Kalangalil aval vasantham -2 (1)

2

சந்தடிகளில்லாத இல்லாத போட் கிளப்பில் அமைதியாக வீற்றிருந்தது அந்த நவீனமும், பழமையும் கலந்து செய்த வீடு. கேட்டில் ஒரே ஒரு வாட்ச்மேன் மட்டும் அவ்வப்போது அமர்வதும் நடப்பதுமாய் இருக்க, அந்த பிரதேசமே அவ்வளவு அமைதியாக இருந்தது.

சித்திரை மாத காலை நேரம், சூரியன் எழும் போதே சூடாக எழுவானாக இருக்குமோ? சுற்றிலும் அத்தனை மரங்கள் சூழ்ந்த நந்தவனத்துக்குள் இருந்தாலும் மாதேஸ்வரனுக்கு சற்று வியர்த்தது.

காலை வாக்கிங்கை முடித்த பின் அத்தனை செடிகளுக்கும் அவராக தண்ணீர் ஊற்றினால் தான் நிம்மதி. லூசாக பெர்முடாஸும் பனியனும், காலில் ஸ்போர்ட்ஸ் ஷூவுமாக ஐந்து மணிக்கு கிளம்பினாரென்றால், ஆறு மணிக்கு வீட்டிலிருப்பார்.

சமையலுக்கு இருக்கும் வாசு போட்டுக் கொடுக்கும் சூப்பை குடித்து விட்டு அடுத்த ஒரு மணி நேரம் தோட்டவேலை. அவருக்கு அவரது கையால் அத்தனை செடிகளையும் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும். அவரது ஸ்ரீமதி இருந்த போது, இந்த நிகழ்வுகளில் எல்லாம் உடன் அவரும் இருப்பார். இருவருமாக வாக்கிங் சென்று, இருவருமாக ஒன்றாக சூப்பை அருந்தி விட்டு, இருவருமாக தோட்டத்தில் ஒவ்வொரு செடியையும் கொஞ்சி, கெஞ்சி வளர்த்தெடுப்பார்கள்.

ஸ்ரீமதி போன பின் சஷாங்கன் இருந்தாலும் அவருக்கு தனிமை தான் துணை!

அந்த செடிகளோடு பேசுவார், தன்னுடைய மனக் கஷ்டத்தை எல்லாம் அவைகளிடம் தான் கூறுவார், சொல்லப் போனால் புலம்புவார். அவரது மன உணர்வுகளை அந்த தோட்டம் மட்டுமே அறியும்.

பேசலாம், மூத்த பெண்ணிடம் நன்றாகவே பேசலாம். ஆனால் சஷாங்கனின் ஒரு சில செயல்பாடுகள் பற்றி அவளிடம் கூட கூற முடியாது.

அறுபத்தி ஐந்து வயது என்பது தள்ளாத வயதில்லை தான். ஆனாலும், மனதளவில் சொல்ல முடியாத துயரம். துணையை இழத்தல் என்பது எந்த வயதிலும் வேதனை தான். அதிலும் துணைத் தேவைப்படும் இந்த முதுமைப் பருவத்தில் அத்துணையை இழப்பது என்பது தாள முடியாத துயர்.

உடனிருந்த வரை மனைவியின் அருமையை அறியவில்லை. அவரைப் பற்றிப் புரிந்து கொண்டதில்லை. கூடவே தானே இருக்கிறாள், அவளுக்கென என்ன ஆசைகள் தனியாக இருந்துவிடக் கூடும் என்ற சராசரி ஆண்மகனின் மனநிலை தான்.

ஆனால் அவர் சட்டென மீளாவுறக்கம் கொண்ட போது தான், வாழ்க்கையில் தனக்கு அடுத்தது என்ன என்று கூட யோசிக்கத் தெரியாது என்பது மாதேஸ்வரனுக்கு உரைத்தது. ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளிலும் ஸ்ரீமதியின் யோசனை இருக்கும். மாதேஸ்வரன், மனைவி சொல்வதை தான் செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணியிருக்க மாட்டார். ஆனால் ஸ்ரீமதி சொல்வதை தான் செய்திருப்பார்.

அது அனிச்சை செயல். இருவரும் ஒருவராக வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் அடையாளம், தன்னடையாளம் துறத்தல் என்பது! அது தவறல்ல… மனைவியாக இருந்தாலும், கணவனாக இருந்தாலும் அது வரம்!

அப்படியொரு சகாயமான நிலையிலிருந்தவருக்கு மனைவியை இழப்பது என்பதன் தாக்கத்தை அவர் போன பின் தான் உணர்ந்தார். இவ்வளவு தூரம் ஸ்ரீமதி தனக்குள் நிறைந்திருந்தார் என்பதை அவர் போன பின் உணர்ந்தது, ஒரு வலி, வாழ்க்கை நிறைவானதன் வலி, நிறைவான வலி!

வலிகளை அனுபவிப்பதிலும் ஒரு சுகமுண்டு! அந்த சுகத்தை சற்று அதிகமாக பழக்கிக் கொண்டால் அது தன்னிரக்கமுமாகிவிடும் அபாயமுண்டு!

அதனாலேயே, ஸ்ரீமதி சொல்லிக் கொடுத்த வாழ்க்கை நிரலை இப்போதும் அவர் மாற்றவில்லை. இன்றும் ஒவ்வொன்றும் அவர் திட்டமிட்டுக் கொடுத்தது.

அதுவுமில்லாமல் மூத்த பெண் வைஷ்ணவி அவரது வீட்டுக்கு அருகேயே வந்துவிட, அவரது தனிமை பாரம் வெகுவாக நீங்கியது. காலை ஏழு மணியானால் பேரன், வைபவ் எழுந்தவுடன், தாத்தாவை காணத்தான் வருவான்.

‘தாத்தா…’ என்று வரும் போதே கத்திக் கொண்டு, மாதேஸ்வரன் மேல் வந்து விழுந்தால் தான், அவனுக்கும் திருப்தி, மாதேஸ்வரனுக்கும் திருப்தி.

அவன் வருவதற்கு ஐந்து நிமிடங்கள் தாமதமானாலும், பேரனுக்கு என்னவாயிற்றோ என்று மனம் கிடந்து தவிக்கும். ஒருவேளை இரவு காய்ச்சல் எதுவும் வந்து விட்டதோ, சளியோ என்று விதவிதமாக யோசிக்கத் துவங்கி விடுவார்.

இப்போதும் அப்படித்தான், கையில் தண்ணீர் பைப்போடு, திறந்திருந்த கேட்டை ஒரு பார்வை, செடிகளை மறுபார்வை என்று பார்த்தபடியிருந்தார் மாதேஸ்வரன்.

“தாத்தா…” என்று கத்தியபடியே கேட்டை தள்ளிக் கொண்டு வைபவ் அவரை நோக்கி ஓடி வந்தான்.

“அச்சோ தங்கக் குட்டி…” ஓடிவந்து தன் மேல் விழப் பார்த்த வைபவை அப்படியே தன் மேல் தாங்கி தூக்கிக் கொண்டார் மாதேஸ்வரன்.

“தாத்தா நான் வாட்டர் விடறேன்…” அவர் செம்பருத்தி செடியின் மேல் போட்டிருந்த பைப்பை எடுக்க முயல,

“அதை அப்புறம் பண்ணலாம். இப்ப ஸ்கூலுக்கு கிளம்ப வேண்டாமா?” என்று பேசியபடியே உள்ளேக் கூட்டி சென்றார்.

அருகிலேயே இருப்பதால் பள்ளி கிளம்பவும் அங்கு தான் வருவான். பள்ளி விட்டப் பின்பும் அங்கு தானிருப்பான். வைஷ்ணவிக்கும் அதுவே வசதியாக இருந்தது. முன்பு மாமியாரின் வீட்டிலிருந்த போதும் கூட அடிக்கொருமுறை அம்மா வீட்டுக்கு வந்து விடுவாள். ரவிச்சந்திரன் அவளது எந்த ஆசைக்கும் தடை கூறியதில்லை. எள் என்பதற்கு முன் எண்ணெயாக இருப்பான்.

தாத்தாவும் பேரனும் செல்லம் கொஞ்சிக் கொண்டே உள்ளே போக, அவனது பைகளை தூக்கிக் கொண்டு வந்தாள் வைஷ்ணவி.

“டேய்… உன்னோட பேகை தூக்கிட்டு வர வேண்டியதுதான?” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு வைஷ்ணவி மகனை திட்ட,

“விடு வைஷு… குழந்தைய திட்டாத…” அவளது தந்தை, வைபவ்வை கொஞ்சிக் கொண்டே கூற,

“ப்பா… நீங்க இதுல நுழையாதீங்க… இப்ப இருந்தே கண்ட்ரோலா இருந்தாதான் உண்டு… இல்லைன்னா இவன் மாமா மாதிரிதான்…” என்று ஆரம்பித்துவிட்டு நாவைக் கடித்தபடி நிறுத்த, அவரது முகம் அவமானத்தில் குன்றிப் போனது.

அதை பார்த்தவளுக்கு உள்ளுக்குள் பரிதாபமாக இருந்தது. அவள் அப்படி சொல்ல நினைக்கவில்லை. அவளையும் அறியாமல் வந்துவிட்ட வார்த்தையது. சொல்லப் போனால் சகோதரனை விட்டுக் கொடுக்க முடியாமல் தவிப்பவள் அவள்.

முந்தைய தினம் ரவிச்சந்திரன் கூறியதை நினைத்தால் மனதைப் பிசைகிறது!

“வைஷு… ஒரு நியூஸ் தெரியுமா?” என்று அவன் ஆரம்பித்தபோதே திக்கென்று இருந்தது. கம்பியூட்டரில் தந்தையின் ஆண்டுக் கணக்கு வழக்கை சரி பார்த்துக் கொண்டே நிமிர்ந்து பார்த்து,

“என்னங்க?” என்றாள்.

உள்ளுக்குள் ஏதோவொன்று சொன்னது, எதுவோ தவறாக இருக்கிறதே என!

“நந்து லீலா பேலஸ் போயிருக்கான் போல…” என்று அவன் இழுத்தான். நந்தகுமார் அவன் நண்பன்!

“ம்ம்…”

“அங்க உன் தம்பியும் வந்திருந்தான் போல…”

“ம்ம்…”

“ஃபுல் தண்ணி… செம ஆட்டமாம்…” என்று அவன் இயல்பாக கூற, டைப்படித்துக் கொண்டிருந்த கை அப்படியே நின்றது.

“ம்ம்…”

“கூட யாருங்க்ற?” சிறிய நக்கல் சிரிப்போடு கேட்க,

“ம்ம்… யாரு?” பதிலை அவள் ஊகித்து இருந்தாள்.

“அழகே பொறாமை கொள்ளும் பேரழகி. சௌத் இந்தியாவோட சூப்பர் ஸ்டார்…” சொல்லும் போதே அவனது குரலில் அவ்வளவு கசப்பு மண்டிக் கிடப்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இவளெதுவும் பேசவில்லை. அவள் ஸ்வேதா தான். அவளைப் பற்றிதான் அவன் இவ்வளவும் கூறுவது.

“என்ன வைஷு எதுவும் பேச மாட்டேங்கற?” சற்று கோபமாக ரவி கேட்க,

“என்ன பேசறது?” அவளுக்கு தலையிறக்கமாக இருந்தது. தாய் இருந்திருந்தால் இப்படி கெட்டு குட்டி சுவராக போயிருப்பானா? ஸ்வேதா தான் நெருங்கி இருக்க முடியுமா?

ரவியின் தந்தை கூட படத் தயாரிப்பாளர் தான். அவர்களது திருமணம் கூட முழுக்க முழுக்க காதல் மணம். ஆனால் இதுவரை ஒரு சிறு தவறையாவது ரவியிடம் காண முடியுமா? இல்லவே இல்லையே!

தயாரிப்பாளர் மகனாக இருந்தாலும், சினிமா துறையில் எவ்வளவு கெட்டுப் போக வாய்ப்பிருந்தாலும், அவற்றிலெல்லாம் சற்றும் மனம் போனதில்லை அவனுக்கு. ஆனால் தன்னுடைய தம்பி மட்டும் எப்படி இப்படி ஆனான் என்பது அவளுக்கு மிகப் பெரிய கேள்விக் குறியாக இருந்தது.

அப்போதும் அதே எண்ணத்தோடு தான் தந்தையிடம் பேசி இருப்பாள் போல, மனதுக்குள்ளிருந்தது வெளிவரவும் அவளுக்கே சங்கடமாக இருந்தது.

இத்தனைக்கும் ரவி எவ்வளவோ கூறியிருந்தான். ‘தயவு பண்ணி மாமா கிட்ட மட்டும் இந்த விஷயத்தை பற்றி பேசிடாதே… அவருக்கு பிபி சுகர்ன்னு எல்லாம் இருக்கு. ஒண்ணு கிடக்க ஒண்ணாகிட போகுது வைஷு…” என்று கூறிவற்றை மறந்து உளறி விட்டோமே என்று தலையிலடித்துக் கொண்டாள்.

இப்போது தந்தையின் மன ஆறுதல் தான் முக்கியமென்று தோன்றியது.

“விடுங்கப்பா… அதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்ல…” என்று தந்தையின் தோளை தொட்டு உலுக்க, சிலையாக நின்றிருந்தவருக்கு உயிர் வந்தது.

அவரது மனமெங்கும் ரணம்!

“புரியுது வைஷு… விடு…” என்று தன்னைத்தானே சமாதானம் செய்து கொண்டு,

“நேத்து நைட் தான் வந்தான் மா…” சற்று குரலை கீழிறக்கிக் கூற,

“தாத்தா என்ன சொல்றீங்க?” அவரையே கவனித்துக் கொண்டு தாயிடம் உணவை வாங்கியபடி இருந்த வைபவ் கேட்க,

“சுப் ரஹோ வைபவ்… பெரியவங்க பேச்சு சின்னவங்களுக்கு எதுக்கு?” என்று அவனை அதட்ட,

“பெரியவங்க சின்னத்தனமா நடந்துக்கிட்டா, சின்னவங்க பெரியவங்க பேச்சு பேசத்தான் செய்வாங்கமா…” கூறிக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தான் ரவி, சுருக்கமாக ரவிச்சந்திரன்.

தமிழகத்தின் மிக முக்கியமான சினிமா தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் உரிமையாளரின் மகன். ஒற்றை மகனாக இருந்தாலும், மனைவியின் மன நிம்மதிக்காக அவளது தந்தை வீட்டுக்கு பக்கத்திலேயே வீடு பார்த்து வருமளவு மனைவி மேல் பிரியம் கொண்டவன்.

அதற்காக தாய் தந்தையை விட்டு விடவும் மாட்டான். வாரமொருமுறை அங்கும் போய்விடுவான். வைபவ்வும் குதியாட்டம் போட்டுக் கொண்டு போவான். அந்த தாத்தாவும் நிறைய வாங்கி தருபவர் என்பதால் வைபவ்வுக்கு அலாதி ஆனந்தம்! அவ்வாறு போகும் போது தான் மாதேஸ்வரன் தவித்துப் போய்விடுவார். பேரன் இருக்கும் போது இருக்கும் உற்சாகம் அவனில்லாவிட்டால் இருப்பதில்லை. அதுவும் இப்போதெல்லாம் அவருக்கு எதிலும் நாட்டமில்லை.

சஷாங்கனின் செயல்பாடுகள் அவரை மிகவும் வருத்திக் கொண்டிருந்தது. ஒற்றை மகன். தனக்குப் பிறகு அனைத்தையும் ஆள வேண்டியவன். இப்படி வீணாக போய்க் கொண்டிருக்கிறானே என்ற வேதனை அவரை தின்றுத் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தது.

இதில் மருமகன் ரவிச்சந்திரன் மட்டுமே அவரது ஆறுதல்!

ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்து செய்வதிலிருந்து, ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஆறுதலாக கூடவே இருப்பது வரை!

அந்த வகையில் அவர் குடுத்து வைத்தவர்.

தேடிப் பிடித்திருந்தாலும் இப்படியொரு மருமகனை கண்டிருக்க முடியாது.

வைஷ்ணவியின் தேர்வு. திருமணம் செய்துவிக்கும் போது கூட அவ்வளவாக பிரியமில்லை. வைஷ்ணவியின் திருமணத்தின் போதெல்லாம் ஸ்ரீமதி இருந்தார். அவருக்கு ஏனோ கடைசி வரை ரவி மேல் அவ்வளவாக விருப்பமில்லாமலிருந்தது. அவரை பொறுத்தவரை சஷாங்கன் தான் அவருக்கு அனைத்துமாக இருந்தவன். மகனை விட்டுத் தரவே மாட்டார். அதனால் தானோ என்னவோ அவர் போன பின்பு, தன் வாழ்வை மனம் போன போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான் சஷாங்கன்.

கண்களில் லேசாக ஈரம் படர, ரவியை நோக்கி, “வாங்க மாப்பிள்ளை…” என்றழைக்க, அவன் மாதேஸ்வரனை பார்த்து புன்னகைத்தான்.

“எப்படி மாமா இருக்கீங்க. நைட் நல்லா தூக்கம் வந்துதா?” எப்போதும் போல அவன் கேட்க,

“உடம்பெல்லாம் நல்லாதான் இருக்கு மாப்பிள்ளை… மனசுல தான் வேதனை… நேத்து ரெண்டு தூக்க மாத்திரை போட்டேன். ஆனாலும் மூணு மணிக்கெல்லாம் முழிப்பு வந்துடுச்சு. சும்மா முழிச்சுட்டு இருக்கும் போதெல்லாம் இந்த பையனை நினைச்சா அவ்வளவு துக்கமா இருக்கு…”

மாப்பிள்ளையின் முகத்தை பார்க்கும் போதே, அவருக்கு அத்தனையும் கொட்டிவிட வேண்டும். புருவத்தை நெரித்தபடி தந்தையை பார்த்தாள் வைஷ்ணவி. அவளிடம் கூட சரியாக பேச மாட்டார். ஆனால் ரவியிடம் மொத்தமாக கொட்டி விடுவார்.

ரவியிடம் கொட்டுவதில் அவளுக்கொன்றும் பிரச்சனையில்லை. ஆனால் எல்லா கணவர்களை போலவும், ஏதாவது பிரச்சனை என்றால் சஷாங்கனை இணை கூட்டி வைத்து பேசாமலிருக்க மாட்டான். என்னதான் இருந்தாலும் தம்பியை சொல்லும் போது அவளுக்குப் பற்றிக் கொண்டு வரும். சகோதரன் எவ்வளவு தான் தவறுகள் செய்தாலும், அவன் அவளது உடன்பிறப்பு! அது மாறாது… அதை ரவி புரிந்து கொள்ள மாட்டான்.

அவன் நல்லவன் தான். ஆனால் அதே போல சஷாங்கனும் இருக்க வேண்டுமென நினைப்பது எப்படி சாத்தியமாகும்? கையிலுள்ள விரல்கள் கூட ஒன்று போல இருப்பதில்லையே என்று நினைத்துக் கொண்டாள் வைஷ்ணவி.

“மச்சான் நைட்டு தான் வந்தாரு போல இருக்கே…”

“ம்ம்… ஆமா மாப்ள…” சொல்லும்போதே அவரது குரல் கமறியது.

“பத்து நாளா அவ கூட தான் மாமா இருந்திருக்கார் சார்…” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் கூற, மாதேஸ்வரனுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு தெரிந்ததுதான். ஆனால் ரவியின் வாயிலாக அதை கேட்கும் போது மிகவும் தலையிறக்கமாக இருந்தது.

“வரும் போது கூட முழு போதைல தான் இருந்தான் வைஷும்மா…” மகளிடம் கூறுவதைப் போல மெல்லிய குரலில் இருவருக்கும் பொதுவாக கூறினார்

“அதுதான் எப்பவும் நடக்கறதாச்சே…” ரவிதான்!

ரவியும் மது அருந்துவான். ஆனால் அதில் எப்போதும் கட்டுபாடு இருக்கும். சோசியல் ட்ரிங்கிங் என்பதைப் போல மட்டுமே. குடிப்பதை வாடிக்கையாக கொண்டதில்லை. ஆனால் சஷாங்கன் இப்போதெல்லாம் இரவானால் மதுவில் மிதந்து கொண்டே இருப்பதாக கேள்விப்படவும், அதையும் ரவி வைஷ்ணவியிடம் கூறியிருந்தான். அது அவள் வாயிலாக மாதேஸ்வரனுக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தது. சொல்லக் கூடாது என்று நினைத்தாலும் அவளால் சொல்லாமலிருக்க முடியவில்லை.

“அப்பா… அவன் சரியாகிடுவான் ப்பா…” குரல் கமற கூறியவளுக்கு தந்தையைப் பார்க்கும் போது மனம் ஆறவில்லை.

எப்பேர்ப்பட்ட மனிதர். எவ்வளவு பெரிய பிசினஸ்மேன். சர்க்கரை ஆலை, இரும்பு உருக்காலை என எத்தனை வியாபாரங்களின் தலைவர் அவர்! அத்தனையும் தாயார் இருந்தவரை மட்டுமே! இப்போது அனைத்துக்கும் ஒவ்வொரு தலைமையை நியமித்து விட்டு, மகனின் பொறுப்பற்ற தன்மையால் அனைத்திலுமிருந்து ஒதுங்கி இருக்கிறார்! தமிழக கிரிக்கெட் வாரியத்தின் தலைவர் என்பதன் பொறுப்பை மட்டும் தான் இப்போதைக்கு சுமக்கிறார்.

அத்தனைக்கும் காரணம் சஷாங்கன்… அவனது செயல்பாடுகள்!

ஆனால் இப்படி இருந்தவனல்ல அவளது சகோதரன். ஆனாலும் காலம் நேரம், அவனை ஆட்டி வைக்கிறது போல… அதனாலேயே வைஷ்ணவியால் சகோதரனை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது.

தாத்தா வகையில் வந்த ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனத்தை மட்டும் சஷாங்கன் பார்த்துக் கொள்கிறான். மாதேஸ்வரன் வகையில் வரும் எதையும் அவன் தொடுவதில்லை. கண்டுகொள்வதில்லை. ஏன் இந்த மாற்றம்? தாய் இருந்த மட்டும் நன்றாக இருந்தவன் தானே?

‘எங்கள் வீட்டில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை’ என்று பாட மட்டும் தான் செய்ததில்லை. மற்றபடி, அவர்களது குடும்பத்தை போல வருமா?

ஒரு வீட்டில் பொறுப்புக்கு பெண் இல்லையென்றால் அந்த வீடு வீடாக இருப்பதில்லை. அதை நிதர்சனமாக உணர்ந்தாள் வைஷ்ணவி.

அதிலும் ரவி, வைபவ் முன்னரே சகோதரனை பற்றி பேச ஆரம்பித்ததை பார்த்தவளுக்கு கோபம் வந்தது.

“ரவி… பையன் இருக்கான்… இப்ப இந்த பேச்சு தேவையா?” அவள் கடுப்பாக கேட்க,

“ஏன், அவனும் தெரிஞ்சுக்கட்டுமே… எப்படி இருக்கக் கூடாதுன்னு…” ரவி சூடாக பதில் கொடுத்தான்.

“அதெல்லாம் தெரிஞ்சுக்க இன்னும் வயசிருக்கு. என் தம்பி நாளைக்கே நல்லபடியா மாறிடுவான். கண்டிப்பா மாறிடுவான். அவன் ஒண்ணும் சின்ன வயசுல இருந்து இப்படியில்ல. அவ்வளவு நல்ல பையனா இருந்தவன். சேர்க்கை சரியில்லை. அவ்வளவுதான். அதுக்காக அவனைப் பத்தி வைபவ் தப்பா நினைக்கணுமா? அதுக்கு நான் அலோ பண்ண முடியாது…” அழுத்தமாக கூறிய வைஷ்ணவியை கூர்மையாக பார்த்தவன்,

“நீ சொல்றதும் சரிதான் வைஷு…” என்று ஒப்புக் கொள்ள, மெல்லிய புன்னகை படர்ந்தது அவளது முகத்தில். இதுதான் ரவி. தான் கூறியது தவறென்றால் உடனே ஒப்புக் கொள்வான். அந்த மனம் இருந்தது.

ஆனால் மாதேஸ்வரனுக்குத்தான் அவமானமாக இருந்தது. வீட்டு மாப்பிள்ளையின் முன் இப்படி?!

“ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க?” வாஞ்சையாக அவன் கேட்க, விட்டால் அழுதுவிடுவார் போல… குனிந்தபடி தலையைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

“அப்பா… மொதல்ல நீங்க எழுந்துக்கங்க… போய் குளிச்சுட்டு வாங்கப்பா…” வைஷ்ணவி மாதேஸ்வரனை எழுப்பி விட, அவருக்கும் அதுதான் சரியென்று பட்டது.

“ஆமா மாமா… இதையெல்லாம் விடுங்க…” என்று அவரது மனநிலையை மாற்ற முயன்றவன், “இந்த ஐபிஎல் டீம் செலக்ஷனுக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்கா? யாரை ரீட்டைன் பண்றது? ஓபன் ஆக்ஷன்ல சிலரை விட்டுடலாம்ன்னு நினைக்கறேன். ரீட்டைன் பண்றதை விட இது கொஞ்சம் எக்கனாமிக்கலா இருக்க வாய்ப்பு இருக்கு.” என்று பேச்சை ஆரம்பிக்க, மாதேஸ்வரனின் முகம் பல்ப் போட்டதை போல வெளிச்சமானது.

அந்த வருட ஐபிஎல்லுக்கு இன்னும் மூன்று மாதங்கள் இருந்தது. ஆனால் அதற்கான பூர்வாங்க வேலைகளை ஆரம்பித்து விட்டார்கள். மாதேஸ்வரனுக்கு கிரிக்கெட் மேல் பைத்தியம் என்பதை தாண்டி வெறித்தனமே உண்டு. சிறு வயதில் அவர் கிரிக்கெட் வெறியர். அவரது இளமைப் பருவத்தில் கிரிக்கெட்டுக்கு தனியான ஒரு இடம் உண்டு.

எல்லாவற்றிலுமிருந்து தள்ளி ஒதுங்கி இருக்கும் இந்த நாட்களில் கூட கிரிக்கெட் அவருக்கு விருப்பமான ஒன்று. அது அவரது வாழ்வியல் சார்ந்தது.