admin

762 POSTS 727 COMMENTS
Ardent reader, kirukkufying something, want to travel with characters around me.

vkv 11

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 11

நேரம் காலை 5:00 மணி. குந்தவியின் ஃபோன் மெதுவாக சிணுங்க, எடுத்துப் பார்த்தார். ‘உமாஎன்றது. புன்னகையுடன் ஆன் பண்ண,

ஹாப்பி பர்த்டே அத்தை!” என்றது அந்த மகிழ்ச்சியான குரல்.

தாங்க் யூ கண்ணம்மா.”

டிஸ்டர்ப் பண்ணினதுக்கு ரொம்பவே சாரி. மிட் நைட் கால் பண்ணி டிஸ்டர்ப் பண்ணனும்னு தான் நினைச்சேன். பதினொன்னுக்கு மேலதான் வீட்டுக்கே கிளம்பினீங்கன்னு ஹாஸ்பிடல்ல சொன்னாங்க. அதான் கொஞ்சம் லேட்.” சத்தமாகச் சிரித்தாள் உமா.

ம்நைட் ஒரு சிசேரியன் இருந்தது. அதான் லேட் ஆகிடுச்சு டாகுந்தவியும் சிரித்துக் கொண்டார்.

இன்னைக்கு என்ன ப்ளான் அத்தை?”

நானும், மாமாவும் கோயம்புத்தூர் வரைக்கும் போற வேலை இருக்கு உமா.”

குட், அப்போ இன்னைக்கு எல்லாரும் அங்கயே ஹோட்டல்ல மீட் பண்ணலாம். கே யா அத்தை?”

எல்லாரும் ஃப்ரீயான்னு பாத்துக்கோடா.”

அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன். நீங்களும், மாமாவும் சரியா ஈவ்னிங் அஞ்சு மணிக்கு வந்து சேருங்க. எங்க வரணும்னு நான் உங்களுக்கு அப்புறமா டெக்ஸ்ட் பண்ணுறேன்.”

கே டா.”

பை அத்தை, ஹேவ் லவ்லி டே.”

விஷ் யூ ஸேம் பேபி.” அழைப்பை துண்டித்தார் குந்தவி.

என்ன, ஒரு பேபி இன்னொரு பேபிக்கு விஷ் பண்ணுதா?” குந்தவியை தன்னை நோக்கி இழுத்தபடி கேட்டார் பிரபாகரன்.

ம்இன்னைக்கு மகேஷ் சீக்கிரமா வெளியே போகணும்னு சொன்னான் ப்ரபா.” என்றபடி குந்தவி எழும்ப, அவரை தன்னருகே பிடித்து வைத்த பிரபாகரன்,

அதுக்கு? அஞ்சு மணிக்கே எந்திருச்சு ஓடணுமா? எங்கூட கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணு டாலி. வர வர நாம பேசிக்கிறதே குறைஞ்சு போச்சு.” தன் கணவனின் அங்கலாய்ப்பில் சிரித்த குந்தவி, அவர் தலையை கோதிக் கொடுத்த வண்ணம் பக்கத்தில் அமர்ந்தார்.

சரி, சொல்லுங்க ப்ரபா.”

நான் நைட் குடுத்த கிஃப்ட் பிடிச்சிருந்ததா டாலி?” ஆசையாகக் கேட்டார் பிரபாகரன்.

எந்த கிஃப்டை கேக்குறீங்க ப்ரபா?” குந்தவி குறும்பாகக் கேட்க,

ஹாஹாஎன் பொண்டாட்டி செம மூட்ல இருக்காப்பா.” வாய்விட்டு சிரித்த பிரபாகரனின் வாயை மூடியவர்,

ஐயோ ப்ரபா, எதுக்கு இப்போ இப்படி சத்தம் போட்டு சிரிக்கிறீங்க? வயசுப் பசங்க வீட்டுல இருக்கிறது ஞாபகம் இருக்கா இல்லையா?”

அடிப் போடி, வயசுப் பேரனுங்க வீட்டில இருந்தாலும் நான் இப்படித்தான் சிரிப்பேன். நீ சொல்லு டாலி, உனக்கு எந்த கிஃப்ட் பிடிச்சிருக்கு?” கண்ணடித்தபடி குறும்பாகக் கேட்டார் பிரபாகரன்.

எனக்கு, நீங்க குடுத்த டைமண்ட் ரிங் தான் ரொம்பவே பிடிச்சிருந்தது.” குந்தவி பதில் சொல்ல கடுப்பானவர்,

இப்பிடிக் கவுத்திட்டயேம்மா, நானும் என்னெல்லாமோ கற்பனை பண்ணினேன்ம்ஹூம்.” பிரபாகரன் பெருமூச்சு விட, இப்போது குந்தவி சிரித்தார்.

கற்பனைதானே அது நல்லா பண்ணுவீங்களே நீங்க.‌ மாறன் கலெக்டர் ஆஃபிஸ் போகணுமாம். கார் சர்வீசுக்கு போயிருக்கிறதால நம்ம மகேஷை காரை எடுத்துக்கிட்டு வரச்சொன்னானாம். நான் மகேஷை கிளப்புற வழியைப் பாக்குறேன். நீங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்குங்க.” சொல்லிவிட்டு பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்தார் குந்தவி.

                                                    —————————————–

சுதாகரனும், உமாவும் அந்த black Audi இல் கோயம்புத்தூர் கிளம்பி இருந்தார்கள். மகேஷும், மாறனும் ஏற்கனவே கிளம்பி கலெக்டர் ஆபிஸுக்கு போய் விட்டார்கள். தமிழும், ஆராதனாவும் மதியத்திற்கு மேல் கிளம்பி வருவதாக ஏற்பாடு.

ஸ்டார் ஹோட்டலில் டேபிள் புக் பண்ணி இருந்தார் தமிழ்ச்செல்வன். தங்கள் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு எல்லோரும் ஐந்து மணிக்கு ஆஜர் ஆகவேண்டும் என்பது உமாவின் அன்புக் கட்டளை. அத்தையின் பர்த் டே பாட்டியை முடித்து விட்டு உமா ஹாஸ்டல் போவதாக ஏற்பாடு. காலையிலேயே black Audi புறப்பட்டு விட்டது. இன்றைய நாளை இருவரும் சேர்ந்தே கழிப்பது என்று முடிவெடுத்திருந்தார்கள்.

அத்தான்.”

ம்…”

எல்லா வேலையும் முடிய ஒரு பத்து நாளாவது ஆகும் அத்தான்.”

இதை ஒரு பத்துத் தரம் சொல்லிட்ட மது.”

உங்களுக்கு என்னை விட்டுட்டு இருக்கிறதைப் பத்தி கவலையே இல்லை. நான் தான் கிடந்து புலம்புறேன்.” அவள் முகத்தை நாலு முளத்தில் தூக்கி வைத்துக் கொள்ள, சிரித்தான் சுதாகரன்.

மது, லைஃப்னா எல்லாம் தான்டா. நீ இன்னும் சின்னப் பொண்ணு இல்லை. சின்னச் சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் இப்படி அப்செட் ஆகப்படாது புரியுதா?”

ம்…”

நீ ரொம்ப வொர்ரி பண்ணுறேன்னு தானே இன்னைக்கு முழுசா உன்னோட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண முடிவு பண்ணினேன்?”

ம்…”

அதுக்கப்புறமும் டல்லா இருந்தா எப்பிடிடா?” அவன் கேட்கவும், நகர்ந்து அவன் தோள்களில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவள் உச்சந்தலையில் முத்தம் வைத்தவன்,

ஹாப்பியா இருடா. ஷாப்பிங் முடிச்சுட்டு, மூவிக்கு போகலாமா?”

உங்க இஷ்டம் அத்தான்.”

மது, இங்கிலீஷ் மூவி போகலாமா?”

ஐயோ அத்தான்! எதுக்கு வம்பு? தமிழ் மூவிக்கே போகலாம்.”

அப்படீங்கறே! அப்போ இன்னைக்கு கண்டிப்பா இங்கிலீஷ் மூவி தான். அதுல மாற்றமே இல்லை.”

அத்தான், இன்னைக்கு மகேஷ் வந்து, எங்கெல்லாம் போனீங்கன்னு கேப்பான், நான் எல்ல்ல்லாம் சொல்லுவேன்.” என்றாள், அந்த எல்லாமில் ஒரு அழுத்தம் கொடுத்து.

அம்மணி ப்ளாக் மெயில் பண்ணுறீங்களா? எங்க, இன்னைக்கு உங்க ஃப்ரெண்ட்டு கிட்ட நீங்க என்ன சொல்லுறீங்கன்னு நானும் பாக்குறேனே.” அவன் தைரியமாக சவால் விட அதில் கலவரமானவள்,

இந்த வம்புக்கே நான் வரலை அத்தான், எந்தக் கடைக்குப் போறோம்?” என்றாள் பேச்சை மாற்றி.

அது, அந்தப் பயம் இருக்கனும்.” என்றான் சுதாகரன் சிரித்தபடி. காரை கோயம்புத்தூரின் பிரசித்தமான அந்த ஜவுளி மாளிகைக்குள் நிறுத்தியவன்,

இறங்கு மது, உனக்கு என்னெல்லாம் புடிக்குதோ, அதையெல்லாம் எடுத்துக்கோ. அப்பிடியே அம்மாக்கும் ஒரு பட்டுப் புடவை. கே.” என்றான்.

ம்…” உமா தலையசைக்க, மலர்ந்த முகத்துடன் இருவரும் கடைக்குள் நுழைந்தார்கள்

அத்தான், எனக்கு நீங்க செலெக்ட் பண்ணுங்க. நான் அத்தைக்கு செலெக்ட் பண்ணுறேன், கே.” என்றாள். சிரித்துக்கொண்டே தலை ஆட்டிய சுதாகரன், ஃபங்ஷனுக்கு கிரான்ட்டாக செஞ்சந்தனக் கலரில் அநார்க்கலி ட்ரெஸ் தேர்ந்தெடுத்தான். உடல் முழுவதும் நெட்டில் மெல்லிய இழையாக த்ரெட் வேர்க் இருந்தது. போர்டர், கை, கழுத்து என அனைத்து இடத்திலும் தங்க ஜரிகை வேலைப்பாடு கண்ணைப் பறித்தது.

அத்தான்! சூப்பரா இருக்கு. என்ன இப்படி அசத்துறீங்க?” என்றாள் ஆச்சரியமாக. புடவை செக்ஷ்னுக்கு சென்றவன், குங்குமக் கலரில் ஒரு பட்டுப் புடவையை தேர்ந்தெடுத்தான்.

ஐயோ அத்தான்! எதுக்கு இவ்வளவு காஸ்ட்லியா எடுக்குறீங்க?” அவள், அவன் காதைக் கடிக்க, முறைத்துப் பார்த்தவன், அவன் நினைத்ததையே சாதித்தான்

குங்குமப் பூ கலரில் இருந்தது புடவை. பெரிய தங்க நிற சூர்யகாந்திப் பூக்கள் ஹெட்பீஸை அலங்கரிக்க, ஹெட்பீஸின் முடிவில் மயில் கண்கள் வரிசைகட்டி நின்றன. உடல் முழுதும் தங்கப் புள்ளிகள் கோலம்போட, போர்டர் நெடுகிலும் பாதி சூர்யகாந்திகள் அணிவகுத்து நின்றன. உமா ஒரு கணம் புடவையை பார்த்து சொக்கிப் போனாள்.

புடவைப் பிரிவில் வேலைக்கு நின்ற பெண்ணை அழைத்தவன், ப்ளவுஸ் தைப்பதற்கு அங்கு வசதிகள் இருக்கின்றதா என விசாரித்து அதற்கும் ஆர்டர் பண்ணினான். கேள்வியாக உமா பார்க்க,

இன்னைக்கு ஈவ்னிங் இந்த புடவையை கட்டிக்க மது.” என்றான். அவள் ஆச்சரியமாகப் பார்க்க, லேசாகச் சிரித்தவன்

இந்தப் புடவையில நீ எப்படி இருப்பேன்னு பாக்கத் தோணுச்சு.” என்றான். இவர்கள் பேச்சைக் குலைப்பது போல அந்த சேல்ஸ் கேர்ள் ப்ளவுஸ் டிசைன்களோடு வர,

இதை நீயே செலெக்ட் பண்ணிடு மது, எனக்கு எப்பிடி செலெக்ட் பண்ணுறதுன்னு தெரியாது. ஆனா அன்னைக்கு மாதிரி ஜன்னல், கதவெல்லாம் இருந்துது, எனக்கு கெட்ட கோபம் வரும், சொல்லிட்டேன்.” இவன் சத்தமாகச் சொல்ல, அந்த சேல்ஸ் கேர்ள் வாய்மூடி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள்.

அத்தான், மானத்தை வாங்காம கொஞ்ச நேரம் அத்தைக்கு புடவை செலக்ட் பண்ணுங்க, ப்ளீஸ்.” என்றாள் பற்களைக் கடித்தபடி. அவளை முறைத்தபடியே மயில்க் கழுத்து நிறத்தில் ஒரு புடவையை குந்தவிக்காக தெரிவு செய்தான்.

ஒரு டூ அவர்ஸ்ல ப்ளவுஸ் ரெடியாகிடும் சார்.” அந்தப் பெண் சொல்ல, தலையாட்டியவன் பில்லை பே பண்ண நகர்ந்தான். அவன் கைகளை பற்றி நிறுத்தியவள்,

அத்தான், உங்க பாட்டிக்கு ஒன்னும் வாங்கலையே?” என்றாள். ஒரு கணம் அவன் கண்களில் வர்ணிக்க முடியாத ஒரு பாவம் வந்து போனது. அவள் கையை லேசாக அழுத்தியவன்,

போகலாம் மது.” என்றான். இருவரும் கடையை விட்டு வெளியேறி ஒரு ஹோட்டலுக்கு போய் மதிய உணவை முடித்தார்கள்

ஹாஸ்டல்ல சாப்பாடு எப்பிடி இருக்கும் மது?”

ம்குறை சொல்ல முடியாது அத்தான். சில சமயம் நாக்கு செத்துப் போச்சுன்னா எல்லாரும் ஹோட்டல் போய் சாப்பிடுவோம்.”

ம்…” இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்து தியேட்டர் போனார்கள்.

அத்தான், இங்கிலீஷ் மூவி எனக்கு பிடிக்காது. தமிழ்ப்படம் பாக்கலாம் அத்தான்என்றாள் கெஞ்சலாக.

ஏன் பிடிக்காது?”

படம் பாக்க டைமெல்லாம் கிடைக்காது அத்தான். எப்போதாவது ஒரு சான்ஸ் கிடைக்கும் போது யாராவது அதைப் பாப்பாங்களா?” அவளைப் பார்த்து சிரித்தவன், ‘சீமராஜாவுக்கு இரண்டு டிக்கெட்டுகள் எடுத்தான்

அத்தான், யூ ஸோ ஸ்வீட்.” என்று அவன் இரண்டு கன்னங்களையும் பிடித்துக் கிள்ளினாள். தியேட்டர் நிரம்பி வழிந்தது. கூச்சலும், கும்மாளமும் காதைப் பிளக்க, உமாவை முறைத்துப் பார்த்தான் சுதாகரன்.

இதுக்குதான் இங்கிலீஷ் மூவி போகலாம்னு சொன்னேன். இப்பிடி கத்தினா எப்பிடி படம் பாக்குறது?”

ப்ளீஸ் அத்தான், எனக்காக ஒரு நாள் அட்ஜஸ்ட் பண்ணுங்க. எனக்கெல்லாம் இந்த அட்மோஸ்ஃபியர்ல படம் பாத்தாத்தான், படம் பாத்த ஃபீலிங்கே வரும்.” அவள் கெஞ்சவும், கொஞ்சம் மலை இறங்கினான் சுதாகரன். படம் ஆரம்பிக்கவும் அவள் அதில் லயித்துப் போனாள்

                                               ————————————————–

நேரம் மாலை ஐந்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆராதனாவும், தமிழ்ச்செல்வனும் அந்த ஸ்டார் ஹோட்டலின் பார்க்கிங்கில் காரை நிறுத்திவிட்டு, தாங்கள் டேபிள் புக் பண்ணி இருந்த ஹாலுக்கு போனார்கள். வண்ண விளக்குகளின் அலங்காரமும், காதை வருடிச் சென்ற மெல்லிய மேலைத்தேய இசையும் அந்த இடம் எத்தனை நவ நாகரீகமானது என்று சொல்லாமல் சொன்னது. ஆங்காங்கே ஒரு சில உல்லாசப் பயணிகளையும் காண முடிந்தது

என்ன ஆரா, இன்னும் ஒருத்தரும் வரல்லை போல இருக்கே?” தமிழ் சொல்லி முடிப்பதற்குள் குந்தவியும், பிரபாகரனும் ஊள்ளே நுழைந்தார்கள். இங்கருந்தே கை காட்டிய ஆராதனா,

அதோ! குந்தவியும், அண்ணாவும் வந்தாச்சு.” என்றார். சற்று நேரத்தில் இளமாறனும், மகேஷும் வர அந்த இடமே களைகட்டியது. மகேஷுக்கு குறையாமல் மாறனும் வம்படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

எங்கப்பா, சுதாவும், உமாவையும் இன்னும் காணலை?” மாறன் கேட்க,

அதானே, காலையிலேயே புறப்பட்டுட்டதா அண்ணா சொன்னானே.” இது மகேஷ்

இவர்கள் இங்கு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அந்த black Audi பார்க்கிங்கில் வந்து நின்றது. அழகோவியமாய் அமர்ந்திருந்தவள் காரை விட்டு இறங்கப் போக, அவள் கை பிடித்து தடுத்தவன், அவள் கன்னத்தில் லேசாக முத்தமிட்டான். அதிர்ச்சியாய் உமா சுற்று முற்றும் பார்க்க,

யாரும் இல்லை, டோன்ட் வொர்ரி.” என்றான். குங்கும நிறப் புடவை அவள் நிறத்திற்கு தூக்கி அடித்தது. கஷ்டப்பட்டு தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்ட சுதாகர், காரை விட்டிறங்கினான். ‘தான் பார்க்க வளரந்த பெண்ணா இவள்!’, என்று அவனால் பிரமிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை

இவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த டேபிளை நோக்கி இவர்கள் போகவும், அத்தனை பேரின் கண்களும் திரும்பிப் பார்த்தது.

அதோ, அண்ணாவும், உமாவும் வந்தாச்சு.” மகேஷ் சொல்லிவிட்டு வெயிட்டரை நோக்கிப் போய் விட்டான். இவர்களை ஜோடியாக பார்த்த மாத்திரத்தில் குந்தவியின் முகம் மலர்ந்து போக, ஆராதனாவின் முகம் கொஞ்சம் யோசனையாக மாறியது

உமா, சாரி புதுசா இருக்கே, இது எப்போ வாங்கினோம்?” அம்மாவாக ஆராதனா கேட்க,

இல்லை அத்தை, அம்மாக்கு கிஃப்ட் வாங்கப் போனோம். அப்போ நான் தான் மதுவை கட்டாயப்படுத்தி இதை எடுத்துக்கச் சொன்னேன்.” உமாவிடம் கேள்வி கேட்க, பதில் சுதாகரனிடம் இருந்து வந்தது. குந்தவி பிரபாகரனின் முகத்தை திரும்பிப் பார்க்க, அவர் கண்ணமர்த்தி சமாதானப் படுத்தினார்.

அண்ணா, ஃபர்ஸ்ட் சாலரி எடுத்தா உமாக்கு மட்டும் தான் கிஃப்ட் வாங்கி குடுப்பயா? அப்போ எங்களுக்கு எல்லாம் ஒன்னும் இல்லையா?” சூழ்நிலை கொஞ்சம் கனமாவதைத் தடுக்க மகேஷ் சட்டென்று கேலியில் இறங்கினான். அவன் நோக்கம் புரிந்ததோ என்னவோ இளமாறனும்,

நல்லா கேளு மகேஷ், சுதா நமக்கெல்லாம் எதுவும் வாங்கிக் குடுக்க மாட்டானாமா?” என்றார்.

மாறன் மாமா, அந்த வழக்கை அப்புறமா பாப்போம். நான் இப்போ உங்க வழக்குக்கு வாறேன்.” எல்லோரும் மகேஷை வியப்பாகப் பார்க்க,

சின்னப் பசங்களோட சகவாசகம் வச்சுக்கக் கூடாதெங்கிறது சரியாத்தான் இருக்கு. எங்கிட்ட என்னப்பா வழக்கு?” என்றார் மாறன் மகேஷைப் பார்த்து.

தமிழ் மாமா, இன்னைக்கு கலெக்டர் ஆஃபிஸிலே ஒரு பெரிய காவியமே ஓடிச்சு.” மகேஷ் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல, மாறன் லேசாக நெளிந்தார்.

இளமாறனும் இன்று அதை லேசாக உணர்ந்திருந்தார். விசாலாட்சியின் பார்வையிலும், பேச்சிலும் இன்று ஒரு உரிமையும், அன்னியோன்யமும் தெரிந்தது. தனது கற்பனையாக இருக்கும் என்று அவர் புறந் தள்ளிய விஷயத்தை, மகேஷ் கண்டு கொண்டிருப்பான் என்று அவர் கிஞ்சித்தும் நினைக்கவில்லை.

என்னாச்சு மகேஷ்?” தமிழ்ச்செல்வன் கேட்க

நீ வேறப்பா, சின்ன பையன் ஏதோ சொல்லுறான். அதைப் போய் விசாரிச்சுக்கிட்டு!” அங்கலாய்த்தார் மாறன்.

சும்மா பேச்சை மாத்தாதீங்க மாமா. இன்னைக்கு அந்த கலெக்டர் உங்களை சைட் அடிக்கலை?” குரலை தாழ்த்தி, ஆனால் தெளிவாகக் கேட்டான் மகேஷ். எல்லோரும் வாய்க்குள் சிரிப்பை அடக்க

ஏம்பா மகேஷ், பெரிய இடத்து வில்லங்கத்தை எதுக்குப்பா இழுக்கிற? இத்தனை வயசுக்கு மேல உம் மாமனுக்கு சைட் ரொம்ப முக்கியமா?” என்றார் மாறன்.

ஏன் மாறன்? அம்மணி இன்னும் மிஸ், நீங்க எலிஜிபிள் பேச்சிலர், அப்புறம் என்ன?” பிரபாகரன் கேட்க,

மச்சான் நீங்களுமா?” முகத்தைப் பாவமாக வைத்துக் கொண்டு கேட்டார் இளமாறன்.

சுதாக்கு பொண்ணு பாக்குற வயசுல, நீங்க எனக்கு ஜோடி சேக்குறீங்களே மச்சான்.”

இல்லாதவங்களுக்குத் தான் தேடனும், இருக்கிறவங்களுக்கு எதுக்கு மாறா தேடனும்?” இது குந்தவி. சற்று நேரம் அந்த இடத்தில் அசாத்திய அமைதி நிலவியது.

தமிழ், குந்தவி கேக்குறேன். உன்னோட பொண்ணை எம் பையனுக்கு குடுப்பியா?” தடாலடியாக கேட்டார் குந்தவி. இப்படி ஒரு தாக்குதலை பிரபாகரனே எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆராதனா ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்க, அவர் கையை மேசைக்குக் கீழே அழுத்திப் பிடித்தார் தமிழ்ச்செல்வன். ‘எதையும் அவசரப்பட்டு சொல்லி விடாதே‘, என்ற சேதி அதில் இருந்தது.

என்ன தமிழ், எதுவும் பேசமாட்டேங்குற? உனக்கு இதுல இஷ்டம் இல்லையா?”

என்ன குந்தவி, இப்படி சட்டுன்னு கேட்டுட்டே?”

ஏன் தமிழ், எப்போ இருந்தாலும் நான் உங்கிட்ட இப்படி கேப்பேன்னு உனக்குத் தெரியாதா? பிடிக்கலைன்னா தாராளமா சொல்லிடு.” குந்தவியின் பேச்சுக்கு தமிழ்ச்செல்வன் பதில் சொல்வதற்கு முன் சீறிப்பாய்ந்து இளமாறனின் குரல்.

பாத்தீங்களா மச்சான் இவ பேசுற பேச்சை! நீங்க இருக்கீங்களேன்னு பாக்கிறேன். இல்லைன்னா நடக்கிறதே வேற.” குந்தவியின் பதிலில் இளமாறன் ஆத்திரப்பட,

பொறுங்க மாறன். ஆராதனா, நீ சொல்லும்மா. குந்தவி கேட்டதுக்கு உன்னோட பதில் என்ன?” சரியான இடத்தில் கேள்வியை வைத்தார் பிரபாகரன். ஆனால் யாரும் எதிர்பாராத விதமாக இருந்தது ஆராதனாவின் பதில்.

அண்ணா, உங்களுக்கு மருமகளா எம் பொண்ணை அனுப்புறதுல எனக்கு எந்த விதமான ஆட்சேபனையும் இல்லை. ஆனா, உங்க வீட்டுல எம் பொண்ணு சந்தோஷமா இருப்பாளா? இதுக்கு இப்போ நீங்க பதில் சொல்லுங்கண்ணா?”

ஆராதனாவின் கேள்வியில் வாயடைத்துப் போனார் பிரபாகரன். இதற்கு என்னவென்று பதில் சொல்ல முடியும். தன் அம்மா அந்தச் சின்னப் பெண்ணை நிம்மதியாக வாழ விடுவாரா? பிரபாகரன் மௌனிக்க,

அண்ணா, நீ கல்யாணம் பண்ணின கையோட தனிக்குடித்தனம் போயிடு. அப்போ எல்லாம் சரியாகிரும்.” மகேஷ் சொல்ல,

ஏன் மகேஷ், கல்யாணம் பண்ணின உடனேயே குடும்பத்தை பிரிச்சிட்டா மகராசின்னு எல்லாரும் எம் பொண்ணைத் திட்டுறதுக்கா?” என்றார் ஆராதனா. மகேஷ் ஏதோ சொல்லப் போக, அவனை இடை மறித்தது சுதாகரனின் குரல்.

அத்தை, சுதாகரன் உங்ககிட்ட நேரடியா கேக்குறேன். மதுவை எனக்குக் கட்டிக் குடுக்க உங்களுக்கு சம்மதமா? இல்லையா?” நேரடியாக ஆராதனாவை நோக்கி வந்தது கேள்விக்கணை. யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. எல்லோரும் ஆராதனாவின் முகத்தைப் பார்த்தபடி இருந்தார்கள். அத்தனை கண்களும் தன்னையே மொய்ப்பதை ஒரு வித சங்கடத்துடன் பார்த்தவர் உமாவைத் திரும்பிப் பார்த்தார். தனக்கு சாதகமாக அம்மாஆம்என்று சொல்லமாட்டாரா என்ற எதிர்பார்ப்பு அந்தக் கண்களில் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. தமிழ்ச்செல்வனை திரும்பிப் பார்க்க, நீ சொல்வதே என் முடிவு, என்பதைப் போல அமைதியாக இருந்தார்

உரிமையா கேக்குற சுதாக்கு இந்த அத்தை இல்லைன்னு சொல்ல மாட்டேன். ஆனா அதே நேரம்…” சற்று இடைவெளி விட்டவர், மீண்டும் தொடர்ந்தார்.

எம் பொண்ணு வாழ்க்கையில, ஆண்டவன் பாதுகாக்கணும், ஏதாவது பிரச்சினை வந்துதுன்னா இதே அத்தை சுதாவோட சட்டையை பிடிக்கவும் தயங்க மாட்டேன்.” ஆணித்தரமாக வந்தது ஆராதனாவின் குரல்.

அதுக்கு அவசியமே இல்லை அத்தை.” சுதாகரனும் உறுதியாகச் சொல்ல,

இல்லைன்னா எனக்கும் சந்தோஷம் தான் சுதா.” அந்தக் குரலில் லேசாக கேலி இழையோடி இருந்ததோ…? அதன் பிறகு அந்த இடமே கல கலப்பாகிப் போனது. சின்னதாக ஆர்டர் பண்ணியிருந்த கேக்கை குந்தவி கட் பண்ண, கேளிக்கை, விருந்து என பொழுது நகர்ந்து போனது.

                                                     —————————————————–

இது மௌனமான நேரம்இள

மனதில் என்ன பாரம்

காரில் மென்மையாக பாடல் ஒலிக்க, அமைதியாக காரை ட்ரைவ் பண்ணிக் கொண்டிருந்தான் சுதாகரன். பக்கத்தில் உமா. ஹாஸ்டலை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது அந்த black Audi. ஹோட்டலில் டின்னரை முடித்துக்கொண்டு எல்லோரும் கிளம்ப, உமாவை ட்ராப் பண்ண வந்திருந்தான் சுதாகரன்

ஹாஸ்டல் நெருங்க நெருங்க உமாவின் முகம் வாடிப் போனது. அவள் முகத்தில் ஒரு கண்ணை வைத்திருந்தவன், காரை ஓர் ஓரமாக நிறுத்தினான். கேள்வியாக உமா பார்க்க,

இப்படி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தா நான் எப்படி திரும்பப் போறது? என்றான். அவன் மார்பில் முகம் புதைத்தவள் லேசாக விம்மினாள்

மது, என்னடா இது? எதுக்கு இந்த அழுகை?” அவளை லேசாக அணைத்தவன், தலையை மெதுவாக தடவிக் கொடுத்தான்.

எனக்கு உங்களை விட்டுட்டு போறது ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு அத்தான்.”

இத்தனை நாளும் இப்படித்தானே மது இருந்திருப்ப, இப்போ கொஞ்ச நாளாத்தானே அத்தானோட சகவாசம்?” அவன் குரலும் கரகரத்தது.

இத்தனை நாளும் எப்படின்னு தெரியலை, ஆனா இனிமேல் முடியும்னு தோணலை அத்தான்.” அவள் சொல்லி முடிக்க, அவன் அணைப்பு இறுகியது.

அத்தான், நான் நைட்ல ஃப்ரீ ஆகிட்டு கால் பண்ணுவேன். எங்கூட பேசுவீங்க இல்லை?”

கண்டிப்பா, ஆமாஇன்னைக்கு சாரி எடுக்கும் போது எதுக்கு உனக்கு பாட்டி ஞாபகம் வந்துது மது?”

என்ன கேள்வி அத்தான் இது? உங்களுக்கு பாட்டி எவ்வளவு முக்கியம்னு எனக்குத் தெரியாதா

ஆனா உனக்கு அவங்களைப் பிடிக்காதே மது?”

பிடிக்காதுன்னு இல்லை அத்தான், எப்பவுமே அப்பாவை, அத்தையை திட்டும் போது ஆத்திரம் வரும். அந்த வீட்டை விட்டு என்னைத் துரத்துறதுலயே குறியா இருப்பாங்களா, அப்போ கோபம் வரும்.”

ம்அவங்க எவ்வளவு துரத்தியும் ஒன்னும் வேலைக்காகலையே மது?” அவன் சிரித்தபடி சொல்ல, அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

ரொம்ப கவலைப்படுற மாதிரி தெரியுது?” என்றாள்.

ம்ரொம்பவே மது.” என்றான் முகத்தை சோகமாக வைத்துக் கொண்டு. அவன் பதிலில் வெகுண்டவள், எட்டி அவன் கன்னத்தை கடித்து வைத்தாள்.

வலிக்குதுடி, இன்னும் இந்த பழக்கத்தை நீ விடலையா மது? சின்னப் பொண்ணா இருக்கும் போதுதான் சட்டுன்னு கடிச்சு வைப்பே, இப்பவுமா?” கன்னத்தைத் தடவிக் கொண்டு அவன் கேட்க,

என் அத்தானை நான் கடிக்க சின்ன பொண்ணா இருந்தா என்ன? பெரிய பொண்ணா இருந்தா என்ன?”

அதானே! நேரமாச்சு, கிளம்பலாமா மது?” சுதா சொல்லவும், அவனை கலவரமாக பார்த்தாள் உமா.

அத்தான், யாராவது ஏதாவது சொன்னாங்கன்னு, என்னை விட்டுட மாட்டீங்களே?” பயத்தை எல்லாம் கண்ணில் தேக்கி அவள் கேட்க, அப்போதுதான் அவளின் மன சஞ்சலம் புரிந்தது சுதாகரனுக்கு. பாட்டி தன்னை அவளிடமிருந்து பிரித்து விடுவார் என்று அவள் பயப்படுகிறாள் என்று புரிந்து போக, அவள் கண்களுக்குள் ஆழமாகப் பார்த்தவன், அவள் இதழ்களில் அழுந்த முத்தமிட்டான்.

பாங்களூர்ல அத்தனை பொண்ணுங்களோட இருந்தப்பவே, உன்னை மறக்காதவன்டி நான். பாட்டி சொல்லியா உன்னை விட்டிருவேன், ம்…?” அவன் கேள்வி கேட்க, ஏதோ யோசனையில் இருந்தாள் உமா.

என்ன யோசனை?”

இல்லைஇன்னும் கொஞ்சம்கருணை காட்டலாம்…” என்றாள் இழுத்தபடி. சுதாகரனுக்கு முதலில் புரியவில்லை. புரிந்த போது வாய் விட்டுச் சிரித்தான். தான், அன்று அவள் முத்தமிட்ட போது சொன்ன வார்த்தைகளை தனக்கு இப்போது அவள் சொல்கிறாள் என்று புரிந்தது. அவனுக்கு புரிந்து விட்டது என்று தெரியவும், வெட்கம் மேலிட அவன் மார்புக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

அடடா! கருணை காட்ட சொல்லிட்டு முகத்தை மறைச்சுக்கிட்டா எப்படி மது?” மேலும் பொங்கிச் சிரித்தவன், அவள் முகத்தை வலுக்கட்டாயமாக உயர்த்தினான். அந்த black Audi ஆனந்த மயமாக நின்றது.

 

 

Nazhuvum Idhayangal 18

பகுதி 18

அடுப்படியில் இருந்து வெளிப்பட்ட மாரீஸ்வரி, இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தவர், ஹர்ஷாவை சந்தேகப் பார்வை பார்த்தப்படி “ப்ரியா என்னமா? என்ன ஆச்சு? ஏன் கண்கலங்குற?” எனக் கேட்க, அவள் பதில் சொல்லாமல் மௌனம் காக்க, “என்ன இந்த பய எதுவும் சொன்னானா?” என மீண்டும் ஹர்ஷாவை முறைக்க முயன்று கொண்டே அவளிடம் கேள்வியைக் கேட்டார்.

அவளோ இல்லை என்பது போல் மறுத்து தலையாட்ட, “பின்ன என்னம்மா ஆச்சு? தல வலிக்குதா?” எனக் கேட்க, என்ன சொல்வது என தவித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு, அவரே ஒரு உபாயம் அவளுக்கு அளிக்கவும், அதன்படியே ஆமென தலையசைத்தாள்.

“ரொம்ப வலிக்குதா கண்ணு…” என வாஞ்சையாய் அவள் தலையை தடவி விட்டவர், “சாப்பிட்டுட்டு தூங்கு கண்ணு. சரியா போகும்… வலி குறைஞ்சிடும்” என அவளுக்கு முதலில் சிற்றுண்டியை வைத்து கொடுத்தார். அதன் பின்னே ஹர்ஷாவுக்கு உணவு அளித்தார்.

“ஹர்ஷா… நீயும் சாப்பிட்டுட்டு போய் ப்ரியாவை தூங்க வை” என உபாயம் அளித்தவரே, குண்டைத் தூக்கி போட, சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த ப்ரியா திடுக்கென நிமிர்ந்தாள்.

ஏனெனில் ப்ரியா, தான் தன் அம்மாவிடமோ அல்லது உதயாவுடனோ படுப்போம் என்று நினைத்திருந்தால், ஆனால் இப்படி தன்னிடம் ஒட்டாமல் இருப்பவனிடம் போய் தன்னைப் பார்த்து கொள்ளுமாறு சொன்னால்… அதுவும் ப்ரியா போன்றவள், திடுக்கிடாமல் இருந்தால் தான் அதிசயம்.

ஹர்ஷா சாப்பிட்டு எழுந்தவுடன், “ப்ரியா வர்றியா? வா போய் படுக்கலாம்” என மிக சாதரணமாய் சகஜமான கணவனாய் கேட்டான். அவனுக்கு ப்ரியாவின் எண்ணம் தெரியாமல் இல்லை. ஏனெனில் ஹர்ஷா முத்துவை பார்க்காமல், அவள் மீது வஞ்சம் கொள்ளாமல், இன்னும் பழைய ஹர்ஷாவாகவே இருந்திருந்தால், அவனும் இதையே தான் யோசித்து, அவனே ப்ரியாவின் அம்மாவிடம் போய் அவளை ஒப்படைத்திருப்பான்.

ஆனால் இப்பொழுது புதிய ஹர்ஷாவாய், ஒப்பனை செய்த அவதார புருஷனாய் இருப்பதால், அவளிடம் “இன்னும் அம்மாட்ட போய் படுக்க, நீ என்ன சின்னப் பிள்ளையா?” என அவளுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு குரலை தாழ்த்திக் கேட்டான்.

ப்ரியா இதற்கும் கண்ணை அகட்டி அவனை ஆச்சரியப் பார்வை பார்க்கவும், அவனோ ரொம்பவும் நிதானமாய் கண்ணடித்தான். ப்ரியாவிற்கு மயக்கமே வந்து விடும் போல் இருந்தது. ‘இது நிஜம் தானா? இல்லை என் மண்டையில் அடிப்பட்டதால் ஏதேனும் கோளாறு ஏற்பட்டு, என் கண்ணுக்கு தான் அப்படி தோன்றுகிறதோ?’ என குழம்பி தான் போனாள்.

“என்ன ப்ரியா யோசனை? வா போகலாம்” என அவளின் முழங்கையைப் பற்ற நெருங்கினான் ஹர்ஷா. அவளோ அனிச்சை செயலாய் சட்டென விலகி, அவன் பின்னே நகர்ந்து, போகலாம் என்பது போல் தலையசைத்தாள்.

அவன் பின்னே சென்றாலும், அவளுள் ஆயிரம் கேள்விகள் அதிவேகமாய் முளைத்து கொண்டிருந்தன. அப்போது இவர்கள் செல்லும் வழியில் நவீனும், விபினும் ஓடிக் கொண்டு வர, ப்ரியா நினைவுலக்த்திற்கு வந்து, “டேய்… குட்டீஸ் எங்கடாமா போறீங்க? தூங்கலையா? வாங்க தூங்க போகலாம்” என அவர்களில் ஒருவனைப் பற்றி நிறுத்தி, தூக்க போனாள்.

ஆனால் அவள் செயலை அந்த வாண்டு தடுப்பதற்குள், “ஏய் ப்ரியா கொஞ்ச நாளைக்கு இப்படி குனிஞ்சு பசங்கள எல்லாம் தூக்காத. முத ஒரு வாரம் நல்லா ரெஸ்ட் எடு.” என வாண்டுகளின் தந்தையே தடுக்க, அதற்கு பதில் அளிப்பது போல், லொக் லொக்கென இருமிய கார்த்தி, ‘யெப்பா… சாமீ… உலக மகா நடிப்புடா சாமீ…’ என நினைத்தப்படி, அவனைப் பார்த்து கொண்டே தன் தலையை தட்டினான்.

அவனின் எண்ணம் ஹர்ஷாவுக்கு புரிய, “டேய்… தண்ணிய குடி… தண்ணிய குடி” என அழுத்தமாய் கூற, “வேணாம்டா சாமீ… நா எங்க வீட்டுலேயே போய் குடிச்சுக்குறேன்” என கூறியவாறே, எழுந்து மற்றவர்களிடம் விடைபெறாமலே சென்று விட்டான்.

அவன் சொல்லிக் கொள்ளாமல் போவதை, வெளியே காற்றாட அமர்ந்திருந்த கணேசன் ஒரு தினுசாய் பார்க்க, “லூசுப்பய இவேன் எப்பவும் இப்படி தான்… கொஞ்சம் அரவேக்காடு” என கணேசனின் எண்ணம் புரிந்து ரமணன் பதில் அளித்தார்.

அவரின் பதிலில் வெளியேறிய கார்த்தி திரும்பி பார்த்து, ‘சொல்லுங்க சொல்லுங்க… ஏன் சொல்ல மாட்டீங்க? உங்க பையனோட சேர்ந்தவனுக்கு எல்லாம் இதான் கதி’ என எண்ணியபடி, அவரை கடைக்கண்களால் ஏற இறங்க பார்த்து விட்டு சென்றான்.

“ஏய் என்னடா பார்வை?” என தன் தோளில் இருந்த துண்டை அவன் பக்கம் ஒரு வீசு வீசினார் ரமணன். “வேணா… கல்ல விட்டு எறிஞ்சிருவேன்” என அவன் தன் ஆள்காட்டி விரலை ஆட்டிச் சொல்ல, அருகில் இருந்த கணேசன் சிரிக்க, “ஏலேய்… இங்க வாடா… என்னடா ஆச்சு உனக்கு? சாப்பிட்டியாடா” என விசாரிக்க, “உம்ம்ம்… ம்ம்ம்” என வாயை சுழித்து விட்டு “எங்க வீட்டுக்கு போயே… சாப்பிட்டுக்குறேன்” என சென்று விட்டான்.

இங்கு மேலே அறைக்குள் வந்த ப்ரியாவுக்கு, ராஜ உபச்சாரம் செய்தான் ஹர்ஷா. அவளை கட்டிலில் அமர செய்து, மருந்து உறையை பிரித்து, நிறைய மாத்திரைகளுக்கு மத்தியில் இரவு உட்கொள்ள வேண்டிய மாத்திரையை கவனமாய் தனியே எடுத்து, பிரித்து அவள் கைகளில் கொடுத்து, தண்ணீர் குவளையையும் எடுத்து வந்து அவளிடம் நீட்டினான்.

இதற்கு மேல், ப்ரியாவிற்கு எப்படி இருந்தது என கேட்கவா வேண்டும்? அவள் கனவுலகத்தில்… இல்லை இல்லை அவனுடன் காதல் உலகத்தில் கைகோர்த்து ஒரு ஜோடிப் பாடலே பாடி முடித்திருப்பாள். ப்ரியாவிற்கு அவனின் செயல் இன்ப அதிர்வுகளை அவளுள் நிமிடத்திற்கு நிமிடம் அல்ல, நொடிக்கு நொடி அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தது.

அடுத்து அவன் என்ன செய்ய காத்திருக்க போகிறானோ? என இன்பமான பதற்றம் ஏற்பட, அவன் கண்ணோடு தன் கண்களை கலக்க விட்டாள். அவனோ தன் கைகளை அவளின் இரு தோள்களுக்கு கொண்டு செல்ல… ப்ரியாவோ அவன் செய்கையில் இதயம் படபடத்தாலும், அவனின் முகத்தில் பதித்த தன் பார்வையை அவள் விலக்கிக் கொள்ளவில்லை.

ஹர்ஷாவோ சாதாரணமாய் அவளை தொட்டு பேசி, உரிமையாய் அதட்டினாலும், இப்போது அவள் பார்க்கும் பார்வைக்கு பதில் கொடுக்க முடியாமல்… அப்பார்வையின் மொழியும்… எதிர்பார்ப்பும்… நோக்கமும்… புரிந்தாலும், ஏதோ ஒன்று அவனைத் தடுக்க, கைகளை அவளின் தோள் வரை கொண்டு சென்றவனால், மேற்கொண்டு அவளைத் தொட முடியவில்லை.

அதனால் சட்டென கைகளை இழுத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தவன், அவளின் முகம் பார்த்து என்ன சொல்வது என புரியாமல், தடுமாறினான். ஆனால் அவளைப் படுக்க வைக்க தானே முயன்று கொண்டிருந்தோம் என்பது நியாபகம் வர, “படு ப்ரியா” என அன்பாய் கட்டளையிட்டான்.

அவளும் அவனின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்கு முன், தோள் வரை வந்த கைகள் ஏன் தொடாமல் விட்டு செல்கிறது? என ஒரு வினா பார்வைப் பார்த்தப்படியே படுத்துக் கொண்டாள். ஏற்கனவே அவளின் பார்வையில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தவன், அவளின் இந்த வினா பார்வைக்கு விடை தெரியாமல் இல்லை… ஆனால் விடைக் கொடுக்க முடியாமல் திக்கி தான் போனான்.

ப்ரியா போன்ற சாதுவை, காதல் எனும் போர்வையில் அழகாய் மடக்கி, அடக்கி விடலாம் என அசால்ட்டாய் எண்ணியிருந்தான். ஆனால் இப்போதோ, அவளின் காதல் போர்வைக்குள்… உள்ளே செல்லவும் முடியாமல், வெளியே அவளின் பார்வை தீட்சண்யத்தை தாங்கவும் முடியாமல், கட்டிலின் மறுபக்கம் அமர்ந்து தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தான்.

நெடுநேரமாகியும் அவன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டவள், “என்னங்க… தூங்கலையா?” எனக் கேட்டாள். அப்போது தான் சிந்தனையில் இருந்து கலைந்தவன், “ம்ம்???” எனக் கேள்வி கேட்டான்.

“இல்ல… தூங்கலையான்னு கேட்டேன். ரொம்ப நேரமா உட்கார்ந்து இருக்கீங்களே…” எனக் கூற, “ம்ம்… படுக்கணும்” என சொல்லியப்படியே படுத்தான்.

முதலில் நேராக படுத்திருந்தவன், பின் மெல்ல ப்ரியா பக்கம் பார்த்தவாறு திரும்பி ஒருக்களித்து படுத்தான். தோள் வரை போர்த்தி படுத்திருந்த ப்ரியாவை கீழிருந்து மேல் வரை பார்வையாலேயே முன்னேறி அங்குலம் அங்குலமாய் அளந்து கொண்டிருந்தவன், அவளின் முகத்தில் மையமிட்டு கொண்டான்.

‘இவளை ரொம்ப சாதாரணமாய் எண்ணி விட்டோமோ? இவளின் ஒரு சொக்கு பார்வைக்கே தடுமாறி போகிறோமே… இவளை நாம் ஆள நினைப்பது தவறோ? இவளிடம் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறதோ?’ என ப்ரியாவைப் பற்றியே எண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.

உறக்கம் கலைந்த ப்ரியா, திடீரென கண் விழித்தவள், தன் கணவன் தன்னை உற்று நோக்குவதைக் கண்டு, புருவத்தை உயர்த்தி, தலையை லேசாய் மேல்நோக்கி ஆட்டி, கண்களாலேயே என்னவென்று கேள்வி கேட்டாள்.

அவனோ ஒன்றுமில்லை என்று வேகமாய் என்பதை விட அவசரமாய் தலையை மறுத்து இடவலமாய் லேசாக ஆட்டினான்.

அதைக் கண்ட ப்ரியாவுக்கு சிரிப்பு வர, அதை மனதுக்குள் அடக்கினாள். ஆனாலும் துளிர் விடும் விதை போல, அகத்துள் வந்த சிரிப்பு முகத்திலும் துளிர் விட… அதை வாட விடாமலே, மீண்டும் புருவத்தை சுருக்கி ‘அப்புறம் ஏன் தூங்கவில்லை?’ என மொழியாமல், கண்களை மூடி திறந்து கேட்டாள்.

அவனோ இதற்கு என்ன பதில் சொல்வது என தெரியாமல், முகவாயை உயர்த்தி, இதழ்களை லேசாக பிதுக்கி யோசிப்பவன் போல பாவனை செய்து, பின் அவளைப் போலவே கண்களை மூடி திறந்து, இரு தோள்களையும் லேசாய் உயர்த்தி இறக்கினான்.

இதற்கு என்ன அர்த்தமென்றால், ‘தூக்கம் வரவில்லை அதனால் தூங்கவில்லை’ என்று அர்த்தமாம். ஆனால் இதை சரியாக புரிந்து கொண்ட ப்ரியா, ஏதோ யோசனையை கண்டுப்பிடிப்பவள் போல், நாடியில் ஆள் காட்டி விரலை வைத்து, நாடியை மூன்று முறை தட்டி, பின் ஏதோ யோசனை வந்தவள் போல், கண்களை அகட்டி, அந்த விரலை தூக்கி தன் நெஞ்சில் வைத்து, பின் வாயில் வைத்து… பின் அவனை நோக்கி நீட்டினாள்.

அதற்கோ அவன் தன் இரு கைகளையும் குவித்து, கும்பிட்டு… அப்படியே ஒன்று சேர்ந்த அந்த இரு கைகளையும் தன் முகத்திற்கு அடியில் வைத்து கண்களை இறுக மூடி, நிஜமாகாவே உறங்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

ஆனால் இப்பொழுதோ ப்ரியாவிற்கு தான் உறக்கம் வராமல், வார்த்தைகள் அற்ற சம்பாஷணையை… மொழி பெயர்க்கப்படாத அன்பை… வசனமே கலக்காத காதலை… ஆம்… காதல் தான்… இது ஒரு ஆரோக்கியமான காதலுக்கு… அன்புக்கு… ஆரம்ப புள்ளி என எண்ணி மகிழ்ந்தாள்..

மேலும், அவள் கடைசியாய் ‘நீங்க தூங்க, நான் வேணா பாடவா?’ என கேட்க, அதற்கு அவன் ‘ஆளை விடு தாயே நானே தூங்குறேன்’ என சொல்லாமல் சொன்னதை, அவனின் முகபாவத்தை எண்ணி… மனதிற்குள்ளே ரசித்து ரசித்து மகிழ்ந்தாள். அதன் வெளிப்பாடாய் அவள் முகம் மலர்ந்தார் போல் புன்னைகையுடனே காணப்பட, அப்படியே கண்ணும் அயர்ந்தாள்.

இந்த முக மலர்ச்சி மீண்டும் மீண்டும் மலருமா? இல்லை மலராமல் வாடிப் போகுமா என்பதை ஹர்ஷா தான் சொல்ல வேண்டும்.

மறுநாள், ப்ரியாவின் பெற்றோர் மற்றும் உறவுகள் எல்லோருக்கும், காலை உணவு மதிய உணவு என தடபுடல் விருந்தாக இல்லாவிட்டாலும், ஏதோ இரண்டு வகை காய்கறியோடு, அப்பளம், பாயசம் என ஹர்ஷாவின் அன்னையும் அண்ணியும் அசத்த… அதற்கே அனைவருக்கும் ஒரு ஒரு வேலையாய் பொழுதுகள் எல்லாம் சரியாய் போக… மிச்சம் இருந்த மாலை பொழுதில் ப்ரியா வீட்டினர் கிளம்பி, மனமில்லாமல் பிரியாவிடைப் பெற்று சென்றனர்.

ஆகமொத்தம் அன்றைய பொழுது இனிமையாய் கழிய, இரவு உணவிற்கு பின், ஹர்ஷா பின்னேயே சென்ற ப்ரியாவின் மனதில், நேற்றைய இரவின் சாயல் பதிய, அது அப்படியே அவள் முகத்தில் தானாக புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டது.

இதை எதையும் அறியாத ஹர்ஷா… நேற்று நடந்த இனிய சம்பவங்களை மறந்தவனாய்… மறதி மன்னனாய்… இல்லை… அவ்வாறு அல்ல… அதை நியாபகத்தில் கொள்ளாமல், வேறொன்றை நியாபகமாய் கொண்டதால், அறைக்குள் நுழைந்ததும் கட்டிலுக்கு சென்று ஒரு பக்கமாய் ஒருக்களித்து படுத்து கொண்டான்.

ஏனெனில் அவனின் கோபத்திற்கு… அவள் தன்னை பேசியதற்கு… பதிலடியாய்  நேற்று அவளை தொட்டு ஆள நினைத்தான். ஆனால் அவளே தன்னை ஆட்டுவிப்பவளாய் மாறுவாள் என அவன் எண்ணி பார்க்கவும் இல்லை. தான் அவள் முன்… அவளின் கண் பார்வைக்கு முன்… இவ்வளவு பலவீனமானவனாய் மாறுவோம் என அவன் எதிர்ப்பார்க்கவும் இல்லை.

இவ்வாறு ஹர்ஷா எண்ணி, வேக வேகமாய் அவள் தன்னை ஆட்டுவிக்கும் முன் உறங்கி விட, இங்கு ப்ரியாவோ ‘சே! என்ன இன்று வந்ததும் தூங்கி விட்டார். நேற்று போல் மருந்து மாத்திரை எல்லாம் எடுத்து கொடுக்கவில்லை. இப்படி கண்டும் காணாமல் உறங்கி விட்டார். அப்படி என்றால் எல்லாம் ஒரு நாளைக்கு தானா??? இல்லை நேற்று நம் வீட்டினர் இருந்ததால்… நடித்தானா???’ என குழப்பத்தில் இருந்தவள், அவன் நடித்தானோ என எண்ணும் போதே தானாகவே மரியாதையை சுருக்கி விட்டாள் போலும்.

“ம்ஹும்…” என பெருமூச்சு விட்டவள், மாத்திரையை விழுங்கி உறங்க சென்றாள். மறுநாள் வெள்ளிக்கிழமை, ஹர்ஷா அலுவலகம் சென்று விட்டு வர, மாலை டிபன் காபியோடு வந்த மாரீஸ்வரி, “ஹர்ஷா நாளைக்கு நாங்க எல்லோரும் நம்ம கோவிலுக்கு போய், சாமி கும்பிட்டுட்டு நந்தாவோட நேர்த்திக்கடன்ன முடிச்சிட்டு வாரோம் டா” எனக் கூற, “நாங்கன்னா… அப்போ நான்??? நா வரக்கூடாதா?” என சிறிது சலிப்பாய் கேட்டான்.

“அப்படி இல்லடா… இப்போ தான் ப்ரியா சரியாகிட்டு வர்றா… அதனால அந்தப் புள்ளைய அலைய வைக்க வேணாம்னு நினைச்சேன்… நீயும் அந்தப் புள்ளையும் வீட்டுல இருங்க. நான் இந்தப் புள்ளைங்கள கைல பிடிச்சுக்கிட்டுப் போறேன்” என அவனுக்கு பேச இடம் கொடாமல் அவரே மடமடவென முடிவெடுத்தார்.

“ம்ம்… ஹும்…. சரிமா… கூட்டிட்டு போயிட்டு வா. பத்திரமா பார்த்துக்கோ மா.” என அவருக்கே அவன் அறிவுறுத்த, “டேய்… நான் உனக்கு அம்மா டா” என அவர் கூற, “ஆனா நான் அவனுங்களுக்கு அப்பா மா. அவனுங்களப் பற்றி எனக்கு தான் தெரியும்” எனத் தெளிவாய் பதில் அளித்தான்.

“சரிடா சாமி… பாத்திரமாவே பார்த்துக்கிறேன். அப்படியே நாளான்னிக்கு லீவு தான… அப்படியே அந்தப் பக்கமா… கும்பகோணம் கோவில் எல்லாம் பார்த்துட்டு வரலாம்னு இருக்கோம்” என ஒரு வழியாய் முழுவதுமாய் சொல்லி முடிக்க… “என்ன ரெண்டு நாள் போறீங்களா?” என ஹர்ஷா லேசாய் திடுக்கிட, “அக்கா… டூர் போறீங்களா… ரெண்டு நாளா??? அக்கா அக்கா நானும் வர்றேன்… அத்தைக்கிட்ட சொல்லுங்கக்கா… ப்ளீஸ்…” என சிறு குழந்தையாய் மாறி, ஹர்ஷாவின் அண்ணி கமலாவின் காதோரமாய் கெஞ்ச ஆரம்பித்திருந்தாள் ப்ரியா.

கமலாவோ ‘விபின் நவீன் தான் சிறு பிள்ளை என நினைத்தால், இவள் அவர்களை விட சிறு பிள்ளையாய் இருப்பாள் போலவே! கடவுளே!’ என நினைத்து, “இல்ல ப்ரியா… அது வந்து… ம்ம்ம்…” என முடிக்கும் முன்னேரே ப்ரியா, “அக்கா… ப்ளீஸ் கா… எனக்கு ஒன்னும் இல்ல… எல்லாம் சரியா போச்சு” என தன் நெற்றி காயத்தை துடைத்து காண்பித்தாள்.

‘சரியா போச்சுன்னு தான் தெரியுமே, அதனால தான நானும் அத்தையும் உங்க ரெண்டு பேரையும் தனியா விட்டுட்டு போனாலாவது… ஏதாவது வொர்க் அவுட் ஆகும்னு நினைச்சோம்’ என மனதில் தாங்கள் போட்ட திட்டத்தை நினைத்து, அதற்கு சாதகமாய் அமையுமாறு பேச ஆரம்பித்தாள்.

“ம்ச்சு… என்ன ப்ரியா சின்னக் குழந்த மாதிரி பேசுற, டூர் எங்க போக போகுது, நாம நினைச்சா இன்னொரு நாள் வேற டூர் தாராளமா போகலாம். இப்போ உன் உடம்பு தான் முக்கியம். டாக்டர் உன்ன அலைய வைக்க கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கார்.” என அறிவுறுத்தினாள்.

“ஆமா, அவருக்கு என்ன வேலை? அவருன்னு இல்ல எல்லா டாக்டர்களும் இப்படி தான் சொல்லுவாங்க. என்ன தனியா விட்டுட்டு போகாதீங்க கா” என மீண்டும் தர்க்கம் செய்ய ஆரம்பிக்க, அதனால் எல்லோரது கவனமும் அவள் பக்கம் திரும்ப, “ஏன் ஈஸ்வரி… ப்ரியா தான் ஆசைப்படுதே… கூட்டிட்டு தான் போவோமே” என ரமணன் அவளுக்கு சிபாரிசு செய்ய, “ஆமா மா, நீ வேணா ப்ரியாவ கூட்டிட்டு போயேன். அவ தான் ஆசப்படுறாளா” என ஹர்ஷாவும் கூறினான்.

‘ஈஸ்வரா… நா பெத்தது தான் ஒன்னும் புரியாம இருக்குன்னா… எனக்கு வாச்சதும் புரியாம பேசுதே’ என ரமணனுக்கு ஒரு வசைப் பாடு மனதிற்குள் பாடியவர், “நீங்க சும்மா இருங்க… அவள என்ன தனியாவா விட்டுட்டு போறோம், கூட தான் ஹர்ஷா இருக்கான்ல, அந்தப் புள்ளையே இப்ப தான் தேறிட்டு வருது, அதுக்குள்ள அங்க இங்கன்னு அலைகழிக்க சொல்றீங்க. இங்க பாரு ப்ரியா… அத்த என்ன சொன்னாலும் சரின்னு கேட்டுப் பழகு. உங்கம்மா அப்படி தான சொல்லிட்டு போனாங்க” என ரமணனுக்கு பதில் அளித்து விட்டு, ப்ரியாவிடம் சிறிது கடினமாய் மொழிந்தார்.

அதிலேயே முகத்தைச் சுருக்கி கொண்டு சரியென தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். ஏனெனில் என்றுமே தனக்கு பக்கபலமாய் பேசும் அத்தை, இப்போது தனக்கு சாதகமாய் இல்லாவிட்டாலும், ஏதோ அறிவுறுத்தினால் கேட்டு தானே ஆக வேண்டும். அது தான் முறையும் கூட… அதை மீறினால், அவர்களை அவமானப்படுத்தியதாய் ஆகும். அதனால் மௌனமாய் சம்மதித்து விட்டாள்.

அன்று இரவே, மாரீஸ்வரியும், கமலாவும் மறுநாள் பயணத்திற்கு தேவையான உணவை தயார் செய்தனர். அவர்களுக்கு ப்ரியா உதவி செய்தாள். ஏனெனில் குழந்தைகளை கையில் அழைத்து செல்லும் போது வெளி இடங்களில் உணவு வாங்கி உண்பதை விட, ஆறி போனாலும், வீட்டு உணவே சிறந்தது என நம்பினர்.

ஏனோ ப்ரியாவிற்கு தான் மனமே ஒட்டவில்லை. கமலா கூட அவளிடம் “ப்ரியா நல்ல சான்ஸ்… யூஸ் பண்ணிக்கோ. என்ன எல்லாம் இப்படி என் வீட்டுக்காரரோட தனியா விட மாட்டாங்களான்னு நினைக்கிறேன்… நீ என்னடான்னா எதையும் புரிஞ்சுக்காம லூசு மாதிரி பேசுற… போ போய் ஒழுங்கா உன் புருஷனோடு டூயட் பாட பாட்ட செலக்ட் பண்ணி வை. போ… போ…” என அவளை விரட்டி விட்டாலும், தாங்கள் ஏன் அவர்களை தனியே விட்டு செல்கிறோம் என்பதை இலைமறைகாயாக அல்லாமல் நேரடியாக சிதறு தேங்காயாகவே போட்டு உடைத்திருந்தாள் கமலா.

அப்படி உணர்த்தியும் கூட, ஏதோ அவளை மட்டும் தனியே விட்டு செல்லும் உணர்வு மனதில் அடிக்கடி ஏற்பட்டது. அதற்கு காரணம் ஹர்ஷாவின் நடவடிக்கை தான். ஏனெனில் அவள் மருத்துவமனை விட்டு வீட்டிற்கு வந்த நாளன்று இரவு காதல் கணவனாய், எல்லா உபசரனையும் செய்தானே தவிர மறுநாள் இருந்து மீண்டும் பழைய ஹர்ஷாவாய் மாறவில்லை தான், ஆயினும் முதல் நாள் போல் அவன் நெருங்கவும் இல்லை.

இதற்கு முன் என்றால், இவன் இப்படி தான்… இது தானே அவனது வாடிக்கை என எண்ணி விட்டிருப்பாள். ஆனால் இப்போதோ அவனுள்ளும் காதல்??? சரி காதலோ பரிவோ ஏதோ ஒன்று தோன்றியதே தன் மீது… எதுவும் தோன்றாமல் இருப்பதற்கு ஏதோ ஒன்று தோன்றி, பாறையாய் இருந்தவன், பனியாய் உருக தொடங்கியிருக்கானே என எண்ணி மகிழ்ந்திருந்தாள்.

ஆனால் அதுவும் கனவோ என்பது போல் அவன் நடந்து கொள்ளும் விதம் அவளை யோசிக்க வைக்க… ஏற்கனவே அடிப்பட்ட தலையாதலால்… ரொம்பவும் குழம்பி சோர்ந்து தான் போனாள்.

மறுநாளும் விடிந்து, எல்லோரும் கோவிலுக்கு சென்று விட, ஹர்ஷாவும் அலுவலகம் சென்று விட, வீட்டில் ப்ரியா மட்டும் தனித்திருந்தாள். அவர்கள் வீடு ரொம்பவும் பெரிய வீடில்லை தான், ஆனால் ப்ரியாவிற்கு அந்த அடக்கமான சின்ன வீட்டில் கூட தனித்திருப்பது, ஏதோ பெரிய வனாந்தரத்தில் தனித்து இருப்பது போல் தோன்றியது.

ஹும்… அந்த சீதா தேவிக்கு கூட அசோக வனத்தில் துணைக்கு இரு பூதகணங்கள் இருந்தார்கள். ஆனால் நம் ப்ரியாவிற்கு அவர்கள் கூட இல்லாமல் தனியே இருக்க… ரொம்பவும் பொழுது என்ன நொடி கூட நகராமல் சேட்டை செய்கிறதோ என எண்ண தோன்றியது. அதனால் அவற்றை அடக்குவதற்கு, தொலைக்காட்சியை துணைக்கு வைத்து கொண்டாள்.

மதியம் உணவு உண்ட பின்னும், தொலைக்காட்சியே துணையாய் இருக்க, சிறிது கடுப்பானாள். அது ஏனெனில் அலுவலகம் சென்ற கணவன், கிடைக்கும் நேரத்தில் தன் மனைவியிடம் காதல் பொங்க பேச வேண்டாம், ஆனால் தனியாய் இருக்கிறாளே என எண்ணி கூடவா பேசக் கூடாது என கடுப்பாகும் போதே அவள் அலைப்பேசி அழைக்க, ‘ஒரு வேளை நம் மனதின் குரல் (குமுறல்) நம் ஞானசூன்யத்திற்கு தான் எட்டி விட்டதோ’  என எண்ணி மகிழ்வோடு அலைப்பேசிக்கு கைக் கொடுக்க, ஆனால் அதுவோ அவளை கை விட்டு விட்டது.

ஆம், அதில் அழைத்தது கமலா. மதியம் சாப்பிட்டாளா? மாத்திரை போட்டாளா? என அவளும், மாரீஸ்வரியும் கேட்டு நலம் விசாரிக்க, பின் குசுறாய் கமலா “என்ன ப்ரியா பாட்டு செலக்ட் பண்ணிட்டியா” என அவளின் குமுறலை மேலும் பொங்க வைத்து விட்டாள்.

அதனால் தான் அதே கடுப்போடு ரிமோட்டை வைத்து தொலைக்காட்சிகளை நகர்த்த தொடங்கினாள். அப்படி நகர்த்தியதில் பாட்டுச் சேனல் வர, ஏற்கனவே  கடுப்பாகி கடுப்பாகி களைத்துப் போன ப்ரியாவிற்கு அந்தப் பாடல் இதமாய் இருக்க, அப்படியே விட்டு விட்டாள். சிறிது நேரத்தில் கண் சொருகி, அமர்ந்திருந்த மெத்திருக்கையிலேயே காலை நீட்டி, படுத்து உறங்கிப் போனாள்.

மதியம் மாலையாகி, மாலையும் மயங்க தொடங்கிற்று. ஆனால் உறங்கிய ப்ரியாவும் எழவில்லை. அலுவலகம் சென்ற ஹர்ஷாவும் அலுவல் முடிந்த பின்னும், எழ மனமில்லாமல் இல்லை, யாருமற்ற தனிமையில் எப்படி ப்ரியாவை எதிர்நோக்குவது என்ற பயத்தில்… ஆம், பயம் தான், எங்கே அவள் தன்னை காதல் செய்ய வைத்து விடுவாளோ? என்ற பயம் தான் அவனை வீட்டிற்கு செல்ல விடாமல் தடுத்தது.

சரி வீட்டிற்கு போக வேண்டாம், ஆனால் அலுவலகத்தை விட்டு செல்ல தானே வேண்டும், அதற்கு சரியாய் பல்லியும் உச்சுக் கொட்ட, அலுவலகப் பையனும், “சார்… எதுவும் வேளை இருக்கா? பூட்டுற நேரமாச்சு…” என தலையைச் சொரிந்தப் படி, பணிவன்புடன் கேட்டான்.

“இல்லப்பா… இந்தா… கிளம்பிட்டேன்” எனக் கூறியப்படி தனது பையை எடுத்து தோளில் மாட்டிக் கொண்டான். ‘ம்ம்ம்… பேசாமல் கார்த்தி வீட்டிற்கு செல்லலாமா? அங்கு சென்றால், அவன் காரணம் கேட்டு… அதை நாம் சொல்ல… “ச்சீ… த்தூ… வேணா டா எனக்கு வாய்ல ஏதாவது அசிங்கமா வந்துடும்.” என கார்த்தி ஹர்ஷாவின் மனத்திரையில் காரி உமிழ்ந்தான். ஹுஹும் வேண்டாம் நமக்கு இந்த அசிங்கம். பேசாமல் வீட்டிற்கே செல்லலாம்’ என முடிவெடுத்து வீட்டிற்கு செல்ல, வழியில் பெருமாள் கோவில் கண்ணில் பட, சட்டென கைகள் தானாய் வண்டியை நிறுத்தி, கால்கள் கோவிலை நோக்கி சென்றது.

கோவிலுக்கு சென்று சாமி தரிசனம் செய்தும், இருட்ட தொடங்கியும் ஹர்ஷாவிற்கு நேரம் நகராமல் இருப்பதாக தோன்றியது. இவன் இன்றைக்குள் வீடு சென்று சேர மாட்டான் போல என கடவுள் எண்ணினார் போலும். அதனால் உடனடியாய் ஒரு மின்னல் கீற்றை அனுப்பி, அதன் பின்னேயே ஒரு இடியையும் இறக்கி விட்டார்.

இதற்கு மேலும் இங்கிருந்தால், மழை வந்து விடும், பிறகு நம் வண்டி மக்கர் செய்து விடும் என அஞ்சி எழுந்து வீட்டிற்கு விரைந்தான் ஹர்ஷா. ஆனால் அதற்குள் எட்டு பத்து மின்னல்களும், அதனை தொடர்ந்து இடியும் பலமாய் முழங்கி மழை பொழிய ஆரம்பித்து விட்டது.

அங்கு வீட்டில் இருந்த ப்ரியாவும், இடியின் சத்தத்தில் கண்களை சுருக்கி திறக்க, ஆனால் ஒரே இருட்டாய், தொலைக்காட்சியின் வெளிச்சம் மட்டும் வீட்டை நிரப்பியது. முதலில் ப்ரியாவிற்கு எங்கு இருக்கிறோம்? ஏன் இவ்வளவு இருட்டு? என ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

பின் மெல்ல… மெல்ல… நிதானம் வந்து சுற்றுப்புறம் புரிவதற்குள் மீண்டும் இடி முழங்க பயந்தே போனாள் ப்ரியா. மேலும் அவள் பின்னிருந்து ஏதோ ஒரு உருவம் தன்னை அணைக்கவும், அவள் உயிர் வரை பயம் ஊடுருவ… “ஆஆஆவ்வ்….. ஆஆஆவ்வ்…” எனக் கத்தியே விட்டாள்.

இதயம் நழுவும்….

 

 

 

 

 

 

 

 

tik 16

இரவு வெகு நேரம்… மடிக்கணினியையே குடைந்து கொண்டிருந்தான் ஆதி…  அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த மல்லி… எப்பொழுது தூங்கினாளோ… அதிகாலை வழக்கம் போல் கண்விழித்து… தயாராகி கீழே வர…

வரதன்… நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்லாமல்… அங்கே உட்கார்ந்திருந்தார்…

அவருக்குக் காபி கலந்து எடுத்துவந்தவள்… அதை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டு… “ஏன் மாமா! வாக்கிங் போகலையா?” என்று கேட்க…

“இல்லைமா! ராஜா விடியற்காலையிலேயே… கிளம்பிட்டான் இல்லையா!! அதனால்… தனியாகப் போகக் கொஞ்சம் சோம்பலாக, இருந்ததால நான்  போகலை…” என அவர் பதில் கொடுக்க…

அவன் கிளம்பிப் போனதைக் கூட அறியாமல் தூங்கிய தனது கவனமின்மையை நினைத்து கொஞ்சம் சங்கடமாகப் போனது மல்லிக்கு…

“என்ன மாமா… அவர் விடியற்காலையிலேயே கிளம்பி போயிட்டாரா?” என்ற அவளது குரல்… தெளிவில்லாமல் ஒலிக்க…

“இதற்குப்போய் ஏன்மா… இவ்வளவு… தயங்கற? உன்னை டிஸ்டர்ப் செய்ய வேண்டாம்னு… சொல்லாமல் போயிருப்பான்…  அவன் எப்பவுமே இப்படித்தான்மா” என்றவர்…

“அவன்… டெல்லிக்கு… எதோ அவசர வேலையாக போயிருக்கான்மா… சாயங்காலமே வந்திடுவான்…” என முடித்தார் வரதன்.

பிறகு பூஜை அறை நோக்கிப்போனவள்… சுத்தம் செய்து… படங்களுக்குப் பூக்கள் வைத்து… விளக்கேற்றிவிட்டு… பிறகு தங்கள் அறைக்கு வந்தாள்… அவளது கைப்பேசி அலறிக்கொண்டிருந்து…

எடுத்துப் பார்க்க… ஆதிதான் அழைத்திருந்தான்…

அதை உயிர்ப்பித்து, அவள்… காதில் வைக்க… சூடாகவே வந்தன அவனது வார்த்தைகள். 

“போனை எடுக்க ஏன் இவ்வளவு நேரம்?” என அவன் கேட்க…

“இல்ல… நான் கீழே போயிருந்தேன்… போனை… நம்ம ரூம்லயே வெச்சிட்டேன்… சாரி!” என அவள் பதில் சொல்ல…

“இனிமேல்… போனை கைலையே… வைத்துக்கொள்… நான் கால் பண்ணா… உடனே எடுக்கணும்… என்ன!!!” கட்டளையாகவேச் சொன்னான் ஆதி…

அவளுக்குத்தான் அவன் சொன்ன விதம் கோவத்தை வரவழைக்க… ‘உம்’ என்று முகத்தை வைத்துக்கொண்டு  “ம்!” என்றாள் மல்லி…

“உடனே ‘உர்’…னு முகத்தைத் தூக்கி வச்சுக்காதே…” என்றவன்…

“நான்… ஒரு முக்கிய வேலையாக, டெல்லி… போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்… நான் வரும் வரை… நீ எங்கேயும் போக வேண்டாம்… வீட்டிலேயே இரு…” என்றவன்… “போனையும்  கையிலேயே வைத்திரு…” என அனைத்தையும் கட்டளையாகவே சொல்லி முடித்து… அவளது பதிலுக்குக் கூட காத்திருக்காமல்… அழைப்பைத் துண்டித்தான் ஆதி…

“நேரில் பார்ப்பதுபோல் இப்படிப் பேசுகிறானே” என்றிருந்தது மல்லிக்கு…

அவனது அலட்சிய நடவடிக்கை… மனதை வலிக்கச்செய்ய… மல்லி அவளது போன் திரையைப் பார்க்க… அவள் கீழே சென்றிருந்த நாற்பது நிமிடத்திற்குள்… இருப்பது முறை அழைத்திருந்தான்…

அவனுடைய கோவத்திற்கான கரணம், தான்… அவனது அனைத்து அழைப்பை ஏற்காதுதான் என்று நினைத்தாள் மல்லி…

அந்தக் கோபத்திற்குள் அடங்கியிருந்த அவனது அக்கறையை அவள் புரிந்துகொள்ளவில்லை…

அவன் அப்படிச் சொன்னதன் நோக்கம் புரிந்திருந்தால்… அவள் மறுபடி அந்தத் தவற்றை செய்திருக்க மாட்டாள்…

********************

அந்தத் தளம் முழுவதுமே… தனது தனிப்பட்ட உபயோகத்திற்காக என… வடிவமைத்திருந்தான் ஆதி…

உள்ளே நுழைந்தவுடன்… சிறிய வரவேற்பறை ஒன்று இருக்கும்…

அதை அடுத்து…  மிகப்பெரிய ஹால்… வசதியாக சோஃபாக்கள் போடப்பட்டு… ப்ரொஜெக்டர்… மற்றும் திரையுடன்… ஒரு சிறிய திரையரங்கம் போல் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.

அதைத் தண்டி செல்ல…

நவீன வசதிகளுடன் கூடிய குளியலறை… ‘வார்ட்ரோப்’களுடன் கூடிய உடை மாற்றும், அறை… என, அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய மிகப்பெரிய படுக்கையறை அவர்களுடையது…

 

அதை ஒட்டி… அலங்கார விளக்குகள் போடப்பட்டு… ஊஞ்சலுடன் கூடிய…  மிகப்பெரிய பால்கனி ஒன்று, அந்தத் தளம் முழுவதையும் இணைத்தார்போன்று… பார்ப்பவர்களின் கருத்தைக் கவருமாறு அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.

கீழே, சிறிய தோட்டத்துடன் கூடிய ஒரு நீச்சல் குளம் ஒன்று இருக்க… அந்த பால்கனியின் ஒரு முனையிலிருந்து அங்கே செல்வதற்கான படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்…

மேலும், அங்கிருந்து அகன்று விரிந்திருக்கும் அலைகடலைப் பார்க்க… அதனை அழகாய் இருக்கும்…

அவ்வளவு பெரிய அந்தப் பங்களாவில்… அந்த இடம்தான் மல்லிக்கு மிகவும் பிடித்தமானது..

வேலை செய்பவர்கள் கூட… அழைத்தால் மட்டுமே அந்தத் தளத்துக்கு வருவார்கள்… மற்றபடி அனாவசியமாக… யாரும் அங்கே நுழைவது இல்லை…

ஆதி இல்லாத தனிமையில்… ஏனோ மல்லிக்கு அங்கே இருக்கப் பிடிக்காமல்… கீழே வந்தவள்… லட்சுமியுடன் இணைத்துக்கொண்டு… அன்றைய சமையல் மெனுவை முடிவு செய்து… சிற்றுண்டியைத் தானே தயார் செய்தாள்.

வெளியில் செல்வதற்குத் தயாராகி வந்த வரதன்… சாப்பிட்டுவிட்டு… “கடைக்குப் போயிட்டு வந்துடறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு… கிளம்பிச் சென்றார்…

“இங்கேதான்… எல்லா வேலை செய்வதற்கும் ஆட்கள் இருக்கங்களே… மாமா ஏன் கடைக்குப் போகிறார்?” என மல்லி லட்சுமியிடம் கேட்க…

“இல்லைம்மா… ஏதாவது ஷோரூமுக்குத்தான் மாமா போவார்கள்… அந்த காலத்துலயிருந்தே கடைன்னே சொல்லி பழகிட்டாங்க…” எனச் சிரித்தார் லட்சுமி…

“ஓகோ!” எனக் கேட்டுக்கொண்டாள் மல்லி…

பிறகு இருவருமாகச் சாப்பிட்டு முடிக்க… சில மேல் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு… தொலைக்காட்சி தொடர்களில் ஐக்கியமானார் லட்சுமி…

என்ன செய்வது என யோசித்த மல்லி… தனது கைப்பேசியை குடைந்துகொண்டிருக்க… நேரம் மிக மெதுவாக நகருவதுபோல் இருந்தது அவளுக்கு…

மதியம் இரண்டு மணி வாக்கில் திரும்ப வந்தார் வரதன்…

“என்ன மாமா… மதியமே வந்துட்டீங்க?” எனக் கேட்டுக்கொண்டே அவருக்கு உணவு பரிமாறினார் லட்சுமி…

“திருவான்மியூர்… கடைக்குத்தான் போயிருந்தேன் லட்சுமி… அதான்” என்றவர்… சாப்பிட்டு முடிக்க…

தொலைக்காட்சியில் சானல்களை   மாற்றிக்கொண்டிருந்த லட்சுமி… ஒரு செய்தி சானலில்… வைத்து… “மாமா… இங்கே பாருங்களேன்… நம்ம வினோத்தோட மாமனாரைப் பற்றி காண்பிக்கிறார்கள்… எதோ இன்கம் டாக்ஸ் ரெய்ட் போலிருக்கு…” என அதிர்ச்சியுடன் கணவரை அழைத்தார்…

அங்கே இருந்த மல்லியும் அந்தச் செய்தியை…  கவனித்தாள்…

“முன்னாள் அமைச்சர்… தங்கவேலுவின் வீடு… அலுவலகம்… தொழிற்சாலைகள் மற்றும் கல்விநிறுவனகள்… என அனைத்து இடங்களிலும்… வருமான வரித்துறையினர் சோதனை…” என்ற அறிவிப்புடன்… திரையில் அதைப்பற்றிய நேரடி ஒளிபரப்புக் காட்சிகள் போய்க்கொண்டிருந்தது.

இடையிடையே… தங்கவேலு… அவரது மகன் ரத்னவேல் இருவரது படங்களையும் திரையில் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தனர்…

“இதெல்லாம் சகஜம் லட்சுமி… இதுக்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகிற?” என அவர் கேட்க…

“நம்ம வினோத்தோட மாமனாராச்சே… அதனாலதான்… ” என்ற லட்சுமி…

“நம்ம ராஜாவோட ரிசப்ஷனுக்கு வேறு வந்திருந்தாரில்ல?” என்றுவிட்டு… அதனால் அவர்களுக்கு ஏதாவது சிக்கல் வருமோ!! என்ற அச்சத்தில் கணவரை பார்க்க…

“ஆமாம்! வந்திருந்தார்… அதனால நமக்கு ஏதாவது ப்ராப்லம் வருமோன்னு பயப்படறியா?” எனச் சிரித்தவர்…

“நம்ம கம்பெனில ரெய்ட் வந்தாலும்… எந்தக் கவலையுமில்லை… ராஜா எல்லாக் கணக்கையும் பக்காவா வச்சிருக்கான்!!!” என்று முடித்தார் வரதன்.

அவர்களுடைய திருமண வரவேற்பிற்கு… தங்கவேலு… அவரது மகள் டாக்டர் தாமரை… டாக்டர் வினோத்… மூவரும் ஒன்றாக வந்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது மல்லிக்கு…

இவரைத் தெரியாதவங்க இருக்க முடியாது… எனத் தங்கவேலுவை அறிமுகப்படுத்தியவன்,

“இவன் என்னோட கிளோஸ் பிரென்ட் வினோத்… அவனோட ரிமோட் கன்ட்ரேல்… லோட்டஸ்” என அவன் அவர்களை அறிமுகப்படுத்த…

“அண்ணா!” எனத் தாமரை… சலுகையாகக் கோபப்பட…

“உனக்குத் தெரியாது ஆதி… ரிமோட் கன்ட்ரோல் மட்டுமில்ல… ப்ளூ டூத்… ஜி பி ஆர் எஸ்… அதுக்கும் மேல… போகப்போக உனக்கே புரியும் பாரு” என… வினோத் நண்பனை வாரிக்கொண்டிருந்தான்…

பேச்சு என்னவோ ஆதியிடம் இருந்தாலும்… அவனது பார்வை… மல்லியையே ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தது…

அவனது பார்வைக்கான அர்த்தத்தை மல்லியால் கொஞ்சமும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை…

அமைச்சரின் மகளை மணந்திருப்பவன்… மல்லியின் சமூக அந்தஸ்தைப் பற்றிய ஏளனமாக இருக்குமோ… என அவளுக்குத் தோன்றியது…

ஆதி அவனைக் கவனித்தானா என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.

ஆனால் தாமரை… இயல்பாகவே பேசிவிட்டுச் சென்றாள்…

அவர்கள் சென்றதும்…  மல்லியின் காதருகில் குனிந்து… ஆதி…”இதற்கு முன்பு… எப்பொழுதாவது… வினோத்தை பார்த்திருக்கியா?” என்று கேட்க…

அவளுக்கு… அவனை இதற்கு முன் பார்த்ததுபோல் ஞாபகம் இல்லை… எனவே உதட்டை வளைத்து இல்லை என்றாள்… மல்லி…

“இப்படியெல்லாம் செய்து… என் ஹார்ட் பீட்டை ஏத்தாதே மல்லி” என்று அவளைச் சீண்டினான் ஆதி…

அன்று நடந்ததை எண்ணிச் சிரித்துக்கொண்டாள் மல்லி.

**************

பிறகு கைப்பேசியில் அழைப்பு வர… தீபன் தான் பேசினான்… பிறந்த வீட்டில் அனைவரிடமும் பேசியவள்…

பிறகு பரிமளா… லட்சுமியிடம் பேச வேண்டும் எனக் கேட்கவே… அவரிடம் நலம் விசாரித்து… அழைப்பைத் துண்டித்தான் தீபன்…

போன் சார்ஜ்…சுத்தமாகத் தீர்ந்து சுவிட்ச் ஆப் ஆகிவிட… அவள் அதை சார்ஜரில்… போட்டு ஆன் செய்து பார்க்க… அதுவோ ஆன் ஆகவே மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்தது.

கொஞ்சம் சார்ஜ் ஏறிய  பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்… என அப்படியே விட்டுவிட்டு மாடிக்குச் சென்றுவிட்டாள் மல்லி… 

அவர்கள் அறை பால்கனியில் நின்றவாறு கடலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு… அதன் அருகே சென்று தண்ணீரில் கால் பாதிக்கும் ஆவல் எழவே… நொடியும் யோசிக்காமல்… பின்புற படிக்கட்டு வழியாக இறங்கி… கடலை நோக்கிச் சென்றாள் மல்லி…

மாலை கடல் காற்று இதமாக வருட… கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்திருந்தாள் அவள்… தன்னை  அறியாமலேயே…

அந்த இடம் முழுவதுமே ஆள் ஆரவமற்று… அமைதியாக இருந்தது… மேலும் வெயில் காலமானதால்… நன்கு வெளிச்சத்துடன் இருக்கவே…  அது அவளுக்கு மேலும் உற்சாகத்தைத் தர…

ஆசையுடன் சென்று கடல் நீரில் காலை வைத்து… அதன் குளுமையை அனுபவித்தவள்… அங்கிருந்து செல்லவே மனமின்றி… அப்படியே நின்றிருந்தாள்…

“இந்த நேரம் தீபன் இங்கிருந்தால் மிகவும் மகிழ்ந்திருப்பான்” என்ற எண்ணம் தோன்ற…

உடனேயே … “இன்னும் சின்னப்புள்ளத்தனமாவே யோசிக்கற மல்லி… நம்ம மாம்ஸ் மட்டும் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்..” என்ற ஆதியின் நினைவில் முகம் சிவந்தாள் மல்லி.

பிறகுதான் தனது தனிமையை உணர்ந்தவளுக்குச் சற்று பயம் வர…

அடுத்த நொடியே… யாரோ தன்னை நோக்கி வருவது போல், அவளது  உள்ளுணர்வுக்குத் தோன்ற… அவள் திரும்பிப் பார்க்கும் நேரம்… 

திடகாத்திரமாக… உயரமான ஒருவன்… கையில் பளபளக்கும்… மிகப்பெரிய வாள் போன்ற கத்தியுடன்… வேகமாகத் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு… திகைத்துத்தான் போனாள் மல்லி.

எந்தப் பக்கமாக ஓடித் தப்பிப்பது என அவளது மூளை அறிவுறுத்தும் முன்பே அவன் அவளை நெருங்கியிருந்தான்…

மூச்சு முட்ட… பயத்தில் மல்லி நடுங்கிக் கொண்டிருக்க… அவனுக்கு பின்புறமாக…  சரியாக அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்… விஜித் மற்றும் அவனைப்போன்றே உடை அணிந்த இன்னும் சில பாதுகாவலர்கள்…

விஜித்… சரியாக அவனது பிடரியில்… கராத்தே ஸ்டைலில் ஓங்கி அடிக்க… அதில் நிலை குலைந்தவனின் கையில் இருந்த கத்தியைப் பறித்து அவனை… துவைத்தெடுக்கத் தொடனகினர்… மற்ற நால்வரும்..

என்ன நடக்கிறது என்பது புரியவே… சில நிமிடங்களானது… மல்லிக்கு…

“மேம்… வாங்கப் போகலாம்… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல பாஸ் வந்திடுவார்” என விஜித் சொல்ல…

அவன் என்ன சொல்கிறான் என்பதே விளங்காமல் மல்லி நின்றிருக்க… அந்த நேரம்  மிகப்பெரிய அலை ஒன்று எழும்பி அவளை முழுவதுமாக நனைத்துக்  கீழே தள்ளியது…

தூக்கி விடுவதற்காக… அவளை நோக்கி நீண்ட காரத்தைப் பார்த்தவள்… “தேவாஆஆ…” என்றவாறு பற்றுக்கோலாக… அவனைப் பற்றிக் கொண்டாள் மல்லி… அவளது கண்களில் கரகரவென கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது…

*************

“பாஸ்! இவனைப் போலீசில் ஹாண்ட் ஓவர் பண்ணிடலாமா?  இல்ல…” என விஜித் இழுக்க…

வேண்டாம் ஜித்… இவனை நம்ம கண்டைனர் மணிகிட்ட ஒப்படைச்சிடுங்க… அவனிடம் நான் பேசிக்கறேன்…” என்று கடினமாகச் சொன்னான்… ஆதி…

கண்டைனர் மணி! மிகப் பிரபலமான ரௌடி… என்பது நன்றாகவே தெரிந்தது மல்லிக்கு… ஆதியை நினைத்து… உள்ளுக்குள்ளே குளிரெடுத்தது…

ஆதியும்… மல்லியை வைத்துக்கொண்டு மேற்கொண்டு எதுவும் பேச விரும்பவில்லை…

அதற்குள் வாங்கிய அடியில்… அவனது உடையெல்லாம் கிழிந்து… ரத்தம் வந்திருந்தது… மல்லியைக் கொல்ல வந்தவனுக்கு.

மற்றவர்கள்தான் அவனை அடித்தார்களே தவிர… அவனை நெருங்கக் கூட இல்லை ஆதி…”

அவனது தோற்றமே கிலியைக் கிளப்புவதாக இருந்தது…

அந்த புதியவனுக்கு மட்டுமில்லை… மல்லிக்குமே!!

அதற்குள்… “அண்ணா! வேணாம் னா… நான் தெரியாம செஞ்சிட்டேன் னா..” என அவன் கெஞ்ச…

“என்னடா!!!  தெரியாம… கொலை செய்வியா என்ன?” எனச் சிங்கம் போன்று கர்ஜித்தான் ஆதி…

அவனை அப்புறப்படுத்துமாறு… விஜித்திடம்… கையை அசைத்து ஜாடை காட்ட… அவனை இழுத்துச் சென்றனர்… ஆதியின் பாதுகாவலர்கள்.

அவர்கள் கண்களிலிருந்து மறையும்வரை பொறுத்திருந்தவன்… மல்லியை இழுத்துக்கொண்டு… வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்…

நீச்சல் குளத்தின் அருகே போடப்பட்டிருந்த லவுஞ்சில் அவளைத் தள்ளியவன்…

“அறிவிருக்காடி… உனக்கு?” என்றவனின் குரலில் அப்பட்டமான கோபம் தெரிந்தது.

“….”

“வெளியில் எங்கேயும் தனியாகப் போகாதேன்னு…  படிச்சு… படிச்சு சொன்னேன் இல்ல?”

“….”

“எங்கடி உன் போன்? கைலயே வச்சுக்க சொன்னேன் இல்ல?”

“சா… சார்ஜ்… போட்டிருக்கேன்…” தந்தி அடித்தது வார்த்தைகள் மல்லிக்கு…

“ஸ்விட்ச்ட் ஆப்…னு வருதே?”

“இ.. இல்ல… ஆன் ஆகல…”

“சை” என்று… ஆற்றாமையுடன்… அருகில் இருந்த மரத்தை ஓங்கிக் குத்தினான் ஆதி…

அவளுக்கே வலிப்பதுபோல் இருந்தது மல்லிக்கு…

அவன் கையை பிடித்து… அழுத்தி நீவி விட்டவள்… “வேணாம்… மாம்ஸ்! சாரி!!! தெரியாமல் பண்ணிட்டேன்…”

காலையில் அவன் சொல்லும்போது கோபம்கொண்ட… தனது சிறுபிள்ளை தனத்தை எண்ணி உண்மையிலேயே வருந்தினாள் மல்லி…

“நான் மட்டும் சிசி டிவி கேமரா வழியா பாக்கலேனா… அவன் தெரியாம கொன்னுருப்பான்… நீயும் தெரியாமல் செத்திருப்படி!!” சொல்லும்போதே…  உயிர் வரை துடித்தது… ஆதிக்கு…

எங்கேயோ பார்த்தவாறு பேசியவனின்… நாடியைப் பிடித்துத் திருப்பி… அவனை நேராகப் பார்த்து… கண்களில் நீர் திரள… “இனிமேல்… இதுபோல் செய்ய மாட்டேன் மாம்ஸ்! ப்ளீஸ்!” என மல்லி கெஞ்சல் குரலில் சொல்ல…

அவளும் மிரண்டு போயிருப்பதை உணர்ந்த ஆதி… கொஞ்சம் மலை இறங்கினான்…

“உயிரே போயிடுத்து மல்லி!!” என்றவன்… “அம்மா அப்பாவிற்கு இந்தக் கூத்து எதுவும் தெரியாது… அதனால… நீ ஏதும் உளறி வைக்காதே…” என்று அவளை எச்சரித்தவன்…

“முகத்தை வாஷ் செய்துகொண்டு… உள்ளே வா… நான் பார்த்துக்கறேன்…” என்றுவிட்டு… தன்னைச் சமன் செய்துகொண்டு வீட்டிற்குள் சென்றான் ஆதி…

“ராஜா! நீ எப்ப தம்பி வந்த?” என்று கேட்ட லட்சுமி…

“ரொம்ப நேரமா… இந்த மல்லி பொண்ணை வேறே காணும்… மேலே இருக்கான்னு நினைக்கிறேன்” என்க…

“இல்லம்மா… நான் வந்து கொஞ்ச நேரமாச்சு… இரண்டு பேரும்தான் பீச்சுல நடந்துட்டு வந்தோம்” என்க…

அவனது ஈர உடையை பார்த்தவர்… சிரித்துக் கொண்டே… சரி போய் ட்ரெஸ்ஸை மாற்றிக் கொண்டு வா…” என லட்சுமி மகனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே அங்கே வந்தாள் மல்லி…

சரியாக அதே நேரம்… ‘முக்கியச் செய்தி!!’ பிரேக்கிங் நியூஸ்!!!’ என தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மாற்றி மாற்றி… அதற்கான பின்னணி இசையுடன்…

“முன்னாள் அமைச்சர் தங்கவேலு நடத்திவரும்… விடுதியுடன் கூடிய பள்ளி வளாகத்தில்… ஆய்வு செய்யும் பொழுது  … இரண்டு பெண்கள் மற்றும் ஒரு சிறுமியின் எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது…” என்ற செய்தி தொலைக்காட்சி திரையில் தோன்ற…

மல்லிக்கு கண்களை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது…

ஆதியை நெருங்கி… அவனது கையை இருகப்பற்றியவாறு… “மாம்ஸ்! அது… நானும் அம்முவும் படித்த ஸ்கூல்தான்” என்றவளில்… உடல், மழையில் நனைந்த கோழிக்குஞ்சாக…  நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது…

ஆதியின் முகம்… எந்த வித எண்ணங்களையும் பிரதிபலிக்காமல்… உணர்வற்று இருக்க… அவனது கண்கள் மட்டும்… நினைத்ததை நடத்தி முடித்த நிறைவுடன்… தொலைக்காட்சித் திரையையே வெறித்திருந்தது…

VKV 8

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 8

2018 இன்று, காலை 7:00 மணி.

மகேஷ் அமைதியாக டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்து டீ குடித்துக் கொண்டிருந்தான். ஃபோன் சிணுங்கவே எடுத்துப் பார்க்க, உமா என்றது. ‘இவ எதுக்கு காலங்காத்தால கூப்பிடுறா?’ யோசனை செய்தபடியே அழைப்பை ஏற்றவன்,

குட் மார்னிங் உமா.” என்றான்.

மகேஷ், அத்தான் எங்க?”

ஏன்? உன் கண்ணுக்கு என்னைப் பாத்தா அத்தான் மாதிரி தெரியலையா?’

விளையாடாத மகேஷ், அத்தான் எங்கன்னு சொல்லு?”

சோஃபாவில உட்காந்து பேப்பர் படிக்கிறான். என்ன ஆச்சு உமா?”

நேத்து நைட்ல இருந்து அத்தான் ஃபோன் ஸ்விச்ட் ஆஃப் ன்னு வருது.”

ஆஹா, என்னங்கடா நடக்குது! அம்மணி எதுக்கு அவர் போனுக்கு ட்ரை பண்ணுறீங்க?”

வேற எதுக்கு? பேசத்தான்.”

இது எப்போ இருந்து?” மகேஷ் ஆச்சரியத்தின் உச்சத்தில் சத்தம் போட்டான். குரலில் குறும்பு இழையோட வந்தது உமாவின் பதில்.

நேத்து அத்தான் ஃபோன் பண்ணினாங்க. வெளியே ஒரு ட்ரைவ் போனோம்.”

பாத்தியா, அத்தானை பாத்த உடனே மகேஷை மறந்துட்டயே. பசங்க தான் ஃபிகரை பாத்தா ஃப்ரெண்டை கழட்டி விடுவாங்க, நீயுமா தாயீ…” சிவாஜி ஸ்டைலில் அங்கலாய்த்தான் மகேஷ்.

உனக்கு கூப்பிட்டு சொல்லனும்னு தான் நினைச்சேன் மகேஷ், அதுக்குள்ள அத்தான் திரும்ப கால் பண்ணினாங்க.”

யாரு? நம்ம கூடப் பொறந்ததா! அது அப்படியெல்லாம் பண்ணாதே…!”

ஆமா, நீ இப்படியே நினைச்சுக்கிட்டு இரு. ஐயா ஃபீலிங்ஸோ ஃபீலிங்ஸ் நேத்து.”

என்ன ஆச்சு உமா?”

மூஞ்சை பாறாங்கல்லு மாதிரி வெச்சுக்கிட்டு என்னமா ரொமான்ஸ் பண்ணுறாரு தெரியுமா?”

என்னடி உமா சொல்லுற? எனக்கு மயக்கம் வரும் போல இருக்கே.”

நான் மயங்கியே போய்ட்டேன் மகேஷ்.” இரு பொருள் பட வந்தது உமாவின் பதில்.

இது டபுள் மீனிங் மாதிரி இருக்கே..!”

அதை விடு, நைட் அத்தான் பேசும் போது சும்மா தமாஷுக்கு ரவீனா பத்தி பேசினேன். கோபத்துல ஃபோனை ஆஃப் பண்ணிட்டாரு.”

கெட்டது குடி, சொதப்பிட்டயா? நேத்துத் தான் பேசவே ஆரம்பிச்சிருக்கான், அதுக்குள்ள அவனை சீண்டி விட்டுட்டயா?”

ஜஸ்ட் ஃபோர் ஃபன் மகேஷ், நாம எப்பிடியெல்லாம் பேசிக்கிறோம். நீ எதையாவது தப்பா எடுத்துக்கிறயா? இல்லையில்லை?”

இங்கப்பாரு உமா, நான் வேற அவன் வேற. சின்ன விஷயத்தை கூட பெரிசா யோசிப்பான். ஸச் அன் இமோஷனல் இடியட், அவன் கூட பேசும் போது கவனமா பேசனும், புரியுதா?”

ம்…”

இப்ப என்ன பண்ணப் போறே? என்னை வேற காச்சப் போறான். எதுக்கு ரவீனா பத்தியெல்லாம் உமாகிட்ட சொன்னேன்னு.”

திட்டினா வாங்கிக்கோ. அத்தானை ஃபோனை ஆன் பண்ணச் சொல்லு மகேஷ்.”

திட்டுவான் உமா.”

அப்ப நீ நைஸா ஆன் பண்ணிடு.”

பின் நம்பர் கேக்குமேடி? அதுக்கு நான் எங்க போவேன்?”

யாமிருக்க பயமேன் மகேஷ். அம்மணியின் டேட் ஒஃப் பேர்த்தை அழுத்து, அத்தானின் சொர்க்க வாசல் திறந்து கொள்ளும்.” நாடக பாணியில் உமா சொல்ல,

என்னங்கடி நடக்குது இங்க?” பெருங்குரலெடுத்து கத்தினான் மகேஷ். வாய்விட்டு சிரித்த உமா

என்னென்னமோ நடக்குது மகேஷ்!” என்றாள்.

இவன் போட்ட சத்தத்திற்கு அங்கிருந்த படியே திரும்பிப் பார்த்த சுதாகரன்என்ன?’ என்பது போல் கேள்வியாகப் பார்த்தான்.

ஒன்னுமில்ல அண்ணா, ஃபோன் ஆஃப் இருக்கா என்ன?” என்றான்.

சுதாகர் எதுவுமே பேசவில்லை. பேப்பரை தூக்கி டேபிளில் போட்டவன், தனது ரூமிற்குள் சென்று கதவடைத்துக் கொண்டான்.

என்னாச்சு மகேஷ்?”

ரூமுக்குள்ள போய்ட்டான். உமா, இன்னைக்கு மில்லுக்கு போகணும்னு நேத்து அம்மாக்கிட்ட சொல்லிக் கிட்டு இருந்தான். நீ அங்க போய்ப்பாரு.”

திட்டினா என்ன பண்ண மகேஷ்?”

பேசுறதுக்கு முன்னாடி இந்த புத்தி எங்க போச்சு?”

நீயும் திட்டாத மகேஷ், முப்பத்தி ரெண்டு தடவை கால் பண்ணிட்டேன்டா.”

சரி விடு, அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜம். சொதப்பாம போய்ப் பேசணும் என்ன?”

ம்பை மகேஷ்.”

பை.”

                             ________________________________

தமிழின் ஆஃபிஸ் அறையில் உட்கார்ந்து தமிழ்ச்செல்வன், இளமாறன், சுதாகரன் மூவரும் காரசாரமாக அடுத்த ஏற்றுமதி பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சட்டென்று கதவைத் திறந்து கொண்டு உமா உள்ளே நுழைந்தாள்.

அடடே! உமா வா வா, என்ன திடீர்னு வந்திருக்கே.” மாறன் வியப்பாக வினவினார்.

சித்தப்பா, அத்தானை எங்கூட பேசச் சொல்லுங்க.” விட்டால் அழுதுவிடும் முகத்தோடு மாறனிடம் புகார் வைத்தாள் உமா.

என்ன சுதா, எத்தனை நாளைக்குத் தான் உமாவோட பேசாம இருக்கப் போற? இது நல்லா இல்லை நான் சொல்லிட்டேன்.”

இல்லை சித்தப்பா, அத்தான் நேத்து எங்கூட பேசினாங்க. இன்னைக்குத் தான் பேச மாட்டேங்கிறாங்க.”

ஐய்யைய்யோ! சின்ன பசங்க மாதிரி இது என்ன ரெண்டு பேரும்? பேசு சுதா, பாவம் புள்ளை முகமே வாடிப்போச்சு.”

நேத்து பேசின அத்தான் இன்னைக்கு பேசலைன்னா நீ என்ன பண்ணின?” சரியாக பாயின்டை பிடித்தார் தமிழ்.

என்னப்பா தமிழ் நீ, சும்மா குறுக்கு விசாரணை பண்ணிக்கிட்டு. நம்ம அத்தான் தானேன்னு உமா ஏதாவது பேசி இருக்கும். அதுக்கு நீ கோவிச்சுக்கலாமா சுதா? புள்ளை கூட பேசு.” கட்டளையிட்டார் மாறன்.

எல்லாரும் செல்லம் குடுத்து குடுத்து வாய் இப்ப கொஞ்சம் அதிகமாகிருச்சு உமா. பொண்ணுங்களுக்கு இத்தனை வாய்த்துடுக்கு நல்லதுக்கில்லை. சுதாக்கு கோபம் வர்ற அளவுக்கு அப்பிடி என்ன பேசின?”

ஒரு தகப்பனாக தமிழ் கண்டிக்க உமாவுக்கு அழுகை பொத்துக் கொண்டு வந்தது. இத்தனையும் பேசும் போதும் சுதாகர் அமைதியாக உட்கார்ந்து இருந்தான், எதுவும் பேசவில்லை. பொறுக்க முடியாமல் கண்களில் கண்ணீர் வழிய ரூமை விட்டு வெளியேறினாள் உமா.

நில்லு உமா.” மாறனின் அழைப்பை அவள் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை.

எதுக்கு மாமா இப்ப அவளைத் திட்டினீங்க?” சுதாகரன் தமிழை நோக்கி கேட்க, விக்கித்துப் போன தமிழ்

உனக்காகத் தானேப்பா நான் பேசினேன்!” என்றார்.

அதை நான் பாத்துக்குவேன் இல்லை, எனக்கு கோபம் வந்தா நான் அவளை திட்டுவேன், நீங்க எதுக்கு திட்டுறீங்க? இப்ப பாருங்க அழுதுகிட்டே போறா.” சுதாகரன் சட்டென எழுந்து உமாவின் பின்னோடு போக,

என்னப்பா நடக்குது இங்க?” என்றார் தமிழ்.

ஒன்னும் புரியல தமிழ். நீ பெத்த பொண்ணை அவன் திட்டுவானாம், ஆனா நீ திட்டக் கூடாதாம்.” 

இளமாறன் விளக்கம் சொல்ல இரண்டு பேரும் வெடிச் சிரிப்பு சிரித்தார்கள். அவர்கள் சிரிப்பை மீறிக் கொண்டு தொலைபேசி அலறியது.

ஹலோ, தமிழ்ச்செல்வன் ஸ்பீக்கிங்.”

தமிழ், குந்தவி பேசுறேன்பா.”

சொல்லு குந்தவி.”

ஹாஸ்பிடல் பக்கத்துல வரப்போற டை ஃபேக்டரி பத்தி கலெக்டருக்கு ஒரு மனு குடுத்திருந்தோம் இல்லையா?”

ஆமா.”

அது சம்பந்தமா பேசுறதுக்கு வரச்சொல்லி சப் கலெக்டர் கிட்டயிருந்து லெட்டர் வந்திருக்குப்பா. நீயும், மாறனும் ஒரு எட்டு இங்க வந்து போறீங்களா? ப்ரபா இன்னும் டெல்லியில இருந்து வரலை.”

சரி குந்தவி, பின்னேரம் போல நாங்க வந்திர்ரோம். பேசலாம்.” பேசிவிட்டு தமிழ் தொலைபேசியை வைக்க, மாறன் கேள்வியாகப் பார்த்தார்.

ஒன்னுமில்லைப்பா, அந்த டை ஃபேக்டரி பத்தி மனு குடுத்திருந்தோம் இல்லையா? அது சம்பந்தமா கலெக்டர் ஆபீஸில் இருந்து லெட்டர் வந்திருக்காம். குந்தவி வரச் சொல்லுது.”

தமிழ், இந்த விஷயத்துல முழு மூச்சா இறங்கி நான் வேலை பண்ணுறதுன்னு நான் முடிவு பண்ணியிருக்கேன். அவங்க ஊரையெல்லாம் விட்டுட்டு எதுக்கு கேரளாவிலிருந்து இங்க ஃபேக்டரி கட்ட வாறானுங்க?”

வேற எதுக்கு? நம்ம ஊரை நாசம் பண்ணத்தான்.”

அதைச் சொல்லு. ஜனங்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு கூடுது எங்கிறது மட்டும் தான் கண்ணுக்கு தெரியுமே தவிர, இவனுங்க பண்ணி வைக்கப்போற நாசம் தெரிய மாட்டேங்குது. நம்ம ஊர் ஏரியை ஒரு வழி பண்ணத்தான் இவனுங்க வாறானுங்க தமிழ்.”

ம்கண்டிப்பா மாறா. பக்கத்துல ஹாஸ்பிடல் வேற இருக்கு. கழிவுகளையெல்லாம் ஒழுங்கா அப்புறப்படுத்தினா பிரச்சினை இல்லை. ஆனா இவனுங்க ஒழுங்காவா இதெல்லாம் பண்ணப் போறானுங்க?”

கிழிப்பானுங்க. எத்தனை நியூஸ் பாக்குறோம், நமக்குத் தெரியாதா இவனுங்க என்ன பண்ணுவானுங்கன்னு.”

அது சரிதான். கலெக்டரை அவனுங்க கைக்குள்ள போட்டுக்கிட்டா நம்மளால ஒன்னும் பண்ண முடியாது மாறா.”

அதையும் தான் பாப்போமே. அவனுங்க கைக்குள்ள போடுறதுக்கு முன்னாடி நாம போட்டுக்கலாம். எந்த லாபமும் இல்லாம சேவை அடிப்படையில தான் இந்த ஹாஸ்பிடல் நடக்குதுன்னு அந்த கலெக்டருக்கு எடுத்துச் சொல்லுவோம். அவரும் மனுஷன் தானே, புரிஞ்சுக்க மாட்டாரா என்ன?”

முடிஞ்சவரை முயற்சி பண்ணி பாப்போம் மாறா.”

ம்பசிக்குது, சாப்பிடலாம் தமிழ்.”

சரிப்பா, இதுங்க ரெண்டும் எங்கப்பா?”

அதுங்க அடிச்சு மூட்டிட்டு ஆறுதலா வரட்டும், வா நாம சாப்பிடலாம்.” இருவரும் சிரித்தபடி போனார்கள்.

                                     ___________________________

என்றுமே இப்படிப் பேசியிராத அப்பா இன்று சற்று குரலை உயர்த்திப் பேசவும் கண்கள் குளமாகிவிட்டது உமாவுக்கு. சுதாகரனின் பாராமுகமும் அவளை வாட்ட சட்டென்று வெளியே வந்தவள் ஸ்கூட்டியையும் மறந்து வேகமாக ரோட்டில் இறங்கினாள்

அம்மா, வண்டியை விட்டுட்டு போறீங்களே!” வாட்ச்மேன் சத்தமாகக் கூற எதையும் பொருட்படுத்தாமல் ரோட்டை க்ராஸ் பண்ணினாள். கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் அனைத்தையும் மறைக்க எதிரே வந்த அந்த விலை உயர்ந்த பென்ஸை அவள் கவனிக்கவில்லை. திடீரென அடித்த ப்ரேக்கில் கார் கிறீச்சிட்டது. கண்ணாடி மெதுவாக இறங்க ட்ரைவர் சீட்டில் இருந்த அந்த இளைஞன் இவளைத் திட்ட வாய் திறந்துவிட்டு மூடிக் கொண்டான்.

ஹேய் ப்ரிட்டி வுமன், என்ன யோசனையில ரோடைக் க்ராஸ் பண்ணுறீங்க? ம்…” என்றான் சிரித்த முகமாக. அதிர்ச்சி மேலிட மலங்க விழித்தாள் உமா.

ஸாரி, நான்ஏதோ யோசனையில…” அவள் தடுமாற, அந்த தடுமாற்றத்தை ரசித்தவன்,

இட்ஸ் ஓகே, டோன்ட் வொர்ரி. அழகான பொண்ணுங்க தப்புப் பண்ணினாலும் அழகுதான்.” மலையாளம் கலந்த தமிழில் அப்பட்டமாக ஜொள்ளு விட்டான்.

எங்க போகணும்? ட்ராப் பண்ணட்டுமா?” கர்ண பிரபுவாக அவன் கேட்க, விழித்தவள்

நோ தான்க்யூஎன்றுவிட்டு அவசரமாக மீண்டும் மில்லுக்குள் நுழைந்தாள். நீண்ட பின்னல் அசைய அவள் போவதையே சுவாரஸ்யமாக பார்த்திருந்தான் அந்த இளைஞன்.

தன் ஸ்கூட்டியை நோக்கி அவசரமாகப் போனவள் சுதாகரன் மேல் மோதிக் கொண்டாள். அவளைப் பிடித்து நிறுத்தியவன்,

என்னாச்சு மது?” என்றான். அதற்கிடையில் ஓடி வந்த வாட்ச்மேன்,

அம்மா, அடி ஒன்னும் படலையே?” என்றார்.

என்னாச்சு அண்ணா?”

என்னன்னு தெரியலை தம்பி, அம்மா அவசரமா வந்தவங்க கவனிக்காம ரோட்டை க்ராஸ் பண்ணிட்டாங்க. அந்தப் பக்கமா இருந்து வந்த கார் அம்மா மேல மோதப் பாத்திடுச்சு. நல்ல காலம், ட்ரைவர் ப்ரேக்கை பிடிச்சிட்டான்.”

சரிங்கண்ணா, நான் பாத்துக்குறேன். நீங்க போங்க.”

சரி தம்பி.” வாட்ச்மேன் நகர, உமாவைப் பார்த்தவன்,

மது, கார்ல ஏறு.” என்றான். அவள் அசையாமல் அப்படியே நிற்க,

மது, இங்க நின்னு சீன் க்ரியேட் பண்ண வேணாம், கார்ல ஏறு.” என்றான். அப்போதும் அவள் அப்படியே நிற்க,

நீ இப்படியே நின்னேன்னா நான் உன்னை தூக்கிக்கிட்டு போய் கார்ல உக்கார வைப்பேன், அதுக்கப்புறம் உன் இஷ்டம்.” அவன் சொல்லி முடிக்க, தன் கண்களை அழுந்த மூடித் திறந்தவள் காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்

ஊரைத் தாண்டி அன்று போல் இன்றும் அந்த black Audi சீறிக்கொண்டு போனது. ஆள் அரவமற்ற ஒதுக்குப் புற சாலையில் காரை நிறுத்திய சுதாகரன், கண்ணாடியை ஏற்றிவிட்டு சி ஆன் பண்ணினான். அந்த மதிய வெயிலுக்கு இதமாக காருக்குள் ஒரு குளுமை பரவியது.

இருவருமே பேசவில்லை. யாராவது ஒருவர் இறங்கி வந்தால் தானே பேச முடியும். உனக்கு நான் சளைத்தவன் இல்லையென இருவருமே மௌனமாக இருந்தார்கள். உமாவைத் திரும்பிப் பார்த்த சுதாகரன்,

மதுஎன்றான். கண்கள் சாலையை வெறித்திருக்க அமைதியாக இருந்தாள்.

மது, பேசமாட்டியா?”

நீங்க பேசினீங்களா அத்தான்? எத்தனை மிஸ்ட் கால் உங்க ஃபோன்ல இன்னைக்கு இருந்தது. நீங்க ஒரு தரமாவது பேசினீங்களா அத்தான்?”

கோபம் வந்தது மது, அதான் பேசலை.”

அப்பிடியென்ன கண் மண் தெரியாத கோபம் அத்தான்? நான் அப்பிடி என்ன சொல்லிட்டேன்னு உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபம். நான் சொன்னது பிடிக்கலைன்னா சொல்லுங்க திருத்திக்கிறேன். இல்லை உங்க கோபத்தை கொஞ்ச நேரம் பிடிச்சு வச்சுக்கோங்க. இது என்ன மாதிரியான தண்டனை அத்தான்?”

மது, போதும்! மத்தவங்க யார்கிட்டேயும் நான் இப்படி நடந்துக்கிறதே இல்லை. அது என்னன்னு எனக்கே தெரியாது. நீ என்னை நோகடிச்சா என்னால தாங்க முடியுதில்லை.” கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு அவன் சொல்ல, மௌனமாக இருந்தாள் உமா.

என்னைக் கோபப் படுத்தாத மது. நீ சம்பந்தப்பட்ட எந்த விஷயத்திலயும் என்னால நிதானமா நடக்க முடியலை, புரிஞ்சுக்க மது.”

ட்ரை பண்ணுறேன் அத்தான். என்னால முடிஞ்ச வரை உங்களை புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணுறேன். ஏன்னா என் அத்தானை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.”

மதூ…” அவளைத் தன்னருகே இழுத்தவன், அவள் முகத்தை தன் கைகளில் தாங்கி,

மது, நேத்து நான் எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தேன் தெரியுமா? இத்தனை நாளும் உன்னோட பேசாத ஏக்கமெல்லாம் தீர்ந்து போய், ஏதோ சாதிச்ச மிதப்புல இருந்தேன். தூங்கினா தூக்கமே வரலை. அப்பவே உன்னைப் பாக்கணும் போல இருந்தது. அதான் கால் பண்ணினேன். நீ என்னடான்னா…”

சாரி அத்தான், நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தான்…”

தப்புடா, இனிமேல் அப்படிப் பேசக்கூடாது. அந்தப் பொண்ணு மேல எனக்கு நாட்டம் இருந்திருந்தா நான் ஆசைப்பட்டதை நடத்திக்கிட்டு போயிருப்பேன். எனக்கு அப்படியெல்லாம் தோணலை. என் மனசுல இந்த ராங்கிக்காரிதான் இருந்தா.” அவள் தலையோடு தன் தலையை மோதிச் சிரித்தான் சுதாகரன்.

தன் முகத்தை தாங்கியிருந்த அவன் கைகளைப் பற்றியவள், அவன் உள்ளங்கையில் லேசாக முத்தம் வைத்தாள். அவளையே பார்த்திருந்தவன்

ஏன்? அடுத்த கை என்ன பாவம் பண்ணிச்சு?” என்றான். மெல்லச் சிரித்தவள் அடுத்த கையிலும் முத்தம் வைத்தாள். அவளருகே நகர்ந்து அமர்ந்தவன், அவன் ஒரு கன்னத்தைக் காட்ட தயங்கினாள் உமா.

மதூ…” அவன் அதட்டல் போடவே, அந்தக் கன்னத்திலும் முத்தம் வைத்தாள். அவன் யேசுநாதர் பரம்பரை என்று நிரூபிக்க மறு கன்னத்திலும் முத்தம் வைத்தாள். லேசாகச் சிரித்தவன்,

பிரியப்பட்டா இன்னும் கொஞ்சம் கருணை காட்டலாம்.” என்றான். அவனை விட்டு சட்டென தள்ளி அமர்ந்தவள், தலையை மறுபுறம் திருப்பிக் கொண்டாள்.

அம்மணி இப்போ எதுக்கு அந்தப் பக்கம் திரும்பிக்கிட்டீங்க?” 

அத்தான் போகலாம் ப்ளீஸ்.”

ம்ஹூம், நான் கேட்டது கிடைக்காம போக முடியாது.”

நீங்க கேட்டது நான் குடுத்துட்டேன்.”

இல்லையில்லை, முக்கியமானதை குடுக்கலை மது.” அவன் சட்டமாக உட்கார்ந்திருந்தான்.

எனக்கு அதெல்லாம் குடுக்கத் தெரியாது அத்தான்.” விட்டால் அழுது விடுவாள் போல இருந்தது உமாவின் குரல்.

இது பேச்சு மது. இதை வேணும்னா நான் ஏத்துக்கிறேன்.”

அப்பாடா…! அப்போ கிளம்பலாம் அத்தான்.”

பொறு மது, உனக்குத்தானே தெரியாது? எனக்குத் தெரியாதுன்னு யாரு சொன்னா?” 

அத்தான்…!” அவள் கண்கள் பயத்தினில் விரிய, அவன் கைகள் அவளை வளைத்துக் கொண்டது. எதில் பிடிவாதம் பிடிப்பது என்று விவஸ்தை இல்லாமல் இருவரும் மல்லுக்கு நிற்க, அந்த அழகான black Audi அவஸ்தைப் பட்டது

 

 

 

kuyili 3

தூங்கிக்கொண்டிருந்த மங்கைக்கு ஏதோ உருட்டும் சத்தம் கேட்க கண்விழித்தாள்.எழுந்தவள் சமையல் அறையில் சத்தம் கேட்கவும் அங்கே சென்று பார்த்தாள்.அங்கே அவள் அன்னை முறுக்கு சுட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“ம்மா..தூங்காம என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்று கேட்க “நாளைக்கு நம்ம குயிலி மேடம் வீட்டுக்கு போறப்ப எப்படி வெறும் கையோட போறது?அதனால தான் கொஞ்சம் லட்டு செஞ்ச இப்ப முறுக்கு சுடற…” என்று முறுக்கை பிழிந்து கொண்டே சொன்னார்.

“ம்மா..அவங்க இந்த ஊரோட கலெக்டர்..அவங்களே ரொம்ப பெரிய மனசு பண்ணி அவங்க வீட்டு விருந்துக்கு நம்மள கூப்டிருக்காங்க…நாளைக்கு காலைல போகும் போது ஏதாச்சு பெரிய கடைல ஸ்வீட் வாங்கிட்டு போகலாம்..நாம வீட்ல செஞ்சது எல்லாம் கொண்டு போனா அவ்வளவு மரியாதையா இருக்காது” என்றாள்.

“பெரிய கடைல போய் வாங்குன குறைஞ்சது 500 ரூபாய் இல்லாம வாங்க வாங்க முடியாது..500 ரூபாய்க்கு வாங்குனாலும் கொஞ்சம் தான் வரும்..நான் காசுக்காக மட்டும் சொல்லல..கடைல என்ன எண்ணெய் பயன்படுத்திருப்பாங்க..எப்படி செய்யறாங்க…அது எல்லாம் நமக்கு தெரியாது..ஆனா நாம செஞ்சதுனா ஆரோக்கியமா இருக்கும்…” என்றவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது “ம்மா” என்ற சத்தம் கேட்கவும் இருவரும் பதறி அடித்து ஹாலிற்கு வந்தனர்.

அங்கே பாதி தூக்கத்தில் எழுந்து அமர்ந்து இருந்தாள் சுகன்யா..அவர்கள் வீட்டின் கடைக்குட்டி.”ஏன் டி கத்துன?” என்றவள் அம்மா கேட்டதற்கு “ஒரு மனுசன நிம்மதியா தூங்க விடாம சும்மா தொன தொனனு ஏதாச்சும் பேசிட்டே இருக்கீங்க..கொஞ்சம் ஆச்சும் பொறுப்பு வேண்டாம்?ஒரு சின்ன பொண்ணு தூங்கறாலே அவள நாம டிஸ்டர்ப் பண்ண கூடாதுன்னு யாருக்கும் தெரியறது இல்ல…ரெண்டு பேருக்கும் பேச வேற நேரமே கிடைக்கலையா? நடுராத்திரில உக்காந்து ரத்த காட்டேறி மாறி பேசிக்கிட்டு..கொஞ்சமாச்சு பொறுப்பு வேண்டாம்?இந்த வீட்ல என்ன தவற வேற யாருக்கும் பொறுப்பு இல்ல..” என்று பொரிந்து தள்ள “வீட்ல இருக்கறது ரெண்டு ரூம்மு..அதுல எவ்வளவு மெதுவா பேசுனாலும் இப்படி தான் கேட்கும்” என்று மங்கை சொல்ல உதட்டை சுளித்த சுகன்யா “மண்ணெண்ன வேப்பெண்ண விளக்கெண்ண நீ குடுத்த விளக்கம் எனக்கு தேவை இல்லை” என்றவள் சொல்ல மண்டையில் செல்லமாக ஒரு குட்டு குட்டினார் செல்வி (மங்கையின் தாய்).

“ஆ அம்மா என்ன அடிச்சுட்டாங்களே…அக்கா இந்த கொடுமையை என்னனு நீ கேக்க மாட்டிய?” என்று சுகன்யா மங்கையிடம் பஞ்சாயத்திற்கு வர அவள் தலையை நீவிவிட்ட மங்கை “ம்மா..ஏன் ம்மா என் தங்கச்சிய அடிக்குற?என் தங்கச்சி பாவம்…பாரு புள்ள முகம் எப்படி சோர்ந்து போச்சுன்னு…” என்று தங்கைக்கு சப்போர்ட்டுக்கு வர “போங்க டி லூசு புள்ளைங்களா..எனக்கு அடுப்புல நிறைய வேலை இருக்கு..திடிர்னு கூப்படறாலேனு பயந்துட்டு ஓடி வந்த பாரு என்ன சொல்லணும்” என்றவர் மீண்டும் அடுக்களைக்குள் செல்ல “என்னது முறுக்கா?என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல..” என்று மங்கையிடம் கேட்க “எனக்கும் இப்ப தான் தெரியும்..நாளைக்கு குயிலி அக்கா வீட்டுக்கு போறதுக்காக அம்மா செய்யறாங்க” என்றவள் “சரி நீ தூங்கு…காலைல எந்திருச்சு கிளம்பனும்..” என்ற மங்கையிடம் “அக்கா அம்மா முறுக்கு சுடுறாங்கனு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம் நான் தூங்குனாஅம்மா செஞ்ச முருக்கோட சாபம் என்ன சும்மா விடாது..அதானால் அம்மா சுட்டதுல கொஞ்சம் முறுக்கு எடுத்துட்டு வந்து குடுத்தினா நைசா சாப்டிட்டு மல்லாக்க படுத்து தூங்கிருவ…” என்றவள் சொல்ல சிரித்துக்கொண்டே மங்கை அவளுக்கு முறுக்கை எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்.

மங்கை முறுக்கு பிழிந்து கொடுக்க செல்வி அதை அடுப்பில் போட்டு எடுத்தார்.இருவரும் முறுக்கு சுட்டு முடித்துவிட்டு படுக்க இரவு 1 மணி ஆகிவிட்டது.

காலை 6 மணிக்கு எழுந்த செல்வி மாடுகளுக்கு தீவனம் வைத்துவிட்டு வீட்டை சுற்றிக் கூட்டி வாசல் தெளித்து விட்டு காலை உணவை தயார் செய்தார்.மணி 8 ஆனதும் மங்கையை எழுப்ப மணியைப் பார்த்தவள் “ம்மா..ஏன் ம்மா இவ்வளவு நேரம் என்ன தூங்கவிட்ட..எழுப்பி விட்டுருக்கலாமுல…எல்லா நாளும் நீ தான் எல்லா வேலையும் செய்யற..இன்னிக்காச்சு நான் கொஞ்சம் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருப்பன்ல…” என்று வருத்தமுற “இது என்ன பெரிய வேலையா?எப்பவும் செய்யறது தான..நீ போய் ரெடி ஆகு” என்று அவளை சமாதானப்படுத்தினார்.

குயிலி குளித்து விட்டு வந்ததும் செல்வி “16 வயசாச்சு இன்னும் கொஞ்சம் ஆச்சு பொறுப்பு வந்துருக்கா பாரு..எப்பவும் காலைல நான் எழுப்பி விடுற வரைக்கும் எழுந்திரிக்கறதே இல்ல…” என்றவர் போர்வையை விலக்கி அவளை எழுப்ப “காலையில் எழுந்ததும் கண் விழித்தாள் நான் கை தொழும் தேவதை அம்மா..அன்பென்றாலே அம்மா..என் தாய் போல் ஆகிடுமா..” என்று அவரை அணைத்துக் கொண்டு பாட”ச்சி..ச்சி..போடி போ முதல பல் விளக்கிட்டு குளி” என்றவர் அவளை விளக்க “என் மேல உனக்கு பாசமே இல்ல போ…நான் அக்கா கிட்ட போற…அவ தான் என்ன நல்லா பாத்துப்பா…” என்றவள் மங்கையிடம் நடக்க “நீ யார்கிட்ட போய் கொஞ்சுனாலும் பல் விளக்குனதுக்கு அப்புறம் தான் காபி” என்று செல்வி கண்டிப்புடன் சொல்லிவிட “ஆ..கண்டுபிடிச்சுட்டாங்கையா கண்டு பிடிச்சுட்டாங்க..” என்று வடிவேலு பாணியில் மனதுக்குள் நினைத்தவள் குளிக்கச் சென்றாள்.

 

ஒருவழியாக மூவரும் 11 மணி அளவில் ரெடி ஆகி விட குயிலிக்கு அழைத்த மங்கை “அக்கா நாங்க ரெடி ஆகிட்டோம்…” என்று சொல்ல “சரி நான் முருகவேல் அண்ணாவ வர சொல்லற” என்றாள் குயிலி.

 அன்று வழக்கு முடிந்தவுடன் குயிலி மங்கையின் குடும்பத்தை தன் வீட்டுக்கு விருந்துக்கு அழைத்தாள்.ஒரு மாவட்டத்தின் கலெக்டர் தன் குடும்பத்தை விருந்துக்கு அழைப்பதை மங்கையால் நம்ப முடியவில்லை.”மேம் நாங்க எப்படி?” என்று மங்கை தயங்க “நீங்க கண்டிப்பா வரணும்..வர்ற சண்டே..நீங்க ரெடி ஆகிட்டு கூப்பிடுங்க..நான் முருகவேல் அண்ணாவ வந்து உங்கள கூட்டிட்டு வர சொல்லற” என்று அவள் கட்டளையிட அதை அவர்களால் மீற முடியவில்லை.

முருகவேலும் காருடன் வந்துவிட மூவரும் குயிலியின் வீட்டிற்குச் சென்றனர்.குயிலி இவர்கள் மூவரையும் வரவேற்க வாசலுக்கே வந்துவிட்டாள்.

காரில் இருந்து இவர்கள் மூவரும் இறங்கியவுடன் ஓர் ஓரத்தில்  சுகன்யாவின் உயரத்திற்கு இணையாய் கட்டிவைக்கப் பட்ட  மூன்று  நாய்கள்  “லொள் லொள்” என்று கத்த பயந்த சுகன்யா மங்கையின் பின்பு ஒளிந்து கொண்டாள்.மங்கைக்கே அந்த நாய்களைப் பார்க்கும் பொழுது பயமாக தான் இருந்தது.

நாய்களின் சத்தத்தை கேட்டு வெளியே வந்த குயிலி :”வாங்க” என்று மூவரையும் உள்ளே அழைத்து உட்காரச் சொன்னவள் கண்ணமாவிடம் அவர்களுக்கு குடிக்க காபி கொண்டு வரச் சொன்னாள்.உள்ளே சென்று அமர்ந்ததும் தான் சுகன்யாவிற்கு போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

செல்வி தான் செய்து கொண்டு வந்த பலகாரத்தை குயிலியிடம் கொடுக்க “எதுக்கு மா இந்த பார்மேலிட்ஸ் எல்லாம்?” என்றவள் கேட்க “முதல் முதலா வரோம்..அதனால தான் நானே செஞ்சு எடுத்துட்டு வந்த” என்றார்.”நீங்களே செஞ்சிங்களா?” என்று குயிலி கேட்டதற்கு “ஆமாங்க” என்று செல்வி சொல்ல “அம்மா நானும் உங்களுக்கு பொண்ணு மாறி தான் என்ன குயிலினு பேர் சொல்லியே கூப்பிடுங்க..” என்றாள்.அவரும் “சரி மா..” என்றார்.

பின்பு சுகன்யாவிடம் “என்ன படிக்குற?எங்க படிக்குற” போன்ற பொதுவான விஷயங்களை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.சுகன்யாவும் அவள் கேட்டதிற்கு மட்டும் அமைதியாக பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

மங்கைக்கே அவ்வளவு பவ்யமாக உட்கார்ந்து பதில் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது தன் தங்கை தானா என்ற சந்தேகம் வந்து விட்டது.

ஏனென்றால் செல்வி வீட்டில் அவ்வளவு அறிவுரைகள் சொல்லி சுகன்யாவை அழைத்து வந்திருந்தார்.இங்கே வந்து  ஏதாவது அதிகப்பிரசிங்கித்தனமாக  பேசி விட்டாள் வீட்டிற்கு சென்றவுடன் அவள் அம்மா அடி வெளுத்து விடுவார்கள் என்று தெரியும்.அதனால் தான் அவள் தன் வாலை சுருட்டிக் கொண்டு குயிலி கேட்டதற்கு மட்டும் பதில் அளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

.கண்ணம்மா காபி கொண்டு வந்து அவர்களிடம் கொடுத்தவுடன் குயிலி “செல்லாவ வர சொல்லுங்க” என்றாள்.செல்வியும், சுகன்யாவும் “யார் அந்த செல்லாவா இருக்கும்?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்க மங்கை செல்லாவை பார்க்க ஆர்வமாக காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒருகையில் கம்பை ஊன்றிக்கொண்டு காலை எக்கி எக்கி வந்த செல்லாவை மங்கை ஆர்வமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவர்கள் அருகில் செல்லா வந்ததும் “இவ என்னோட தங்கை செல்லா என்கிற செல்லம்மா” என்று அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.

மங்கை “ஹாய்!நான் மங்கை” என்று செல்லாவிற்கு கை கொடுக்க “ஹாய் மங்கை! நைஸ் டூ மீட் யூ” என்றாள்.”இட்ஸ் மை பிளசர்” என்ற மங்கை செல்வியையும் சுகன்யாவையும் அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.செல்வியிடம் மரியாதைக்காக “நல்லா இருக்கீங்களா ம்மா?” என்று கேட்டாள்.பின்பு சுகன்யாவிடம் “ஹாய்” என்று சொல்ல அவளும் பவ்யமாக “ஹாய் அக்கா” என்று அவளிடம் கை நீட்டினாள்.

கண்ணம்மா வந்து சாப்பிட அழைக்க சாப்பிடச் சென்றனர்.சாப்பிடும் பொழுது செல்வி செய்த பலகாரத்தை குயிலி அனைவருக்கும் வைத்துவிட்டு செல்லாவிடம் “இது செல்வி அம்மாவே நமக்காக ஸ்பெஷல்லா செஞ்சது” என்று சொல்ல அதை சுவைத்த செல்லா “ செம டேஸ்டா இருக்கு ம்மா..” என்றவள் மீண்டும் ஒரு லட்டை எடுத்து சுவைத்தாள்.

செல்வியும் குயிலியும் அமைதியாக உண்ண மங்கையும் செல்லாவும் பேசியபடியே உண்டனர்.சுகன்யா இவர்கள் இருவர் பேசுவதைப் பார்ப்பதும் தன் அன்னையை பார்ப்பதுமாக உண்டாள்.அவள் பார்வையின் பொருள் “நானும் அவங்க கூட பேசட்டுமா” என்பது.ஆனால் செல்வி அமைதியாக சாப்பிட  சுகன்யா கோபமுற்றாள். சுகன்யா அமைதியாக இருப்பதே பெரிய விஷயம்.அதிலும் மற்றவர்கள் பேசும்பொழுது அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருப்பது அவளின் அகராதியிலையே இல்லாத ஒன்று.

சுகன்யா ஒரு வாய் சாப்பிடுவதும் தன் அன்னையை முறைத்துப் பார்ப்பதும் மீண்டும் சாப்பிடுவதையும் பார்த்த செல்லா “என்ன ஆச்சு சுகன்யா?ஏதாச்சு வேணுமா? ஏன் அம்மாவவே பாக்கற?” என்று கேட்டதற்கு “இல்ல க்கா..சும்மா தான்” தான் என்று மழுப்ப “ அப்புறம் ஏன் சாப்பிடாம அம்மாவவே பாக்குற?” என்று கேட்க உண்மையை உளறிவிட்டாள் சுகன்யா.

அவள் சொன்னதைக் கேட்ட செல்லா “இது உங்க வீடு மாறி நினச்சுக்கோ..உனக்கு எப்படி தோணுதோ அதே மாறி நீ இங்க இருந்துக்கலாம்…அம்மா உன்ன ஒன்னும் சொல்லமாட்டாங்க..” என்றவள் செல்வியிடம் திரும்பி “அப்படித் தான மா” என்று கேட்க அவரும் தலையசைத்தார்.

பின்பு மூவரும் அரட்டை அடித்துக்கொண்டே உண்டனர்.குயிலியும் செல்வியும் அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டு சாப்பிட்டனர்.செல்வியின் மனதில் குயிலியைப் பற்றி மங்கை சொன்ன வார்த்தைகள் தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

வழக்கு முடிந்து வந்த அன்று இரவு செல்வி குயிலியின் குடும்பத்தைப்பற்றி மங்கையிடம் கேட்க “அவங்க அம்மா அப்பா ஒரு விபத்துல இறந்துட்டாங்க..அவங்களுக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்காங்க..அந்தப் பொண்ணும் என்னை மாறி தான்..” என்றவள் அதற்கு மேல் செல்வி கேட்க வந்த கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லாமல் தலை வலிப்பதாகக் கூறி படுத்துக் கொண்டாள்.மங்கை தன்னிடம் அதைப் பற்றி பேச விரும்பாததைப் புரிந்து கொண்ட செல்வி அதற்குமேல் அவளிடம் அதைப் பற்றி பேசவில்லை.

“எவ்வளவு அழகான பொண்ணு..இந்த பெரிய கண்ணாடி கொண்டை எல்லாம்  போட்டு பாக்குற அப்பவே இவ்வளவு லட்சணமா அழகா இருக்கா…இன்னும் கண்ணாடி கழட்டி இந்த காலத்து புள்ளைங்க மாறி டிரஸ் பண்ணா எவ்வளவு அழகா இருப்பா..ஆனா ஏன் இந்த வயசுலையே சிரிப்ப துளைச்ச இறுகிப் போன முகத்தோட இருக்கா…” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்பொழுது யாரோ தன் கையை தட்டுவதைப் போல் தோன்ற தன் எண்ணங்களில் இருந்து மீண்டவர் சுகன்யாவிடம் “என்ன டி?” என்று கேட்க “இலைய பாத்துட்டே இருக்க சாப்பிடாம…அதனால தான் ஏதாச்சு வேணுமானு  கேட்க கூப்ட” என்று சொல்ல ஒன்றுமில்லை என்று தலை அசைத்தவர் உண்ணத் தொடங்கினார்.

 

நால்வரும் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு ஹாலிற்கு வந்து அமர்ந்தனர்.செல்லா செல்வியிடம் “ம்மா..நீங்க செஞ்ச லட்டு ரொம்ப டேஸ்டா இருக்கு..இவ்வளவு சூப்பரான லட்டுவ நான் சாப்பிட்டதே இல்லை..” என்றவள் சொல்ல செல்வி “இதெல்லாம் பெரிய விஷயமா மா..ஒரு 10 டைம் செஞ்சினா நீயும் நல்லா செஞ்சு பழகிறலாம்…” என்றார்.

குயிலி “நாம இப்ப ஒரு இடத்துக்கு போறோம்” என்று சொல்ல “எங்கே?” என்று சுகன்யா ஆவலாய்க் கேட்க “சர்ப்ரைஸ்…அங்கே போய் தெரிஞ்சுகோ..” என்ற குயிலி அனைவரையும் கூட்டிக்கொண்டு முருகவேலுடன் அந்த இடத்திற்குச் சென்றாள்.  

  

AMP 5

அத்தியாயம் 5

அதிகாலைப் பொழுது.. தன் கதிர் கரங்களால் சூரியன் நிலமகளை வருட ஆரம்பித்திருந்தது.

ஸ்போர்ட்ஸ் ஷுவின் லேசைக் கட்டியபடியே இரண்டு வீடு தள்ளியிருந்த அந்த வீட்டைப் பார்த்தவன் நூறாவது முறையாக அதிசயப்பட்டான்..   எல்லா நாளும் போல எப்படி இவர்களால்  இன்றும் இருக்க முடிகிறது.  கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள்.. சாரி.. ஒரு வருடம் ஒன்பது மாதம் மூன்று நாட்கள் கழித்து கண்மணியைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்று ஒரு பரபரப்பு இருக்க வேண்டாம்?

மூளை, ‘அவர்கள் மாதம் ஒரு முறை டர்ன் வச்சி போய் பார்த்துகிட்டு தானேடா இருக்காங்க’ என்று போட்டுக் கொடுத்தது.

“நான் பாக்கலயே’

அதுக்கு அவங்க ஏன் பரபரப்பா இருக்கனும். லாஜிக் பேசிய மூளையை முறைத்து விட்டு ஓட்டத்தை தொடங்கினான்.

மனம் எதை எதையோ யோசிக்க நோ நோ, இன்று எதையும் யோசிக்காதே.. என்று மனதிடம்  சொல்லி கால்களின் வேகத்தைக் கூட்டினான். பசித்தவனுக்கு பண்டம்தானே பெரிது. ஆக்ஸிஜனுக்கு ஏங்கிய மூளை மற்றதை மறந்து மூச்சு விடுவதையே முழு மூச்சாய் செய்ய, வியர்வை வழிய வீடு திரும்பினான். வழியில் கண்மணி வீட்டின் கார் பார்க்கிங்கில் சேர் போட்டு தினத்தந்தி  படித்துக் கொண்டிருந்த அருணைப் பார்க்க பொறாமையாக இருந்தது.

சோம்பேறி அரவிந்த் காலையிலேயே கிரிக்கெட் விளையாட கிளம்பியிருந்தான்.

ஹாய் மனோ.. குட் மார்னிங்..

கேட் வாசலில் நின்றான். “குட் மார்னிங் அருண்..”

“என்ன.. இன்னைக்கு ஜாகிங் லேட் ஆயிடுச்சி..”

“நைட் தூங்க லேட் ஆயிடுச்சி..நீ ஆஃபிஸ் கிளம்பலை?”

“இதோ கிளம்பிகிட்டே இருக்கேன். “

இப்போவாவது சொல்றானா பாரேன் கண்மணி வருவதைப் பத்தி.. சரியான அமுக்குனி.. நல்ல ஆடிட்டர் ஆவதற்கு சரியான தகுதிதான். அதுதான் ஆரம்பித்த இரண்டு வருடங்களில் மனோ கம்பெனி போக நிறைய கிளையன்ட்ஸ் சேர்த்திருக்கிறானே. மனோவின் மைன்ட் வாய்ஸ்.

“ஹப்பா.. இவ்ளோ வேர்க்க ஓடுவியா நீ.. அதான் இப்படி கிண்ணுனு இருக்க.. “தன் குட்டித் தொப்பையை ஏக்கமாய் பார்த்துக் கொண்டான்.

புன்னகைத்து “அறிவை வளர்த்தால் மட்டும் போதாது. உடம்பையும் வளர்க்கணும்.”

“அதுதான் நன்றாக வளர்கிறதே..”

“வெர்டிகலா வளர்க்கனும் சார்.. ஹாரிசான்டலா இல்லை.”

“அது அதுக்கு பிடிச்ச மாதிரிதான் வளரும்.”

ஒரு நொடி முறைத்தான்.

“இரு.. நாளையிலிருந்து சௌமியோடு ஜாகிங் வருகிறேன். அப்புறம் எல்லாம் எப்படி வருதுன்னு பார்க்கலாம்.”

ஷாக் அடித்தது போல் நிமிர்ந்த அருண் பேப்பரை போட்டுவிட்டு ஓட்டமும் நடையுமாய் வாசலுக்கு வந்தான். சுற்றியும் முற்றிலும் பார்த்தவன்,

“என்ன மனோ.. என்னவோ பேசுற”

“நான் ஒன்னும் பேசலையே..”

சந்தேகமாய் பார்த்து, “அப்புறம் ஏன் அப்படி சொன்ன?”

நான் ஒன்னும் தப்பா சொல்லலையே.. “சௌமியை ஜாகிங்கிற்கு துணைக்கு கூப்பிட்டுட்டு வரணும்னு சொன்னேன். அவ்ளோதான்..”

இன்னும் சந்தேகம் தெளியாமல் பார்த்தவனைப் பார்த்து பெரிதாய் புன்னகைத்து

“அப்போ நான் வர்றேன். பை அருண்..” என்று கையாட்டியபடியே நடந்தான்.

தலையை லேசாக சொறிந்தபடி பேப்பரை எடுத்தவனைப் பார்க்க சிரிப்பு வந்தது.

நான் மட்டும் டென்ஷனாக இருக்கணுமா.. குட்டு உடைந்ததோ என்று தலையை இன்று ஃபுல்லா உடைக்கப் போகிறான். நம்பியார் ஸ்டைலில் கையைப் பிசைந்து மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். ‘யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்”

கதிரவன் நிலமகளை வருடி அடுத்த கட்டமாய் தழுவியிருந்த போது கையில் இருந்த பத்திரிக்கையை மூன்றாவது முறையாக படித்து முடித்திருந்தான்.

கலாவதிக்கு ஆச்சர்யம் தான். தினமும் எட்டு முப்பதுக்கு காலில் சுடு தண்ணி ஊத்தியது போல ஓடுபவன், ஒரு வாரமாக ஏழு மணிக்கே பறந்தவன் இன்னைக்கென்னவோ  கீழே வந்ததே லேட்தான். ஜாகிங் முடித்து வந்ததும் லேட். வந்தவன் நேரே பேப்பரை கையிலே எடுத்துக்கொண்டு பரிட்சைக்கு படிப்பது போல் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஒரு வேளை?!!

தம்பி.. உடம்புக்கு எதுவும் பண்ணுதா..

இல்லையே, ஏன்மா..

இல்லை, ஆபிசுக்கு இன்னும் கிளம்பலையேன்னு பாத்தேன்.

12 மணிக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. அதற்கு கொஞ்சம் ரெடியாகனும். அதுதான் நேரே இங்கேயிருந்து போகப்போகிறேன்.

இது அடிக்கடி நடப்பது போல சட்டமாய் லேப்டாப் போடு ஹாலில் உட்கார்ந்தவனைப் பார்க்க அந்த தாய்க்கு ஒன்றும் தவறாக‌ இல்லை தான்.

அப்பா, சௌமி இருவரும் சென்றதும் பார்க்கிங்கிலேயே சேர் போட்டான்.

“வேர்க்குமே பா?”

“சிக்னல் இல்லைமா.. ஃபேன் இருக்கிறதே.. அட்ஜஸ்ட் செய்துக்கிறேன்.”

ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் அருண், அரவிந்த் அவரவர் பைக்கில் கிளம்ப, அருணாச்சலம் அங்கிள் தன் காரில் கிளம்பினார். எப்பொழுதும் அவருடனே கிளம்பும் பாரதி ஆன்ட்டி மட்டும் லீவ் போட்டு விட்டார் போல மகளை வரவேற்க.

பக்கத்தில் இருந்த செல்போன் கூப்பிட எடுத்தான்.

“ஹலோ.. சொல்லு மேக்னா..”

“மனோ.. ஒரு பிரச்சனை..” குரலில் நிறைந்த பதற்றத்தைக் கவனித்தவன், “சொல்லும்மா.. என்னாச்சி”என்றான்.

“அந்த தாமஸ் வெளியே வந்திருக்கிறானாம். மாமா போன் செய்தார்.”

“அதெப்படி..”

“ம்ம்..‌யாரோ ஒரு உள்ளூர் அரசியல்வாதியின் சிபாரிசில் வெளியே வந்து விட்டான்.”

“ம்ம்..”

“பயமாயிருக்குது மனோ..”

“பயப்படாதே மேக்னா.. நீ இன்று ஆஃபிஸ் வரவேண்டாம். நான் கொஞ்ச நேரத்தில் அங்கே வருகிறேன்.”

“ம்ம்.. ஓகே..”

ஃபோனை வைத்தவன், நெற்றியைத் தடவியபடி கொஞ்சம் யோசித்தான்.

இன்னும் இரண்டு ஃபோன் கால்களுக்குப்பின் கார் சாவியை எடுக்க வீட்டினுள்ளே போனான்.

“என்னப்பா.. லேட்டா போறேன்னு சொன்ன..?”

“இல்லைமா.. ஒரு அவசர வேலை..” ஃபோன், பர்ஸ் எல்லாம்அதனதன் பாக்கெட்டிற்குள் போய்க் கொண்டிருந்தது.

“இந்தாப்பா.. வெயில்லேயே உட்கார்ந்து வேலை பாக்கிறியேன்னு உனக்காகத்தான் ஜுஸ் போட்டேன்.”

“ஓகே.. ஓகே.. சீக்கிரம் குடுங்க.. பட் பாதி எனக்கு.. பாதி உங்களுக்கு.. ஓகேவா..”

“எனக்கு எதுக்குபா..”

“அப்போ எனக்கும் வேண்டாம்.”

கீழே வைக்கப் போனவனை தடுத்து, “சரி, சரி.. நீ குடி..”

“ம்.. குட்..”

பாதிக்கும் கொஞ்சம் மேலேயே குடித்து, இல்லையென்றால் கலாவதிக்கு மனம் தாங்காது, அவரிடம் கொடுத்து விட்டு “பைமா..”வுடன் வீட்டிலிருந்து வெளியேறினான்.

காருக்குள் ஏற முனைந்தவன், மனோ நீயும் உன் பிளானும் என்று மனதிற்குள்ளேயே நொந்தபடி கார் கதவைத் திறந்தவன்,, ஒரு அடி தாமதித்து, கார்கதவை மூடிவிட்டு, நிமிர்ந்தான்.

இன்னும் ஒரு முறை பார்த்து விட்டு கிளம்பலாமே.. கேட்டைத் திறந்து வெளியே பார்த்தவன் உடலில் பாதத்திலிருந்து உச்சந்தலை வரை மின்சாரம் ஒரு கோடாய் பாய்ந்தது.

பாரதி ஆன்ட்டி ஒரு பையைத் தூக்க இன்னொரு பையை இறக்கிக் கொண்டிருந்தது கண்மணி.

அவசரமாய் இருந்த வேலைகளெல்லாம் வழி விட்டு நிற்க மந்திரித்து விட்ட கோழி போல நேரே கால் கண்மணி வீட்டை நோக்கி இழுத்து செல்ல, மூளை மட்டும் மனோ.. கன்ட்ரோல், கன்ட்ரோல் என்று ஓதிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் உடலின் எந்த உறுப்புமே அப்பொழுது மூளையின் சொல் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.

“ஹாய் கண்மணி..”

ஷாக் அடித்தது போல் அதிர்ந்து திரும்பினாள் கண்மணி.

அவளுடைய அந்த ரியாக்சனில் தலைக்கு ஏறிய மின்சாரம் எல்லாம் ஷார்ட் சர்க்யூட் ஆகி தாறுமாறாய் தடம் தேட கண்கள் இடுங்க அவளைப் பார்த்தான்.. அவன் என்ன அவளைப் போல ஊரை விட்டா ஓடினான். இங்கே தானே இருக்கிறான். பார்க்க வருவான் என்று தெரியாதா? எதுக்கு இத்தனை அதிர்ச்சி?

இருக்காதா.. அவளுக்கு.. முடிந்த அளவு தயார் செய்திருந்தாலும் அவன் ஆஃபிஸ் கிளம்பியதற்குப் பின் போனால் என்ன என்று தோன்றியது. பன்னிரண்டு மணி நேரம் தள்ளிப் போட முடியும் போது அதை ஏன் விட வேண்டும் என்று பிளான் போட்டு, பஸ்ஸிலிருந்து இறங்கி ஒரு மணி நேரம் அங்கேயே சுற்றி, அங்கிருந்த கடைக்காரர்கள் சந்தேகமாகப் பார்த்தபோதுதான் கேப் புக் பண்ணி வீட்டிற்கு கிளம்பினாள்.

தன் ராஜதந்திரங்கள் எல்லாம் வீணாக, காரிலிருந்து பெட்டி படுக்கை இறக்குவதற்கு முன்னே, பின்னே இருந்து கண்மணி என்று இவன் நின்றால் அதிர்ச்சியாகத் தானே இருக்கும்.

இதயம் இவ்வளவு வேகமாக துடித்தால் ஒன்றும் ஆகாதா.. அவனுக்குக் கேட்குமா.. கையை மெதுவாய் உயர்த்தி துடிக்கும் இதயத்தின் மேல் வைத்துக் கொண்டாள்.

“ஹாய் மனோ.. எப்படி இருக்கீங்க..”

“ம்ம்.. நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்க..”

“ம்ம்.. ஃபைன்.”

“என்ன திடீர் விஜயம்.. லீவா.. “(உனக்குத் தெரியாதா)

“ம்ம். ஆமா.. நீங்க ஆஃபிஸ் கிளம்பலை.”

“இதோ கிளம்பனும்.. “

கண்கள் நீங்க என்னமோ பேசிக்கோங்க பா.. நான் என் வேலையைப் பார்க்கிறேன் என்று அதன் பணியில் இறங்கியது.

ரப்பர்  ஸ்லிப்பர், பிங்க் நிறத்தில் தொள தொள பேண்ட்(நம்ம பட்டியாலா தான்), முழங்கால் வரை பச்சை நிறத்தில் பிங்க் கலரில் சிறு சிறு பூக்களை ஆங்காங்கே இறைத்தாற் போன்ற டிசைனில் டாப்ஸ், என்னால் இவ்வளவுதான்பா முடியும் என்று ஹேர்பேண்ட் தன்னாலான முடியை சிறையில் வைத்திருக்க, சொல் பேச்சு கேளாமல் ஆங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சிலுப்பிக் கொண்டிருந்த முடிகள் சிறிதும் ஒப்பனையில்லாத முகத்தை சுற்றியிருந்தது.. அவள் முகம் அவன் மூளையின் ஒவ்வொரு நியூரானிலும் உறைந்திருக்கும் ஓவியம். அவள் முகம் பற்றி சொல்வதென்றால், அவனால் முடியாது. அவள் முகத்தை, கண்களை, இதழ்களை இது போல் அழகு என்றெல்லாம் அவனால் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடியாது. வேண்டுமென்றால் ஏதாவது ஒன்று மனங்கவர்வதாய் இருந்தால்  அவளோடு ஒப்பிடுவான். ஏதாவது தொடுவதற்கு மென்மையாக இருந்தால் மனோவின் மனதிற்குள் கண்மணியின் விரல்களின் நினைவு வரும்.

அந்த விரல்கள்… மனோ… கன்ட்ரோல், கன்ட்ரோல்.. நீ ஏதாவது உணர்ச்சி வசப்பட்டால் அப்படியே பெட்டி, படுக்கையோடு பெங்களூர் கிளம்பி விடுவாள்.. ஜாக்கிரதை…

“அந்த இரண்டு பேக் எடுத்து வர உனக்கு இவ்வளவு நேரமா.. “என்றபடி பாரதி வந்தார்.

“வாப்பா மனோ.. உள்ளே வா..”

“இருக்கட்டும் ஆன்ட்டி.. வேலை இருக்கு.. நான் கிளம்புகிறேன். வர்றேன் ஆன்ட்டி.. பை கண்மணி. “

அங்கிருந்து கிளம்பியவன் நேரே போய் வண்டியை நிறுத்தியது ஒரு பெரிய வீட்டு கேட்டின் முன். வெளியே காம்பவுண்ட் சுவரில் தாமிர எழுத்துகளில் எஸ். கேசவன் என்று மட்டும் போட்டிருந்தது.

திரு.கேசவன் உயர்நிலை போலிஸ் அதிகாரி. அவர் மகன் கிஷோர் தன் தந்தை காட்டிய வழியில் ஐ.பி.எஸ் முடித்து பயிற்சி காவலராக  இருக்கிறான். மனோவோடு பள்ளியில் ஒன்றாக படித்தவன்.

கார் வந்து நின்ற சத்தத்தைக் கேட்டு கிஷோர் வெளியே வந்தான்.

“ஹாய் மனோ.. எப்படி இருக்கீங்க..”

“ஃபைன் கிஷோர். “

“உள்ளே வாங்க.. அப்பா உங்களுக்காக காத்துகிட்டுருக்காங்க..”

“இதோ..”

உள்ளே வந்தவன்.. கேசவனைப் பார்த்ததும் கை கூப்பி   சொன்னான்

“வணக்கம் ஸார்..”

“வணக்கம் மனோ.. உட்கார் பா.. “

பைக்கை வீட்டு பார்க்கிங்கில் நிறுத்திய அரவிந்த் காலடிச் சத்தங்களுடன் உள்ளே வந்தான்.

“வா அரவிந்த்.. உட்காரு..” கிஷோர் வரவேற்றான்.

நேரடியாக கேசவன் விசயத்திற்கு வந்தார், “நான் விசாரிச்சிப் பார்த்தேன் தம்பி. இவ்வளோ நாள் அந்த தாமசை வெளியே வராமல் வைத்ததே பெரிய விசயம்தான். இன்னும் ஆறு மாதத்தில் ஹைகோர்ட்டில்  தீர்ப்பு கிடைத்து விடும். ஒரு ஐந்து வருடமாவது உள்ளே தள்ள வாய்ப்பிருக்கு. அதுக்குள்ள இப்போ அரசியல்வாதி ஒருவர் உதவியோடு வெளியே வந்து விட்டான்.”

“இப்போ என்ன சார் பண்றது..”

“பயப்படாதே அரவிந்த்.. அவன் வந்திருப்பது ஜாமினில் தான். டெய்லி கொடூர் போலிஸ் ஸ்டேஷன்ல அவன் சைன் பண்ணனும்”

“அது ஒரு பெரிய விஷயமா சார். ஒன்பது மணிக்கு சைன் பண்ணிட்டு பத்துக்கு ஹைதராபாத்திலிருந்து  ஃப்ளைட் பிடிச்சா, சென்னைக்கு பன்னிரண்டுக்கு வந்துடலாம். அப்புறம் அடுத்த நாள் காலைல ஃப்ளைட் பிடிச்சி சைன் பண்ண போயிடலாம். நடுவில் என்ன வேணும்னா பண்ணலாமே..”

“இது நல்ல பாயிண்டா இருக்கே.. பேசாம அரவிந்தையே வக்கீலா போட்டிருந்தா, இந்த பெயிலைத் தடுத்திருப்பான்.. “லேசாய் புன்னகைத்து கிஷோர் சொன்னான்.

சிறிதாய் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு கேசவன் பேச ஆரம்பித்தார், ”தப்பு செய்பவனுக்கு ஆயிரம் வழியிருந்தா அதைத் தடுக்கிறவனுக்கு  ஆயிரத்தொரு வழி உண்டுனு சொல்லுவாங்க.. ஸோ.. டென்சனாகாதீங்க.. மேக்னாவை எங்கேயும் வெளியே போக வேண்டாம்னு சொல்லுங்க. அவங்க அம்மாவையும் தான். முடிந்தால் உங்கள் பக்கத்திலேயே வைத்துக் கொள்ளுங்க. பார்ப்போம்.. என்ன பண்றான்னு..”

“ம்.. ஓகே சார். நீங்களும் உங்களால் முடிந்த வரையில் ஹெல்ப் பண்ணுங்க சார்..”

“கண்டிப்பா மனோ.. போலிஸ் ஸ்டேசன், செக் போஸ்ட் எல்லோரையும் கொஞ்சம் அலர்ட் பண்ணி வைக்கிறேன். அந்த பொண்ணை எங்கே தங்க வைக்கிறீங்கனு சொல்லுங்க, அந்த ஏரியா போலிஸ் ஸ்டேசன்லயும் சொல்லி ஒரு பார்வை பார்த்துக்க சொல்றேன்.”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார். ஆபிஸ் நேரத்தில் உங்களை தொல்லை பண்ணிட்டோம்.”

“இது என்ன தொல்லைபா.. எங்க வேலைதானே.. “

“ஓகே சார். வர்றோம். பை கிஷோர்” என்றபடி எழுந்தார்கள்.

வெளியே வந்ததும் அவரவர் வண்டியில் கிளம்பி பக்கத்திலிருக்கிற காபி ஷாப்பில் மீண்டும் சந்தித்தார்கள்..

ஏதோ வாய்க்கு வந்ததை இரண்டு பேருமே சொல்லிவிட்டு வெயிட்டர் அந்த பக்கம் போனதும் அரவிந்த் தான் முதலில் பேசினான்.

“இப்போ.. என்ன பண்ண போற மனோ?..”

என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தவன்தான், ஆனாலும் அவன் கேள்வி உசுப்பேற்ற,

“என்ன?.. நான் என்ன செய்யப் போறேனா?.. நான் ஏன் அரவிந்த் எதையும் செய்யனும்?”

“என்ன மனோ.. இப்படி சொல்ற?..”

“ பின்னே? நீ லவ் பண்ற பொண்ணுக்கு பிரச்சனைனா நீதான் கஷ்டப்படனும்.. நான் ஏன் கஷ்டப்படனும்?..”

இந்த பிள்ளையும் பால் குடிக்குமா என்று அப்பாவியாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு குனிந்து கொண்டான் நம்ம அரவிந்த்.

( அரவிந்த்- மேக்னா ஸ்டோரி அடுத்த அத்தியாயத்தில்)

tik 15

தேவாதிராஜன்… மரகதவல்லியின் திருமண வரவேற்பு… வெகு விமரிசையாக, சிறு குறை கூறக்கூட இடம் இல்லாமல்… நடந்து முடிந்திருந்தது…

அவளுக்காக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த புடவையை…  உடுத்தும்போதுதான் கவனித்தாள் மல்லி… அது… தேவாவாக… ஆதி  சொன்னதனால்… அவள் டிசைன் செய்த… அதுவும்… முதல் முதலாக டிசைன் செய்த… புடவை என்பதை… 

அழகிய ஆரஞ்சு நிறத்தில் பச்சை நிற, வெள்ளி சரிகையுடன்… ஆங்காங்கே சிறிய தாமரைப் பூக்களுடன்…  நெசவு செய்யவென… அவள் டிசைன் செய்திருந்தாள்…

ஆனால் அத்துடன் அங்கங்கே… அசல் மரகதக் கற்கள் பாதிக்கப்பட்டு… ஜொலித்தது அந்தப் புடவை… அவள் கற்பனையில் இருந்ததைக் காட்டிலும்… அவ்வளவு அழகாய் இருந்தது…

அதில் இருந்த தாமரைப் பூக்கள் போன்றே… வடிவமைக்கப்பட்ட… மரகதக் கல் பதித்த… நகைகளும்… அதற்குத் தகுந்தவாறு, அவளுக்காகப் பிரத்தியேகமாக… உருவாக்கப்பட்டிருந்தது…

புடவை… நகைகள் என… ஒவ்வொன்றும்… ஆதியினுடைய…  ரசனையைப் பறைசாற்றின…

அனைத்தையும் அணிந்து… தங்கச்சிலையென மிளிர்ந்த மகளைக் காணக் காண… மகிழ்ச்சி தாங்கவில்லை பரிமளாவிற்கு… லட்சுமியின் கரங்களை பிடித்துக்கொண்டு… “ரொம்ப… ரொம்ப… தேங்க்ஸ் அண்ணி!!! மல்லியை இப்படிப் பார்க்க… ரொம்பவே… சந்தோசமா இருக்கு ” என நெகிழ்ந்துவிட்டார் அவர்.

வரவேற்புக்கென… ராயல் அமிர்தாசை ஒட்டி அதை விரிவு படுத்துவதற்காக… வாங்கிப் போடப்பட்டிருந்த… அதிக பரப்பளவுள்ள… நிலத்தில்… வெகு ஆடம்பரமாக… தீம்… செட் அமைக்கப்பட்டிருந்தது…

அடர்நீல… கோட் மற்றும் சூட்டில்… உள்ள தூய வெள்ளை சட்டை அனைத்து… கம்பீரமாக… ஆண்மையின் இலக்கணமாய்… புன்னகை முகமாக மேடையில் நின்றிருந்தவனை… கண்களில் நிரப்பியவாறே… நிவேதிதா மற்றும் சுமாயா துணைவர… மல்லி அவன் அருகில் வந்து நிற்க…

தன் அருகில் வந்து நின்றவளின் செவிகளில் உரசியவாறு… “செம்ம அழகா இருக்கடி மல்லி!!”  என்றவன் தொடர்ந்து… “என் மரகதவல்லிக்கு… மரகதத்தையே… கல்யாணப் பரிசாகக் கொடுத்திருக்கிறேன்… பிடிச்சிருக்கா?” எனக் கேட்க…

அவனது கண்களை… நேராகப் பார்க்கும் துணிவில்லாது… நாணம் தடுக்க… தரையைப் பார்த்தவாறே… பிடித்திருக்கிறது என்பது போல்… தலையை ஆட்டிவைத்தாள் மல்லி.

அவனது ஒவ்வொரு செயலிலும்… அன்பிலும்… அக்கறையிலும்… அவள் மனது கரைந்துகொண்டிருந்தது…

மிகப் பெரிய… தொழிலதிபர்கள்… திரைப்பட பிரபலங்கள்… அரசியல்வாதிகள்… அமைச்சர்கள்… பத்திரிகையாளர்கள்… என முக்கியப் பிரமுகர்கள் பலரும், வந்து…  மணமக்களை வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றனர்.

அத்தனைப்பேரையும் கவரும் விதத்தில்… ஆடம்பரமான விருந்து, கேளிக்கைகள் என பக்காவாகத் திட்டமிட்டு…  ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தன…

ஆதி டெக்ஸ்டைல்ஸ்… ஹோட்டல் அமிர்தம். மற்றும் ராயல் அமிர்தாசில் வேலை செய்பவர்கள் என்… தனித்தனிக் குழுக்களாக… வந்திருந்த அனைவரையும், குறைவின்றி  கவனிப்பதில்… ஈடுபட்டிருந்தனர்…

அதுமட்டுமில்லாமல்… அன்று முழுவதும்… ஆதி க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸில் வேலை செய்யும்… கடைநிலை ஊழியர் வரை அனைவருக்கும்… அவர்களது ஒவ்வொரு கிளைகளிலும்… தடபுடலான… விருந்துடன்… பரிசுகளும் வழங்கப்பட்டன.

அனைத்தையும் பார்த்துப் பிரமித்துப்போயிருந்தாள் மல்லி… குறுகிய நாட்களுக்குள்… அதுவும் வெளிநாட்டில் இருத்தவாறே அனைத்தையும்… செய்து முடித்திருந்த… தனது கணவனின் திறமையையும் ஆளுமையையும் நினைத்து… வியந்துதான் போனாள்..

அனைத்தும் முடிந்து வீடுவந்து சேர… இரவு மணி பன்னிரண்டை தாண்டியிருந்தது…

மகனையும்… மருமகளையும் திருஷ்டி கழித்த பிறகே… வீட்டிற்குள், விட்டார் லட்சுமி…

அடுத்த நாள் காலையிலேயே கிளம்பி… மறுவீடு சம்பிரதாயத்திற்கென…  மல்லியின் பிறந்த வீட்டிற்கு… அவளை அழைத்துவந்திருந்தான் ஆதி…

அவர்கள் உள்ளே நுழையவும்…

செய்தித்தாளைப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு… “அப்பா… இந்த அக்காவைப் பாருங்களேன்… எவ்ளோ அழகா இருக்கா… மாமா! என்..னா… ஹாண்ட்சம்…மாஆஆ… இருக்கார்” என ஆர்பரித்துக் கொண்டிருந்தான்… தீபன்… 

ஜெகனும்…  அதை ஆமோதிப்பதுபோல்… அந்தச் செய்தித்தாளில் இடம்பெற்றிருந்த அவர்களது படத்தை… கைகளால் தடவியவாறு… அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்…

மகள்… மருமகனுடன் வருவதைக் கண்டவர்… எழுந்து சென்று அவர்களை வரவேற்க… மகிழ்ச்சியுடன் உள்ளே நுழைந்தனர் இருவரும்.

உணவகங்கள் நடத்திவரும் ஆதியையே… தனது… விதவிதமான உணவு வகைகளால் திணறடித்தார் பரிமளா…

“அத்தை… நீங்க இவ்ளோ அற்புதமா… சமையல் செய்யறீங்க… உங்க மகளைப் பார்த்தால் தான்… ஒன்றையும் சாப்பிடுவதுபோல் தோணலையே… ” என அவள் ஒல்லியாக இருப்பதை ஆதி கிண்டல் செய்ய…

“மாம்ஸ்… அப்படிலாம் அக்காவைப் பத்தி தவறாக… நினைக்காதீங்க… சமயத்துல என்னோட சாப்பாட்டையும் சேர்த்து காலி செஞ்சு வச்சிடுவா…” என தீபனும் அவனுடன் சேர்ந்து கொள்ள…

அவன் தலையிலேயே நறுக்கெனக் கொட்டிய மல்லி… ஒரு விரலைக் கட்டி அவனை எச்சரிக்கவும்…

தலையைத் தடவிக்கொண்டே… “மாம்ஸ்… எதுக்கும் இவகிட்ட கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாகவே இருங்க…” என்க…

“நீ சொல்வதும் சரிதான் தீபா!” எனப் பயத்தில் நடுங்குவது போல் செய்தான் ஆதி…

அதைப் பார்த்த ஜெகன்… சிரித்து விட…

அதற்குக் கோபம் வருவதற்குப் பதிலாக… இருவரின் அரட்டையைப் பார்த்த மல்லிக்கும்  சிரிப்புதான் வந்தது… பரிமளாவும், சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்  சமையற்கட்டிற்குள் சென்றுவிட்டார்…

காலை உணவு முடிந்து… தீபனுடன்… அவனது படிப்பு சம்பந்தமாகச் சிறிதுநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்த ஆதி…

பிறகு… “எனக்கு… சில வேலைகள் இருக்கு மல்லி… நான் சாயங்காலம் வருகிறேன்… இரவு உணவு முடித்து நம்ம வீட்டுக்குப் போகலாம்…” என்க…

“சரி…” என்று மட்டும் சொன்னாள் மல்லி…

“அவள் மனதில் இன்னும் என்ன எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறாளோ?” என்று நினைத்தவாறே… அவன்… தனது காரை நோக்கிப் போக…

அவனைத் தொடர்ந்து… அவன் பின்னாலேயே வந்தவள்…

 “மாம்ஸ்!!! சீக்கிரம் வந்துடுவீங்கதானே?” எனக் கேட்டாள் மல்லி…

அவளது வீட்டில்… அவளுடைய பெற்றோர் மற்றும் தம்பியுடன் இருக்கும் பொழுதுகூட தன் அருகாமையை அவள் நாடுவது ஆதிக்கு… புரிய… அவனுடைய இதழ்களில் புன்னகை வந்து ஒட்டிக்கொண்டது…

“வேலை முடிந்த உடனே… வந்துவிடுவேன்!!!” என்றவாறு கிளம்பிச் சென்றான் ஆதி.

அவனது பதிலில்… மகிழ்ந்தவளாக… வீட்டிற்குள் வந்தாள் மல்லி…

அதற்குள்… வாண்டுகளெல்லாம் அவளைத் தேடி வந்துவிட… அவர்களுடன்  இணைத்து சிறிது நேரம் விளையாடிக் கொண்டிருக்க… முந்தையநாள் களைப்பில் தூக்கம் சொக்கியது மல்லிக்கு…

“மல்லிமா… நீ உள்ளே போய் தூங்கு…” என அவளை அதட்டி… மகளை அங்கிருந்து அனுப்பினார் பரிமளா…

“மல்லி! மல்லி!” என்ற கரகரப்பான அம்முவின் குரல் அவளை… அலைக்கழிக்க…

“அம்மு! ஏண்டி இப்படி பண்ண?” என்று முனகினாள் மல்லி…

“ராஜா அண்ணா கூடத்தானே… இருக்க… அவரிடம் உன் தாத்தாவோட நோட் புக்கை கேளுடி மல்லி!!”

“கேளுடி… மல்லி!!!”

என்ற அம்முவின் கட்டளையை மறுக்க முடியாமல்… எழுந்து உட்கார்ந்த மல்லி… சுற்றிலும் திரும்பி… அதியைத் தேட… அவன் அங்கே இல்லாமல் குழம்பியவளுக்கு… பின்பு தெளிவாகப் புரிந்து போனது… அது கனவுதானென்று…

“அதுவும்… இந்தக் கனவு… மறுபடி மறுபடி தோன்றுகிறதே… ஏன்?” என்ற கேள்வி எழுந்தது அவளுக்கு…

“அந்தக் குறிப்பேட்டில்… அப்படி என்ன இருக்கும்?” என அறியும் ஆவல் உண்டாகவே… இது பற்றி ஆதியிடமே கேட்டுப் பார்த்தால்தான் என்ன… என்ற எண்ணம் தோன்றியது அவளுக்கு…

ஒருவேளை … தன்னைக் கிண்டல் செய்வானோ எனத் தயக்கமாகவும் இருந்தது… “அதுவும் இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு… அந்த நோட்புக் அவர்களிடம் பத்திரமாக இருக்குமா?” என்னும் சந்தேகமும் எழுந்தது… 

அந்தக் கனவைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு… முன்பு ஒரு முறை… கனவில் அவள் ஒரு கைப்பேசி எண்ணிற்கு அழைக்கச் சொன்னது வேறு நினைவில் வர… வெகுவாகக் குழம்பித்தான் போனாள் மல்லி…

அப்பொழுது கூட, முதல் முறை அம்மு கனவில் தோன்றி… அந்த எண்ணைக் குறிப்பிட்டது மட்டுமே அவளுக்கு நினைவில் இருந்ததே தவிர… அவள் மறுமுறை ஆதிக்கு கால் செய்தது அவள் நினைவிலேயே இல்லை!

ஒருவாறாக அவனிடம் கேட்டுவிடுவதுதான்… நல்லது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தாள் மல்லி…

அனைத்தையும் சிந்தித்தவாறே… கண்மூடி… கட்டிலில் சாய்ந்து, உட்கார்ந்திருந்தவளின் அருகில் நிழலாட… பரிமளாதான் என்று நினைத்தவள்… “அம்மா! இன்னும் ஒரு பத்து நிமிடம்… தூங்கிக்கறனே… ப்ளீஸ்!” என்க…

“மல்லி!” என்ற ஆதியின் குரலில் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றாள்… மல்லி…

“மல்லி! சில்! தூக்கம் வந்தால் இன்னும் கொஞ்ச நேரம்… தூங்கு” என்றுவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேச் செல்ல எத்தனிக்க…

“மாம்ஸ்! பரவாயில்ல… நான் தூங்கல்லாம் இல்லை… நீங்க வர… இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்னு… நினைத்தேன்… அதனாலதான்” என்று சொல்லிக்கொண்டே… அவனுடனேயே அறையை விட்டு…  வெளியில் வந்தாள் மல்லி…

பிறகு… அவர்கள் அங்கு இருப்பதை அறிந்து… அந்தக் குடியிருப்பில் இருப்பவர்கள்… ஒவ்வொருவராய் அங்கே வர… அவர்களுடன் பேசியிருக்கவென… நேரம் ஓடியே போனது…

இரவு உணவு முடிந்து… அனைவரிடமும் விடைபெற்று… அங்கிருந்து கிளம்பினர் இருவரும்.

ஆதி காரை செலுத்த… யோசனையுடன், அமைதியாக வந்த மல்லியை… நோக்கிய ஆதி… “என்ன யோசனையெல்லாம் பலமாக இருக்கு?” எனக் கேட்கவும்…

தயக்கத்துடனேயே… தனது கனவைப் பற்றி அவனிடம் சொன்னாள் மல்லி… அந்த கைப்பேசி எண்ணைப் பற்றியும், அவள் குறிப்பிடவே…

அவளது கனவுகளின் தாக்கம் பற்றி அவள்… முன்பே அவனிடம் சொன்னதும்… அவனுக்கு நினைவில் வர…

“அவனது பிரத்தியேக எண் அவளுக்கு எப்படித் தெரிந்திருக்கும்?” என்ற அவனது நெடு நாளைய கேள்விக்கான விடை அவனுக்குப் புரிவதுபோல் இருக்க… இருந்தாலும் இது எப்படி சாத்தியம் என்ற கேள்வியும் அவனுக்குள் எழுந்தது.

அவனது மௌனத்தைக் கண்டு… “சாரி! என் கனவில் வந்ததைத்தான் சொன்னேன்… மற்றபடி அந்த நோட்புக்… எல்லாம்  எனக்கு வேண்டாம்…” என அவள் வருந்த…

“இல்லை மல்லி… அந்த நோட்… ஒருவேளை… ஐயங்கார்குளம் வீட்டில் இருக்கலாம்… அங்கேதான் மல்லியின் பொருட்களெல்லாம் இருக்கு… அதை நாளை தேடிப் பார்க்கச் சொல்கிறேன்…” என்றவன்… “அந்த நோட்புக் எப்படி இருக்கும்?” எனக் கேட்க…

அவளது முகம் சுவிட்ச் போட்டது போல் பளிச்சென்று ஒளிர்ந்தது… “அதன் அட்டையில்… பலவண்ணங்களில் பந்துகளுடன்… தவழும் கண்ணன்… படம் போட்டிருக்கும்… முதல் பக்கத்தில்… கரியமாணிக்கம்… பூவரசந்தாங்கல் கிராமம்… காஞ்சிபுரம் மாவட்டம்னு… எழுதப்பட்டிருக்கும்…” என்றவள்…

“கிடைக்கிறதா பாருங்கள்… இல்லைனாலும் பரவாயில்லை…” என்று முடித்தாள்…

பேசிக்கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தனர். பின்னர் லட்சுமி… வரதன் இருவரிடமும், சிறிது நேரம்  பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு… தூங்கச் சென்றனர்.

அதிகப்படியான களைப்பில் மல்லி… தூங்கிவிட… யோசனையில் ஆதிக்குத்தான் தூக்கம் வரவில்லை… அம்முவின் மரணத்திற்குப் பிறகுதான் மல்லிக்கு இது போன்ற கனவுகள் வருகிறது என்பதை யூகித்திருந்தான் ஆதி…

கனவில், அவனது  கைப்பேசி எண்ணை அவள் மல்லிக்குக் கொடுத்தாள் என்பதையெல்லாம் அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை…

ஒருவேளை அவள் சொன்னதுபோல்… அந்த நோட்புக்கில்… எதாவது இருக்குமானால்… இதை நம்பலாம்… என்று எண்ணியவன்…  ஒரு தெளிவான முடிவுக்கு வர… பிறகே தூக்கம் அவனை நெருங்கியது…

அடுத்த நாள்… வழக்கம்போல… தி.நகரில் இருக்கும் அவர்களது முக்கிய அலுவலகத்திற்கு… கிளம்பிப் போவதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனவன்… இரவுதான்… வீடு திரும்பினான்…

அமைதியாக உணவை உண்டுவிட்டு… அவன் தனது அரை நோக்கிப் போய்விட… 

மகனுடைய முகத்தைப் பார்த்த லட்சுமி… மல்லியிடம்… “அவனுக்கு… இன்று எதோ… பிசினஸ் டென்சன் என்று நினைக்கிறேன்… நீ இப்பொழுது அவனிடம் ஏதும் பேசிவிடாதே… பிறகு உன்னிடம் கோவித்துக் கொள்ளப் போகிறான்…” என்று மருமகளை எச்சரித்தே அனுப்பினார் அவர்.

அறைக்கு அவள் வருவதற்குள்… எளிய உடைக்கு மாறியிருந்தவன்… தனது லேப்டாப் பாகிலிருந்து…அவள் சொன்ன… அந்தக் குறிப்பேட்டை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான் ஆதி!!!

நெடு நாட்களுக்குப் பிறகு… அதில் இருந்த அவளது தாத்தாவின் கையெழுத்தைப் பார்க்க… அவள் கண்களில் நீர் கோர்த்தது…

பிறகு அவசரமாக அதன் பக்கங்களை பிரித்து ஆராய்ந்து பார்க்க… அவள் எதிர்பார்த்தது போல்… குறிப்பிடும் படியாக எந்தத் தகவலும் அதில் இல்லை… “பிறகு..அம்மு ஏன் அந்த குறிப்பேட்டை ஆதியிடம் கேட்கச்சொன்னாள்?” என்று குழம்பித்தான் போனாள் மல்லி…

அதே குழப்பத்துடன் ஆதியின் முகத்தை அவள் பார்க்க… கண்கள் இரண்டும் சிவந்து போய்… அவனது முகம் கல்லென இறுகிப்போயிருந்தது…

லட்சுமியும் எச்சரித்திருந்ததால்… அவனிடம் பேசவே தயக்கமாக  இருந்தது மல்லிக்கு…

அவன் இப்படி இருப்பதன் கரணம்தான் என்ன? பயந்துதான் போனாள் மல்லி.

 

vkv – 7

வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே 7

1990 அன்று.

சிங்கா நல்லூர் ஏரி சல சலவென அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. குறைச்சலாக இருந்த நீர் மட்டம் அந்த வருட மழைவீழ்ச்சியின் அளவை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. ஏரியோரமாக இருந்த படிக்கட்டில் இளமாறனும், தமிழ்ச்செல்வனும் கால் நீட்டி அமர்ந்து இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தார்கள்

ஏரியை ஒட்டி இருந்த நாலு ஏக்கர் நிலத்தை பார்வையிட வந்திருந்தார்கள். வியாபாரம் இப்போது நன்றாக முன்னேறி இருந்ததால் தங்கள் ஊருக்கு ஏதாவது நல்லது செய்யவேண்டும் என்று தமிழின் மனதில் ஒரு ஆசை. தன் தந்தையிடமும் கலந்து ஆலோசிக்க அவரும் அனுமதி அளித்திருந்தார்

ஊருக்கு இப்போது அதிமுக்கியம் சகல வசதிகளுடன் கூடிய ஒரு ஹாஸ்பிடல் தான் என்று முடிவெடுத்து, அதற்கான ஆரம்ப கட்ட வேலைகளில் இறங்கி இருந்தார்கள் நண்பர்கள் இருவரும்

மாறனின் முகத்தில் கவலை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு தான் மாறனின் அம்மா தவறி இருந்தார். எத்தனை நல்ல வைத்தியம் பார்த்தும் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. அந்த சோகத்திலிருந்து மாறனை மீட்கவே  இந்த ஹாஸ்பிடல் பணியில் தமிழ் அதிக ஆர்வம் காட்டினான்.

மாறா, இடம் கே தானேப்பா?”

ஆமா தமிழ், முடிச்சிரலாம். விசாலமா, நல்ல காத்தோட்டமா இருக்கு. இதை விட நல்லதா நமக்கு அமையாதுப்பா.”

அதுவும் சரிதான். முடிச்சிரலாம், குந்தவிகிட்ட இதுபத்தி பேசினாயா மாறா?”

ஆமா தமிழ், குந்தவிகிட்டயும், மச்சான்கிட்டயும் பேசிட்டேன், அடுத்த மாசம் குந்தவிக்கு பிரசவத்திற்கு டேட் குடுத்திருக்கிறதால இப்போதைக்கு அவங்களால வரமுடியாதாம். நம்மளை ஆரம்பிக்க சொன்னாங்கப்பா.”

ம்அதுவும் சரிதான், ஆறுதலாவே வரட்டும். காந்திமதி அம்மா எப்பிடி இருக்காங்களாம்? இப்பவாவது குந்தவியோட பாசமா இருக்காங்களாமா?”

மச்சான் பக்கத்துல இருந்ததால குந்தவி அவ்வளவு விலாவரியா பேசலை தமிழ். ஆனா ஏதோ சுமுகமா போகுதுன்னு நினைக்கிறேன்.”

குந்தவி கல்யாணம் இப்ப நினைச்சாலும் கனவு மாதிரி இருக்கு மாறா, ஆனாலும் மச்சானை பாராட்டனும். அம்மாக்கு தெரியாம கோயம்புத்தூரில குந்தவி பேர்ல வீடு வாங்கி, அதையும் குந்தவி அப்பா வாங்கின மாதிரி ஒரு நாடகம் ஆடிகிரேட்பா அந்த மனுஷன். குந்தவியோட அப்பா அன்னைக்கு மச்சான் காலடியில விழுந்தவர் தான், இன்னும் எழுந்திரிக்கல்லை.”

ஆமா தமிழ், அப்பிடி ஒரு மனுஷன் தேடினாலும் கிடைக்க மாட்டாங்க. குந்தவி லக்கிதான்.”

அப்புறம் என்ன மாறா, சட்டுப் புட்டுன்னு நீயும் ஒரு நல்ல பொண்ணை பாத்து கல்யாணம் பண்ணு. இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே இருப்பே?”

ஏம்பா தமிழ், உனக்கென்னப்பா அவ்வளவு கோபம் எம்மேல? சிவனேன்னு இருக்கிறவனை வம்புல மாட்டுற?”

அப்படி இல்லை மாறா, உனக்குன்னு ஒரு துணை வேணாமா?”

தமிழ் நீ என்ன சொன்னாலும் நான் கேட்டுக்கிறேன், ஆனா இந்த ஒரு விஷயத்துல மட்டும் என்னை வற்புறுத்தாத. எனக்கு இந்தப் பொண்ணுங்க, கல்யாணம், குடும்பம் இதுலெல்லாம் ஆசை வரலைப்பா. நம்மோட தேவைக்கு கல்யாணம் பண்ணி ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையை சீரழிக்கப்படாது.”

அப்போ, இப்படியே இருக்கப் போறியா?”

இருந்தா என்ன? எனக்கு உறவுன்னு சொல்லிக்க நீ இருக்க, குந்தவி இருக்கா. கை நிறைய சம்பாதிக்கிறேன், எனக்கு என்ன குறைப்பா?”

ஒரு குறையும் இல்லையில்லை, அப்போ ஏன் தயங்குற? கல்யாணத்தை பண்ணிக்கோ.”

எனக்கு எப்போ தோணுதோ அப்ப பண்ணிக்கிறேன்.”

உனக்கு அறுபது வயசுல தோணும், அப்ப பண்ணிக்குவயா?”

ஏன்? என்ன தப்பு? அறுபது வயசுலயும் அப்படி ஒரு எண்ணம் வருதுன்னா, அந்த வயசுலயும் என்னைக் கவர ஒரு ஜீவன் இருக்குதுன்னு தானே அர்த்தம். எத்தனை வயசுங்கிறது முக்கியம் இல்லை தமிழ், தோணனும்அதுதான் முக்கியம்.”

நல்லாத்தான் பேசுற, கிளம்பலாம்பா, அம்மா கோவிலுக்கு போகணும்னு சொன்னாங்க. யாரோ தாசில்தார் பொண்ணுக்கு கல்யாணமாம். எங்க வீட்டு பூஜை அறையில ஒரு தாலி வருஷக் கணக்கா இருக்குதில்லை, அதையும் கோயில் உண்டியல்ல போடனுமாம். சீக்கிரமா வந்திடுன்னு சொன்னாங்க.”

சரி தமிழ், நீ கிளம்பு. வீட்டுல இருக்கிற சித்தி மாத்திரை கேட்டாங்க, நான் மெடிக்கல் ஷாப் வரை போகனும்.”

ம்சரிப்பா, நான் கிளம்பறேன்.”

                                          **    **    **    **    **    **

நல்லூர் கிராமத்தின் அந்த அம்மன் கோயில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது. கொஞ்சம் பழமையான கோயிலும் கூட. அன்று கல்யாணம் இருந்ததால் அலங்காரம் பலமாக இருந்தது. தமிழ்ச்செல்வன் காரை ஓர் ஓரமாக நிறுத்த, சிதம்பரமும், தமிழரசியும் இறங்கினார்கள்

ஊரின் முக்கிய புள்ளிகள் அனைத்தும் அங்கு கூடி இருக்க அவர்களோடு ஐக்கியமாகிப் போனார் சிதம்பரம். தாசில்தார் வீட்டுக் கல்யாணம் என்பதால் கொஞ்சம் சிரத்தை எடுத்து அலங்காரமாக வந்திருந்தார் தமிழரசி. முகூர்த்தத்திற்கு நேரம் இருப்பதால் அம்மாவும், பிள்ளையும் கோயில் உண்டியலை நோக்கிப் போனார்கள். இந்தத் தாலி வீட்டில் இருக்கும் வரை மீண்டும் கல்யாணப் பேச்சு தடைப்படும் என்று யாரோ ஒரு சாமியார் சொன்னதால் தமிழ்ச்செல்வனையும் கையோடு அழைத்து வந்திருந்தார் தமிழரசி.

அம்மா தாயே, நான் இந்தத் தாலியை நல்ல நேரம் பாத்துத்தான் செஞ்சேன். ஆனா, மணமேடை வரைக்கும் வந்தது கழுத்துல ஏறாமப் போச்சு. என் குடும்பத்துக்கு இனி நீதான் ஒரு நல்ல வழி காட்டனும் அம்மாமனமுருகி பிரார்த்தித்தார் தமிழரசி.

தமிழ் இந்தத் தாலியை உன் கையால நீயே உண்டியல்ல போடுப்பாதமிழரசி நீட்டிய தாலியை உண்டியலருகே தமிழ் கொண்டு போக,

கொஞ்சம் பொறுப்பா!” கணீரென்று ஒலித்தது அந்தக் குரல்.

அதுக்குன்னே ஒரு கழுத்து காத்துக்கிட்டு இருக்கே, உனக்கு அது புரியல்லையா?” 

குரல் வந்த திசையில் திரும்பிப் பார்க்க ஒரு வயதான மூதாட்டி கோயில் தூணில் சாய்ந்தபடி இருந்தார். நரையும், கூனுமாக இருந்தவர்க்கு வயது என்பதுக்கு மேல் இருக்கும். தமிழின் கைகள் லேசாக நடுங்க, தமிழரசிக்கு உடல் வேர்த்தது.

அம்மா! யாரு நீங்க? என்ன சொல்லுறீங்க? எனக்கு ஒன்னுமே புரியலையே.”

அம்மாடி, வந்த வேலையை முதல் கவனி, அதுக்கப்புறம் இந்த தாலியை என்ன பண்ணுறதுன்னு யோசிக்கலாம்.”

இதுக்காகத்தானேம்மா கோயிலுக்கு வந்தேன்.”

அந்த மூதாட்டியின் முகத்தில் மெல்லிய கீற்றாக ஒரு புன்னகை தோன்றியது. தனது கையை நீட்டி பக்கத்திலிருந்த கோயில் மண்டபத்தை காட்டினார்.

அம்மா, அவங்க அந்தக் கல்யாணத்தை காட்டுறாங்கம்மா.”

தமிழ் தன் அம்மாவிடம் சொல்ல, தமிழரசி அந்த மூதாட்டியை திரும்பிப் பார்த்தார். ‘போஎன்பது போல் அவர் சைகை காட்ட தன்னையறியாமல் மகனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு தாசில்தார் வீட்டுக் கல்யாணம் நடக்கும் மண்டபத்தை நோக்கி நடந்தார் தமிழரசி.

கல்யாணம் இரண்டு பட்டுக் கொண்டிருந்தது. மாப்பிள்ளையும், பெண்ணும் மணவறையில் உட்கார்ந்து சம்பிரதாயங்களை செய்து கொண்டிருந்திருப்பார்களாக இருக்கும். இடையில் ஒரு பெண் வந்து கத்திக் கொண்டிருக்க எல்லாம் பாதியில் நின்றது. போலிஸ் வேறு வந்திருந்தார்கள்.

தமிழ், என்னப்பா நடக்குது இங்கே?”

ஒன்னும் புரியலைம்மா, எதுக்கு போலிஸெல்லாம் வந்திருக்குன்னு தெரியலையே?” அம்மாவும், மகனும் பேசிக் கொண்டிருக்க அவர்களை நோக்கி வந்தார் சிதம்பரம்.

அரசி, கேட்டியா சங்கதியை, இந்த மடப்பய பரமேஸ்வரன் பெரிய என்ஜினீயர் பையன்னு சரியா விசாரிக்காம கல்யாணம் வரைக்கும் வந்திருக்கான். இப்ப என்னடான்னா யாரோ ஒரு பொண்ணு, எனக்கும் இந்த மாப்பிள்ளைக்கும் ஏற்கனவே ரெஜிஸ்டர் கல்யாணம் நடந்திருச்சுன்னு ஆதாரத்தோட வந்து நிக்குது. போதாததற்கு போலிஸை வேற கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்கு.”

என்னங்க என்னென்னமோ சொல்லுறீங்க?”

வேற என்னத்தைச் சொல்ல, கலி முத்திப் போச்சு. இந்த அதிர்ச்சியில பரமேஸ்வரன் மயங்கி விழுந்திட்டான். டாக்டர் பாத்துக்கிட்டு இருக்காங்க.”

ஐயையோ! ஒன்னும் ஆபத்தில்லையே?”

இல்லைன்னு தான் சொல்லுறாங்க, ஆண்டவன் தான் காப்பாத்தனும்.” 

தன் கையோடு மாப்பிள்ளையை அந்தப் பெண் அழைத்துக் கொண்டு போக, மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஒவ்வொருவராக கலைந்து போனார்கள். யாருமற்ற அனாதை போல அந்தப் பெண் மணவறையில் முழித்துக் கொண்டு நின்றாள். மணப்பெண் அலங்காரத்தில் அத்தனை அழகாக இருந்தாள். பார்ப்பதற்கு குழந்தை போல இருந்தது அந்த முகம்.

தமிழரசி அந்த நொடி சட்டென்று முடிவெடுத்தார். தன் கணவனையோ, மகனையோ ஒரு வார்த்தை கலந்து ஆலோசிக்கவில்லை.

ஐயரே! அங்க என்ன பார்வை, உக்காந்து ஆக வேண்டியதை பாருங்க.” என்றார்.

அரசி! என்ன பண்ணுற நீ?” சிதம்பரம் அதட்ட, எதையும் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை அவர்

தமிழ்! மணவறையில போய் உக்காரு.”

அம்மா!”

அம்மாதான் சொல்லுறேன், போய் உக்காரு.”

ரொம்பச் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி தெரியுதும்மா.”

இது ஆண்டவன் போட்ட முடிச்சு தமிழ், மறுத்து எதுவும் பேசாதே.” என்றவர் கோயில் கருவறையை நோக்கி சாஷ்டாங்கமாக நிலத்தில் வீழ்ந்தார். தமிழ்ச்செல்வனுக்கு மெய் சிலிர்த்தது.

தமிழ்ச்செல்வன் அந்தப் பெண்ணை கொஞ்ச நேரம் நிதானமாக பார்த்தான். அவ்வளவு அழகாக இருந்தாள். கல்லூரிக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் பெண்ணை மாலையும் கழுத்துமாக உட்கார வைத்திருப்பார்கள் என்பது பார்த்தாலே தெரிந்தது. எதையோ தொலைத்து விட்டது போல் அவள் நின்ற தோற்றம், சில வருடங்களுக்கு முன் தன் நிலையை படம் பிடித்துக் காட்ட, அந்த நொடி முடிவெடுத்தான் தமிழ்ச்செல்வன். இனி வாழ்க்கை முழுமைக்கும் தனக்கான பெண் இவள்தான் என்று.

அதன்பிறகு மந்திரம் போட்டது போல அத்தனையும் மாறிவிட்டது. அவசரமாக வாங்கிய மாலையை கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு தமிழ் மணவறையில் அமர, என்றோ செய்த தாலியை அழகே உருவாக இருந்த ஆராதனாவின் கழுத்தில் கட்டினான் தமிழ்ச்செல்வன்.

                                     **    **    **    **    **    **

2018 இன்று.

தனக்கு முன்னால் ஜோடியாக நின்றிருந்த சுதாகரனையும், உமாவையும் வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தார் குந்தவி. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் அவர் கண்களில் இருந்து அருவியாக கண்ணீர் கொட்டியது.

அத்தை! என்னாச்சு அத்தை? ஏன் அழுறீங்க? உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னா எதுவும் வேணாம் அத்தை. நீங்க அழாதீங்க, நீங்க அழுதா என்னால தாங்க முடியாது.” உமா பதற, கேள்வியாக தன் அம்மாவைப் பார்த்தான் சுதாகரன்.

உமா, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் ஒரு டெலிவரி பாத்தேன். பொண் கொழந்தைடா. நீ பொறந்தப்போ கூட அப்பிடித்தான் இருந்தே. உங்கம்மாக்கும் நான் தான் டெலிவரி பாத்தேன். உன்னை முதன் முதலா தூக்கினப்போ, இவ என் சுதாக்குத்தான்னு அப்பவே என் மனசுல ஆசை வந்திருச்சு.” கண்களில் கண்ணீர் வழிய வாய் விட்டுச் சிரித்தார் குந்தவி.

என் ஆசை நிறைவேறிடிச்சு உமா. ஹாஹாகூப்பிடு உன் அப்பனை, இனிமேல் என்னை பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுவானா?‌நான் இப்போ மாப்பிள்ளையோட அம்மா.” 

உணர்ச்சி மேலிட சத்தமாகச் சிரித்தார் குந்தவி. சுதாகரனும், உமாவும் ஒருவர் முகத்தை மற்றவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் முகத்திலும் சிரிப்பு தொற்றிக் கொண்டது.

உமா! லேபர் வாட் வரை போய், இப்ப அங்க என்ன சிட்டுவேஷன்னு பாத்துட்டு வா.”

சரிங்கத்தை.” அத்தானோடு ஏதோ தனியாகப் பேசவே தன்னை அத்தை அனுப்புகிறார் என்று புரிந்து கொண்ட உமா சட்டென்று வெளியேறினாள்.

சுதா, இந்த முடிவுல உறுதியா இருக்கயா?”

அம்மா!”

விளையாட்டு இல்லை சுதா, இத்தனை வருஷமா என் மனசுல இப்படி ஒரு ஆசை இருந்தும் நான் ஏன் அதை வெளியே சொல்லல்லை தெரியுமா

ஏன்?” 

வற்புறுத்தி வர்ற உறவு எத்தனை நாளைக்கு நீடிக்கும் சொல்லு. எக்காரணத்தைக் கொண்டும் உமாவோட வாழ்க்கை பாதிக்கப் படக்கூடாது. அதைத் தமிழ் தாங்குவானோ இல்லையோ நான் தாங்க மாட்டேன்.”

இப்போ ஏன் இப்படி பேசுறீங்க?”

காரணமாத்தான், இந்தக் கல்யாணத்துக்கு உங்க பாட்டியோட முழு எதிர்ப்பும் இருக்கும்.”

அதைச் சொல்றீங்களா? அதை நான் பாத்துக்கிறேன்.”

என்னடா, இவ்வளவு ஈசியா சொல்லிட்டே!”

அதான் நான் சொல்லுறேன் இல்லைம்மா, பாட்டியை நான் சம்மதிக்க வைக்குறேன். யூ டோண்ட் வொர்ரிஅழகாக சிரித்தான் சுதாகரன்.

                                    **    **    **    **    **    **

லைட்டை எல்லாம் ஆஃப் பண்ணி விட்டு பெட் ரூமிற்குள் வந்தார் ஆராதனா. தமிழ்ச்செல்வன் தூங்காமல் கட்டிலில் சாய்ந்தபடி ஏதோ யோசனையில் இருந்தார்.

தூங்காம என்ன யோசனை?”

ஆரா, வேலையெல்லாம் முடிச்சுட்டயா?”

ம்சொல்லுங்க.”

சுதா இன்னைக்கு மில்லுக்கு வந்திருந்தான்.”

ம்…”

படிப்பு முடிஞ்சிருச்சே, என்ன பண்ணப் போறேன்னு கேட்டேன்.”

ம்…”

உங்ககிட்ட தொழில் கத்துக்கணும் மாமான்னு சொன்னான்

நல்ல விஷயம் தானே, இதுக்கா இவ்வளவு யோசனை?”

இல்லைம்மா, எல்லாத்தையும் தெளிவா பேசணும் இல்லையா? நாளைக்கு வீணான மனவருத்தங்கள் வந்திரக்கூடாதுன்னு சொன்னேன்” 

அதுவும் சரிதான், அவங்க பாட்டி தெரிஞ்சே பேசும்.”

ம்ஆனா சுதா இன்னொரு விஷயம் சொன்னான் ஆரா.”

என்னவாம்?”

உன்னோட பாட்டி இன்னைக்கு எம் பொண்ணைப் பத்தி பேசினது எனக்குப் பிடிக்கலை, எங்களுக்கு அப்படியொரு எண்ணமே இல்லாதப்போ எப்பிடி அவங்க அப்பிடிப் பேசலாம்னு கேட்டேன்.”

சரியாத்தானே கேட்டிருக்கீங்க.”

அதுக்கு அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?”

என்ன?”

உங்களுக்கும், அத்தைக்கும் ஏன் மாமா அப்பிடியொரு எண்ணம் வரலை? எங்கிட்ட என்ன குறை இருக்குன்னு கேட்டான் ஆரா.”

“……..”

எனக்கு என்ன சொல்லுறதுன்னே புரியலைம்மா.”

சுதா மனசுல அப்பிடி ஒரு எண்ணம் இருக்காமா?”

தெளிவா ஒன்னும் சொல்லலை, ஆனா நான் சொன்னா நீங்க ஒத்துக்கணும், அத்தைக்கிட்டயும் சொல்லுங்கன்னு சொன்னான்.”

நீங்க ஏதாவது வாக்கு குடுத்துட்டீங்களா?”

என்ன பேசுறம்மா, நான் எதுக்கு வாக்குக் குடுக்கணும்?”

நீங்க என்ன சொல்ல வர்றீங்க?”

இங்கப்பாரு ஆரா, இதுல முடிவெடுக்க வேண்டியது உமாதான். உமாக்கு விருப்பம் இருந்ததுன்னா எனக்கு ஒரு ஆட்சேபனையும் இல்லை.”

என்னங்க பேசுறீங்க நீங்க? அந்தம்மா கூட எப்பிடி வாழமுடியும்?”

நம்ம பொண்ணு வாழப்போறது சுதா கூட, அந்தம்மா கூட இல்லை.”

அந்தம்மா நம்ம பொண்ணை நிம்மதியா வாழ விட்ருமா? அதுவும் சுதா பாட்டியின்னா அப்படியே தலை கீழா மாறிடுவான். நம்ம பொண்ணுக்கு எதுக்கு இப்படியொரு தலை வேதனை.”

குந்தவியும் அந்த வீட்டுல தானே வாழுறா?”

அதுக்கு, நம்ம பொண்ணும் அங்க போய் கஷ்டப்படனுமா? அந்தம்மாவோடது நாக்கா? இல்லை தேள் கொடுக்கா? இதெல்லாம் எதுக்கு நம்ம உமாக்கு? ஏன்? ஊர் உலகத்துல வேற மாப்பிள்ளையே இல்லையா?”

இது உமாவோட வாழ்க்கை, அவளே முடிவு பண்ணட்டும்.”

அப்பிடியெல்லாம் விட முடியாதுங்க. அவளுக்கு என்ன தெரியும் இவ்வளவு பெரிய முடிவெடுக்க?”

ம்பாக்கலாம்.” 

மௌனமாக தூங்க ஆரம்பித்தார் தமிழ்ச்செல்வன். மனதிற்கு கொஞ்சம் கவலையாக இருந்தது. சுதாகரனின் ஆசைக்கு மறுப்புச் சொல்லவும் முடியவில்லை. அதேநேரம் ஒரு தாயாக உமாவின் வாழ்க்கையை பற்றி அக்கறை கொள்ளும் ஆராதனாவையும் குறை சொல்ல முடியவில்லை. நடப்பது நடக்கட்டும் என்று கண்ணயர்ந்தார்.

                                       **    **    **    **    **

படுக்கையில் புரண்டு கொண்டிருந்தாள் உமா. மனதில் சந்தோஷம் நிறைந்திருந்தது. கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இன்றைய விடியல் தனக்கு இத்தனை மகிழ்ச்சியை அள்ளிக் கொடுக்கும் என்று.

மகேஷ் சொன்ன விஷயங்கள் வேதனையை கொடுக்கவே கோயிலுக்கு கிளம்பினாள். ஆனால் அதன் பிறகு நடந்ததெல்லாம் இனித்தது. அத்தான் மனதில் என் நினைப்பு இருந்திருக்கிறதா? இல்லாமல் இருந்திருந்தால் ஃபோனில் எதற்கு ஃபோட்டோ வைத்திருக்க வேண்டும். அப்படியென்றால் அந்த ரவீனா யார்? மகேஷ் விளையாடி இருப்பானோ

சுதாகரன் மேல் அத்தனை பாசம் இருந்தது உமாவிற்கு. மகேஷோடுதான் நட்பு என்றாலும், சுதாகரன் தான் அவள் ஹீரோ. நாளாக நாளாக அந்த அன்பு காதலாகிப் போனது. பாட்டிக்காக தன்னை அவமானப் படுத்திய வேதனை ஒரு புறம் இருந்தாலும், அத்தான் மேல் கிறக்கம் இருந்தது.

ஒரு கை தட்டி ஓசை வருமாஎன்று அந்தக் காதலை தனக்குள்ளேயே புதைத்துக் கொண்டாள் உமா. இன்று அத்தான் அழைத்து தானாகப் பேசிய போது சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்திக் கொண்டாள். ஆனால் அதிசயம் என்னவென்றால், அத்தானுக்கும் தன் மேல் ஒரு அபிப்பிராயம் இருந்திருக்கும் போல் இருக்கிறதே! காதல் இல்லாமல் கட்டிப் பிடிப்பார்களா என்ன? தவையணைக்குள் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள் உமா. இதுவரை உணர்ந்திராத உணர்வு அவளை ஏதோ செய்தது. ஃபோன் சிணுங்கவே எடுத்துப் பார்த்தாள். அத்தான் என்றது.

சொல்லுங்க அத்தான்.”

என்ன பண்ணுற மது?”

தூங்குறேன் அத்தான்.”

அடிப்பாவி! உனக்கு தூக்கம் வருதா?”

ம்சும்மா கண்ணைக் கட்டுது. நீங்க தூங்கலையா?” சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு பேசினாள் உமா.

ம்ஹூம், தூக்கம் வரலை பொண்ணே.”

ஏன் அத்தான்?” வேண்டுமென்றே சீண்டினாள் உமா.

தெரியலை மது, ஒரு குழந்தை முகம் அடிக்கடி தொல்லை பண்ணும். ஆனா இன்னைக்கு…”

இன்னைக்கு என்னாச்சு அத்தான்?” அவள் குரலும் குழைந்து போனது.

தெரியலை மது, ரொம்ப டிஸ்டேர்ப்டா இருக்கு. ஒரு பொண்ணு ரொம்பத் தொல்லை பண்ணுறா.” அடிக்குரலில் அவன் சிரித்த சிரிப்பு, அவள் உயிரின் ஆழத்தை தீண்டியது. தன்னை மறைத்துக் கொண்டவள்,

நல்லா பாருங்க அத்தான், ரவீனா தானே அது?” கேலியாக வினவ,

மதூ…!” 

கர்ச்சனையாக வந்தது சுதாகரனின் குரல். ஃபோனை சட்டென்று அவன் துண்டிக்க, துடித்துப் போனாள் உமா. மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கஸ்விச்ட் ஆஃப்என்று வந்தது. ‘ஐயோ, என்ன இது?’ உமாவிற்கு பயமாகிப் போனது. விளையாட்டாகச் சொன்னது வினையாகிப் போனதே! கண்களில் கண்ணீர் வடிய செய்வதறியாது உட்கார்ந்து இருந்தாள் உமா.

 

 

 

AMP 4

அத்தியாயம் 4

மனோ டவர்ஸ் என்று ஆங்கிலத்தில் தங்க நிறத்தில் வார்க்கப்பட்ட  எழுத்துகளைக் தாங்கியபடி நின்றது அந்த இரண்டு மாடிக் கட்டிடம். தனது டூவீலரைப் பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு சாவியை எடுத்தவர் கொஞ்சம் தள்ளி நின்ற அந்த  ஐ20 ஐப் பார்த்ததும் முதலில் நினைத்தது இன்றைக்குமா என்பதுதான். பின்னே அவரே 9 மணி அலுவலகத்துக்கு எட்டு முப்பதுக்கு வருபவர். அவரை விட சீக்கிரம் வருகிறான்.அவர் பெண்ணை பள்ளியில் விட்டு வர இந்த நேரம்தான் வசதிப்படுவதில் முன்னே வருவதில் பிரச்சினையில்லை. மற்றவர் ஒன்பதிலிருந்து ஒன்பது முப்பதிற்குள் வரும் இந்த அலுவலகத்தில் இந்த ஐந்து மணி செடி என்று ஒன்று உண்டு, அதில் பூ பூத்தால் கடிகாரமே  பார்க்க வேண்டாம், மணி ஐந்து என்று சொல்லி விடலாம், அது போல மனோ ஒரு ஒன்பது மணி ஓனர். மணி அடிப்பதும் இவன் எம்.டி அறையைத் திறப்பதும் சரியாக இருக்கும்.

மனோ இந்த அலுவலகத்தை ஆரம்பித்ததிலிருந்தே அப்படித்தான். கம்பெனி ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து அவனுடைய செக்ரட்டரியாக வேலை செய்கிறார். அப்பொழுதெல்லாம் ஒன்பது மணிக்கு வந்ததும் இவரை அழைத்து அன்றைய பேப்பர் ஒர்க்ஸ் எல்லாவற்றையும் கடகடவென சொல்லுவான். அப்புறம் வண்டியை எடுத்து கிளம்பி விடுவான். தனியாக, இல்லைனா அந்த மேக்னா பொண்ணோடு. மேஸ்திரியைப் போய் பார்ப்பான். கம்பி சப்ளை செய்பவரைப் பார்ப்பான். சரியான விளம்பரம், சரியான இடங்களில் சொல்லி வைப்பது, அதிர்ஷ்டம் எதனால் என்று தெரியவில்லை அவனுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதுவும் முதலில் கிடைத்தது இரண்டு வீடுகள் கட்டுவதற்கான ஒப்பந்தம்தான்.

 அந்த இரண்டில் ஒன்று அந்த ஏரியாவின் முக்கிய பிரமுகர் ஒருவருடையது. பால் காய்ச்சும் நிகழ்ச்சியில் எல்லோரும் வீட்டைப் புகழ, வீட்டு ஓனர் நம்ம மனோவைப் புகழ, மனோவிற்கு முதல் பெரிய வாய்ப்பு வந்தது. அது மூன்று அடுக்குகளுடன் நான்கு காம்ப்ளெக்ஸ்கள் கொண்ட அபார்ட்மென்ட். அதில் ஒரு காம்ப்ளெக்ஸை மனோவிடம் கொடுத்தது நிறுவனம். கொடுத்த நேரத்தில் குறிப்பிட்ட பணத்தில் கட்டிடம் கையில் வர எல்லா காம்ப்ளெக்ஸின் பொறுப்பும் மனோவிற்கே வந்தது.

அதற்குப்பின் எல்லாமே ஏறுமுகம்தான். போன வாரம் நடந்த ஒரு விருந்தில் கூட இதெல்லாம் அதிர்ஷ்டம் பா என்று பேசிக் கொண்டனர். மாதவிக்கு அதில் அவ்வளவு உடன்பாடு இல்லை.

கூடவே இருந்து பார்ப்பவர் ஆயிற்றே. இங்கேயும் தொழிலாளர் பிரச்சனை வரும். அரசு அலுவலகங்களின் சிகப்பு நாடாக்கள் கட்டம் கட்டும். அதை எல்லாம் அவன் சமாளிப்பதைப் பார்த்து ரசிக்க கூட செய்வார்.போன வருடம் ஒரு கட்டிடம் ரொம்பவே தகராறு பண்ண, வக்கீல், இடத்தின் ஓனர், பிஸினஸ் அட்வைசர், பி.ஆர்.ஓ, இன்ஜினியர் இன்னும் சிலருடன் மீட்டிங் போட்டான். அதில் ஒருவர் சொன்னார், “என்ன சார்.. பயமாயிருக்கே.. கையை ரொம்ப கடிச்சிருமோ?”

அதற்கு மனோ சொன்னது, “ ஏன் பயம் சார். பரிட்சையில் விடை தெரியாத கணக்கு வந்தால் பயப்படூவீர்களா.. அதற்கான ஃபார்முலாவைத் தானே தேட வேண்டும். அதைத் தேட தான் இந்த மீட்டிங். எல்லா ப்ராப்ளெம்சுக்கும் சொல்யூசன்ஸ் உண்டு. இது நமக்கான சேலஞ்ச். சரியாக காய் நகர்த்தினால் வெற்றி. அதை எப்படி செய்வது என்று கண்டுபிடிக்கத் தான் நாம் எல்லாம் இங்கே வந்திருக்கிறோம்..

பாசிடிவ் எண்ணமும் சரி, நெகட்டிவ் எண்ணமும் சரி, கொட்டாவி போலத்தான். ரூமில் ஒருவருக்கு வந்தால் எல்லோருக்கும் வந்து விடும். அவனது வார்த்தை கொடுத்த பூஸ்டில் எல்லோரும் சேர்ந்து நடத்திய தேடுதல் வேட்டையில் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான வழி ‘பீக் எ பூ’ என்று ஓடியே வந்து விட்டது.

ஆனால் அப்பொழுது கூட இவ்வளவு சீக்கிரம் வரமாட்டான். அந்த இவ்வளவு, எவ்வளவு என்பது மாதவிக்கே தெரியாதது.  மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் இவர் வரும்போதே அவன் கேபினுக்குள் இருப்பதைப் பார்த்ததும் என்னவோ என்றுதான் உள்ளே சென்றார்.

“வந்துட்டீங்களா சிஸ்டர்? வேலையை ஆரம்பிக்கலாமா?”

“இதோ ஒரு நிமிசம் பா”, ஓடிவந்து நோட்பேடை எடுத்துப் போனார்.

“ அந்த வேளச்சேரி சைட்க்கு கம்பி இறக்குமதி பார்க்கணும். நம்ம நெக்ஸ்ட் ஸ்ட்ரீட் ப்ராஜெக்ட்க்கு பில்டிங் ப்ளான் ஃபைனலைஸ் பண்ணனும், அப்புறம்”

சொல்லிக் கொண்டே போனவனை சந்தேகமாகப் பார்த்தார்.

“என்னாச்சு பா?”

 ஃபுளோவில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன் இவர் கேட்டதும் எதைப் பற்றி கேட்கிறார் என்று ஒரு நொடி புரியாமல் பார்த்தான்.  புரிந்ததும் சின்ன தயக்கத்திற்குப் பின் சொன்னான்.

“ அது.. அடுத்த வாரம் வீட்டில் ஒரு வேலை சிஸ்டர். முக்கியமான வேலை இல்லாதிருந்தால் ஆஃபிசுக்கு வர வேண்டாம் என்று பார்க்கிறேன்”

வாட்!! மனோவாவது லீவ் போடுவதாவது.

மாதவியின் காது சொன்னதை ‘நோ, நோ.. நீ தப்பா கேட்டிருப்ப.. போய் மறுபடியும் கேட்டுட்டு வா’ என்று மூளை தலையைத் திருப்ப வாய் கேட்டது, “ என்ன தம்பி.. சரியா கேட்கலை”

அவர் முகத்தையே பார்த்திருந்தவன் சிரித்து விட்டான்.

“ஹாஹா.. சிஸ்டர்.. நீங்க  சரியாத்தான் கேட்டிருக்கீங்க. இந்த ஒரு வாரம் கொஞ்சம் அதிகப்படியான வேலையிருக்கும். ஓ.டி போட சொல்லி அக்கௌன்ட்சில் சொல்லி விடுங்கள்”

“ம்ம்.. சரி தம்பி”

அன்றிலிருந்து இந்த மூன்றுநாட்களாக சீக்கிரம் வருகிறான்.

மனம் தன் வேலையைச் செய்யும் பொழுது கை கால்கள் தன் வேலையைச் செய்ய மாடியேறி தன் கேபினில் ஹேன்ட் பேகை வைத்தார். வாட்ச்மேன் ஏற்கனவே பூ போட்டிருக்க தன் பங்காய் விளக்கேற்றி பிள்ளையாருக்கு ஒரு வணக்கம் வைத்து விட்டு தன் டேபிளை ஒழுங்குபடுத்தினார்.

‘ ஆனால் அடுத்த வாரம் ஒரு நாள் லீவ் வேண்டும். ஆசை மாமியாரைப் போய் பார்த்து நாளாகி விட்டதாம். இவரது நாற்பது வயது குழந்தைக்கு அவர் அம்மாவைப் போய் பார்க்கணுமாம். இத்தனை வேலைகளுக்கு நடுவே போய் மனோவிடம் கேட்பதற்கே தயக்கமாக இருந்தது. என்றைக்கு இந்த அதிகப்படியான வேலை முடியும். மனோ வராத நாளே தானும் லீவ் எடுத்துக்கொண்டு கொண்டால் ஈசியாயிருக்கும்.. மனோவிடமே கேட்கலாமா’

ஆபத்பாந்தவனாய் சௌம்யா வந்தாள்.  சீச்சீ.. மேடம்.. சௌம்யா மேடம்.. போன வாரம் விருந்தில் தான் வேதவள்ளி பாடம் எடுத்திருக்கிறார்.

“மேடம்”..

கொஞ்சம் சத்தமாக “மேடம்”

கடவுளே.. “ சௌம்யா மேடம்”

ஏதோ கடுப்பில் புருவம் சுருங்கியவாறு வந்தவள் சட்டென்று நிமிர்ந்தாள்.

“என்ன சிஸ்டர்”

“அடுத்த வாரம் என்னைக்கு ஃபன்சன்”

“என்ன ஃபன்சன்”

என்ன ஃபன்சனா.. மனோ சொன்னாரே.. அதனால் தான் இந்த வாரம் அதிகப்படியான வேலையென்று”

மீண்டும் சௌமியின் முகம் சுருங்கியது.

“என்ன அதிகப்படியான வேலை.. போங்க சிஸ்டர்” சின்ன பிள்ளை போல அலுத்துக் கொண்டே  சென்றவளைப் பார்க்க நிஜமாகவே சிறுபிள்ளையாகத்தான் மாதவிக்குக் தெரிந்தாள். பிங்க் நிற அனார்கலியில் அதே பிங்க் நிறத்தில் ஹேர் பேண்ட், வாட்ச் ஸ்டிராப், பொட்டு. மாசு மருவில்லாத சர்மம். அவள் சிரித்தபடி வந்தால் பியூட்டி புராடக்ட் விளம்பரத்திற்கு நடிக்கலாம்.

சௌம்யா, எக்ஸிக்யூட்டிவ் ஹெட் என்று பெயர்ப்பலகை தாங்கியிருந்த அறைக்குள் சென்று ஹேன்ட் பேகை கீழே போட்டதில் தொம்மென்று விழுந்தது. அதுதான் ஏதோ தப்பு செய்தது போல அதை முறைத்தாள்.

இன்று காலையிலிருந்தே சௌமிக்கு எல்லாமே எரிச்சலூட்டுகிறது.

‘அப்படியென்ன வேலை.. அவன் பாட்டுக்கு அசால்டாக சொல்லி விட்டான். கால் டாக்ஸியில் வந்து விடு சௌமி என்று’

இன்றைக்கு வந்த காருக்கு நான்கு சக்கரங்கள். ஆட்டோவிற்கு மூன்று சக்கரங்கள். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.. அதுவும் அந்த டிரைவர் ஓட்டினானே. ஆக்ஸிலரேட் பண்றான். பிரேக் போடுறான். ஆக்ஸிலரேட் பண்றான். பிரேக் போடுறான். அவள் என்ன ராட்டினத்திற்கா ஏறினாள். அரைமணி நேரத்தில் காலையில் சாப்பிட்ட பூரி வயிற்றை விட்டு உணவுக் குழாயை எட்டிப் பார்த்து விட்டது.

நேற்றே தாயிடம் கேட்டாள், “அம்மா.. கார் வாங்கிக்கிறேன்மா”

ஏற்கனவே ஏதோ எரிச்சலில் இருந்த வேதவள்ளிக்கு கோபம் வந்தது.

“ ஏன்.. என்ன பிரச்சனை”

“ மனோ மூன்று நாளா சீக்கிரம் கிளம்பிடுறான். கேபில் போறது பிடிக்கலை”

“அப்போ நீயும் ஏழு மணிக்கே மனோவோட கிளம்பு”

“ஆங்.. அது எப்படி”

“ஏன்? ஓனரோட போய் இறங்கினால் தான் நீயும் ஓனராய் தெரிவாய். நீ தனியாகப் போனால் ஏதோ அங்கே வேலை செய்வது போல் ஆகி விடும்”

“ஆனால் நான் அங்கே வேலைதானே செய்கிறேன்”

நெற்றிக்கண்ணை திறந்து ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தவர்,  என்ன நினைத்தாரோ,

“போடி.. உன்னையெல்லாம் வச்சுகிட்டு.. போ.. போய் தூங்கு” என்றபடி போய் விட்டார்.

இந்த மாமாவது வாங்கி தரக் கூடாதா.. ஆனால் அவர் கேட்டார். மனோ பில்டர்ஸ் ஆரம்பித்த புதிதில் மனோ தன் பைக்கில் தான் போவான். அப்பொழுது மாமா காரில் தான் அலுவலகம் செல்வாள். மனோ தன் வருமானம் என்று கார் வாங்கிய பொழுது, மாமா கேட்டார், “சௌமி மா உனக்கு என்ன மாடல் வேணும் சொல்லு.. வாங்கிடலாம்..”

சௌமி வாயைத் திறக்குமுன் வேதவள்ளி பேசி முடித்திருந்தார், “ “என்ன அண்ணா.. ரெண்டு பேரும் ஒரே அலுவலகத்திற்கு போகிறார்கள்.. அதற்கு எதற்கு இரண்டு கார்? நம்ம மனோ கூடவே சௌமியும் கிளம்பி விடுவாள்”.

மாமா முன்னேயே மறுத்துப் பேச தயக்கமாய் இருந்தது. ஏற்கனவே அப்படி பேசி தாயிடம் வாங்கி கட்டியது நியாபகம் வரும்தானே..

காலேஜ் முடிக்கும் சமயம் அந்த கண்மணி வந்து “வேலை கிடைச்சிருக்கு” என்று குதித்தபடி ஸ்வீட் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் போனதும் மாமா இவளிடம் திரும்பினார், “என்ன சௌமிமா.. உங்க காலேஜில் காம்பஸ் இண்டர்வியு வருகிறதா..”

காம்பஸ் இண்டர்வியு வா.. காலேஜ் லைசன்ஸே இப்போவா அப்போவான்னு இருக்கு..  “ இல்லை மாமா.. எதுவும் வரலை”

“அப்போ வேற ஏதாவது டிரை பண்றியா”

“நம்ம மனோ கம்பெனி ஆரம்பிக்கும் போது அவள் ஏன் வெளியே செல்ல வேண்டும் அண்ணா” கேட்டபடி வந்தார் வேதவள்ளி.

“அதெப்படி.. நான் படிச்சது கம்ப்யூட்டர் இன்ஜினியரிங்.. மனோ ஆரம்பிப்பது கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் ஃபர்ம்.. எனக்கு அங்கே என்ன வேலை தெரியும்.

தனியே மாட்டியதும் பிலுபிலுவென்று பிடித்து விட்டாள். “ ஆமா.. அப்படியே கம்ப்யூட்டர் படித்து கிழித்து விட்டாள். உனக்கு எத்தனை அரியர்ஸ் னு எனக்குதானே தெரியும்”

அம்மா குத்திக் காட்டி பேச கண் கலங்கியது.

“நான்தான் கம்ப்யூட்டர் பிடிக்காது என்று அப்பவே சொன்னேனே..”

“அப்புறம் நம்ம கம்பெனியில் வேலை செய்ய என்ன பிரச்சனை?”

“கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கம்பெனியில் நான் என்ன வேலைம்மா செய்வேன்?”

அதற்கான பதிலை மனோ கண்டுபிடித்தான்.  ஒரு மாதம் அவனோடு போய்வர பணம் கணக்கு வழக்கை அவளிடம் ஒப்படைத்தான். ரா மெட்டீரியல் வாங்குவது, தொழிலாளர்களுக்கு பணம் பட்டுவாடா செய்வது என்று எல்லா கணக்குகளும் அவளிடம்தான். 

வேதவள்ளிக்கு ஒரே சந்தோசம். பின்னே ஃபினான்ஸ் டிபார்ட்மென்டே கைக்கு வந்து விட்டதே..

முதலில் பயந்த சௌமி தானே மெச்சும் படி அந்த வேலையைச் செய்யத் தொடங்கினாள். பேங்கில் பணம் போடுவது, தேவைக்கேற்ற படி பணம் எடுப்பது, அதைக் கணக்கில் வைப்பது.. அந்தந்த வாரக் கணக்கை அவளும் அருணும் முடித்து விடுவார்கள். மாதத்தின் கடைசி வாரத்தில் இரண்டு மீட்டிங் போட்டு அந்த மாதக் கணக்கை ஃபைனலைஷ் பண்ணி விடுவார்கள். அருண் கூட அருண் கூட கணக்குகளை அவள் நியாபகம் வைத்திருப்பது, அதைத் தொகுக்கும் நேர்த்தி இதையெல்லாம் பார்த்து “வாவ்” என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

அந்த கடைசி வாரம் அடுத்த வாரம் தான். ஆனால் அருணுடன் இருந்த மீட்டிங் தான் தள்ளி வைக்கப்பட்டுள்ளது. காலையில்தான் அருண் மெசேஜ் செய்தான்.அவர்கள் பட்டத்து இளவரசி விஜயம் செய்கிறாளாம். அதற்காக இவளைப் பார்ப்பதை, இல்லை, இல்லை இவள் கம்பெனி வேலையைத் தள்ளி வைக்கிறான்..‌ அப்படி என்ன ஊரில் இல்லாத தங்கை..இந்த மனோ எல்லாம் எதற்காகவாவது அவன் வேலையிலிருந்து விலகியிருக்கிறானா..

தன் பாட்டில் பேனா, நோட்டு எல்லாவற்றையும் வரிசைப்படுத்திக் கொண்டிருந்த கைகள் சட்டென்று நின்றன. மனோவும் கண்மணிக்காகத்தான் இப்படி விழுந்து விழுந்து வேலை செய்கிறானா.. சேச்சே..இருக்காது. அவள் அறிந்த வரை இருவரும் இப்போதெல்லாம் அவ்வளவாகப் பேசிக் கொள்வது கூட கிடையாது.

கம்ப்யூட்டர் ஸ்கிரின் மங்கலாய்த் தெரிய கண்களின் நீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள். எல்லோருக்குமே இந்த கண்மணியைத்தான் பிடிக்கும். ஏன் ஒரு நேரத்தில் அவளுக்குமே ரொம்ப பிடிக்கும்தான்.

இவளுடன் சேர்ந்து படிப்பாள். இவள் பார்பி டாலுக்கு ட்ரஸ் தைத்து தர அது இன்னும் கண்மணி வீட்டின் சோ கேசில் உள்ளது. இரண்டு பேருக்கும் நிறைய ஒத்து வராதுதான். இவளுக்குப் பிடித்தது அவளுக்குப் பிடிக்காது. அவளுக்குப் பிடித்தது, இவளுக்கு அதில் பிடிக்க என்ன இருக்கிறதென்றே புரியாது. ஆனாலும் ஒருவரையோருவர் பிடிக்கும்.

சொல்லப் போனால் சௌமிக்கு பிடிக்காதது, கண்மணியை அல்ல. எல்லோரிடமும் அவள் பெறும் டிரீட்மென்டை.

எல்லோருக்கும் அவளைப் பிடிக்கும். அவள் பேசுவது பிடிக்கும். அவள் சந்தேகங்கள் கேட்டால் ‘அம்மாடி.. எப்படி யோசிக்கிறாள் இந்த பொண்ணு’ என்பார்கள். ஏன்.. குரங்கிலிருந்து மனிதன் வந்தால் இப்பொழுதைய குரங்குகள் மனிதனாவதில்லை என்று அவள் சொன்னால் வாயைப் பிளப்பார்கள். இவள் வந்து “அது  எப்படி லைட் தான் ஃபாஸ்டெஸ்ட். நம்ம வீட்டில் ஃபேன் தானே வேகமாய் போகும்.?” என்று கேட்டால் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள். அப்போது எல்லாம் கண்மணி இவளுக்கு சப்போர்ட் செய்வது கூட எரிச்சலாகத்தான் இருக்கும்.

வளர வளர கண்மணியைப் பிடிக்காமல் போன இன்னொரு நபர் இவள் அம்மா வேதவள்ளிதான். அதுவும் மாமாவும் அத்தையும் ஏதாவது கண்மணியைப் பற்றி நல்ல வார்த்தை சொல்லி விட்டால் அந்த நாள் முழுக்க பொறிந்து கொண்டே இருப்பாள்.

கண்மணி ஒருநாள் பாவாடை தாவணியில் வர கலாவதி நெற்றி முறித்து பொட்டு வைத்து விட்டாள். அவ்வளவுதான்.

“என்ன பெரிய அழகு.. பெரிய பெரிய கண்களோடு சுருட்டை சுருட்டையாய் முடி. உயரத்தைப் பார். ஒரு ஹை ஹீல்ஸ் போட முடியுமா..என் பொண்ணு கலருக்கு கால் தூசிக்கு வருவாளா..” என்று திட்டித் தீர்த்து விட்டார். தனியாகத்தான். கலாவதி ரொம்ப சாது தான். “இப்படிதான் அண்ணி” என்று வேதவள்ளி சொன்னால் ரொம்பவும் அலட்டிக் கொள்ள மாட்டார். ஆனால் அவரை ஒன்று சொன்னால் மனோ அப்பாவுக்கு கோபம் வந்து விடும். பார்த்துதான் பேச வேண்டும். அதனால் அந்த மாதிரி கோபமான நாட்களில் சௌமி  கவனமாக இருப்பாள். இவள் ஏதாவது தப்பு செய்தால் எல்லா கடுகும் இவள் தலையில்தான் வெடிக்கும்.

இன்டர்காம் அடித்தது.

“சௌமி.. கொஞ்சம் ரூமுக்கு வாயேன்”

“இதோ வர்றேன் மனோ”

தலையைத் தடவியவாறே கண்ணாடியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் கண்மணி.

இன்னும் என்னடி கண்ணாடியையே பார்த்துகிட்டிருக்க.. மறுபடியும் கனவு காண ஆரம்பிச்சிட்டியா..

கனவுனா ஃப்யூச்சர் பத்தி யோசிக்கிறது நிலா. நான் நினைச்சது பாஸ்ட் பத்தி. சோ அது கனவு இல்லை நினைவு.

இதெல்லாம் நல்லா பேசு.. பேச வேண்டிய இடத்துலே  பேசிடாத..

ஏன் நல்லா பேசுவேனே..

நான்தான் பார்த்தேனே..

அதை விடு வெண்ணிலா.. இங்கே பாரு.. நீ கொட்டிய இடத்துலே வீங்கிடுச்சி.. தலையில் ஒரு இடத்தைத் தொட்டு காட்டினாள்.

நீ ஏன் நான் பால் வாங்கி வரும்வரை அந்த ஃபோனையே பார்த்துகிட்டிருந்த..

அது..

அதுக்குதான் கொட்டினேன்.

போடி. இன்னைக்கு அம்மா வர்றாங்க.. உன்னை சொல்றேன் பாரு.

அவங்களும் கொட்டுவாங்க..

ஹம்மா.. ஹம்மா.. என்று சங்கர் மஹாதேவன் ஏ.ஆர் ரஹ்மான் இசையில் பாட வெண்ணிலா சொன்னாள்.. “ஆயுசு நூறு.. எடுத்து பேசு..”

பாரதியிடம் இரண்டு வார்த்தை பேசிவிட்டு சட சட வென்று கிளம்பினர். காலை டிபனாக பிரெட்டும் பழமும் சாப்பிட்டுவிட்டு தங்கள் அறையிலிருந்து வெளியேறும் போது சூரியன் உச்சியை தொட இன்னும் ஒருமணி நேரம் என்றான்.  அங்கே இங்கே சுற்றி விட்டு பஸ் நிலையம் போய் பாரதியைக் கூப்பிட்டு வந்தார்கள்.

கோயில், மதியம் ஹோட்டல், கொஞ்சம் ஷாப்பிங்.., அப்புறம் கேக் கட்டிங் என்று முடித்து விட்டு பாரதி அன்று மாலையே பஸ் ஏறினாள்.

பஸ்ஸில் டிரைவர் ஏறியதும் கண்மணி கீழே இறங்க ஐன்னல் வழியே மகளைப் பார்த்தவர்,

அடுத்த வாரம் ஊருக்கு வரலை.. மகளே.. உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிடுவேன்.

அதான் வர்றேன்னு சொல்லிட்டேன்ல மா..

ம்ஹ்ம்..

சரி,சரி.. அலுத்துக்காத மா.. பொண்ணு இன்னும் நாலு நாள்ல வர்றேன். ஏதாவது பலகாரம் செஞ்சு வை. இப்படி பர்த்டேக்கு வெறும் கையை வீசிகிட்டு வந்த மாதிரி இருக்காதே..

இப்போ மால்ல பர்த்டே டிரஸ், பர்த்டே டிரஸ் கிஃப்டு னு என் பாதி மாச சம்பளத்தை காலி பண்ணியே..

அது நான் வாங்கியது. நீ எதுவும் வாங்கி வரலியே..

வாங்கி வருவது பிரச்சனையில்லை டா.. ஆனா அது உனக்கும் பிடிக்கனும். அதுதான் எங்களுக்கு முக்கியம்.

‘இதில் ஏதாவது உள்குத்து இருக்கா,’ தலைக்குள் அலாரம் அடிக்க கண்மணி குனிந்து கவனமாய் தன்ஃபாஸ்ட் டிராக்கை நோண்டினாள்.

இளையராஜா பாடலை கண்மணி ஃபோன் பாட கர்நாடகாவிலும் நான்கு பேர் திரும்பி பார்க்க இரண்டு பேர் சிரித்தனர்.

இன்னும் இந்த பாட்டை மாத்தலையா  நீ

அம்மா…

ம்ம்.. சரி.. பை.. பார்த்து வீட்டுக்கு போ..

ஓகே மா.. பை..

பஸ் கிளம்ப சைலன்டில் போட்ட ஃபோனில் டிஸ்பிளேயைப் பார்த்தாள். இன்னொரு முறை விஷ் பண்ணப் போறானா..

யோசனையோடு ஆன் செய்து காதில் வைத்தாள்.

ஹை கண்மணி..

யாரு

நான் மேக்னா.. ஹேப்பி பர்த்டே கண்மணி..

இந்த சினிமாக்களில் எக்கோ ஆகி நாலு முறை கேட்குமே அப்படித்தான் கண்மணிக்கு கேட்டது. நான் மேக்னா.. நான் மேக்னா.. நான் மேக்னா.. என்று நாலு பக்கங்களிலுமிருந்து சத்தம் வர, சுற்றியுள்ள எல்லாமே  மறந்து அப்படியே  நின்றாள்.

மேக்னா, மனோவோடு டெல்லியிலிருந்து வந்த பெண். மனோவின் கேர்ள் ப்ரண்ட்ஸ் ல் உள்ள பன்மையை எடுத்து ஒன் அன்ட் ஒன்லி கேர்ள்ஃப்ரண்டாய் மாறியவள். கண்மணியின் இந்த இரண்டு வருட வனவாசத்திற்குக் காரணமானவள்.

 

Ver 12

வேர் – 12

அன்று அவுட்ஹௌஸ் வெளி வராண்டாவில் இருந்தடேபிளில் அமர்ந்து இதழி படம் வரைந்துக் கொண்டு இருந்தாள்… இப்பொழுது எல்லாம் நேரம் இருக்கும் பொழுது இப்படி ஏதாவது செய்தே நேரத்தை நெட்டி முறிக்கிறாள்…

மணிபாட்டிக்கு அடிக்கடி உடம்பு முடியாமல் போகவே அவரை வீட்டிலையே இருக்க கூறினார் கண்ணுபாட்டி.. ஆனாலும் ஏதாவது காரணம் சொல்லி அரண்மனையில் வேலை செய்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்….

கண்ணழகி கூறுவதை கேட்காமல் மணி வேலை செய்வதை கண்ட அவர் இப்பொழுது கங்கா என்ற ஒரு பெண்ணை மணிபாட்டிக்கு உதவியாக வைத்திருக்கிறார்… ஆனாலும் இப்பொழுது கூட அரண்மனைக்கு தான் சென்றிருகிறார்…

அவளும் வேலை நேரம் போக இதழியுடன் சேர்ந்துக் கொள்வாள்… இப்பொழுது எல்லாம் இனியாளை ஏதாவது சாக்கு சொல்லி அரண்மனைக்கு அழைத்து விடுவான் வெற்றி…

ஆனால் இதழி அங்கு செல்வதை குறைத்துக் கொண்டாள்… அன்று குற்றாலத்துக்கு போன அன்று பல உண்மைகளை அறிந்துக் கொண்டாள் அவள்..

இத்தனை நாள் இதழிக்கும் – சக்திக்கும் உள்ள உறவு என்பது அவனை பிடிக்கும்… அவனை தான் அவள் கட்ட வேண்டும் என்று அவன் வாய்மொழியாக “ குட்டிமாமாவை தான் நீகட்ட வேண்டும்  “ என்று அவன் கூறி சென்று விட்டான்..

அதே தான் இத்தனை நாளும் இதழி வேதவாக்காக எண்ணி இருந்தாள்… அவன் கூறியதால் அவனை தான் கட்ட வேண்டும் என்று அவனை பார்க்கும் நேரம் எல்லாம் கூறி வந்தாள்…

ஆனால் அப்பொழுது எல்லாம் அது காதலா என்று கேட்டால் சத்தியமாக இல்லை என்று தான் கூறுவாள்… அது காதல் தானா என்று அறியும் வயதும் அவளுக்குஇல்லை…

நித்தி அவனிடம் பேசும் பொழுது “ அவளில் ஒரு கோபம், அவளை அப்படியே அறையலாமா “ என்ற வெறி வந்தது அதுவும் எதனால் என்று அவளுக்கு அப்பொழுது தெரியவில்லை…

“ தான் ஏன் குட்டிமாமாவிடம் அப்படி கூறினேன்.. வேறு யாரேனும் வந்து என்னிடம் இப்படி கூறினால் அவர்களிடம் இப்படி கூறுவேனா..?“ என்ற பெரிய வினா அவளிடம்… அதற்கு பதில் உடனே “ இல்லை “ என்று வந்தது..

அப்பொழுது தான் அறிந்துக் கொண்டாள் “ குட்டிமாமா உங்களை தான் கட்டிக் கொள்வேன் “ என்ற ஒரு வார்த்தையில் அவள் வாழ்கையே அடங்கி இருக்கிறது… அவன் குட்டிமாமாவை தவிர வேறு யாரேனும் மனதில் உண்டா என்று அவளிடம் கேட்டாலும் அவள் மனது இல்லை என்று தான் கூறும்…

ஒரு நாளேனும் அவன் இவளை நேருக்கு நேர் பார்த்து பேசி இருப்பானா அப்பொழுதும் “ இல்லை “ தான் பதில்… அப்படியும் இவன் அவள் மனதில் வந்து விட்டானே..?

என்ன வென்றே புரியாத அந்த வயதில் “ உன்னை தான் கட்டிக்குவேன் “ என்று கூறியவள் இப்பொழுது அவனை விடுவாளா..?

“ அப்போஎனக்கு மணாளன் குட்டிமாமாவா..? “ ஒரு முறை“ குட்டிமாமா “ என்று தன் இதழால் கூறி பார்த்தாள் அப்படியே தித்திப்பாய் இனித்தது…

எப்பொழுது அழுத்தமான முகத்துடன் தான் சுற்றுவான் “ இஞ்சி தின்ன குரங்கு“ மாதிரி.. கொஞ்சம் என்ன பார்த்து சிரித்தா என்னவாம்..? காலையில் அந்த மைதாமாவு மூஞ்சி காரியை பார்த்து மட்டும் ஈஈனுசிரிக்குற..!!

அன்று யோசித்ததில் தன் மனம் முழுதாக அறிந்துக் கொண்டாள்… தன் மனதில் அமர்ந்திருக்கும் குட்டிமாமா மேல் அவளுக்கு காதல் உண்டென்று… அறிந்த நொடி அந்த வானையே எட்டிய உணர்வு…!!

இப்பொழுது எல்லாம் சக்தியை கண்டாலே ஒதுங்கி விடுவாள் இதழினி… ஏதோ ஒரு பயம்… அதிலும் சில நேரம் அவன் பார்க்கும் பார்வை…

அழுத்தமாக ஒரு பார்வை பார்ப்பான்… அப்படியே விழிகளுக்குள் நுழைந்து சென்று விடுவதைப் போல்… அந்த பார்வையை பார்க்கும் பொழுது சில நேரம் இதழிக்கு மயக்கமே வந்துவிடும் போல் இருக்கும்… அவனின் கம்பீர தோற்றமும் அவள் மனதையே அடித்து வீழ்த்தும் அதற்கு பயந்தே அவனை சந்திப்பதை, அங்கு செல்வதையே குறைத்துக் கொண்டாள்…

அவனை“ சத்தமில்லாமல் காதல் செய்ய “ அவன் எழும் நேரம் முன்பே எழுந்து அவனுக்காக காத்திருக்க.. அவன் முகம் அவள் கண்ணில் பட்டதும் சத்தமில்லாமல் சென்று விடுவாள்… எக்ஸ்ஸாம் நேரம் கூட விடியற் காலை எழாதவள் அவனை காணவே அவன் ஜாக்கிங் வரும் நேரம் எழுகிறாள்… “ அடடே.. காதல் செய்யும் மாயம்.. எனஅவளே சில நேரம் இதை எண்ணி சிலாகித்தது உண்டு… அவனை நேருக்கு நேர் பார்க்க பயம்…

இத்தனை நாள் அவனை நேருக்கு நேராக பார்த்து “ உன்னை தான் கட்டிக் கொள்வேன் “ என்று கூறியவள் இப்பொழுது அவனை பார்த்தே பயந்து ஓடினாள்…

அவனை பார்த்தால் புதிதாக ஒரு வெட்கம் வேறு… அவளை நினைத்தே அவளுக்கு சிரிப்பாக வந்தது “ இதழிக்கு வெட்கமா..!! அடடே…!! இதழியையும் ஒருவன் பலமாக சாய்த்து விட்டானே..!! டேய் கள்ளா..!!!! சத்தமில்லாமல் ஒரு யுத்தம் மனதில் நடத்திவிட்டாயே..!! “ என செல்லமாக அவனை கொஞ்சிக் கொள்வாள்….

இப்படி பலவாறாக அவனை எண்ணிக் கொண்டே படத்தை வரைய “ இதழினி“ எனஅவன் குரல் கேட்டு பதறி எழுந்ததில் பேப்பர், பென் என அவளை விட்டு சிதற..,

அவளோ அவன் உச்சரித்த “ இதழினி“ என்ற குரலில் மயங்கி நின்றாள்… ஏதோ முதல் முறையாக அவன் அழைப்பது போல்அவளின்  மனது அதை ரசித்து தொலைத்தது… அவனின் கம்பீர அழைப்பு வேறுஅவளை சிலிர்க்க செய்ய…. எதையும் கவனிக்கும் நிலையில் அவள் இல்லை…

சிதறி விழுந்த பேப்பரை கையில் எடுத்த அவன், அதை பார்த்து அவளை நோக்கி “ இதழி இது நம்ம வீடு போல இருக்கு… ஆனா ஒரு வித்தியாசம் தெரிதே “ என அவன் யோசிக்க..,

இவளோ அவனின் “ நம்ம வீடு “ என்ற சொல்லில் அப்படியே ரசித்து நின்றாள்… அவளிடம் பதில் இல்லாமல் போக “ இதழி“ என அழுத்தி அழைக்க..,

“ ஆங்.. எ.. என்ன கேட்டீங்க “ எனகேட்டு தடுமாற.., அதற்குள் அவளுக்கு வேர்க்க ஆரம்பித்து விட்டது… ( ரொம்ப நேரமா பிள்ளை வெளியில் உட்காந்து இருக்குல்ல ஓவர் வெயில் போல.. அதுதான் வேர்க்குது… என அவள் மனது அவளுக்கு கௌண்டர் கொடுத்தது..)

அவளை யோசனையாக பார்த்த அவன் “ உனக்கு என்ன ஆச்சு..!! எதுக்கு இப்படி வேர்க்குது..?“ என கேட்டுக் கொண்டே அவளின் முகத்தை கையால் துடைக்க வர.., அவரசரமாக அவனை விட்டு விலகினாள்…

அவளின் விலகலை புருவம் சுருங்க பார்த்தவன் “ சரி உட்காரு “ எனஅவளின் கையை பிடிக்க வர.., அதற்கும் அவனை விட்டு விலகினாள் அவள்…

அவளை பார்த்துக் கொண்டே “ வீட்டுல யாரும் இல்லையா “ என கேட்க…

அவனின் மனதோ “ அடேய்…!! பிராடு பயலே..!! அங்க எல்லாரும் இருக்கதைபார்த்துட்டு தானே இவளை பார்க்க ஓடி வந்த… என்னம்மா நடிக்குறடா.. வெளிய வேணா நீ நடிக்கலாம்.. என்கிட்ட உன் நடிப்பு ஆகாதுடா மகனே “ எனஎச்சரிக்க…

“ உனக்கு தெரிந்தா என்ன தெரியாட்டி என்ன.. உன்னால வெளிய வந்து சொல்ல முடியுமா..? பேசாம அடங்கி இரு “ என இவன் அதனை எச்சரிக்க…

“ நானும் பாக்குறேன் அவளுக்கு மஞ்ச தண்ணீ ஊத்துனதுல இருந்து… நீ தான் மந்திரிச்சு வுட்ட சொனாங்கி மாதிரி அலையுற… ஆனா வெளிய எல்லாருக்கும் அந்த புள்ள தான் உன் பின்னாடி அலையுற மாதிரி காட்டிகுற… இதுக்கு எல்லாம் சேர்த்து ஒரு நாள் அனுபவிப்ப “ என அவனுக்கு எச்சரிக்க விடுக்க..

“ நான்இப்படி தான்.. எதையும் சொல்லமாட்டேன்…

“ அப்போ இப்படியே கண்ணால அந்த பிள்ளைய மயக்கிட்டே இரு… நீ ஒன்னும் சொல்லாம அலை. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் அவளும் சொல்லாம கொள்ளாம உன்ன விட்டு போவா…. அப்போ தெரியும் வெளியில் சொல்லும் காதலுக்கு உள்ள மரியாதையும், சொல்லாத காதலுக்கு உள்ள மரியாதையும் “ என

“ அதை அந்த நேரம் பாத்துக்கலாம்.. அவ கண்ண பாரு.. இந்த கண்ணு என்னை விட்டு போகுமா… ஒரு நாளும் போகாது “ என இறுமாப்பாக கூற..

“ அப்போ நீ அவகிட்ட காதல் சொல்லாமலே.. இருக்க போற அப்படி தானே..

“ ஆமா… சொல்லமாட்டேன்… என்னோட ஒவ்வொரு செயலிலும் அவளுக்கு என் காதலை உணர்த்துவேன் “ என கூற

“ நீ கிழிச்ச..!! உன்அம்மா ஏதாவது சொன்னா… இவளை இனி நினைக்க கூடாதுன்னு நினைப்ப.. இந்த லட்சணத்துல இவரூஉஉ… சொல்லாமல் காதலை உணர்த்துவாராம்… டேய்… எனக்கு ஏற்கனவே காது குத்தி கருப்பு கம்மலும் போட்டாச்சு “ என எரிச்சலுடன் கேலி குரலில் கூற..

உனக்கு எல்லாம் கேலியா தான் இருக்கும்.. ஒவ்வொரு நேரமும் “ குட்டிமாமா உன்னை தான் கட்டிக்குவேன்னு “ இதழி விளையாட்டா சொல்லும்போதும் எனக்கு உண்மையாவே ஒரு பயம் இருக்கும்…!! ஒரு தவிப்பு இருக்கும்…!!

அது எதனால் தெரியுமா “ எல்லாமே விளையாட்டா போக கூடாதே “ என்று ஒவ்வொரு நாளும் பயந்தேன்.. அது தான் அவகிட்ட பேசாம இருந்தேன்… அப்போ தானே அவளுக்கு என்னோட நினைப்பு வரும்…

அதிலும் “ என்னைக்குஇதழி எனக்கு முறைப்பொண்னு தெரிஞ்சுதோ… அன்னைக்கே அய்யா இந்த அத்த பொண்ணு மேல கண்ணை வச்சுட்டேன் “ என 

“ அது தான் எனக்கு தெரியுமே… அந்த பிள்ளையை யாருக்கும் தெரியாம உன் ரூம் ஜன்னல் வழியா பாக்குறதும், அவ இங்க வீட்டுக்கு வரும் நேரம் பார்த்து அந்த பிள்ளையை மயக்கவே விதம், விதமா டிரஸ் பண்ணுறதும் எனக்கு தெரியாதாக்கும்.. என நொடிக்க…

“ ம்ம்.. தெரிதுல அப்புறம் என்ன.. உனக்கே தெரியும் போது என் லிப்ஸ்க்கு தெரியாதா..? என்ன“ என கேட்க..

“ அடேய்.. மடையா நான் உன் கூடவே இருக்கேன் எனக்கு தெரியும்… அவள் என்ன உன் கூடவா இருக்கா அவளுக்கு தெரிய..?“ என கடுப்பு குரலில் கேட்க..

“ அதெல்லாம்… அவள் என்கிட்ட எப்பவும் இருக்கும் காலம் வரும்… அப்போ தெரிஞ்சா போதும்… இப்ப பாரு அவள் என்னை எத்தனை காதலிக்கா அது எனக்கு போதும் அதிலும் “ குட்டிமாமா உன்னை தான் கட்டிக்குவேன் என்று சொல்லும் போது அவள் முகத்தில ஒரு அழகான வெட்கம்.., அப்புறம் அந்த லிப்சால “ குட்டிமாமா “ என்று சொல்லும் போது அப்படியே…!!!  “ என ரசனையாக இழுத்து ஆரம்பிக்க….

“ அடேய்..,!! மானம்கெட்டவனே… வெளிய தான் அம்பி மாதிரி கஞ்சி குடிச்சுட்டு சுத்துற உள்ள பயங்கரமா ஹாட் பிரியாணி திங்குற.. உன்னை எல்லாம்.. போடா.. போடா. எனக்கே வெட்கமா இருக்குடா..“ என அலற..

கூடவே“ டேய் மடையா…!! உன்னை அவள் காதலிக்குறா என்றுஉனக்கு தெரிஞ்சா மட்டும் போதுமா.. நீ அவளை காதலிக்குற என்று அவளுக்கு தெரிய வேண்டாமா..? என கேட்க..

“ அதெல்லாம் தெரியவேண்டாம்.. சொல்லி தான் தெரியணுமா… போ உன் வேலையை பார்த்துட்டு.. நான் இவகிட்ட இப்போ பேசணும் “ என அவனின் மனசாட்சியை விரட்டியடித்து அவளை நோக்கி திரும்பினான்…

தான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் கூறாமல் அப்படியே நின்றவளை யோசனையாக பார்த்து “ இதழி உன்னை தான் கேட்குறேன் வீட்டுல யாருமே இல்லையா..?? என அழுத்தமாக வினவ..

“ இல்லை“ என தலையசைத்தவளை கண்டு… புருவம் சுருக்கிய அவன் “ வாய் திறந்து பதில் சொன்னா என்னவாம்..? “ என வினவ..

“ அடேய்.. உன்னை பார்த்தா இப்போலாம் காத்து தான் வருது “ என்ற உண்மையை எப்படி இந்த வாய் ஓயாமல் பேசும் இதழி கூறுவாள்…

அவனின் கேள்விக்கு பதில் கூறாமல் அப்படியே தலைகுனிந்து நின்றாள்… “ அவள் வாழ்க்கை டையிரியில் இப்படி அவள் பதில் கூறாமல் தலை குனிந்து நின்ற நாளே கிடையாது.. எல்லாம்இந்த சக்தி மயம் “

அவளின் அமைதியைப் பார்த்து.., தன் முன்னால் இருந்த நாற்காலியை காட்டி “ இதழி உட்காரு “ என கூற..

“ இ..இல்லை.. நான் நின்னுகிறேன் என காற்றாகி போன குரலில் கூற..

“ அப்படியா“ என கூறி தாடையை தடவிய அவன்…

“ நான் இன்னைக்கு முழுசும் இங்க தான் இருக்க போறேன்… நீயும்இப்படியே நிற்க போறியா..? “ என கேட்டு தாடையை தடவிக் கொண்டே கையை கட்டி, காலை ஆட்டிக் கொண்டே, அப்படியே சாய்ந்து அமர…..

“ என்ன….!! இன்னைக்கு முழுசும் இங்க இருக்க போறியா..? “ என அதிர்ந்துஅவளையும் அறியாமல் சத்தமாக ஒருமையில் விளிக்க…

மனதில் குதூகலித்துக்கொண்டே“ என்ன.. போறியாவா..? வயசுல மூத்தவங்களுக்கு மரியாதை தரணும்.. இது கூட உங்க பாட்டி உனக்கு சொல்லி தரலியா “ எனஎப்பொழுதும் போல் கடுமையாக கேட்டு அவளின் கையை பிடித்து இழுத்து நாற்காலியில் அமரவைக்க…( என்னநீ.. எப்போ பார்த்தாலும் அந்த பிள்ளையை கையை பிடிச்சு இழுக்க..)

அவன் கையை பிடித்து இழுத்து நாற்காலியில் அமர்வைக்கவும் அதிர்ந்த அவள் அதில் இருந்து எழப் போக..

“ ஏய்.. அப்படியே இரு “ என அதட்ட..

ஆமா இவர் சொன்னா அப்படியே கேட்கணுமோ.. ஏதோ முதலில் கொஞ்சம் தடுமாறிட்டேன்.. அது தான் கொஞ்சம் சைலெண்டா இருந்தா விடமாட்டான் போலியே.. அவன் வீட்டுக்கு போனா ஒரே பார்வையா பார்த்து கொல்லுவான்.. என்னமோ அதிசயமா இன்னைக்கு இங்க வந்து இம்புட்டு சீன் போடுறான் “ ஒரு வேளை அந்த மைதாமாவு மூஞ்சிகாரியை என்கிட்ட சொல்லி மடக்க பாக்குறானோ.. என்கிட்ட சொல்லி மடக்க பாக்குற அளவுக்கு அந்த மூஞ்சி அம்புட்டு வொர்த் இல்லையே… என்னவா இருக்கும் “ என அவனை சந்தேகமாகவும், யோசனையாகவும்பார்த்துக் கொண்டே மீண்டும் எழ..,

“ ஆஹாசக்தி.. உஷாரகிட்ட.. அதுக்குள்ள ஏதாவது செய்.. “ என மனம் கூற… அதே நேரம் அவள் எழுந்து சென்று விடக்கூடாதே என்று எண்ணம் மட்டும் மனதில் இருக்க… டக்கென்று அவளை நோக்கி திரும்பி எழுந்தவளை மீண்டும் நாற்காலியில் அமரவைத்து நாற்காலியில் இரு பக்கமும் அவன் கையை அரணாக வைத்துக் கொண்டான்…

அப்பொழுது தான் அவன் செய்த செயல் தெரிந்தது.. அதிலும் வலது கையில் ஷாக் அடித்தது போல் ஒரு தீண்டல்… அந்த தீண்டல் அடிவயிறு வரை சென்று தாக்கியது…

நாற்காலியை விட்டு எழ போகிறாள் எனவும் அவளின் வயிற்றில் கைவைத்து அவளை அமரவைத்திருந்தான் அவன்… ( அப்போ கண்டிப்பா ஷாக் தான் அடிக்கும் )

அதில் அந்த மென்மையில் மயங்கிய மனதை கடிவாளமிட்டு அடக்கினான்.. “ பின்ன வெளிய தெரிஞ்சா இவன் மானம் போயிருமே அப்படியே அதே கடுகு போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டே “ இருன்னு சொன்னா எழும்புற “ என அவளை முறைக்க..

இப்பொழுது மீண்டும் ஊமையாவது அவள் முறையானது… “ இப்படி டச் பண்ணிட்டு மரம் மாதிரி இருக்கிறான்.. இவனை கட்டிக்கிட்டு இதழி உன் நிலைமை பாவம் தான்.. பார்க்க தான் இப்படி கஞ்சி போல இருக்கான்னு.. பார்த்தா எல்லாத்திலும் கஞ்சி தான் போல “ என மனதில் கௌண்டர் கொடுக்க..

“ அவனுக்கு ஒன்னும் ஆகல போல நமக்கு தான் என்னலாம்மோ ஆகுது…எத சொல்ல… எத விட… என்னல்லாமோபறக்குது.. ஆனா என்னதுன்னு தான் தெரியல.. கையெல்லாம் நடுங்குது… முகம் வெளிருது ( அதான்ப்பா… அந்த சோப்பு பூ ) “ என புலம்பி அப்படியே அமைதியாக தலையை குனிந்துக் கொண்டாள்…

அவளின் நிலையை பார்த்துக் கொண்டும் மெதுவாக புன்னகை புரிந்துக் கொண்டு அவளை ஆசையாக..!!! ரசனையாக…!! பார்த்தான்..

“ இதழி“ என அழைக்க.. அவனுக்கும் காத்து தான் வந்தது… “ அய்யோ இது வேற நேரம் காலம் தெரியாமல் சதி பண்ணுது “ என எண்ணி மெதுவாக செருமி கொண்டு “ இதழி“ எனஎப்பொழுதும்போல் அழுத்தி அழைக்க..

“ ம்ம் என தலையை உயர்த்தாமல் சத்தம் கொடுக்க..

“ என்னை பாரு… உனக்கு மரியாதையே தெரியல.. இதை தான் இத்தனை நாள் ஸ்கூல்ல சொல்லி தந்தாங்களா.??“ என முறைத்துக் கொண்டே கேட்க..

“ மடையா.. மடையா.. “ என திட்டி அவனை நோக்கி நிமிர்ந்து “ என்ன “ எனமுறைத்துக் கொண்டே கேட்க… மனதில்“ எப்போ பார்த்தாலும் இப்படிமுறைசுட்டே அலை.. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் நான் இப்படி முறைச்சுட்டு அலைவேன்.. நீ என் பின்னாடி கெஞ்சிட்டே அலைவ “ என அவனை சபித்து அவனைப் பார்த்து இருந்தாள்…

அவள் நிமிர்ந்து பார்த்ததை கண்டு “ சரி… என்னை பார்த்து.. குட்டிமாமாஉன்னை தான் கட்டிப்பேன்னு சொல்லு“ என

அவனைப் பார்த்து விழித்து“ அடபாவி இதுக்கு தான் இத்தனை அக்கபோறா “ என்பதாய் அவள் பார்க்க..

“ உன்னை நான் டெய்லி வந்து சொல்ல சொல்லிருக்கேன்… கொஞ்ச நாளா நீ என் கண்ணுல படல… நானும் வேலை டென்சன்ல இருந்தேன் கொஞ்சம் உன்னை கவனிக்கலை… சோ இப்போ சொல்லு “ என கூறி அவளை அப்படியே சேரோடு இழுந்து தன்கால் அருகில் வைத்துக் கொண்டு கைகளை சோம்பல் முறித்து பின்னந்தலையில்கட்டிக் கொண்டான்.. “ நான் சொன்னதை செய்து விட்டு இடத்தை விட்டு நகரு “ என்னும் விதமாக இருந்தான்….

இதற்கு முன் என்றால் கண்டிப்பாக அவள் கூறி இருப்பாள்… ஆனால் காதல் கொண்ட மனதோ “ அவன் காதலை கூறும் முன் நீ எதையும் உளறி விடாதே “ என எச்சரிக்க.., அப்படியே அவனைப் பார்த்து இருந்தாள்…

அவளின் பார்வையை கண்ட அவனோ “ எதுக்கு சொல்லணும்னு யோசிக்கிறியா..? “ என வினவ..

“ கண்ணுலகேட்குற கேள்வியை மட்டும் சரியா சொல்லு.., மனசுல கேட்கறதுக்கு ஒண்ணுக்கும் பதில் சொல்லாத “ என மீண்டும் அவனை முறைத்துப் பார்க்க..

“ பாக்குறதைபாரு.. உருண்டகண்ணி.. இப்படிகண்ணை உருட்டி உருட்டி பார்த்து.. கட்டிகிறேன்னுசொல்லி சொல்லி எந்த பிள்ளையையும் மனசுல நினைக்காம இருந்த என்ன இப்படி உன்னை நினைக்க வச்சுட்ட… “ என எண்ணி அவளை பார்த்து“ சீக்கிரம் சொல்லு “ என கூறி அவள் வரைந்த ஓவியத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டான்…

அவனுக்கு வீட்டில் நீச்சல் குளம் இருந்தால் ரொம்ப பிடிக்கும்.. அதை தான் இதழியும் வரைந்திருந்தாள்… வீட்டை அப்படியே வரைந்து அதில் ஒரு நீச்சல் குளம் வைத்திருந்தாள்… கூடவே ஒருவர் அமர்ந்திருப்பது போல் அவுட்லைன் போட்டு வைத்திருக்க “ இதுல என்ன வரும் இதழி “ என அவளைப் பார்த்து கேட்க..

“ அதுல ஒரு பாமிலி வரும் “ என மெதுவாக கூற..

“ அதை ஏன் இன்னும் வரையாம வைத்திருக்க “ என மெதுவாக கேட்க..

“ ஆங்.. அதுக்குள்ள தான் நீங்க வந்துடீங்களே “

“ ஓ.. அப்படியா… சரி.. சரி அது இருக்கட்டும்.. நீ சொல்லு “ என கூற…

அதற்குள்“ ஏய்.. இதழி“ என்ற குரல் கேட்க…

“ சரி.. உன் அக்கா வந்துட்டா… நாளைக்கு இதே நேரம் வருவேன்.. என்கிட்ட சொல்லணும்“ என கூறி அவளிடம் கூற வந்த காரியம் மறந்து, அவள் வரைந்த ஓவியத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு தோட்டத்தை நோக்கி சென்றான் அவன்…

அவன் செல்லவும் “ குட்டிமாமாவுக்கு என்ன ஆச்சு… இப்படி வம்பு பண்ணுறாங்க.. என யோசிக்கஅவள் மனதோ “ இவன் எப்பவும் உன்கிட்ட விளையாட தான செய்வான்.. ஒன்னு முறைப்பான் இல்லன்னா… உன்னை கட்டிப்பேன்னு சொல்லுனு சொல்லுவான்.. இவனா காதல் சொல்லுறதுக்கு முன்னாடி லூசு மாதிரி எதையும் உளறாதே.. இத்தனை நாள் நீ உளறிகிட்டு இருந்ததுக்கு அவனுக்கு இளக்காரமா போச்சு “ என கூற “ அதுவும் சரி தான் “  என தன் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்…

அவளை விட்டு விலகி வந்தவனுக்கோ “ டேய் நீ அவளை தேடி எதுக்கு போன இப்போ என்ன பண்ணிட்டு வந்திருக்க “ என கடிய..

“ ஏன் நான் எதுவும் பண்ணலியே.. அவள்என் முறை பெண் அதுதான் கட்டிக்க சொன்னேன் இதுல என்ன இருக்கு “ என அசால்ட்டாக கேட்க…

“ சரி நீ அவளை கட்டிப்பியா,,? “ என கேட்க 

“ ஆமா கட்டிப்பேன்.. அதுலென்ன இருக்கு “

“ உங்கஅம்மாக்கு இவளை பிடிக்காது.. உங்க குடும்பத்துக்கு இவள் தகுதி இல்லன்னு.. முந்தி நீ கூட நினைச்சியே “ என கேட்க.. .

“ ஆமா… நினைச்சேன். அது தான் அவள் கிட்ட சரியா பேசாம.. சும்மா விளையாடுனேன்.. ஆனா இப்போ தான் அவள் எங்க வீட்டு வாரிசே… இனி என்ன தகுதி வேணும் “

“ சரி.. இதை உங்க அம்மா கிட்ட சொல்லி இவளை கட்டிப்பியா. என கேட்க..

“ ஆமா கட்டிப்பேன்.. அம்மா கையால் தாலிவாங்கி தான் இவளுக்கு கட்டுவேன் “

“ அப்போ சரி போ…. அவள் உன்னை கட்டிக்கிறேன்னுஎப்போவும் சொல்லுவா தானே.. “ இதழி உன்னை தான் நான் கட்டிப்பேன்..! நீ இப்போ போய் சொல்லு என கூற…

“ இல்ல அது.. இப்போ சொல்லமாட்டேன்… நான் சொல்லவே மாட்டேன் “ என அவசரமாக கூற..

“ ஏன் “ என கேட்க.

“ அவளை எனக்கு பிடிக்கும்.. அதே நேரம் இந்த காதல் கத்திரிக்கானு அவகிட்ட போய் சொல்லிட்டு இருக்க மாட்டேன்…. அவளுக்கும் என்னை பிடிக்கணும்...  அவளுக்கு என்னை பிடிக்க வச்சுட்டே இருப்பேன்..

அப்போ கல்யாணம் “

அம்மாவுக்கு அவளை பிடிக்க வைத்து கல்யாணம் பண்ணுவேன்.. நான் அம்மாக்கு குடுத்த சத்தியத்தை காப்பாற்றணும்.. இப்போ இவளுக்கும் வாக்கு கொடுத்து அது.. வேண்டாம்… நான் அவ கிட்ட சொல்லமாட்டேன். ஆனா அவளை எப்பொழுதும் என்னை காதலிக்க வைப்பேன்… என்னை கொஞ்ச நேரம் தனியா விடு “ என கூறி அப்படியே அவளின் அந்த மஞ்சள் ரோஜாவைபார்த்து நின்றான்…

அதுவும் இப்பொழுது அவளைப் போலவே நன்றாக வளர்ந்திருந்தது.. அப்படியே அந்த செடியை வருட… அவளின் மேல் கை பட்டதுப் போல் இருக்க… அவசரமாக தன் கையை விலக்கிக் கொண்டான்…

அடுத்த நாளில் இருந்து அவள் வரைந்த ஓவியத்தைக் கொண்டு வீட்டில் நீச்சல் குளம் கட்ட வேலைகள் ஆரம்பித்தது…. அவனுக்கும் இந்த எண்ணம் இருந்தது என்று வீட்டில் எல்லாருக்கும் தெரியும்…

அதிலும் வெற்றி “ இதழி அண்ணனுக்கு நீச்சல் குளம் ரொம்ப பிடிக்கும்.. எப்பொழுதும் சொல்லுவான் இப்படி வீட்டில் நீச்சல் குளம் இருந்தா நல்லா இருக்கும்னு “ என கூற..

“ குட்டிமாமா எனக்காக தான் நீச்சல் குளம் கட்டிருக்காங்க “ என நம்பி, நினைத்து இருந்தவள் மனதை அப்படியே மாற்றி விட்டான் வெற்றி…

வேர் மெல்ல சாயும்….

 

error: Content is protected !!