Thendral

192 POSTS 40 COMMENTS

aathiye anthamai – 8

சூட்சமம்

ஆதித்தபுரம்

அன்று நாம் கண்ட ஆதித்தபுரமோ பசுமை படர்ந்திருந்தது. ஆனால் இன்றைய ஆதித்தபுரமோ தன்னுடைய அழகையும் பொலிவையும் இழந்து காணப்பட்டதென்றே சொல்ல வேண்டும். வயல்வெளிகள் எல்லாம் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டால் பயிரிடப்படாமல் வெற்றாய் இருக்க,

ஆடு,மாடு, கோழிகள் எனக் கால்நடைகள் கூடக் கண்களுக்குச் சற்று அரிதாகவே புலப்பட்டன.

மனிதன் முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் மற்ற ஜீவராசிகளையும் சேர்த்து அழித்து விடுகிறானே!

பண்டைய தமிழனுக்கு எல்லா உயிரினங்களுடனும் பிரிக்க முடியாத உறவும், அன்பும் இருந்த நிலையில் அந்த இயற்கையின் பால் காதல் கொண்டிருந்த தமிழனை நாம் இன்று… எங்கோ தொலைத்துவிட்டோம்.

ஆதித்தபுரத்தில் விவசாயத்திற்கான அடிப்படைத் தேவைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைந்து கொண்டே வர இன்று அந்த ஊர் மக்கள் ஒரு ரசாயன தொழிற்சாலையில் அடி மாடாய் வேலை செய்யத் தயாராகி இருந்தனர்.

ஆனால் விழிப்புணர்வு கொண்ட சிலர் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து கொண்டு இருக்க அந்தச் சத்தம் பெருமளவில் ஒலிக்கவில்லை.

இத்தகைய மோசமான மாற்றங்களுக்கிடையில் ஆதித்தபுரத்தில் உள்ள ஆதிபரமேஸ்வரி ஆலயமும் அதன் மீது மக்களுக்கு இருந்த நம்பிக்கையும் மட்டும் குன்றவே இல்லை.

வானை முட்டும் கோபுரங்கள் எல்லாம் கிடையாது. எனினும் பழமையின் பதிவில் அந்தக் கோவில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

ரொம்பவும் சிறிய அளவிலான கோவில்தான் அது. ஒற்றைக் கோபுரமும் அதன் மீது மின்னிக் கொண்டிருக்கும் செம்பு கலசமும்,

அதன் நேராகக் கீழே ஒற்றைக் காலை மடித்தபடி சிலையாய் அமர்ந்திருந்தாள் ஆதிபரமேஸ்வேரி.

சுமார் இருபது வருடங்களாய் அவள் சிலையாகவே மாறிவிட்டாள் போலும். அந்த ஊரின் பசுமையும் செழிப்பும் தேய்ந்து கொண்டே வந்திருந்தது. ஆனால் கோவிலுக்கான பூஜைகள் மட்டும் இடைவிடாமல் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது.

இருப்பினும் ஆதிபரமேஸ்வரியின் அருள் அந்த மக்களுக்குக் கிடைத்ததா என்பதுதான் கேள்வி குறி.

இப்பொழுது அந்தத் தொழிற்சாலை மட்டும் வந்துவிட்டால் அந்த மக்கள் ஆதித்தபுரத்தை மொத்தமாய் மறந்துவிட்டு அகதிகளாய் வேறு ஊரில் குடிபெயர வேண்டியதுதான்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் இனி ஆதிபரமேஸ்வரி மட்டுமே அந்த ஊரைக் காப்பாற்ற முடியும். ஆனால்
அது எந்த ஆதிபரமேஸ்வரி?

அந்தக் கேள்விக்கான விடை இப்போதைக்கு நம்மிடம் இல்லாத பட்சத்தில், ஆதிபரமேஸ்வரி ஆலயத்தில் அம்மனைத் தரிசித்து விட்டு கோவிலைச் சுற்றி வளைய வந்து கொண்டிருக்கும் அந்த சகோதரிகளைப் பின்தொடர்வோமாக…

அவர்கள் இருவரும் இறைவனை தவிர மற்ற எல்லாக் கதைகளையும் பேசியபடி ஆலயத்தைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருக்க,

“ஏன் சங்கரி… அந்த பாஃக்டிரி கட்டுகிற வேலையை நிறுத்தி வைச்சிருக்காங்க போல” என்று அவர்களில் ஒருவள் கேட்க,

“ஆமாம் க்கா… இப்போதைக்கு நிறுத்தி வைச்சிருக்காங்க” என்றாள்.

” எப்படிறி ?… அந்த சரவணன் ஊருக்குள்ள பாஃக்டிரி வந்தே தீரும்னு கங்கனம் கட்டிக்கிட்டு திரிஞ்சான்”

சங்கரி அந்தப் பெண்ணின் கையைப் பிடித்து ஓரமாய் இழுத்து வந்து அவள் காதோடு,

“நான் இப்ப சொல்றதை மனசோட வைச்சக்கனும்” என்று சொல்ல அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

அந்த இன்னொருவள், “அப்படி என்னடி விஷயம் ?” என்க,

“நான் பாரதி பத்திரிக்கைகக்கு எழுதின ஒரு லெட்டர்… அதுதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்” என்றாள் சங்கரி.

“என்ன லெட்டர் ?… என்ன பத்திரிக்கை?” என்று அந்தப் பெண் புரியாமல் கேட்டாள்.

“பேர்தான் வித்யா ?… மூளையே இல்ல” என்று தன் சகோதரியைப் பார்த்துச் சங்கரி கடுகடுக்க,

“நீ முதல்ல விஷயத்தைச் சொல்லு… சுத்தி வளைக்காதே” என்றாள்.

“நான்… இந்த பாஃக்டிரி விஷயமா என்ன பன்றதுன்னு யோசிச்சேன்னா… அப்புறம் ஏன் பத்திரிக்கைக்கு எழுதிப் போடக் கூடாதுன்னு நினைச்சு… நிறைய பத்திரிக்கைகக்கு எழுதி போட்டேன்… ஆனா பாரதி பத்திரிக்கையில்தான் இந்த விஷயத்தை விசாரிச்சு உடனே பப்ளீஷ் பண்ணிட்டாங்க… சும்மா இல்ல… எல்லாம் துறையை அதிரடியா கேள்வி கேட்டு ஆதி எழுதின கட்டுரை சூப்பர்… பெரிய ரீச்… அதோட விளைவுதான் எல்லாம்” என்றவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க,

வித்யா நம்ப முடியாமல் வாயடைத்துப் போய் நின்றாள்.

“என்ன க்கா?” என்று சங்கரி கேட்டு அவளை அதிர்ச்சியிலிருந்து மீட்டெடுக்க,

“இவ்வளவு பெரிய வேலையை செஞ்சிட்டு கமுக்கமா இருக்க… சரி அந்த பாரதி பத்திரிக்கை ஆபிஸ் எங்கடி இருக்கு… எப்படி இதெல்லாம் உனக்கு ?” என்று சந்தேகித்து கேட்கவும்,

“அந்த புக் இங்கெல்லாம் கிடைக்காதுக்கா… சென்னையிலதான்… காலேஜ் படிக்கும் போது அந்த புக்கை நான் வாங்கி படிச்சிருக்கேன்… நேர்மையா தைரியமா கருத்துக்கள் சொல்கிற பத்திரிக்கையில் இதுவும் ஒண்ணு… அதுவும் ஆதியோட எழுத்தும் புதுமையான கருத்தும்… பாராட்ட வார்த்தையே இல்லைக்கா… ஹீ இஸ் கிரேட்” என்று சொல்லி சங்கரி கனவுலகத்தில் சஞ்சரிக்க,

“பார்க்காத ஒருத்தர் மேல உனக்கு ஒரு அபிப்பிராயமாடி” என்று சொல்லி வித்யா அவளைப் பரிகசித்தாள்.

சங்கரி அப்போது ஏக்கமாய் பெருமூச்சொன்றை வெளியே விட்டு, “ஹிஸ் ரியல் ஹீரோக்கா”என்று ஆதியின் எழுத்தின் மீதான காதலில் பொங்க,

“ஹ்ம்ம்… ஹ்ம்ம்… புரியுது… புரியுது… பேசாம அந்த ஹீரோவுக்கு நீ லவ் லெட்டர் ஒண்ணும் சேர்த்து போடறதானே”

“போட்டேனே… அதுக்கு மட்டும் பதில் வரலையே” என்று சங்கரி அலுத்துக் கொள்ள,

“அடிப்பாவி” என்று வித்யா அதிர்ச்சியில் வாயைப் பொத்தி கொண்டாள்.

இப்படி அவர்கள் கதை பேசிக் கொண்டே கோவிலை மும்முறை வலம் வந்திருக்க,

சங்கரி தன் சகோதிரியிடம், “ஷ்ஷ்ஷ்… அப்பா” என்று சொல்லிச் சமிஞ்சை செய்ய, கோவில் முன்புறத்தில் கொஞ்சம் வயதான தோற்றத்தோடு ஒருவர் அமைதியே உருவமாய் அமர்ந்திருந்தார்.

அந்தப் பெண்களும் அவர் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொள்ள,

சங்கரி தன் பூஜைக்கூடையில் இருந்த தேங்காய் மூடியை உடைத்து தன் சகோதரிக்கும் தந்தைக்கும் பங்கு கொடுத்துவிட்டு தானும் உண்டாள்.

அவள் பார்வை கூர்மையாய் அந்தக் கோவில் கோபுரத்தையே நோக்க, அப்போது ஆதி கோவில்கள் பத்தி எழுதின கட்டுரை அவள் நினைவுக்கு வந்தது.

அவள் உடனே தன் தந்தையின் புறம் திரும்பி,

“அப்பா… நான் உங்ககிட்ட ஓண்ணு கேட்கட்டுமா?” என்க,

அவரும் தன் மௌனத்தைக் கலைத்து, “கேளுமா” என்றார்.

“நம்ம கோவிலுக்குன்னு ஏதாச்சும் வரலாறு இருக்காப்பா” என்றவள் வினவ அந்தக் கேள்வி அவரின் உறங்கிக் கொண்டிருந்த நினைவுகளை எழுப்பிவிட்டது.

மூச்சை இழுத்துவிட்டவர், “நம் கோவிலுக்குப் பழமையான வரலாறு இருக்கு” என்றதும் சங்கரியும் வித்யாவும் ஆவல் ததும்ப,

“சொல்லுங்க ப்பா” என்றனர்.

“சொல்றேன்… ஆனா இப்ப இல்ல… வீட்டில அம்மா தேடுவா… நீங்க முதல்ல வீட்டுக்கு போங்க… நான் வந்து சொல்றேன்” என்று சொல்லி அவர்கள் இருவரையும் பார்க்க,

சங்கரி ஜோராகத் தலையாட்டிவிட்டு எழுந்திருக்க வித்யாவும் புறப்படத் தயாரானாள்.

ஆனால் அவர் மட்டும் இன்னும் சில மணி நேரம் கோவிலிலிருந்து விட்டு வருவதாகச் சொல்லி அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார்.

அப்போது சங்கரி தன் சகோதரியிடம்,

“அவருக்கு அவர் ப்ஃரண்ட் ஞாபகம் வந்திருச்சு போல… சரி நாம போவோம் க்கா.. அம்மா தேடும்” என்று சொல்லியபடி இருவரும் கோவிலின் வாயிலுக்கு வர,

அங்கே ஒரு வயது முதிர்ந்த பாட்டி அழுக்கு உடையுடன் தலையெல்லாம் சிகிடாகி கொம்பு ஒன்றை அருகில் வைத்துக் கொண்டு அங்கிருந்த பல வருடப் பழமையான அரசு மரத்தடியில் சாய்ந்து கிடந்தாள்.

அங்கே இருந்த யாரும் அந்த வயதுமுதிர்ந்த பாட்டியைக் கவனிக்காது போது, சங்கரி மட்டும் அந்தப் பாட்டிக்குத் தன் கையிலிருந்த வாழைப்பழத்தை கொடுத்து விசாரித்தாள்.

அவர் ஊமைப் பாஷையில் ஏதோ கையசைத்து சொல்ல, அவள் அதனைப் புரிந்து கொள்ள இயலாமல் பேந்த பேந்த விழிக்க, இது எப்போதும் நடப்பதுதான்.

அந்தப் பாட்டி சொல்ல வருவது என்னவென்று அந்த ஊரில் உள்ள யாருக்கும் இதுவரை புரிந்ததில்லை. ஏதோ வயதுமுதிர்ந்தவள் பித்துப் பிடித்துக் கிடக்கிறாளென எண்ணியிருக்க, அவரின் ஊமையான வார்த்தைகளுக்குப் பின்னணியில் ஓர் உண்மை ஒளிந்திருப்பதை அதுவரை யாருமே அறிந்திருக்க முற்படவில்லை.

அதே நேரம் கோவிலில் அமர்ந்திருந்த சங்கரியின் அப்பாவிற்கு அவருடைய பலவருடம் முன்பு தொலைத்த தன் நண்பன் சிவசங்கரனின் நினைவு வந்தது.

சிவசங்கரன் தான் வாழ்ந்த குறுகிய காலத்தில் பலரின் மாறாத நினைவுகளில் காலங்கள் தாண்டி வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

அவர்களில் ஒருவர்தான் சங்கரியின் தந்தை சோமசுந்தரம்.

*****
சோமநாதன் மட்டுமே சிவசங்கரனின் ஓரே நெருங்கிய நண்பன்.

சிவசங்கரன் அன்று ஆதிபரமேஸ்வரி ஆலயத்தில் கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு அமர்ந்திருக்க, சோமநாதன் தன் நண்பனைத் தூரத்தில் இருந்தே பார்த்துவிட்டு அங்கே வந்திருந்தான்.

“என்ன சங்கரா ?… உன்னை எங்கெல்லாம் தேடிறது” என்றவர் கேட்டபடி சங்கரன் அருகில் அமர,

அவனோ மௌன நிலையில் இருந்தான்.

சோமு மீண்டும்,

“என்னடா… ?! கல்யாணம் ஆகி ஒரு வாரம்தான் ஆகுது… அதுக்குள்ள என்னடா கவலை உனக்கு ?!” என்று கேட்டுவிட்டு சிவசங்கரனை பேசவிடாமல் பதிலையும் சோமுவே யூகித்தார்.

“எனக்கு தெரியும்… இப்ப கூட உங்க அண்ணனுங்க எல்லாம் வேலையை உன் தலையில கட்டிட்டு தப்பிச்சிக்கிறாங்க…இல்ல” என்க,

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல” என்றான் சிவசங்கரன் அலுத்தபடி!

“அப்புறம் என்னதான்டா பிரச்சனை? எவ்வளவு போராடி சண்டை போட்டு அந்த செல்வி புள்ளய நீ விரும்பி கட்டிகிட்ட… சந்தோஷமா இருப்பியா.. அதை விட்டுட்டு உம்முனு மூஞ்சை வைச்சிருக்க”

“நான் விரும்பிக் கட்டிக்கிட்ட மாதிரி அவ என்ன விரும்பலயே” வேதனையோடும் வலியோடும் சிவசங்கரன் சொல்லிப் பெருமூச்செறிய,

“உளறாதடா… உன்னைப் போய் எந்தப் புள்ளைக்காவது பிடிக்காம போகுமா… அதுவும் அந்த செல்வியை பத்தி ஊருக்குள்ள என்னவெல்லாம் சொன்னாங்க… பித்து பிடிச்சிடுச்சு… காத்து கருப்பு அடிச்சிடுச்சுன்னு… அவங்க பேச்சை எல்லாம் பொய்யாக்கிற மாதிரி ஊரே அசந்து போக அவள நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட… செல்வி போய் உன்னைப் பிடிக்கலன்னு சொல்லுமா… நீ ஏதோ தப்பா யோசிக்கிற சங்கரா”

“என்னை பிடிக்கலன்னு என் முகத்துக்கு நேரா பாத்து சொன்னாளே” என்று சங்கரன் சொல்ல சோமு அதிர்ந்தார்.

“அப்போ உண்மையிலேயே அந்தப் புள்ளைக்கு பைத்தியம்தான் பிடிச்சிருக்கனும்” என்றவர் சொன்னதுதான் தாமதம்,

சிவசங்கரன் தன் நண்பனை முறைத்து,

“மூடு வாயை… அவ மனசுல இருக்கிறத வெளிப்படையா சொன்னா உடனே பைத்தியம் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிடுவீங்களா… அவ மனசுல என்ன கஷ்டமோ… பாவம் சொல்ல முடியாத தவிக்கிறா”என்றவன் அப்போதும் செல்வியின் நிலைமையைப் பற்றி யோசித்து பரிதாபப்பட்டு கொண்டிருக்க,

அந்தச் சமயம் கோவிலை நோக்கி இருவர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தனர்.

சிவசங்கரன் புருவங்கள் சுருங்க அவர்களைக் குழப்பமாய் பார்த்துவிட்டுத் தன் நண்பனையும் பார்க்க சோமுவும் புரியாமல் விழித்தான்.

சிவசங்கரன் எழுந்து நின்று,

“வெள்ளைப்பா… யாருடா அது ? வெளியூர்காரங்கள நம்ம ஊருக்குள்ள கூட்டிடட்டு வரக்கூடாதுன்னு நான் ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கேன்ல” என்று மிரட்டலாய் கேட்க,

“இல்ல ண்ணே… நம்ம கோவிலைப் பத்தி ஏதோ தெரிஞ்சிக்கனும்னு … சொன்னாரு” என்று வெள்ளையப்பன் பதிலுரைத்தான்.

“அதுக்காக யாரு என்னன்னு கேட்க மாட்டியா” என்று சிவசங்கரன் அவனைக் கடிந்து கொள்ள,

அப்போது உடன் வந்த அந்த புது நபர் சிவசங்கரனிடம்,

“தப்பா எடுத்தாக்காதீங்க… என் பேர் மனோகர்… நான் ஒரு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்… உங்க கோவில் ரொம்ப பழமையானதுன்னு கேள்விப்பட்டேன்… அதான் பாத்துட்டு கோவிலோட வரலாறு பத்தி தெரிஞ்சிட்டு போலாமேன்னு”

சிவசங்கரன் அவனை ஏறஇறங்க பார்த்துவிட்டு,

“சரி சரி… பாத்துட்டு கிளம்புங்க” என்றவன் தன் நண்பனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு அவர்களைக் கடந்து செல்ல,

அப்போது மனோகர் வெள்ளைப்பனிடம் கண்ணசைத்து அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துச் சொன்னான்.

“அண்ணே ஒரு நிமிஷம்” என்று வெள்ளையப்பன் அழைக்க,

“என்னடா ? உனக்குதான் புழப்பில்ல… எங்களுக்கு ஆயிரம் ஜோலி இருக்கு” என்று சோமு சொல்லக் கொண்டிருக்கும் போதே மனோகரன் அருகில் வந்து,

“நீங்க இந்த கோவிலைப் பத்தி உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச வரலாறை சொன்னிங்கன்னு என்னோட ஆராய்ச்சிக்குக் கொஞ்சம் வசதியா இருக்கும்” என்றான்.

“அதெல்லாம் எவனுக்குத் தெரியும்.. சாமிய கும்பிட்டு போறதோட சரி” எனறு சோமு சொல்ல,

இம்முறை சிவசங்கரன் கோபித்து கொள்ளாமல் அவர்களைக் கோவிலுக்குள் அழைத்துச் சென்றான்.

அவன் பாட்டி அவனிடம் அந்தக் கோவிலின் வரலாற்றுக் கதைகளைச் சொன்னது அவனுக்குப் பசுமையாய் இன்றும் ஞாபகம் இருந்தது.

சிவசங்கரன் அந்த வரலாற்றைக் கதை போல் சொல்லத் தொடங்க எல்லோரும் ஆவலாய் கேட்க ஆரம்பித்தனர்.

“நீங்கச் சொன்ன மாதிரி இந்தக் கோவில் ரொம்ப பழமையானதுதான்… ஆதித்தியா வர்மன்னு ஒரு குறுநில மன்னன் இருந்தானாம்… அந்த மன்னனுக்கு போர் செய்து ஆட்சியை விஸ்திரம் செய்றது.. இதில் எல்லாம் அவனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை… தேவையில்லாம மக்கள் சக்தி வீணாக்கக் கூடாதுன்னு அவனோட எண்ணம்… அவன் ஆட்சி செஞ்சிட்டிருந்தபோது பயங்கரமான காத்து புயல் மழை இடின்னு பெரிய இயற்கை சீற்றம் ஏற்பட்டுச்சு.

சுற்றியிருந்த பலநூறு கிராமங்கள் அந்தப் பெரிய இடி மழையில் ஒண்ணுமே இல்லாம போயிடுச்சு… பஞ்சம் பட்டினின்னு பெரிய பாதிப்பு ஏற்பட்டபோது ஆதித்தியா வர்மன் அந்த கிராமங்களைத் திரும்பியும் தன் கருவூலத்தில் இருந்த செல்வம் எல்லாத்தையும் செலவு செஞ்சு மீட்டெடுத்தானன்னு ஒரு பழைய கதை… அவன் அதோட விடல.. இங்க சுத்தி இருக்கிற கிராம மக்கள் வணங்கிற சக்தி வாய்ந்த அந்தப் புயலில் சிதைஞ்ச பரமேஸ்வரி அம்மன் கோவிலையும் கட்டிக் கொடுத்தானாம்… பரமேஸ்வரி அம்மனை அதிலிருந்து அவன் பேரோட இணைச்சு ஆதிபரமேஸ்வரி அம்மன் கூப்பிட ஆராம்பிச்சிட்டாங்க… அவன் பேர் வழிவழியா நிலைச்சு நிக்கனும்னு இந்தக் கிராமத்தை அவனோட பேரிலயே மாத்திட்டாங்களாம்…

ஆதித்தியாபுரம்தான் பேச்சு வழக்கில ஆதித்தபுரம்னு மாறிடுச்சு… இந்தக் கோவிலோட அருளாலயும் சக்தினாலயும் அப்படியொரு மோசமான பாதிப்பும் இயற்கை சீற்றமும் திரும்பியும் அதக்கப்புறம் தாக்கினதில்லைனு பாட்டி சொல்லுவாங்க”

என்றவன் சொல்லிமுடிக்க ஆராய்ச்சியாளர் மனோகரன் முகத்தில் ஒரு பிரகாசம் தோன்றியது.

“உண்மையிலேயே சக்தி வாய்ந்த சாமிதான்” என்று மனோகரன் சொல்ல, அதற்குப் பின் அந்த நண்பர்கள் இருவரும் அவரவர்கள் வேலையைப் பார்க்கப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

இவ்வாறு சோமு தன் மனதின் ஆழத்தில் இருந்த பழைய ஞாபகங்களை வெளிக்கொணர, அவர் மனமெல்லாம் நண்பனின் நினைவால் வேதனையில் மூழ்கியது.

இங்கே சோமுவின் நினைவலைகள் முடிந்தாலும்,

அன்று சிவசங்கரன் சொல்லிக் கொண்டிருந்த வரலாற்றைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மனோகரனின் கண்ணோட்டமும் எண்ணமும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாய் சிந்தித்து கொண்டிருந்ததைப் பற்றி வாசகர்களிடம் நாம் தெரிவித்தேயாக வேண்டும்.

எல்லோரும் அதைக் கோவிலாய் பார்க்க மனோகரனின் முன்றாவது கண் அதாவது… அறிவியல் கண் அவருக்கு வேறெதையோ உணர்த்தியது.

ஆதித்தியா வர்மன் கோவிலை புதுப்பிக்கவில்லை… அதைத் தாண்டி மீண்டும் அங்கே அமைந்த கிராமங்கள் வளமையாய் இருக்க ஏதோ ஒரு சூட்சமத்தை வைத்திருக்கிறான்.

இவ்வாறு மனோகரன் எண்ணம் சற்று விபரீதமாய் பயணிக்க,

அப்போதைக்கு அந்த எண்ணம் யாரும் அறியாத ரகசியமாய் அவன் மனதில் மட்டும் புதையுண்டு இருந்தது.

aatjiye anthamai – 7

குரூரம்

  மனோரஞ்சிதத்தை திரும்பியும் பார்ப்போம் என்று கனவிலும் கூட செல்லம்மா நினைத்ததில்லை.

இத்தனை நாளாய் தான் ஆதியை இவர்கள் கண்ணில் படாமல் வளர்த்து வந்தது எல்லாம் வீண் என்று தோன்றிற்று.

செல்லம்மா வாயடைத்துப் போய் அவர்கள் வருகையைப் பார்த்திருக்க, மனோரஞ்சிதம் கண்ணீரோடு வந்து அவரை அணைத்துக் கொண்டார்.

செல்வி அப்படியே அதிர்ச்சியில் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் உறைந்து போய் நிற்க, சரவணன் வேட்டிச் சட்டை அணிந்து கொண்டு மிடுக்காகவும் கம்பீரத்தோடும் தன்னுடைய வலது கையால் இடது கைச்சட்டையை மடித்தபடி உள்ளே நுழைந்தான்.

அவன் விழிகள் அந்த வீட்டைச் சுற்றிலும் அலைபாய, அவன் யாரைத் தேடியிருப்பான் என நம் வாசகர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

அதற்குள் மனோரஞ்சிதம் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு செல்வியிடம் பேசினார்.

“இத்தனை காலமாய் நீ உயிரோடவே இல்லைன்னு எல்லோருமே நினைச்சிட்டு இருந்தோம் செல்வி” என்றவர் நெகிழ்ந்தபடி சொல்லிக் கொண்டிருக்க,

செல்லம்மா அலட்சிய புன்னகையோடு,

“அவமானத்தில் உயிரை விட்டு இருப்பேன்னு நினைச்சீங்களா ?” என்று எந்தவித உணர்ச்சியுமின்றி கேட்கவும் ரஞ்சிதத்தின் முகம் சுருங்கி போனது.

“என்ன செல்வி இப்படி சொல்லிட்ட ?” என்றவர் வேதனைத் தாங்காமல் கேட்க,

“வேற எப்படி மதனி சொல்லனும்” என்று அலட்டிக் கொள்ளாமல் பதிலுரைத்தார்.

செல்லம்மாவின் இறுகிய முகத்தோற்றமும் பேச்சும் ரஞ்சிதத்தை ரொம்பவும் காயப்படுத்தியது.

அவர் கனத்த மனதோடு, “உன்னை பத்தியும் சங்கரன் பத்தியும் நான் நினைக்காத நாளே இல்லை… தெரியுமா ?!” என்றவர் தன் மனவேதனையை எடுத்துரைக்க, இந்த வார்த்தைகளெல்லாம் செல்லம்மாவின் இறுக்கத்தைச் சற்றும் தளர்த்தவில்லை.

அவரின் பார்வை கூர்மையாக சரவணனை நோட்டமிட, அவனோ அந்த அறையில் மாட்டியிருந்த ஆதியின் புகைப்படத்தை அத்தனை குரூரமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவருக்கு எரிச்சலும் கோபமும் மூள,
மனோரஞ்சிதம் தன் பார்வையைச் சுழற்றிவிட்டு எதிர்பார்ப்போடு,

“ஏன் செல்வி… உனக்கு ஒரு பொண்ணு இருக்காளமே… அப்படியே உன் சாயலில் இருப்பாளமே… எங்க காணோம் ?” என்று கேட்டுவிட, சரவணனும் ஆர்வத்தோடு செல்வியின் பதிலை எதிர்பார்த்து அவர் புறம் திரும்பினான்.

செல்லம்மா விட்டேற்றியான பார்வையோடு, “அவ வேலைக்கு போயிருக்கா மதினி” என்க,

மனோரஞ்சிதம் ஆவல் ததும்ப, “என் தம்பி மவளை பாக்கலாம்னு நினைச்சனே!” என்றார்.

செல்லம்மாவின் உள்ளம் கொதிப்படைந்திருக்க, வேண்டா வெறுப்பான பார்வையோடு,

“நான் சொல்றேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மதனி… நீங்க யாரும் இங்க வர வேணாம்… நான் இதுவரைக்கும் எப்படி இருந்தேனோ அப்படியே இருந்துக்கிறேன்” என்று அழுத்தமாய் உரைக்கவும்

மனோரஞ்சிதம் அதிர்ச்சியோடு, “எங்க உறவே வேண்டாம்னு சொல்றியா செல்வி” என்று கண்ணீர் தளும்பக் கேட்க,

“எனக்கு உறவுகளே இல்லைன்னு சொல்றேன்” என்று இறுக்கமாய் சொல்லி அந்தப் பேச்சை அத்தோடு முற்றுப் பெற செய்தார்.

மனோரஞ்சிதம் அதற்கு மேல் அங்கே நிற்க முடியாமல் புடவை முந்தானையால் தன் விழிகளில் வழிந்தோடிய நீரைத் துடைத்தபடி வெளியேறிவிட,

இத்தனை நேரம் அவர்கள் உரையாடலில் பங்கெடுத்துக் கொள்ளாத சரவணன் இப்போது கொஞ்சம் திமிராய் செல்வியின் முன்னே வந்து நின்றான்.

அவன் முகத்தில் ஒளிர்ந்த குரூரமான புன்னகை பார்த்த செல்லம்மாவிற்கு உள்ளுக்குள் அச்சம் தொற்றி கொண்டது.

அவர் அவனை நேர்கொண்டு பார்க்க விரும்பாமல்,

“யாரும் இனிமே இந்த வீட்டுக்கு வர வேண்டாம்… யாரையும் பார்க்க வேண்டாம்… கிளம்புங்க” என்று பார்வையை எங்கோ வெறித்தபடி அவர் உரைக்க, அவனின் முகப்பாவனை வேறு விதமாய் மாறியது.

அதில் திமிரும் அலட்சியமும் கலந்திருக்க அவன் ஏளனமாய் நகைத்து,

“அப்படி எல்லாம் நீங்க சொல்ல முடியாது அத்தை… நான் ஆதிபரமேஸ்வரியை பார்க்க வருவேன்… அவ என் மாமன் பொண்ணு… நான் அவ கிட்ட பேசுவேன்… பழகுவேன்… இன்னும் கேட்டா
எனக்கு அவளைக் கல்யாணம் கட்டிக்கிட கூட உரிமை இருக்கு” என்றான்

செல்லம்மா அதிர்ந்து அவனைப் பார்க்க,
அவன் மேலும்,

“என்ன அத்தை அப்படி பார்க்கிறீங்க… நான் என் மாமா பொண்ணை கட்டிக்கிட கூடாதுன்னு யார் சொல்ல முடியும்” என்று இளக்காரமாய் கேட்டான்.

செல்லம்மா அவன் பேச்சை கேட்டுப் புன்னகையித்தவள்,

“உன்னை எல்லாம் என் பொண்ணு மனிஷனா கூட மதிக்க மாட்டா” என்றார்.

“சரி மனிஷனா வேண்டாம்… புருஷனா மதிக்கட்டும்” அவன் அலட்டிக் கொள்ளாமல் பதிலளிக்க,

“என்ன உளற ?” என்றவர் அவனைச் சீற்றமாய் பார்க்க,

“நான் உங்க பொண்ண கல்யாணம் கட்டிக்கிறேன்னு சொல்றேன்… பாவம் என்னை விட்டா வேற எவன் அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கிடுவான்”

“அவ படிப்புக்கும் திறமைக்கும் அயிரம் பேர் வருவாங்க” என்று செல்லம்மா கோபமாய் பதிலுரைத்தாள்.

“அது சரிதான்… கல்யாணம்னா சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் வேணாமா உங்களுக்கு… இன்னாருடைய மகன்னு சொன்னா மட்டும் போதுமா… அந்த இன்னார் யாரு… அவங்க ஊர் உறவெல்லாம் எங்கன்னு கேட்க மாட்டாங்களா… சரி அது கூட போகட்டும் விடுங்க… உங்க பொண்ணு ஒழுக்கமானவன்னு நம்பனனும்னா முதல்ல அவங்க அம்மாவுக்கு அந்த பேர் இருக்கனுமே” என்றவன் தீயாய் வார்த்தைகளை வீச,

அவரின் தேகமெல்லாம் பற்றி எரிந்த உணர்வு.

“வார்த்தைய அளந்து பேசு” என்று செல்லம்மா சரவணனை எச்சரிக்கும் போதே அவர் விழியில் நீர் கோர்த்திருக்க,

“இப்ப ஏன் இவ்வளவு கோபப்படிறீங்க ? ஊருக்குள்ள பேசிக்கிறதைதானே நான் சொன்னேன்… ஓடுகாளி பெத்த மவளை எவன் கட்டிக்கிடுவான்” என்று அவன் சொன்ன நொடியே எரிமலையாய் அவர் கோபம் பொங்க,

“எந்த சொந்த பந்தமும் இல்லாம என் பொண்ணுக்கு எப்படி கல்யாணம் பன்னனும்னு எனக்கு தெரியும்… முதலில் நீ வீட்டு விட்டு வெளியே போ” என்று கத்தினார்.

“இப்ப போறேன்… ஆனா இதே வீட்டுக்கு மருமகனா நான் வருவேன் அத்தை”

“இந்த ஜென்மத்தில அது நடக்காது” என்றவர் தீர்க்கமாய் உரைக்க,

அவன் தன் வேட்டியை மடித்து கட்டிக்கொண்டு வெளியே சென்றபடி, “நானும் பார்க்கிறேன்… என்னை தவிர வேற எவன் அவளை கட்டிக்கிறான்னு” என்று மிரட்டலாய் சொல்லிவிட்டு அகன்றுவிட செல்லம்மாவின் தேகமெல்லாம் நடுக்கமுற்றது.

அவன் பேசிய இழிவான வார்த்தைகள் அவர் காதில் ஓயாமல் ரீங்காரமிட்டு கொண்டிருந்தன.

அந்த நொடி தன் கணவனின் நினைவு வந்தது அவருக்கு.

தான் அவரை வெறுத்து ஒதுக்கியபோது கூட யாரிடமும் தன்னை அவர் விட்டுக் கொடுத்ததேயில்லை. அவர் முன்னிலையில் யாரும் தன்னை குறைவாய் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச விடமாட்டார்.

இன்று சரவணன் பேசிய பேச்சுக்கு அவர் மட்டும் இருந்திருந்தால்…

அபரிமிதமான ஏமாற்றத்தாலும் வலியாலும் அவர் விழிகளில் கண்ணீர் பிரவாகமாய் மாறியது.

*******
சிவசங்கரனின் வீடு.

திருமண முடிந்த ஒரு வாரம் கழிந்துபோனது.

அக்கா மனோரஞ்சிதம் ஊருக்குப் புறப்பட்டுவிட்ட நிலையில் அங்கே சிவசங்கரனுக்கு பிரச்சனை துவங்கியது.

அவனுக்கு உணவு பரிமாறுவது முதற்கொண்டு எல்லா வேலைகளையும் மனோரஞ்சிதம் பார்த்துக் கொண்டாள்.

செல்வியோ அவனிடம் துளியும் ஓட்டுதல் இல்லாமல் அவனை விட்டு விலகியே இருக்க, இப்போது அவன் எல்லாவற்றிற்கும் தன் அண்ணிமார்களை எதிர்பார்க்க வேண்டிய நிலை.

அவன் காலை உணவு பரிமாற சொல்லி கனகவல்லியிடம் கேட்டுவைக்க இதுதான் சமயம் என அவள் குத்தலாக,

“நீங்க ஆசைப்பட்டு கட்டிட்டு வந்த உங்க பொண்டாட்டியை கேளுங்க தம்பி” என்றாள்.

கனகவல்லியின் எண்ணமோ சிவசங்கரன் செல்விக்கு இடையில் புகைந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சனையை ஊதி பெரிதாக்கி நெருப்பாய் மாற்ற வேண்டும்.

அந்தக் குரூர எண்ணத்தோடே அவனைத் தூண்டிவிட, சிவசங்கரனின் நிலைமையோ பரிதாபகரமாய் இருந்தது.

அவன் நெருங்கிப் போனாலே அவள் முகத்தைச் சுளிக்க, அவளிடம் பேசவே அவனுக்குத் தயக்கமாய் இருந்தது.

செல்வி அப்போதுதான் மாடுகளுக்குத் தீவனம் வைத்துவிட்டு, வாசலில் மண்டியிருந்த அழகான பூச்செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தாள்.

கனகவல்லி அவன் தயக்கமான பார்வையைக் கவனித்துவிட்டு,

“உங்க பொண்டாட்டி மறக்காம மாட்டை கவனிச்சிக்கிறா… செடி கொடி எல்லாம் கவனிச்சிக்கிறா… உங்களை கவனிச்ச மாட்டேங்கிறாளே தம்பி… அவ உங்களுக்கு பொண்டாட்டியா வந்திருக்காளா இல்ல இந்த வீட்டுக்கு வேலைக்காரியா வந்திருக்காளா” என்று சொல்லியவள் மேலும் அவன் மனதில் கோபத்தீயை மூட்டினாள்.

சிவசங்கரன் உண்மையிலேயே இந்த வார்த்தைகளால் ரொம்பவும் காயப்பட்டு போனான்.

இவற்றிற்கெல்லாம் காரணமானவள் அவள்தானே எனச் சீற்றமாய் செல்வி இருக்கும் இடத்தை நோக்கி விரைய, கனகவல்லி அந்தச் சமயம் அருகில் இருந்த தன் ஓரகத்தி கண்ணம்மாவை பார்த்துக் குரூரமாய் புன்னகையித்தார்.

செல்வி செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருக்க, அவள் பின்னோடு சென்று நின்றவன் சீற்றமாய்,

“ஏ செல்வி” என்று உயர்த்தலாய் அழைக்க அவள் அவன் குரல் வந்த தொனியில் மிரண்டு தன் கையிலிருந்த தண்ணீர் பானையைத் தவற விட்டாள்.

அது கீழே விழுந்த சிதில்சிதிலாய் நொறுங்கிவிடச் செல்வி கலக்கமாய் அவனை ஏறிட்டாள்.

சிவசங்கரனின் விழிகளோ எரிமலை குழம்பாய் சிவப்பேறியிருந்தது.

அவன் சீற்றத்தோடு, “என்னை பாத்தா எப்படிறி தெரியுது உனக்கு… பால் டம்ளரை தூக்கி போடற… பானையை கீழே போட்டு உடைக்கிற… ஏன்டி இப்படி மனுஷனை கொல்ற ?” என்றவன் ஆவேசமாய் அவளிடம் கத்த,

அவள் பானையை தவற விட்ட குற்றவுணர்வில் வாய் பேசாமல் நின்றிருந்தாள்.

இதுதான் சமயம் என்று கனகவல்லி ஓடிவந்து உடைத்த பானையை பார்த்துச் செல்வியை வசை மாரி பொழிந்தாள்.

அவள் விழியெல்லாம் நீர் சூழ்ந்து தலைகுனிந்து நின்றிருப்பதைப் பார்த்தவனுக்கோ அந்த நொடியே கோபமெல்லாம் கரைந்து காணாமல் போனது.

சற்று மனம் இளகியவன்,

” போதும் விடுங்க மதினி… பானைதானே” என்று சொல்லக் கனகவல்லி நிறுத்தாமல்,

“அவளுக்கு எதோட மதிப்பும் தெரியல… அதுக்குதான் தகுதி தாரதரம் பார்த்து கட்டனு” என்று வார்த்தையைக் கொட்ட சிவசங்கரன் கோபத்தின் உச்சத்தை தொட்டான்.

“போதும் நிறுத்துங்க மதனி… ஒரு பானைக்கு போய் என்ன பேச்சு பேசிறீங்க ?… அதுவும் தகுதி தாரதரம்னு… அவ இல்லாதவன்னு குத்தி காட்டிற வேலையை இதோட நிறுத்துக்கோங்க…. அப்புறம் நான் மனிஷனாவே இருக்க மாட்டேன்… சொல்லிட்டேன்” என்றவன் பொங்க கனகவல்லி அப்படியே பேச்சற்று நின்றார்.

அவன் தனக்காகவா பரிந்து பேசுகிறான் என்பதை நம்ப முடியாத வியப்போடு செல்வி பார்த்திருக்க,

அப்போது சிவசங்கரன் அவள் புறம் திரும்பி, “வந்து சாப்பாடு எடுத்து வை” என்று அதிகார தொனியில் சொல்லிவிட்டு முன்னே செல்ல அவள் பதில் பேசாமல் அவன் பின்னோடு சென்று தன் கணவனுக்கு உணவு பரிமாறினாள்.

இதற்கிடையில் கனகவல்லி உள்ளே இருந்த தன் கணவன் வேல்முருகனிடம் சிவசங்கரன் பேசியவற்றை எல்லாம் சொல்லித் தூண்டிவிட, வேல்முருகன் அதைப் பெரிதாக்க விரும்பவில்லை.

முக்கியமாக அவன் தன் தம்பியை எதிர்த்துக் கொள்ளும் நிலையில் இல்லை. எல்லாப் பொறுப்புகளும் சிவசங்கரன் கையில் இருக்க தான் கோபப்படுவதினால் எதுவும் நிகழப் போவதில்லை என்று சொல்லிச் சாமர்த்தியமாய் அந்தப் பிரச்சனையை அதோடு முடித்துவிட்டான்.

ஆனால் கனகவல்லியின் கோபம் அடங்கியபாடில்லை.

சிவசங்கரன் செல்வி இருவரையும் அவள் எரிப்பது போல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சிவசங்கரனும் அவளின் குரூரமான சிந்தனை ஓட்டத்தை ஒருவாறு யூகித்தான்.

உணவு முடித்துக் கைகளை அலம்பியவன் செல்வியின் முந்தானையில் கைகளைத் துடைக்க, அவன் செயலைக் கண்டு செல்வி எரிச்சலானாள்.

“உனக்கு என் மேல இருக்கிற வெறுப்பை எல்லார் முன்னாடியும் காண்பிச்சு என் மானத்தை வாங்காதே” என்று சிவசங்கரன் முகத்தில் புன்முறுவலோடு சொல்லித் தூரத்திலிருந்த கனகவல்லியின் பார்வையில் அவர்களின் பிரிவைக் காட்டாமல் நடித்துவிட்டுப் புறப்பட்டான்.
********
சிவசங்கரன் போன்ற ஓர் கணவன் அமைந்தது அவளின் பாக்கியம் எனினும் அவனுடன் வாழ முடியாமல் போனது அவளின் பெரும் துர்ப்பாக்கியம்தான்.

தன்னவனின் நினைவுகளைச் சுமந்தபடி செல்லம்மா கண்ணீரில் கரைந்திருக்க,
அந்தச் சமயம் மனோரஞ்சிதத்தை அழைத்துக் கொண்டு சரவணன் காரை ஓட்டியடி போய்க்கொண்டிருந்தான்.

“சரவணா” என்று மனோரஞ்சிதம் அழைக்க,

“ம்… சொல்லுங்க” என்றான் முகத்தைத் திருப்பாமல்

“உன் மனசில என்ன எண்ணத்தோட என்னை செல்லம்மா வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு போனே ?!” என்றவர் வினவ,

“நீதானே ம்மா… அத்தை பத்தியும் மாமாவை பத்தியும் வருத்தப்பட்டு எப்ப பாரு பேசிட்டிருப்ப… அதான்”

“நான் உனக்கு அம்மாடா… என்கிட்ட நீ உன் கதை அளக்காதே சொல்லிட்டேன்… நீயும் உன் மாமானும் சேர்ந்துக்கிட்டு ஏதோ திட்டம் போடிறீங்களோன்னு எனக்கு தோணுது” என்றவர் சொல்ல,

அவன் சூட்சமமாய் சிரித்தபடி, “பரவாயில்லயே… கண்டுபுடிச்சிட்ட” என்றான்.

“வேண்டாம் சரவணா… செல்வி ரொம்ப பாவம்.. அவளை விட்டிடுங்கடா”என்று கெஞ்சலாக அவர் கேட்க,

“எனக்கென்ன…. அத்தையை தொல்லை பண்ணனும்னு வெளிப்பா… எனக்கு பிரச்சனை கொடுத்தா நானும் அவங்களுக்கு பிரச்சனையாதான் இருப்பேன்… மாமன் சொத்துக்கு இத்தனை காலமா வாரிசே இல்லன்னு பார்த்தா ஒசரமா ஒருத்தி வந்து நிக்கிறா… விஷயம் தெரியாமலே அவ இவ்வளவு பிரச்சனை பன்றான்னா… விஷயம் மட்டும் தெரிஞ்சா… அதான் மாமன் பொண்ணை சொந்தமா ஆக்கிக்கிட்டா அப்புறம் மாமன் சொத்தும் எனக்கு சொந்தம்தானே…

எல்லாமே ஒரு கணக்குதான்” என்று
சரவணன் சொல்ல அவனின் குரூர எண்ணம் மனோரஞ்சிதத்தை பயம் கொள்ளச் செய்தது.

அவனிடம் புத்தி சொல்வதில் பயனில்லை என்று அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவனுக்குத் தன் மாமன் வேல்முருகன் சொல்வதுதான் வேதவாக்கு. இதுவும் அவரின் திட்டமாகத்தான் இருக்கும் என்று எண்ணிக் கொண்டார்.

இந்தப் பிரச்சனைகளை செல்லம்மா எப்படிச் சமாளிக்க போகிறாரென அவர் கவலையுற்றிருக்க, செல்லம்மாவிற்கும் அதே சிந்தனைதான்.

அவர் நினைத்ததை விடவும் பிரச்சனை அதிதீவிரமாய் இருக்க, இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டுமெனில் ஆதிக்கு திருமணம் செய்விக்க வேண்டும்.

அவர் மனதில் உதித்த ஓரே முகம் விஷ்வா. சிறுவயதிலிருந்தே அவனை அவர் பார்த்திருக்கிறார். அவன் கோபக்காரன்தான் எனினும் நல்லவன். ஆதிக்கு பொருத்தமானவன் என்று அவர் மனதிற்குத் தோன்ற,

அவர் அந்த எண்ணத்தைக் கருணாகரன், சாரதாவிடம் வெளிப்படுத்தினார்.

அவர்கள் மனதிலும் இப்படியொரு ஆசை இருந்தது. ஆனால் பிரச்சனை அதுவல்லவே!

சம்மதம் சொல்ல வேண்டிய இருவருமே எதிரும் புதிருமாய் நின்று கொண்டிருக்க, இது சாத்தியமா என்று சந்தேகம் மூவருக்குமே எழுந்தது.

Thozhimaar Kadhai – 1

 

தோழிமார் கதை

1

“தெய்வா….ஏ..தெய்வா…எந்திரி கண்ணம்மா….எவ்வளோ நேரமா எழுப்பறேன்…எழுந்திருமா..” என மிகவும் பாசமாக ஆரம்பித்த அழைப்பு,

“டீ, குட்டிக்கழுதை …இப்போ எந்திரிக்கரியா இல்லை, நாலு வக்கைட்டுமா? நைட்டு சீக்கரம் தூங்குன்னு சொன்னா கேட்டாத்தானே….ஸ்கூலுக்கு டைம் ஆகுது எந்திரிடீ…..” என பல்லவி, அனுபல்லவி முடித்து

“என்னங்க… என்னங்க….. அவளை கொஞ்சம் எழுப்புங்களேன். அரவிந்த்…ப்ளீஸ்…ஸ்கூலுக்கு டைம் ஆச்சு…இன்னைக்கும் பஸ்ஸை மிஸ் பண்ணிடப்போறா…உங்களுக்கு என்ன?எந்திரிச்சு குளிச்சு கிளம்பி போயிட்டே இருப்பீங்க…நான்ல அவ்வளோ தூரம் கொண்டு போய் விட்டுட்டு வரணும்…எந்திரீங்க அரவிந்த்” என ராகம் உச்சஸ்தாதியை எட்டியிருந்தது.

இதற்கு மேலும் கட்டிலின் நீள அகலத்தை அளந்து கொண்டிருந்தால் அர்ச்சனாவின் அர்ச்சனைகள் நாள் முழுவதும் நீண்டு விடுமே என்ற அச்சத்தில் கண்களை மெல்ல விழித்தான் அரவிந்த். நல்ல ஆறடி உயர கட்டிலின் ஐந்தே முக்கால் அடிகளை தனதாக்கிக் கொண்டு படுத்திருந்தவன், தன் முதுகின் பக்கம் ஒட்டிக் கொண்டு ஒரு காலை வாகாக தன் மீது போட்டு வாயை சற்றே சிறிய அளவு திறந்தபடிக்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்த பூப்பந்தை மெல்ல எழுப்பினான்.

“கண்ணம்மா, தெய்வாகுட்டி…எழுந்திரீங்க…ஸ்கூலுக்கு டைமாச்சு பாருங்க….உன் டெவில் மம்மி கத்த ஆரம்பிச்சாச்சு….ப்ளீஸ் எழுந்துக்கடா…”என மெல்ல தன் செல்ல மகளின் முகவாயை வருடி எழுப்பியவனின் ஸ்பரிசம் பட்டு, மெல்ல முக்ம சினுங்க கண்களை திறவாமல் படுந்திருந்த பூப்பந்து, “பீஸ்ஸ்ஸ் ப்பா….டு மினிட்ஸ்…ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்” என முனுமுனுத்துக் கொண்டே தந்தையுடன் இன்னமும் ஒட்டிக் கொண்டது.

மகளின் கைகளை தன்னுடன் இறுக்கிக் கொண்டு அரவிந்தும் ஆர்வமாக கண்களை மூடத்துவங்க, “அரவிந்த்..இன்னும்மா எந்திரிக்கலை…என்னப்பா…”என போர்வை சட்டென விலக்கிய அர்ச்சனாவிற்கு, கணவனும், மகளும் உறங்கும் அழகை ரசிக்கும் எண்ணம் துளியும் இருக்கவில்லை. எப்படி இருக்கமுடியும், காலை நேர பரபரப்பும், குழந்தையை பள்ளிக்கு அனுப்பவேண்டிய கடமைகளும் சூழ்ந்து கொள்ள, எந்த இல்லதரசிக்குத் தான் காலை நேரம் அமைதியாக, லகுவாக கழிகிறதாக்கும். எல்லாமே அறைகுறை வேலைகளாகவும், பதட்டத்தில் விடுபட்டுப்போன செயல்களாகவுமே மாறிவிடுகின்றன.

“எந்திரி அரவிந்த்…மணி எட்டாச்சு…ப்ளீஸ் பாப்பாவை எழுப்புங்க..”என விடாப்பிடியாக மொழிந்தவள், கையில் பிடித்திருந்த போர்வையை படபடவென மடித்தாள். அந்த பெரிய அறையில் வீற்றிருந்த குளியல் அறைக்குள் நுழைந்து வெந்நீர் குளாயினைத் திருகி, மகள் குளிக்க ஆயத்தங்கள் செய்தாள். கட்டிலின் மேல் அன்றைய தின பள்ளிச் சீருடைகளை எடுத்து வைத்தவள், இன்னமும் கணவனும் மகளும் கட்டிலை விட்டு இம்மியளவு அசையாததைக் கண்டு மீண்டும் குரலை உயர்ந்தினாள்.

“அடீ தெய்வா…எருமை…இப்போ எந்திரிக்க போறீங்களா இல்லையா ரெண்டு பேரும்” என காட்டுக் கத்தலாக எழுந்த அர்ச்சனாவின் குரல், அந்த மாடி அறையினைக் கடந்து, மாடிப்படிகளின் வழியே கீழே இறங்கி, கூடத்தின் சோஃபாவில் அமர்ந்து அன்றைய தின நாளிதழை புரட்டிக் கொண்டிருந்த மாமியார் அங்கையற்கண்ணியின் காது மடல்களில் மோதி எதிரொலித்தது.

“ராங்கி…காலங்காத்தால எப்படி கத்தறா பாரு. எப்படி இருந்த வீடு…எங்க மாமா இருக்கறப்போ அவ்வளோ அமைதியா தெய்வீகமா இருக்கும். “தம்பின்னு”ஒரு சின்ன குரல் தான் குடுப்பாக. “ஐயா”ன்னு ஓடி வந்துருவான்…இப்போ இதுக போடற கூச்சலும், அதட்டலும், கொஞ்சமும் மட்டு மரியாதையில்லாம, உச்சிமண்டையில் ஆணி அடிச்சாப்ல புருஷனை பேர் சொல்லி கூப்பிடறதும்…இதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு….நாலு பேர் அன்னாந்து பார்க்க இடத்தில உசரத்தில இருக்கற குடும்பம். கண்டகண்ட ரோட்டில திரியரவளையெல்லாம் நடுவீட்டில கூட்டியாந்து உட்கார வச்சா இப்படித்தான் பேசுவா… ஊர்ல இல்லாத அழகின்னு இவளைத் தான் கட்டுவேன்னு நின்னவனை சொல்லனும்…”என தன் கட்டை குரலில் தெளிவாக முனுமுனுத்தார்.

அர்ச்சனா வழக்கம் போல் செவிடாகிப் போய்விட்டது போல் நடந்து கொண்டவள், மகளையும் கணவரையும் எழுப்பும் வேலையில் ஆயத்தப்பட்டாள். அர்ச்சனாவிற்கு மேலும் தொல்லை கொடுக்காவண்ணம், அரவிந்த் படுக்கையில் இருந்து எழுந்து விட்டிருந்தான். அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் தெய்வா என்றழைக்கப்படும் சஷ்டிகா எழுந்து கொண்டுவிட்டிருக்க, அர்ச்சனாவின் அடுத்த முக்கால் மணித்துளிகள் வேகவேகமாக கழிந்துவிட்டிருந்தன.

மகளை பள்ளிப் பேருந்தில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு, வீட்டிற்குள் விரைந்தவள், அடுத்து அரவிந்தை கடைக்கு கிளப்ப ஆயத்தமானாள். குளித்து முடித்து உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தவன், தன் தாயின் வார்த்தைகளால் கோபமாகிப் போயிருந்த அர்ச்சனாவை லகுவாக்கும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தான்.

மனைவியை கொஞ்சி, தேனொழுகப் பேசி, காதல் வசனம் சொல்லி என சினிமாத்தனமாக சமாதானப்படுத்தும் பாங்கு அரவிந்திற்கு வாய்க்கப்பெறவில்லை. அவனைப் பொறுத்தவரையில் அர்ச்சனாவை சிரிக்க வைத்துவிட வேண்டும். அல்லது முடிந்த மட்டில், உம்மென இருப்பவளை பேசவைத்துவிட வேண்டும். அவன் அறிந்தவரையில் சமாதானம் என்பது இவை மட்டுமே. அன்றும் அதே ஆயுதத்தை கைகளில் ஏந்தியிருந்தான்.

“அப்பறம், அச்சு….அடுத்த வாரம் என்ன ப்ளான்?” என மெல்ல கல்வீசிவிட்டு அமைதியாக அவள் முகத்தில் கண்களைப் பதித்தவாறு இருந்தான். கண்ணாடியில் தெரிந்த தனது முகத்தை இப்புறமும் அப்புறமும் திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அரவிந்த், கண்ணாடியின் வழியே தன் மனையாளை ஏறிட்டான்.

“அடுத்த வாரத்துக்கு என்ன? ஏதும் விஷேஷமா?”என சூடாக பதில் வந்தது அர்ச்சனாவிடமிருந்து.

“என்ன இப்படி சொல்லிட்ட….உன் பெஸ்ட் ஃப்ரெண்டுக்கு கல்யாணம்னு கால் பண்ணாளே..பத்திரிக்கை கூட வந்துச்சே…நீ போலையா?” என குறும்புச் சிரிப்புடன் அரவிந்த் கேட்க, அர்ச்சனா இன்னமும் கணவனை முறைத்தாள்.

“அதுக்கு என்னவாம் இப்போ?” என பட்டென பதிலும் கொடுத்தாள்.

“அதுக்கா? இதென்ன இப்படியொரு பொறுப்பில்லாத கேள்வி?” என கேட்டுக் கொண்டே திரும்பி அர்ச்சனாவைப் பார்க்க, அவளது கண்கள் லேசாக கலங்குவது தெரிந்தது. வேகவேகமாக மூச்சுகள் எடுத்துக் கொள்வதும், அழுதுவிடாமல் இருக்க, உதட்டை கடித்துக் கொள்வதும் தெரிந்தது.

“நீங்க வந்தா மட்டும் போதும்னு ஃபோன்ல உன் ஃப்ரெண்ட் திலீபா சொன்னாளே….”என “வந்தா மட்டுமை அழுத்தமாக மொழிய, அர்ச்சனவாவோ அரவிந்தை இன்னமும் முறைத்தாள்.

“அப்பறம் என்ன ….அதான் அழைப்பு வந்திருக்கே…போயிட்டு வாங்க…யாரு வேண்டாம்னது…”என கோபத்துடன் மொழிந்த மனைவியை குறும்புச்சிரிப்புடன் ஏறிட்டவன், அதுவரையிலும் உம்மென இருந்தவள், சண்டையிடுவதற்காகவேணும் வாயைத் திறக்கிறாளே, அதுவே நல்லது என நினைத்துக் கொண்டான். அத்துடன் நிறுத்திக் கொண்டிருந்தால் தேவலாம். ஆனால் அரவிந்தின் நாக்கு மனைவியை இன்னமும் சீண்டிப் பார்க்கச் சொல்லியது.

“ஓ, புரிஞ்சிருச்சு…புரிஞ்சிருச்சு….திலீபா என்னை தான் இண்வைட் பண்ணா…உன்னை உன் பெஸ்ஸ்ஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்ட் கூப்பிடலை இல்லையா? ஆமா ஏன் கூப்பிடலை….இரு ..இரு…நீ பதில் சொல்ல வேணாம்…எனக்கே நியாபகம் வந்திருச்சு…அவ ஃபோன் பண்ணப்ப நீ எடுக்கலை. என் ஃபோன்ல கூப்பிட்டப்பவும் நீ பேச மாட்டேன்னு சொல்லிட்ட….சோ, என்கிட்ட மட்டும் திலீபா பேசிட்டு ஃபோனை வச்சிட்டா….”என நியூஸ் வாசிப்பாளர் போல் விஷயத்தை அக்கு அக்காக விமர்சித்தவன், இன்னமும் மனைவி சமாதானமாகததைக் கண்டு, தனது நக்கல் பேச்சை சற்றே குறைத்துக் கொண்டான்.

“இத பாரு அர்ச்சு…. கண்டதையும் நினைச்சு மனசை போட்டு குழப்பிக்காம இரு. திலிபா உங்கிட்ட பேச தான் ஃபோன் பண்ணினா… நீதான் பேசாம இருந்துட்ட….சோ, அவ சைட் மிஸ்டேக் எதுவும் இல்ல..சரியா”என அரவிந்த் பேச்சை முடிக்கும் முன்னர்,

“தெரியுமே…. இன்னமும் அவளுக்கு ஜால்ரா தட்றதும் நிக்குதான்னு பாரேன்…உனக்கு அவ கல்யாணத்துக்கு போக அவ்வளோ ஆசையா இருந்தா நீ போயிட்டு வா…என்னை ஏன் நச்சற?” என ஆக்ரோஷமாக கத்திய அர்ச்சனா, இந்த முறை தன் சொற்கள் மாமியார் காதுகளை எட்டிவிடுமோ என கொஞ்சமும் அஞ்சவில்லை.

அரவிந்திற்கும் ஆயாசமாக இருந்தது. சம்பந்தமேயில்லாமல் எதற்காக இப்படி ஒரு தர்க்கம் என சற்றே ஆத்திரமும் எழுந்த து.

“சரி, அப்போ நாம கல்யாணத்துக்குப் போகலை…கரெக்டா…இதான உன் முடிவு…”

“நான் வரலை…. அதுக்காக யாரையும் போகவேண்டாம்னு நான் சொல்லலை” என்றாள் திட்டமாக.

“சரிடீ… நீ வரலை… போதுமா…இன்னைக்கு சொல்லற பேச்சும், நாளபின்ன சொல்லற பேச்சும் ஒன்னா இருக்கணும். ரெண்டு நாள் கழிச்சு, கெளசி கூப்பிட்டா, இலக்கியா கூப்பிட்டா, என்னோட மத்த்த ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் வருவாங்க…நாம போலாமான்னு என்னை உசுப்பின, அவ்வளோ தான் பார்த்துக்கோ”என அரவிந்தும் தீர்கமாக மொழிந்தான். அர்ச்சனா பதிலேதும் சொல்லவில்லை. அரவிந்தை ஒரு வித கோபத்துடன் பார்த்துக் கொண்டு அமைதியாக நின்றிருந்தாள்.

அரவிந்திற்கும் ஆயாசமாக இருந்தது.”இன்னமும் எவ்வளோ நேரம் சமாதானமாக பேசுறது…கோவிச்சா, கோவிக்கோ போ…”என்று எண்ணியவன், தனக்கு கடைக்குச் செல்ல நேரமாகிவிட்டதை உணர்ந்தான்.

“கடைசியா கேட்கறேன்…போலாமா வேணாமா?” என்றான் இறுதி முயற்சியாக. “எனக்கு போகணும்னு தோணினா தான் போகமுடியும். எல்லாமே உன் கிட்ட கேட்டுட்டு தான் முடிவெடுக்கணுமா?”என்றாள் அர்ச்சனா கோபத்துடன்.

“அதான…இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு புருஷன்கிட்ட கேட்டுட்டு. அதான் தானாவே மகாராணி முடிவெடுபீங்களே…அப்பறம் ஏன் நொய்நொய்ன்னு என்னை கழுத்தறுக்கற…”

“சம்பந்தமில்லாம என்ன பதில் இது அரவிந்த்…?”

“சம்பந்தமில்லாம பதில் சொல்லற அளவு எனக்கு இன்னும் பைத்தியம் பிடிக்கலை. ஆனா உங்கூட இருக்கேன்ல…சீக்கிரம் மண்டைய பிச்சுகிட்டு ஓட வச்சிருவ…”

எப்படியும் தன்னை சமாதானப்படுத்தி சிரிக்க வைத்து விடுவான் என்ற எதிர்பார்ப்பில் இருந்த அர்ச்சனா, கணவன் காரணமில்லாமல் கோபம் கொள்வதைக் கண்டு  சற்றே தணிந்தாள்.

இம்முறை, அர்ச்சனாவின் மனமாற்றத்தை உணர்ந்த போதும் அரவிந்த் அர்ச்சனாவை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. காலையில் கடை திறக்க நேரமாகிவிட்டதே என்ற அவசரம் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது. கண்ணாடியில் தலையை கோதி முடித்துக் கொண்ட அரவிந்த், பீரோவினுள் இருந்து தனது பர்ஸையும், தனது வண்டியின் சாவியையும் எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டான். கதவின் ஓரம் நின்றிருந்த அர்ச்சனாவை சுற்றிக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறியவன், அர்ச்சனாவிற்காக காத்திறாமல், படிகளை இரண்டிரண்டாகக் கடந்து கூடத்திற்கு வந்திருந்தான். அர்ச்சனா நின்றிருந்த இடத்தினை விட்டு இம்மி நகரவில்லை.

“தம்பி, தட்டு வைக்கவா….”என மாமியாரின் குரலும், “கடைக்கு நேரமாச்சு…பத்து மணிக்கு மேல வந்து சாப்பிடறேன்.” என கணவனின் குரலும் மாடியில் எதிரொலித்தது.

அரவிந்தைப் பொருத்தமட்டில் அத்துடன் அந்தப் பிரச்சனை முடிவடைந்துவிட்டது. ஆனால் அர்ச்சனாவிற்குத் தெரியும், மாமியார் அவ்வளவு எளிதில் இதை முடித்துக் கொள்ள மாட்டார் என்று. அர்ச்சனா எதிர்பார்த்து போலவே, அரவிந்தின் புல்லட் சத்தம் வீதியில் தோய்ந்து மறைந்து போன மறுநொடி, அங்கையர்கண்ணி தனது புலம்பல்களை துவக்கியிருந்தார்.

“மகன் உண்ணாமல் கடைக்கு சென்றுவிட்டானே”என்ற அங்கலாய்ப்பில் துவங்கிய வருத்தம், தனது சாதியில் பெண் எடுக்காமல், மகன் ஆசைப்பட்டானே என்று வேற்று சாதியில் மணமுடித்தில் வந்து குத்திட்டு நின்றிருந்தது. “படிக்கறதுக்கு போனமா, படிச்சமான்னு இல்லாம, உலகத்தில இல்லாத அழகின்னு இவளைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்ல ஒத்தைக் கால்ல நின்னான்.”என ஒரு பக்க குமுறலாக வெடித்துக் கொண்டிருந்தவரின் நாவிற்கு தூபம் போடவோ என்னவோ, இரண்டு வீடு தள்ளியிருக்கும் உறவுப் பெண்மணி ஒருவர் வந்து திண்ணையில் அமர்ந்து கொள்ள, அங்கையர்கண்ணிக்கு அன்றைய காலைப் பொழுது வேகமாகவே கழிந்தது.

“என்னாச்சு அத்தாச்சி…எதுக்கு காலங்காத்தால புலம்புதீங்க”என வந்தவள் ஆவலாக பேச்சுக் கொடுக்க, மாமியாரின் புலம்பல்கள் ஒரு திசை நோக்கி குவியத் துவங்கியிருதன.

“காலையில தம்பி சாப்பிடாமயே கடைக்கு போயிருக்கு ராசாத்தி. இந்த சீமையில இல்லாத அழகி, என்ன ஏதுன்னு மாடிய விட்டு இறங்கிக் கூட வரலை.”

“அடடா இன்னுமா உன் மருமவ எழுந்து கீழ வரலை. காலையில பலகாரம்லாம் நீயேவா செஞ்ச அத்தாச்சி…”என வந்தவள் வினவ, இதற்கு சரியாக பதில் சொல்லிவிட்டாள் தன் கொம்பு முறிந்து விடும் என அங்கையற்கண்ணிக்குத் தெரியாதா? பின்னே காலை ஐந்து மணியில் இருந்து பம்பரமாக சுழன்று பொங்கல், சட்னி, சாம்பார் என விறுவிறுக்க சமைத்து முடித்தது மருமகள் தான் என சொல்லிவிடவா போகிறார்.

கேள்வியை லாவகமாக தடம்மாற்றி, “ருசியா செஞ்சிட்டா மட்டும் போதுமா ராசாத்தி. வீட்டுக்காரர் சாப்பிட்டாரா, இன்னும் கொஞ்சம் வக்கட்டுகளான்னு எதாச்சும் பதனமா விசாரிக்கறாளா? காலையிலையே ஏதாவது வம்பு வளர்த்தியிருப்பா. அவன் கோவிச்சுட்டு சாப்பிடாம கடைக்குப் போறான்”என சம்பந்தமில்லாமல் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்த மாமியாரின் பேச்சு மாடியில் தன் கட்டிலின் மேல் அமர்ந்திருந்த அர்ச்சனாவிற்கு கேட்கத்தான் செய்தது.

அர்ச்சனாவிற்கு மட்டுமல்ல,  நெருக்கமாக வீடுகள் அமையப் பெற்ற அந்த வீதியில் குறைந்தது நான்கு வீடுகளுக்காவது கேட்டிருக்கும். இனி பால்வாங்க அர்ச்சனா வெளியே செல்லும் போதோ, மகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப செல்லும் போதோ “என்ன காலையில ஒரே சத்தமா இருந்துச்சு…அயித்த எதுக்க சத்தம் போட்டாக”என வெறும்வாயை மென்று கொண்டு அவலுக்காக காத்திருக்கும் முகங்களுக்கு அர்ச்சனா தீனியிட வேண்டியிருக்கும். “உங்க வேலையைப் பாருங்களேன்”என உரக்க கத்தத் தோன்றினாலும், பலசமயங்களில் அர்ச்சனா வாயை அடக்கிக் கொண்டு புன்சிரிப்புடன் கடந்து செல்வாள். இந்த செய்கைக்கு பேசத் தெரியாத சாதுப் பெண் அர்ச்சனா என்பது அர்த்தமல்ல.

தேள் கொடுக்கு போல் நாக்கு படைத்திருந்தவள் தான். சாதாரணமாக சிரித்துப் பேசி செய்யும் கிண்டல் வார்த்தைகள் கூட பட சமயங்களில் “ராஜா காது கழுதை காது”எனப் பெரிதாக ஊதப்பட்டு, திரும்ப வேரொரு ரூபத்தில் அர்ச்சனாவின் முன் பிரம்மாண்டமாக தலைவிரித்தாடும். அதிலும், வீடுகள் நெருக்கமாக அடுத்தடுத்து தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த வீதியில், தன் புகுந்த வீட்டைச் சுற்றி இருக்கும் வீடுகள் முழுக்க அங்காளி, பங்காளி வீடுகள் என ஆகிப்போயிருக்கும் அந்த ஊரில், வேற்று சாதியில் இருந்து காதல் திருமணம் முடித்து அந்த பெரிய வீட்டின் மருமகளாக ஆகிவிட்டிருந்த அர்ச்சனாவின் தேள் கொடுக்கு நாக்கு வெகுவாக தன் ஓட்டிற்குள் தன்னை சுருட்டிக் கொண்டுதான் விட்டிருந்தது.

ம்ம்ம் என்றால் கூட,”எங்க அரவிந்துக்கு எப்பேர்பட்ட இடத்துலையெல்லாம் பொண்ணு குடுக்க இருந்தாக. நம்ம ராசு நாடார் பேத்திக்கு, 200 பவுன் போட்டு, 30 ஏக்கர் தோட்டம் வீடு எழுதி வக்கறதா, தரகர் மூலமா அரவிந்தைக் கேட்டாகள்ல. இந்த சீம சிருக்கிக்காக நல்ல நல்ல சம்பந்தமெல்லாம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டானே..”எனத் துவங்கும் பல்லவி, என்றுமே ஒரே திசையில் பயணித்து, இறுதியாக, அர்ச்சனாவின் தாய் தந்தையை குற்றம் சொல்லி முடிக்கப்படும்.

எத்தனை நல்லவளாக இருந்த போதும், தனது குணாதிசியங்களில் இருந்து மாறுபட்டு, எத்தனை தன்மையாக நடந்து கொண்ட போதும், இந்த ஏசல் பேச்சுகள் நின்றபாடில்லை. அதிலும் திருமணம் முடிந்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்ட பின்பும், தங்க விக்கிரகம் போல் பேத்தி, வீட்டில் நடமாடிக்கொண்டிருக்கும் போதும் சதா சர்வ காலமும், திருமணப்பேச்சே ஓடிக்கொண்டிருந்தால் அர்ச்சனாவிற்கு கோபம் ஏற்படாமல் போகுமா என்ன?

ஆனாலும் முடிந்த மட்டில் கணவனிடம் ஏதும் காட்டிக் கொள்ளாமல், கோள் சொல்லாமல், எதற்கு வீணாக பிரச்சனை செய்து கொண்டு, வாய் பேசி, வார்த்தை வளர்த்து என எண்ணம் கொள்வாள். ஏனென்றால் திருமாண புதிதில் ஒரு சுடு சொல் கூட தாங்காது, உம்மென்றால் கணவனுடனும் மாமியாருடனும் சண்டையிட்டவள் தான்.

முதலில் சிறிய தீப்பொறியாக ஆரம்பிக்கும் வாய்ச் சண்டை, அரவிந்துடன் பெரிய விரிசலாக உருவெடுக்கும். அவன் கோபமுற்று கத்த, பதிலுக்கு அர்ச்சனாவும் சளைக்காமல் சண்டையிட, அவன் மூர்க்கத்தனமாக தகாத வார்த்தைகளால் அர்ச்சித்து, அதைக் கேட்டு தான் அழுது, அம்மா வீட்டிற்கு சென்று விடுகிறேன் என ஆர்ப்பாட்டம் செய்து, இறுதியில் அரவிந்திடமிருந்து எந்த ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையும் இல்லாமல் போக, அதுவும் மேலும் எரிச்சலுற ஹிஸ்டீரியா வந்தவள் போல் நடந்து கொள்வாள்.

இதற்கும் “என்ன காரணத்திற்காக சண்டையிட்டோம்”என்பதே மறைந்து போய்விட்டிருக்க, “என்னை எப்படி இந்த வார்த்தை சொல்லி திட்டலாம்.”என மனம் குமுற, “தான் அழுதால் சமாதானம் சொல்லவோ, அழுகாதே..சரியாகிவிடும்”என தைரியமூட்டவோ, “அப்படியா சொன்னார் மாப்பிள்ளை. நான் என்னன்னு கேட்கறேன்மா” என தாங்கிப்பிடிக்கும் தூணாக தந்தையோ, தமையனோ இல்லாத காரணத்தால், அர்ச்சனாவின் மனதின் கோபம் கண்ணீராக மட்டுமே வெளிப்படும்.

அதனுடனேயே, “மத்தவங்க எல்லாம் எவ்வளோ சந்தோஷமா இருக்காங்க…நான் மட்டும் என்ன பாவம் செஞ்சேன். எனக்கு மட்டுமே ஏன் இப்படி? என்னைப் பார்த்து நாதியில்லாதவன்னு கூசாம சொல்லறான்” என சண்டையின் நடுவில் அரவிந்த் உதிர்த்துச் சென்ற வார்த்தைகள் மனதை குத்திக் கிழிக்க, சண்டையின் காரணம் மறந்து போய்விட்டிருக்கும்.

அந்த இடத்தில் பச்சாதாபம் வந்து சிம்மாசனமிட்டும் அமர்ந்து கொண்டிருக்கும். அழுதழுது ஓய்ந்து போய், சாப்பிடாமல் கட்டிலில் முகம் திருப்பிக் கொண்டு முரண்டு பிடிப்பாள். அர்ச்சனா செய்யும் அனைத்து செயல்களும் சிறுபிள்ளைத் தனமாகவோ, திமிராகவோ பார்க்கப்படுமே ஒழிய, அவளது மெல்லிய மனமோ, அனிச்சம் பூவென சுருண்டு கொள்ளும் பாங்கோ எவருக்குமே புரிபட்டதில்லை. அரவிந்த் உட்பட. திருமணமாக புதிதில் ஏதோ கொஞ்சம் சமாதானப்படுத்த எத்தனிப்பவன், நாள்போக்கில் தானாகவே சரியாகிவிடும். சமாதனமெல்லாம் தேவையில்லை என்னும் ஜென் நிலையை அடைந்திருந்தான்.

கீழே திண்ணையில் இருந்து எழுந்த மாமியாரின் குமுறல்கள் அப்போதைக்கு அர்ச்சனாவை பெரியதாக பாதிக்கவில்லை.

“காலையில தம்பி கடைக்கு கிளம்பறப்போ எதுக்கு சண்டை இழுக்கறா இந்த ராங்கி. அவன் சாப்பிட்டு முடிச்சதும் பேசலாம்ங்கற நாசூக்கு கூட தெரியலை இதுக்கு. இதெல்லாம் என்ன தான் காலேஜில படிச்சதோ…”என பேசிக் கொண்டிருந்த வார்த்தைகள் அர்ச்சனாவை இன்னமும் நோகடித்தன.

“ஆமா, காலையில பேசினா கடைக்குப் போறப்போ பேசறேன்னு சொல்லறது. நைட் 9.30க்கு வீட்டு வர்றவர்கிட்ட பேசினா, இப்போ தான கடையில இருந்து வர்றான், வந்த உடனே சண்டை போடனுமான்னு கேட்கறது. பின்ன நான் எப்போ தான் பேசறதாம். நடுவுல ஃபோன்ல ஏதாவது முக்கியமா சொல்லவந்தாக் கூட “வேலை இருக்கு, நான் கூப்பிடறேன்”ந்னு அமர்ந்தலா பதில் மட்டும் தான் வரும். ஆனா திரும்ப கால் வராது. அப்போ எப்பதான் நான் பேசறதாம்.” என தனது அறையில் அர்ச்சனா முனுமுனுப்பாள்.

“இவனை கல்யாணம் பண்ணிணதுக்கு பதிலா, மாச சம்பளம் வாங்கறவனை கல்யாணம் பண்ணியிருந்தா எவ்வளோ நல்லா இருக்கும். சென்னை, பெங்களூருன்னு போய் தனியா அப்பார்ட்மெண்டில செட்டில் ஆகியிருக்கலாம். மாமியார், சொந்தக்காரங்கன்னு எந்த தொனதொனப்பும் இருக்காது. நான் உண்டு, என் வீடு உண்டு, என் குழந்தை உண்டுன்னு எப்படி ஹேப்பியா இருந்திருக்கலாம்.”என்ற எண்ணமும் அதனுடனேயே,

“சே, இன்னேரம் அப்பா மட்டும் உயிரோட இருந்திருந்தா, எனக்கு இப்படியொரு நிலமை வந்திருக்குமா. உனக்கு இந்த இடம் சரிபட்டு வராதும்மா, உன்னை வேலைக்கு அனுப்பமாட்டாங்க, வீட்டிலேயே அடஞ்சு கிடக்கணும்னு”எனக்கு புரியற மாதிரி எடுத்து சொல்லியிருப்பாரே” என தந்தையின் நினைவுகள் அலைமோத அதற்குமேல் அர்ச்சனாவால் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த இயலாது. மனபாரம் தீர கண்ணீர் கொட்டியபின்பு, குளித்து, முடித்து, மீண்டும் சமையலறை சென்று, பாத்திரம் விளக்க வரும் வேலைக்கார அம்மாவிற்கு வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தி கொடுத்தாக வேண்டும்.

அர்ச்சனாவின் கைபாட்டில் வேலையில் லயித்திருக்க, மனமோ தனது தோழிகளையும், அவர்களுடன் கழித்த இனிமையான கல்லூரி வாழ்க்கையையும் மெல்ல அசைபோட்டது.

Kattangal – 9

 

 

கட்டங்கள் – 9

          மணி இரவு 11:30

               புது இடம்..  நித்யாவிற்கு தூக்கம் வரவில்லை.  மெத்தையில் புரண்டு படுத்தாள்.  சேலையிலிருந்து நைட் பண்ட ஷர்ட்டுக்கு  மாறி இருந்தாள் நித்யா.  மதுசூதனன் பால்கனியில் ஊஞ்சலில் அமர்ந்திருந்தான்.  “அவனிடம் பேசலமா? ” , என்று யோசித்தாள் நித்யா.  வேண்டாமென்று முடிவு எடுத்தவளாக  தூங்க முயற்சித்தாள்.  தன்னால் தான் வெளியே அமர்ந்திருக்கிறானோ என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவளை தூங்கவிடாமல் தடுப்பதாக எண்ணினாள். 

          எழுந்து பால்கனிக்கு சென்றாள் நித்யா.  கண்மூடி தலையை அசைத்தவாறு அமர்ந்திருந்தான் மதுசூதனன். இந்த செய்கை , அவன் உறங்கவில்லை என்று அவளுக்கு உணர்த்தியது. ” தூங்கலியா…? ” , என்று படுக்கை அறையிலிருந்து பால்கனிக்கு  சென்று மெதுவாக கேட்டாள்  நித்யா.

           ” தூக்கத்தை கெடுப்பதற்கு தான் உன்னை என் தலையிலே கட்டிருக்காங்களே..” , என்று ஊஞ்சலில் சாய்ந்து கொண்டு கண் மூடிய படியே பதில் கூறினான் மதுசூதனன்.  

         “நித்யா  உனக்கு இதெல்லாம் தேவையா?” , என்று தனக்கு தானே மனதிற்குள் கேட்டுக்கொண்டு , ” பேசாம என்னை டிவோர்ஸ் பண்ணிருங்க.. நிம்மதியா தூங்கலாம் ” , என்று இலவச  ஆலோசனை   வழங்கினாள்  நித்யா.

           நித்யாவை  முறைத்துப் பார்த்தான் மதுசூதனன். ” ஏதோ ஆசை மனைவியை விவாகரத்து செய்ய சொல்வது போல் இவன் ஏன் கோபப்படுகிறான்?” , என்று  மனதில் நினைத்து கொண்டு  அவனை  கூர்ந்து பார்த்தாள் நித்யா.

 

       “பேசாம இங்கிருந்து போ…. என்னை கடுப்பேத்தாம படு…  ”  , என்று வார்த்தைகளை கடித்து துப்பிவிட்டு  ஊஞ்சலில் சாய்ந்து கொண்டான் மதுசூதனன்.

   தோளைக்  குலுக்கி கொண்டு அங்கிருந்து நகன்றாள் நித்யா.

       அவளின் செய்கை அவனுக்கு ஆத்திரம் அளித்தது. “நான் எவ்வளவு கோபப்பட்டாலும் , இவள் எப்படி  சிறிதும்  பயம் இல்லமால் , அழாமல் எந்தவித ஆர்ப்பாட்டமின்றி நடந்து கொள்கிறாள் ?”  , என்று சிந்தித்தான்  மதுசூதனன்.

 அழுத்தமாக  பேசும்  நித்யா செய்யும் சேட்டைகள் அவளுக்கு மட்டும் தானே தெரியும்!!!!!

“ஏய்… கொஞ்சம் நில்லு… ” , என்று மதுசூதனன் அவளை முறைத்து பார்த்த படி தோரணையாக  கூற,  “மரியாதை குடுத்தா  மரியாதை கிடைக்கும்…  இல்லைனா பின்னாடி வருத்தப்படுவீங்க… ” , என்று பதிலளித்து விட்டு வேகமாக நடந்து சென்று மெத்தையில் படுத்து கண்களை இறுக  மூடிக் கொண்டாள்.

“என்ன திமிர்..” , என்று முணுமுணுத்தான் மதுசூதனன்.

“ஓங்கின கையை இறக்கி இருக்க கூடாது.. ரெண்டு குடுத்திருக்கணும்.   திரும்ப அடிப்பாளாம்… அவ திரும்ப அடிக்கிற வரைக்கும் என் கை  என்ன லேப்டாப்ல  ப்ரோக்ராம் பண்ணிட்டு  இருக்குமா..?  நான் அடிச்சா  இவள் தாங்குவாளா..  மரியாதை  குடுத்து தன்மையா இருந்தா இவளுக்கு நக்கல்….”, என்று இருட்டில் புலம்பிக் கொண்டிருந்தான் மதுசூதனன்.

      எத்தனை சோகம் வந்தாலும் உணவும் தூக்கமும் இல்லாமல் நம்மால் எத்தனை நாள் வாழ முடியும்..?

     இதற்கு மதுசூதனன் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா?

தூக்கம் கண்களை வட்டமிட,  அறைக்குள் நுழைந்தான் மதுசூதனன்.

 

            நித்யாவின் மூச்சு சீராக  வெளி வர, “அடிப்பாவி எவ்வளவு பிரச்சனை இருக்கு.. பிடிக்காத மாப்பிள்ளை… புது இடம்.. நாளை என்ன ஆகுமுன்னு தெரியாது… எப்படி இப்படி நிம்மதியா தூங்கறா..” , என்று மதுசூதன் சிந்தித்தான்.

         மதுசூதனனும் கண்மூடி தூங்க முயற்சித்தான்.

தூங்குபவர்களை தொந்திரவு செய்யாமல் வெண்பாவை பார்க்க செல்வோம்.

மணி 12: 15

         வெண்பா அமர்ந்திருந்த முறையில் எந்த மாற்றமும்  இல்லை. முரளியின் அறையில்  சேலை  முந்தானையை சுருட்டியபடி கட்டிலின்   மீது  அமர்ந்திருந்தாள்.  அவளுக்கு சோர்வாக இருந்தது.

                  வீட்டில் அனைவரும் இருந்த மனநிலையில், யாரும் சமைக்கவில்லை உண்ணவும் இல்லை.  ஒருவாராக புலம்பலை தற்காலிகமாக நிறுத்தி விட்டு அவர்கள் அறையை நோக்கி சென்றனர் முரளியின் தாயும், தந்தையும். 

          முரளிக்கு தலை விண்விண்ணென்று வலித்தது. தான் செய்தது தவறு என்று  தெரிந்தாலும், “சூழ்நிலை  அவனுக்கு எதிராக இருந்ததால்  வேறு வழி இல்லை” , என்று தனக்கு தானே  சமாதானம் செய்து கொண்டான்.

                 தன் அறைக்குள் செல்ல, கட்டிலின் மீது  அமைதியாக  அமர்ந்திருந்த வெண்பாவை பார்த்தான்.  அவனுக்கு எங்கோ இடறியது. “இவளுக்கு என்ன ஆயிற்று..? இது வரை நான் இவளை இத்தனை அமைதியாகவும் சோகமாகவும் பார்த்ததே இல்லையே..!! ” என்று யோசித்தான் முரளி.

              முரளி அவள் அருகே செல்ல, வெண்பா தலை நிமிர்ந்தும் பார்க்கவில்லை. “வெண்பா கோபமா ? ” , என்று முரளி அமைதியாக வினவ,

வெண்பாவிடம் எந்த பதிலும் இல்லை. அவள் எதிரே அமர்ந்து கொண்டு ,  வெண்பாவின் முகத்தை  தன்  கையால் முரளி உயர்த்த அவன் கைகளில் இரண்டு சொட்டு கண்ணீர்.

              “வெண்பா அழறியா?” , என்று அமைதியாக அழுத்தமாக  கேட்டான் முரளி.  அந்த அழுத்தத்தில் , தன் மூச்சை உள் இழுத்து அழுகையை கட்டுப்படுத்த முயற்சித்தாள்  வெண்பா.

             “எதுக்கு இந்த அழுகை..? இந்த வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளே, நீ கண்ணீர் விடுற அளவுக்கு நான் மோசமா நடந்துக்கிட்டேனா ?”, என்று கோபமாக கேட்டான் முரளி.

               அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க முயற்சித்தாள் வெண்பா. கண்ணீர் வழிந்த முகத்தை அவனிடம் காட்ட விரும்பாமல் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பி கொண்டாள். அவளை ஆழமாக பார்த்தான் முரளி.

           இங்கு உன்னை தவிர எனக்கு வேறு ஆறுதல் இல்லை என்பதை உணர்த்தும் விதமாக, அவன் மார்பில் சரண் புகுந்தாள் வெண்பா. கண்ணீர் தாரை தாரையாக  வழிந்தது.  அவளுக்கு சற்று அவகாசம் கொடுத்து, சிறிது நேரம் கழித்து, அவள் தலையை ஆதரவாக தடவி, “என் வெண்பா அழ மாட்டா…”, என்று கூறினான் முரளி. அந்த குரலில் அன்பை  விட , கட்டளை இருப்பது போல் வெண்பாவிற்கு தோன்றியது.

              தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு , அவனை  நிமிர்ந்து பார்த்தாள்  வெண்பா.

“நான் உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்டுத்திறேனா முரளி..? “, என்று வெண்பா வினவ, “நான் அப்படி சொன்னேனா?” , என்று முரளி கேட்டான்.

          “இல்லை.. வீட்ல உன்னை அடிச்சிட்டாங்களே…  எல்லாரும் திட்டறாங்களே… “, என்று வெண்பா கூற, “வீட்ல இருந்து வெளிய அனுப்பலையே.. ” , என்று சிரித்த முகமாக முரளி கூறினான். ஆனால்  அந்த சிரிப்பு அவன் கண்களை எட்டவில்லை என்று வெண்பாவிற்கு புரியாமலில்லை.

              அவனை பார்த்துக் கொண்டே தீவிரமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்த வெண்பாவின் முன் சுடக்கு போட்டு, ” ரொம்ப யோசிக்க வேண்டாம். இதெல்லாம் எதிர் பார்த்தது தானே….  அசோக் கொஞ்சம் விளையாட்டு பிள்ளை. வேலை கிடைச்சா பொறுப்பாகிருவான்…  சித்ரா  படிப்பு முடிச்சிட்டு வீட்ல தான் இருக்கா.. ரெண்டு பேருமே ரொம்ப பாசமா இருப்பாங்க.  அம்மா, அப்பாக்கு இன்னக்கி நாம் செய்த காரியத்துல அதிர்ச்சி.  ஆனால்  ரொம்ப நல்லவங்க.. நம்மளை ஏத்துப்பாங்க …” , என்று முரளி ஆதரவாக கூறினான்.

சில விஷயங்கள் வெண்பாவிற்கு தெரிந்தது என்றாலும் மீண்டும் சொன்னான் முரளி.

       “நீ ஏன் நம்ம காதலை வீட்ல சொல்லவே இல்லை..? ” , என்று வெண்பா கட்டிலில் சாய்ந்தபடி கேட்டாள்.

    “தம்பிக்கு வேலை கிடைக்கலை.., தங்கைக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகலை…. அதுக்குள்ள நான் எப்படி சொல்ல முடியும்..?” , என்று முரளி நியாயம் கேட்டான்.

      “அப்புறம் ஏன் என்னை கல்யாணம் செய்துக்கிட்ட?” , என்று முகத்தை சுருக்கி கொண்டே வெண்பா வினவ, அவள் முகத்தின் மாற்றத்தை கவனிக்காமல், தன் பேச்சை தொடர்ந்தான் முரளி.

             “நீ தான் பிரச்சனைன்னு சொன்ன..  வேற கல்யாணம் ஏற்பாடு பன்றாங்க.. இன்னைக்கே கல்யாணம் செய்துக்கணும் இல்லைனா உயிரை விட்ருவன்னு சொன்ன… அது தான் யாரை பற்றியும் யோசிக்காமல் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்..” , என்று முரளி தீவிரமாக பதில் அளிக்க , “அப்ப , என்னை விரும்பி , ஆசைப்பட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கலை? ” , என்று வெண்பா கண்களை சுருக்கி கொண்டு அவனை நேராக பார்த்து கேட்டாள்.

       “அட.. இது என் வெண்பா..  வெண்பா செம  form க்கு வந்தாச்சு போல..” , என்று சிரித்தபடி முரளி கேட்க , ஒரு கையை  இடுப்பில் வைத்து கொண்டு, “கேட்ட கேள்விக்கு பதில்..” , என்று தன் ஆள்காட்டி விரலை ஆட்டிக் கொண்டு அவன் பதிலுக்காக காத்திருந்தாள்.

        “பதில் தானே.. சொல்லிட்டா போச்சு.. ” , என்று முரளி நக்கலாக சிரிக்க, “ஏய் ஏன்டா சிரிக்கிற ?” , என்று வினவிய வெண்பாவின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது.

         அப்பொழுது கதவு தட்டும் ஓசை கேட்க, வெட்கத்தால் சிவந்திருந்த  வெண்பாவின் முகம் பயத்தால் சிறுத்தது.

        முரளி கதவை திறக்க, சித்ரா வெளியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

 

               “உள்ள வா சித்ரா.. ” , என்று கதவை பிடித்த படி முரளி கூற, “அண்ணா..  இந்தா வாழைப்பழம் , பிரட், பால் , பிஸ்கேட்ஸ்…  அண்ணிக்கு என்ன பிடிக்குமுன்னு தெரியல..  அவங்க ஒண்ணுமே சாப்பிடல..பசியோடு இருப்பாங்க.. எதாவது குடு… ” ,என்று கூறிவிட்டு  சித்ரா திரும்புகையில், “தேங்க்ஸ் சித்ரா..  நீங்க யாருமே சாப்பிடலியே.. ?” ,என்று அக்கறையாக கேட்டாள் வெண்பா.

               அவளை திரும்பி பார்த்து புன்னகைத்த சித்ரா, “நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க அண்ணி..  நான் பார்த்துகிறேன்.. குட் நைட்.. ” , என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றாள் சித்ரா.

         கதவை தாளிட்டு வந்த முரளியிடம் , “சித்ரா என்னை விட சின்ன பொண்ணு… எவ்வளவு பொறுப்பா இருக்கா..? ” , என்று முரளிடம் ஆச்சரியமாக  கூற, முரளி புன்னகைத்து கொண்டான்.

         “எனக்கு சித்ராவை பிடிச்சிருக்கு.. “, என்று வெண்பா வெளிப்படையாக கூறினாள்.   இந்த சொல் முரளிக்கு நிம்மதியை கொடுத்தது.

        வெண்பா மேலும் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருக்க , முரளி அவளை ஆழமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். முரளியிடம் பதில் இல்லாமல் போக,  அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் வெண்பா.

              முரளியின் பார்வை பல செய்தி  கூற, “முரளி, ஏன் அப்படி பாக்கிற ? ” , என்று முனங்களாக வெண்பா கேட்க , “ம்ம்….. ” , என்று கிறக்கமாக பதில் அளித்தான் முரளி… 

                இவர்களுக்கு தனிமை கொடுத்து நாம் மதுசூதனன் இல்லத்திற்கு பயணிப்போம்.

 

       விடிந்தும் விடியாத காலை பொழுது. மணி 5:30

                 மதுசூதனின் பால்கனியில்   ஏதோ ஒரு உருவம் தெரிகிறது.   அருகே சென்று பார்த்தால் நித்யா பண்ட் ஷர்ட்டோடு   யோகா செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

       இத்தனை கலவரத்திலும் யோகா செய்யும் நித்யாவை பார்த்து நமக்கு ஆச்சரியம் மேலோங்குகிறது.

                     மதுசூதனின் அருகே சென்றால், அவன் உறங்குவது போல் படுத்திருப்பது நமக்கு தெரிகிறது.  அவன் முகத்திலும் அதே எண்ணம் தான்.

           நித்யா  யோகா, தியானம்  முடித்து  விட்டு  ஊஞ்சலில் அமர்ந்து, “என் வாழ்க்கை எதை நோக்கி பயணிக்கிறது…? ”  , என்று தீவிரமாக சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்

மணி 6:30

     எவ்வளவு நேரம் தான் தூங்காவது போல் பாசாங்கு செய்வது? எழுந்து பால்கனி சுவர் ஓரமாக சாய்ந்து நித்யாவை கவனித்தான். பல பெண்களை பார்த்திருந்தாலும் இவள் வித்யாசமானவள் என்று மதுசூதனனிற்கு  தோன்றியது.

    “எந்த கோட்டையை பிடிக்க இவ்வளவு தீவிர சிந்தனை ?” , என்ற மதுசூதனனின் குரல் நித்யாவை நிகழ் காலத்திற்கு அழைத்து வந்தது.

       ” கோட்டையை பிடிக்க இல்லை.. இந்த கோட்டையிலிருந்து தப்பிக்க வழி இருக்கான்னு பார்த்திட்டு இருக்கேன்..” , என்று நிதானமாக கூறினாள்  நித்யா.

       “என்ன கல்யாணம் , டிவோர்ஸ் இதெல்லாம் விளையாட்டா இருக்கா?    ஏற்கனவே நான் ஒரு மிடில் கிளாஸ் பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிருக்கேன்ன்னு ஒரு அவமானம்… இதுல உன்னை வெளிய அனுப்பிச்சிட்டா என் கல்யாண வாழ்க்கை தோல்வின்னு  ஒரு அவமானம்

வேறயா….  எனக்கு தோல்விங்கறதே கிடையாது…. அதனால் உனக்கு பிடிச்சிருக்கோ பிடிக்கலையோ.., நீ இங்க தான் இருக்கனும்… ” , என்று மதுசூதனன் கறாராக கூறிவிட்டு குளிக்க சென்றான்.

        “அம்மா.., அப்பாவுக்கு விஷயம் தெரிய வராது… ” , என்று எண்ணம் நித்யாவிற்கு தோன்றினாலும் , “இது என்ன வாழ்க்கை…?” , என்று வெறுப்பாக இருந்தது.

           ” ஹாய்… அண்ணி…. ” , என்று குரலில் திரும்பி பார்த்தாள் நித்யா.

கீழே நின்று கொண்டிருந்தான் முகிலன்.

    “நீங்களும் சீக்கிரம் எழுந்திருச்சாச்சா..?” , என்று இன்முகமாக நித்யா வினவ,  “ஆமாம் அண்ணி … நம்ம 9:00 மணிக்கு மறுவீட்டுக்கு மண்டபம்  போகணும்…”, என்று கூறினான் முகிலன்.

           “சரி” , என்று தலை அசைத்து , அவள் அறைக்குள் உள்ளே செல்ல திரும்புகையில் , “அண்ணி… ” , என்றழைத்தான் முகிலன்.

      நித்யா என்ன என்பதை போல் பார்க்க, “அங்க இருக்கிற ரெட் கார் என்னோடது..  வெள்ளை கார் ப்ரோ கார்..  ” , என்று புன்னகையோடு கூறினான் முகிலன்.

      “இதை ஏன் என்னிடம் கூறுகிறான் ” , என்று நித்யா சிந்திக்க, “நான் எதுவும் வம்பு பண்ண மாட்டேன்…   ஒருவேளை  ப்ரோ எதாவது பிரச்சனை பண்ணா  நீங்க ஸ்டிக்கர் ஒட்டும் பொழுது மாத்தி ஒட்டிரக் கூடாதுனு சொன்னேன்.. ப்ரோ கார் பத்தி எனக்கு கவலை இல்லை.. அது உங்க பிரச்சனை… ” , என்று முகிலன் இவளுக்கு மட்டும்  கேட்கும் விதமாக கூறினான்..

         “அன்று இவன் தான் நம்மை கடந்து சென்றவனா ? “, என்ற சிந்தனை ஒரு நொடி தோன்றினாலும், சிறிதும்  தயக்கமின்றி…, “சொல்லிடீங்கள்ள தேங்க்ஸ்..   நான் பாத்துக்கிறேன்.. ” , என்று கண் சிமிட்டி சிரித்தாள் நித்யா. ” எனக்கு பிரெண்டாகிட்டா வண்டில ஸ்டிக்கர் ஒட்ட மாட்டேன்.” ,  என்று நித்யா கூடுதல் தகவல் கொடுக்க, “அப்படினா பிரெண்ட்ஸ்…. “, என்று கட்டை விரலை உயர்த்தி காட்டினான் முகிலன்.

 அவளும் கட்டை விரலை உயர்த்தி காட்டிவிட்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.       

        சிறிதும்  தயக்கமின்றி பேசிய அண்ணியை அவனக்கு பிடித்திருந்தது.

       முகிலனின் குரல் கேட்டு, அவன் விழித்து விட்டான் என்றறிந்து, குளியலை முடித்து  விட்டு அவனிடம் சென்றான் மதுசூதனன்.

     “ஏண்டா இப்படி பண்ண..? ” , என்று முகிலனிடம் கோபமகா கேட்டான் மதுசூதனன்.
   ” நாம் பல செய்தோம்.., அதில்  இவன் எதை கேட்கிறான்… ” , என்று நினைத்து திருதிருவென்று முழித்தான் மதுசூதனன்.

 

                               கட்டங்கள் நீளும்….

aathiye anthamai – 6

பாவத்தின் நிழல்

ஆதியை பார்த்தபடியே சரவணன் ஸ்தம்பித்து நிற்க, அந்த அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் எல்லோருமே ஆச்சரியப்பட்டு போயினர்.

சற்று முன்பு பெரும் களேபரமே செய்து கொண்டிருந்தவனா இப்படி ஆதியை பார்த்து அமைதியே ரூபமாக நிற்கிறானென்று.

அமுதா ஆதியிடம், “என்ன ஆதி ? அவன் உன்னை எப்படி வைச்சுக்கண்ணு வாங்காம பார்க்கிறான்” என்று சொல்லி எள்ளிநகைக்க,

அவள் கோபம் பொங்க, “ஹெலோ மிஸ்டர்” என்று அவன் முகத்தின் முன் தன் விரல்களால் சொடுக்கினாள்.

அவன் தன்னிலை உணர்ந்து தலையை கோதியபடி, “உங்க பேரா ஆதி ?” என்று குழப்பமுற கேட்க,

கொஞ்ச நேரம் முன்பு மரியாதையில்லாமல் பேசிவிட்டு இப்போது இவன் எப்படி மொத்தமாய்

ஆதியை பார்த்து தலைகீழாய் மாறிவிட்டானே என ஹரீஷும் அமுதாவும் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் வியந்து கொண்டனர்.

ஆதி இறுக்கமான பார்வையோடு,

“ஆமாம்… உங்களுக்கு என்ன வேணும் ?… ஏன் இந்த மாதிரி தேவையில்லாத சீன் க்ரீயேட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க ?” என்றவள் அவனை நோக்கி வினவ,

அவள் கேட்பவற்றிற்கு பதில் தராமல் , “ஆமாம்… உங்க சொந்த ஊர் எது ?” என்று கேட்டான்.

அவன் எதற்கு இப்படிக் கேட்கிறான் என்று புரியாமல் ஆதி புருவத்தை சுருக்கியபடி,

” நீங்க முதல யாரு ?” என்று கேள்வி எழுப்பினாள்.

அவன் அவளைப் பார்த்து புன்னகையித்தபடி,

“நான் சரவணன்… என் சொந்த ஊர் ஆதித்தபுரம்” என்று சொல்லியவன் அவனின் இந்தப் பதிலுக்கு அவளின் முகத்தில் ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா என்று உற்று நோக்கினான்.

அவளோ ரொம்பவும் இயல்பாக,

“ஓ… அந்த கெம்மிக்கல் பாஃக்டிரி விஷயமா ?!” என்று கேட்டாள்.

அவன் அப்போதைக்கு அதைப் பற்றி கவலை கொள்ளாமல்,

“நான் உன் கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசனும்” என்றான் அவளை ரொம்பவும் தெரிந்தவன் போல.

ஆதி திகைத்து நிற்க, அந்தச் சமயம் பார்த்து உள்ளே நுழைந்த கருணாகரன் நடந்த களேபரங்களை பார்வையிலேயே கணித்து விட்டார்.

அவர் உடனடியாய், “எல்லோரும் அவங்க அவங்க வேலையை போய் பாருங்க” என்க, அடுத்த நொடியே எல்லோரும் அங்கிருந்த அகன்றனர்.

ஆதி யோசனையோடு அங்கேயே நிற்க, சரவணனோ அவளை விழுங்கிவிடுவது போல் அத்தனை கூர்மையாய் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

கருணாகரனோ அப்போது ஆதியை நோக்கி, “உனக்கு மட்டும் ஸ்பெஷலா சொல்லனுமா ? நீயும் உன் கேபினுக்கு போ” என்றார் அதிகார தொனியில்!

“இல்ல அங்கிள் இவர் என்கிட்ட பேசனும்னு” என்றவள் தயங்கி சொல்லும் போதே,

சரவணன் இடைபுகுந்து, “ஆமாம் பேசனும்” என்றான் அழுத்தமாக!

கருணாகரன் அவனை பார்த்து, “உங்களுக்கு என்ன பேசனும்னாலும் என் கிட்ட பேசுங்க தம்பி… நான்தான் இந்த பத்திரிக்கையோட எடிட்டர்”என்றவர் சமிஞ்சையாலயே ஆதியை செல்ல சொல்ல, அவள் குழுப்பத்தோடு அங்கிருந்து அகன்றாள்.

சரவணம் ஆதியின் மீது பதித்த பார்வையைக் கண நேரம் கூட அகற்றாமல் பார்க்க,

கருணாகரன் அவன் தோளை தட்டி தன் அறைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றார்.

ஆதி தன் அறைக்குள் நுழைந்து இருக்கையில் அமர்ந்தபடி அந்த இளைஞனை பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கினாள். அவனின் பேச்சும் தன்னை அவன் பார்த்த பார்வையிலும் ஏதோ காரணம் இருப்பது போல் தோன்றிற்று அவளுக்கு.

ஆனால் இந்த யோசனை சில நிமிடங்கள் மட்டுமே நீடித்தது. பின்னர் அவற்றை மறந்து அவள் தன் வேலைகளில் ஆழ்ந்துவிட, அப்போது கருணாகரன் அவளை அறைக்கு வரச் சொன்னதாக தகவல் வந்தது.

ஆதியும் சென்று கருணாகரனை பார்க்க, அவர் முகத்தில் கோபம் தெறித்துக் கொண்டு இருந்தது.

அந்த வார பாரதி இதழைத் தூக்கி டேபிள் மீது போட்டவர், “என்ன பண்ணி வைச்சிருக்க ஆதி?” என்று கேட்டு கனலாய் பார்த்தார்.

“என்னாச்சு அங்கிள்?” என்றவள் புரியாமல் கேட்க,

“இவ்வளவு பெரிய முடிவு எடுக்கிறதுக்கு முன்னாடி என்னை கேட்டிருக்க வேணாமா?” என்று சினத்தோடு கேட்கவும் அவள் அதிர்ச்சியோடு மௌன நிலையில் நின்றாள்.

ஆனால் அவர் தொடர்ந்து,

“இந்த மேட்டரை இந்த வாரமே பப்ளீஷ் பண்ண வேண்டிய அவசியம் என்ன ?” என்று வினவ அவள் அமைதியான பார்வையோடு,

“நான் உங்ககிட்ட இதை பத்தி சொல்ல வந்தேன்… ஆனா நீங்கதான் கேட்கிற நிலைமையில் இல்ல… அதுவுமில்லாம எனக்கு இந்த விஷயம் ரொம்ப முக்கியமா பட்டுச்சு… அதான்” என்று தெளிவுப்படுத்த, அவர் கோபம் குறைந்தபாடில்லை.

“எது முக்கியம் முக்கியம் இல்லன்றதை நான் டிசைட் பண்ணனும்… அப்புறம் எதுக்கு நான் இங்க இருக்கேன் ?”

ஆதியால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. கருணாகரனின் இந்த கோபம் அவளுக்கு புதிதாய் இருந்தது. எப்போதுமே அவள் முடிவிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்ததே இல்லை. அப்படி இருக்கும் போது ஏன் இந்த விஷயத்தில் இத்தனை கோபம் என அவள் யோசித்திருக்க,

கருணாகரன் மீண்டும், “இனிமே எந்த காரணத்தை கொண்டும் நீ இந்த கெமிக்கல் பாஃக்டிரி விஷயத்தில தலையிட கூடாது” என்றார் அழுத்தம் திருத்தமாக !

“ஏன்?” அதிர்ச்சியோடு அவள் கேட்க,

“கேள்வி எல்லாம் கேட்காதே… தலையிட கூடாதுன்னா தலையிட கூடாது… என் வார்த்தைக்கு நீ மதிப்பு கொடுக்கிறவளா இருந்தா இந்த விஷயத்தை பத்தி இனிமே நீ பேசவே கூடாது… புரிஞ்சிதா ?” என்றவர் கட்டளையாய் உரைக்க அவள் மறுக்க முடியாமல், “ஒகே அங்கிள்” என்றாள்.

“சரி… நீ போய் வேலையை பாரு”என்றவர் சொல்ல, அதற்கு மேல் அவளும் எதுவும் பேசாமல் அவர் அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

ஆனால் அவள் மனம் அமைதியடையாமல் அது குறித்தே சிந்திக்கத் தொடங்கியது.

வேறெந்த வேலையிலும் அவள் மனம் ஈடுபட மறுக்க, கருணாகரனின் கோபத்திற்கும் சரவணன் தன்னை பார்த்த பார்வைக்கும் பின்னணியில் ஏதோ அழுத்தமான காரணமிருக்கிறது என்ற சந்தேகம் உண்டாகியிருந்தது.

இங்கே இவளின் மனநிலை இப்படி இருக்க, செல்லாம்மவின் மனநிலை மொத்தமாய் தன் அமைதியை இழந்திருந்தது.

கருணாகரன் ஆதி வெளியே போன பிறகு செல்லம்மாவிற்கு தன் பேசியிலிருந்து அழைக்கவும்,

அவர் அதற்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தவர் போல,

“சொல்லுங்கண்ணே பிரச்சனை எதுவுமில்லையே ?!” என்று வினவ,

“அதை ஏன் கேட்கிற… இங்கே ஒரே பிரச்சனை” என்றார்.

” என்னாச்சு ண்ணே?!” என்றவர் கேட்கும் போதே பதற்றமடைய,

“ஒருத்தன் ஆபிஸில் நுழைஞ்சி பயங்கர கலாட்டா பண்ணிட்டான்… அவனை சமாளிச்சு அனுப்பிறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிடுச்சு… அதுவும் அவன் ஆதிகிட்ட பேசியே ஆகனும்னு ஓத்துக் கால்ல நின்னான்” என்று அவர் சொன்னதை கேட்க கேட்க செல்லம்மாவின் இதயதுடிப்பு அதிகரித்து கொண்டே போனது.

அவர் மௌனமாய் இருக்க,

“செல்லம்மா” என்றழைத்தார் கருணாகரன்.

அவர் தவிப்போடு, “ஏன் ண்ணே ? அவன் ஆதியை பத்தி தெரிஞ்சா பார்க்கனும்னு சொன்னான்” என்றதும்

“எனக்கு அப்படிதான் தோணுது செல்லம்மா… அவன் ஆதியை பார்த்த பார்வை இருக்கு இல்ல… அவன் நிச்சயம் தெரிஞ்சுக்கிட்டான்” என்றவர் சொல்லி முடிக்க, அவர் குழப்பமானார்.

“ஆதித்தபுரத்தில யாருக்குமே ஆதியை தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பே இல்லையே” என்று சந்தேத்தை எழுப்ப,

“என்ன செல்லம்மா நீ ?… ஆதி அப்படியே உன் சாயல் ஆச்சே… உன்னை தெரிஞ்சவங்களுக்கு நிச்சயம் ஆதியை அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியும்… ஆனா வந்தவனுக்கு ஒரு முப்பது வயசுக்குள்ளேதான் இருக்கும்…அதான் கொஞ்சம் குழப்பமா இருக்கு ?!” என்றார்

“அவன் பெயர் ஏதாவது சொன்னானா ?!”

“சரவணன்னு சொன்ன மாதிரி ஞாபகம்”

அவன் சிவசங்கரனின் அக்கா மனோரஞ்சிதத்தின் இரண்டாவது மகனாய் இருக்க கூடும் என்று மனதளவில் எண்ணிக் கொண்டு அமைதியாயிருக்க,

“என்ன செல்லம்மா ?…அமைதியாகிட்ட”

“யாருடைய சாயல் எல்லாம் என் பொண்ணு மேல படக்கூடாதுன்னு நான் நினைச்சேனோ அதெல்லாம் நடந்திடுமோன்னு பயமா இருக்குண்ணா”

“நடக்கனும்னு விதி இருந்தா அதையெல்லாம் நம்மால தடுக்க முடியாது… அதனால நீ தேவையில்லாம மனசை போட்டு குழப்பிக்காதே… இப்போதைக்கு நீ ஆதி கிட்ட இது விஷயமா எதுவும் பேசாதே” என்க,

அவரும் பெருமூச்செறிந்தபடி “ஹ்ம்ம்ம்” என்றார்.

“சரி நான் அப்புறம் பேசிறேன் மா” என்று கருணாகரன் அழைப்பைத் துண்டிக்க,

செல்லம்மாவின் மனதிற்குள் சொல்ல முடியாத கவலை அழுத்திக் கொண்டிருந்தது.

அதே சமயம் ஆதியின் மூளை ஆதித்திபுரத்தை பற்றியே சிந்தித்து கொண்டிருந்தது.

யார் நினைத்தாலும் இனி ஆதிக்கும் ஆதித்தபுரத்திற்கான உறவை அத்தனை சீக்கிரத்தில் முறித்துவிட முடியாது.

ஒரு வாரம் கழிந்து போக அந்தப் பிரச்சனையின் தாக்கம் குறைந்திருந்தது.

******

ஆனால் வேறொரு பிரச்சனை கருணாகரன் வீட்டில் அவதரித்திருந்தது.

விஷ்வா கோபமும் சோகமும் கலந்த முகபாவத்தோடே வீட்டை வளைய வந்து கொண்டிருந்தான்.

சாரதா அவனின் நடவடிக்கைகளை பார்த்து வருத்தம் கொண்டவளாய் அவனிடம் பேச அவன் அறைக்குள் சென்றாள்.

” விஷ்வா” என்று அழைக்கக் கொஞ்சம் வேண்டா வெறுப்பாய் அவளைப் பார்த்தான்.

“அம்மா மேல கோபமா” என்று கேட்டாள் சாரதா

“எனக்கு யாரு மேலயும் கோபம் இல்ல”

“அப்புறம் ஏன் இப்படி இருக்க ?”

” ஏன் ?… உங்களுக்கு தெரியுதா ?”

“மாலதி வீட்டில சம்மதிக்கலன்னா நாங்க என்னடா பண்ண முடியும்”

விஷ்வா தன் தாயின் முகத்தை பார்க்காமல் திரும்பி நின்று கொண்டான்.

“விஷ்வா… நீ இப்படி இருந்தா மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குடா”

“என் கஷ்டத்துக்கு எல்லாம் நீங்கதான் காரணம்”

“என்னடா சொல் வர்ற ?” அவர் அதிர்ச்சியாக,

விஷ்வா தன் ஆதங்கத்தை வார்த்தைகளாகக் கொட்ட ஆரம்பித்தான்.

“பின்ன… ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பான்னு பாட்டு வேணா பாடலாம்… ஆனா நடைமுறை வாழ்கைகக்கு அதெல்லாம் உதவாது… என்ன ஜாதி என்ன மதம்னு கேட்டா சொல்ல வேண்டியதுதானே… அதுல என்ன கொள்கை வேண்டியிருக்கு… ஸ்கூல் காலேஜில் எல்லால் ஜாதியை எழுத வேண்டாம்னு சொன்ன போது அதில் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல… ஆனா இப்ப அது என் காதலுக்கு பிரச்சனையா வந்துருச்சு… அவரோட கொள்கையினால அவரு அப்படி என்ன சாதிச்சிட்டாரு ? கொஞ்சம் எனக்காக விட்டு கொடுத்து போயிருக்கலாமே”

“என்ன பேசிறன்னு புரிஞ்சுதான் பேசிறியா விஷ்வா… உங்க அப்பாவோட நேர்மை, பெயர், புகழ் இதெல்லாம் அவங்களுக்கு முக்கியமில்ல… உன் திறமை, படிப்பு, கண்ணியம் இதெல்லாம் அவங்களுக்கு முக்கியமா படல… அவங்க இதை எல்லாம் விட்டுட்டு ஜாதியை சொன்னாதான் பொண்ணு கொடுப்பேன்னா எப்படிறா ?!”

“அப்பாவுக்கு ஒரு கொள்கை மாதிரி அவங்களுக்கு ஒரு கொள்கை”

“அப்படின்னா அவங்க செஞ்சது சரின்னு சொல்ல வர்றியா விஷ்வா”

“யார் செஞ்சது சரி தப்புன்னு நான் சொல்ல வரல… நானும் மாலதியும் சேரக் கூடாதுன்னு விதி இருக்கும் போது யார சொல்லி என்ன ஆகப் போகுது”

“ஏன்டா இப்படி விரக்தியா பேசிற… இன்னொரு தடவை வேணா மாலதி வீட்டில” என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னர் விஷ்வா அவன் அம்மாவை பார்த்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டேன்.

“இதுவரைக்கும் நீங்க எனக்கு செஞ்சதே போதும்… இனி ப்ளீஸ் நீங்க எதுவும் செய்ய வேண்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

சாரதாவோ மகனின் வார்த்தைகளில் நிலைகுலைந்து போனார்.

*******

வாரங்கள் கடந்து செல்ல செல்லம்மாவின் மனம் லேசாய் அந்தப் பிரச்சனைகளில் இருந்து விடுபட்டு நிம்மதி அடைந்திருந்தது.

ஆனால் அதைக் குலைக்கும் விதமாய் சரவணன் மனோரஞ்சிதத்துடன் அவள் வீடு தேடி வந்து நின்றான்.

இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அந்தப் பாவத்தின் நிழல் அவளை நாடி வந்தது.

Un Vizhigalil Vizhuntha Naatkalil – 10

 “ இதயா, இதை சொல்ல உனக்கு இத்தனை நாள் தேவைப் பட்டுதா? இப்போ கூட நான் சொல்லலனா நீயா சொல்லிருக்க மாட்டல்ல. உன்கிட்ட நான் தோத்த்துட்டேன். உன்ன என்கிட்ட உ மனச திறந்து சொல்ல வைக்கனும்னு நெனச்சேன். ஆனா முடியல.” அவள் முகத்தை கையில் ஏந்திய படியே சொல்ல,

“ இல்ல ஜீவா நீங்க தோக்கல, எப்போ உங்கள முதல் முறையா பாத்தேனோ அப்போவே நான் நானா இல்ல. உங்கள சுத்தி தான் என் மனசு இருந்துச்சு . ஆனா சொல்லத் தான் தயக்கம் , பயம் எல்லாமே!” தன் நிலையை நினைத்து வருந்த அவள் முகம் சுருங்கியது.

அதை உணர்ந்தவன், “ ஹே இதயா ! என்ன ஆச்சு ? எதுக்கு பயம் ? “ சுருங்கிய அவள் முகத்தை கண்டவன் பததைத்துக் கேட்க,

“ எங்க வீட்ட நினச்சா தான் பயமே! வெற்றி அண்ணா ரொம்ப நல்லவங்க தான், ஆனா குடும்பம்னு வந்துட்டா எப்படி மாருவாருனு தெரியல, அதே மாதிரி அம்மா அதுக்கு மேல, அவங்க அண்ணன் தம்பிக்கு பயந்தே எங்கள வளத்தாங்க, இந்த மாதிரி காதல் கல்யாணம் எல்லாம் அவங்க ஏத்துக்க மாட்டாங்க. அது தான் ஆரம்பத்துல இருந்தே என் மனசுல இருந்த தயக்கம்.” கண்கள் லேசாக கலங்க,

அவளை அழைத்துச் சென்று அந்த மரத்தடியில் அமர வைத்தான். தானும் அவள் அருகில் அமர்ந்து மரத்தில் சாய்ந்தவன் ,

“ இங்க பாரு டா, எதுவுமே கஷ்டப் படாம கிடைக்காது, அவங்க எல்லாம் அந்தக் காலத்து ஆளுங்க, அதுனால சாமானியமா ஒதுக்கமாட்டாங்க, எங்க அப்பா மட்டும் சொன்னதும் கூப்பிட்டு வெச்சு கல்யாணம் பண்ணிடுவாரா!! நம்ம காதல நாம தான் காப்பாத்திக்கணும். உங்க அண்ணன் கூடவா சம்மதிக்க மாட்டான்?” அவளைக் கேள்வியாய் நோக்க,

“ ஜீவா, எங்க அண்ணன் ரொம்ப பாவம், சின்ன வயசுல எங்க அப்பா இறந்தப்ப எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. அவன் தான் என்ன ரொம்ப பொறுப்பா பாத்துப்பான். எங்க மாமா எல்லாம் வந்து எங்கள சரியா வளக்க முடியாதுன்னு சொன்னப்ப, தைரியமா அவங்க முன்னாடி வாழ்ந்து காட்டனும்னு எங்க அம்மாகிட்ட சொல்லுவான். அவனோட சின்ன சின்ன ஆசையைக் கூட கட்டுப் படுத்திப்பான்.

அவன் ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் சினிமாக்கு போனா கூட, இவன் போக மாட்டான். வெளில எங்கயாவது எங்க மாமா பாத்துட்டா, பையன் தறிகெட்டுப் போய்ட்டான் , நீ வளத்த லட்ச்சணம் இதுதானான்னு அம்மாவ பேசுவாங்கன்னு போகமாட்டான். என்ன மட்டும் செல்லம்மா பாத்துப்பான். அவனுக்கு என் மேல அவ்ளோ பாசம்.

முதல்ல உங்கள பாத்தப்ப நான் வெறும் அட்ராக்ஷன்னு நினச்சேன், போகப் போக உங்கள நினைக்காம என்னால இருக்க முடியல, என் குடும்பத்தை நெனச்சு என்னைக் கட்டுப் படுத்திக்க ரொம்ப கஷ்டப் பட்டேன் , அதுனால தான் சொல்லல. எனக்கு இப்போ கூட பயமா தான் இருக்கு ஜீவா.” அருகில் இருந்தவன் தோளில் ஆதரவாய் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அவள் கூறிய அனைத்தையும் பொறுமையாகக் கேட்டவன்,

“ உங்க அண்ணன் நிஜமாவே கிரேட் தான் இதயா. உங்க குடும்பத்துக்கு எந்தக் கெட்ட பேரும் வராம, அதே சமயம் என் இதயாவ என்கிட்டேயே வெச்சுக்கறதுக்கும் நான் பொறுப்பு, நீ உங்க அண்ணனுக்குச் செல்லமா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு நீ தான் லைஃபே. உன்ன என் கண்ணுக்குள்ள வெச்சுப் பாத்துப்பேன். அதுனால உனக்கு இனிமே பயமே வேண்டாம். எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் நான் சமாளிக்கறேன். சரியா? ” அவளது தோளைச் சுற்றி வளைத்து ஆறுதல் சொன்னான்.

அவனின் அருகாமையிலும் அவன் பேச்சிலும் சற்று ஆறுதல் பெற்றவள் , நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்க, அவளது பார்வை அவனை கவர்வதாய் இருந்தது. உள்ளுக்குள் ஏதோ சென்றுவந்தது இருக்க,

“ என்ன அப்படிப் பாக்குற !? “ இமைக்கவும் மறந்து இருப்பவளை உலுக்கினான்.

“ இத்தனை நாள் எங்க இருந்தீங்க ஜீவா?! என்னையே மறந்து நான் இருக்கறதுக்கு காரணம் நீங்க தான். “ அவனை இன்னும் விடாமல் தன் விழியால் பருகினாள்.

“ எனக்கே வெட்கமா இருக்கு டி . என்னப் பார்வை இது! நானும் என் வாழ்க்கைல மனசு ஃபுல்லா ஒரு பொண்னையே நினச்சு நாட்களைக் கடத்துவேன்னு கொஞ்சமும் எதிர்ப்பார்க்கல. உன்ன பார்த்ததும் எனக்குள்ள ஒரு ஸ்பார்க். அதோட தாக்கம் என்னை ரொம்ப பாதிச்சுது. நம்ம ரெண்டு பேருக்குள்ள பேசிக்கலன்னாலும் அப்படி ஒரு கெமிஸ்ட்ரி இருந்துது. அதை கண்டிப்பா நீயும் உணர்ந்திருப்ப.  உன்கிட்ட என் காதல சொல்றவரைக்கும் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பதட்டம்.”  இரு புறமும் அவள் தோள் மேல் சாதரணமாக அவன் கையை வைத்துக் கொண்டு பேச,

“ ம்ம்ம்.. எல்லாம் சரி தான். நானும் நமக்குள்ள அந்த வேவ்லெந்த்த ஃபீல் பண்ணிருக்கேன். “ சற்று நிறுத்தி

“ நான் ஒன்னு சொன்னா நீங்க சிரிக்கக் கூடாது.”  தலை குணிந்து கொண்டு கேட்க,

“ அப்படி என்ன சொல்லப் போற!” ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

“ அன்னிக்கு என் ப்ரென்ட் கூட வந்தப்ப நீங்க பைக்ல பின்னாடி வந்தீங்களே! அன்னிக்கு நீங்க…..”

“நானு?!”  புருவத்தை சுருக்கி அவளைப் பார்க்க,

“ அன்னிக்கு நீங்க சொன்ன எதுவும் எனக்கு ஞாபகம் இல்ல!” காதை சொரிந்த படி கேட்க,

கல கலவென சிரிக்கத் தொடங்கினான் ஜீவா.

“சிரிக்காதீங்கன்னு சொன்னேன்ல.. போங்க நான் போறேன்!” அவள் சிணுங்கிக் கொண்டே எழுந்து செல்ல,

பின்னோடு சென்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து ,இடையைத் தன்னோடு சேர்த்தனைத்தான்.

“ எங்க ஓடற? இனிமே நீ என்கிட்ட லாக். எங்கயும் விடமாட்டேன்” அவளின் கூந்தலில் இருந்த பூவாசம் அவனை மயக்க அவளது கழுத்து வளைவில் தன் தாடையை அழுத்திக் கொண்டு நின்றான்.

முதல் முறை ஒரு ஆணின் அருகாமை, அதுவும் தன் மனம் முழுதும் நிரம்ப நிரம்ப அவனுக்கானக் காதலை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் முதல் அணைப்பு ! அவளது இடையைச் சுற்றிய அவனது வலிய கைகள் கொடுத்த சுகம்! அவனின் மூச்சுக் காற்றை தன் கண்ணத்தில் உணர்ந்த நொடி , சப்த நாடியும் அடங்கி அவன் கைகளில் துவண்டாள் வாணி.

அவனும் தன் இதயத்தில் இருப்பவளை முதல் முறை அணைத்த சுகத்தை அனுபவித்த படி நிற்க,

சில நொடிகளோ நிமிடமோ சென்று , அந்த வெட்ட வெளியில் தான் நிற்கும் கோலத்தை கண் திறந்து கண்டவள், சட்டென விலகப் பார்க்க,

அவளை விடாமல் இழுத்துப் பிடித்தான் மீண்டும்.

“ ஜீவா.. என்ன இது பப்ளிக் பிளேஸ்ல.. “ அவன் கையைத் தளர்த்த,

“ இது எங்க தோப்பு தான், இந்த நேரத்துல இங்க யாரும் வரமாட்டாங்க, கவலைய விடுங்க மேடம், இதுக்கப்பறம் எப்போ இப்படி ஒரு சான்ஸ் வருமோ தெரியல. மல்லிகை வேற மயக்குது. சரி நீ சொல்லு, ஏன் அன்னிக்கு நான் பேசுனது உனக்கு ஞாபகம் இல்ல!” மேலும் அவளை சீண்ட,

“ அது… அது…..” நெளிந்து கொண்டே நிற்க,

“ மாமா வ சைட் அடிச்சுட்டே இருந்திருப்ப, அதான் நான் பேசுனது உனக்குக் கேட்கல அப்படித்தான!” அவன் சொல்லவும்,

சட்டெனத் திரும்பி அவன் தோள்களில் கையை மாலையாகக் கோர்த்து,

“ மாமா வா?!” அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்க்க,

அவனோ அவள் இடையை விடாமல் நெருக்கிப் பிடித்திருக்க, அவள் மொத்தமாக அவன் மேல் இடித்து நின்றாள். தான் கேட்ட கேள்வியே பிரதானமாக அவள் நிற்க, அவனோ , அவளின் இந்த நெருக்கத்தை சற்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

 அவன் இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்க, ஏற்கனவே பூவாசம் வேறு அவனை வலை போட்டு இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. அவளின் மென்மையை தன் மேல் உணர , அதற்கு மேல் கட்டுப் படுத்த முடியாமல் , தன் முதல் முத்திரையை அவளின் செப்பு இதழ்களில் எழுதத் தொடங்கினான்.

திடீர் தாக்குதலால் அதிர்ந்து விழி விரித்து செய்வதறியாது அவனது கைக்குள் கட்டுண்டு கிடந்தாள் இதயா.  வேட்டி சட்டையில் அவனது தோற்றமும் , மீசையின் குறுகுறுப்பும் , அவனது வாசமும் அவளைக் கிறங்கச் செய்ய , அவனது முத்தத்தில் தன்னையும் அறியாமல் மூழ்கினாள்.

இருவரும் கண்மூடி ஒருவரை ஒருவர் உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். சொல்லமுடியாமல் தவித்த தங்களின் காதலை இன்று சொல்லிவிட்ட இன்பம் மனதை நிறைக்க,  அந்த முத்தத்தால் ஒருவருக்குள் மற்றவர் சென்றுகொண்டிருந்தனர்.

நீண்ட முத்தத்திற்குப் பிறகு இருவருமே களைத்து விலக, அவனைக் காண முடியாமல் ஓடிச் சென்று திரும்பி நின்றாள் வாணி.

என்ன இருந்தாலும் தான் செய்தது தவறோ என்று நினைத்தான் ஜீவா. காதலை அவள் சொன்ன அன்றே கொஞ்சம் அதிகமாக நடந்துகொண்டோமோ என்று தோன்ற,

பின்னே சென்று அவளை மென்மையாகத் தன் புறம் திருப்பி, “ சாரி இதயா, உன்ன எப்போதோ என் வோய்ஃப்பா நான் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டேன். அதான் உன்ன அவ்ளோ நெருக்கமா வெச்சுக்கிட்டு என்னால கட்டுப் படுத்த முடியல.. சாரி டா “ அவளது கண்ணம் தாங்க,

“ ப..பரவால்ல .. “ அவளுக்கே கேட்காமல் சொல்ல,

அவளின் நிலை புரிந்து , மேலும் அவளை வெட்கப் பட வைக்காமல்

“ சரி வா, வீட்டுக்குப் போலாம், என்னப் பத்தி போறப்ப மறுபடியும் சொல்றேன்!” எனவும்,

“ இல்ல, வேண்டாம். யமுனா எல்லாம் சொல்லிருக்கா” என்று அவனுடன் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

 

“ ஓ! அப்போ சரி, கிளம்பலாம், உன்ன யமுனா, அவ  ப்ரென்ட்னே அப்பா கிட்ட சொல்லுவா… சரியா அதையா மெயின்ட்டன் பண்ணிக்கோ “

“ ம்ம்ம்.. “  அவள் அலுத்துக்கொள்ள,

“ சீக்கிரம் என் பொண்டாட்டின்னு சொல்லி கூட்டிட்டு போறேன். கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க ஸ்வீட்ஹார்ட்”

“ சரிங்க மாமா டார்லிங்” என்று அவனது இடுப்பில் கை போட,

“ அடடா… ஜீவா.. இதுக்காகவே சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணனும் டா” எனத் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டு வண்டியைக் கிளப்பினான்.

வீட்டில் தன் தந்தை தவசி இருக்கிறாரா என்று சுபிக்கு போன் செய்து கேட்டு, இல்லை என்றதும், அவளை தைரியமாக அழைத்துச் சென்றான்.

உள்ளே நுழைந்ததும், சுபி ஓடி வந்து அவளை அனைத்துக் கொண்டு,

“வாங்க வாங்க” என்று வரவேற்க,

“ வா ன்னே சொல்லு” நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே வயசு தான “ சகஜமாகப் பேசினாள். எல்லாம் யமுனாவினால்!

யமுனாவும் பின்னே வந்து அவளை அழைத்துப் போக , அவர்களுக்குள் ஒரு வயதினருக்கு உரிய சுமுகமான நட்பு மலர்ந்தது.

ஜீவா , முதலில் தன் தாயிடம் இது பற்றி சொல்ல எண்ணி, அவரைத் தேடி அடுக்களைக்குள் சென்றான். நிச்சயத்திற்கு சமயல் காரர்களை வைத்து வேலை வாங்கிக் கொண்டிருக்க,

அவரைக் கூட்டிக் கொண்டு வீட்டின் பின் புறம் வந்தான்.

“என்ன ஜீவா , நெறையா வேலை இருக்கு, என்ன விஷயம்” அவர் பரபரக்க,

“ உன் மருமகள பாக்க வேண்டாமா?!” கையைக் கட்டிக் கொண்டு சாதாரணமாகக் கேட்க,

ஒரு நொடி அதிர்ந்தே விட்டார் சங்கரி.

“ என்ன ப்பா சொல்ற!”

“ஆமா ம்மா . நான் ஒரு பொண்ண விரும்பறேன். அவளத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு ஆசப் படறேன். நீங்களும் பார்த்து ஓகே சொல்லிடுங்க”

“ எங்க ஜீவா? நம்ம வீட்லையா?” என்று விழி விரிக்க,

யமுனாவும் சுபியும் வாணியை அழைத்துக் கொண்டு வந்து விட்டுச் செல்ல,

அவள் தயங்கி நின்றாள்.  ஜீவா அவளை கண்களால் தன் அருகில் அழைக்க, அருகே சென்றாள்.

“இது தான் மா, இதயா .. இல்ல இதயவானி “ சங்கரிக்கு அறிமுகம் செய்தான் ஜீவா,

வாணி செய்வதறியாது ,“ வ..வ..வணக்கம் ஆண்ட்டி” கை கூப்பி திக்கித் திணறி சொல்ல,

உணர்ச்சியிலாத முகத்துடன் அவளை முதலில் தன் கண்களாலேயே எடை போட்டவர் , வாணியின் முகத்தில் எதைக் கண்டாரோ! , பின் அவள் அருகில் சென்று ,

 “ ஆண்ட்டியா …” சீரியசாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்க,

சற்று பயந்து வாணி “ இல்ல.. “ என இழுக்க,

அவளது தாடையைப் பற்றிக் கொண்டு “அத்தை ன்னு சொல்லு ம்மா” என்கவும்,

நிமத்தியாகச் சிரித்தனர் மூவரும்.

அதே நேரம் வாணி ஜீவாவுடன் சென்றதை தன் கைபேசியில் படமெடுத்து அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வில்லியம்.

 

Kattangal 8

கட்டங்கள் – 8

                  மதுசூதனன் தன் அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடந்து கொண்டிருந்தான். ” அனைத்திலும் முதன்மையாக திகழும் நான்  திருமணம் என்னும் நிகழ்வில் தோற்றுவிட்டேன். “,  இந்த எண்ணம் மதுசூதனனை  வெறுப்பில் ஆழ்த்தியது. 

         அவன் கோபம் நித்யாவின் பக்கம் திரும்பியது. ” நகை, பகட்டு வாழ்க்கைக்கு  ஆசைப்பட்டு  இந்த திருமணத்திற்கு சம்மதித்திருப்பாள்.  அவளை என்ன செய்தால் தகும்..?”, நித்யாவை  மனதிற்குள் திட்டிக் கொண்டே பால்கனியில் இருந்த மூங்கில் ஊஞ்சலில் கண் மூடி அமர்ந்தான்.

           பல அறிவுரைகளுக்கு பின் நித்யாவிற்கு சற்று தனிமை கிடைத்தது. “இவன்  ஏன் இன்று திருமணத்தை நிறுத்தவில்லை. அவன் வேறு ஒரு பெண் என்றானே, அவள் என்னானாள்? நிதானமாக யோசித்தாள்.  இவனோடு எப்படி காலம் தள்ளுவது. இங்கிருந்து தப்பிப்பதற்கு ஏதாவது வாய்ப்பு இருக்கிறதா..? சொந்தங்கள் அனைவரும்  வெளியில் இருக்கிறார்கள்.  நித்யா முட்டாள் மாதிரி யோசிக்காதே.  நீ என்ன தவறு செய்தாய் ஒளிந்து கொள்வதற்கு..  வாழ்க்கை ஒரு போர்க்களம்…  வாழ்ந்து தான் பார்க்கணும்..” , என்று நித்யா தனக்கு தானே சமாதானம் செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது, அவள் சிந்தனையை கலைக்கும் விதமாக “இன்னுமா குளிக்கிற?” , என்று குரல் கேட்டது.

       அவசரமாக குளித்து விட்டு, புடவைக்கு மாறினாள் நித்யா.

“முறைப்படி நம்ம வீட்டுக்கு தான் போயிருக்கனும்… ஆனால்  மாப்பிள்ளைக்கு நம்ம வீடு வசதியா இருக்காது… “, என்று பத்மா  தயக்கமாக  கூற,  ” அப்படி ஒத்து போகாத மாப்பிள்ளையை ஏன் பார்க்கணும்?” , என்று  நித்யா மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.   இதை கேட்டு தாயை காய படுத்த  அவள் விரும்பவில்லை.

                       பல அறிவுரைகளோடு மதுசூதனின் அறைக்குள் சென்றாள்.

      சக பயணிகளை பற்றி தெரியாமல், பயணிக்கும் ரயில் பயணம் போல் நம்மில் பலர்  தன்  துணையை பற்றி தெரியாமல் திருமணம் என்னும் பயணத்தை துவங்குகிறோம்.

இதற்கு  மதுசூதனனும், நித்யாவும் மட்டும் விதி விலக்கா?   

         நித்யா மதுசூத னனின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.  அவள் அவன்  அறையை கண்களால் படம் பிடித்தாள்.

         மிக பிரமாண்டமான படுக்க அறை… பல வேலைப்பாட்டோடு அமைந்திருந்த  அழகான கட்டில்.. நம்  அழகை முழுதாக எடுத்து காட்ட கூடிய முழு கண்ணாடியோடு அமைந்திருந்த ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள்..  மியூசிக் சிஸ்டம்.. 

         அந்த அறையை ஒட்டியபடி ஒரு அறை. அங்கு லேப்டாப் , ” flies” என நேர்த்தியாக  அடுக்கப்பட்டிருந்தது.  “அவனுடைய  அலுவலக அறை  போலும்.” , என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.   

“நம் வீட்டை இவன் வீட்டோடு ஒப்பிட்டு கூட பார்க்க முடியாது.. அது தான்  நம் வீட்டில் தங்கவில்லை போல.. செல்வ செழிப்பில் வாழ்பவன் போலும்… “, என்று அவள் சிந்தனை ஓட,  “வீடு எப்படி இருக்கு ..? ” , என்று அழுத்தமாக கோபமாக ஒரு குரல் மிக அருகில் ஒலித்தது.

             அந்த குரல் தன் உடலுக்குள் அச்சம் என்னும் குளிரை பரவச்  செய்தாலும், ” நான் ஏன் பயப்பட வேண்டும் ?” , என்று தனக்குள்  இருக்கும் தன்னம்பிக்கையையும்  தைரியத்தையும் ஒன்றாக  திரட்டி  அவனை நேராக பார்த்தாள் நித்யா.

மதுசூதனனின் தொழில் என்ன ?  அவன் எப்படி பட்டவன்.?  பணத்திமிர் பிடித்தவன் இது மட்டுமே அவள் அறிந்த மதுசூதனன்!!!  மேல் தட்டு வழக்கமும் அவளுக்கு தெரியாது.. அவன் பழக்கமும் அவளுக்கு தெரியாது.  ஆனால்  இவனோடு நான் போராட வேண்டும் இது மட்டுமே நித்யாவின் மன ஓட்டமாக இருந்தது. இந்த எண்ண ஓட்டத்தோடு அவனை கம்பீரமாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள் நித்யா.

       நித்யா  எங்கு பணி புரிகிறாள்?  இதை பற்றி மதுசூதனனும்  தெரிந்து கொள்ள வில்லை.  மதுசூதனன்  தொழிலை நிர்வகிப்பவன். அவனுடைய செல்வ  செழிப்பு  அவனுடைய தொழிலின்  அளவை பற்றி கூறினாலும் என்ன தொழில்  என்று நமக்கும் தெரியாது.

   நாம் இது வரை மதுசூதனனின் அலுவலக  வேலையை  பற்றியும் நித்யாவின் பணியை பற்றியும் ஆர்வம் காட்டவில்லை.  கதையின் போக்கு நம்மை அவர்கள் அலுவலகத்திற்கு அழைத்து செல்லும்.

        அவனை நேராக கம்பீரமாக நிமிர்ந்து பார்த்த நித்யாவை ஆழமாக பார்த்தான்  மதுசூதனன்.

      அவன்  கம்பெனியில் பல பெண்கள் பணி புரிந்தாலும் அவர்கள் கண்களில் தன் மீதான  மரியாதையை பார்த்திருக்கிறான். சில கண்களில் மேல் அதிகாரி என்ற பயத்தை பார்த்திருக்கிறான். சில பெண்களின் கண்களில் ஆர்வத்தை கூட பார்த்திருக்கிறான்.  ஆனால் இத்தனை கம்பீரமான , நிமிர்ந்த பார்வையை  முதன் முதலாக பார்ப்பது போன்ற பிரமை, எண்ணம் அவனுள்.

           பச்சை நிற காட்டன் புடவை, அன்று அவன் கட்டிய தாலி,  சின்னதாக ஒரு செயின், காதில் ஜிமிக்கி, நெற்றியில் வட்டமாக ஒரு  பொட்டு , நேர் வகிட்டில் குங்குமம்.  எந்த வித ஒப்பனையுமின்றி இருந்தாள். 

                 அவன் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் இல்லை. அவளும் அவனை அளவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.” பார்ப்பதற்கு கம்பீரமாக , இத்தனை செல்வந்தனாக இருப்பவனுக்கு ஏன் என்னை போல் ஒரு மிடில் கிளாஸ்  பெண்ணை திருமணம் செய்ய வேண்டும்?” , என்று மனதிற்குள் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

        நித்யாவை பற்றிய அவனது அபிப்ராயத்தை அவள் நிமிர்ந்த கம்பீரமான நடை, அதிலிருந்த தன்னம்பிக்கை அவனை சிந்திக்க செய்தது.

      அவள் பார்வை, அவன் கேட்க நினைத்த கேள்விகளை கேட்க  விடாமல் வாய் அடைக்க செய்தது..

“உனக்கு பேச வருமா..? வராதா..?  ” , என்று மதுசூதனன் ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிளில் சாய்ந்தபடி  கேட்க, புன்னகைத்தாள் நித்யா.

“எதுக்கு சிரிக்கிற…?” , தன் வாழ்க்கையின்  போக்கையே மாற்றி விட்டு இவளுக்கு என்ன சிரிப்பு என்று எண்ணியவாறே கடுப்பாக கேட்டான்  மதுசூதனன்.

“முதன் முதலா  என்கிட்டே பேசினப்ப இந்த கேள்வியை  கேட்ருக்கனும்.” , என்று நித்யா  கைகளை கட்டிக் கொண்டு  நிதானமாக கூறினாள்.

          தான் திருமணத்தை நிறுத்தும் படி கால் செய்து கூறியது  நினைவு வர, “அன்னைக்கே உன்னால இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்த முடியாதுனு சொல்ல வேண்டியது தானே?” , என்று மதுசூதனன் ஆழமாக கேட்டான்.

” பேசும் சந்தர்ப்பத்தை… கடைசி வரைக்கும் நீங்க கொடுக்கலை.. ” , என்று நித்யா கூற, “திரும்ப ஒரு கால் பண்ணிருக்கலாமே ?” ,என்று மதுசூதனன் ஸ்டைலாக வினவினான்.

        அங்கிருந்த நாற்காலியில் சாய்ந்து தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, “என்னை ஒருத்தர் மதிக்கலைன்னா , நான் அவங்க கிட்ட திரும்ப பேச மாட்டேன்…  அப்படி இருந்தும் இது என் வாழ்க்கை சம்பந்த பட்ட விஷயம் என்கிற எண்ணத்துல, உங்களுக்கு call பண்ணேன்.. இரண்டு தடவை… நீங்க  பேசல.. மெசேஜ் அனுப்பிச்சேன் … “Ok I will take care..” நீங்க அனுப்பிச்ச மெசேஜ்.. உங்க மெசேஜ் பார்த்த பிறகு நீங்க பார்த்துப்பீங்கன்னு நினச்சேன்…”, என்று தன் பெட்டியிலிருந்து மொபைலை எடுத்து அவனிடம் காட்டியபடி  நிதானமாக  பதில் கூறினாள் நித்யா.

              அவள் மொபைலில் மெசேஜ் பார்த்த மதுசூதனன் சற்று அதிர்ந்தான். இது முகிலனின் வேலையாகத்தான் இருக்கும் என்று அவனுக்கு தோன்றினாலும், தன் தம்பியை விட்டுக் கொடுக்க மனம் இல்லாமல், “ஒரு மெசேஜ் பார்த்து நடக்கற படி நடக்கட்டுமுன்னு இருந்திருவியா….? பணக்கரான் கிடைத்தா கல்யாணம் செய்யலாமுன்னு எண்ணம்… ” , என்று தவறை அவள் பக்கம் திசை திருப்பினான் மதுசூதனன்.

           அமைதியாக  அவனைப்  பார்த்தாள்  நித்யா. மனதிற்குள் , “1..2…. 3…4..5…” , என்று எண்ணிக் கொண்டு தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தினாள் நித்யா.  

        “இவனுக்கு 5 கட்டங்கள்… அதாவது 25  சந்தர்ப்பம்.. அந்த 25 சந்தர்ப்பங்கள் முடியும் நாளில், என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை யோசிக்க வேண்டும்”,  என்று சிந்தித்து கொண்டிருந்தாள் நித்யா.

        அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதுசூதனன், “உங்க அம்மா, அப்பாவை  சொல்லணும்… பணக்காரன் கிடைத்தா குடும்பத்தோடு  செட்டில் ஆகிரலாம்ன்னு எண்ணமா இருக்கும்…” , என்று நக்கலாக  கூற, “என்னை பற்றி மட்டும்  பேசுங்க.. என் அம்மா அப்பாவை பற்றி பேசுற உரிமை  உங்களுக்கு கிடையாது.. இந்த மாதிரி பேசினா, நீங்களும் , நீங்க கட்டின தாலியுமுன்னு போய்கிட்டே இருப்பேன்… ” , என்று நித்யா கோபமாக கூறினாள்.

“அடேங்கப்பா… என்ன ஒரு கோபம்…  என்கிட்டே நயா பைசா இல்லைனா என்னை கல்யாணம் செய்திருப்பியா..? ” , என்று அவள் முகம் அருகே சென்று கனல் கக்கும் விழிகளோடு வினவினான் மதுசூதனன்.

      தன் தலையை இரு பக்கமும் அசைத்து,” திருமணம் செய்திருக்க மாட்டேன்… ” , என்று நித்யா கூற, “அது தானே பார்த்தேன் ..”, என்று கூறி  பெருங்குரலெடுத்து சிரித்தான் மதுசூதனன். 

“இந்த திருமணம் என்னை மீறி  நடந்த விஷயம்…  நான் எவ்வளவு சொல்லியும்  என் விருப்பம் இல்லாமல் நடந்த விஷயம்…  பணம்   இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும் உங்களை போன்ற ஒரு பணப் பைத்தியத்தை… ஸ்டேட்டஸ் பைத்தியத்தை  நான்   மனதாலும்  நினைக்க மாட்டேன் … திருமணமும் செய்திருக்க மாட்டேன்.. ” ,என்று நித்யா  காட்டமாக கூற, “யாரை பார்த்து பைத்தியம்ன்னு சொல்ற?” , என்று அவளை அறைய கை ஓங்கினான் மதுசூதனன் . 

        அவனை தடுத்த நித்யா,  “அடி  வாங்குற பெண்கள் இருக்கிற தலைமுறை போன தலைமுறையோடு முடிந்து போய்ட்டாங்க…  என் கிட்ட இந்த வேலை வேண்டாம்… நானும் திருப்பி அடிப்பேன்…  ” , என்று நித்யா  கடுமையாக கூறினாள்.  

சுய நினைவு வந்தவனாக , “ I am really Sorry…..  ஒரு பெண்ணை கை நீட்டி அடிக்கும் அளவுக்கு நான் கேவலமானவன் இல்லை…” , என்று தன்மையாக கூறினான் மதுசூதனன்.  அவன் குரலில் உண்மையான வருத்தம் தெரிய, ” ஒருத்தர்  தப்பே பண்ணிருந்தா கூட , அவங்களை    கஷ்டப்படுத்த கூடாதுன்னு தான் நான் நினைப்பேன்…  நானும் இன்னக்கி அதிகமா பேசிட்டேன்.. “, என்று இறங்கிய குரலில் பேசினாள்  நித்யா.

“நீ தூங்கி ரெஸ்ட் எடு…  நாளைக்கி பேசிக்கலாம்” , என்று கூறிவிட்டு மதுசூதனன் பால்கனியில் உள்ள மூங்கில் ஊஞ்சலில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.

              நித்யா  தன் டைரியை திறந்து, 5^2 –  25 கட்டங்கள் வரைந்தாள்.    

         
         
         
         
         

 

 

இந்த கட்டங்கள் நிறம் மாறுவதற்குள் தன் வாழ்க்கைக்கும் ஒரு முடிவு வரும் என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

வெண்பா முரளிக்கும் அவளுக்கும் ஒதுங்கியிருந்த அறையில், கட்டிலின் மீது தன் புடவை முந்தானையை  தன் கைகளால் சுருட்டியபடி அமர்ந்திருந்தாள்..

      முரளி வீட்டில் சத்தம்  குறைந்தப்பாடில்லை.  முரளியின்  தாயின்  குரல் ஓங்கி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.   கிட்சேன் பாத்திரங்கள் உருண்டு ஓடியது. வெண்பாவிற்கு தலை விண்வினென்று வலித்தது

       கிச்சேனிலிருந்து  பாத்திரம் சத்தம் கேட்டால்,  அவள் வேலைக்காரர்களிடம் சண்டை போடுவது நினைவுக்கு வந்தது. “வெண்பாக்கு பிடிக்காதுன்னு தெரியும் இல்லை.. சத்தம் வராம சமையல் பண்ணுங்க ” , என்று கூறும் சதாசிவத்தின் பேச்சு குரல் அவள் காதில் விழுந்தது.  அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வரவா என்று எட்டிப் பார்த்தது.

” வெண்பா அழுவது கோழைத்தனம்.” , என்று அவள் அறிவும், மனமும் ஒன்றாக அறிவுறுத்தினாலும், அவளறியாமல் அவள் கண்ணில் இருந்து நீர் துளிகள் கீழே விழுந்தது.

             ஒரு பெண் தன் திருமணத்தால் தன் சுயத்தை  இழக்கிறாளா..? இல்லை  திருமணம் அவளுக்கு அவள் சுயத்தை காட்டுகிறதா…?

         நித்யாவிற்கும் , வெண்பாவிற்கும்  இதே சந்தேகம்..

“நான் கண்ணீர் விடும் அளவிற்கு பலவீனமானவளா ?” , என்று வெண்பா சிந்திக்க,  ” நிதானம் இல்லாமல் நான் யாரிடமும் இப்படி பேசியதில்லை… ஒருவரை பைத்தியம்ன்னு சொல்ற அளவுக்கு நான் முன் கோபியா ? ” , என்று நித்யா  சிந்திக்க தொடங்கினாள்.

வாழ்வின் போக்கு ஒவ்வொருவரையும் எங்கு அழைத்து செல்ல போகிறது?

 

                               கட்டங்கள் நீளும்….

Un vizhigalil vizhuntha naatkalil – 9

அந்த வாரக் கடைசியில் வாணியும் ரேகாவும் கடைக்குச் சென்று சில பொருட்கள் வாங்கினர். அப்போது தான் வாணி, ஜீவா வீட்டிற்குச் செல்ல அனுமதி வாங்கலாம் என்று எண்ணியிருந்தாள்.

ஆம்! ஜீவா தன் இதயம் திறந்து பேசிவிட்டு சென்றதிலிருந்து அவளுக்கும் தனது சம்மதத்தை சொல்லிவிட வேண்டும் என்று தான் துடித்தது. ஆனாலும் ஏதோ ஒன்று அவளை வாய் திறக்க விடாமல் செய்தது. சில நாட்கள் யோசனைக்குப் பிறகு , ‘ காதல்னா பிரச்சனை வரத் தான் செய்யும், சமாளிப்போம். எவ்வளவோ இருக்கு வாழ்க்கைல, போராடு வாணி’ மனம் எப்போதோ முடிவெடுத்து இருந்தது.

அதற்கு முதற்கட்டமாக ரேகாவிடம் யமுனா வீட்டிற்கு செல்வதாகச் சொல்லி விட்டு செல்லலாம் என்று முடிவு செய்திருந்தாள். ரேகாவிடம் எப்போதும் பொய் சொல்ல மாட்டாள் வாணி. அதனால் தான் உண்மையும் இல்லாமல் பொய்யும் இல்லாமல் யமுனா வீடு என்று சொல்ல நினைத்திருந்தாள். ஏனோ இன்னும் ஜீவா வைப் பற்றிச் சொல்ல யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.  

அந்த சூப்பர் மார்க்கெட்டில் இவள் பொருட்கள் வைக்கும் வண்டியை தள்ளிக் கொண்டு செல்ல, ரேகா தேவையானவற்றை அதில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டே வந்தார்.

“  வாணி அந்தப் பக்கம் மிளகா இருக்குப் பாரு, ஒரு பாக்கெட் எடுத்து வை” சொல்லிவிட்டு இந்தப் பக்கம் உள்ள பொருட்களை எடுத்தார்.

அவள் சிந்தனை எல்லாம் அம்மாவிடம் எப்படி யமுனா வீட்டிற்கு செல்வதை கூறுவது  என்பது பற்றித் தான் இருந்தது. ரேகா மிளகாயை எடுக்கச் சொன்னது அவளுக்கு கேட்கவே இல்லை.

தன் பக்கம் உள்ள பொருட்களை எடுத்துவிட்டுத் திரும்ப, வாணி அசையாமல் நிற்பதைக் கண்டு எரிச்சலுற்றார் ரேகா.

“என்ன டி எருமை மாட்டு மேல மழை பேஞ்ச மாறி நிக்கற, நான் சொன்னது கேக்குதா இல்லையா ?” என்று அவளை உலுக்க , சுயம் பெற்றாள் வாணி.

“ ம்ம்.. என்ன மா கேட்ட, வெல்லமா?” அவசரமாக அதைத் தேட,

“ ஆமா வெள்ளம் வந்து ஊரெல்லாம் அடிச்சுட்டு போய்டுச்சு, மொதல்ல உன்ன கூட்டிகிட்டு போய் அந்த கோடாங்கி கிட்ட மந்திரிச்சுட்டு வரணும். வர வர ஒன்னும் சரியில்ல, அந்த மிளகாயை எடும்மா தாயே!” அவர் சற்று குரலை உயர்த்த வாணிக்கு தன்னையே நினைத்துச் சிரிப்புத் தான் வந்தது.

“ சரி சரி ராஜ மாதா, தங்கள் ஆணை” நக்கலடித்து அவரை சரி செய்தாள்.

பில் போடா வரிசையில் நின்ற போது , அது தான் சமயம் என்று மெல்ல ஆரம்பித்தாள் வாணி.

“ மம்மி.. “ காரியம் ஆகவேண்டும் என்றால் வாணி இப்படித் தான் அழைப்பாள்.

“ என்ன டி.. சாத்தான் வேதம் ஓதுது? என்ன வேணும்? “

“ ஒண்ணுமில்ல மம்மி, நான் என்னோட புது ஃப்ரெண்ட் யமுனா சொன்னேன்ல, அவளோட அக்கா க்கு சண்டே நிச்சயம் பண்றாங்களாம், என்னையும் வர சொன்ன, போயிட்டு வரட்டுமா?” பம்மிக் கொண்டே கேட்க,

“ அவ வேற ஊருன்னு சொன்ன? தனியா எப்படி போவ?”

“ இல்லம்மா பக்கத்து ஊரு தான் நான் போய் இறங்கினா அவளே வந்து கூட்டிட்டு போய்டுவா, ஒன்னும் பயம் இல்ல, ப்ளீஸ் மா” கொஞ்சம் கெஞ்சவும்,

“ சரி போயிட்டு வா, ஆனா உங்க அண்ணன் கிட்டயும் கேட்டுக்கோ”

‘ அண்ணன் ஒன்னும் சொல்லமாட்டான்..’ மகிழ்ச்சியோடு ஞாயிற்றுக்கிழமையை நோக்கி மனம் சென்றது.

அண்ணனிடம் போன் செய்து அவனது அனுமதியும் பெற்றாள். வெற்றியும் விஷயம் புரியாமல் சம்மதித்திருந்தான்.

அந்த வாரம் முழுதும் வாணியின் மனது ஜீவாவிடம் சொல்லாமல் சொல்லப் போகும் தன் காதலை நினைத்து குத்தாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. யமுனாவிற்கு ஜீவா அழைத்தானா இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. அதனால் அவளும் வாணியிடம் ஒன்றும் கேட்காமல் இருந்தாள். வீட்டில் ஜீவாவும் நிச்சயதார்த்த வேலைகள் இருந்ததால் சரியாக பேசவில்லை.

ஜீவா பேசிய அடுத்த நாள் கண்மணி “ என்னவாயிற்று ?” என்று கேட்க,

அவனின் தங்கை நிச்சயத்திற்கு அழைத்திருப்பதாக மட்டும் சொல்லியிருந்தாள். அவன் காதலைச் சொன்னதை அவளிடம் சொல்லவில்லை.

 

அந்த நாளும் வந்தது. காலையிலேயே குளித்து முடித்து தலையைக் காயவைத்து நடுவில் மட்டும் கிளிப் போட்டு விரித்து விட்டிருந்தாள். அழகிய ஆகாய நீல நிறத்தில் கற்கள் பதித்த சுடித்தார் அணிந்து எழிலோவியமாய் வந்தாள்.

“என்ன டி ! நிச்சயம் உன் ப்ரென்டோட அக்காக்கா இல்ல உனக்கா? கொஞ்சம் அடக்கமா தலைய பின்னிட்டு போ!” ரேகா, அவளின் அழகு ஆபத்தை விளைவிக்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்ற கவலையில் சொல்ல,

“என்னம்மா… கொஞ்சம் அழகா இருந்தா உனக்குப் பிடிக்காதே!” அவளும் சிணுங்க,

“ நீ அழகு தாண்டா.. அது தான் எனக்கு பயமா இருக்கு! உன்ன ஒருத்தன் கிட்ட கட்டிக் குடுக்கற வரை வயித்துல நெருப்பை கட்டிட்டு இருக்கேன்! உனக்கு அது புரியாது, நீயும் ஒரு தாயாகும் போது தான் அந்த வலி தெரியும். இப்போ நான் சொல்றத கேளு, அழகா பிண்ணி பூ வெச்சுட்டு போ!” ஆணை வந்தது.

பூ என்றதும் மனதை மாற்றிக் கொண்டாள்.

இடைக்குக் கீழ் வரை அழகாக பிண்ணி அவரே பூச்சூட்டி அனுப்பி வைத்தார் மகளை.

ஆனந்தமாக அவனைக் காணக் கிளம்பினாள்.

வீட்டை விட்டுக் கிளம்பியவள் அப்போது தான் சிந்தித்தாள். ‘நாம அவன் ஊருக்கு போய் எப்படி அவங்க வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பது? போன் நம்பர் கூட தெரியாதே ! அட்லீஸ்ட் யமுனா கிட்டயாவது கேட்டிருக்கலாமோ! அம்மா கிட்ட வேற கெத்தா சொல்லிட்டு வந்தாச்சு, இப்போ திரும்ப போனா அசிங்கமாயிடுமே ! சரி போவோம் எப்படியாவது வழி கண்டுபிடிச்சு போகலாம் இல்லனா கொஞ்ச நேரம் சுத்திட்டு கெளம்ப வேண்டியது தான். முருகா.. ‘ மனதில் புலம்பிக் கொண்டே பஸ் ஏறி அவர்களின் ஊருக்கு வந்தாள்.

இவள் பஸ் ஏறுவதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான் வில்லியம் என்கிற வில்லி. ‘இவ ஏன் அந்த ஊர் பஸ்சுல ஏறிப் போறா அதுவும் ஆண்ட்டி கூட வரல, நாமளும் போய் பாப்போம் ‘ என்று அவன் மனம் சொல்ல, பின்னாலேயே அவனது பைக்கில் கிளம்பினான்.

பைக்கில வந்து பல்லாங்குழி ஆடப் போறான் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

அங்கே ஜீவா மிகுந்த பரபரப்புடன் இருந்தான். பரீட்சை எழுதிவிட்டு பாஸ் ஆகிவிடுவோம என்று தவிக்கும் மாணவனின் மனநிலை தான் அவனது நிலையும். அவளின் வரவை எதிர்ப்பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். விடிய விடிய அவனுக்கு உறக்கம் என்பதே வரவில்லை.

கண்கள் சிவந்து வந்தவனைப் பார்த்த சுபத்ராவும் யமுனாவும் அக்கறையாய் விசாரிக்க,

“ அவள வர சொல்லிருக்கேன் சுபி”

“ அட, இன்னிக்கு அண்ணி இன்ட்ரோ வா?” குதித்தாள் சுபி.

“ சரி பெரியப்பா கேட்டா என்ன சொல்லுவ” தீவிரமாகக் யமுனா கேட்க,

“ வேற வழி, உன் ப்ரென்ட்ன்னு தான் சொல்லியாகனும்” அது உன் பொறுப்பு என்று சொல்லாமல் சொல்ல,

“ அதெல்லாம் அவ சொல்லுவாண்ணா. முதல்ல நீ எனக்குத் தான் காட்டனும் சரியா, இவ தான் ஏற்கனவே ப்ரென்ட் ஆயிட்டாளே” அண்ணனிடம் உரிமை கொண்டாட,

“ கண்டிப்பா டா. ஆனா அவ வரணுமே, அது தான் முக்கியம்” கவலை வந்து குரலில் தொற்றிக் கொண்டது.

“ எங்க அண்ணன ஒருத்தி ரிஜெக்ட் பண்ணிடுவாளா! அவ கண்டிப்பா வருவா நூறு பெர்சென்ட்” அவன் தோளில் கை போட்டு சொன்னாள் சுபத்ரா.

“ ம்ம் அவள நம்ப முடியாது சுபி, என்னை இன்னும் கொஞ்சம் சுத்தவைக்க வேணும்னே வராம இருந்தாலும் இருப்பா. “ லேசான கடுப்பு அவன் குரலில்!

“ அதெல்லாம் கண்டிப்பா வருவா… அவள இந்த கொஞ்ச நாள்ல நல்லா புரிஞ்சுகிட்டேன் “ யமுனா நிச்சயமாகச் சொன்னாள்.

சற்று மனம் தேற, “ சரி நீங்க ரெண்டு பேரும் பொய் ரெடி ஆகுங்க. நான் வரேன்!” 

பெண்கள் இருவரும் கிளம்பி விட, அவனும் அவளை வரவேற்க சென்றான்.

அவளுக்காக பஸ் ஸ்டான்டில் நின்றிருக்க மூன்று நான்கு பஸ் சென்ற பிறகே அவள் வரும் வண்டி வந்தது. ஆர்வமாகத் தேட, அவனை ஏமாற்றாமல் ஜன்னல் ஓரம் அமர்ந்திருந்தாள்.

வாணி அவனைக் காணவில்லை. ஆனால் ஜீவா சற்று நேரம் அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று பார்க்க, ஒரு டீக்கடையின் கூரையின் கீழ் நின்று கொண்டான்.

கீழே இறங்கியவள் சற்று நேரம் சுற்றும் முற்றும் பார்க்க, யாரை வழி கேட்பது என்று புரியவில்லை. லேசான பயம் உள்ளே பரவ ஆரம்பித்தது.

அதே நேரம் மறைவாக நின்று வில்லியமும் அவளைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஜீவா அப்போது தான் வில்லியமைக் கண்டான். அவனுக்கு புரிந்துவிட்டது. வாணியைப் பின்தொடர்ந்து தான் அவன் வந்திருக்க வேண்டும் என்று. இன்னும் சற்று நேரம் இருந்தால், அவன் எதாவது வந்து அவளிடம் விசாரிக்கக் கூடும் என்று , அவனே வாணியின் முன் சென்றான்.

வேறு எங்கோ  பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், சட்டென ஜீவா முன்னே வரவும், பயந்தே விட்டாள். அவளது படபடப்பு உணர்ந்து,

“ ஹே! ரிலாக்ஸ் , தண்ணி வேணுமா?” மெதுவாகக் கேட்க,

“ இல்ல பரவால்ல, எப்படி வர்றதுன்னு யோசிச்சுட்டு இருந்தேன், நல்ல வேளை” நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

வில்லியம் , ஜீவாவைக் கண்டதும் ஆத்திரத்தில் பல்லைக் கடித்தான்.

‘இவனைப் பார்க்க வாணி இவ்வளவு தூரம் வர்ற அளவு ஆயிட்டாளா? இதை சும்மா விடக் கூடாது’ மனதிற்குள் கருவிக் கொண்டான்.

அவனது சீற்றம் ஜீவாவின் கண்களின் விழாமல் இல்லை. அவனைப் பற்றி சொன்னால், வாணி இன்னும் பயந்து விடக் கூடும் என்று அவளை அவசரமாக அங்கிருந்து கூட்டிச் சென்றான்.

“ இதயா , வா வண்டில ஏறு” வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து அவளை அழைக்க,

அவளோ வண்டியில் அவனுடன் வருவதா என்று யோசித்து

“இல்ல பரவால்ல நடந்தே போலாம் “ தயங்கினாள்.

ஜீவாவிற்கு சொல்லவும் முடியவில்லை, என்ன செய்வது என்று புரியாமல் , சட்டென அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்று  வண்டியில் அமர வைத்தான்.

வில்லியம்மைப் பார்க்க, அவனோ ஆத்திரத்தில் நகத்தைக் கடித்துக் கொண்டு நின்றான்.

ஒரு வகையில் தங்களின் காதலை அவனுக்கு புரியவைத்ததை நினைத்து அவனுக்கு சிறு புன்முறுவல் தோன்ற, அவளோடு வண்டியில் பறந்தான்.

வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு முன் வாணியை அழைத்துக் கொண்டு அவர்களது வாழைத் தோப்பிற்கு சென்றான்.

தோப்பிற்கு முன் இருந்த வெட்ட வெளியில் ஒரு மரத்தடியில் வண்டியை நிறுத்தி இறங்கினான்.

அவளும் இறங்க, இது என்ன இடம் என்பது போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனோ மரத்தில் சாய்ந்தபடி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 அவன் வந்த தைரியத்தில் இருந்த பயம் சற்று நீங்கி இருந்தாளே தவிர , தான் ஜீவாவின் காதலை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டோம் என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தியதை மறந்தே விட்டாள்.

சில்லென்ற காற்று முகத்தை மோதி சற்று இளைப்பாற்ற, சுயம் பெற்றாள். அவன் தன்னையே பார்ப்பைத கண்ட போது தான் , அவனுக்கு மனதை சொல்லாமல் சொன்னது நினைவில் வந்தது.

அப்போது தான் அவனைக் கவனிக்க, வேட்டி சட்டையில் மிகவும் அட்டகாசமாக இருந்தான். அவளது மனதை கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனிடம் மயங்க, 

உடனே வேறு புறம் திரும்பி நிற்க,

“ உங்க வீடு எங்க? எப்போ ஃபங்ஷன்?” நிலைமையை மாற்ற ,

“ ம்ம் சொல்றேன். அதுக்கு முன்னாடி நீ சொல்லு” அவளுக்கு எதிரே வந்து நின்றான்.

“ என்ன சொல்ல?” இதழில் சிரிப்புத் தேங்கியது.

“ சோ….!!!”

“ சோ!!”

“ ப்ளீஸ் ஸ்சே(say) இட் இதயா.. கான்ட் வெய்ட்” துடித்தான்.

“ வாட் டு சே(say)”  ஒரு கையால் நெற்றியை தடவிக் கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

அதற்கு மேல் ஜீவாவால் பொறுக்க முடியவில்லை, அவள் அருகில் சென்று ஒரு கையால் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி ,

“ இதயா , வில் யூ பீ மைன் “ காதலாக அவளைப் பார்த்துக் கேட்க,

மனதை திறந்து சொன்னாள். “ ஃபார்எவர் (forever) ஜீவா” அவன் கைகளை தன் கன்னத்தில் அழுத்திக் கொண்டாள்.

அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் ஜீவாவை குளிர்விக்க, அவள் செய்கை அவனைத் தூண்ட,

இரு கைகளாலும் அவளது முகத்தைத் தாங்கி, தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான். அவளும் சுகமாய் அவனுள் அடைக்கலமானாள்.

 

 

Kattangal -7

          கட்டங்கள் – 7

 

கையில் தாலியோடு அவன் கண்கள் அலை பாய..,  “ப்ரோ.. சதாசிவமும் அவர் பெண்ணும் வர மாட்டாங்க…  இன்று சதாசிவம் பெண்ணுக்கு கல்யாணம்…. ” என்று மதுசூதனின் காதுகளில் கிசுகிசுத்தான் முகிலன்.

“என்னடா யோசிக்கிற… கட்டுடா  தாலியை ” என்று கோவிந்தனின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்க,” வேறு பெண்ணை கை காட்டாமல்  இந்த திருமணத்தை நிறுத்த முடியாது…”, என்ற நிதர்சனம் உரைக்க  நித்யாவின் கழுத்தில் தாலி ஏறியது. தன் தந்தையின் உடல் நிலை மதுசூதனனை நிதர்சனத்திற்கு தள்ளியது.

      அவனின் கோபம் அருகில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த நித்யாவின் மீது திரும்பியது.

“வருகிறேன்.. என்று கூறியவர் மகளோடு வரவில்லை. வேண்டாம் என்று கூறியவள் வந்துவிட்டாள்.. முதல் முறையாக வாழ்வில் தோல்வி.. அனைத்திற்கும் காரணம் இவள்..”, மதுசூதனின் எண்ண ஓட்டம்  அவளை கொன்றுவிடும் ஆவேசத்தை அவனுள் கிளப்பியது.

” நீ நினைத்ததை நடத்திட்ட… பணம், பொருள், வசதி எல்லாம்  இருக்கும்… ஆனால் உன் சந்தோசம் மட்டும் இருக்காது… ” , என்று நித்யாவின்  காதில் மதுசூதனன் முணுமுணுத்து அவளை வார்த்தையால்  கொன்றான்.

      அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கு பயத்தை அளிக்கவில்லை. மாறாக கோபத்தை உண்டாக்கியது. கோபத்தில் நித்யாவின் முகம் சிவக்க.., “நித்யா ரொம்ப வெட்கப்படாத…. ” , என்று அவளை கிண்டல் செய்தாள்  அருகில் நின்று கொண்டிருந்த தோழிகளில் ஒருத்தி. அவளை நித்யா முறைத்து பார்த்தாள். 

      “பொண்ணு பார்க்க மஹாலக்ஷ்மி மாதிரி இருக்கா.. அது தான் உங்க அளவுக்கு பணம் இல்லைனாலும் முடிச்சிடீங்க போல…?”, என்று சத்தமாக ரகசியம் பேசினாள் வயதில் பெரியவள் ஒருத்தி.  ஆனந்தமாக                      மதுசூதனின் தாய் தலை அசைக்க, ” இந்த கிழவி மஹாலக்ஷ்மியை முன்ன பின்ன பார்த்திருக்கா…? இந்த அம்மா.. அப்பாவுக்கு இதெல்லாம் தேவையா…? நாம் என்ன ஒண்ணுமே இல்லாதவங்களா…? இல்லை இல்லைனு சொல்லி காட்டறதுக்கு… ” , நித்யாவின் கோபம் பல மடங்கு உயர்ந்தது.

           அவள் தாய் அன்று சொன்ன  வார்த்தைகள் இப்பொழுது  அவள் காதில் எதிரொலித்தது. ” நாமளா  தேடி போகலை.. உன்னை ஒரு விஷேஷ வீட்டுல பார்த்து புடிச்சி..,  அவங்களா தேடி வராங்க.. வீடு தேடி வரவங்கள  ஒதுக்க கூடாது நித்யா.. “. 

“தப்பு பண்ணிட்ட அம்மா…  ஒதுக்கிருக்கணும்..   நம்ம தகுதிக்கு ஒத்து வராதுன்னு  ஒதுக்கிருக்கணும்.. என் வார்த்தையையாவது மதிச்சிருக்கணும்..”, என்று மனதிற்குள் புலம்பினாள் நித்யா.

        அனைவரும் உணவை நோக்கி செல்ல, நித்யா மணமகன் அறைக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டாள்.

    அவர்களின் உற்றாரும், உறவினரும் அவர்களை சூழ்ந்து நின்றதால், நம்மால்  அங்கு நடப்பதை பார்க்க முடியவில்லை.

            இடைப்பட்ட இந்நேரத்தில் சதாசிவம் எங்கே…?  அவர் மகள் எங்கே? நாம் அவர்களை நோக்கி பயணிப்போம்.

         கோவிலின் கோபுரம் உயர்ந்து காட்சி அளித்தது. கோவிலுக்கு அருகே சென்றால், அம்மன் கோவில் என்பது நமக்கு தெரிகிறது.  கோவிலில்  ஒரு சிலரே இருந்தனர். பாடல் ஒலித்து கொண்டிருந்தது.

 

 அயிகிரி நந்தினி நந்தித மேதினி

விச்வ வினோதினி நந்தநுதே

கிரிவர விந்த்ய சிரோதி நிவாஸினி

விஷ்ணு விலாஸினி ஜிஷ்ணுநுதே

பகவதி ஹே சிதிகண்ட குடும்பினி

பூரிகுடும்பினி பூரிக்ருதே

ஜய ஜய ஹே மஹிஷாஸுர மர்தினி

ரம்ய கபர்தினி சைலஸுதே

 

         அப்பொழுது இள வயது கும்பல் கோவிலுக்குள் நுழைந்தது.

    இரண்டு இளைஞர்கள் கோவில் பூசாரியிடம் சென்று பேசினர்.  அனைவரும் பரபரப்போடு செயல் பட்டனர்.   “என்ன நடக்கிறது?”,  என்று  நமக்கு புரிவதற்குள் பட்டு வேஷ்டி  அணிந்திருந்த இளைஞன் , எளிமையான பட்டு சேலையில் வந்தமர்ந்த  பெண்ணின் கழுத்தில் தாலியை கட்டினான்.  இருவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியை தாண்டிய பதட்டம் தெரிந்தது.

     மணமகனும், மணமகளும், சில நண்பர்களும் ஒரு காரில் ஏற, மற்றவர்கள் ஆட்டோவில் ஏறினர்.  நாமும் அவர்களை பின் தொடர்வோம்.

       அவர்கள் சென்றது Registrar அலுவலகம்.

    அங்கு அவர்கள் இருவரும்  தங்கள் திருமணத்தை ரெஜிஸ்டர் செய்தனர்.

        முதலில் மணமகன் முரளி என்று கையெழுத்திட, மணமகள் வெண்பா என்று கையெழுத்திட்டாள்.

“வெண்பா… வெண்பா..” , என்று சத்தமாக  அழைத்து கொண்டே Registrar அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார் சதாசிவம்.

   அங்கு மாலையும் கழுத்துமாய் தன் மகள் அருகே  நின்று  கொண்டிருந்த முரளியின் சட்டையை கொத்தாக அவர் பிடிக்க, முரளியை மறைத்துக் கொண்டு தன் தந்தையின் முன் நின்றாள் வெண்பா.

  “அவர் என் கணவர்.. அவரை அடிக்கிற உரிமை உங்களுக்கு இல்லை.. ” , என்று சதாசிவத்திடம் நிமிர்ந்து நின்று குரலை உயர்த்தி பேசிய  வெண்பாவின்  கன்னத்தில் பளார் என்று அறைந்தார் சதாசிவம். 

        மீண்டும் அவளை அடிக்க சதாசிவம் கை ஓங்க., வேண்டாமென்று அவரை தடுத்த வெண்பாவின் தாய் … “நமக்கு ஒரு பொண்ணு இருந்தா  அவ இப்ப இல்லை…  வாங்க போலாம் ” , என்று கண்ணீர் மல்க கூறினார்.

“உனக்காக நான் எப்படி பட்ட மாப்பிள்ளை பார்த்திருந்தேன் தெரியுமா ?” , என்று சதாசிவம் உடைந்த குரலில் கேட்டார்.

“தெரியும் அப்பா… நான் இவரை விரும்பறேன்னு தெரிஞ்சி..,  ஒரு அப்பாவி பொண்ணு கல்யாணத்தை நிறுத்தி எனக்கே தெரியாம எனக்கு  திடீர்  கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாமுன்னு நினைச்சீங்க… ” , என்று வெண்பா வார்த்தையால் சாட்டையாக அடிக்க, இதை அறியாத வெண்பாவின் தாய் அவள் கணவரை அதிர்ச்சியாக பார்த்தார்.

“நீங்க செய்ய நினைத்த பாவம்.., உங்க தலையிலேயே  விடிஞ்சிருச்சு “, என்று தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதார்.

“அம்மா … ” , என்று  அழைத்துக் கொண்டு வெண்பா தன் தாய் அருகே செல்ல, ” என்னை அப்படி கூப்பிடாத,  உங்க அப்பா செய்ய நினைத்த தப்பான காரியத்தால நீ செய்தது சரின்னு ஆகாது… பெத்தவங்க மனசை  காயப்படுத்தி நீ ஆரம்பிக்க போற இந்த வாழ்க்கை எப்படி இருக்குதுன்னு  நானும் பாக்கறேன்… ” , என்று கூறி அழுதார் வெண்பாவின் தாய்.

” எல்லாரும்  இடத்தை காலி பண்ணுங்க.. குடும்ப சண்டையை வீட்டில் வைத்து கொள்ளுங்கள்.. ” , என்று காகிதத்தில் கையெழுத்திட்டபடியே  கூறினார் அந்த அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் நபர்

            “மதுசூதனின்  முகத்தில் எப்படி முழிப்பது, தன் பிசினெஸ் என்ன ஆகும்”, என்று சிந்தனையில் சதாசிவம் வீட்டை நோக்கி செல்ல, ” அந்த பையனை பார்த்தால் அவ்வளவு வசதியாக தெரியவில்லை.., நம் பெண் அங்கு எப்படி சமாளிப்பாள்” , என்று மனதிற்குள் நொந்து கொண்டே தன் கணவருடன் சென்றார் வெண்பாவின் தாய்.

                               அனைவரும் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர்.  நண்பர்கள் அவர்கள் வீட்டுக்கு செல்ல, முரளி  வெண்பாவை அழைத்துக் கொண்டு  அவன் வீட்டிற்கு சென்றான்.

திருமணத்தை நண்பர்கள் எளிதாக நடத்தி விடலாம். தினமும் வாழ வேண்டியது இவர்கள் தானே..!!!!    

        வெண்பாவை  ஆட்டோவில் அழைத்து கொண்டு முரளி, அவன் வீட்டிற்கு சென்றான். வெண்பாவிற்கு இது முதல் ஆட்டோ பயணம். ஆட்டோ ஒரு அடுக்கு மாடி குடியிருப்பு முன் நின்றது.  நித்யா , காயத்ரி குடும்பத்தினர் வசிக்கும் அதே குடியிருப்பு. 

       கதவை  தட்டி சிறிது நேரத்தில் கதவை திறந்தார் முரளியின் தாய்.

                   மாலையும், கூட ஒரு பெண்ணோடும் நின்ற மகனை பார்த்து அங்கே மயங்கி சரிந்து விழுந்தார்  முரளியின் தாய்.  அவரை  தாங்கி பிடித்தான் அசோக்.  அசோக்கின் சகோதரன் முரளியை தான் வெண்பா கரம் பிடித்து வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறாள்.

அவர்களை பார்த்த அதிர்ச்சியில்  முரளியின் தந்தை  முதலில் அதிர்ந்து நின்றார்.

       சில நொடிகளில் தன்னை சுதாரித்து கொண்டு, ” உன்  தம்பிக்கு பொறுப்பில்லை… அவன் இன்னும் ஒரு வேலைக்கு கூட போகலை… உன் தங்கைக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகலை. நீ  தான் இந்த குடும்பத்தை பொறுப்பா பார்த்துப்பன்னு நினச்சேன்.. ஆனால்  நீ இப்படி மொத்த மானத்தையும் வாங்கிட்டு வந்து நிக்கறியே..” , என்று கூறிக் கொண்டே முரளியின் கன்னத்தில் பளார் என்று அடித்தார் முரளியின் தந்தை..

           எதுவும் செய்ய முடியாமல் இந்த காட்சியை அமைதியாக பார்த்தாள் வெண்பா. தனக்குள் இருக்கும் நிமிர்வு , யாரையும் எதிர்க்கும் தைரியம் எங்கே.., என்று தெரியாமல் , தன்னையும் அறியாமல் தன் குணத்திற்கு நேர் எதிராக , அமைதியாக நின்றாள் வெண்பா.

      தன் தாய் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து அவரை நிதானப்படுத்தி விட்டு, ” அப்பா .. அண்ணனை அடிக்காதீங்க.. இப்ப அடிச்சி என்ன ஆகப் போகுது..?” , என்று தன் சகோதரனுக்காக வக்காலத்து வாங்கினாள் சித்ரா.

      எதுவும் பேசாமல் நின்றான் முரளி.  ” மூத்த மகன்.., உன்னை வீட்டை விட்டு வெளிய அனுப்பிச்சா எங்களுக்கு தான் அவமானம்” , என்று முரளியின் தாய் கோபமாக கூற, “இப்படியெல்லாம் கூட நடக்குமோ… நான் இதை எல்லாம் சிந்திக்கவில்லையே ” , என்று வெண்பாவின் மனம் பதட்டம் அடைந்தது.

         வீட்டை நோட்டமிட்டாள் வெண்பா. அது ட்ரிபிள்  பெட் ரூம் பிளாட்.. வெண்பாவின் எண்ண ஓட்டம் நமக்கு தெரியவில்லை.

                    முரளியின் தந்தை வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றார். முரளியின் தாய் கிட்சேனுக்குள் நுழைந்து கொள்ள, அசோக்கிடம் பேச முரளி  தங்கள் அறைக்குள் செல்ல ஹாலில் தனித்து விடப்பட்டாள் வெண்பா. என்ன செய்வது என்றறியாமல் சித்ரா அங்கும் இங்கும் நடை பயில.., அவர்களின் உடையை பார்த்து விட்டு , ” எங்கயாவது வெளிய போயிட்டு இப்ப தான் வந்தீங்களா..?” , என்று சித்ராவிடம் பேச்சு கொடுத்தாள் வெண்பா.   யாரும் தன்னை கவனிக்கிறார்களா… என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு , “பக்கத்து வீடு நித்யா அக்காவிற்கு கல்யாணம்… இப்ப தான் கல்யாண வீட்டிற்கு போய்ட்டு  வரோம்… ” , என்று பதில் அளித்தாள் சித்ரா.

 

      எல்லாரும் என்ன செய்கிறார்கள் என்று மீண்டும் பார்த்து விட்டு , “உங்க பெயர் வெண்பா தானே ?” , என்று சித்ரா கேட்க , “ஆம் ” , என்று தலை அசைத்து கொண்டே ,  இவளிடமாது நம்மை பற்றி சொல்லி இருக்கிறானே என்று சந்தோஷப்பட்டாள் வெண்பா.

 

     அந்த சந்தோஷத்திற்கு முற்று புள்ளி வைப்பது போல, ” அண்ணா, மொபைல்ல உங்க பெயரை பாத்திருக்கிறேன் .. ” , என்று ரகசியம் பேசினாள்  சித்ரா. அவள் சந்தோஷத்திற்கு முற்று புள்ளி வைத்தாலும்,  அந்த சித்ராவை வெண்பாவிற்கு பிடித்திருந்தது. பேசும் நபர் அவள் ஒருத்தி தானே.

“நேரம் செல்ல செல்ல திருமணம் செய்தாகி விட்டது  நம் நிலை என்ன?” , என்ற அச்சம் வெண்பாவின் மனதில் மேலோங்கியது.

  மகன் செய்த செயல் பிடிக்க வில்லையென்றாலும் , அவனை அவர்கள் வெளியே  அனுப்பவில்லை. பாசமா ? இல்லை குடும்ப சூழ்நிலையா?   இந்த கேள்விக்கு பதில் இல்லை..

       அசோக் தன் பொருட்களை இடம் மாற்ற, முரளி, வெண்பா அவர்களுக்கென்று  ஒரு அறை ஒதுக்கப் பட்டது.

   யாரிடம் பேசுவது என்றறியாமல் வெண்பா தனக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் அமர்ந்து கொண்டாள்.

    வெளியே அனைவரும் பேசுவது  கேட்டது.  சித்ரா அண்ணனுக்காக  பரிந்து பேசுவது தெரிந்தது.  அசோக் அமைதியாக இருந்தான்.  முரளியின் தாய் அவனை வறுத்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“முரளி நம் காதல் விஷயத்தை வீட்டில் சொல்லவே இல்லை… ” , என்ற எண்ணம் வெண்பாவிற்கு வருத்தத்தை அளித்தது.

   நம் குடும்ப சூழ்நிலையை எப்படி வெண்பாவிடம் சொல்வது, என்று முரளி சிந்தித்து கொண்டிருந்தான். 

திருமண மண்டபத்தில், வரவேற்பு சிறப்பாக முடிந்திருந்தது.

       சதாசிவம் மகளை பற்றிய செய்தி அவன் நண்பர்கள் மூலம் மதுசூதனனை வந்தடைந்திருந்தது.  தன்  திட்டம் தோற்று விட்டாலும், இப்பொழுது மதுசூதனனுக்கு அதில் வருத்தம் இல்லை. வேறு ஒருவனை காதலிக்கும் பெண்ணை திருமணம் என்னும் இக்கட்டில் ஆழ்த்தி தானும் மாட்டிக் கொள்ளவில்லை என்ற நிம்மதி மதுசூதனின் முகத்தில் தெரிந்தது.

                அவன் நித்யாவை பார்த்தான்.  அவள் முகம் எந்த வித உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பின்றி இருந்தது.

“என்ன ஒரு அழுத்தம்…. நினைத்ததை முடித்து விடுவாள் போலும்…. நம்மிடம் தனியா சிக்கட்டும் பார்த்துக் கொள்ளலாம்  ” , என்று  மதுசூதனன் எண்ணிக் கொண்டிருக்க ,  ” மற்றவர்களின் மனதை புரிந்து கொள்ளாமல்  பணத்தை பெரிதாக நினைப்பவனை என்ன செய்தால் தகும்.. நம்மிடம் தனியா சிக்கட்டும்  நறுக்கென்று நான்கு கேள்வியாவது கேட்க வேண்டும்.. பணத்திமிர் பிடித்தவன்” , என்று நித்யா மனதிற்குள் பொருமிக் கொண்டிருந்தாள்.

      வரவேற்பு  முடிந்து அனைவரும் மதுசூதனன் வீட்டிற்கு செல்ல , மதுசூதனன் அவன் அறையில், “என் வாழ்க்கை இப்படி ஒரு மிடில் கிளாஸ் பெண்ணோடா அமைய வேண்டும்..?” என்று எண்ணியவாறே  , நித்யாவின் வருகைக்காக காத்திருக்க, வெண்பா முரளியின் அறையில் தன் காதல் கணவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

        இவர்கள் வாழ்க்கை எதை நோக்கி செல்லும்?

 

                               கட்டங்கள் நீளும்….

aathiye anthamai – 5

கலவரம்

மலேசியா விமானத்தில் இருந்து கோலாலம்பூர் சென்றடைந்த செல்லம்மாவிற்கு விமான நிலையத்திலேயே சிறப்பான வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது.

இருபது வருடங்களாய் வெற்றிகரமாக நூறு நாவல்கள் மேல் எழுதிய செல்லம்மாவின் எழுத்து திறமையை கௌருவிக்கும் விதமாய் அந்தப் பாராட்டு விழா ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்க, எழுத்தாளர்கள் வாசகர்கள் எனப் பலரும் பங்கேற்று அந்த விழாவைச் சிறப்பித்தனர்.

ஆனால் செல்லம்மாவின் மனமோ அவற்றில் எல்லாம் துளி கூட லயிக்கவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

அவருக்கு எப்போதும் தன்னை ஒரு எழுத்தாளர் என அங்கீகரித்துக் கொள்வதில் கொஞ்சமும் விருப்பம் இருந்ததேயில்லை.

தன் மனவேதனைகளை போக்கிக் கொள்ளும் ஆயுதமாகவே எழுதுகோலைக் கையிலெடுத்தவருக்கு,

வெற்றியும் புகழும் அவரே அறியா வண்ணம் குவிய தொடங்கியதுதான் பெரும் ஆச்சர்யத்துக்குரிய விஷயம்.

அவளின் புகழ் இன்று உச்சத்தை எட்டியிருக்க, அந்தச் சந்தோஷத்தை பகிர்ந்து கொள்ள தன் ஆருயிர் கணவன் உடனில்லை என்ற வலிதான் பெரிதாய் 
இருந்தது அவருக்கு.

பாராட்டு விழா முடிவுற்று செல்லம்மாவிற்கு அன்று இரவு  ஓய்வெடுக்க ஆடம்பரமான அறை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

இத்தனை புகழும் பேரும் இருந்தென்ன?

மனதிற்குத் தேவையான நிம்மதியும் கிடைக்கப்பெறவில்லை. உறக்கமும் வரவில்லை.

தனிமையைத் துணையாய் கொண்டிருந்தாளுக்கு அப்போதைக்கான மனஅமைதி எழுதுவது மட்டும்தான்.

அவர் தன் கதையினை எழுதத் தொடங்கினார் என்று சொல்வதைவிட அதற்குள்ளேயே அவர் லயித்து வாழ ஆரம்பித்தார்.

*******

பகலவன் அந்த சில மணி நேரப் பிரிவினை கூட தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல்  தன் பல்லாயிரம் கரங்களால் பூமிக் காதலியை அணைத்து இன்புறச் செய்ய,

அந்த அழகான விடியலை ரசிக்கும் நிலையில் சிவசங்கரன் இல்லை.

செல்வி அவனிடம் இரவு நடந்து கொண்ட விதத்தை அவனால் இன்னமும் ஜீரணித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

அவன் மனம் அதையே எண்ணி வேதனையில் உழன்று கொண்டிருக்க,  மற்றவர்கள் பார்வைக்கு தன் வேதனையை காட்டிக் கொள்ள விழையாமல் தன் மனதிற்குள்ளேயே அவற்றை எல்லாம்  புதைத்துக் கொண்டு இயல்பாக இருக்க முயன்று கொண்டிருந்தான்.

காலையிலேயே தலைமுழுகியவன் துண்டால் கேசத்தைத் துவட்டியபடி தன் அறையின் வாயிலுக்குள் நுழைய, எதிரே செல்வியின் வருகை அறியாமல் அவள் மீது மோதிவிட்டான்.

அவள் நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்துவிட
துண்டை விலக்கிப் பார்த்தவனுக்கு அவள் கீழே வீழ்ந்த கிடப்பது புலப்பட்டது.

அவளின் நிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு இரக்கம் வராமல் கோபமே தலைதூக்க,

“பார்த்து வரமாட்டியா ?! எப்ப பாரு கீழே விழறதே உனக்கு வேலையா ?” என்றவன் எரிச்சலான பார்வையோடு உரைக்க,

அவள் அவனைப் பொருட்படுத்தாமல் எழுந்து செல்ல பார்த்தாள்.

“ஏ நில்லு” என்றவன் அவளை அதட்ட,
அவள் மேலே செல்லாமல் தவிப்போடு நிற்கவும் அவள் முன்னே வந்து நின்றவன் நேற்று அவன் பார்த்த அந்த டாலர் இப்போது எங்கே என்று அவள் கழுத்தில் தேடலாய் பார்க்க, அவன்  பார்க்கும் திசையைக் கவனித்தவளுக்கு கோபமேறியது.

“சே” என்றவள் சொல்லிவிட்டு,

அவனை ஆசூயை பார்க்க அந்தப் பார்வை அவனை எரிகுழம்பில் தள்ளியது போல் எரிந்தது.

அவளோ விரைவாய் அங்கிருந்து அகல, அவள் தன்னை இந்தளவுக்கு இழிவாய் நினைத்துவிட்டாலே என அவன் உள்ளம் அவமானத்தில் குமுறியது.

உடனடியாக அவளை வீடு முழுக்கவும் தேடியவன் இறுதியாக அவள் பின்புறத்தில் மாடுகளுக்கு தீவனம் வைத்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்து,

“ஏ செல்வி” என்று ரௌத்திரமாய் அழைக்க,

அவன் குரல் காதில் விழுந்தாலும் அவனின் அழைப்பிற்குப் பதில் பேசாமல் அவள் பாட்டுக்கு தீவனம் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளின் அந்தச் செய்கையே அவனை அவமானப்படுத்த, அவளைக் கோபமாய் நெருங்கினான்.

அதை உணர்ந்து அவள் விலகிச் செல்லவும் அவன் அவள் கரத்தை பற்றி,

“என்னை பார்த்தா எப்படிறி தெரியுது உனக்கு ?” என்றவன் கேட்க அவள் மிரள மிரள விழித்தாள்.

அவள் பார்வையில் இருந்த தவிப்பை உற்று நோக்கியவன், மீண்டும் அவள் கழுத்தை பார்த்து,

“ஆமா… உன் கழுத்தில எங்க குடும்ப சாமி டாலர் இருந்ததில்ல ?!” என்றவன் யோசனைகுறியோடு கேட்கவும் அவள் பதறி போனாள்.

இந்தக் கேள்வியை அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அதே நேரம் அவன் பார்த்த பார்வைக்கான அர்த்தம் இப்போது விளங்க, அவள் தன் கழுத்தை அவசரமாய் தொட்டு பார்த்துவிட்டு

“இல்லையே… என் கழுத்தில அந்த மாதிரி எதுவும் இல்லையே” என்று மழுப்பினாள். 

அவளை நம்பாமல் உற்றுப் பார்த்தவன், “இல்ல… நீ பொய் சொல்ற… உன் கழுத்தில ஆதிபரமேஸ்வேரி டாலர் இருந்தது… நான் பார்த்தேன்” என்று அழுத்தம் திருத்தமாய் அவன் உரைக்க,

அவளுக்கு அச்சம் தொற்றி கொண்டது.

மனதைத் திடப்படுத்தி கொண்டு,

“நான் பொய்யெல்லாம் சொல்லல… நீங்கதான் ஏதோ தப்பா பார்த்திருப்பீங்க” என்றவள் சமாளிக்க,

அவளை ஆழ்ந்த பார்த்தவனுக்கு எதுவும் செய்ய முடியாத கையறுநிலை.

அதே நேரம் தான் ஏதாவது கனவு கண்டு தொலைத்தோமா என்றும் அவன் குழம்ப,

அந்தச் சமயம் பார்த்து அவன் தமக்கை மனோரஞ்சிதம், “சங்கரா” என்று அழைத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

உடனே அவள் கரத்தை விட, அவளும் தப்பித்தால் போதும் என அவசரமாய் அங்கிருந்து அகன்றாள்.

ரஞ்சிதம் அவனைக் காலை உணவு உண்ண அழைக்க, சிவசங்கரனும் அவளோடு சென்று உணவருந்த விட்டு  தன் தந்தையோடு வயலுக்குப் புறப்பட்டவன் செல்வியிடம் சொல்லிக் கொள்ளவும் இல்லை.

புதுமணதம்பதிகளுக்கு உண்டான எந்தவித அறிகுறிகளும் அவர்கள் இருவரின் நடவடிக்கைகளும் இல்லையென்பதைக் கூர்மையாய் கனகவள்ளி கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவர்களுக்கு இடையில் பலமான உறவு எதுவும் ஏற்படவில்லையோ என்ற சந்தேகம் உதிக்க,

எப்படியாவது செல்வியை சிவசங்கரனிடம் இருந்து பிரிக்க திட்டம் தீட்டியது அவள் மனம். 

அன்று மாலை செல்வி அடுப்பங்கரையில் வேலை செய்து கொண்டிருக்க கண்ணம்மாவும் கனகவள்ளியும் அவர்களுக்குள்ளேயே ஏதோ கிசுகிசுத்துவிட்டு , அவள் காதுப்பட அவர்கள் கொண்டு வந்த சீர்வரிசைகள் பற்றியும் நகை நட்டையும் பற்றிப் பேசி  கொண்டிருந்தனர்.

செல்வி அவர்கள் பேசியவற்றை கேட்டும் கேட்காதவளாய் இருந்தாலும் அவர்களின் குத்தலான பேச்சு அவளைப் பெரிதுமாய் வேதனையுறச் செய்தது.

அங்கே நடந்த சம்பாஷணை சிவசங்கரனின் தந்தை சண்முகவேலன் காதிலும் விழ அவர் அந்தக் கணமே செல்வியை அழைத்தார்.

அவரின் அழைப்பு அவளை மிரட்சியடைய செய்தது.

அவரின் ஆஜானுபாகுவான தோற்றத்தைப் பார்த்தாலே அவளுக்குப் பயம்.

அவர் ஏன் தன்னை அழைக்கிறார் என்ற தவிப்போடு அவள் முன்னே வந்து நின்றவளுக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது.

“என்னங்க மாமா ?” என்ற நடுக்கமுற அவள் கேட்க,

சண்முகவேலன் தன் கனிர் குரலோடு பேசத் தொடங்கினார்.

“இத பார் செல்வி… நீ என்னதான் என் தங்கச்சி புள்ளயா இருந்தாலும் இந்த வீட்டுக்குன்னு நிறைய கெளரவமும் மரியாதையும் இருக்கு… அதுவும் இல்லாம மத்த மருமகளுங்க முன்னாடி நீயும் ஒண்ணும் இல்லாதவளா நிக்க கூடாது பாரு… அதனாலதான் சொல்றேன்… நம்ம கோவில் பக்கத்துல இருக்கிற உங்க அம்மா பேர்ல இருக்கிற கொஞ்சம் நிலத்தை சிவங்கரன் பேர்ல மாத்தி கொடுக்க சொல்லு” என்க,

அவள் அப்படியே அதிர்ந்து போனாள்.

அந்த நிலம்தான் யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் அவள் அம்மாவின் ஓரே வாழ்வாதாரம்.

அப்படி இருக்க இந்த உறவுக்கான விலையாய் அவர் அதைக் கேட்பதை அவளால் ஏற்க முடியவில்லை.

உள்ளம் கலங்கி கண்ணீரோடு அவள் தலைகவிழ்ந்து மௌனமாய் நிற்க,

சிவசங்கரனின் அண்ணன் வேல்முருகன் அவளை வெறுப்போடு நோக்கி,

“என் தம்பி மட்டும் ஆசைபடல்லன்னா… நீ எல்லாம் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வந்திருக்க முடியுமா ?… ஏன் ?

கனவில கூட இப்படி ஒரு வாழ்கையை நீ நினைச்சி  பார்த்திருக்க முடியுமா ?  போயும் போயும் அந்த துண்டு நிலத்துக்கா இப்படி யோசிக்கிறவ” என்று சொல்ல அவளுக்கு தொண்டையை அடைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் தாரை தாரையாய் பெருகி ஊற்றியது.

புடவை முந்தானையில் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு அவர்களின் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் அவள் உள்ளே ஓடிவிட,

வேல்முருகன் சீற்றத்தோடு “பார்த்தீங்களா ப்பா அவ திமிரை… நாம கேட்கிறதுக்கு பதில் சொல்லாம அவ பாட்டுக்கு போறா” என்றவன் சொல்ல சண்முகவேலனுக்கும் உள்ளூர அவள் மீது கோபம் கனலாய் ஏறியது.

சிவசங்கரனின் விருப்பத்திற்கிணங்க செல்வியை மணமுடித்து வைத்தாலும் அந்த வீட்டில் உள்ள யாருக்குமே அவளைப் பிடிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

அந்த வீடு அவளுக்கு வீடாக இல்லை.

கொடிய மிருகங்கள் வாழும் காடாகவே தோன்றியது.

திருமணம் ஆகி வந்த இரண்டாம் நாளே இத்தனை மோசமான அனுபவத்தை எதிர்கொண்டது அவள் மனதை ரொம்பவும் பாதித்திருந்தது.

தனிப்பட்ட முறையில் இவர்கள் ஒவ்வொருவர் மீதும் வெறுப்பும் கோபமும் அவளுக்கு இருந்த போதும் சிவசங்கரனால்தான் இந்த வீட்டில் தான் சிக்கிக் கொண்டோம் என்ற எண்ணம் அவன் மீதான வெறுப்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியிருந்தது.

கண்ணீர் பெருக எழுத்துக்கள் மங்கிப் போன நிலையில் செல்லம்மா எழுதுவதை நிறுத்தினாள்.

அவள் கடந்து வந்த துயரங்களும் இழப்புகளும் வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் வடித்துவிட முடியாது.

அத்தனை ஆழமான வலி அது.

இருபத்தைந்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டிருந்தாலும் அந்த நாளும் அதனால் அவருக்குள் உண்டான காயமும் இன்னும் அதே வலியோடு அவள் மனதில் இன்னமும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது.

*******-

அந்த வார பாரதி இதழ் வெளியாகியிருந்தது.

அதில் ஆதித்தபுரத்தை பற்றி வெளியாகியிருந்த செய்தி மாநகர மக்களுக்கிடையில் பரவலாய் பேசப்பட்டு, அது மெல்ல விவாதமாகவும் கோபமாகவும் மாறத் தொடங்கியிருந்தது.

அதாவது ஆதித்தபுர கிராமத்தில் பெரிய ரசாயன தொழிற்சாலை வரப்போவதாகவும் அவர்கள் அந்த ஊர் மக்களுக்கு வேலைத் தருவதாக சொல்லி அவர்கள் வாழ்வாதாரத்தை குலைக்கப் போவதாகவும் ஆதி எழுதி இருந்தாள்.

அவள் எழுத்து வெறும் வார்த்தைகளாக இல்லை. தீப்பொறியாய் பரவி அது பெரும் தீ பிழம்பாக உருவெடுத்தது.

சென்னை மாநகரமே ஆதித்தபுரத்தை பற்றி பரபரப்பாய் பேசிக் கொண்டிருக்க,  ஆதி அன்று எப்போதும் போல் அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டு சென்றாள்.

அங்கேயோ பெரும் கலவரமே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

சில முகம் தெரியாத நபர்கள் பத்திரிக்கை அலுவலக வாசலில் பெரும் கூச்சலை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்க,

அலுவலகத்தின் உள்ளே ஓர் இளைஞன் எல்லோரையும் தரக்குறைவாய் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய கேள்வி ஒன்றாக மட்டுமே இருந்தது.

“யாருடா அவன் ஆதி ?… என்ன தைரியமும் திமிரும் இருந்தா எங்க ஊர் விஷயத்தை பத்தி எழுதுவான்… அவனை கூப்பிடங்க… அவன் கை காலை உடைச்சி உப்பு கண்டம் போட்டிறேன்”

அவன் பேச்சு அவன் கிராமத்திலேயே வளர்ந்து வாழ்ந்து ஊறிப் போன இளைஞன் என்பதை அப்பட்டமாய் தெரிவிக்க,

வரைமுறை இல்லாமல் பேசிக் கொண்டிருந்த அந்த இளைஞனிடம் அமுதா சமாதானம் பேசி அமைதியடைய முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“சார்… நீங்க கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருங்க… ஆதி வந்ததும் நீங்க அவங்ககிட்ட பேசலாம்”

“நான் பேச வரல… நான் அவன் கை காலை உடைக்க வந்திருக்கேன்… அவனை கூப்பிடுன்னு சொல்லிட்டிருக்கேன்… என்னவோ கதை பேசிட்டிருக்க ?!” என்றவன் தன் வேட்டியை மடித்து எகிற,

அதற்குள் ஹரீஷ் இடையில் வந்து,

“ஹெலோ… இது பத்திரிக்கை ஆபிஸ்… நீங்க இப்படி எல்லாம் கலட்டா பண்ண கூடாது… முதல்ல வெளியே போங்க… இல்லாட்டி போலீஸுக்கு கால் பண்ண வேண்டியிருக்கும்” என்றவன் மிரட்டி அந்த இளைஞன் மீது கை வைத்துத் தள்ளிவிட்டான். 

அவன் உச்சபட்ச கோபத்தோடு ஹரீஷை அடிக்க கை ஓங்கிக் கொண்டு வர,

சரியாய் அந்தச் சமயத்தில் 
அலுவலத்தில் நுழைந்த ஆதி ஹரீஷை அடிக்கவிடாமல் அந்த இளைஞனின் ஓங்கிய கரத்தை பின்புறமாகப் பிடித்து கொண்டாள்.

அவன் அதிர்ச்சியுற்று நிற்க அவளோ அவன் முன்னாடி வந்து நின்று,

“யார் நீங்க மிஸ்டர் ?… எங்க ஸ்டாஃப்ஸ் மேல ஏன் கை ஓங்கிட்டு வரீங்க ?” என்றவள் கேட்க,

அவன் ஆதியை பார்த்த நொடி ஆச்சர்யத்தில் சிலையாய் மாறிப் போனான்.

அவள் மீண்டும்,

“ஹெலொ மிஸ்டர்… யார் நீங்க ? உங்களுக்கு என்ன வேணும் ?” என்று கேட்க அவன் பதில் சொல்லும் நிலைமையில் இல்லை.

அவன் இன்னும் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் நிற்க,

அப்போது ஆதியின் காதோரம் அமுதா,

“இவ்வளவு நேரமா அவன் ஆதி எங்கன்னு கேட்டுதான் கலட்டா பண்ணிட்டிருக்கான்” என்று உரைத்தாள்.

ஆதி தன் கரங்களை கட்டிக் கொண்டு அவனைக் நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

“நான்தான் ஆதி… என்ன வேணும் உங்களுக்கு ?” என்று புருவத்தை ஏற்றினாள்.

ஏற்கனவே அவன் திகைத்து போயிருக்க அவள் தான்தான் ஆதி என்று சொன்னது அவனை இன்னும் ஆச்சர்யத்தில் ஆழ்த்தியது.

அத்தனை நேரம் புலியாய் சீறிக் கொண்டிருந்தவன் அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் பூனையாய் மாறிப் போயிருந்தான்.

error: Content is protected !!