்து கொண்டு ஊருக்குத் திரும்பி இருந்தார்கள். வீடு வந்த தமிழுக்கு வந்ததும் வராததுமாக விருந்தினர் காத்திருந்தார்

வணக்கம், நான் நாராயணன். நீங்கதானே தமிழ்ச்செல்வன்?”

ஆமாங்கய்யா, என்ன விஷயமா என்னை பாக்க வந்திருக்கீங்க?”

நேரா நான் விஷயத்துக்கு வந்திர்றேன். நான் அபிமன்யூவோட அப்பா.”

…!” தமிழின் முகத்திலிருந்த மகிழ்ச்சி மாறி யோசனை வந்தது.

உங்களை மாதிரி ஒரு பெரிய மனுஷனை இதை விட ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பத்துல சந்திக்கிற பாக்கியத்தை ஆண்டவன் எனக்குக் கொடுக்கலை.”

ஐய்யைய்யோ! இது பெரிய வார்த்தைங்க ஐயா. தொழில் பண்ணுறவங்க நாம, கிடைச்ச வாய்ப்பை நல்லதா மாத்திக்கிறதுதான் சாமர்த்தியம்.”

உண்மையான வார்த்தை. விஷயம் கொஞ்சம் விபரீதமா போறதை கேள்விப்பட்டுத்தான் நானே கிளம்பி வந்திருக்கேன். எனக்கு பூர்வீகம் கோயம்புத்தூர் தான்.”

அப்படீங்களா! நம்ம ஊர்க்காரரா நீங்க? இது எனக்குத் தெரியாதே.”

வியாபாரத்தோட, வாழ்க்கையும் ஆளத்தூர்ல அமைஞ்சு போச்சு. அதுக்காக மண்வாசனையை மறக்கலாமா?”

அதைச்சொல்லுங்க. வீட்டுக்கு அன்னைக்கு போயிருந்தேன். பொண்ணு ரொம்ப அருமையா பேசிச்சு.”

பையனும் அருமையானவன் தாங்க. என்ன, தொழில் பண்ணுற ஆர்வத்துல அதுல இருக்குற சாதக, பாதகங்களை ஆராயுற அளவு பக்குவம் இல்லை.”

நானும் சுமுகமா பிரச்சினையை தீர்த்துக்கத்தான் முயற்சி பண்ணினேன். ஆனா, தம்பி ஒத்து வரலைங்கைய்யா.”

அது அந்த வயசுக்குரிய பிடிவாதம். ஆனா என் வார்த்தையை மீறி எதுவும் பண்ண மாட்டான். இந்த விஷயம் என் காதுக்கு ஏற்கனவே வந்திருந்தா, ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுற அளவுக்கெல்லாம் போயிருக்காது.”

ஐயா, மன்னிக்கனும். தம்பியை காயப்படுத்துறது என் நோக்கம் இல்லை. ஊருக்கு ஒரு கெடுதல் வந்திரக்கூடாது. பேப்பர்லயும், டீ வீ யிலயும் போடுறதைப் பாக்கிறப்போ பயமா இருக்குதுங்க. கலெக்டரும் தம்பியோட கொஞ்சம் போராடிப் பாத்தாங்க. ஆனா, தம்பி பெரிய இடத்திலிருந்து பிரஷர் குடுத்துட்டாரு.”

அப்பிடியா! நான் என்னன்னு பாக்கிறேன். நீங்க கவலைப் படாதீங்க. நம்ம ஊருக்கு ஒரு கெடுதல் வர நான் அனுமதிக்க மாட்டேன். என்னை நீங்க நம்பலாம்.” சொன்ன வரின் கையை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார் தமிழ்.

மலை போல இருந்த பிரச்சினையை பனிபோல தீர்த்து வெச்சிருக்கீங்க ஐயா. இந்த உதவியை அவ்வளவு சீக்கிரம் இந்த நல்லூர் கிராமம் மறந்திடாது.” உணர்ச்சி மிகுதியில் தமிழின் கைகள் நடுங்கியது. அவரது கைகளை லேசாகத் தட்டிக் கொடுத்த நாராயணன், புன்னகையோடு விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

                                    —————————————————————–

விசாலாட்சியின் வருகைக்காக காத்திருந்தார் இளமாறன். அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலில் ஒரு டேபிளை புக் பண்ணி இருந்தார். ஜவுளி எடுத்தவர்கள் ஊருக்குக் கிளம்பிவிட, இவர் மட்டும் விசாலாட்சியை பார்த்து விட்டு போக தங்கிவிட்டார். கையோடு கொண்டு வந்திருந்த ஃபைலில் மூழ்கிப் போனார் இளமாறன்.

வந்து ரொம்ப நேரமாச்சா மாறன்?” கேட்டபடி எதிரில் அமர்ந்தார் விசாலாட்சி.

ஒரு காஃபி ஆச்சு. இன்னொன்னு ஆர்டர் பண்ணப் போறேன்.”

சாரிப்பா, நான் என்ன பண்ணட்டும். என் வேலை அப்பிடி. என்னால என் தொழிலை எப்பவுமே விட்டுக் கொடுக்க முடியாது மாறன், நீங்க கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கனும்.”

அடடா, இப்போ நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இவ்வளவு ஃபீலிங்ஸ். சரி, இனிமே எதுவும் சொல்லலை சரியா?”

என்ன, திடீர்னு கிளம்பி வந்திருக்கீங்க?” கேட்டவரிடம் அந்தப் பையை நீட்டினார் இளமாறன்.

என்ன மாறன் இது?” கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதே வந்த வெயிட்டரிடம், இரண்டு வெஜிடபிள் சூப் ஆர்டர் பண்ணியவர், பையைப் பிரித்துப் பார்த்தார். புடவை. ஆச்சரியமாக மாறனை நிமிர்ந்து பார்க்க,

பிரிச்சுப் பாத்து பிடிச்சிருக்கான்னு சொல்லும்மா.” என்றார்.

அடர் பிங்கில் இருந்தது சேலை. கெட்டியான ஒரு ஜான் தங்க ஜரிகை பார்டர், அதற்கு மேல் மெல்லிய இழையாக தங்க நிறத்தில் ஒரு ஜானிற்கு பூ வேலைப்பாடு. அடுத்தாற்போல சின்னதாக ஒரு பார்டர். உடம்பு முழுவதும் பெரியதும், சிறியதுமாக பூ வேலைப்பாடுகள். இலைப் பச்சையில் ப்ளவுஸ். சேலையை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தார் விசாலாட்சி.

பிடிச்சிருக்கா விசாலி? சும்மா இப்பிடியே தடவிக்கிட்டு இருந்தா நான் என்னன்னு எடுத்துக்க?”

என்ன மாறன், திடீர்னு புடவை?”

அதுவா, உமாக்கு நிச்சயதார்த்தத்துக்கு நாள் குறிச்சாச்சு இல்லையா? எல்லாரும் ஜவுளி எடுக்க இன்னைக்கு வந்திருந்தோம். அப்போ எடுத்தது. ஃபங்ஷனுக்கு நீ இதைக் கட்டிக்கிட்டு வாடா.”

ம்யாருக்குன்னு ஒருத்தருமே கேக்கலையா?”

கேட்டாங்க, எம்பொண்டாட்டிக்குன்னு சொன்னேன்.” அசால்ட்டாக சொன்னார் இளமாறன்.

ஐய்யைய்யோ…!”

ஏன், சொன்னா என்ன விசாலி. இதுக்கப்புறமும் காலம் கடத்தனுமா? நீ சொல்லு, எப்போ உங்க அப்பா அம்மா கிட்ட பேசட்டும்?” மாறனின் கேள்வியில் முகம் இறுகியவர்,

எனக்கு அப்பிடி யாருமே இல்லையே மாறன்.” என்றார்.

ம்ச்இப்பிடியெல்லாம் பேசக்கூடாது. நீரடிச்சு நீர் விலகாது. ஏதோ கோபத்துல சொல்லுற வார்த்தைகளை பிடிச்சிக்கிட்டு தொங்கப்படாது விசாலி. நான் பேசுறேன், நீ பர்மிஷன் மட்டும் குடு அது போதும்.” 

எனக்கு நீங்க மட்டும் போதும் மாறன். சிம்பிளா கோவில்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.”

சொன்னா கேக்கணும் விசாலி. சின்ன பிள்ளை மாதிரி பிடிவாதம் பிடிக்கக் கூடாது.”

இது பிடிவாதம் இல்லை மாறன். சுயகவுரவம். நான் யாரையாவது காதலிச்சு ஓடிப் போயிருந்தா, அவங்க என்னை ஒதுக்கி வெக்குறதுல நியாயம் இருக்கு. நான் அவங்க பூரிச்சுப் போற மாதிரித்தான் நடந்திருக்கேன். அப்பவும் என்னை புறக்கணிச்சா, அந்த உறவுகள் எனக்கு வேணாம் மாறன்.” பிடிவாதமாக சொன்னார் விசாலாட்சி.

சரி, அதை விடு. என் செலெக்ஷ்ன் எப்பிடி இருக்கு? அதைச் சொல்லு முதல்ல.”

ரொம்பவே அருமையா இருக்கு.” மேஜை மேலிருந்த மாறனின் கையைப் பிடித்து தன் புறமாக இழுத்தவர், அதில் லேசாக இதழ் பதித்தார்

தான்க் யூ வெரி மச். ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் உரிமையாக கிடைச்ச பரிசு. அதுவும் என் மனசுக்கு பிடிச்சவர் கிட்ட இருந்து.” லேசாக விசாலாட்சியின் குரல் பிசிறடித்தது.

என்ன பொண்ணே, இப்பிடியெல்லாம் போட்டுத் தாக்குற. மாறா, உம்பாடு கொஞ்சம் திண்டாட்டம் தான் போல தெரியுதே.” உணர்ச்சி வசப்பட்டிருந்த விசாலாட்சியை நார்மலாக்க கேலியில் இறங்கினார் இளமாறன்.

பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே சூப் வந்து சேர, விசாலாட்சியின் பிடியில் இருந்த கையை உருவிக் கொள்ள முயன்றார் மாறன். கலெக்டர் அத்தனை சீக்கிரத்தில் தன் பிடியை விடவில்லை.

vkv 15

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 15

வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த சுதாகரன் தமிழ்ச்செல்வனின் எண்ணை தொலைபேசியில் அழைத்து விட்டுக் காத்திருந்தான்.

சொல்லுப்பா சுதா, என்ன விஷயம்?” உடனேயே லைனுக்கு வந்தார் தமிழ்ச்செல்வன்.

மாமா, நான் ஒன்னு சொல்லுவேன், நீங்க தப்பா எடுத்துக்கக் கூடாது.” தயக்கத்துடன் வந்தது சுதாகரனின் குரல்.

நான் எதுக்குப்பா உன்னை தப்பா எடுக்கப்போறேன். எது வேணாலும் மாமா கிட்ட சுதா தயங்காம பேசலாம்.”

மாமாகல்யாணத்தை கொஞ்சம் சீக்கிரமா பண்ணிடலாமா?”

பண்ணிடலாமேப்பா, இதை சொல்லத்தான் இவ்வளவு தயக்கமா?”

இல்லை மாமா, பெரியவங்க உங்களுக்கு எப்ப பண்ணனும்னு தெரியும், இருந்தாலும் என் மனசுக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரமா பண்ணுறது நல்லதுன்னு தோணுது.”

ஏம்பா ஏதாவது பிரச்சனையா?”

இல்லையில்லை, பிரச்சினை ஒன்னும் இல்லை. ஆனாலும் தாமதமாக ஆக பிரச்சினை வந்திடுமோன்னு பயமா இருக்கு மாமா.”

என் தரப்புல எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை சுதா. எம் பொண்ணு கல்யாணத்தைப் பாக்க நான் ரொம்பவே ஆவலா இருக்கேன். ஆனா, நம்ம வழமைப் படி மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க தான் பொண்ணு கேட்டு வரனும்.”

கட்டாயம் மாமா, நான் இன்னைக்கே வீட்டுல பேசுறேன்.”

பாத்து சுதா, யாரு மனசும் காயப்பட்டிரக் கூடாது. உங்க கல்யாணம் எல்லாரோட ஆசிர்வாதத்தோடயும் தான் நடக்கனும். புரியுதாப்பா?”

சரி மாமா.” பேச்சை அத்தோடு முடித்த சுதாகரன் வீட்டிற்குள் போய் ஒரு நோட்டம் விட்டான். அம்மாவும், அப்பாவும் டீ வி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மகேஷ் லாப்டாப்பில் மூழ்கி இருந்தான்

பாட்டி, கொஞ்சம் வெளியே வர்றீங்களா, நான் எல்லார் கூடவும் கொஞ்சம் பேசணும்.” பாட்டியின் ரூம் நோக்கி குரல் கொடுத்தான் சுதாகரன். எல்லோர் பார்வையும் சுதாகரனை நோக்கித் திரும்ப,

அம்மா, டீ வி யைக் கொஞ்சம் ஆஃப் பண்ணுங்க, மகேஷ் நீயும் தான்.”

என்னண்ணா, என்ன பேசப்போற?”

இரு மகேஷ், பாட்டியும் வரட்டும்.” அனைவரும் பொறுமையாக காத்திருக்க, சோஃபாவில் வந்து அமர்ந்தார் காந்திமதி.

என்ன சுதா, பீடிகை பலமா இருக்கு. அப்பிடியென்ன பேசப்போறப்பா?” பிரபாகரன் புன்னகையோடு கேட்க,

பெரியவங்க யாரும் பேசுற மாதிரி தெரியலைப்பா, அதனால நானே என் கல்யாண விஷயத்தைப் பத்தி பேசலாம்னு முடிவெடுத்துட்டேன்.” சுதாகரன் சொன்னதும் காந்திமதியின் முகத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு வந்தது.

சொல்லுறதைப் பாத்தா பொண்ணு ரெடி போல தெரியுதே சுதாகரா.” சொன்ன பாட்டியை தீர்மானமாகப் பார்த்தான் சுதாகரன்.

ஆமா பாட்டி, தமிழ் மாமா பொண்ணை நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணி இருக்கேன்.” மின்னாமல், முழங்காமல் காந்திமதியின் தலையில் இடி இறங்கியது. முகம் இறுக சற்று நேரம் அமர்ந்திருந்தவர்,

முடிவே பண்ணிட்டயா சுதாகரா?” என்றார்.

ஆமா பாட்டி, அதுல எந்த மாற்றமும் இல்லை.” உறுதியாக வந்தது சுதாகரனின் பதில். யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. மகேஷ் கூட வாயைத் திறக்காமல் அமைதியாகப் பார்த்திருந்தான். பாறை போல உட்கார்ந்திருந்த காந்திமதி சற்று நேரத்தில் தன்னை திடப்படுத்திக் கொண்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

உன் கல்யாணம் உன் இஷ்டப்படி தான் நடக்கனும் சுதாகரா, அதை நான் மறுக்கலை. ஏன்னா இதுக்கு முன்னாடியும் நான் சொன்னதை யாரும் கேக்கலை. அதுக்காக என்னால கண்டவங்க வாசப்படியை எல்லாம் மிதிக்க முடியாது. மண்டபத்துக்கு உன் கல்யாணத்தைப் பாக்க வர்றேன். வேற எதுக்கும் என்னை எதிர்பாக்க வேணாம்.” நிதானமாக சொல்லி முடித்தவர், தன் ரூமுக்குள் சென்று கதவடைத்துக் கொண்டார்.

என்னண்ணா, இப்பிடி சொல்லிட்டு போறாங்க?”

அவங்களுக்கு மதுவைப் பிடிக்காதில்லையா? அதனால இப்பிடிப் பேசுறாங்க. விடு, விட்டுப் பிடிக்கலாம். அப்பா நீங்க என்ன சொல்லுறீங்க?”

நான் என்னத்தை தனியா சொல்லிரப் போறேன். உங்கம்மா என்ன சொல்லுறாளோ அப்பிடியே செஞ்சிரலாம்.” சுதாகரன் குந்தவியை நிமிர்ந்து பார்க்க,

என்னதான் அவங்க ஒதுங்கிப் போனாலும் நம்ம அப்பிடியே விட்டுரக் கூடாது சுதா. பெரியவங்க ஆசீர்வாதம் உனக்கு எப்பவும் இருக்கனும். இப்போ பேசினா சரியா வராது, இருந்தாலும் அவங்களை நீ சமாதானப் படுத்து சுதா.”

ம்சரிம்மா.” சுதாகரன் போவதையே பார்த்திருந்த குந்தவி, ஃபோனை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தார். கை தானாக இளமாறனின் நம்பரை அழுத்தியது

சொல்லு குந்தவி.”

மாறா, சுதா இன்னைக்கு சட்டுன்னு கல்யாணப் பேச்சை ஆரம்பிச்சுட்டான்.”

அப்பிடியா? உங்க மாமியார் இருந்தாங்களா?”

ம்எல்லாரும் இருக்கும் போதுதான் பேசினான். ஆனா அந்தம்மா ஆச்சர்யமா இன்னைக்கு அமைதியாக இருந்தாங்க மாறா.”

அப்பிடியா? நம்ப முடியலையே. தமிழோட பொண்ணைத் தான் சுதா கட்டிக்கப் போறான்னு தெரிஞ்சும் அந்தம்மா அமைதியா இருக்குன்னா கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டிய விஷயம் தான்.”

எனக்கும் அது தான் பயமா இருக்கு மாறா. இந்தம்மா எதுக்கு பதுங்குதுன்னு தெரியலையே.”

பரவாயில்லை விடு பாத்துக்கலாம். அப்பிடி என்னத்தைப் பண்ணிடப் போறாங்க? சுதா மேல தன்னோட கோபத்தை காட்ட முடியாது இல்லையா, அது அத்தனையையும் சேத்து வெச்சு உமா மேல கொட்டுவாங்க.”

எனக்கும் அதுதான் பயமா இருக்கு மாறா. அந்தப் பொண்ணை இவங்க நோகடிச்சிருவாங்களோன்னு கஷ்டமா இருக்கு. அப்பிடி ஏதாவது நடந்தா ஆராதனா முகத்துல நான் எப்பிடி முழிப்பேன்?”

இங்கப் பாரு குந்தவி. நீ எதுக்கு நெகடிவ்வா நினைக்குறே? நீயும் அந்த வீட்டுல தானே இருக்க? உமாவை இந்தம்மா அண்டாம நீ பாத்துக்கோ. நீ அந்த வீட்டுக்கு போகும்போது உன்னோட நிலமை வேறே. உனக்காகப் பேச அங்க யாரும் இல்லை. இப்போ உமாக்கு ஒன்னுன்னா தட்டிக் கேக்க நீ இருக்க, கவலைப்படாதே. உமாக்கு நீதான் மாமியார், இந்தம்மா இல்லை புரியுதா?”

நீ சொல்றதும் சரிதான் மாறா. இத்தனை வயசுக்கு மேலேயும் இந்தம்மாவை பாத்து பயப்பட வேண்டி இருக்கு.”

சரி விடு, சண்டை போடாம என்னமாவோ ஒத்துக்கிட்டாங்களே, அதுவே பெரிய விஷயம்.”

அதைச் சொல்லு, சரிப்பா நீ தூங்கு. நான் ஆராதனாகிட்ட இது சம்பந்தமா நாளைக்கு பேசுறேன்.” காலம் வைத்திருக்கும் விந்தைகளை அறியாமல் அழைப்பை துண்டித்தார் குந்தவி.

                                      ——————————————————————-

குந்தவியும், பிரபாகரனும் தமிழ்ச்செல்வன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார்கள். சிதம்பரம் ஐயாவும் வீட்டில் இருக்கும் நேரமாகப் பார்த்து வந்திருந்தார்கள். எல்லோரும் வீட்டின் வரவேற்பறையில் கூடி இருக்க,

ஐயா, வீட்டுக்கு நீங்க பெரியவங்க என்ற முறையில உங்ககிட்ட பேசத்தான் நாங்க வந்திருக்கோம்.” பவ்வியமாகப் பேசினார் பிரபாகரன்.

அப்பிடியாப்பா, தாராளமா பேசுங்க. என்ன விஷயம்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா?”

ஐயா, நம்ம குடும்பங்களுக்கு இடையில இருக்கிற நட்பு இன்னைக்கு நேத்து வந்தது இல்லை. அது நட்போட மட்டும் போயிராம உறவா மாறனும்கிறது எங்களோட ஆசை ஐயா.” பிரபாகரன் சொல்லி முடிக்கவும், தமிழரசியை திரும்பிப் பார்த்தார் சிதம்பரம். அவர் முகத்திலும் சின்னதொரு அதிர்ச்சி தெரிந்தது.

ம்…”

ஐயா, இது எங்க தகுதிக்கு மீறின ஆசையா இருக்கலாம்…” சிதம்பரம் ஐயாவின் பாரம்பரியப் பின்புலம் தெரிந்த பிரபாகரன், தனது தொழில் தனக்குக் கொடுத்த அந்தஸ்தை விட்டிறங்கி மிகவும் மரியாதையாகப் பேசினார்.

இல்லை தம்பி, நீங்க எவ்வளவு பெரிய டாக்டர். நீங்க இப்பிடிக் கேக்குறது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கு. இருந்தாலும் சட்டுன்னு நான் எப்பிடி முடிவு சொல்லுறது. பொண்ணைப் பெத்தவங்களையும் ஒரு வார்த்தை கேக்கணும் இல்லையா?” சிதம்பரம் தமிழ்ச்செல்வனின் முகம் பார்க்க,

அப்பா, உங்களுக்கும் அம்மாவுக்கும் பிடிச்சிருந்தா நீங்க சம்மதம் சொல்லிருங்க.” தமிழின் குரலில் எங்களுக்கு இதில் சம்மதமே என்ற அறிவிப்பு இருந்தது. சிதம்பரம் தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்க்க அதிலும் சம்மதத்தின் சாயலே தெரிந்தது. கொஞ்சம் நிதானமாக சிந்தித்தவர்,

சரிப்பா பிரபாகரா, எங்களுக்கு இதுல முழு சம்மதம். எங்க பேத்தி சந்தோஷமா இருக்கனும், அதை விட வேற என்ன வேணும் எங்களுக்கு?” சொல்லி முடித்த சிதம்பரத்தின் கையை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார் பிரபாகரன்.

ரொம்ப நன்றி ஐயா, சிதம்பரம் ஐயா வீட்டுல பொண்ணு எடுக்க நாங்க குடுத்து வெச்சிருக்கனும்.” உணர்ச்சி மேலிடப் பேசினார் பிரபாகரன்

பெரிய வார்த்தை எல்லாம் சொல்லாதப்பா. நல்ல விஷயத்தை தாமதிக்காம, சீக்கிரமா ஒரு நல்ல நாள் பாத்து நிச்சயதார்த்தத்தை நடத்திரலாம். என்ன நான் சொல்லுறது?”

கண்டிப்பா பண்ணிடலாம் ஐயா, இன்னும் ஒரு பத்து நாள் கழிச்சு நல்லதா ஒரு தேதி குறிச்சு குடுத்திருக்காங்க. உங்களுக்கு சம்மதம்னா அதிலேயே நிச்சயதார்த்தம் பண்ணிடலாம்.”

அப்பிடியா, எல்லா வேலைகளையும் முடிக்க பத்து நாள் போதுமா தமிழ்?”

தாராளமா போதும்பா, நம்ம மண்டபம் அன்னைக்கு ஃப்ரீயாத்தான் இருக்கு. அதனால பிரச்சினை இல்லை.”

அப்போ சரிப்பா, ஆக வேண்டியதைப் பாருங்க.” புன்னகை முகமாகச் சொல்லி விட்டு சிதம்பரம் உள்ளே போக, அந்த இடமே கலகலப்பானது.

                                     —————————————————————————

சிறுவாணி அணைக்கட்டுக்குப் பக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார்கள் இளமாறனும், விசலாட்சியும். நீர்ஹோவென பேரிரைச்சலோடு கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. நான்கு மதகுகளும் முழுவதுமாக திறந்திருக்க நீர்த்திவலைகள் சிந்திச் சிதறியது. சுற்றிவர கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை இருந்த பச்சைப் பசேலும், உடலை சிலிர்க்கச் செய்த நீரின் ஸ்பரிசமும் விசாலாட்சியை வேறொரு உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.

சற்றுத் தள்ளி நின்றிருந்த மாறனைப் பார்த்து புன்னகைக்கவே, அவரிடமும் இருந்து அதே ரியாக்ஷ்ன். மன அமைதிக்காக இருவருமே அங்கு கிளம்பி வந்திருந்தார்கள். விசாலாட்சியின் பதவியின் காரணமாக அவரால் எங்கும் சட்டென்று போக முடியவில்லை. இளமாறனும் விசாலாட்சியின் வீட்டிற்கு போவதை அத்தனை தூரம் விரும்பவில்லை. அதனால் இருவருமாக கிளம்பி வெளியே வந்திருந்தார்கள்.

விசாலாட்சி, அந்த அபிமன்யு…” ஆரம்பித்தவரை முடிக்க விடாமல் இடையில் குறுக்கிட்டார் விசாலாட்சி.

மாறன் ப்ளீஸ், ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் என் வேர்களை தேடி வந்திருக்கேன். இந்த இடங்களை எல்லாம் வாழ்க்கையில இன்னொரு முறை பாக்க மாட்டோமான்னு ஏங்கின காலங்களும் உண்டு. நான் ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கேன். இப்ப போய் எதுக்கு அபிமன்யு பத்தின பேச்சு? ம்…” விசாலாட்சியின் குரலே சொன்னது அவர் எத்தனை தூரம் நெகிழ்ந்து போயிருக்கிறார் என்று.

சரிம்மா, வேற எதுவும் நான் பேசல்லை. உனக்கு என்னெல்லாம் தோணுதோ அதையெல்லாம் பேசு, நான் இன்னைக்கு முழுதும் கேக்குறேன், சரியா?” சிரித்தபடி சொன்னார் இளமாறன்.

எனக்கு அது பத்தாதே மாறன்?”

சரி, அப்போ இன்னொரு நாளைக்கு இதே போல வேறொரு இடத்துக்கு போவோம். அப்போவும் நீயே பேசு, நான் கேக்குறேன்.” இலகுவாக வழி சொன்னார் மாறன்.

ஏன் மாறன், எங் கூடவே இருக்கனுமுன்னு உங்களுக்கு தோணலையா?” எந்தவித பிசிறும் இல்லாமல் வந்தது விசாலாட்சியின் கேள்வி.

விசாலி…!” வாயடைத்துப் போனார் இளமாறன்.

என் மனசுல தோணினதை சட்டுன்னு கேட்டுட்டேன் மாறன். தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. ரொம்ப நாளைக்கு மனசுக்குள்ள பூட்டி வச்சிருக்க முடியலை.” குற்ற உணர்வோடு அவர் சொல்ல,

இல்லையில்லை, தப்பா எல்லாம் எடுத்துக்கலை.” என்றார் மாறன்.

அப்போ சரின்னு ஏத்துக்கிறீங்களா?” விசாலாட்சியின் அணுகுமுறையில் சட்டென்று சிரித்தார் இளமாறன்.

எதுக்கு இந்த அவசரம் விசாலி?” 

ஆமா, உங்களுக்கு முப்பது, எனக்கு இருபத்தைஞ்சு பாருங்க, நிறுத்தி நிதானமா எல்லாம் பண்ண?” சிரித்தபடி சொன்னார் விசாலாட்சி.

அதுதான், அதேதான் என்னைக் குழப்புது விசாலி. இத்தனை வயசுக்கு மேல இதெல்லாம் சரி வருமா?”

சோ, வயசுதான் உங்க பிரச்சினை நானில்லை, அப்பிடித்தானே மாறன்?” கண்களில் ஆசையைத் தேக்கி, அந்தக் கலெக்டர் தனக்காக ஏங்குவது இளமாறனை ஏதோ பண்ணியது. மெதுவாக நடந்து அவர் பக்கத்தில் போனவர், அந்தக் கண்களையே பார்த்து நின்றார். பார்வைகள் கலந்து நின்றன.

வில்லோடு அம்பு ரெண்டு 

கொல்லாமல் கொல்லுதே

பெண் பாவைக் கண்கள் என்று

பொய் சொல்லுதே

காரின் கீயை விசாலாட்சியின் கையில் கொடுத்தவர்,

என்னால இப்போ ட்ரைவ் பண்ண முடியாது விசாலி. ஊர்ல எங்க வீடு உனக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்க, இல்லையெனத் தலையாட்டினார் விசாலாட்சி.

பரவாயில்லை, ஊர் வந்ததும் நான் வழி காட்டுறேன். இப்போ போகலாம்.” சொன்னவர் மடமடவென காரை நோக்கிச் சென்று அமர்ந்து கொண்டார். குழப்பத்துடன் அவரைப் பின் தொடர்ந்தார் விசாலாட்சி.

அதேநேரம்அந்த black Audi இல்

சுதாகரனின் அணைப்பில் இருந்தாள் உமா. திடீரென கால் பண்ணிய அத்தான், ‘ஹாஸ்டலுக்கு வெளியே நிற்கிறேன், சீக்கிரமாகக் கிளம்பி வாஎன்றதும் ஆச்சரியப் பட்டுப்போனாள் உமா. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பும் இதுபோல கிளம்பி வா என்றார். இன்றும் அதே போல கிளம்பி வந்திருக்கிறார். இந்த அத்தானுக்கு என்ன ஆனது? அத்துமீறிய சுதாகரனின் கரங்கள் அவளை நிஜத்துக்கு கொண்டு வர, அதைத் தடுத்து நிறுத்தியவள்,

அத்தான்…!” என்றாள் எச்சரிக்கும் தொனியில். சற்றே முகம் சிவந்து போக அவள் கன்னத்தில் கன்னம் வைத்து உரசியவன்,

இன்னும் பத்து நாளைக்கப்புறம் இந்த அதட்டலெல்லாம் சரி வராது மது.” என்றான் சரசமாக.

ஏன், பத்து நாளைக்கு அப்புறம் என்னவாம்?” என்றாள் உமா அலட்சியமாக. உமாவிற்கு தகவல் சொல்ல விடாமல் அனைவரையும் தடுத்து விட்டு, தானே கிளம்பி வந்திருந்தான் சுதாகரன். அவள் முகத்தை தன் இரு கைகளிலும் ஏந்தி அவள் கண்களுக்குள் பார்த்தவன்,

இன்னும் பத்து நாள்ல நமக்கு நிச்சயதார்த்தம் வெச்சிருக்காங்க மது.” என்றான். உமாவிற்கு தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை.

அத்தான்!” என்றாள் அதிர்ச்சியாக.

என்னசொல்லுறீங்க?” வார்த்தைகள் தந்தி அடித்தது.

எதுக்கு இத்தனை ஆச்சரியம் மது? என்னைக்கு இருந்தாலும் இது நடக்க வேண்டியதுதானே?” அதற்குள் தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்டவள்,

இத்தனை சுலபமா நடக்கும்னு எதிர்பார்க்கலை அத்தான்.” என்றாள்.

ஏன் அப்படி?” சுலபமாக சுதா கேட்க, இதற்கு என்ன பதில் சொல்லுவது என்று தடுமாறினாள் உமா. அவளின் பதட்டத்தை உணர்ந்தவன்,

மதுநம்ம வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத சந்தோஷமான நேரம் இது. இப்போ எதுக்கு கண்டதையும் நினைச்சு குழப்பிக்கிறே? நம்ம உலகத்துல இப்போ நீயும், நானும் மட்டும் தான், புரியுதா?” அவள் முகத்தை இன்னும் தன்னை நோக்கி இழுத்தவன், கரகரப்பாக பேச, பேச்சற்று அமர்ந்திருந்தாள் உமா.

அன்னைக்கு என்ன சொன்னே?”

எப்போ? என்ன சொன்னேன் அத்தான்?”

அம்மணி இப்போ என் பக்கத்துல இருந்து கருணை காட்டினா எப்பிடி இருங்கும்னு நான் கேட்டதுக்கு நீ என்ன சொன்ன மது?” ஞாபகம் வந்தவள், அவனை விட்டு விலகப் பார்க்க, அவளை விலக விடாமல் அழுத்திப் பிடித்தவன்,

எங்க ஓடப் பாக்குறே? சொல்லு, அன்னைக்கு என்ன சொன்னே?”

ஐயோ, அத்தான் நான் சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னதை…”

இந்த மழுப்புற வேலையெல்லாம் இங்க வேணாம். நீ அன்னைக்கு சொன்னதை திருப்பிச் சொல்லு.” விடாப்பிடியாக நின்றான் சுதாகரன.

அப்பிடிச் சொன்னா எப்பிடி இருக்கும் அத்தான்னு சொன்னேன்.”

ம்இது, இதுக்குத்தான் அத்தான் வெயிட்டிங் மது. சொல்லு, இப்போ காட்டட்டுமா எப்பிடி இருக்கும்னு?”

ம்ஹூம்இல்லையில்லைவேணாம் அத்தான்.” விட்டால் அழுது விடுவாள் போல் இருந்தது உமாவின் குரல்.

ஆமா, நீங்க வேணாம்னு சொன்னா தள்ளிப் போகத்தான் நாங்க காத்துக்கிட்டு இருக்கோம் பாரு.” அவளை முழு வேகத்தில் சுதாகரன் தாக்க, அவன் இதழ்கள் சொன்ன புதுக் கதைகளில் கொஞ்சம் மருண்டு போனாள் உமா.

அதேநேரம்நல்லூரில்

அவ்வளவு நேரமும் அமைதியாக காரை ட்ரைவ் பண்ணிக் கொண்டிருந்த விசாலாட்சி, ஊர் நெருங்கவும் ஒரு ஓரமாக காரை நிறுத்தினார்.

என்னாச்சு விசாலி?”

மாறன், இதுக்கு மேல என்னால ட்ரைவ் பண்ண முடியாது. ஊரைப் பாக்குறப்போ என்னென்னவோ ஞாபகங்கள் முட்டி மோதுது.” கண்கலங்கச் சொன்னவர், ஸ்டியரிங்கில் முகம் புதைத்துக் கொண்டார். மாறனின் கை அவர் தலையை மெதுவாக வருடிக் கொடுத்தது. இருவரும் இடம் மாறி அமர, இப்போது இளமாறன் காரை ஓட்டினார்.

இளமாறனின் வீடு அன்று பார்த்தது போல் அப்படியே இருந்தது. புதிதாக அடிக்கப் பட்டிருந்த பெயிண்டும், அவரது தேவைக்கென வாங்கப் பட்டிருந்த ஒன்றிரண்டு புதிய பொருட்களையும் தவிர அதே ஓட்டு வீடு. மாறனின் அம்மா முன்பு நடத்திய கடையைக் கூட உடைக்காமல் அப்படியே வைத்திருந்தார் இளமாறன்.

வா விசாலி, இதுதான் மாறனோட பங்களா. வெல்கம்.” என்றார் கேலியாக. புன்னகைத்த படி உள்ளே நுழைந்தார் விசாலாட்சி. பூஜை அறையின் கதவைத் திறந்தவர், உள்ளே மாட்டியிருந்த தன் பெற்றோரின் புகைப் படங்களைக் காட்டி,

இது என்னோட அப்பா, அம்மாஎன்றார். அந்த அறைக்குள் வலது காலை எடுத்து வைத்து உள்ளே போன விசாலாட்சி, அந்த ஃபோட்டோக்களை ஆழ்ந்து பார்த்தார். மாறனின் அப்பாவை அவர் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அம்மாவின் முகம் கொஞ்சம் பரிட்சயமானது போல் தெரிந்தது

வீட்டுல ரெண்டு ரூம்தான் விசாலி. ஒன்னு அம்மா, அப்பாவோடது. இன்னொன்னு என்னோடது. அவங்க ரெண்டு பேரும் போனதுக்கு அப்புறம் நான் அதிகமா இந்த ரூமுக்குள்ள வரமாட்டேன். சமையலுக்கு வர்ற அம்மாதான் இந்த சாமிப் படங்களையெல்லாம் இங்க மாட்டி சிலநேரம் விளக்கேத்துவாங்க.” கலங்கிய குரலில் மாறன் சொல்லி முடிக்க, அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தார் விசாலாட்சி. அந்தக் கண்களில் நிராசை வழிந்தது

படங்களில் மாட்டியிருந்த காய்ந்த மலர்ச்சரங்களை மடமடவென அகற்றியவர், அந்த ரூமின் மூலையில் இருந்த பழைய கட்டிலில் கிடந்த துண்டை எடுத்தார். புடவைத் தலைப்பால் மூக்கை மூடிக்கொண்டு அங்கிருந்த படங்கள் அத்தனையையும் அழுந்தத் துடைத்தார். தூசும், தும்பும் பறக்க மாறனுக்கு நிஜமாகவே தும்மல் வந்தது. திரும்பி அவரை ஒரு முறை முறைத்தவர், தன் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்ய,

சாரிம்மா.” என்றார் இளமாறன், ஒரு அசட்டுச் சிரிப்புடன். க்ளீன் பண்ணி முடித்தவர் அங்கிருந்த எண்ணெயை விளக்கில் ஊற்றி அதைப் பற்ற வைத்தார்

தினமும் காலையில கொஞ்சம் பூ வாங்கி இந்தப் படத்துக்கெல்லாம் மாட்டனும், புரியுதா?” அதிகாரமாக வந்தது விசாலாட்சியின் குரல்.

ம்சரி விசாலி.” பவ்வியமாகச் சொன்னவரை முறைத்துக் கொண்டே வெளியே வந்தார்.

ஏங்க, மிஸ்டர் தமிழ்ச்செல்வன் உங்களுக்கு சம்பளம் குடுக்க மாட்டாரா?”

என்னம்மா இப்பிடிக் கேட்டுட்டே! அவன் மில்லுல எனக்கு பார்ட்னஷிப்பே குடுத்திருக்கான்மா.”

மாசா மாசம் எடுக்கிற சம்பளத்தை என்ன பண்ணுவீங்க?”

பாதியை அப்பிடியே ஆசிரமத்துக்கு குடுத்திருவேன். என் தேவை போக மிச்சத்தை பேங்குல போட்டிருவேன்.”

அது எதுக்கு பேங்குல? அதையும் யாருக்காவது குடுக்க வேண்டியதுதானே?” அவரின் கிண்டல் புரியாமல் பதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார் இளமாறன்.

அதெப்பிடி விசாலி, எனக்கு வயசு போன காலத்துல கொஞ்சம் சேமிப்பு வேணாமா?”

அட பரவாயில்லையே, அந்த நினைப்பெல்லாம் இருக்கா உங்களுக்கு? நான் ஒன்னு சொன்னா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்களே?”

இல்லையில்லை, நீ தாராளமா சொல்லலாம்.”

நான் நினைக்கிறேன், அநேகமா இந்த வீட்டைப் பாத்து பயந்துதான் ஒரு பொண்ணும் உங்களைக் கட்டிக்க சம்மதிச்சிருக்க மாட்டாங்க.” சீரியஸாகச் சொன்ன விசாலாட்சியைப் பார்த்து வாய் விட்டுச் சிரித்தார் இளமாறன். அங்கிருந்த பழைய அலமாரியைத் திறந்தவர், அதிலிருந்த தனது பேங்க் புக்கை எடுத்து விசாலாட்சியிடம் நீட்டினார்

என்னோட இத்தனை வருஷ சேமிப்பு, நீ என்ன வேணும்னாலும் பண்ணு. இந்த வீட்டைத் திருத்து, திருத்தாத, அது உன்னோட இஷ்டம். ஆனா எப்போ இங்க வந்து இருக்கப் போறே அதை மட்டும் சொல்லு.” மாறனின் வார்த்தையில் ரொம்பவே ஆச்சரியப் பட்டவர்,

அடடா, ஐயாவுக்கு இப்போதாவது இதைக் கேக்கத் தோணிச்சே, அந்த மட்டுக்கு நான் தப்பிச்சேன். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போயிருந்தா இதை நானே கேட்டிருப்பேன்.” விசாலாட்சி நொடித்துக் கொள்ள,

என்ன கலெக்டரம்மா, வாய் ரொம்பவே நீளுது. மாறனைப் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியாது. காலேஜ்ல ஐயாவுக்கு எத்தனை கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் தெரியுமா?”

ம்நம்ப முடியலையே!”

வேணும்னா தமிழ்கிட்ட இல்லாட்டி குந்தவிகிட்ட கேட்டுப் பாருங்க, அப்பத் தெரியும் நம்ம வீரதீரமெல்லாம்.”

நம்பிட்டேன். அது சரிஇப்போ பசிக்குதே, அதுக்காவது ஏதாவது குடுப்பீங்களா? இல்லை அதுவும்…” 

ஐயையோ, சமையலுக்கு வர்ற அம்மாக்கு ரெண்டு நாளா உடம்பு சரியில்லை விசாலி. நானே ரெண்டு நாளா கடைல தான் சாப்பிடுறேன்.” சொன்னவரை முறைத்துக் கொண்டே சமையல் கட்டுக்குள் நுழைந்தவர், அங்கிருந்த பொருட்களைக் கிண்டி ரவையைக் கண்டு பிடித்தார். சமையலறை சுத்தமாக இருந்தது.

ஊறுகாய் இருக்கா என்ன?” இங்கிருந்தே சத்தமாகக் குரல் கொடுக்க, அவரைப் பார்த்து அசடு வழிந்தார் இளமாறன்.

இங்கதான் எங்கேயாவது இருக்கும் விசாலி, நான் இந்தப் பக்கமே வர்றது இல்லைடா.”

ம்இந்த ஏரியா க்ளீனா இருக்கும் போதே அது புரிஞ்சுது.” சட்டென்று அவர் சொல்ல, புன்னகைத்தவர், தயக்கத்துடன் விசாலாட்சியின் அருகில் வந்து, அவரை நெருங்கி நின்றார்.

என்ன பண்ணுறீங்க?”

விசாலி, எங்கம்மா சமையல் பண்ணும் போது நான் இப்பிடித்தான் எங்கம்மா கூடவே ஒட்டிக்கிட்டு அவங்க புடவை முந்தானையை புடிச்சிக்கிட்டு அவங்க நகர்ற பக்கமெல்லாம் நானும் நகர்வேன். எங்கப்பா கூட என்னைப் பாத்து கேலி பண்ணுவாங்க.” பழைய ஞாபகத்தில் இளமாறன் கண்கலங்க, அவரைத் திரும்பிப் பார்த்த விசாலாட்சி, தன் புடவை முந்தானையை மாறனிடம் நீட்டினார். சிரித்துக் கொண்டே அதைப் பிடித்தவர், தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

அவசரத்துக்கு உப்புமா தான். தொட்டுக்க கூட ஒன்னும் இல்லை. இந்தாங்க, போய் உக்காந்து சாப்பிடுங்க.” 

அம்மா மாதிரி முந்தானையை மட்டும் குடுத்தா சரியா, எங்கம்மா எனக்கு ஊட்டி விடுவாங்க.” பிடித்த முந்தானையை விடாமல் வக்கணையாகப் பேசினார் இளமாறன்.

ஆமா, இவரு பாப்பா பாருங்க ஊட்டி விர்றதுக்கு, மனுஷனுக்கு பசியில காது அடைக்குது.” இளமாறனின் கன்னத்தில் வேண்டுமென்றே நிமிண்டியவர், அவர் சொன்னதைச் செய்ய மறுக்கவில்லை. இருவரும் உண்டு முடிக்க, பாத்திரங்களை அள்ளி சிங்கில் போட்டவர்,

மாறன், ஆம் டயர்ட். என்னால இதையெல்லாம் உடனே வாஷ் பண்ண…” பேசிக் கொண்டிருந்தவரை இழுத்து அணைத்தார் இளமாறன். விசாலாட்சி அதிர்ச்சியாக நிற்க, அவர் கழுத்தில் முகம் பதித்தவர் விக்கி விக்கி அழுதார்.

மாறன்என்னாச்சு மாறன்? ஐயையோ ஏன் அழுறீங்க? நான் சும்மாதான் உங்களை அப்பிடியெல்லாம் பேசினேன். தப்புத் தான். விளையாட்டுக்கு பண்ணினேன் மாறன்.” விசாலாட்சி பதற,

இல்லை விசாலி, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை.” என்றார்.

மாறன் இங்கப் பாருங்க. எதுக்கு இப்போ இந்த அழுகை?” வலுக்கட்டாயமாக அவரைத் தன்னிலிருந்து பிரித்தவர், அங்கிருந்த சோஃபாவில் அவரை அமர்த்தி தானும் அமர்ந்தார். அப்போதும் தான் பற்றியிருந்த விசாலாட்சியின் முந்தானையால் முகம் துடைத்தவர்,

அம்மா இப்பிடித்தான், நான் என்ன சொன்னாலும் சட்டுன்னு பண்ண மாட்டாங்க. சலிச்சுக்கிட்டே தான் பண்ணுவாங்க. ஆனா அந்த சலிப்புலயும் ஒரு அன்பு தான் தெரியும். கோபம் இருக்காது.” சொன்னவர் விசாலாட்சியின் மடியில் தலை வைத்துக் கொண்டு கால் நீட்டிப் படுத்தார்.

சரியாப் போச்சு, இப்ப தாலாட்டு பாடனுமா என்ன?” 

தெரிஞ்சாப் பாடு விசாலி, முன்னைப் பின்னே இருந்தாலும் பரவாயில்லை நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறேன்.” சட்டென்று மாறனின் வாயில் ஒரு அடி வைத்தவர்,

பேச்சுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை. நான் போகனும் மாறன், வந்து ரொம்ப நேரமாச்சு.” என்றார்

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போ விசாலி. அங்க போய் நீயும் தனியே தானே உக்காந்திருக்க போறே.” சொல்லிவிட்டு மெதுவாக கண்ணயர்ந்தார் இளமாறன். கலெக்டரின் புடவை முந்தானையை அப்போதும் விடவில்லை அவர்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tik 19

தேய்பிறை நிலவு, ஒரு துண்டமாக… வானில் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்க… கடற்காற்று இதமாகத் தழுவிச்செல்ல… பால்கனியில் போடப்பட்டிருந்த… மூங்கில் கூடை ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தாள் மல்லி…

மனம் முழுதும்… கேள்விகளே!

“முந்தைய நாள் தொலைக்காட்சிச் செய்தியில், குறிப்பிட்டிருந்த எலும்புக் கூடு யாருடையதாக இருக்கும்?”

“அந்தக் கொலைகள்… எப்பொழுது நடந்ததாக இருக்கும்?”

“அங்கே, அப்படிப் பட்ட கொலைகளைச் செய்து, புதைக்கும் அளவிற்குச் சென்றது யாராக இருக்கும்?”

அது பெண்களுக்கான… தனிப்பட்டப் பள்ளிக்கூடம்… அதுவும் அங்கே வேலை செய்யும் அனைவருமே, உடற் கல்வி ஆசிரியை உட்படப் பெண்கள்தான்… 

அலுவலக பணியாளர்கள், காவலாளிகள் என, ஆண்கள் சிலர்  மட்டுமே உண்டு… அனைவருமே… ஐம்பது வயதைக் கடந்தவர்கள் என்பதுதான் ஞாபகம்…

அந்தப் பள்ளியின் தாளாளரின் மகன்கள் மட்டும் எப்போதாவது அங்கே வருவார்கள்… அதுவும் விடுதியின் பக்கமெல்லாம் அவர்கள் வந்ததில்லை… அவர்களை ஒரே ஒரு முறை மட்டும்… அதுவும் எதோ ஒரு கலைநிகழ்ச்சி சமயத்தில்… பார்த்திருக்கிறாள்… அவர்களுடைய முகம் கூட, சரியாக ஞாபகத்தில் இல்லை…

“காவல் துறையினர், ஆய்வு செய்கிறார்கள்! என்று திரும்பத் திரும்ப… செய்திகளில் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறார்களேத் தவிர… அதுபற்றி… புதிதாக எந்தத் தகவலும் இல்லை…

யோசிக்க யோசிக்க… தலையே வெடித்துவிடும்போலிருந்தது மல்லிக்கு…

அப்பொழுது பொறி போன்று… ஆதி! தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தது… நினைவில் வர…

“இந்த சம்பவத்தைப் பற்றித்தானா பேசிக்கொண்டிருந்தான்?”

கண்களை மூடி!! அவன் பேசிய, ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் கோர்க்க… முயன்றுகொண்டிருந்தாள்!!

“DNA சோதனை!!”

“எவிடென்ஸ்!”

“லவர் கூட ஓடி போய்ட்டாங்க!!”

“கேசை கிளோஸ் பண்ணிட்டாங்க!!”

“செல்வியுடையதுதானா?”

தூக்கிவாறி போட்டது மல்லிக்கு…

அவள், அங்கே, எட்டாம் வகுப்புப் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம்… விடுமுறை முடிந்து திரும்பியிருந்த பொழுது… அம்மு… செல்வி இரண்டு பெண்களுமே… அங்கே இல்லை!!!

“அப்படியென்றால்… செய்திகளில்… குறிப்பிட்ட… சிறுமியின் எலும்புக்கூடு… செல்வியுடையதுதானா?”

“அது தேவாவிற்கும், தெரியும் போலவே!!!”

அம்முவின் இறப்பும் நினைவிற்கு வந்துசேர!!

செல்வியின் மரணம் பற்றிய உண்மை ஏதோ… அம்முவிற்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்…

அதற்கும்… அம்முவின் மரணத்திற்கும், நிச்சயமாக ஏதோ சம்பந்தம் இருப்பதுபோல் தோன்றியது மல்லிக்கு…

அவளைப் போன்ற தெளிவான, தைரியமான ஒரு பெண்… தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்க… நூறு சதவிகிதம் வாய்ப்பே இல்லை…

செல்வியைக் கொன்றதுபோல்…அம்முவையும் யாரோ கொலைதான் செய்திருக்கிறார்கள்… இதைச் சொன்னால், இந்த தேவாதிராஜன் புரிந்துகொள்வானா?

நினைக்கும்போதே, மூச்சு திணறுவதுபோல் இருந்தது மல்லிக்கு… 

முன்தினம்… அவள் பார்த்த அவனுடைய கோப முகம், கண்களில் தோன்றி, மறைந்தது…

“சசிகுமார் வீட்டிற்குச் சென்று வந்ததிலிருந்து… கொஞ்சம் உற்சாகமாகவே காணப்படுகிறான்… ஏதாவது பேசி… மறுபடியும்… வேதாளம், முருங்கை மரம் ஏறிவிட்டால்?”

புதிதாக மணம் முடித்தவர் போன்றா இருக்கிறார்கள்?

இதற்குத்தானே படித்துப் படித்துச் சொன்னாள், திருமணம் வேண்டாம் என்று!!

கொஞ்சமாவது இசைந்தானா அவன்?!!

ஐயோ! என்று இருந்தது மல்லிக்கு!!

அவளுடைய சிந்தனையை கலைப்பதுபோல்… அவள் மேல், சில்லென்று குதித்து விழுந்தது… எதோ ஒன்று… அது என்னவென்று பார்த்தால்…

தேரை!!!

வீலென்று அலறினாள் மல்லி!!!

மடிக்கணினியில் மூழ்கி இருந்தவன்… அவளது குரல் கேட்டுப் பதறி… அங்கே வர… சுவரோடு சுவராக ஒட்டிக்கொண்டு, கண்களை மூடி… நின்றவளைப் பார்த்ததும்… முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை ஆதிக்கு…

“என்னாச்சு மல்லி?” என்றவாறே அவளது அருகில் வர… அவனது, தோளை, இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு…  முதுகுக்குப்பின் ஒளிந்தவாறு… கையை நீட்டி… அவள் காண்பித்த திசையைப் பார்த்தவன்… சிரித்தேவிட்டான்…

“அடிப்பாவி! ஒரு நிமிஷத்துல… என்னை டென்ஷன் பண்ணிட்டியே!!! நேற்று… அந்தக் கொலைகாரன்… கத்தியோட உன்னைக் கொல்ல வந்தப்ப கூட, நீ இப்படி கத்தல… போயும் போயும் ஒரு தேரையை பார்த்து… இப்படி பயப்படுவியா… என்ன?”

அடக்க முடியாமல்… சிரித்துக்கொண்டே இருந்தவனைப் பார்த்து முறைத்தவள்… மெல்லிய குரலில்… “பயமெல்லாம் இல்ல… அதைப் பார்த்தால்… ஒரு அருவருப்பு… உவ்வேக்…” என்றவள்…

“மாம்ஸ்! ப்ளீஸ்! அதைப் போகச் சொல்லுங்க” என்க…

தலையில் அடித்துக்கொண்டவன்… “போ…ன்னா! போய்டுமா!! அதை நான்தான் விரட்டணும்…” என்றான் ஆதி…

உள்ளே செல்லும் பாதையில் அந்தத் தேரை… அட்டகாசமாக உட்கார்ந்திருக்க…”ப்ளீஸ்! ப்ளீஸ்! மாம்ஸ்! அதை விரட்டுங்க!!” என அவள் கெஞ்ச…

அவனைப் பற்றியிருந்த அவளது கரங்களைப் பார்த்தவாறே…”சரி! அதை விரட்டினா… நீ எனக்கு என்ன தருவ?” ஒரு நல்ல வியாபாரியாக… பேரம் பேசினான் ஆதி…

“வில்லங்கமாக எதையாவது கேட்டு வைப்பானோ?” என யோசித்தவள்…

“இந்த டீலிங்…லாம் சரிப்படாது… நேற்று அந்தக் கொலைகாரனை… அசால்ட்டா… பிடிச்சா மாதிரி… இதையும்… துரத்திடுங்கப்பா… ப்ளீஸ்!” என அதைப் பார்க்கக்கூட பயந்தவளாய்… கண்களை மூடிக்கொண்டு சொல்ல…

சத்தமாகச் சிரித்தவன்… “எவ்ளோ… தெனாவெட்டா… பேசற! அந்தத் தேரை கிட்ட இருக்குற பயம் கூட என்னிடம்… உனக்கு இல்லையே!!” என அவன் அங்கலாய்க்க…

அதற்குள்… அவன் சாகசம் செய்ய இடம் கொடுக்காமல்… அந்தத் தேரையாரே… குதித்து வோறு புறமாகச் சென்றுவிட… “வட போச்சே!” என்பதுபோல் அவளைப் பார்த்துவைத்தான் ஆதி…

இழுத்துப் பிடித்திருந்த மூச்சை விட்டவாறே… “உங்களைப் பார்த்தால்…பயம் எதற்கு வரணும்… டன்… டன்னாக லவ்தானே வரணும்!” என்றுவிட்டு… அவள் உள்ளே சென்றுவிட…

“அடிப்பாவி!!” என்றவாறு… தானாக மூடிக்கொண்ட கதவையே பார்த்திருந்தான் தேவா…

அந்தக் கதவை லேசாகத் திறந்து எட்டிப்பார்த்தவள்… “ஆனா! கொஞ்சமே கொஞ்சம், பயமும் வருதுதான் மாம்ஸ்!” என்றுவிட்டுப் போனாள்… மல்லி.

***********************

அடுத்தநாள் காலை டிராக் சூட் அணிந்து நடைப்பயிற்சிக்காகக் கிளம்பி வந்தவன்… மல்லியைப் பார்க்க… கால் முதல் தலை வரை இழுத்து மூடியபடி தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்…

“இப்படி முகத்தை மூடி, தூங்காதேன்னு சொன்னால்… கேட்கறாளா பாரு! லூசு!! மூச்சு திணறப் போகுது…” என்று முனகியவாறே… போர்வையைக் கழுத்துவரை இருந்து விட்டுவிட்டு… அங்கிருந்து சென்றான்…

திருமணம் முடிந்த… இந்த நான்கைந்து நாட்களில்… அவன் நடைப்பயிற்சி முடித்து வரும் பொழுது மல்லி… கீழேதான் இருப்பாள்… ஆனால் அன்று, அவன் திரும்பிய நேரம்… மல்லியை அங்கே காணாமல்… அன்னையை நோக்கிச் சென்றவன்…

“மல்லி எங்கம்மா?” என்று கேட்க…

“இன்னும் கீழே வரலப்பா… மணி ஆறுதானே ஆகிறது…  அசந்து தூங்கிட்டு இருப்பா, தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம்னு… விட்டுட்டேன்…” என்றார் லட்சுமி…

மல்லி! என்ன செய்கிறாள் என்று பார்த்துவிட்டே… உடற்பயிற்சி செய்யப் போகலாம் என்று நினைத்தவன்… அவர்களது அறை நோக்கிச் சென்றான்…

மறுபடியும் முகத்தை மூடியவாறே, தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

அவள் அருகில் சென்று, போர்வையை இழுக்க… மறுபடியும், தூக்கத்திலேயே… முகத்தை மூட… போர்வையை அவள் இழுக்கவும்… அவளது கையை பிடித்த ஆதி, அதிர்ந்தான்… அவள் கரம் தணல்போல் தகித்துக்கொண்டிருந்தது!! ஜுரத்தில்!!

மல்லி! என்று அவளை… அவன் அழைக்கவும்…

“ம்ம்..” என்று முனகினாள் மல்லி…

அன்னையிடம், கைப்பேசி மூலம்… அவளது நிலையைச்சொல்லி… அங்கே வரச்செய்தான் ஆதி…

அவளைத் தொட்டுப் பார்த்தவர்… “ஜுரம்… ரொம்ப அதிகமா இருக்கு… ராஜா! ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துக்கொண்டு போயிடலாம்… பா!!” என அவர் சொல்லவும்…

மல்லியை எழுப்பி, மெதுவாகத் தயாராகும்படி அவர் சொல்லவே…

அவளுமே… முகம் கழுவி வேறு உடைக்கு மாறி வரவும்… தயாராக இருந்த கஞ்சியை, வற்புறுத்தி அவளைச் சாப்பிட வைத்து… பாராசிட்டமால் மாத்திரை ஒன்றையும் போடவைத்தார்… லட்சுமி… சிறிது நேரத்தில்… கேர் ஃபார் லைஃப்… இல் இருந்தார்கள் இருவரும்…

முன்பே தொலைப்பேசியில்… தாமரையிடம் தகவல் சொல்லியிருந்தால்… நேரே அவள் புற நோயாளிகளைப் பரிசோதிக்கும் அறைக்குச் சென்றனர்…

 

உள்ளே நுழையவும்… “வாங்கண்ணா!” என்று  வரவேற்றாலும்… வழக்கமான உற்சாகமின்றி… தாமரையின் முகம் வாடிப் போயிருந்ததைக் கண்டு… ஆதியின் கண்கள் யோசனையில், சுருங்கியது…

அவளது தந்தை மற்றும் அண்ணன் இருவரின் நிலைதான் காரணம் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டான் ஆதி…

மல்லி எடுத்துக்கொண்ட மாத்திரையின் விளைவால்… காய்ச்சல் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டிருந்தது…

ஆனால்… குளிர்… தலைவலி… கண்களில் எரிச்சல் என்று இருந்ததால், எதையும் கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை, அவள்…

“அம்மா, அப்பா எப்படி இருக்காங்க அண்ணா!” என்று விசாரித்தாள் தாமரை…

அவளுக்கு… “நன்றாக இருக்காங்கம்மா” என்று பதில் சொன்னவன்… தொடர்ந்து மல்லியைப் பற்றி கூறினான்…

பிறகு, அவளை… மேலோட்டமாக… பரிசோதித்து… சில கேள்விகளையும் கேட்டுத் தெளிவுபடுத்திக்கொண்ட தாமரை… “யூரின் இன்பெக்சன்… போலிருக்கு அண்ணா! வெயில்காலம் இல்லையா… இவள் தண்ணீர் நிறைய குடிக்கலன்னு நினைக்கிறேன்” என்றவள்… சில மருத்துவப் பரிசோதனைகளை எழுதிக் கொடுத்து… அதை அங்கேயே எடுக்கச் சொல்லிவிட்டு… சில மருந்துகளையும் பரிந்துரை செய்திருந்தாள்… பிறகு,

“ரிசல்ட்… பார்த்துட்டு நான், போன்லயே… சொல்றேன் மல்லி… மறுபடியும்… தேவைப் பட்டால், இங்கு வந்தால் போதும்… அதுவரை நிறையத் தண்ணீர்… ஜூஸ் எல்லாம் எடுத்துக்கோ!” என்று மல்லியிடம் சொல்லிவிட்டு…  ஆதியைப் பார்க்க…

“என்ன டாக்டர் அம்மா! உனக்கே உடம்பு சரியில்லையா? ஏன் உன் முகமே தெளிவாக இல்லையே? உன்னைக் கவனிக்காமல்… உன் வீட்டுக்காரன் என்ன செய்யறான்?” என்று கேள்விகளாய்க் கேட்டுத்தள்ள…

“இல்லணா… அவங்க யூ..எஸ் போயிருக்காங்க! வர இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் ஆகும்” என்றவள்… தொடர்ந்து… உடம்புக்கு ஒண்ணுமில்லை… ஆனால் மனசுதான்ணா கொஞ்சம் சரியில்லை…” என்க..

அவன் மல்லியைப் பார்க்கவும்… அதன் அர்த்தம் புரிந்ததுபோல்…

“அண்ணா! நீங்க மல்லியைக் கல்யாணம் செஞ்சிருக்கீங்க… உங்க செலேக்சன் அவ… உங்களை மாதிரிதானே இருப்பா!… அதனால, எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை…  இதைப் பற்றி உங்களிடம் சொன்னால்… என் டென்ஷன் கொஞ்சம் குறையும்…” எனத் தாமரை சொல்லவும்…

ஆதியிடம்… அவள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையும்… அதே போன்று அவள் தன்னையும் ஏற்றுக்கொண்டதையும்… நினைத்து… வியப்புடன் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி…

“என்னம்மா… உன் அப்பாவையும்…ரத்தினத்தையும் பற்றிய கவலையா?” என்று ஆதி கேட்க…

“அவங்களைப் பற்றி எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லன்னா… அப்பாவும் அவனும் செய்யும் எல்லா அராஜகமும் எனக்குத் தெரியும்… இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆகும்னு நினைத்தேன்… சீக்கிரமாகவே… மாட்டிக்கொண்டார்கள்…” என அவள் வேதனையாகச் சொல்லவும்…

அவளைப் பார்த்து ஆதிக்கு, மிகவும் வருத்தமாகிப்போனது… “வேறு வழியில்லை… இதை அவள் புரிந்துகொண்டதே போதும்!!” என்று நினைத்தவன்… “வேறு என்ன பிரச்சினைமா?” என்க…

“நீங்கள் வருவதற்கு முன்பாக… இங்கே ஒரு பெண் வந்திருந்தாள் அண்ணா!! அவள்… ஒரு பெண்ணுக்கு சினை முட்டை தானம் செய்வதற்கான செக்கப்பிற்கு வந்திருந்தாள்…”

“அவளை இதற்கு முன்பு ஒரு முறை இங்கே பார்த்தது நினைவில் வர… அது பற்றிக் கேட்கவும்… கதறித் தீர்த்துவிட்டாள் அண்ணா” என்று தாமரை சொல்லவும்…

இருவருமே… அமைதியாக அவள் சொல்வதை கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்… தொடர்ந்தாள் தாமரை…

“அவளோட கணவன்… அவளை நிர்பந்தப்படுத்தி… அடிக்கடி இந்தச் செயலில் அவளை ஈடுபடுத்துவதாகச் சொன்னாள்! அதற்கு அவளது மாமியாரும் உடந்தையாம்… பல ஹார்மோன் மாத்திரைகளைச் சாப்பிட்டு… அவள் உடல்நிலை வேறு மிகவும் மோசமாக இருக்கு…”

“அந்த எக் ரெசிபியன்ட்… யாரோ ஒரு புரோக்கர் மூலமாக இவர்களை அணுகியிருப்பாங்க போலிருக்கு…”

“நாற்பதாயிரம் வரை கொடுப்பங்களாம்…”

“இதை யாரிடமும் சொல்லிடாதிங்கன்னு அழறா அண்ணா!”

“அவங்க இங்கே வந்த பிறகு… இதைப் பற்றி சொல்லி… எதாவது செய்யணும்” என்று முடித்தாள் தாமரை…

தாமரையின் பேச்சில் கவனமாக இருந்த ஆதி… அப்பொழுதுதான் மல்லியைக் கவனித்தான்… அவள் முகம்… ஜிவு… ஜிவு… எனச் செய்வது போய் இருந்தது…  இருந்த மல்லியின் முகம் மறுபடி சிவத்திருக்கவும்… காய்ச்சல் அதிகமாகிவிட்டதோ எனப் பதறிய ஆதி… அவள் நெறியில் கை வைத்துப் பார்க்க… சூடு அதிகம்… இல்லை…

அவன் செயலைப் பார்த்து சிரித்த தாமரை… “அண்ணா… அவளுக்கு… சாதாரண காய்ச்சல் தான்… நீங்க பதறாதீங்க!” என்க…

“இல்லம்மா! காலையில் ரொம்பவே கொதித்தது… அதனால்தான் பயந்துட்டேன்!” என்றான் ஆதி…

பிறகு அவளிடம் விடைபெற்று, டெஸ்ட்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு… வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தனர் இருவரும்…

மதிய உணவு உண்டுவிட்டு… மல்லி மருந்துகளையும் சாப்பிட்டுவிட்டு… அவர்களது அறைக்கு வரவும்… நேராக பால்கனிக்குச் சென்று கூடை ஊஞ்சலில்… ஓய்வாக உட்கார்ந்து கொண்டாள் மல்லி…

அவளைப் பின் தொடர்ந்து வந்த ஆதி… “இங்கே அனல் காற்று வீசுது மல்லி… உள்ளே வந்து… AC போட்டு படுத்துக்கோமா…” என்க…

“இல்ல மாம்ஸ்… எனக்கு இங்கேயே கம்பர்டபுலா… இருக்கு என்றவள்…

கண்களை மூடி வசதியாகச் சாய்ந்துகொள்ள… அவளது விழிகளில் கண்ணீர் வழிந்தவண்ணம் இருந்தது…

அதைப் பார்த்த ஆதி… “ஏய்! மல்லி! என்னப்பா ஆச்சு… ஏன்பா அழுற? அம்மாவைப் பார்க்கணுமா?” எனப் பதற…

“இல்ல மாம்ஸ்! நான் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தேன்” என்க…

“இந்தப் பெண்ணை?” என்றவன்… அதற்குள் அவள் சொன்னது புரியவும்…

“ஓ!!” என்றான்.

“உங்க ஃப்ரண்ட் நல்லவர் இல்லை மாம்ஸ்!” என்றாள்… மல்லி…

“நீ என்ன சொல்ல வர மல்லி?” என அவன் கேள்வி கேட்க…

“அந்தப் பெண்ணுக்கு நாமதான் உதவி செய்யணும் மாம்ஸ்!” ஏன்னா அந்தப் பெண் சொன்ன விஷயம்… வினோத்திற்கு தெரிந்துதான் நடந்திருக்கும்! வறுமைல கஷ்டப்படறவங்கள தன்னோட லாபத்துக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்… ஒரு மோசமான ஜென்மம் மாம்ஸ் அவன்” என்றவளை விசித்திரமாகப் பார்த்தவன்…

“புரியல” என்க…

நான் அந்த மருத்துவமனைக்கு முன்பே ஒரு முறை போயிருக்கேன்! ” என்றாள் மல்லி…

“தெரியும்!” என்றவனை…  ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தவள்…

“நீங்க நினைப்பதுபோல் நான் மயங்கி விழுந்த அன்று இல்லை… அதற்கு முன்பே ஒருமுறை அங்கே போயிருக்கிறேன்!” நக்கலாகச் சொன்னவளை… உதடுகளில் பூத்த புன்முறுவலோடு பார்த்தவன்…

“தெரியும்!! ஜூன் 6.. 2017!! “என்றவன்…

“அந்த நாளை நீ மறந்தாலும்… என்னால் மறக்க முடியாது மல்லி!! ஏன் தெரியுமா?!!” புன்னகையுடனேயே சொன்னான் ஆதி…

“ஏனென்றால்… இரும்பாக இருந்த என் இதயத்தை… இளக்கி… அதைத் திருடி… உன்னுடன் நீ எடுத்துப் போன நாள் அது மல்லி!!” முடித்தான் தேவாதிராஜன்…

உறைந்துபோய் அவனையே கண்களை இமைக்காமல்! பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மரகதவல்லி!!!

ver 18

வேர் – 18

இதழிக்கு தன் சங்கிலியை அனுவித்த சக்தி பாட்டியை பார்த்து நின்றான்.. கண்களில் “ உனக்கு சந்தோசமா பாட்டி “ என்னும் விதமாக நின்றிருந்தான்… இதழிக்கோ அத்தனை சந்தோசம்… “ தன் காதல் இத்தனை சீக்கிரம் நிறைவேறும்என அவள் நினைக்கவே இல்ல.. அதே சந்தோசத்துடன் சக்தியை பார்க்க அவனோ பாட்டியை கண்ணெடுக்காமல் பார்த்து நின்றான்….

பாட்டி அசதியில் தூங்க… எல்லாரும் வெளியில் செல்ல இதழி பாட்டி அருகில் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்…

தன் அறைக்கு சென்ற லக்ஷ்மிக்கு இருப்பே கொள்ளவில்லை… அவர் எண்ணம் முழுவதும் வேறாக இருந்தது.. ஆனால் நடப்பதோ எல்லாம் தலைகீழ்…

“ இந்த இருவரையும் அவருக்கு எப்பொழுதும் பிடிக்கவே செய்யாது.. ஆனாலும் வெற்றி – இனி விஷயம் கேள்வி பட்டதில் இருந்து அவர் அமைதியாக இருக்க ஒரே காரணம் சக்தி மட்டுமே…

ஒருவேளை தன்னுடைய வெறுப்பை அப்பட்டமாக இனியாள் மீது காட்டினால், சக்தி கூறுவதுப் போல் வெற்றி அவளை திருமணம் செய்து வந்துவிட்டால் அவரால் ஒன்னும் செய்யமுடியாதே. அது தான் அமைதி காத்தார்…

அதிலும் சக்தியும் இருவர் மேலும் பாசமாக இருக்கிறான்… ஒரு வேளை தான் வெற்றி கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் கூறவில்லை என்றால், வெற்றிக்காக அவன் இதழியை திருமணம் செய்து விட்டால் அவளின் கெளரவம் என்ன ஆகும்..? மதிப்பு என்ன ஆகும்.. அவளின் தோழிகளே “ வேலைகாரியின் மாமியார் “ என்று கூறிவிடுவார்களே..?

அதனால் தான் முதலில் இருந்தே அவர் இருவரையும் வெறுத்தார்… எப்படியும் யாராவது ஒருவரை வீட்டை விட்டு விரட்டி விட்டால் மற்றவள் தானாக வெளியில் செல்வாள் அதனால் தான் அவர் வெற்றி – இனி காதலை கண்டும் காணாமல் இருந்தார்… “ தான் எது கூறினாலும் எதிர்த்து பேசும் இதழியை முதலில் விரட்ட எண்ணினார்.. இனியாளோ அவர் எது கூறினாலும் அமைதியாக செல்வாள்.. அதனால் தான் அவரின் முழு கோபமும் இதழியை தாக்கியது….

இப்பொழுதோ எல்லாம்.. எல்லாம் மாறிவிட்டது… “ சக்தி இப்படி செய்வான் என்று அவர் நினைக்கவே இல்ல.. தாலி காட்டலியே வெறும் சங்கிலி தானே போட்டிருக்கிறான்… அவளை சீக்கிரம் வீட்டை விட்டு விரட்டுவோம்.. இவளை விரட்டி விட்டால் இனியாள் தானாக விலகி விடுவாள்.. கொஞ்ச நாள் சோகத்தில் வெற்றி சுத்துவான் பிறகு சரி ஆகிவிடுவான்.. தன் தகுதிக்கு ஏற்ப ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்து வைத்தால் போதும்  “ என எண்ணிக் கொண்டார்… அதன் பிறகு தான் அவருக்கு நிம்மதியாக இருந்தது…

பாட்டியை தான் பாத்துக் கொள்வதாக கூறி இனியாள் வர.., மெதுவாக பாட்டியின் தலையை கோதிய அவள் தங்கள் அறைக்கு சென்றாள்…. இனி பாட்டி அறைக்கு வந்த கொஞ்ச நேரத்தில் வெற்றியும் வர…

“ இங்க என்ன பண்ணுற இனி “ என கேட்டுக் கொண்டே அவர் அருகில் அமர.. இனியாளோ பாட்டியை பார்த்து அமர்ந்திருந்தாள்..

“ பாட்டிக்கு இப்படி ஆகும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை இனி… பாட்டிக்கு வீசிங் உண்டுன்னு உனக்கு தெரியும் தானே… ஆனால் கீழே விழுந்ததில் பாட்டிக்கு இல்லாத நோய் எல்லாம் வந்துட்டு…. டாக்டர் வேற நாள் குறிச்சுட்டார்… எப்படியோ அண்ணன் கல்யாணத்தை முடிச்சுட்டாங்க….

அண்ணனும் பாட்டிக்காக மட்டும் தான் இதழியை கல்யாணம் முடிச்சுருப்பாங்க… இல்லன்னா அம்மா சொல்லுறதை தான் செய்வாங்க… என்னைவிட அம்மாபிள்ளை அவன் தான்…. அம்மா எது சொன்னாலும் அப்படியே செய்வான்… கோபம் வந்தா அம்மாகிட்ட அதை எடுத்து சொல்லி புரியவைப்பான்….

இப்போ அம்மாவுக்கு சுத்தமா உங்களை பிடிக்கவே செய்யாது… எப்படி அவளை ஏத்துப்பாங்கன்னு தெரியல… ஆனாலும் அண்ணன் அம்மா கிட்ட சொன்னா அம்மா கேட்பாங்க “ என கூற..

அமைதியாக கேட்ட இனி தலையை ஆட்டிக் கொண்டாள்… “ என்ன ஆனாலும் சக்தி இதழியை பார்த்துக் கொள்வான் “ என வெற்றிக் கூறியதை கேட்டு முழுமையாக நம்பினாள்…

“ சரி இனி பாட்டியை பாத்துக்கோ.. குட் நைட் பொண்டாட்டி “ என கூறி கண்ணடித்து சென்றான் வெற்றி…

அறைக்கு சென்ற இதழிக்கு தூங்கம் என்பது வரவே இல்லை… அவன் அணிவித்த சங்கிலியை எடுத்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்…. அந்த நிமிடம் அவளுக்கு எதுவுமே நினைவில் இல்ல…

“ லக்ஷ்மிக்கு தன்னை பிடிக்காது என்பதும், கண்ணுபாட்டி உடல்நிலை சரி இல்லாமல் இருக்கிறார் என்பதும் “ இப்படி எதுவும் நினைவில் இல்ல.. தான் இப்பொழுது சக்தியின் மனைவி…!! அவள் ஆசைப்பட்ட குட்டிமாமாவின் மனைவி…!!

இந்த நாள் அவள் வாழ்வின் வசந்த நாள்…!! அவன் நினைவுகள் உலர்ந்து சருகாய் போகுமோ என எண்ணி ஏங்கி இருந்த நாட்கள் போய்.., அவன் நிஜமாய்..!! பசுமையாய்…!! அவளில் நிலைத்திருக்க வைத்த நாள்..!!! அவளுக்கே அவளுக்காக அவள் குட்டிமாமா வந்துவிட்டான்… அந்த நினைவே அவளுக்கு தித்திப்பாய் இனித்தது…!!!

கட்டிலில் புரண்டுக் கொண்டு சக்தியை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தவளின் மனதில் கவிதை சிதறல்கள்…,

“ இப்பொழுதெல்லாம் என் ஆழ்மன உணர்வுகளில் எல்லாம் உன் முகவரி…

என் முகமோ உன் காதல் நோக்கி தவமிருக்க..

நீயோ உன் திமிரையும், உன் கர்வத்தையும் கட்டிக் கொள்கிறாய்…

உன்னை கண்டு எத்தனை முறை விழி நாணமுற்று கண்களை மூடினாலும்..,

என்னை கட்டிக் கொள்ளாமல் உன் திமிரையும், உன் கர்வத்தையும் கட்டிக் கொள்கிறாய்…

எப்பொழுது உன் கர்வத்தையும், திருமிரையும் உடைத்து என்னை கட்டிக் கொள்வாய்..”

சிறு வெட்க புன்னகை ஓன்று அவள் முகத்தில் அழகாக தோன்றி அவன் அருகில் இல்லாமலே அவளை சிலிர்க்க வைத்தது…

“ ஏய்.. பெண்ணை..!! உனக்கு என்ன ஆனது… என்றும் இல்லாமல் இன்று இப்படி அவனுக்காக உருகுகிறாய்… எப்படி..? எதில்..? அவனிடம் இப்படி தப்பிக்க முடியாமல் சிக்கிக் கொண்டாய்…!! சொல் பெண்ணே..!!! “ என அவள் மனசாட்சியே அவளிடம் கேள்வி கேட்பதுப் போல் இருக்க…

அதை எல்லாம் கவனிக்காத அவள்.. மீண்டும் கனவுலகில் செல்ல.. அவளின் காதல் மனதோ

 “ நீ அணைக்கின்ற வேளையில் உயிர்பூ திடுமென்று மலரும்..” என்று பாடிக் கொண்டிருக்க…

தோட்டத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த சக்திக்கு “ பாட்டியின் உடல் நிலையே மனதில் வந்து அவனை இம்சித்தது…. கூடவே இதழி நினைவும் வந்து முகத்தில் சிறு புன்னகையை பரிசாக தர.., அவன் விழிகளில் ஆயிரம் உணர்வுகள்….

“ ஏய்… பொண்ணே…!! என்ன மாயம் செய்தாய்…!! “ என அவன் மனது, அவளிடம் கேள்விக் கேட்க…. அவளை உடனே பார்க்கும் ஆவல் எழ.., அவளை நோக்கி சென்றான் அவன்…

அவன் நினைவில் மூழ்கி இருந்தவளை அறைகதவை திறக்கும் சத்தம் கேட்க.., அவசரமாக எழுந்த அவள் திரும்பி பார்க்க…, அங்கு சக்தி நிற்க…

“ குட்டிமாமா… எ.. என்ன மாமா “ என தயக்கமாக, நெஞ்சில் படபடப்புடன் கேட்க…

“ என் பொண்டாட்டியை பார்க்க வந்தேன்… ஏன் வரக்கூடாதா “ என மெதுவாக ஆழ்ந்த குரலில் கண்ணடித்து கேட்க…

இன்று அவனின் குரலில் பெரும் வித்தியாசம் தெரிவதாய்… மெதுவாக தலை குனிந்தவளை ரசனையாக பார்த்த அவன் “ பாட்டியை நினைச்சா தூக்கம் வரல இதழி, அதான் கொஞ்ச நேரம் உன்கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கலாம்னு வந்தேன் “ என கூறி அவளுடன் கட்டிலில் அமர…

அவளின் மனதோ “ டேய்.. மாமா நீ வேணா பேச வந்திருக்கலாம்… உன்னை இன்னைக்கு என்னமோ நிமிர்ந்து என்னால் பார்க்கவே முடியல.. என்னமோ ஆகுது “ என அவள் மனதுடன் புலம்பி கொண்டே தனது அணிந்திருந்த குட்டி ஷர்ட்டை இழுத்துக் கொண்டே தவிப்புடன் நிற்க…..

அவளின் புலம்பல் அவனுக்கு கேட்டதோ..? இல்ல அவளை பார்த்து அவனில் தயக்கம் வந்ததோ என்னவோ ஏதோ ஒன்று அவனை தாக்க “ சரி நாளைக்கு பேசலாம் “ என அவன் கிளம்ப…

அவன் கிளம்புகிறானே என்ற தவிப்பில், வேகத்தில் அவனின் கையை பிடிக்க.., அவள் வேகமாக பிடித்தாளோ..? இல்லை அவன் வேகமாக திரும்பினானோ..? ஏதோ ஒன்றில் அவன் அவளுடன் நெருங்கி வர..,

அவளின் “ குட்டிமாமா “ என்ற அழைப்பில் “ லிப்ஸ் “ என அவளின் இதழை வருடிய அவனின் மூச்சு காற்று, அவள் மூச்சு காற்றுடன் கலக்க… அவளின் நெஞ்சாங்கூடு ஏறி, இறங்க.. அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்….

என்ன நிகழ்ந்ததென்று அறியாமல், அவள் அவனில் சாய அந்த ஒரு அணைப்பு அவனுக்கு போதுமானதாக இருக்க.., தன் சங்கிலி அவள் கழுத்தில் இடம் பெற்றிருப்பதைக் கண்டு அவள் யார் என்று அவனுக்கு அடையாளம் காட்ட., கவலையில் இருந்த அவன் மனதுக்கு, அவளின் அந்த அணைப்பு ஆறுதலளிக்க…,    

அந்த ஒரு நொடி ஆறுதல், அவனுக்கு இனிய பாலமாய் இருக்க.., அவளை கைகளில் ஏந்திக் கொண்டான்… அந்த ஒரு கணம் இருவரும் தன்னிலை இழக்க… அவளுடைய காதலும், அவனுடைய சொல்லா காதலும், அலைபுறும் மனதும் அமைதியடையும் தருணமாய்…!!!

மறுகணமே இதழியின் இதழை ஓலையாக்கி.., அதில் இன்பத்தின் முகவரியை எழுத ஆரம்பித்தன அவனின் உதடுகள்…

அந்த நிமிடமே ஒரு இனிய கனவு இருவருள்ளும் உருவாக்கிட.., இதழியின், இதழும், உடலும் வெட்க பூக்கள் பூக்க ஆரம்பித்தன….

அந்த இளவேனில் இரவில் யாருமே எதிர் பாராத நிகழ்வாய் அவர்களின் திருமணதிற்கு ஒப்புதலாய் நடந்தேறியது.., அவர்களின் அழகிய இல்லறம்….

அவள் அவனிடம் தேடிய நேச தருணங்களாய்.., அவன் அவளுடன் சரண் புகுந்த அந்த நிமிடங்கள் ஆறுதல் நிமிடங்களாய் மாற..,

ஜன்னல் வழியே தெரிந்த தென்னை மரங்கள் தென்றல் காற்றுடன் உரசி காதல் வசனம் பேச.., சக்தியோ தன் மனைவியிடம் ஆறுதலையும், அவளே அறியாத அவனின் காதலையும் தேடிக் கொண்டிருந்தான்….

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

காலையில் திடீரென விழிப்பு தட்ட… எழுந்தவளுள்  இனம் புரியாத சோர்வில் உடல் தத்தளிக்க.. விழித்த பிறகே தன் நிலை உரைக்க… டக்கென எழுந்து அமர்ந்தாள் இதழினி..

குட்டிமாமாவின் முதல் முத்தம்… உயிர் வர இனிக்க செய்தது.. அப்பொழுது தான் சக்தியின் நினைவு வர அவன் பக்கம் திரும்பி பார்த்தாள் அவள்… அவன் இருந்த இடம் காலியாக இருக்க.. மணியை பார்க்க அது அதிகாலை 4 என்று காட்ட..

குட்டிமாமா எப்போ எழுந்தாங்க.?.. எங்க போனாங்க..? இப்படி சொல்லாம கொள்ளாம கிளம்பிருக்காங்க..?என அவளுள் பல கேள்விகள் உதிக்கும் தருணம் அறைக்கதவு வேகமாக தட்டப்பட.., அப்பொழுது தான் தன் கோலம் தெரிவதாய்….  தான் இருக்கும் நிலை அறிந்து கதவை திறக்காமலே ” என்ன ” என கேட்க..

இதழி கண்ணுபாட்டி இறந்துட்டாங்க.. சீக்கிரம் வா ” என கூறி இனியாள் செல்ல… அப்படியே அதிர்ந்து நின்றாள் அவள்.. 

என்னை மாமா கூட சேர்த்துவைக்க தான் உயிரை பிடித்து வைத்திருந்தீங்களா பாட்டி.? எனக்கும் மாமாவுக்கு திருமணத்தை செய்து வைத்து, எங்களை வாழ்கையில் இணைக்க தான் இத்தனை நாள் இருந்தீங்களா ?  ” என கேவலுடன் குளியலறையில் புகுந்துக் கொண்டாள் இதழி….. கண்களில் அருவியாக நீர் வழிய குளியல் அறையில் நின்றிருந்தாள்…

எப்படி..? நேற்று கூட நன்றாக இருந்து எங்கள் திருமணத்தை நடத்தி வைத்தாரே… குட்டிமாமா.. மாமா ” என சக்தியின் நியாபகம் வர அவசரம் அவசரமாக குளித்து வெளியில் வந்தாள்…

அழுத அறிகுறியாக கண்கள் வீங்கி.., வெளியில் வந்தவளை கண்ட இனியாள் அவள் அருகில் வர.., இருவரும் அப்படியே வாசலில் நின்றுக் கொண்டனர்… இதழியின் கண்கள் சக்தியை தேட அவனோ பாட்டியின் அருகில் நின்றிருந்தான்… அவள் அறை விட்டு வெளியில் வரவும் பார்த்தவன் தான் அதன் பிறகு அவள் பக்கம் அவன் திரும்பவே இல்லை…

அதன்  பிறகு எதற்கும் நேரம் இல்லாமல் போக.. அன்று மாலையே பாட்டியின் இறுதி சடங்கும் முடிந்தது… இதழி விழிகளோ சக்தியை தொடர. அவனோ அங்கு ஒருத்தி இருப்பதுப் போல் காட்டிக் கொள்ளவே இல்லை…

அதுக்கடுத்த நாளே நாராயணன் சக்தி – இதழி இருவரின் திருமணத்தையும் கோவிலில் சட்டப்படி நடத்த வேண்டும் என்று லட்சுமியிடம் கூற…

அடுத்த நாளே காலையில் லட்சுமி ஜோசியரை அழைத்து வந்தார்…., யோசனையாக பார்த்த நாராயணன் எதுவும் கூறாமல் அவர் அருகில் அமர…. வெற்றி, சக்தி இருவரும் வேலை இருப்பதாக வெளியில் கிளம்பினார்கள்…

அவர்கள் கிளம்பவும் நல்ல நாள் பார்க்க லட்சுமி கூற..  நாட்களை கணித்த அவர் “ நாள் நன்றாக இல்லை, அதிலும் இப்பொழுது திருமணம் நடந்த நாள் மிகவும் மோசமான நாள் அதனால் தான் வீட்டில் ஒரு உயிர் சென்றிருக்கிறது…  

அப்படி  நடந்தால் மேலும் உயிர் இழப்பு வரும், தொழில் விட்டு போகும் என இதழினியின் பிறந்த பலனும், சக்தி பலனும் வைத்து கூற இதழி அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்… “ பொதுவாக இன்னும் ஒரு வருடத்திற்கு இந்த பெண்ணின் ராசி சரி இல்லை “ என கூற நாராயணனோ யோசனையாக லக்ஷ்மியை பார்க்க…

ஆனால் லக்ஷ்மியோ அவரை எதிர் பார்வை திருப்பி பார்க்க.. அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டார் நாராயணன்… லக்ஷ்மிக்கு எப்படியாவது இதழியை வீட்டை விட்டு அனுப்ப வேண்டும்… அதனால் அவர் ஜோசியரை அழைத்து வந்தார்…., அவர் கூறியதுப் போலவே ஜோசியர் கூறினார்… ஆனால் லக்ஷ்மி கூறாதது பற்றியும் ஜோசியர் கூற அப்படியே பார்த்து நின்றார்… “ உண்மையாகவே இவள்களின் ராசி சரி இல்லையோ..? “ என எண்ண ஆரம்பித்தார்…

அந்த நாள் அமைதியாக கழிய.. சக்தி வீட்டுக்கு வரவே இல்ல.. அப்படியே பாட்டியின் சமாதியில் அமர்ந்துவிட்டான்…

அவனுக்கு தான் செய்தது.. சரியா தவறா என்று தெரியவே இல்லை… அதிலும் பாட்டி முன் தன் சங்கிலியை அவளுக்கு அணிவித்து விட்டான் தான்… ஆனால் இரவு அவளை எடுத்துக் கொண்டது தவறு என்றே அவன் மனதுக்கு பட்டது… அவள் எப்படி எல்லாம் தன்னை காதலித்தாள், ஆனால் நான் அவளின் காதலுக்கு மரியாதையை எதுவும் செய்யாமல், அதிலும் அவள் ஆசைப்பட்ட மாதிரி “ உன்னை தான் கட்டிக் கொள்வேன் “ என்று கூறாமலே அவளை எடுத்துக் கொண்டது “ தவறு “ என அவன் பாட்டியிடம் கேள்விக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தான்..

அதனால் தான் அவன் அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்காமலே சுற்றிக் கொண்டு இருந்தான்… அன்று இரவு இதழி சக்திக்காக வெளியில் காத்திருக்க அவன் அன்று முழுவதும் வீட்டுக்கு வரவே இல்லை… இதை யோசனையாக பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார் லக்ஷ்மி… அடுத்த நாள் இனியாள் ப்ராட்டிக்கல் என அவள் காலேஜ் கிளம்பி சென்றாள்…,

எங்கும் செல்ல, யாரையும் பார்க்க விருப்பம் இல்லாத சக்தி அவன் அறையில் இருந்து இதழியை கவனித்துக் கொண்டு இருந்தான்… அன்று நடந்ததை பற்றி அவளின் முகத்தில் ஏதாவது பிடித்தமின்மை தெரிகிறதா. என பார்க்க.. அவள் எப்பொழுதும் போல் இருக்க… “ இதழிக்கு தன் மேல் எத்தனை காதல் “ என அவளின் நினைவில் இருக்க…., அவனை நோக்கி சென்றார் லட்சுமி…

“ சக்தி “ என அழைக்க..

“ என்னம்மா “ என கேட்டு அவரைப் பார்த்து சக்தி திரும்ப…

” சக்தி ஏண்டா இப்படி பண்ணுன…? அவளை எதுக்குடா கல்யாணம் பண்ணுன  ” என கேட்க..

ம்மா… நானும் பாட்டி இப்படி சொல்லுவாங்கன்னு எதிர் பார்க்கலை.., நானும் உங்க இஷ்டப்படி தான் கல்யாணம் பண்ணனும்னு இருந்தேன்… ஆனால் அவளை எனக்கு..” என “ எனக்கு அவளை பிடிக்கும்மா.. உங்க இஷ்டபடி தான் கல்யாணம் செய்யணும்னு இருந்தேன் “ என்று சொல்ல வரும்முன் அவனின் போன் ஒலிக்க.. அதை எடுத்து பேசிக் கொண்டே பால்கனிக்கு சென்றான் சக்தி.. 

லக்ஷ்மி நல்ல நேரமா.? இல்லை இதழியின் கெட்ட நேரமா..? எது என்று தெரியாமலே… சக்தியை சாப்பிட அழைக்க அவன் அறைக்கு வந்தவளின் காதில் அவன் பேசுவது அப்படியே விழ.., இதழி மனது அப்படியே ஒரு நிமிடம் தன் இயக்கத்தை நிறுத்தியது..

” குட்டிமாமா பாட்டிக்காக தான் என்னை கல்யாணம் பண்ணுனாங்களா..? அவங்களுக்கு என்னை பிடிக்கவே இல்லையா..? அதனால் தான் என்னை கட்டுவீங்களா..? என கேட்கும் நேரம் எல்லாம் முறைத்து விட்டு சென்றார்களா..? அப்போ அன்று நடந்தது..?  “ என அவள் மனது அவன் பேசியதை அறைகுறையாக கேட்டு அவள் மனத்தை வேதனை செய்தது..

அதிலும் அவள் மனது ” அவன் தான் பாட்டியை நினைச்சு தூக்கம் வரலைன்னு சொன்னானே.. அதனால் உன்னை தேடி வந்திருப்பான்… அவனுக்கு உன் மேல் காதலும் இல்லை…. எதுவும் இல்லை…. இப்பொழுது கூட என்ன சொல்கிறான் அவன் அம்மாவின் இஷ்டபடி தான் கல்யாணம் பண்ண எண்ணினானான்..? இன்னும் இவனுக்காக, இவன் பின்னாடியே சுத்த போறியா என அவளின் மனது கேள்வி கேட்க… அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

உண்மை தானே… என்றாவது அவன் அவளை பிடிக்கிறதாக சொல்லிருக்கிறானா.. ?  இல்லையே..? அப்போ எந்த தைரியத்தில் அவனிடம் நீ உன்னை இழந்து நிற்கிறாய்..? அந்த ஒற்றே சங்கிலிக்காக உன் வாழ்கையை பணயம் வைத்துவிட்டாயே என அவளிடம் கோபமாக சாட பதில் இல்ல… என்ன பதில் கூறுவாள் எல்லாம் உண்மை தானே… அடுத்து வந்த நேரம் எல்லாம் அவளுக்கு நரக நேரம்….

அன்று மதியமே வீட்டுக்கு போலீஸ் வர..,

அவர்களை கண்ட நாராயணன் “ என்ன “ என்று கேட்க….

 ” சார்… உங்க மேல கேஸ் கொடுத்திருக்காங்க… ஊரை சுற்றி பல நூறு கிலோமீட்டர் தள்ளி தான் சுண்ணாம்பு சூளை வைக்க வேண்டும்… அதிலும் இரவு நேரங்களில் எரிக்கும் சுண்ணாம்பு கல்லில் இருந்து வரும் புகையில் எதிரில் வரும் வண்டி அடையாளம் தெரியாமல் மோதி பல, விபத்து நடப்பதாக புகார் வருது சார்… ஒன்னு அதை இடம் மாற்றுங்க….. இல்லை என்றால் அதை மூட வேண்டும்..இப்போ எதுக்கு உங்களை அரெஸ்ட் பண்ணாமல் இதை சொல்கிறேன் என்றால் இந்த ஊரின் பெரிய மனிதர் நீங்க தான்.. சொன்னால் புரிந்துக் கொள்வீர்கள் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக தான் வீடு தேடி வந்து கூறுகிறோம் “ என கூற… வேறு வழியில்லாமல் தற்காலிகமாக அவர்கள் சூளையை மூடும் நிலை வர நாராயணன் மிகவும் தளர்ந்து விட்டார்..

சக்தி, வெற்றி இருவரும் அது சம்மந்தமாக அலைந்தனர்… இதழி பற்றிய நினைவில் குற்ற உணர்ச்சியாக சுற்றிக் கொண்டு இருந்த சக்தியின் மனதை இச்சம்பவம் முழுமையாக மாற்றியமைக்க அப்படியே அதில் கவனத்தை செலுத்த.. இத்தனை நாட்கள் அவள் அறியாமல், அவளையே கவனித்து வந்த சக்தி அதன் பிறகு அவளின் மேல் இருந்த பார்வையை விலக்கிக் கொண்டான்… அதிலும் அவன் அவளை கவனித்து பார்த்ததில் அன்று நடந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு “ இதழி முகம் வாடி இருக்கிறதா “ என பார்க்க…

அவளோ எப்பொழுதும் போல் தான் இருந்தாள்… லக்ஷ்மியும் அவளை இப்பொழுது எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கவும்.. தைரியமாக அவன் சுண்ணாம்பு சூளையை கவனிக்க சென்றான்… அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் லட்சுமி தன் வேலையை காட்ட ஆரம்பித்தார்… 

அவன் கிளம்பி செல்லவும் இதழியை அழைத்த லக்ஷ்மி பாரு உன்னால எல்லாம் போச்சு.. உங்களால உன் பாட்டி செத்துபோச்சு, உன்னை கல்யாணம் செய்து என் மாமியார் உயிரை எடுத்து விட்ட.. இப்போ ஜோஸ்யக்காரர் உன் ராசி சரி இல்லைன்னு சொல்லிட்டு போய் கொஞ்ச நேரம் கூட ஆகல… அதுக்குள்ள போலீசுக்கு போக வேண்டிய நிலைக்கு எங்களை கொண்டு வந்துட்ட.. இன்னும் இந்த வீட்டுல இருந்து யார் உயிரை எடுக்க போகிறாய்… உன்னை கையெடுத்து கும்பிடுகிறேன் எங்களை விட்டு எங்காவது சென்று விடு.. எத்தனை பணம் வேண்டும் என்றாலும் கேளு தாரேன்… ஆனால் என் குடும்பம் எனக்கு முழுசாக வேணும்….. அவன் உனக்கு செயின் போட்டது எல்லாம் கல்யாணமே இல்ல… அதை வைத்து மனதில் கோட்டை கட்டாதே… அவன் ஆசைப்பட்ட படி என் மகனை நிம்மதியா வாழ விடு ” என வீட்டில் வேலை செய்பவர்கள் எல்லார் முன்னும் அவளை கேட்க குறுகிப் போனாள் இதழினி…

அடுத்த நாட்களில் இருந்து லக்ஷ்மியின் பேச்சுக்கள் அதிகமாக இருந்தது… அதிலும் கூடவே சக்தி கூறியதும் நினைவில் வர, ” இனி இங்கு இருந்து யாருக்கும் பாரமாக தான் இருக்க வேண்டாம் ” என எண்ணிய அவள் வீட்டை விட்டு செல்ல முடிவெடுத்தாள்……

அவன் போலீஸ் ஸ்டேஷன் கலெக்டர் ஆபிஸ் என்று அவன் தொழிலை அவன் மீட்கவேண்டும்… சூளையை மீட்கும் வேலையை ஆரம்பித்தான்.. ஊரை விட்டு வெளியில் சூளையை அமைத்துக் கொள்கிறேன் ” என ஆர்டர் வாங்க அவன் அங்கும், இங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தான்..

” அவளிடம் ஒரு வார்த்தையாவது கூறி இருக்கலாம்..எதுவும் கூறாமல் அவன் அவளை தவிர்க்க…” வீட்டை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்ற முடிவை வலுகட்டாயமாக எடுத்தாள்.. ஒருமனதோ “ அவன் உனக்கு தாலிகட்டியவன் அவனிடம் பேசு.. எல்லாம் சரியாகிவிடும் “ என கூற…

இன்னொரு மனதோ “ அவன் கிட்ட போய் வாழ்கை பிச்சை கேட்க போறியா…? அவன் ஆசைப்பட்ட படி யாரை வேணா கல்யாணம் பண்ணட்டும்.. நீ இப்படி எல்லார்கிட்டயும் அவமான படணுமா..?  “ என கேட்க அவனை விட்டு இந்த வீட்டை விட்டு போகவேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே அவள் மனம் முழுவதும் நிறைந்திருக்க… உடனே செல்ல வேண்டும் என்ற முடிவை எடுத்தாள்..

அன்று இனியாள் காலேஜ் விட்டு வரவும் அவளை கட்டியணைத்து கதறிவிட்டாள் இதழினி ” அக்கா இனி நாம இங்க இருக்க வேண்டாம்… எனக்கு இங்க இருக்க பிடிக்கலை ” என அழ..

என்ன ஆச்சு இதழி சொல்லு “

அத்தை ரொம்ப பேசுறாங்க.. நான் ராசி இல்லாதவாளாம், நான் தான் கண்ணுபாட்டியை கொன்று விட்டேனாம்… இங்கு இருந்தால் இனியும் யாரையாவது கொன்று விடுவேனாம் .” என அழ.

இது எப்பவும் அத்தை சொல்லறது தானே இதழி இதுக்கு போய் அழலாமா.. நீ இப்போ சக்தி மாமா மனைவி.. நீ எதுக்கு வீட்டை விட்டு போகணும் ” என கூற..

இல்ல.. இது ஒரு கல்யாணமே இல்லையாம்… பாட்டிக்காக தான் என்னை குட்டிமாமா கல்யாணம் செய்தாங்களாம்… இல்லன்னா அவங்க அம்மா சொன்ன பெண்ணை தான் கல்யாணம் பண்ணிருப்பாங்களாம் “

உனக்கு இப்படி யார் சொன்னா..? “

மாமாவே அத்தை கிட்ட சொன்னதை நானே கேட்டேன் ” என இதழி கூற

அந்த நேரம் வெற்றி அவளிடம் அன்று கூறியதும் நினைவலையில்.. ” பாட்டிக்காக தான் அண்ணன் இதழியை கல்யாணம் செய்தான் ” என்ற வாக்கியம் இனியாள் நினைவில் வர…

லக்ஷ்மி கோவில்க்கு சென்ற நேரம் இருவரும் வீட்டை விட்டு சென்றனர்… மணி பாட்டி அடிக்கடி தூத்துக்குடி செல்வார்.. அப்படி செல்லும் பொழுது ஒருமுறை இனியாளையும் அழைத்து என்றார்… அங்கு செல்லலாம் என எண்ணி வெளியில் வந்து விட்டனர் இருவரும்…

யாருக்கும் சொல்லாமல் வெளியில் வர இனிக்கு இஷ்டம் இல்லை.. அதிலும் அவளின் வெற்றியிடம் கூறாமல் வர சுத்தமாக மனதில்லை… ஆனாலும் தன் தங்கையின் வேதனை பார்த்து உடனே கிளம்பி விட்டாள்…  இதழிக்கோ எதுவும் அவன் மனதில், மூளையில் இல்லை.. “ குட்டிமாமாவுக்கு என்னை பிடிக்கவில்லை “ அந்த ஒரு வாக்கியம் மட்டும் மனதில்…

இருவரும் பஸ்ஸ்டான்ட் உள் நோக்கி நடக்க… தூத்துக்குடி பஸ் வர ஏறிக் கொண்டனர்… அங்கு வந்து அவர்கள் தங்கி இருந்த வீட்டுக்கு செல்ல வீடு பூட்டி இருக்க… அங்கு ஒரு பாட்டி தங்கி இருப்பதாக அன்று கூறினார் மணிப்பாட்டி அங்கு அப்படியே நின்றிருந்தனர்.. சிறு கிராமாம் அதனால் பயமில்லாமல் நிற்க…

பக்கத்துக்கு வீட்டு பெரியவர் வந்தார்… வந்தவர் இருவரையும் ஊன்றி கவனிக்க… கண்டவர் மனதில் சந்தோசம் பொங்க அவர்களை நோக்கி ஓடி வந்தார் அவர்..

வந்தவர் “ யம்மாடி நீங்க பாண்டி பசங்க தானே “ என கேட்க 

அவரை கேள்வியாக பார்க்க…

அவளின் கேள்வியை அறிந்து “ நான் தான் பாண்டிக்கு இங்க வேலைக்கு இடம் பார்த்தேன்.. கல்யாணம் முடிந்த அன்னைக்கே இங்க வந்துட்டான்…. உங்களை பார்க்க அப்பிடியே ருக்கு மாதிரியே இருக்கு “ என கூற…

இனியாள் அவரை நோக்கி மெதுவாக புன்னகை புரிந்தாள்… “ இங்க என்ன பண்ணுறீங்க… யாரை தேடி வந்தீங்க “ என அவர் கேட்க… இதழி அமைதியாக நிற்க…

“ இங்க வேலை பார்க்க வந்திருக்கோம் அங்கிள்.. இனி இங்க தான் இருக்கணும்  “ என கூற…

அவர் மனதில் ” இவர்களின் மாமா வீட்டுக்கு செல்ல போகிறதா தானே சொன்னாங்க.. என்ன ஆச்சு  ” என்று கேள்வி தோன்ற ஆனாலும் இப்பொழுது எதையும் பேசவேண்டாம் என எண்ணி..

“ அப்படியா வாங்க… பக்கத்துக்கு வீடு தான் நம்ம வீடு.. என்னை உங்களுக்கு தெரியலியா.. சின்ன வயசுல இங்க தான் எப்பவும் இருப்பீங்க… என் பையன் தான் உங்க வயசு தோழன் “ என கூறி பழைய கதைகளை கூற இருவரும் வாசலில் அமர்ந்து கேட்டுக் கொண்டு இருந்தனர்.. இருவருக்கும் சிறுவயது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நினைவு வர அவருடன் அப்படியே ஒட்டிக் கொண்டனர்.. அவர் வீட்டில் இருக்க நினைத்து அங்கு சென்றனர்…..

வீட்டுக்கு வந்த வெற்றி எப்பொழுதும் போல் “ இனி “ என அழைத்துக் கொண்டே வர...

அவன் குரல் கேட்டு வெளியில் வந்த லக்ஷ்மி ” ஏண்டா வீட்டுக்கு வந்ததும் வாராததுமா.. இப்படி அந்த வேலைகாரிகளை ஏலம் போட்டுட்டே வார “ எனக்கேட்க..

“ ம்மா.. எத்தனை நேரம் சொல்வது அவங்க வேலைகாரிகள் இல்ல “ என கூற..

“ சரிடா.. இனி சொல்லலை.. ஆனா ரெண்டு பேரையும் காணும்… வீட்டை விட்டு போய்ட்டாளுக போல.. உன் பாட்டியை கைக்குள்ள போட்டுட்டு ஆடிகிட்டு இருந்தாளுக.. இப்போ அவர் இல்லை என்றதும் சொல்லாம, கொள்ளாம கிளம்பிட்டாங்க “ என கூறி அவர் செல்ல…,

“ ம்மா… என்ன சொல்லுறீங்க…. அவங்களை காணுமா..? “ என அதிர்ச்சியாக கேட்க..

“ ஆமா.. காணும்.. அவள்களுக்கு ஒரு நன்றி இருக்கா பார்த்தியாடா…. இத்தனை நாள் மூணு வேளை சாப்டாளுகளே… ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு கிளம்பினாள்களா.? “ என திட்ட…

கோபமான  வெற்றி “ இவரை திருத்த முடியாது “ என எண்ணி நாராயணனுக்கு அழைத்து கூற.., பதறிய நாராயணன் உடனே வீட்டுக்கு ஓடி வர.. லக்ஷ்மியோ அசையாமல் அமர்ந்து “ சின்ன மருமகள் “ சீரியல் பார்க்க…  

வீட்டுக்கு வந்த நாராயணன் அவரை பார்த்து “ லக்ஷ்மி என்ன இது, அவங்க எங்க “ என அமைதியாக, ஆனால் அழுத்தமாக கேட்க..

அவரை பார்த்த அவர் “ அவளுக ரெண்டு பேரையும் ஒரு வார்த்தை என்னை பேசவிடாம செய்திட்டு இப்போ அவங்க எங்கன்னு என்கிட்ட கேட்டா.? எனக்கு எப்படி தெரியும்.. நல்லா படிக்க வசீங்கல்ல. எங்க..?  யார் கூட போனாங்களோ..? யாருக்கு தெரியும்…அவங்களை நீங்க ஒரு வார்த்தை சொல்ல விடமாடீங்க.. அதுக்கு தான் தகுதி பார்த்து வீட்டுல யாரையும் சேர்க்கணும்.. அவளுக இஷ்ட படி இருக்க வச்சா.. இப்படி தான் சொல்லாம கொள்ளாம போவாளுக..? “ என கண்டபடி பேச…

“ லக்ஷ்மி “ என அதட்டிய நாராயணன் “ உன்கிட்ட பேசுறதும் அந்த சாக்கடையை மேல அள்ளி வீசுறதும் ஒன்னு.. நீ இப்படி மாறுவன்னு நினைக்கவே இல்லை லக்ஷ்மி “ என ஆத்திரத்துடன் ஆரம்பித்து கவலையில் முடித்தார் நாராயணன்…

அவர் அப்படி கூறவும் லக்ஷ்மிக்கு தன்னை குறித்தே ஆச்சரியமாக இருக்க… அமைதியாக இருந்தார்…

சக்திக்கு அழைத்த வெற்றி  நடந்ததை கூற “ டேய்.. பக்கத்துல எங்கையாவது போயிருப்பங்கடா… எனக்கு இன்னும் வேலை முடியல… இன்னும் ஒன் ஹவர்ல வாரேன் “ என கூற…

“ டேய் காணாம போனது உன் பொண்டாடிடா… “ என கோபமாக கத்த..

“ அவள் என் மனைவி என்று அவளுக்கு நினைவிருந்தால் இப்படி வீட்டை விட்டு சென்றிருக்க மாட்டாள் “ என நிதானமாக கூறி அழைப்பை நிறுத்தினான் சக்தி… அதற்குள் நாராயணன் தன் காரை எடுத்துக் கொண்டு அவர்களை தேடி கிளம்ப கூடவே வெற்றியும் சென்றான்….

அடுத்த கொஞ்சநேரத்தில் வீட்டை நோக்கி வந்த சக்தி “ அம்மா… “ என அழைக்க…

“ டேய்..!! என்னாச்சுடா உனக்கு… இப்படி ஏலம் விட்டுட்டே வாரே.. போன காரியம் என்ன ஆச்சு… நல்ல படியா முடிஞ்சுதா… இல்லையா.. “ என ஒரு தாயாக கேட்க..

“ ம்மா… என் பொண்டாட்டி எங்க “ என உறுமலாக கேட்க…

“ டேய்.. பொண்டாட்டியா.. யாருடா அது “ என கேலியாக கேட்க…

“ அம்மா… என்னை கோபப்படுத்தாதீங்க.. இதழி எங்க “ என நிறுத்தி நிதானமாக கேட்க…

“ அவங்க வீட்டை விட்டு போய்ட்டாங்க “ என நிதானமாக கூறினார் லக்ஷ்மி…

“ அவங்க யாருன்னு தெரியுமா..? “என்கிட்ட உண்மையை மறைக்க முடியாது என்னும் விதமாக கூர்மையாக பார்க்க..

உன் பார்வை என்னை ஒன்னும் செய்யாதுடா என பதில் பார்வை பார்த்த லட்சுமி “ ஓ.. தெரியுமே.. இந்த வீட்டின் வேலைகாரியோட பேத்தி “

“ அம்மா… உண்மையை சொல்லுங்க… அவங்க யாருன்னு உங்களுக்கு தெரியாது “ என அவரை கூர்மையாக பார்த்து கேட்க…

“ டேய் என்ன நீ அவளுகளுக்காக என்னை இப்படி நிற்க வைச்சு கேள்வி கேட்குற..? ” என கோபமாக லக்ஷ்மி கேட்க..

“ பதில் சொல்லுங்க அவங்க யாருன்னு உங்களுக்கு தெரியுமா..? தெரியாதா..? “

“ ஆமாடா.. தெரியும்.. குடும்ப மானத்தை கப்பல் ஏத்திட்டு ஒருத்தி ஓடிப் போனாளே அவ பொண்ணுங்க தான் இவங்க..”

“ அது தெரிஞ்சும் நீங்க அவங்களை இப்படி வீட்டை விட்டு போக வச்சுருக்கீங்க… வெற்றிக்கு உண்மை தெரிஞ்ச அதே நாள் உங்களுக்கும் தெரியும்… கண்ணு பாட்டிகிட்ட பேசுனதை கேட்டும் அவங்களை இப்படி போக வச்சுருக்கீங்க.. நான் படிச்சு.. படிச்சு சொன்னேன் அவங்களை ஒன்னும் சொல்லாதீங்க. சொல்லாதீங்கன்னு கேட்டீங்களா..? “

“ டேய்.. என்னடா நீ.. அவங்களுக்காக என்கிட்ட இப்போ சண்டை போடுற… எனக்கு அவங்களை பிடிக்கல.. அந்த வேலைகாரனோட பொண்ணுகளை என் வீட்டு மருமகளா ஏத்துக்க என்னால் முடியாது… உங்க பாட்டி அவங்களை என் மருமகளா கொண்டு வர பாக்குறாங்க… எனக்கு யார் மருமகளா வரணும் வர கூடாதுன்னு நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன் உன் பாட்டி இல்லை… அதனால் அதை தெரிஞ்ச அவள்களே வீட்டை விட்டு போய்டாளுக… இனி எனக்கு ஒரு பிரச்னையும் இல்ல…. நம்ம தகுதிகேற்ப நித்தியை கட்டிட்டு சந்தோசமா இருடா… உனக்கு தொழிலுக்கும் உதவி செய்வாள்..” என அவன் நிலை அறியாது அவர் தன் கற்பனையை கூற..

“ ஏன்மா.. இப்படி இருக்க நீ… கொஞ்சமாவது குணத்தை மாத்துங்க… அவங்க உங்களை என்ன செஞ்சாங்க.. நீங்க இப்படி அவங்களை விரட்டி எப்படியோ போகட்டும்னு விட்டுருகீங்க… அப்போவோட தங்கச்சி பொண்ணுங்க என்று தெரிந்தே விரட்டிருகீங்க…. இங்க பாருங்க.. இத்தனை நாள் உங்க இஷ்டபடி தான் அவளை கல்யாணம் பண்ணனும்னு இருந்தேன்… ஆனால் பாட்டியோட ஆசைக்காக தான் அவளுக்கு என் செயின் போட்டு மனைவியா ஏத்துகிட்டேன்… உங்க கையால தாலி வாங்கி அவளை கட்ட நினைத்தேன்… இப்போ எல்லாம் போச்சும்மா…

அவளோடான கல்யாண வாழ்க்கை எப்படி எல்லாம் இருக்கணும்னு நினைச்சேன் எல்லாத்தையும் அழிச்சுடீங்களே.. ஏன்மா இப்படி பண்ணுனீங்க..”

“ டேய் சக்தி நான் உன் நல்லதுக்கு தான் செய்தேண்டா… உனக்கு தான் அவளை பிடிக்காதே.. பிடிக்காதவள் கூட எப்படிடா வாழ்வா நீ..? அம்மா உன் நல்லதுக்கு தான் எதுனாலும் செய்வேன்.. சும்மா புலம்பாம… போ பொண்டாட்டியாம்.. பொண்டாட்டி போடா டேய்  “ என கூற

“ ம்மா… அவளை பிடிச்சு தான் கல்யாணம் பண்ணுனேன்… பல வருசமா மனசுல இருக்கா. அதை கூட உங்களுக்காக தான் அவகிட்ட சொல்லாம மறைச்சேன்.. உங்க இஷ்ட படி அவளை கைபிடிக்கணும்… இதழி கூட திகட்ட திகட்ட வாழணும்னு எத்தனை ஆசை வச்சுருந்தேன்.. எல்லாம் உங்களுக்காக தான் வெளியில் காட்டாம இருந்தேன்..அப்படி தான் அவகிட்ட சொன்னேன் அம்மா எது சொன்னாலும் காதில எடுதுக்காதன்னு… நான் உங்க ரெண்டு பேரையும் அத்தனை நம்பினேன்..

ஆனா ரெண்டு பேரும் நல்ல பரிசு தந்துடீங்க… அவா என்னடான்னா கட்டுன புருஷனை ஒரு வாரத்துல விட்டுட்டு ஓடி போய்ட்டா.. நீங்க என்னன்னா அவளை பேசியே விரட்டிடீங்க… “ என கோபத்துடனும், இயலாமையுடனும் கூறினான் சக்தி..

அவன் வருத்தமாக பேசவும், லக்ஷ்மிக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்க.. ” சக்தி அவளை விரும்பினானா..?” அதற்கு மேல் அவனிடம் ஒன்றும் கூறாமல் தன் அறைக்கு சென்றார்…

அவர் அமைதியாக செல்லவும் சக்தியும் தன் அறைக்கு சென்றான்.. சென்றவனுக்கு நிம்மதி என்பது சுத்தமாக இல்லை…

அன்று பாட்டியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்ததை வெற்றி கேட்டதுப் போல் லக்ஷ்மியும் கேட்டார் என்பது அறிந்தது தான்.. சக்தி வெளியில் செல்லவும் லக்ஷ்மி, பாட்டி அறையை தாண்டி சென்றார்… அதிலிருந்து தான் சக்தியும் இதழியிடம் ஓரளவு பேசவும் ஆரம்பித்தான்.. அதை மனதில் எண்ணி தான் தன் தாயிடம்  “ இருவரையும் ஒன்றும் கூறவேண்டாம் என்றும் கூறி இருந்தான்… அதே போல் தான் இதழியிடமும் கூறினான்… அப்படி தான் அன்று இனிக்கு மேல் படிப்பு படிக்க அப்ளிகேஷன் கொடுத்த அன்னைக்கும் இதை மனதில் வைத்து தான் தன் தாயை கண்டித்தான்..

ஆனால் எதை பற்றியும் கவலை படாமல் இப்பொழுது இதழி செய்ததை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை… அன்று நடந்ததை அவளால் எப்படி மறக்க முடிந்தது… என் காதல் அவளுக்கு புரியவே இல்லையா..? இல்லை என் காதலை நீ அறியவே இல்லையா..? ஏன் இதழி என்னை விட்டு போன..? நீ என்னை விட்டு போகமாட்டன்னு நினைத்து எத்தனை கர்வமா இருந்தேன் தெரியுமா..? எல்லாம் எல்லாத்தையும் ஒரே நொடியில் சிதைத்து விட்டாயே..?

என் காதல் தான் உனக்கு தெரியலை, உன் காதல் எங்க போச்சு இதழி., இல்லை இந்த ஒருவாரத்தில் என் மேல் உள்ள உன் காதலை மறந்துவிட்டாயா..? இப்போ கூட உன்னை எங்க இருந்தாலும் வந்து தூக்கிட்டு வரணும்னு என மனசு சொல்லுது…

ஆனா ஒரு வேளை அன்று நடந்த, நம் வாழ்கையின் ஆரம்பம் உனக்கு பிடிக்காமல் என்னை விட்டு சென்றாயோ…? என்று தோண வைக்குற.. அதே மனசால “ அன்று உன்னோட காதலை நான் முழுமையா உணர்ந்தேன் “ என்றும் சொல்ல வைக்குற இதழி… என வருத்தமாக எண்ணி அப்படியே கட்டிலில் படுத்து கண்ணை மூடவும் அவளின் நினைவுகள்…

அதிலும் அவளிடம் அந்த ஒருநாள் மயங்கி இருக்க வைத்த அவளின் அந்த மச்சம்… அதற்க்கு மேல் முடியாமல் போக காரை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றான் சக்தி..

சென்றவன் இரவு தான் வீடு திரும்பினான்… அதற்குள் நாராயணன் – வெற்றி இருவரும் அவர்களை தேடி களைத்து வந்தனர்…. சக்தி அவளை தேடி செல்ல வேண்டும் என்று என்னவே இல்லை.. மனதில் “ அவளாக தானே சென்றாள்… என் மேல காதல் இருந்தால், நான் கட்டிய செயினுக்கு அவள் மதிபளித்தால், தன் பாட்டியின் கடைசி  ஆசைக்கு அவள் மதிபளித்தால் தன்னை தேடி வருவாள் என்று மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டான்….

அடுத்த நாளில் இருந்து என்றும் இல்லாத பழக்கமாக சிகரெட் பிடிக்கும் பழக்கத்தை கொண்டு வந்தான்.. வீட்டில் லச்சுவிடம் பேசுவதில்லை… திருநெல்வேலி ஆபிஸ் மட்டும் சென்று வந்தான்… தினமும் நாராயணன், வெற்றி இருவரும் அவர்களை தேடி அலைந்தனர்….

ஆனால் சக்தியோ அவளின் நினைவு துரத்தினாலும், அவளை தேடி செல்லமாட்டேன்.. அவளாக போனாள், அவளாக வரட்டும் என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டான்…

இனியாள், இதழி வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவத்தை கேட்டு அறிந்துக் கொண்ட ராஜன். அவளுக்காக ஒரு வேலையை ஏற்பாடு செய்துக் கொடுத்தார்… எக்காரணம் கொண்டும் அவள் இதழியை வெளியில் விடவே இல்ல..இனியாளே வேலைக்கு சென்றாள்.. அருகில் இருந்த ஒரு கம்ப்யூட்டர் சென்டரில் காலை முதல் மாலை வரை…  பள்ளி, கல்லூரி பிள்ளைகளுக்கு கம்ப்யூட்டர் சொல்லிக்கொடுப்பது தான் அவளின் வேலை…

அவர்களின் செலவுக்கு ஏற்றது போல் சம்பளம் இருக்க சந்தோசமாக வேலையில் சேர்ந்தாள்.. அவர் உதவியுடன் பக்கத்திலையே ஒரு வீடு வாடகைக்கு வர நல்ல மனதாக இருவரும் அங்கு தங்கி கொண்டனர்… அடுத்த இரண்டு நாளில் அவரின் மகன் சூர்யா மும்பை சென்று விட்டு வர. அவனுக்கு அத்தனை சந்தோசம்.. தன சிறுவயது தங்ககைகள் மீண்டும் வந்ததில்.. இருவரையும் நன்கு பார்த்துக் கொண்டான்…

இதழிக்கு சக்தியின் நினைவு வரும் பொழுது எல்லாம் கரைவாள்.. ” மாமா உனக்கு என்னை பிடித்திருந்தால் கண்டிப்பாக என்னை தேடி வந்திருப்பாயே.? என்னை கொஞ்சமும் உனக்கு பிடிக்கவில்லையா.? ” என இங்கிருந்தே அழுது கரைவாள்.. நீயாக என்னை தேடி ஆறாமல் இனி நான் அந்த வீட்டில் கால் வைக்கமாட்டேன் ” இவள் ஒரு பிடிவாதத்தால் இருக்க… அவள் தானே போனாள் அவளே வருவாள் என அவன் ஒரு பிடிவாதத்தில் இருந்தான்…. ஆனால் எக்காரணம் கொண்டு இவளின் வருத்தத்தை இனியாளுக்கு காட்டவேமாட்டாள்… 

அன்று காலையில் இனியாள் சென்டர் போக கிளம்பிக் கொண்டு இருக்க.. இதழி அவளுக்கான டிபன் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு, காலையில் இருந்து தலை சுற்றிக் கொண்டேஇருப்பதால் சாப்பிடுவோம் என எண்ணி அவளுடன் சாப்பிட அமர… ஒரு வாய் இட்லி எடுத்து வைக்கவும் வாமிட் வர குளியல் அறை நோக்கி ஓடினாள் இதழி….,

யோசனையாக அவளை நோக்கி ஓடிய இனியாள் ” என்னாச்சு இதழி ” என கேட்க

தெரிலக்கா காலையிலிருந்தே அப்படி தான் இருக்கு… ” கொஞ்சம் படுத்து எழுந்தா சரியாகும் ” என கூறி அவள் பாட்டுக்கு செல்ல… ” இதழி நில்லு கொஞ்சம் ”  என அவளை அழைக்க….

என்னக்கா ” என கேட்டு கொண்டே அவளை பார்த்து திரும்ப…

என்ன ஆச்சு உனக்கு.. வா ஹாஸ்பிட்டல் போகலாம். காலையில் இருந்தே தலை சுத்துதுன்னு சொல்லுறால்ல நான் போற வழியில் ஓர்  கிளீனிக் இருக்கு பார்த்துட்டு நான் சென்டர் போறேன். வா ” என அழைக்க

அவளுக்கும் இனியாள்  கூறுவது சரியாக இருக்க கிளம்பி வந்தாள்.., இருவரும் கிளம்பினார்கள்…

அங்கு சென்று அவளை டெஸ்ட் செய்து பார்த்ததில் ” ஷி இஸ் பெர்க்னென்ட் ” என கூற.. அப்பொழுது தான் ரெண்டு மாதமாக தன்னை கவனிக்கவில்லை என்று தெரிவதாய்…

அதை கேட்ட இனியாள் அதிர்ச்சியாக அவளை பார்க்க, இதழியோ டாக்டர் கூறும் அறிவுரையை கவனமாக கேட்க ஆரம்பித்தாள்…மனதில் ” குட்டிமாமா ” என செல்லமாக கொஞ்சிக் வயிற்றை தடவிக் கொண்டாள்…  வெளியில் இருவரும் வர அமைதியாக நடந்து வந்தாள் இனியாள்…

இனியாள் சென்டர் செல்லாமல் மீண்டும் வீட்டுக்கே வர ” அக்கா ” என மெதுவாக அழைத்த இதழியை பார்த்து முறைத்து விட்டு மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தாள்…

வீட்டுக்கு வந்த இனியாள் அமைதியாக நிற்க, அவளை நோக்கி ஓடி வந்த இதழி ” அக்கா குழந்தையை அழிக்க சொல்லாதக்கா… என்னோட குட்டிமாமாவின் வாரிசுக்கா… என்னோட காதல் பரிசுக்கா.. கருவை கலைக்க சொல்லாதக்கா ” என அவள் பேசும் முன் கதற…

இனியாள் மனதில் சொல்லவெண்ணாத வலி எழ ” நான் அவ்ளோ கல்நெஞ்சக்காரியா இதழி ” என கேட்க

அப்படி இல்லக்கா.. நான் மாமாவை விட்டு வந்துட்டேன் நீ அப்படி சொல்லிட்டா என்னால தாங்கமுடியாதுக்கா”

சரி சொல்லு… உனக்கு சக்தி மாமாவை அவ்வளவு பிடிக்குமா.?” என கேட்க மனதில் உள்ள காதலை முதல் முறையாக வாயை திறந்து தன் அக்காவிடம் கொட்டினாள் இதழி…

இத்தனை ஆசை வச்சுட்டு எப்படிடி அவரை விட்டு வந்த.. லூசா உனக்கு பிடிச்சிருக்கு.. கிளம்பு வா இப்போவே போவோம் ” என அழைக்க..

இல்ல வேண்டாம்க்கா… மாமாக்கு என்னை பிடிக்கலக்கா.. பிடிக்காத ஒருத்தர்கிட்ட போய் கெஞ்ச சொல்லுறியா..? ” என கோபமாக கேட்க..

ஏண்டி.. அத்தனை காதல் வச்சுருக்க..இதுல போய் ஈகோ பாக்குற.. இது உங்க ரெண்டு பேர் வாழ்க்கையும் இல்ல… இப்போ மூணாவதா ஒரு ஆள் வரப்போகுது அந்த குழந்தைக்காக பாருடி”

இல்ல வேண்டாம்… உனக்கு நான் இருக்கது கஷ்டமா இருந்தா சொல்லுக்கா.. நான் எங்கையாவது போய் என் குழந்தையை பெத்து வளர்த்துகிறேன் ” என கூறி கோபத்துடன் வெளியில் கிளம்ப..

பதறி தவித்த இனியாள் ” ஏண்டி உன் பொல்லாத கோபத்திலும், பிடிவாதத்திலும் உன் வாழ்க்கையை அழிக்குற… ”

இது பிடிவாதம், கோபம் இல்லக்கா என் மனசுல இருக்க வலி.. கிட்ட தட்ட 7  வருஷமா மனசுல இருக்கிற வலி… எத்தனை நாள் என்னை உனக்கு பிடிக்குமான்னு கேட்டு மாமா பின்னாடி அலைஞ்சேன் அது உனக்கு தெரியுமாக்கா. அப்போ எல்லாம் பேசாம போனாங்க.. இப்போ மறுபடியும் அவர்கிட்ட போய் ” என்னை ஏத்துக்கங்க என்று வாழ்க்கை பிச்சை கேட்க சொல்லுறியா ” என அழுகையுடன் கேட்க…

இதற்கு மேல் என்ன கூறுவாள் இனியாள் அப்படியே அமைதியாக அவளை நன்கு பார்த்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்… இதழி மனம் முழுவதும் வலியும், வேதனையும் தன் காதல் கானல் நீராகிப் போன வலி.. மேலும் அக்காவை வருந்த வைக்க விரும்பாமல் எல்லாத்தையும் மனதோடு புதைத்துக் கொள்ள பழகி விட்டாள் இதழினி.. மேலும் மேலும் மனதோடு இறுகி போனாள்…

அன்று வீட்டுக்கு வந்த சக்தி என்றும் இல்லாத நாளாக குடித்துவிட்டு வர ” டேய் சக்தி… என்னடா இது.. இப்படி வந்திருக்க என்ன ஆச்சு உனக்கு ” என கேட்க..

முடியலம்மா என்னால முடியல… அவ என்னை விட்டு எதுக்கு போனா.? என்னை உண்மையாவே பிடிக்கலியா..? அ.. அன்னைக்கு நடந்தது அவளுக்கு பிடிக்கல.. அது தான் என்னை விட்டு போய்ட்டா.. இனி எப்படிம்மா அவளை நான் பார்ப்பேன்..? அவள் காதல் எங்க  போச்சும்மா.? வார்த்தைக்கு வார்த்தை உன்னை தான் கட்டிப்பேன் குட்டிமாமா என்று பின்னாடியே சுத்துவா.? அந்த இதழிக்கு நான் எங்க போவேண்மா.. மனசு வலிக்குது. என்னையும், எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு அப்படியே போய்ட்டாமா..? என்னால் முடியலம்மா  ” என கூறி பல நாட்களுக்கு பிறகு இன்று தான் லட்சுமியிடம் பேசி அவர்மாடியில் படுத்துக்  கொண்டு அப்படியே தன் மனதின் வேதனையை கொட்ட..

முதல் முறையாக தான் செய்த தவறின் வீரியம் தெரிய அப்படியே அவனை அணைத்து அமர்ந்து விட்டார் லட்சுமி… மனது பல வழிகளில் தவிக்க அப்படியே அவன் தலையை கோதி அமர்ந்துவிட்டார்…

இப்படியாக நாட்களும் மாதங்களும் கழிய இதழிக்கு 7 மாதமாக, மிகவும் மெலிந்து விட்டாள்… அவளுக்காக சூர்யா, இனியாள்  பார்த்து பார்த்து செய்ய எதுவும் அவளை மாற்றவில்லை… சில நேரம் மணிக்கணக்காக விட்டதை பார்த்து அமர்ந்து விடுவாள்…. டாக்டர்ஸ் மிகவும் கவனமாக இருக்க கூற பார்த்து பார்த்து கவனித்தாள் இனியாள்.. அவளுக்கும் வெற்றியை நினைத்து சில நேரம் கண்ணீர் பெருக தங்கை முகம் பார்த்து போக்கிக் கொள்வாள்….

அன்று வேலை விஷயமாக சூர்யாவை தேடி வெற்றி வர, தெரு நல்லியில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டு தூக்க முடியாமல் தூக்கிய ஒரு கர்ப்பிணியை நோக்கி  அவளுக்கு உதவ சென்ற வெற்றி ” வீட்டுல யாரும் இல்லையா..? இப்படி நீங்க கஷ்டப்படுறீங்க  ” என கேட்டுக் கொண்டே நிமிர்ந்து அவள் முகத்தை பார்க்க.. பார்த்த வெற்றி அப்படியே அதிர்ந்துவிட்டவன்  ” இதழி ” என அழைக்க

அவனை இங்கு எதிர்பார்க்காத இதழி  ” வெற்றி மாமா ” என...

ஒன்றும் கூறாத வெற்றி ” எங்க தங்கி இருக்கீங்க ” என அமைதியாக கேட்க..

இங்க தான் என அருகில் இருந்த வீட்டில் நுழைய அமைதியாக அவள் பின்னே சென்றவன் குடத்தை அங்கு வைத்து விட்டு ” எத்தனை மாசம் இதழி ” என குரல் கமர கேட்க..

” 7 முடிஞ்சுருக்கு மாமா ” தலை குனிந்துக் கொண்டே மெதுவாக கூற..

இதழி மாத்திரை சரியா எடுத்துகிட்டியா..? மதியம் சாப்டியா..? ” என சப்பலை வீட்டின் உள் கழட்டிக்  கொண்டே இனியாள் கேட்டு அவளை நோக்கி திரும்ப.. அங்கு இருந்த வெற்றியை கண்ட அவள் கையில் இருந்த பழங்கள் நழுவி கீழே  விழ, ” மாமா ” என அழைத்துக் கொண்டே ஓடி வந்து அவனை தாவி அணைத்துக் கொண்டாள் இனியாள்..

அவளை அணைத்து மெதுவாக நிமிர்த்திய வெற்றி ” என்னை மறந்துட்டல்ல இனி… உனக்கு இந்த மாமா தேவை இல்லாமலே போய்ட்டேன் தானே..? அதனால் தானே என்கிட்டே சொல்லாமலே இப்படி வந்து தனியா கஷ்டப்படுறீங்க ” என கலங்கி கேட்க..

அப்படி எல்லாம் இல்ல மாமா.. “

எப்படி இல்ல இனி.. நாங்க உங்களுக்கு தேவை இல்லை என்று தானே விலகிடீங்க…” என

அவனை கையை பிடித்து சேரில் அமர வைத்த இனியாள் நடந்ததை கூற, அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டான்… ” நானும் அங்க போகல இனி உன்கூடவே இருக்கேன்.. நீ இல்லாத இத்தனை நாளும் எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா..? ” என கூற அந்த நேரம் அங்கு வந்த இதழி அவள் கையில் காபியை கொடுத்து ” குட்டிமாமா எப்படி இருக்காங்க வெற்றி ” என கேட்க….

அவன் நல்லா இருக்கான்.. நீ இல்லாம கிறுக்கன் மாதிரி அலையுறான்… தாடி வளர்த்து பார்க்கவே எப்படியோ இருக்கான் .. பாதி நாள் வீட்டுக்கே வரதில்லை..” என கூற..

என்னை மாமா தேடினாங்களா.? ” என கேட்க… அவனிடம் பதில் இல்லை.. வீட்டில் அவன் தந்தை தேட கிளம்பினதுக்கே ” யாரும் அவளை தேடி செல்லவேண்டாம்.. போனவளுக்கு நாம தேவை என்றால் வருவாள்…  வெற்றி உனக்கு இனியை திருமணம் செய்ய இஷ்டம் இருந்தால் அவளை தேடு. மத்தபடி யாரும் எங்கும் செல்ல கூடாது என்று கூறி விட்டான்… ஆனாலும் நாராயணனும், வெற்றியும் தேடும் பணியை செய்து கொண்டு தான் இருந்தனர்…

எனக்கு தெரியும் வெற்றி மாமா.. குட்டிமாமாவுக்கு என்னை பிடிக்கல..? ” என கண்ணீர் சிந்த..

அவனுக்கு உன்னை  பிடிக்காமல் தான் இப்பொழுது இந்த நிலையில் இருக்கியா ” என அவளின் பெரிய வயிறை சுட்டிக்காட்டி கோபமாக கேட்க…

அமைதியாக அவள் அறைக்கு  சென்று விட்டாள்… சக்தி இப்பொழுது சோகத்தில் இருக்கான் என்றால் மாமா என்னை ஏன் தேடவில்லை ” என அவள் எண்ண..

வெளியில் இருந்த வெற்றியிடம் ” இப்படி தான் மாமா ஏதோ  பேசிட்டு இருக்கா.. சக்தி மாமா இவளை தேடினால் உடனே இங்க அழைச்சுட்டு வாங்க ” என கூற சரி என கூறிய வெற்றி இனியாளை வெளியில் அழைத்து சென்று அவர்களுக்கு தேவையான எல்லாம் வாங்கி கொடுத்துவிட்டு சூர்யாவை பார்த்து விட்டு ” எனக்கு ரொம்ப  வேண்டியவங்க நல்லா பார்த்துக்கோங்க ” என கூறி சென்றான்…

வீட்டுக்கு சென்றவனுக்கு அத்தனை சந்தோசமாக இருந்தது.. நேராக மொட்டை மாடிக்கு சென்று அங்கிருந்த கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்…இத்தனை மாதமாக தேடிய அவனின் இனி கிடைத்துவிட்டாளே. சக்தியை ஏதாவது செய்து அவளை இங்கு அழைத்து வருவதுப் போல் செய்யவேண்டும்… அத்தனை காதல் வைக்க தன்  அண்ணன் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டான்.. அந்த காதலால் தான் இவன் குழந்தையை அவள் சுமக்கிறாள்… எனக்கே இப்படி சந்தோசமாக இருக்கும் பொழுது அண்ணனுக்கு விஷயம் தெரிந்தால் எத்தனை சந்தோசப்படுவான் என எண்ணிக் கொண்டிருக்க..

அவனை தேடி சக்தி வர.., அண்ணா இங்க வந்து உட்காரு என அருகில் இடம் கொடுத்து தள்ளி அமர., ” என்னடா உனக்கு  இன்னைக்கு…. ரொம்ப சந்தோசமா என்னை கூப்டுற மாதிரி இருக்கு ” என கேட்டுக் கொண்டே அவன் அருகில் அமரஅவனைகட்டிக் கொண்டு அவன் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக் கொண்டான் வெற்றி…  

“ டேய் வெற்றி என்னாச்சுடா. உனக்கு சின்னபையன் மாதிரி பண்ணுற எழும்புடா…” என கூறி அவன் தலையை கோத.. தன்னுடைய மொபைல் போனை எடுத்துக் கொண்டே “ எதுக்குண்ணா இப்படி பேய் மாதிரி தாடியும், முடியும் வளர்த்திருக்க நல்லாவா இருக்கு  “ என கேட்க…

“ டேய்.. நல்லா தாண்டா இருக்கு “ என கூறிக் கொண்டே தலையை கோதிவிட.. மனதில் “ பொண்டாட்டி இல்லாத சோகத்தை இப்படி தான் போக்கிக்கணும்டா “ என கூறிக் கொண்டான்…

“ அண்ணா “ என வெற்றி அழைக்க..

“ என்னடா “ என.

“ சின்ன வயசுல நீ எனக்கு ஒரு பாட்டு பாடுவியே அதை பாடேன் “ என மெதுவாக கேட்க…

“ அதான பார்த்தேன்.. நீ இப்படி மடியில் வந்து படுக்கும் போதே எனக்கு தெரியும்டா.. இது என்ன சின்ன பிள்ளைமாதிரி “ என செல்லமாக கடிய…

“ பாடுண்ணா “ என சக்தி நாடியை பிடித்து கெஞ்ச

சக்திக்கும் கொஞ்சம் மனது ரிலாக்ஸாக வேண்டி  “ சரி.. சரி.. பாடுறேன் “ என..

“ தூளியிலே ஆடவந்த வானத்து மின்விளக்கே

ஆழியிலே கண்டெடுத்த அற்புத ஆணிமுத்தே

தொட்டில் மேலே முத்து மால

சின்னப் பூவா விளையாட சின்னத் தம்பி எசபாட

 

பாட்டெடுத்து நான் படிச்சா காட்டருவி கண்ணுறங்கும்

பட்டமரம் பூமலரும் பாறையிலும் நீர்சுரக்கும்

ராகமென்ன தாளமென்ன அறிஞ்சா நான் படிச்சேன்

ஏழு கட்ட எட்டுக் கட்ட தெரிஞ்சா நான் படிச்சேன்

நான் படைச்ச ஞானமெல்லாம் யார் கொடுத்தா சாமிதான்

ஏடெடுத்துப் படிக்கவில்ல சாட்சியிந்த பூமிதான்

தொட்டில் மேலே முத்து மால

சின்னப் பூவா விளையாட சின்னத் தம்பி எசபாட

 

சோறுபோடத் தாயிருக்கா பட்டினியப் பார்த்ததில்ல

தாயிருக்கும் காரணத்தால் கோயிலுக்குப் போனதில்ல

தாயடிச்சு வலிச்சதில்ல இருந்தும் நானழுதேன்

நானழுதா தாங்கிடுமா ஒடனே தாயழுவா

ஆகமொத்தம் தாய் மனசு போல் நடக்கும் பிள்ள நான்

வாழுகிற வாழ்க்கையிலே தோல்விகளே இல்லதான்

தொட்டில் மேலே முத்து மால

சின்னப் பூவா விளையாட சின்னத் தம்பி எசபாட “ என அவனின் குரலில் பாட அப்படியே மெய்மறந்து கேட்டிருந்தான் வெற்றி… கூடவே அப்படியே சக்தியின் குரலை தன்னுடைய மொபைல் போனில் ரெகார்ட் செய்தான் வெற்றி…  

 

“ போதுமாடா “ என புன்சிரிப்புடன் கேட்க..

 

“ இது போதும்ண்ணே “  என சக்தியை கட்டியணைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட. “ “ சை.. ண்ணா முதல்ல இந்த காட்டை அழிடா… கிஸ் பண்ண கூட முடியல “ என கேலி குரலில் கூற…

 

“ அடேய்… போடா..” என கூறி கொண்டே எழுந்து தன் அறைக்கு சென்றான்… சக்திக்கு இதழி நினைவு வர அப்படியே கன்னத்தை தடவி விட்டுக் கொண்டே சென்றான் அவன்…

 

அடுத்த நாளே வெற்றி இனியாள் இருக்கும் வீட்டுக்கு சென்று இதழியிடம் “ கருவில் இருக்கும் பொழுதே தகப்பனின் குரலை குழந்தை கேட்கவேண்டும் என்று சக்தி பாடிய பாட்டு ரெகார்ட், புது போனில் வைத்து கொடுக்க “ சந்தோசமாக வாங்கிக் கொண்டாள்… இரவு நேரங்களில் சக்தியின் குரல் தான் அவளுக்கும், அவள் குழந்தைக்கும் துணையாகின…

 

சக்தி குரல் கேட்ட உடனே சில நேரம் குழந்தையும் அமைதியாகி விடுவான் “ இப்பவே அப்பா கோண்டுடா நீ “ என செல்லமாக கொஞ்சிக் கொள்வாள் இதழி.. அவனின் குரல் கேட்டதில் இருந்து அவளில் சில மாற்றம்… உடல் கொஞ்சம் தேற ஆரம்பித்தாள்..

 

அடுத்த செக்கப் வெற்றி திருநெல்வேலி சிட்டிஹாஸ்பிட்டலுக்கு அழைத்து சென்றான்.. செலவு எல்லாமே அவனுடையதாக அப்படி பார்த்துக் கொண்டான்……

 

இப்படியாக நாட்கள் கழிய நாராயணன் வீட்டில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருக்க அவருக்கு காபி கொண்டு கொடுத்தார் லக்ஷ்மி… கிட்ட தட்ட பல மாசமாக லக்ஷ்மியிடம் நாராயணன் பேசுவது இல்லை…

 

அவர் முன் காபியை வைத்து விட்டு திரும்ப அப்படியே கீழே விழுந்தார் லக்ஷ்மி.. “ லக்சு என்ன ஆச்சு “ என பதறிய நாராயணன் அவரை தாங்கி பிடிக்க..

 

“ கங்கா தண்ணீ கொண்டு வா “ கூற ஓடி வந்த கங்கா அவர் முகத்தில் நீர் தெளிக்க மெதுவாக கண்களை திறந்த லக்ஷ்மி எழ ஆயத்தமாக மீண்டும் கீழே விழ போக…

 

“ டேய் வெற்றி டாக்டர்க்கு கால் பண்ணுடா “ என பதறி கூறினார் அவர்…

 

அடுத்த சில நேரத்தில் வந்த டாக்டர் அவரை பரிசோதித்து “ பிரசர் அதிகமா இருக்கு… பாஸ்டிங் இருக்காங்களா…? “ என கேள்வியாக வினவ

 

மெதுவாக தலையை ஆட்டினார் லக்ஷ்மி.. எல்லாரும் அவர் முகத்தை பார்க்க சக்தி முகத்தில் ஆச்சரியம்… “ நல்லா சாப்டுங்க.. உடல் நிலையை பொறுத்து பாஸ்டிங் இருங்க “ என கூறி அவர் சென்றார்.. 

 

அவர் செல்லவும் “ என்ன லச்சு இது “ என நாராயணன் கடிய…

அவரோ சக்தியை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்… “ என்னம்மா “ என சக்தி வினவ..

“ என்னை மன்னிச்சுருடா… நான் பெரிய பாவம் பண்ணிட்டேன்… இப்போ தான் தோணுது எவ்வளவு கேவலமா நான் இருந்திருக்கேன்… ருக்கு பிள்ளைங்க என தெரிந்தே அவளை பேசியது தப்பு.. அதுக்கு தான் ரெண்டு பேரும் சீக்கிரம் என் கண்ணுல தெரியணும்னு விரதம் இருக்கேன் “ என கண்ணீருடன் கூற…

அவர் அருகில் வந்த வெற்றி “ ம்மா.. அதுக்கு இப்படி தான் பண்ணுவாங்களா..? அவங்க நம்மளை தேடி சீக்கிரமா வருவாங்க “ என கூற..

“ சீக்கிரம் வந்திருவாங்களாடா.? “ என கேட்க…

“ ஆமாம்மா வருவாங்க.. முதலில் அண்ணனை இந்த வேஷத்தை கலைக்க சொல்லுங்க.. தேவதாஸ் மாதிரி இருக்கிறான் “ என கூற..

நாராயணனும், லக்ஷ்மியும்  “ ஆமாடா. சக்தி அழகா சேவ் பண்ணி நீட்டா இருடா “ என கூற…

“ சரிம்மா.. எடுக்குறேன்.. நீங்க உடம்பை பாத்துகோங்க “ என கூறி வெளியில் சென்றனர்….

அன்று இதழிக்கு விட்டு விட்டு வலி வர… பயந்த இனியாள் வெற்றியை அழைக்க அவசரமாக ஓடி சென்றான்… அவளுக்கு சக்தியை காண அத்தனை ஆசை இருந்தும் அப்படியே அடக்கி கொண்டாள்…

“ மாமா.. பக்கத்துல பழைய ஹாஸ்பிடல் போகலாம் “ என இனியாள் கூற..

“ வேண்டாம் இனி, நம்ம போற ஹாஸ்பிடலுக்கு போகலாம் “ என வேகமாக வண்டியை செலுத்தி அங்கு வந்து சேரவும்… இதழிக்கு மீண்டும் வலி வரவும் சரியாக இருந்தது… 

அங்கு சேர்த்து விட்டு வெற்றி வெளியில் வர சக்தி நண்பன் அருணை பார்த்தவன்… ஹாஸ்பிட்டல் விட்டு வெளியில் வந்து சூர்யாவை உடனே வர கூறினான்…

அவன் வர எல்லாம் அவன் கையில் ஒப்படைத்த வெற்றி “ இனியாளிடம் எதுனாலும் எனக்கு கால் பண்ணு “ என வெளியில் காத்திருந்தான்….

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில் சிசேரியன் முறையில் சக்தியில் புதல்வன் பிறக்க… இனியாள் தன் கையில் வாங்கிக் கொண்டாள்…

இதழியை அறைக்கு மாற்றிய பிறகு வெற்றி வந்து பார்த்து சென்றான்…. அருண் வரவு அதிகமாக இருக்க சூர்யாவிடம் எல்லாம் கூறி சென்றான்…

அதே போல் எல்லாம் சூர்யா பார்த்துக் கொள்ள எதிர் பாராத விதமாக சக்தி வர, பயந்த சூர்யா “ அச்சோ… சக்தி சார் இதழி அறையில் இருக்காங்க என்றால் இதழி கணவர் இவரா ..? அய்யோ நாராயணன் சார் கிட்ட வேற தங்கச்சி புருஷன் சரி இல்லைன்னு சொல்லிட்டேனே.. டேய் சூர்யா நீ செத்த ” என அலறிய அவன் வெற்றிக்கு அழைத்து கூற…

“ என்ன அண்ணன் அங்க வந்திருக்கானா..? “ என கேட்டு எல்லாம் அறிந்துக் கொண்டவன்..

“ சரிடா.. நீ ஆபிஸ் வா “ என கூறி அடுத்த நாளே மும்பை அனுப்பி விட்டான்….

அதன் பிறகு சக்தி இவனை அழைக்க, “ ஐ.. அண்ணா “ என அவனை கட்டியனைத்து எதுவும் தெரியாததுப் போல் சந்தோசத்தை பகிர்ந்துக் கொண்டான்….

அடுத்து சக்தி திருமணம் முடித்து… சக்தி ஆசைப்பட்ட படியே இதோ இன்று அவன் அம்மாவின் கையால் தாலியும் வாங்கி இதழிக்கு கட்டிவிட்டான்… இதை கட்டுவதற்குள் எத்தனை கஷ்டம், எத்தனை பேச்சு, எத்தனை வலி, எத்தனை அவமானம் எல்லாம் யோசித்த சக்தி பெருமூச்சு விட…

அதே நேரம் ஆருஷன் அழும் குரலில் கடந்த காலத்தை விட்டு கலைந்த இதழி அவனை நோக்கி தொட்டில் பக்கம் செல்ல, அதே நேரம் வேகமாக அறைக்கு வந்த சக்தியும் குழந்தையை நோக்கி தொட்டில் அருகில் செல்ல இருவர் நெற்றியும் செல்லமாக மோதிக் கொண்டன… அப்படியே இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நிற்க… ஆருஷன் மீண்டும் அழ “ டேய் மகனே என பொண்டாட்டியை கொஞ்ச நேரம் சைட் அடிக்க விடுறியா நீ “ என அவனிடம் கூறிக் கொண்டே குழந்தையை தூக்க, இதழியோ அவனை முறைக்க…

“ வாடா செல்லம் நாம வெளிய போகலாம்… இங்க ஒரே புகைச்சலா இருக்கு என போகிற போக்கில் அவளை சீண்டி விட்டு செல்ல..

“ டேய் குட்டிமாமா.. இங்க வந்து தானே ஆகணும் அப்போ வச்சிக்கிறேன் உன்னை “ என கருவிக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் நடந்தாள் இதழினி…

பூ வாங்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்த வெற்றி “ தாயே லக்ச்சுமி அன்னைல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் நீ தான் எனக்கு எதிரியா இருக்க… கையில வசமா சிக்குன அப்படியே வறுத்து தின்னுருவேன் உன்ன.. அப்படி கொலை வெறியில் இருக்கேன்… ஒழுங்கா என்னோட ஜுஜிலிப்பாவை என்கூட இன்னக்கு சேர்த்து வைக்குற “ என கருவிக் கொண்டே பூவை அவர் கையில் திணிக்க…

“ என்னடா.. ரொம்ப வெந்து போய் இருக்க போல “ என போகிற போக்கில் அவனை வாரி விட்டு லச்சு செல்ல…

“ ம்ம்மா…” என பல்லை கடித்த வெற்றி அந்த பக்கம் திரும்ப மாடியில் இனியாள் செல்வதை கண்ட வெற்றி பூனை பாதம் எடுத்து வைத்து மாடியில் கால் வைக்க…

“ டேய் வெற்றி இங்க வா “ என சக்தி அழைக்க..

“ சோதனை மேல் சோதனை போதுமடா சாமி..

இதுக்கு மேல பச்சை மண்ணு தாங்காது சாமி “ என புலம்பிக் கொண்டே சக்தியை நோக்கி சென்றான் வெற்றி…

வேர் அடி வாங்கி மெல்ல சாயும்…..  

 

error: Content is protected !!