admin

770 POSTS 560 COMMENTS
Ardent reader, kirukkufying something, want to travel with characters around me.

uut9

அத்தியாயம் ஒன்பது

டிமென்ஷியாவைத் தடுப்பது எப்படி

  • உடற்பயிற்சி

ரெகுலராக உடற்பயிற்சி செய்வதால் டிமென்ஷியா வருவதை 50 விழுக்காடு குறைக்கலாம். உடற்பயிற்சி உடல் நலத்தை மட்டும் அல்லாது மூளையின் செயற்பாட்டையும் நலத்துடன் வைத்திருக்கும்.

கோபத்தில் சிவந்துப் போய் முறைத்தவனின் முகம் பார்க்க பயங்கரமாக இருந்தது. அபிக்கே அவனைப் பார்க்க லேசாக பயம் வந்தது.  

அவளையேப் பார்த்திருந்தவனின் கண்கள், பயத்தில் சிலிர்த்து அடங்கிய அவளின் உடல் மொழியைக் கண்டுக் கொண்டது. கோபம் வடிய, முகம் துயரத்தைப் பூசிக் கொண்டது. சட்டென அவளுக்கு முதுகு காட்டி நின்றுக் கொண்டவன்,

“அபி, என் கிட்ட கோபப்படு, திட்டு, சந்தோசத்தைக் காட்டு, எதையும் தாங்கிக்குவேன். என்னைப் பார்த்து பயப்பட மட்டும் செய்யாதே கே..ஹ்ம்ம் அபி. அத மட்டும் என்னால தாங்கிக்கவே முடியாது. ப்ளீஸ்” என்றான். கரகரப்பாக ஒலித்தது அவன் குரல். திரும்பி நின்றிருக்கவும் அபியால் அவனின் முகவாட்டத்தைக் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை.

அவனைச் சுற்றிக் கொண்டு அவன் முன்னால் போய் நின்றாள் அபி. அதற்குள் முக பாவத்தை சரிப்படுத்தி இருந்தான் சதா.

அவன் மனநிலையைப் புரிந்துக் கொண்டவள் அதை சரி செய்ய,

“வெட்டு சார், யார் சொன்னா நான் பயந்தேன்னு? லேசா குளிருது அதான் நடுங்கிட்டேன். பாருங்க பல்லு கூட டைப் அடிக்குது” என வேண்டும் என்றே பற்களை டைப் அடித்துக் காட்டினாள்.

பளீரென டாலடித்த அவளின் பல்வரிசையில் சில நொடிகள் நிலைத்து நின்றது அவன் பார்வை.   

“என் பற்பசையில உப்பு இருக்கு வெட்டு சார்” என கிண்டலாக வந்த அவள் குரலில் சுய உணர்வு அடைந்தவன், பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

அவன் எப்பொழுதும் முயன்று தன் முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பது அவளுக்கு சிரிப்பை வரவழைத்தது. அதற்கொரு முற்றுப்புள்ளியை வைக்க வேண்டும் என முடிவெடுத்தவள்,

“வெட்டு சார்” என அழைத்தாள்.

“ஹ்ம்ம்”

“வெட்டு சார்”

“சொல்லு அபி”

“வெட்டு சார்”

“என்ன அபி?”

“வெட்டு சார்”

பொறுமை இழந்த மூச்சுடன் திரும்பி அவள் முகத்தைப் பார்த்தவன்,

“என்ன அபி?” என கேட்டான்.

அழகாக சிரித்தவள்,

“இப்படி முகத்தப் பார்த்து பேசுங்க. இனிமே சுவத்தப் பார்த்து பேசுனீங்கன்னா, நான் தெரியாத மாதிரி போயிருவேன்.” என மிரட்டினாள்.

அவன் ஊதினாலே சிறகில்லாமல் சிங்கப்பூர் பறந்து விடும் உடம்பை வைத்துக் கொண்டு, அவள் மிரட்டியது அவனுக்கு லேசாக புன்னகையை வரவைத்தது.

கண்களை நேராகப் பார்க்காவிட்டாலும் அவள் மூக்கின் மேல் பார்வையை நிறுத்தி,

“அப்படியே பழகிப் போச்சு அபி. மத்தவங்க முகத்தப் பார்த்துப் பேசும் போது, அவங்களோட கேலி பார்வையை என்னால தாங்கிக்க முடியறதில்ல. எதுக்கு மன வருத்தம்னு இப்படியே பழகிட்டேன். கொஞ்சம் டைம் குடு அபி. கண்டிப்பா உன் முகத்தப் பார்த்து பேச ட்ரை பண்ணுறேன்.” மெல்ல அவள் கண்களில் தன் கண்களைக் கலந்தவன் மீண்டும் அவசரமாக பார்வையை அவள் மூக்குக்கு கொண்டு வந்தான்.

“சரி நான் வெயிட் பண்ணறேன். நல்லா டைம் எடுத்துக்குங்க. ஆனா நாளைக்குள்ள என் கண்ண பார்த்துப் பேசனும்” என்றாள் அபி.

அவள் கொடுத்த டைம் லிமிட்டைக் கேட்டு அதிர்ந்து மீண்டும் அவள் கண்களைப் பார்த்தான் சதா. அவன் முகம் போன போக்கைப் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள் அபி.

“ரிலாக்ஸ் வெட்டு சார். சும்ம கலாய்ச்சி விட்டேன் உங்கள” என மீண்டும் சிரித்தாள். அவள் சிரிப்பு இவனையும் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் சிரித்து முடிக்கவும்,

“அபி, நீ எப்படிதான் சிரிச்சு, என்னை சிரிக்க வச்சு என் மூடை மாற்றினாலும், நீ கேட்டதுக்கு என் பதில் நோ தான்” என்றான்.

அபியின் முகம் சட்டென பிடிவாதத்துக்கு மாறியது.

“ஓஹோ!! அப்போ சரி. நீங்க அழைச்சிட்டுப் போகலனா, சுவரேறி குதிச்சு நானே போவேன். எப்படி வசதி வெட்டு சார்?” திமிராகக் கேட்டாள் அபி.

“மரத்துக்கு மரம் தாவற உனக்கு சுவரு மட்டும் ஏற தெரியாம இருக்குமா என்ன! போ, போய்த்தான் பாரேன்! குதிக்கற காலை உடச்சி குழியில புதைச்சிருவேன்” அவனும் திமிராகத் திருப்பி பேசினான்.

அவன் அருகில் நெருங்கி, எக்கி நின்று நெஞ்சில் ஒற்றை விரலை வைத்து குத்தியபடியே எகிறினாள் அபி.

“அப்படியா? என் காலை உடைச்சிருவீங்களா? யோவ்! உடச்சித்தான் பாரேன்! ஆட்டி ஆட்டிப் பேசுற உன் கையை உடைச்சி ஆத்துல வீசிருவேன்” வீராவேசமாக போர்க்கொடி தூக்கினாள் அபி.

‘என் நெஞ்சளவு கூட இல்ல, இவ பண்ணற ரவுசு இருக்கே!’ சிரித்தபடியே அந்த விரலைப் பிடித்து அருகில் இழுத்து முகர்ந்துப் பார்த்தான் சதா.  

“விடு, விடு வெட்டு சார்!” கையை இழுத்துக் கொண்டாள் அபி.

“உன் மேல மட்டும் எப்படி அபி எப்பவும் கேசரி வாசமா இருக்கு?” குரலில் அவ்வளவு குழைவு.

“தோடா! இப்பத்தானே கேசரி சாப்பிட்டேன். அப்போ கையில கேசரி வாசம் அடிக்காம கே.எப்.சி (kfc) வாசமா அடிக்கும்?” அவளுக்கும் கோபம் போயிருந்தது.

அவள் பதிலில் சிரித்தவன்,

“நான் எது சொன்னாலும் உன் நன்மைக்காகத்தான் அபி. நல்ல பொண்ணா கேட்டுக்குவியாம்!” என்றான். அவன் பேசிக் கொண்டிருந்த  வேளையில் போன் வர, பிறகு பேசலாம் என சைகைக் காட்டிவிட்டு நகர்ந்தான் அவன். வேலை விஷயமாக வந்த போன் அதற்குப் பிறகு அவனின் நேரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டது. பேசியபடியே லேபிற்கு சென்றவன், ஒரு மணி நேரம் கழித்து திரும்பி வந்தப் போது அபி மாயமாய் மறைந்திருந்தாள்.

ஹாஸ்பிட்டல் காரிடரில் கையைப் பிசைந்தபடி நின்றிருந்தாள் அபி. போலிஸ் அவளை ரூமின் உள்ளே அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.

“சார், அஞ்சு நிமிஷம் மட்டும் டைம் குடுங்க. பேசிட்டு வந்துருவேன். ப்ளீஸ் சார்” கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள் அபி.

“இங்கப் பாரு மா! பையன் ரொம்ப வயலண்டா இருக்கான். உள்ள யாரயும் விடக்கூடாதுன்னு டாக்டர் உத்தரவு. அதோட போலிஸ் கஸ்டடில இருக்கறவங்கள இப்படி சும்மா வந்துப் பார்க்கக் கூடாது. அதுக்கெல்லாம் பிராசிடர் நிறைய இருக்கு. இடத்த காலி பண்ணும்மா” கத்தினார் காவலுக்கு இருந்த போலிஸ்.

திரும்பிப் போக முயன்றவளை இரு கரங்கள் பிடித்து நிறுத்தியது. நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,

“வெட்டு சார்!” என ஆச்சரியமாக் கூப்பிட்டாள்.

அவள் காதருகே குனிந்தவன் மெல்லியக் குரலில்,

“வீட்டுக்குப் போனதும் முதல் வேலையா உன் காலை உடைச்சிப் போடறேன்” என மிரட்டியவன், அங்கிருந்த போலீசிடம் தேவையான டாக்குமெண்ட்களை நீட்டினான்.

பின் அபியைத் திரும்பி பார்த்து,

“சரியா ஐந்து நிமிடம் தான். நீ வெளிய வரலைன்னா, நான் உள்ள வருவேன்” என வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்பினான்.

இசைவாக தலை அசைத்தவள், கதவைத் திறந்து ராஜாவைப் பார்க்க உள்ளே நுழைந்தாள்.

ராஜாவைத் தனியாக சந்தித்து பேச வேண்டும் என கேட்டபோது அப்படி கோபப்பட்டவன், அவனாகவே சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்திருப்பது இவளுக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்தது.

வெளியே நின்றிருந்த இவனோ உள்ளுக்குள் கொதித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளைக் காணோம் என்ற போதே திக்கென்றிருந்தது சதாவுக்கு. பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி வந்திருந்த கேசியிடம் கைமாத்தாக பணம் வாங்கி இருந்தவள், மற்றவர்களிடம் போக்கு காட்டி விட்டு சொன்னது போலவே சுவர் ஏறி குதித்து தான் வெளியே வந்திருந்தாள். கூர்க்காவுக்குத் தெரியாமல் எப்படி வெளியேறினாள் என சிசிடிவி ஃபுட்டேஜை பார்த்தவன் முதலில் விழுந்து விழுந்து சிரித்தான். ஒரே ஜம்பில் எகிறி மதில் மேல் ஏறி பின் மறுபுறம் குதித்திருந்தாள்.

‘குட்டிப் பிசாசு!’ மனதில் திட்டியவன், குணாவை அழைத்து ராஜாவைப் பார்க்க தேவையான வேலைகளை செய்ய சொல்லிவிட்டு, நேராக ஹாஸ்பிட்டல் கிளம்பினான்.

‘இவளைப் பார்த்ததுல இருந்து, வீட்டுப் பறவையா இருந்த நான் இப்படி 2.0 டிஜிட்டல் பறவையா மாறி ஊரே திரியறேனே!’ என மனதில் புலம்பியறவாறே அபி வெளி வர காத்திருந்தான் சதா.

உள்ளே நுழைந்த அபி, கட்டிலில் கண்மூடி பாவமாகப் படுத்திருந்த ராஜாவை அமைதியாகப் பார்த்திருந்தாள். கை கால்களை கட்டிலுடன் இணைத்துக் கட்டி இருந்தார்கள். கட்டிலில் இருந்து அவன் எழுந்து ஓட பல முறை முயற்சித்திருந்ததால், கைகளிலும் கால்களிலும் பல காயங்கள். அபியின் கண்களில் இருந்து அருவியாய் கண்ணீர் வழிந்தது. பார்த்தால் அவனும் அழுவானே என அவசரமாகக் கண்களைத் துடைத்தாள். பின் மெல்லிய குரலில்,

“ராஜா” என அழைத்தாள்.

படக்கென கண்களைத் திறந்தான் ராஜா.

“அபி, அபிம்மா! வந்துட்டியா? என்னைப் பார்க்க வந்துட்டியா? எனக்குத் தெரியும் எப்படியும் நீ வருவேன்னு” கண்களில் ஒளி மின்ன ஆனந்தமாய் பேசினான் அவன்.

“உன் கிட்ட பேசனும் ராஜா”

“சின்ன புள்ளைல கூப்புடற மாதிரி அத்தான்னு கூப்பிடு அபி. ப்ளீஸ்”

தலையை இடம் வலமாக ஆட்டினாள் அவள். ஆர்வத்துடன் பார்த்திருந்த அவன் விழிகளில் ஆத்திரம் நிறைந்தது.

“கூப்புடுன்னு சொல்றேன்ல. கூப்புடுடி” ஆங்காரமாகக் கத்தினான்.

படீரென கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான் சதா.

“அபி, என்ன சத்தம்? ஆர் யூ ஓகே?” அவசரத்துடன் கேட்டான். அவன் பார்வை எரிப்பது போல ராஜாவை நோக்கியது.

“ஒன்னும் இல்ல வெட்டு சார். நான் பார்த்துக்கறேன். ப்ளீஸ், கொஞ்சம் வெளிய நில்லுங்க” என்றவள் கண்களால் கெஞ்சினாள்.

ராஜாவை முறைத்தவாறே கதவை சாற்றிவிட்டு வெளியே சென்றான் சதா.

“அவன் வேணா அபி, சொன்னா கேளு. என்னை மாதிரி யாரும் உன்னைப் பார்த்துக்க முடியாது அபி. அது ஏன் உனக்குப் புரியல? அவன் கட்டன தாலிய கழட்டிப் போட்டுட்டு என் கிட்ட வந்துரு அபி. நாம ரெண்டு பேர் மட்டும் எங்கயாச்சும் போயிரலாம். வந்துரு அபி”

கட்டி இருந்த கைகளை விடுவித்துக் கொள்ள போராடிக் கொண்டே இருந்தான். அது கைகளை வெட்டி, இன்னும் ரத்தம் கொட்டியது.

மூச்சை ஆழ இழுத்து தன்னை சமன் செய்த அபி குரலில் அழுத்தத்துடன்,

“ராஜா!” என அழைத்தாள்.

திமிருவதை நிறுத்திவிட்டு அவளை ஆழப் பார்த்தான் ராஜா.

“என்னை மறந்துரு”

“அபி!!!!!!” அலறினான் அவன்.

மீண்டும் கதவு திறந்தது. இவள் திரும்பிப் பார்க்காமலே,

“போங்க வெட்டு சார். போங்க! ஒரேடியா முடிச்சுட்டு வரேன், போங்க!” என கத்தினாள். சத்தமின்றி மீண்டும் கதவு மூடப்பட்டது.

“என்னடி முடிக்கப் போற? நம்ம உறவையா? அது மட்டும் நான் சாவற வரை உன்னால முடியாதுடி அபி. நான் உன்னை அவ்வளவு காதலிக்கறேன்” கண்களில் கண்ணீர் வழிய பேசினான் ராஜா.

“ஐயோ ராஜா! இதுக்கு பேரு காதல் இல்ல வெறி. காட்டுத்தனமான வெறி! ஒரு பொண்ணு அன்ப காட்டுனா அடங்கிப் போவா, வெறிய காட்டுனா வெறுத்துப் போயிருவா! உன் மேல நான் கரை காணாத வெறுப்பை வளர்த்து வச்சிருக்கேன். “

“அபிம்மா அப்படிலாம் சொல்லதடா! ஐ லவ் யூ அபி! இப்படிலாம் பேசாதே அபி” கட்டிலில் துடித்தான் ராஜா.

 “உன் மனசுல இருந்து என்னை விடுவிச்சிக்கிறதுக்காக தான் இங்க வந்தேன். என்னை விட்டுரு ராஜா. என்னை மறந்துரு! இப்போ நான் இன்னொருத்தரோட மனைவி. என்னை இனிமேலாச்சும் சுதந்திரமா, சந்தோஷமா வாழ விடு. நான் பயந்து பயந்து செத்துப் பிழைச்சதெல்லாம் போதும்.  என்னை மறந்துட்டு, நீ உன் வாழ்க்கைய நல்ல முறையில வாழ பாரு. உன் விஷயத்துல நான் எந்த வித தப்பும் பண்ணல. அஞ்சு வயசுல உங்க வீட்டுக்கு வந்த என்னை ராகவி மாதிரி ஒரு சகோதரியா நீ பார்த்துருக்கலாம். ஆனா ஏன் பார்க்கல? ஏன் என் மேல இந்த ஆசை? ஏன் இந்த வெறி?

அப்படி வெறி புடிச்சு அலையற அளவுக்கு நான் என்ன செஞ்சேன்? அந்த அஞ்சு வயசுல நான் என்னத்தான் செஞ்சிருக்க முடியும்? சொல்லு ராஜா, சொல்லு? எப்படி யோசிச்சும் எனக்கு காரணம் புரியலையே!” கட்டுப்பாட்டையும் மீறி கண் கலங்கியது அவளுக்கு.

“அபி அழாதே! நீ அழுதா என்னால தாங்க முடியாது அபி.” அவளுடன் சேர்ந்து அவனும் அழுதான்.

முயன்று கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்தியவள்,

“போதும்! உன்னால நான் பட்ட கஸ்டங்கள் போதும் ராஜா. இப்போ கூட உன் மேல எனக்கு கோபம் வரல. பரிதாபம் தான் வருது. இந்த கேசை நான் வாபஸ் வாங்கப் போறது இல்ல. கொஞ்ச நாள் உள்ள இருந்து, அமைதியா நீயே யோசிச்சுப் பாரு. நல்ல மனுஷனா திருந்தி வெளிய வா. உன்னோட அறிவுத்திறன் எனக்கு தெரியும். அந்த அறிவை என்னை மறக்கற விஷயத்திலும் கொஞ்சம் யூஸ் பண்ணு. தேவையில்லாம ஏன் இதையெல்லாம் வந்து சொல்லிட்டுப் போறான்னு நினைக்கறியா? உங்க வீட்டு உப்பை சாப்பிட்டு வளர்ந்திருக்கேனே! நீ எக்கேடோ கெட்டுப் போன்னு என்னால விட முடியலை ராஜா. திருந்தி நல்லவனா வா. இப்போ நான் போறேன், என் புருஷன் கிட்ட போறேன். பை ராஜா” என்றவள் ரூமை விட்டு வெளியேறினாள்.

அவள் போவதையே கண் இடுங்கப் பார்த்திருந்தான் ராஜா.

“அறிவைத் தானே யூஸ் பண்ணனும்! கண்டிப்பா யூஸ் செய்யறேன் அபிம்மா!” தனக்குள்ளாகவே பேசி கொண்டான் ராஜா.

கலங்கிய கண்களுடன் வெளியே வந்த அபிக்கு, தன்னுடைய கைக்குட்டையை நீட்டியதோடு சரி, வீட்டுக்குப் போகும் வரை ஒன்றுமே பேசிக்கொள்ளவில்லை இருவரும்.

அபி சதாவின் முகத்தைப் பார்த்தாலும் அவன் அவளைக் கண்டுக் கொள்ளவே இல்லை. முகம் பாறாங்கல்லாய் இறுகி இருந்தது அவனுக்கு.

எப்பொழுதும் போல இரவில் அவரவர் இடத்தில் முடங்கினார்கள் இருவரும். நடுஜாமத்தில், சதாவின் மூக்கின் அருகே ஒரு சுகந்தமான மணம். (தூக்கத்துல கூட வாசனைப் புடிக்கற ஹீரோவ வச்சிக்கிட்டு நான் படுற பாடு இருக்கே!) சோம்பலாக கண் விழித்தவன் அருகே………..!!!!

(உரசுவான்)

PK20

20

இறுக்கமான அமைதி சூழ்ந்திருந்தது அந்த அறைக்குள். செல்பேசியை வைத்துவிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தவனுக்குள் கோபம் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. வினோதகன் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு நெருப்பின் மேல் அமர்ந்திருப்பதை போல அமர்ந்திருந்தார்.

ஜெயசந்திரன் என்ன பேசினார் என்பதை ஸ்பீக்கரின் வழியாக அத்தனையும் கேட்டவர்களுக்கு அத்தனை அவமானமாக இருந்தது.

மகன் தான்தோன்றித்தனமாக பொறுக்கித்தனம் செய்வானாம், அதற்கு அவனது தந்தை ஒத்து ஊதுவாராம். எப்படி இருக்கிறது நியாயம்? இவர்களது ஈகோவுக்கு பலி தான் பெற்ற மகளா என்ற ஆத்திரம் அவருக்கு!

அதே எண்ணத்தில் தான் பானுமதியும் அமர்ந்திருந்தார். அவரால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை. உதடு துடித்தது. மூக்கை விடைத்துக் கொண்டு சப்தம் வராமல் இருக்க கை வைத்து வாயை மூடிக் கொண்டார்.

அழுகையில் குலுங்கியது அவரது தேகம்.

அருகில் அமர்ந்திருந்த வினோதகன் பானுமதியின் தோளோடு அணைத்துப் பிடித்துக் கொண்டார். அவருக்குத்தான் அதீத ஆதரவு தேவைப்பட்டது அப்போது. அதை உணர்ந்து கொண்ட பானுமதி அவரது கைகளோடு இறுக்கமாக பிணைத்துக் கொண்டார்.

பெண்கள் மென்மையானவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளலாம். நினைக்கும் போதெல்லாம் அழுகிறாயே என்றும் கூட அவர்களை கேலி பேசலாம். ஆனால் தாள முடியாத பிரச்சனைகள் என்று வரும் போது அதை எதிர்கொள்ள பெண்களுக்கு இருக்கும் தைரியமும் துணிச்சலும் தெளிவும் ஆண்களுக்கு இருப்பதில்லை.

பானுமதி அழுகையில் கரைந்தாலும் அவரை காட்டிலும் உள்ளுக்குள் வெகுவாக உடைந்து கொண்டிருந்தார் வினோதகன். அவர் தன்னுடைய மகளின் மேல் வைத்த ப்ரியம் அத்தகையது.

விநோதகனின் ஒன்று விட்ட அக்கா தான் சகுந்தலா. அதனால் தான் திருமணத்திற்கு பின் செந்தில்நாதன் அவரை நம்பி நிறைய பொறுப்புக்களை கொடுத்ததும். அவர் இருந்தவரை வினோதகன் சரியாகத்தான் இருந்தார். ஆனால் செந்தில்நாதனின் திடீர் மறைவுக்கு பின் மனம் உடைந்து கிடந்த குடும்பத்தின் சூழ்நிலையை உபயோகப்படுத்திக் கொண்டு அவர்களுக்கு துரோகம் செய்திருந்தாலும், பானுமதியை பொறுத்தவரை அவர் மிக நல்ல கணவர். மகளின் மேல் உயிரையே வைத்திருக்கும் தந்தை.

மது மேல் கொண்ட பாசம் எத்தகையது என்றால், அவளை மற்றவர்கள் கண்டிப்பதை கூட கண்டிக்கும் அளவு ஒரு குருட்டுத்தனமான பாசம் அவளின் மீது. அது சரியா தவறா என்று கூட அவர் யோசித்ததில்லை. ஒரு சில சமயங்களில் பானுமதியாக கண்டித்தபோதும் கூட, அதை வினோதகன் வரவேற்றதில்லை. தன்னால் அவளுக்கு நேரத்தை ஒதுக்க முடியவில்லை என்ற குற்ற உணர்வில், அவர் கொடுத்த அளவுக்கு மீறிய சலுகைகள் அவளது பாதையை மாற்றும் என்பதை உணராத தந்தை அவர்.

அந்த குற்ற உணர்வு இப்போது அவரை கொன்றது. பார்த்திபனை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு தோல்வியுற்ற தந்தையாக அவன் முன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார்.

ஆனால் ஜெயச்சந்திரன் பேசியதையும் அவரால் ஏற்க முடியவில்லை.

அவரை பொறுத்தவரை இன்னமும் அவளொரு குழந்தை. வளர்ந்த குழந்தை.

ஒரு தந்தையின் பார்வை என்பது அதுதான். குழந்தைகள் எவ்வளவு பெரியவர்களானாலும் அவர்கள் குழந்தைகள் தான். ஆனால் உலகம் அப்படி பார்ப்பதில்லையே… சஞ்சய், ரதீஷின் செயலை விட ஜெயச்சந்திரன் அதை நியாயப்படுத்தி பேசிய வார்த்தைகள் அவரை கொதிக்க செய்திருந்தது.

“ஏன் பார்த்தி சைலண்ட்டா இருக்க?” அமைதியாக அமர்ந்து மதுவை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்த்திபனை வினோதகன் கேட்க,

“என்ன சொல்றது?” முகத்தை அழுந்த துடைத்தபடி அவன் கேட்க,

“எனக்கும் புரியல பார்த்தி… பிள்ளை தப்பிச்சுட்டா. ஆனா இப்படி ஒரு சம்பவத்துக்கு அப்புறம் எப்படி அவ தன்னோட லைஃப்பை ஃபேஸ் பண்ணுவான்னு நினைச்சா பயமா இருக்கு. அவளுக்கு ஒரு செக்யுரிட்டி வேணும்ன்னு தோணுது. மற்ற எதுவுமே தோணலை…” மனம் திறந்து தன்னுடைய பயத்தை வெளிப்படுத்திய வினோதகனை ஆழ்ந்து பார்த்தான் பார்த்திபன்.

மது இருக்கும் நிலை அவனை ரொம்பவும் வருத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. கோபத்தில் கொதிக்க வைத்திருந்தது. ஆனால் வினோதகனை ஏற்க முடியவில்லை. அவ்வளவு பெரிய மனம் தனக்கிருப்பதாக தோன்றவில்லை. தனது வாழ்க்கையில் அவர் ஏற்படுத்திய நஷ்டங்கள் ஏராளம். வாழ்க்கையே நட்டமாகி போனதன் மூலக்காரணத்தில் ஒருவர் வினோதகன்.

தனது மகளின் வாழ்க்கைக்காக துடிக்கும் இவருக்கு பார்த்திபன் என்றால் அவ்வளவு எளிதாகி விட்டானா? அவனுடையது மட்டும் என்ன யார் வேண்டுமானாலும் வந்து விளையாடும் விளையாட்டு திடலா?

தான் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாக அறிமுகப்படுத்திய அஞ்சலியிடம் இவர் பேசியதனைத்தும் அவனது கண் முன் வந்து போனது!

“மாமா இறந்துட்டாங்க. மில்லை இப்ப நான் தான் பார்த்துக்கறேன். அதும் பேர்ல கிட்டத்தட்ட அறுபது கோடி ருபாய் கடன் இருக்கு அஞ்சலி. ரோலிங் மில் நஷ்டத்துல போயிட்டு இருக்கு. இப்ப மாப்ள அமெரிக்கா போறதுன்னா மில்லை வித்துட்டு தான் போகணும். என்ன சொல்றம்மா?” கோவையில் அஞ்சலியை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தபோது அக்கா கணவராக வினோதகன் கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

அவள் எதுவும் கூறாமல் பார்த்திபனை பார்க்க, அவனுக்கோ அவரது வார்த்தைகளை கேட்டதில் பகீரென்றது. சூழ்நிலை சற்று சிரமமாக இருப்பது உண்மைதான். ஆனால் அவை யாவும் சமாளிக்கக் கூடியவை என்று தான் அவன் நினைத்திருந்தான்.

எப்போதும் போல விநோதகனே மில்லை பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்பதில் அவனுக்கு எந்தவிதமான மாற்றுக் கருத்துமில்லை. ஆனால் ஏன் இப்படி சொல்கிறார் என்று முதலில் புரியவில்லை அவனுக்கு.

“மாமா… இப்ப இந்த விஷயம் தேவையா?” புரியாமல் கேட்டாலும் அழுத்தமாகவே கேட்டான் அப்போது.

தந்தை இரண்டு கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாதங்கள் கடந்திருந்த நேரமது. பொறியியல் முடித்த பின் யூ எஸ்ஸில் தான் வேலை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக தலைகீழாக நின்று அங்கு செல்லவிருந்தான். அதற்கு முன் சென்னையிலேயே ஒரு மென்பொருள் கம்பெனியில் வேலை பார்த்தான். அவர்கள் பார்த்திபனை எச்1b விசாவில் யூஎஸ் அனுப்ப இருந்தனர். அவனது குறிக்கோளே அதுதானே! அங்கு சென்று சிறிது நாள் கழித்து வேறு அமெரிக்க நிறுவனத்துக்கு மாறிக் கொள்ளலாம் என்பது பார்த்திபனின் திட்டம். எச்1b விசாவில் அப்போது அதை செய்து கொள்ள முடியும். அவன் அங்கு செல்லும் தைரியத்தில் அஞ்சலி துணிச்சலாக திருமணத்திற்கு தயாராகி இருந்தாள்.

பார்த்திபனுக்கும் அவளுக்கும் இருபத்திரண்டு வயது என்பது திருமண வயது இல்லைதான்… ஆனாலும் யூஎஸ் போய்விட்டால் அவன் மாறிவிடுவானோ என்ற பயத்தில் தான் அஞ்சலி அவனை திருமணத்திற்கு நெருக்கியிருந்தாள்.

“நீ இல்லைன்னா எனக்கு இந்த உலகமே இல்ல எஸ்பி…” அவனை அணைத்து, அவனது கைகளில் தவழ்ந்து, அவனோடு முத்துக் குளித்து, காதோரம் அஞ்சலி முணுமுணுத்தபோது மயங்கி போயிருந்தான் பார்த்திபன். உலகையே வென்ற கர்வம் அவனது முகத்தில் மின்னியது. கல்லூரியின் அழகுப் புயல் அவனிடம் மையல் கொண்டிருக்கிறதே!

அந்த மயக்கம் தான் அவளோடான திருமணத்திற்கு அவனை தூண்டியது. அஞ்சலியை பொறுத்தவரை, அவனின் வசதியான பின்னணியும், அவனது அமெரிக்க வெறியும் தான் அடிப்படை தகுதிகள்.

வினோதகன் இப்படி சொல்கையில் முதல் தகுதியே அடிபட்டு விட்டதாக முடிவு செய்து கொண்டாள்.

ஆனால் அவனிடம் எதுவும் கூறவில்லை.

அஞ்சலியின் வீட்டில் அவளை விட்டுவிட்டு, காரமடை வீட்டை அடைந்தபோது அவனுக்கு காத்திருந்தது, அவன் சற்றும் எதிர்பாராதது!

“தம்பி… நீ சொல்றதெல்லாம் சரிதான். ஆனா பார்த்தி அப்பா போகும் போது மில்லு மேல இவ்வளவு கடன் கிடையாதே. அதுவுமில்லாம எப்பவுமே இருக்க ஆர்டர் எல்லாம் எங்க?” இரண்டு மாதத்துக்கு பின் ஒருவாறு தன்னை தேற்றிக் கொண்டு சகுந்தலா வினோதகனை கேள்வி கேட்க, பதில் சொல்ல வராமல், அவர் கன்னாபின்னாவென கோபத்தில் கொதிக்கவாரம்பித்தார்.

“அதாவது நான் தான் கடன் பண்ணி வெச்சுட்டேன்னு சொல்றீயாக்கா?” எடுத்த எடுப்பில் அதிரடியாக வினோதகன் கேட்க, சற்று நிதானித்தார் சகுந்தலா.

அப்போதெல்லாம் அக்காள் தம்பி உறவில் எந்தவிதமான சங்கடமும் வந்ததில்லை. கணவன் மனைவி இருவருமே வரவிட்டதில்லை. ஒன்று விட்ட தம்பிக்குதானே பெண்ணை கொடுத்திருக்கிறோம் என்பதில் ரொம்பவுமே நிம்மதியாகத்தான் இருவரும் இருந்தனர். செந்தில்நாதனுக்கு அதுவே மிகப்பெரிய நிம்மதி.

தன் பெண், தன் கண் முன்னே இருக்கிறாள் என்பதில் ரொம்பவுமே சந்தோஷம் அவருக்கு.

அதனால் எதிலுமே அவர் கணக்கு பார்த்து செய்ததில்லை. இடமோ, தோட்டமோ எதுவானாலும் பார்த்திபனுக்கு ஒன்றென்றால், பானுமதிக்கு ஒன்று என்பதில் வெகு தெளிவாக இருப்பார்.

பானுமதிக்கு எவ்வளவு நகை செய்தார்களோ, அதே அளவு பார்த்திபனின் மனைவிக்கும் செய்து வைத்திருந்தார்கள்.

இருவருமே சமம் என்பதில் குறிப்பாக இருந்தவர் அவர்.

அந்த அளவு பார்க்கும் போது, திடீரென இவ்வளவு கடன் இருக்கிறதென வினோதகன் சொன்னபோது, சகுந்தலா நம்பவே இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். அவ்வளவு நம்பிக்கை தம்பியின் மீது!

“அப்படி இல்ல தம்பி… அவர் இருக்க வரைக்கும் நானும் தான மில் கணக்கு வழக்க பார்த்துக்கிட்டேன்… எனக்கு தெரியாதா? இவ்வளவு கடன் இல்லையே…” என்று உண்மையை வெள்ளந்தியாக கூறிக் கொண்டிருக்க, அதை உணர்வை துடைத்த முகத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான் பார்த்திபன்.

“அதாவது அந்த பணத்தையெல்லாம் நான் அடிச்சுட்டேன் சொல்ல வர்ற… இல்லையாக்கா?” இடக்காக இவர் கேட்க,

“நான் எதுக்கு தம்பி அப்படி சொல்ல போறேன்? எல்லாம் உங்களோடதுதான்… பானுமதிக்கு பாதி… பார்த்திக்கு பாதி… இதுல நீங்க என்ன பண்ணிட போறீங்க?” என்று அப்போதும் வெள்ளந்தியாக கூற, மிதப்பாக பார்த்துக் கொண்டார் வினோதகன்.

“சரி அப்படீன்னா ஒன்னு பண்ணலாம்…” என்று ஒரு விடையை அவரே கண்டுபிடிக்க,

“சொல்லுங்க…” என்று கேட்பதற்கு தயாரானார் சகுந்தலா.

“எப்படியும் பார்த்திக்கு இந்தியா மேல இன்ட்ரஸ்ட் இல்ல…” என்று அழுத்தமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்த்திபனை பார்த்தபடி வினோதகன் கூற, அவர் கூறி முடிக்கட்டும் என்ற பார்வையோடு அவரை பார்த்தபடி நின்றிருந்தான் பார்த்திபன்.

“மில்லு மேல இவ்வளவு கடனை வேற மாமா வாங்கி வெச்சு இருக்காங்க…” என்றவுடன், மறுக்கவாரம்பித்த சகுந்தலாவை கையமர்த்தினான் பார்த்திபன்.

“இரும்மா மாமா சொல்லி முடிக்கட்டும்….” என்று கூறியவனின் வார்த்தைகளில் அத்தனை அழுத்தம். அவர் கூற வருவதை புரிந்து கொண்டான். அதை கண்டும் காணாமல் வினோதகன் தான் சொல்ல வந்ததை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

“மில்லை நானே வாங்கிக்கறேன் க்கா… ஒரு மில்லோட இன்னொன்னா பாக்கறது எனக்கொண்ணும் பிரச்சனை இல்ல. கடனை நான் பாத்துக்கறேன். பார்த்தியும் கவலை இல்லாம யூஎஸ்ல இருக்கலாம்…” ரொம்பவும் பெரிய மனதோடு கூறிய விநோதகனை எந்த உணர்வும் இல்லாமல் பார்த்தவன்,

“அப்படீன்னா மில்லுக்கு நீங்களே விலைய சொல்லிடுங்க மாமா…” என்றான். முழு பூனையும் வெளியே வரட்டுமே!

“அதான் கடனை நான் ஏத்துக்கறேன் இல்லையா பார்த்தி? அதுக்கு மேல எப்படி நான் விலைய கொடுக்க?” வெகு சாதரணமாக கூறியவரை பார்த்தபோது கோபம் கொந்தளித்தது.

தந்தை மறைந்து இரண்டு மாதங்களே கழிந்த நிலையில், திடீரென முளைத்த அறுபது கோடி கடனும், அதற்கு ஈடாக மில்லை கேட்கும் வினோதகனின் சாதுர்யத்தையும் பார்த்திபனால் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்க முடியுமா?

ஆனால் இதில் தனது தமக்கையும் கூட்டா?

கணவன் செய்யும் தவறை தட்டிக் கேட்க முடியாத மனைவி என்ன வகை?

அவ்வளவு கோபமாக இருந்தது.

அப்போது முடிவு செய்தான். தனக்கு யூஎஸ் தேவையில்லை என்று! வெறும் இரண்டு மாதத்துக்கே இப்படி என்றால்… இவரை நம்பி விட்டுப் போனால்? பணம் போனால் போகிறது… ஆனால் இப்படி துரோகம் புரிந்தவரை நம்பி எப்படி தாயை விட்டு செல்வது?

தன்னுடைய எதிர்காலம் இங்கு தான் என்று அவன் முடிவு செய்ததும் அந்த கணம் தான். அப்போது அவனது நினைவில் அஞ்சலி இல்லை. காதலும் இல்லை. அமெரிக்க கனவு இல்லை. அவனது நினைவில் நின்றதெல்லாம் தந்தையின் உழைப்பும், தாயின் நிர்கதியான நிலையும் தான்.

“நீங்க கடனை ஏத்துக்கவே வேண்டாம் மாமா…” என்று பார்த்திபன் நிறுத்த, வினோதகன் எதிர்பார்ப்போடு அவனை பார்த்தார்.

“ஏன் அப்படி சொல்ற பார்த்தி?”

“நாளைலருந்து நான் மில்லுக்கு வர்றேன். நான் பாத்துக்கறேன். மில்லை பாக்கற கஷ்டமான வேலை உங்களுக்கு வேண்டாம். உங்களுக்கே ரொம்ப வேலை இருக்கு இல்லையா?” எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை அவன்.

எப்படி இருந்தாலும் இவர் அக்காவின் கணவர். அந்த உறவை பாதுகாக்க முயன்றிருந்தால் இப்படி செய்திருக்க மாட்டார். ஆனால் தானும் அப்படி இருக்க முடியாது. நல்லவளோ இல்லையோ, தமக்கையின் வாழ்க்கையை தான் வீணாக்க முடியாது. நஷ்டமானவை எல்லாம் செலவு கணக்கில் போகட்டும். இனி ஏமாற முடியாது என்று தீர்க்கமாக முடிவெடுத்தவனின் பார்வையிலும் தெளிவு மட்டுமே!

அதன் பின் எப்படியெல்லாமோ வினோதகன் பேசிப் பார்த்தாலும், தன்னுடைய முடிவிலிருந்து பார்த்திபன் மாறவில்லை.

அவன் சொன்னதை போலவே மில்லை அவனது கட்டுப்பாட்டுக்கு கொண்டு வந்தான். கணக்கு பார்த்தபோது வினோதகன் செய்திருந்த தகிடுதத்தங்கள் அனைத்தும் வெட்டவெளிச்சமாகியது.

தனியே விநோதகனை அழைத்து கேட்ட போது முழுவதுமாக மறுத்தவர், கோபப்பட வேறு செய்ய, அதுவரை பொறுமையாக இருந்த பார்த்திபன், நாற்காலியை தள்ளிவிட்டு கொதித்தெழுந்தான்.

“இந்த வேலைய செய்ததுக்கு உங்க மேல கேஸ் கொடுக்கலாம்… இன்னும் என்ன வேண்ணா பண்ணலாம். ஆனா மதிக்காவுக்காக உங்களை விடறேன். இன்னமும் உங்க மரியாதையை குறைச்சுக்காதீங்க மாமா…” என்று கொந்தளித்தவனை பார்க்கையில் வினோதகனுக்கு உள்ளுக்குள் படபடத்தது தான் உண்மை.

எதுவும் பேசாமல் வெளியேறியவர் செய்த குள்ளநரித்தனத்தை, அதன் பின் இரண்டு நாட்கள் கழித்துதான் உணர முடிந்தது.

அஞ்சலி அமெரிக்கா பறந்திருந்தாள். வெறுமனே பறக்கவில்லை… அத்தனை கடனை வைத்திருப்பவன், அதற்காக இந்தியாவிலேயே இருக்க முடிவு செய்தவன் தனக்கு தகுதியானவன் அல்ல என்று முகத்துக்கு நேராக சொல்லி சென்றாள். உபயம்: வினோதகனை அன்றி வேறு யாராம்?

வாழ்க்கை வெறுத்துப் போனது. வாழ்க்கையின் லட்சியம் கண் முன்னே கானலாகிப் போன வெறுமையோடு, உனக்கெல்லாம் காதல் தேவையா என்று கேட்டு சென்றவளின் வார்த்தைகள்… அவனை வெறியேற்றியது!

முதல் ஒரு மாதம் பித்துப் பிடித்தவன் போலதான் இருந்தான். அதற்கு பின் வாழ்க்கை பிடிபட்டது. யாரும் சொல்லித் தரவில்லை. அறிவுரையும் தர ஆளில்லை. யாரையும் அவனால் நம்பவும் முடியவில்லை. நம்பிக்கைக்குரியவர்கள் என யாரையும் அவனால் ஏற்க முடியவில்லை.

அவனாக ஒவ்வொன்றாக கற்றான். விழுந்தான்… எழுந்தான்… வளர்ந்தான்!

விஸ்வரூபமாக நின்றான்!

இன்று அவனிடம் ஒரு வார்த்தை விட வினோதகனே யோசிப்பார். அவர் என்ன… யாராக இருந்தாலும் யோசிக்கத்தான் வேண்டும்… ஏனென்றால் இப்போது இருப்பவன் வெறும் பார்த்திபன் அல்ல…

காரமடை பார்த்தி!

கேஎம் ஸ்டீல்ஸின் முகம்!

அத்தனை பேருக்கும் தேவைப்பட்ட முகம் அது… அந்த முகத்தை பகைத்துக் கொள்ள யாருமே யோசிக்கத்தான் வேண்டும்!

அப்படி இருக்கும் போது, யாரோ ஒரு ஜெயச்சந்திரனுக்கு இந்த தைரியமா?

அவனது வீட்டுப் பெண் என்ன கிள்ளுக்கீரையா?

கையில் வைத்திருந்த செல்பேசியை தூக்கியடிக்க வேண்டும் போல ஆத்திரம் வந்தது. நீள மூச்சுகளை இழுத்து விட்டான். மனம் சமன்பட்டது!

தனது பெண்ணின் வாழ்க்கையை பற்றிய பயத்தோடு தன் முன்னே நடுக்கத்தோடு அமர்ந்திருந்த வினோதகனை மெளனமாக பார்த்தான்.

வாழ்க்கை, தானொரு வட்டம் என்பதை சில நேரங்களில் முரட்டுத்தனமாக புரியவைத்து விடுகிறது.

அவர் நடந்து கொண்டது போல, நம்பியவர்களுக்கு துரோகம் செய்தது போல தானும் செய்ய முடியாது.

எங்கோ பார்த்தபடி, “என்னன்னாலும் பார்த்துக்கலாம்… நான் விட்ற மாட்டேன்…” என்றவனின் குரலில் அத்தனை அழுத்தம். நான் இருக்கிறேன் நிழலாக என்று தைரியம் கொடுத்தவனை குற்ற உணர்வோடு பார்த்தார் வினோதகன்.

“சாரி மாப்ள…” தலை குனிந்து கொண்டு சிறு குரலில் கூறியவரை திரும்பி ஆழ்ந்து பார்த்தான்.

“என்ன சாரி?”

“எல்லாத்துக்கும் பார்த்தி…” என்றவரின் குரலில் அத்தனை வேதனை!

“ஒரு சாரி யாரோட வாழ்க்கையையும் திருப்பி கொடுத்துடாது, எந்த துரோகத்துக்கும் விளக்கம் கொடுத்துடாது…” சொன்னவனின் வார்த்தைகளில் உணர்வுகளில்லை.

“தெரியும் பார்த்தி…” என்றவருக்கு அதற்கும் மேல் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தான் செய்த தவறின் வீரியம் மிகத் தீவிரமாக தெரிந்தது.

“ஆனா அந்த நேரத்துல தான் என்னால உண்மையானவங்களை அடையாளம் தெரிஞ்சுக்க முடிஞ்சது… இல்லைன்னா லைப்ல நான் ஏமாந்து போயிருப்பேன்… அஞ்சலியையும் சேர்த்துத்தான் சொல்றேன்…” என்றவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவரின் முகம் சிறுத்திருந்தது.

எதுவும் பேசாமல் மெளனமாக தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தவரின் கைகளை ஆதரவாக பிடித்தவன், “இந்த பேச்சை விடுங்க… இப்ப மதுவ தான் பாக்கணும்… ரெட்ரோஸ்பெக்டிவா பேசறதுல இப்ப அர்த்தமே இல்ல…” என்று கூறும் போதே மது வலியில் உடலை முறுக்க, பானுமதி பதறி அவளது கையை பற்றினார்.

மதுவின் கைகளிலும் விரல்களிலும் சிறு ப்ராக்ச்சர் ஆகியிருந்தது. கைகளை அவர்கள் முறுக்கியபோது ஆகியிருக்கலாம் என்பது அவனது ஊகம். அதனால் அதற்கு கட்டு போடபட்டிருந்த்து. வலி குறைவதற்கான மருந்து கொடுக்கப்பட்டிருக்க, அதன் தாக்கம் குறைந்ததில் அவள் அந்த வலியை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

மது வலியில் முனக ஆரம்பிக்கும் போதே வேகமாக சகுந்தலா உள்ளே நுழைந்தார். கோவையிலிருந்து அவசரமாக கிளம்பி வந்திருந்தார் அவர்.

“அம்மா…” கதறியபடி தாயை கட்டிக் கொண்டார் பானுமதி. சகுந்தலாவின் கண்களிலும் கண்ணீர் கொட்டியது.

பேசியில் பார்த்திபன் ரொம்பவும் விளக்கவில்லை. கொஞ்சமாக கூறியிருந்தான். ஆனால் என்ன நடந்தது என்பதை மறைக்கவுமில்லை. மறைத்து என்ன ஆக போகிறது? தாய்க்கும் தெரிந்துதானேயாக வேண்டும்.

“அதான் மதுக்குட்டி சமாளிச்சுட்டால்ல மதி… இப்ப நீ அழுதா குழந்தை பயந்துடுவாடி…” தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு சகுந்தலா பானுமதிக்கு தைரியம் கூறினாலும், அந்த நிலையில் மது எத்தகைய துன்பத்தை அடைந்திருப்பாள் என்பதை நினைக்கையில் அவரது மனம் பகீரென்றது, அதிலும் கைகளில் கட்டு போட்டிருந்த அந்த நிலையை பார்த்தபோது அவருக்கு தன் உயிரே தன்னிடம் இல்லை எனும் அளவு அதிர்வு!

அவரது ஒரே பேத்தி… தான் உயிரையே வைத்திருக்கும் பேத்தியல்லவா!

“புரியுதும்மா… பண்றதையும் பண்ணிட்டு அந்த சஞ்சயோட அப்பா என்ன சொன்னார் தெரியுமா?” என்று கேட்டு, திருமணம் செய்து வைப்பதாக  அவர் கூறியதை கூற, கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு எங்கிருந்து தான் அவ்வளவு கோபம் வந்ததோ… கோபம் கொந்தளிக்க பார்த்திபனை பார்த்தவர்,

“பார்த்தி, இவன் யாரு நம்ம மதுவோட வாழ்க்கையை தீர்மானிக்க? நாம சும்மா இருந்தா சாதாரணமா விட்டுடுவோம்ன்னு நினைச்சாங்களா? ஒன்னே ஒன்னு மட்டும்டா… நம்ம பிள்ளய இப்படி படுக்க வச்சவனுங்கள சும்மா விட்டுடாத……” ரவுத்திரமாக கூற, பார்த்திபனும் அதை ஆமோதித்தான்.

“கண்டிப்பாம்மா… இப்போதைக்கு போலீஸ் கஸ்டடில இருக்கானுங்க… அவனுங்க அங்க இருந்து வெளிய வரட்டும்… நான் யாருன்னு காட்றேன்… எங்க கை வெச்சு இருக்கானுங்க… சாதாரணமா நினைச்சுட்டானுங்க… மினிஸ்டரா இருந்தா என்ன… பெரிய மயிரா இருந்தா என்ன? எந்த புடுங்கியும் என்னை புடுங்க முடியாது…” என்றவனின் முகத்தில் கோபாக்னி தெறித்தது.

சுருண்டு படுத்த மதுவை பார்த்தவர், ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்திருந்தார்.

அதே பார்வையோடு மகளையும் மருமகனையும் பார்த்தவர், பார்த்திபனை நேருக்கு நேராக பார்த்து,

“அதுக்கு முன்னாடி நீ ஒரு வேலை பண்ணனும் பார்த்தி…” என்று நிறுத்த, என்னவென்று பார்த்தான் பார்த்திபன்!

மற்ற இருவரின் முகத்திலும் அதே கேள்வி!

நிதானமாக அவனை பார்த்தவர், தீர்மானமாகக் கூறினார்,

“மதுக்குட்டி கழுத்துல நீ தாலி கட்டனும்…”

 

 

TK21

தோழிமார் கதை 21

“டோண்ட் கெட் இண்டு டிரபிள்..” இந்த வார்த்தைகள் இலக்கியாவின் மனதை சுற்றி சுற்றி வட்டமிட்டன. இலக்கியா எப்போதுமே பிரச்சனைகளில் சிக்கிக் கொள்ளும் ரகம் அல்ல. ஆனால் அவளுக்காக ஒரு தனிக் களமும், அதன் பிரச்சனைகளும் காத்திருக்கத்தான் செய்தன.

நடந்திருந்த கலோபரத்தில், திலிபாவை விடவும் குழம்பிப் போனது அர்ச்சனா தான். ஏனென்றால் அர்ச்சனாவிற்கு அரவிந்தைப் பற்றிய கவலை முற்றிலும் மறந்திருந்தது.

“இவன் திலிபாட்ட பேசினானா இல்லையா?”என்ற எண்ணம் கல்லூரிப் பேருந்தில் பயணித்த போது எழ, அதனுடனேயே, “அப்படி ஏதாச்சும் பேசியிருந்தா இன்னேரம் இவளுக ஏதாவது சொல்லியிருப்பாலுகளே….ஆனா அப்படி ஏதும் நடக்கலையே…”என நினைத்து அப்போதைக்கு சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.

ஆனால் அர்ச்சனாவிற்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை தானே திலிபாவும், அரவிந்தும் பேசிக் கொண்டது குறித்து. ஏனென்றால் திலிபாவுடன் தான் பேசிய விஷயத்தை அரவிந்த் அர்ச்சனாவிடம் சொல்லப் போவதில்லை. அதே போன்று திலிபாவிற்கும் அர்ச்சனாவிடம் பகிர்ந்து கொள்ள விருப்பமில்லை. அர்ச்சனா யோசித்துக் கொண்டிருந்த அதே நேரம், விடுதியில் திலிபாவும் இலக்கியாவும் அர்ச்சனாவைக் குறித்தே விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“திலி….என்னடீ என்னென்னமோ நடக்குது? அவன் என்னடான்னா நமக்காக ஹெல்ப் பண்ணறான். சம்பந்தமேயில்லாம சப்பி மேம் ஹெல்ப் பண்ணுது…என்னடீ இதெல்லாம்…”

“ம்ம் என்னைக் கேட்டா? எனக்கெப்படி தெரியும்…நானும் உன் கூட த்தானே இருக்கேன்”

“எங்கூட இருக்கியா…எப்படி, கார்ல என்னையும் ஏத்திட்டுப் போனியே அந்த மாதிரியா…”என நக்கலாக இலக்கியா கேட்க, திலிபா கள்ளத்தனமாக கண்களைச் சிமிட்டிச் சிரித்தாள்.

“சிரிக்காத….என்ன பண்ணியிருக்கங்கற சீரியஸ்னஸ் உனக்கு இன்னமும் வரலை திலி…..அவன் ஒரு வேளை நம்மளை மாட்டிவிடனும்னு நினைச்சிருந்தான்னு வை….தீர்ந்தோம் நாம…”

“அதான் செய்யலையே….டீ இல்லு…அவனைப் பார்த்தா தாண்டீ ஒரு மாதிரி டெரரா இருக்கு…ஆனா பேச்சு நடவடிக்கையெல்லாம் அப்படி தெரியலைடீ…”

“ஏன் சொல்லமாட்ட…..வழிய வந்து ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கான்ல….”

“ஹே….இன்னைக்கு இந்த சீன்ல முக்கியமான விஷயத்தை உங்கிட்ட சொல்ல மறந்துட்டேன் இல்லு…இந்த அரவிந்த் பையன் இருக்கான்ல….அவன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி எங்கிட்ட வந்து பேசினாண்டீ…”

“அரவிந்தா….எதுக்கு? என்ன பேசினான். ஏன் அர்ச்சனாட்ட பேசாம உங்கிட்ட வந்து பேசினான்?”

“மேட்டரே அதான். அவன் அர்ச்சனாட்டையும் என்னைப் பத்திதான் பேசியிருப்பான் போல்…”

“புரியலையே….அவ வேற மாதிரில சொன்னா…”

“ம்ம்ம் சொன்னால்ல….மேடம் சொன்னது எல்லாமே பச்சை புளுகு. அண்டப் புளுகு. அபாண்டப் புளுகு…சரியா பெருமைக் கலையம் உன் ஃப்ரெண்ட்…தெரியுமா?” என சொல்லி கலகலவென சிரித்த திலிபாவுடன் சேர்ந்து மெல்ல புன்னகைத்த இலக்கியா,

“அரவிந்த் என்ன சொன்னான்னு சொல்லு…”

“அவனா….கொஞ்சம் மென்னு மென்னு முழுங்கினான். அவ்ன சொன்னதில இருந்து எனக்கு என்ன புரிஞ்சுதுன்னா, அவன் அன்னைக்கு அர்ச்சனாகிட்ட ஹெல்ப் கேட்டிருக்கான்…எங்கிட்ட பேச…ஐ மீன் என்னைப் பத்தி தெரிஞ்சுக்க….”

“உன்னைப் பத்தியா…உன்னைப் பத்தி அவனுக்கு ஏன் தெரியனும்?”

“ஏ டியூப்லைட்டு….அவன் என்னை லவ் பண்ணறானாம் டீ….அதனால….எனக்கு அவனைப் பிடிக்குமா? எனக்கு வேற ஆள் இருக்கா? சீனியர் முகிலை லவ் பண்ணறேனான்னு கேட்டிருக்கான் அர்ச்சனாட்ட….”

“நிஜம்மாவாடி…அப்படியா கேட்டான்…ஆனா அர்ச்சு நம்மகிட்ட…”

“ம்ம்ம்…நம்ம கிட்ட நல்லவிதமா கதையளந்திருக்கா….அதை நாமளும் நம்பி பூம் பூம்  மாடு மாதிரி தலையாட்டியிருக்கோம்.”

“இல்லை திலி….ஒரு வேளை அரவிந்த் சொன்னதை தப்பா புரிஞ்சுகிட்டாளோ என்னவோ”

“நிறுத்து, நிறுத்து,,,உடனே நீ அர்ச்ச்னா பாவம் தப்பா புரிஞ்சுகிட்டான்னு புராணம் பாடாத….அவ வேணும்னே தான் மாத்தி சொல்லியிருக்கா…தெரியுமா…”

“சரி, சரி…அவகிட்டையே நேரா கேட்டுட்டாப் போச்சு….என்ன இப்ப…”

“இதப்பாரு இல்லு….அவகிட்ட இப்போதைக்கு காட்டிக்க வேண்டாம். இன்னும் எவ்வளோ தூரம் போறான்னு பார்க்கலாம். நம்மளை பார்த்தா அவளுக்கு ஈனா வானா மாதிரி இருந்திருக்கு பாரேன். எதை சொன்னாலும் நம்புவோம்னு நினைச்சிருக்கா…”

“சரி….அரவிந்துக்கு நீ என்ன பதில் சொன்ன….அதை சொல்லு முதல்ல…”

“நான் என்னடீ சொல்லப்போறேன்…. அவனை புடிக்கும் தான். ஆனா லவ்லாம் நமக்கு செட் ஆகுமான்னு தெரியலை. “

“அதனால…என்ன சொன்ன?”

“ஒண்ணுமே சொல்லலை. இப்போதைக்கு எனக்கு எந்த ஐடியாவும் இல்லை…அப்படி ஏதாச்சும் வந்தா சொல்லறேன்னு சொல்லிட்டேன்…சரிதானே….”என கண்சிமிட்டிய திலிபாவை இலக்கியா முழுவதுமாக நம்பவில்லை. நல்ல நாளிலேயே அர்ச்சனா விஷயம் என்றால் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு சண்டைக்குச் செல்பவள், இன்று அர்ச்சனாவைப் பற்றிய அனல் செய்தியை அசால்டாக சொன்ன விதம் சற்றே நெருடியது.

“என்ன இல்லு…நம்ப மாட்டியே…..ம்ம்ம்…கரெக்ட்….அது மட்டும் நான் அரவிந்த் கிட்ட சொல்லலை. கூட ரெண்டு மூனு பிட்டை அள்ளி வீசிட்டு வந்திருக்கேன்.”

“என்ன பண்ண?”

“அதுவா? அர்ச்சனா சொன்ன பொய்யை உண்மையாக்கியிருக்கேன்….”

“புரியலை…”

“ம்ம்ம்ம் என்ன புரியலை….அர்ச்சனா அரவிந்தை ரொம்ப….ரொம்ம்ம்ம்ப டீப்பா லவ் பண்ணாறதாகவும், அதனால அரவிந்த் என் கூட பேசறது கூட பிடிக்கறதில்லைன்னு சொல்லியிருக்கேன் அரவிந்துட்ட…”

“அடிப்பாவி…எதுக்குடீ உனக்கு இந்த வேண்டாத வேலை…எதுக்கு அப்படி பொய் சொல்லியிருக்க…பாவம்டீ அரவிந்த்…ஆளாளுக்கு அவனை குழப்பறீங்க…”

“எது பொய்யு….நான் சொன்னது பொய்னா அப்போ உன் ஃப்ரெண்ட் சொன்னது என்ன?ம்ம்ம்? அவ நம்மகிட்ட சொன்ன விஷயத்தைத் தானே நான் அவங்கிட்ட சொல்லியிருக்கேன்….நானா ஒண்ணும் புரளி பேசலையே….அப்பறம் எப்படி அது பொய்யாகும்…”என தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு எழுந்தாள் திலிபா.

“டீ திலி….என்னடீ நீ…”

“ச்ச்ச்….இந்தப் பேச்சை விடு….அவனாச்சு அவளாச்சு….கொளுத்திப் போட்டாச்சுல்ல…இனிமே வேடிக்கை மட்டும் பார்ப்போம்….சரியா….நீயா எதும் அவகிட்ட உளறாத என்ன….”என இலக்கியாவிடம் அழுத்தமாகவே மொழிந்தாள் திலிபா.

சாதாரணமாகத் துவங்கிய அன்றைய தினம், பல விஷயங்களின் தொடக்கமாக முற்று பொற்றிருந்தது ஆச்சர்யமே.

அர்ச்சனாவும் திலிபாவும் சேர்ந்து நடத்திய திருவிளையாடல்களை மெளனமாக எடை போட்ட இலக்கியாவின் மனம், அங்கே இங்கே சுற்றி கோகுலிடம் வந்து சேர்ந்திருந்தது. அவனைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தோன்றிய வேகத்திலேயே இலக்கியாவின் இதயம் வேகமாக துடித்ததுடன் மட்டுமல்லாது, 50 கிலோ எடை பாறாங்கல்லைத் தூக்கி மனதின் மேல் வைத்து அழுத்தத்  துவங்கியது. கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொள்ள, இலக்கியா தனது பெங்களூர் தினங்களைப் பற்றி எண்ணலானாள்.

இந்தப் பெண்ணைப் போல் தன் வாழ்க்கையில் பெரிதாக துன்பங்கள் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என எண்ணவோட்டம் சென்றது.

அர்ச்சனாவிற்கு அவளுக்கு பிடித்த ஆடவனுடனேயே திருமணம் முடிந்து விட்டிருந்தது, கண் நிறைய கணவனும், கைநிறைய குழந்தையும் உள்ளது. கெளசிக்கு யு.எஸ் மாப்பிள்ளை. என்ன தற்போதைக்கு குழந்தை இல்லையே என்ற கவலை இருப்பினும், இப்போது உள்ள அதிநவீன மருத்துவ தொழில்நுட்பத்தால், குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று எதுவும் இல்லை. கொஞ்சம் பணமும், சிறிது பொறுமையும் இருந்தால், டெஸ்ட்டியூப் பேபி, ஐ.வி.ஃப் என ஏகப்பட்ட சிகிச்சைகள் செய்து கொள்ளலாம்.

திலீபாவின் வாழ்க்கையோ கேட்கவே வேண்டாம். இயல்பிலேயே செல்வ செழிப்புடன் வளர்ந்தவள். இப்போது பார்த்துள்ள மாப்பிள்ளையும், லண்டனில் பெரிய ப்ரோக்கரேஜ் நிறுவனத்தில் மேலாளராக உள்ளார். வசதி வாய்ப்புகளுக்கு பஞ்சமில்லை. திருமணம் முடிந்து அடுத்த வாரமே லண்டன் பறந்து விடுவாள்.

ஆக, மற்ற மூவரது வாழ்க்கையைக் காணும் போது, தன் நிலைமை மட்டும் சற்றே தாழ்ந்திருப்பது போல் இலக்கியாவிற்குத் தோன்றியது.

“அப்பா உயிருடன் இருந்திருந்தால்..”

“கேம்பஸில் கிடைத்த வேலை, இல்லை என ஆகாமல் போயிருந்தால்….”

“பெங்களூர் வந்து சேர்ந்த புதிதில், அந்த சிறிய கம்பெனியில் வேலை கிட்டாமல் போய், அவனை சந்திக்கும் வாய்ப்பு அமையாமல் போயிருந்தால்…”

“அன்னைக்கு அந்த இக்கட்டான நிலைமை ஏற்படாது இருந்திருந்தால்..”என இலக்கியா தன் வாழ்வை ஆதியிலிருந்து மனதில் ஓட்டிப் பார்த்துக் கொண்டாள். எப்படி எப்படியோ போகும் என்று எதிர்பார்த்து துவங்கிய வாழ்வு, எந்த குறிக்கோளும் இன்றி ஏதோ போக்கில் சென்று சென்று கொண்டிருந்தது. இப்போதைக்கு இலக்கியாவிற்கு இருக்கும் ஒரே லட்சியம், ஓட வேண்டும், சம்பாரிக்க வேண்டும், வீட்டு செலவுகளை பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும், தங்கையின் படிப்பு முடிந்ததும், அவளுக்கு நல்ல இடமாகப் பார்த்து திருமணம் முடித்து வைத்துவிட வேண்டும் என்பது மட்டுமே.

“உன் திருமணம்” என மனதின் ஏதோ ஒரு மூலையில் சுவர் மேல் அமர்ந்திருந்த மனசாட்சி, மெல்லிய குரலில் வினவியது. “ஆமா, இருக்கற பிரச்சனையில, அந்த பிரச்சனை ஒண்ணு தான் பாக்கி…மொதல்ல இருக்கற கடமைகளை முடிப்போம்”என்று அதற்கும் ஒரு பதில் சொல்லியிருந்தாள்.

இலக்கியா தன் தங்கையின் திருமணத்தைப் பற்றி யோசிப்பது போல், அவளது அன்னை இலக்கியாவின் திருமண்ம குறித்து யோசிக்க மாட்டார்களா என நமக்குத் தோன்றுகிறது தானே. என்றுமே அடுத்தவர் வாழ்வினை தூர நின்று விமர்சிப்பதும், அறிவுரைகள் அள்ளி வழங்குவதும் மிகச்சுலபம். ஆனால் அந்த இடத்தில் இருந்த அவரவர் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்த்தால் ஒழிய நம்மால் அடுத்தவரின் பிரச்சனைகளை புரிந்து கொள்ள இயலாது.

அதே போல் தான் இலக்கியாவின் வாழ்வும். அவளாக அவளைப் பற்றி, அவளது துயரங்கள் பற்றி என விவாதிக்க ஒரு போதும் விளைந்ததில்லை. எப்போதாவது அவளிடம் உரையாடும் தோழிகள் கூட, தங்களது மனக்குமுறல்களை கொட்டுவார்களேயன்றி,”உனக்கு என்ன பிரச்சனை இல்லு, எல்லாமே ஒ.கே தானே”என வினவமாட்டார்கள்.

அவர்களைப் பொருத்தவரையில் இலக்கியா என்பவள், புத்திசாலி, படிப்பாளி, பெங்களூரில் நல்ல வேலையில் இருக்கிறாள், எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தினமும் வேலைக்குச் சென்று வருகிறாள். அவளது வாழ்வை செம்மையாக வடிவமைத்துக் கொள்ள தெரிந்த புத்திசாலிப் பெண். அவ்வளவு மட்டுமே.

இலக்கியாவைப் பற்றி, அவளது கஷ்டநஷ்டங்கள் பற்றி யோசித்தது அவளது அன்னையை அடுத்தாற் போல் அவன் மட்டுமே. அவனைப் பற்றிய நினைவுகள் எழுந்ததும் கண்கள் தானாகவே குளமாகிப் போயின.

திடீரென எங்கிருந்தோ வந்தான். இலக்கியாவின் மேல் அன்பு மழைப் பொழிந்தான். அதில் நனைந்து இலக்கியா இளைபாறும் முன்னர், வந்த வேகத்திலேயே காணாமலும் போய்விட்டான்.

இலக்கியா அப்போது பெங்களூரில் வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த புதிது. அர்ச்சனாவுடன் பெங்களூர் வந்திருந்த போதும், அர்ச்சனா அவளது அலுவலகத்தில் மாற்றல் காரணமாக, பெங்களுர் வந்து சேர்ந்த மூன்றாம் மாதமே சென்னை சென்றுவிட்டிருந்தாள்.

இலக்கியாவிற்கு அவளது புதிய அலுவலகம் பிடித்திருந்தது. அலுவலகத்தை விடவும், அதில் வேலை செய்யும் அவனை மிகவும் பிடித்திருந்தது. “இவன் என்ன இப்படி உத்து உத்துப் பார்க்கறான்..அவ்வளோ கண்ராவியாவா டிரஸ் பண்ணியிருக்கோம்”என முதல் தடவை அவன் பார்த்த போது மனம் கேள்வி கேட்டது. ஆயினும் அவனிடம் பேசவேண்டும் என்றோ, சிரிக்க வேண்டும் என்றோ ஒரு நாளும் தோன்றவில்லை.

அவ்வப்போது அலுவலகத்தில் அவனது கண்கள் இலக்கியாவின் கண்களை சந்திக்கும். ஒரு சில நொடிகள் தான். பின்பு இவளும் தலையை உலுக்கிக் கொள்வாள். அவனும் வேறு பக்கம் கண்களை சுழலவிட்டுவிடுவான். ஆயினும் அந்த சில நொடி நேர கண்மோதல்கள் இலக்கியாவினுள் பல ரசாயன மாற்றங்களை தருவித்தன.

வேறு ஒரு டீமின் மேலதிகாரி அவன் என்ற அளவிலேயே இலக்கியா அவனை எடைபோட்டிருந்தாள். அவன் கவனிக்காத போது இயல்பாக நோட்டம்விடுவது போல் அவனை கண்காணித்திருந்தாள். நல்ல சதுர வடிவ முகம், அதில் ஒரு பக்கமாக வகிடெடுத்து சீவப்பட்டிருந்த கற்றை முடி. இரண்டு நாள் சவரம் செய்யாத தாடி, சிரிக்கும் போது மட்டும் அல்லாமல், சாதாரணமாக பேசும் போது கூட குழியும் கன்னம், அழுத்தமான உதடுகள், அதன் மேல் கச்சிதமான ஒரு மீசை என இலக்கியாவின் மனம், அவளைக் கேட்காமலேயே அவனை அளவெடுத்திருந்தது.

இத்தனை நடந்த போதும், அவன் பேர் என்னவென்றோ, அவன் ஊர் என்னவென்றோ  எதையும் இலக்கியா தெரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை. இவளின் இந்த விட்டேத்தியான போக்கு அவனை மேலும் அவளிடம் நெருங்கி அழைத்து வந்திருந்தது.

அவன் தானாக வந்து இலக்கியாவுடன் பேசிய அந்த தினம், பசுமரத்தாணி போல அப்படியே இலக்கியாவின் நினைவில் தங்கிவிட்டிருந்தன. அன்று, தீபாவளி விடுமுறைக்காக பெங்களூர் நகரம் தன்னை தயார் செய்து கொண்டிருந்தது. இலக்கியா தனது ஊருக்குச் செல்ல ஏற்கனவே பேருந்திற்கு முன்பதிவு செய்துவிட்டிருந்தாள். நிலையத்தில் தோள்பையை சுமந்து கொண்டு கைப்பேசியில் கண்களையும் புலங்களையும் செலுத்தியபடி காத்து நின்றவளை நோக்கி, தீர்கமாக நடந்து வந்த அவனது கால்களைத் தான் முதலில் கவனித்தாள்.

பல நாட்கள் பரிட்சயமான அதே காலணிகளைக் கண்டவள், திடுமென முகத்தை உயர்த்திப் பார்க்க, கண்களில் சற்றே குறும்பு மின்ன, ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன் அவன் நின்றிருந்தான். கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளிடம்,

“ஹாய்…ஊருக்கா?”என நீண்ட நாட்கள் பழகியவன் போல் உரிமையாக பேசவும், இலக்கியா ஒரு கணம் பேச்சற்றுப் போனாள். “ஷலோ…உங்களைத்தான்”என அவளது முகத்தின் முன்பு சொடுக்கிட்ட அவனது கைவிரல்களை இலக்கியாவை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்தன.

“ஆ…ஆமா”என பதிலுரைத்தவளுக்கு அடுத்து என்ன கேட்கவேண்டும், ஏதேணும் கேட்க வேண்டுமா என்று கூடத் தோன்றவில்லை.வெறுமனே அவனை பார்த்துக் கொண்டு நின்றவளிடம், “என் பேர் கோகுல் ஆனந்த்..உங்க பேர் இலக்கியா கரெக்டா”என மெல்லமான சிரிப்புடன் அவன் மொழிந்த போதே இலக்கியா விழுந்துவிட்டாள். இவன் வாய் வார்த்தையில் ஒலிக்கும் போது என் பெயர் கூட எவ்வளவு இனிமையாகக் கேட்கிறது என மடத்தனமாக எண்ணவும் செய்தவள், “என் பேர் உங்களுக்குத் தெரியுமா?”என அவன் பெயர் தெரிந்து வைத்திருந்தது ஏதோ பெரிய குடுப்பினைப் போல அந்தக் கேள்வியையும் கேட்டுத் தொலைத்தாள்.

இதற்கும் அவனிடம் இருந்து ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு மட்டுமே பதிலாகக் கிடைத்தது. பேருந்து கிளம்புவதற்காக ஆயத்தங்கள் துவங்கிவிட, இலக்கியா பேருந்தில் ஏறிக் கொண்டாள். பின்னுடே அவனும்.

இலக்கியா பதிவு செய்திருந்தது, ஒற்றை ஆள் படுத்துக் கொள்ள ஏதுவான, சிங்கிள் பெர்த். அவளது எண்ணை தேடி, அந்த இருக்கையில் கைப்பையை வைத்துக் கொண்டாள். நல்லகாலமோ, கெட்ட காலமோ, அவனுக்கு, இலக்கியாவின் படுக்கைக்கு எதிர்படுக்கையில் இடமாகிப்போனது.

பேருந்து கிளம்பிய சற்று நேரத்திற்குள், இலக்கியா, அந்த இருக்கையின் திரைசீலைகளை நன்றாக இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டாள். அவள் இருந்த மனநிலையில், இதயம் தொண்டைக் குழியில் நின்று துடித்துக் கொண்டிருந்தது. “அவன், அவனா? என்னுடன் ஒரே பேருந்திலா? பெயர் என்ன சொன்னான்… கோகுல்..அழகான பெயர்…இலக்கியா கோகுல்..இதுவும் அழகாக இருக்கிறது” என சகட்டுமேனிக்கு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

நன்றாக மூடிக்கொண்டிருந்த திரை சீலையை, மெல்ல, அவளது கண்கள் மட்டும் தெரியும் சிறிய அளவு திறந்து வைத்துக் கொண்டு கள்ளத்தனமாக எதிர் இருக்கையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், சில நிமிடத்தில் எதிர் இருக்கையில் இருந்தும் சிறிய துவாரம் உருவாகியிருப்பதைக் கண்டு, படக்கென எழுந்து அமர்ந்தாள். எழுந்த வேகத்தில், தலை மேல்அடுக்கில் இடித்துக் கொள்ள, சத்தம் கேட்டு, “என்னாச்சு”என அவன் எதிர் படுக்கையில் இருந்து குரல் எழுப்பினான்.

தலை இடித்துக் கொண்ட வலியை விடவும், அவனது “என்னாச்சு” இலக்கியாவினுள் நிறைய வலியைக் கொடுத்திருந்தன. பதிலேதும் சொல்லாமல், அவளது இருக்கையில் பக்கவாட்டில் திரும்பி, ஜன்னலை பார்த்துக் கொண்டு படுத்தாள்.

“இதென்ன சின்ன பொண்ணு மாதிரி. இல்லு…பிகேவ் யுவர்செல்ஃப். அவன் யார் என்ன ஏதுன்னு ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் தெரியாது. ஒரே ஆபீஸ். இப்போ ஒரே பஸ். அவ்வளோ தான். சும்மா வீண் கற்பனை பண்ணி சுத்திட்டு இருக்காத.”என மூளை எச்சரிக்க, “ஒரே பஸ்னா, ஒருவேளை திருச்சி பக்கம் ஏதாவது ஊரா இருக்குமோ. இந்த பஸ் தஞ்சாவூர் வரைக்கும் போகுதே. அப்போ ஒரு வேளை தஞ்சாவூர்காரனோ.”என மனம் ஆசையாகக் கேட்க, மூளையும் சற்றே மழுங்கித் தான் போயிற்று.

“நான் துவக்குடி. அவன் தஞ்சாவூர்…ரெண்டு பேரும் வேலை பார்க்கறது பெங்களூர்ல…செம…சொல்லும் போதே எவ்வளோ ஹேப்பியா இருக்கு”என மனதிற்குள் குதுகலமாக எண்ணிக் கொண்டே எப்போது தூங்கினோம் என்று தெரியாமல் உறங்கிப் போயிருந்தாள்.

“திருச்சி சத்திரம் பஸ் ஸ்டாண்ட்…திருச்சி சத்திரம்”என்று பேருந்தின் நடத்துனர் குரல் கொடுக்க, மெல்ல இலக்கியாவின் உறக்கம் கலைந்தது. கண்விழித்ததும் முதல் வேலையாக எதிர்படுக்கை எண்ணவாயிற்று என திரையை விலக்கிப் பார்த்தாள். திரைசீலைகள் இறுக்கமாக மூடப்பட்டிருக்க, தனது படுக்கையில் இலகுவாக அமர்ந்து கொண்டாள்.

தலையை ஒதுக்கி, கைப்பையில் வைத்திருந்த வெட் டிஷ்ஷுவில் முகம் துடைத்துக் கொண்டு, உடையை சீராக்கிக் கொண்டாள். சத்திரம் பேருந்து நிறுத்தம் கழிந்து அடுத்த பதினைந்து நிமிடத்தில் துவக்குடி வந்துவிடும். கைப்பையினுள் கைப்பேசி இருக்கிறதா என சரிபார்த்துவிட்டு, மெல்ல மேல் படுக்கையில் இருந்து இறங்கும் நேரம், “எந்த ஊரு?”என எதிர் இருக்கையில் இருந்து அவனது கரகர குரல் மொழிந்தது.

இது எந்த ஊர் என்று கேட்கிறானோ என்ற நினைப்பில், “திருச்சி”என பதிலளித்தாள். “இது திருச்சின்னு தெரியுது. நீ எந்த ஊர்ன்னு கேட்டேன்.”என சின்ன சிரிப்புடன் அவன் மொழிய, தலையை மெல்ல சரித்து, “துவக்குடி”என பதிலளித்தாள். அவனது ஊர் எது என்று கேட்க வாயை திறக்கும் முன்னர், “எனக்கு தஞ்சாவூர்”என அவனாகவே மொழிந்தான். இலக்கியா ஆமோதிப்பாக தலையை மட்டும் அசைத்துக் கொண்டாள். அவளது தோள்பையை எடுத்துக் கொண்டு நகரவிருந்த சமயம், “ஹே எப்போ ரிட்டர்ன்?”என அவசியமில்லாமல் அந்தக் கேள்வியை அவன் கேட்க, “நாளான்னைக்கு”என அதற்கும் பதிலுரைத்தாள்.

“இதே பஸ்ஸா?” என விடாமல் மொழிந்தான். “ம்ம்ம்”என்று மட்டும் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தவளின் கையில் பிடித்திருந்த கைப்பேசியை நோட்டம் விட்டவன், “உன் செல் நம்பர் கிடைக்குமா?”என எப்படியும் கொடுத்துவிடுவாள் என்ற அபார நம்பிக்கையில் வினவ, இலக்கியா அவனது துணிச்சலை எண்ணி சில நொடி மலைத்த போதும், அவளது கைப்பேசி எண்ணை அவனுக்கு அவசரமாக மொழிந்தாள்.

பேருந்து துவக்குடி நிறுத்தத்தில் தேங்கி நின்றது. இலக்கியா பேருந்தை விட்டு இறங்குவதற்கு முன்னரே, “இது என்னோட நம்பர். சேவ் பண்ணிக்கோ”என அவனிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்துவிட்டிருந்தது.

இலக்கியாவின் அந்த வருட தீபாவளி, அவனது குறுன்செய்திகளுடனும், அவன் நினைவுகளுடனும் இனிமையாக, மறக்க முடியாததாக கழிந்தது. விடுமுறை முடிந்து திரும்ப பெங்களூர் செல்ல அதே பேருந்தில் முன்பதிவு செய்திருந்தாள். துரதிஷ்டவசமாக அவனுக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை என செய்தி அனுப்பியிருந்தான்.

இலக்கியாவின் மனவேதனை செல்லி மாளாது. அவன் இல்லாத பேருந்தில் நொடி நேரம் கூட இருக்கப்பிடிக்காமல், பயணம் செய்து பெங்களூர் வந்து சேர்ந்தாள். “கவர்மெண்ட் பஸ்ஸில வந்தேன். ரொம்ப டையர்டா இருக்கு. இன்னைக்கு ஆபீஸ் வரமாட்டே இல்லு”என அடுத்து அவனிடமிருந்து வந்திருந்த குறுன்செய்தி இலக்கியாவை மேலும்  வேதனைக்குள்ளாக்கியது. இத்தனை நாட்கள் அவனுடன் பேசாமல், எப்படி நேரம் கடந்தது என எண்ணும் அளவிற்கு இலக்கியா வேதனைப்பட்டாள்.

“இது என்ன யோசனை. காதலா? அன்பா? நட்பா?”என்ற விவாதத்திற்கெல்லாம் இலக்கியா தயாரக இல்லை. அவளைப் பெருத்தவரையில், அவனுடன் பேசவேண்டும். சிரிக்கவேண்டும். அவன் கண்பார்வையில் நனைய வேண்டும் இது மட்டுமே வாழ்வின் குறிகோளாக மாறிப்போனது.

அடுத்து வந்த சில வாரங்களும், நாட்களும், இறக்கை கட்டிக் கொண்டு பறந்தன. அவனுக்காகவே கண்ணுறங்கி, அவனைக் காணப்போகிறோம் என்ற ஆர்வத்திலேயே கண்விழித்து என இலக்கியாவின் வாழ்வுடன் அவ்வளவு ஒன்றிப்போய்விட்டிருந்தான்.

அலுவலகம் முடிந்ததும் சேர்ந்து வெளியே செல்வது, பெங்களூரை சுற்றிப் பார்ப்பது, ஃபொரம் மால், ஸ்கான் கோவில் என ஒன்றுவிடாமல் சுற்றித் திரிவது. வார இறுதியில், சேர்ந்து ஊருக்குச் செல்வது, ஊருக்குச் செல்லாத சமயங்களில், லால்பாக், கபன் பார்க் என கைகோர்த்துக் கொண்டு திரிவது என இலக்கியாவின் வாழ்வு உல்லாசமாகவே கழிந்தது.

தன் தோழிகளிடம் கூட கோகுல் பற்றியோ, அவளது காதல் பற்றியோ மூச்சு கூட விடவில்லை. “இப்போ என்ன அவசரம்? சொல்லலாம்…சொல்லலாம்”என நாட்களை கடத்தியிருந்தாள்.

இலக்கிய செய்த ஒரே நல்ல விஷயம் அவனிடம் தன்னை முழுவதுமாக இழக்காதது மட்டுமே. கபன் பார்க்கின் இருட்டில் திருட்டுத்தனமாக அவன் கொடுத்த முத்தம் ருசிக்கத்தான் செய்தது என்றபோதும், எந்த தருணத்திலும் அவனிடம் தன் கட்டுப்பாட்டை இழக்கவில்லை.அவனும் இலக்கியாவுடன் ஒரு நேர்மையிடனேயே பழகிவந்தான்.

அவ்வப்போது சில உரல்கள், நெஞ்சம் படபடக்க, ரத்தவோட்டம் பலமடங்காக அதிகரித்திருக்கும் தருணங்கள் ஏற்பட்ட போதும் இருவருமே தன்னிலை இழக்கவில்லை. “இந்த தடவை வீட்டில பேசிடனும்” என்றோ, “உன் அம்மா என்ன சொல்லுவாங்க”என்றோ அப்போதைய படபடப்பை நேராக்கிவிடுவான்.

வாழ்க்கை இன்பமயமாக இப்படியே சென்று கொண்டிருந்த போது தான் அவனது பிறந்த தினம் வந்தது. இலக்கியா அவனது பிறந்த நாளை பெரிதாக கொண்டாட வேண்டும் என பலதிட்டம் தீட்டினாள். காலையில் எழுந்ததில் இருந்து இரவு வரை என்ன என்ன செய்யவேண்டும் என பெரிய பட்டியலே தயாரித்திருந்தாள். ஆனால அவனோ, “எனக்கு சர்பிரைசிங்கா பெருசா எதுவும் தேவையில்லை இல்லு. இந்த ஒரு நாள் முழுக்க உங்கூடவே நான் ஸ்பெண்ட் பண்ணனும். எப்பவும் ஊர்ல கொண்டாடுவேன். இந்த வருஷம் உன்கூட சரியா”என இலக்கியாவின் மனதை கரைத்திருந்தான்.

அடுத்த தினம், பிறந்த நாள் என்ற நிலையில், முந்தின இரவு, “ஓரு நாள் முழுக்க, உங்கூட இருக்கணும் இல்லு. நாளைக்கு ஒரு நாள் நானும் நீயும் ஹஸ்பெண்ட் அண்ட் வைஃப். நம்ம வீட்டில நாம, கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் எப்படி இருப்பமோ, அப்படி ஒரு நாள் வாழனும்”என காதல் கசிந்துருக அவன் மொழிய, ஒரு நொடி இலக்கியாவும் உருகித்தான் போனாள்.

“இன்னது கேட்கிறான்”என மனம் புரிந்து கொள்ளும் முன்னர், “ம்ம்ம்”என வாய் சம்மதம் தெரிவித்திருந்தது. “தேங்கஸ் இல்லு…தேங்கியூ சோ மச். இதை நீ எப்படி எடுத்துக்குவன்னே தெரியலைம்மா…நிஜமா எனக்கு எவ்வளோ டென்ஷனா இருந்துச்சு தெரியுமா…?”என தன் மகிழ்ச்சியை பலப்பல முத்தத்தின் மூலம் கைப்பேசியில் தெரிவித்தான்.

இலக்கியாவும் ஒருவித போதை நிலையிலேயே அன்றைய தினத்தைக் கழித்தாள். அடுத்த தினம் தனக்கு எப்படி கழிப்போகிறதோ? இது தவறா? தவறில்லையா என பலவாறாக குழம்பிக் கொண்டே அடுத்த தினத்தை நோக்கி சின்ன எதிர்பார்ப்புடன் இருந்தவளுக்கு தலையில் இடி போன்று அவளது அறைத்தோழி அந்தச் செய்தியைக் கூறினாள்.

“இலக்கியா. நான் ஒரு விஷயம் சொல்லுவேன். உனக்கு இது முதல்லையே தெரிஞ்சிருக்கலாம். இன்னும் சொல்லப்போன எனக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? என் வேலையைப் பார்த்துட்டு நான் சும்மா இருக்கவேண்டிய விஷயம்னு கூட நீங்க நினைக்கலாம். பட், என்னால சொல்லாம இருக்க முடியலை. ஒருவேளை உங்களுக்கு விஷயம் தெரியாதோன்னு தான் சொன்னேன்.”என பீடிகையுடனேயே ஆரம்பித்தாள்.

இந்த அலுவலகத்தில் வேலைக்கு வந்து முழுவதாக நான்கு மாதங்கள் கூட முடிந்திருக்கவில்லை. அலுவலகத்திற்குப் பக்கமாக எனக் இந்த பேயிங்க கெஸ்ட் வாடகை வீட்டில் வந்து வாழத்துவங்கி, இரண்டு மாதங்கள் கூட முடியப்பெறவில்லையாதலால், வீட்டில், அவளது அறைத் தோழி ராதிகாவைத் தவிர, மற்ற பெண்களைப் பற்றி எந்தவொரு விஷயமும் இலக்கியாவிற்குத் தெரியாது. வீட்டில் மொத்தம், ஏழு பெண்கள் இருக்கின்றனர் என்று மட்டுமே இலக்கியா அறிவாள்.

அதிலும் இப்போது இலக்கியாவுடம் பேசிய பெண்ணிடம், முன்பின் பழக்கமில்லை. இவள் ஏன் என்னிடம் பேசுகிறாள்?எதைப் பற்றிப் பேசப்போகிறாள் என்று துணுக்குற்ற போதிலும், இலக்கியா அந்தப் பொண்ணின் வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாய்த்தாள்.

“ஆக்சுவலி, உங்ககிட்ட இதுபத்தி சொல்லலாமா வேண்டாமான்னு கூட எனக்குத் தெரியலை. உங்களை பார்க்கறப்போ நீங்க கொஞ்சம் இன்னொசண்டா தெரியறீங்க…உங்க பர்சனல் விஷயம்..நான் ஏன் கவலைப்படனும்னு யோசிக்கமாட்டீங்கன்னு நம்பி சொல்லறேன்…என்னை தப்பா நினைக்காதீங்க…”என பலமான பீடிகை கொடுத்த இந்த நிதர்ஷனாவை இலக்கியா மலங்க மலங்க பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

“இலக்கியா, என்னோட பழைய ரூம்மேட் ஒருந்தி இருந்தா. அப்போ நான் மடிவாலால ஒரு பி.ஜில இருந்தேன். அவ பேரு ரூபா. அவ ஒரு பையனை ரொம்ப சின்சியரா லவ் பண்ணிட்டு இருந்தா… இன்ஃபாக்ட், இன்னைக்கு உங்களை தெருமுனையில் பைக்ல கொண்டு வந்து விட்டுட்டுப் போனானே. அவன் தான் அவ லவர்.”என அந்த அணுகுண்டைத் தூக்கி இலக்கியாவின் தலையில் இறக்கினாள்.

இலக்கியா சற்றே சுதாரித்து அடுத்து பேசும் முன்னர், நிதர்சனா தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள். “ அவன், ஐம் சாரி டி சே திஸ்…பட் அவன் ஒரு பக்கா ப்ளேபாய் இலக்கியா. என் ஃப்ரெண்ட் ரூபாவும் உங்களை மாதிரி தான். ஊர் சைட் பொண்ணு. கொஞ்சம் பார்க்க அப்பாவியா இருப்பா. யார் என்ன சொன்னாலும் நம்புவா. இவனோட பேச்சில அவ மயங்கிப் போனதில தப்பேயில்லை. ஏன்னா அவ்வளவு தத்ரூபமா பேசுவான். எனக்குத் தெரியும். ரூபா கூட நல்லா ஊர் சுத்திட்டு, கொஞ்சி குலாவி இருந்துட்டு ஒரு நாள், இது ஒத்து வராது. எனக்கு உன்னை பிடிக்கலைன்னு கைகழுவிட்டான். பாஸ்டர்ட்” என நிஜமான ஆத்திரத்துடன் பேசிய நிதர்சனாவின் பேச்சை எப்படி எடுக்கொள்ள என இலக்கியாவிற்குத் தெரியவில்லை.

“நிதர்சனா…” என மெல்லிய குரலில் இலக்கியா அழைத்ததை அவள் காதிலேயே போட்டுக் கொள்ளவில்லை.

“இதெல்லாம் நடந்து ஒன்னரை வருஷத்துக்கு மேல இருக்கும். இந்த இன்சிடெண்டுக்கு அப்பறம், அவனை நான் பார்க்கவேயில்ல. ரூபாக்கும் வேற ஒருத்தர் கூட மேரேஜ் ஆகிடுச்சு. அவ அப்ராட் போயிட்டா…இப்போ, ரெண்டு நாள் முன்னால உங்களை ரோட் முனையில இறக்கிவிட்டப்போ ஹெல்மெட்டை கழட்டினான் இல்லையா. அப்போ தான் அவனை மறுபடியும் பார்த்தேன். எனக்கு பக்னு ஆகிருச்சு. அப்பவே உங்ககிட்ட சொல்லனும் நினைச்சேன்…ப்ளிஸ் இதெல்லாம் நான் சொல்லறன்னேன்னு என்னை தப்பா நினைக்காதீங்க…எது நல்லது கெட்டதுன்னு யோசிச்சு நீங்களே முடிவெடுத்துக்கோங்க..என் ஃப்ரெண்ட் ரூபா, அவனாக ரொம்ப மனசு வேதனைபட்டா…கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருந்துகோங்கன்னு சொல்லனும்னு நினைச்சேன்….அதும் முக்கியமா ஏன்னா…என் ஃப்ரண்டை அவன் சும்மா விட்டுட்டுப் போல…அவ வயித்தில அவனோட குழந்தையோட விட்டுப் போனான். அதுக்கப்பறம், ரூபா அவனுக்காக அழுத அழுகையும், அந்த குழந்தைய என்ன செய்யன்னு யோசிச்சு வருத்தப்பட்டதும் வார்த்தையால சொல்ல முடியாது. ஏன்னா அவ்வளவும் நான் கூட இருந்தேன் இலக்கியா.

“அவளோட நல்ல காலமோ என்னவோ, அந்த குழந்தை அடுத்த ரெண்டு வாரத்தில தானா கலைஞ்சிருச்சு…ஓருவேளை அப்படி நடந்திருக்கலைன்னா, ரூபா என்னவாகியிருப்பான்னு என்னால யோசிக்க கூட முடியலை இலக்கியா. நான் சொல்லறதை நீங்க முழசா நம்பறீங்களா இல்லையான்னு எனக்குத் தெரியலை. ஆனா இதை சொல்லாம என்னால இருக்க முடியலைங்க..இன்ஃபாக்ட் உங்க பேர் கூட இப்போ தான் கேட்டு தெரிஞ்சுகிட்டேன். நான் சொல்ல வந்ததை சொல்லிட்டேன்….அதுக்கு மேல உங்க இஷ்டம்..டேக் கேர்”என படபடவென பொரிந்துவிட்டு அவளது அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள் நிதர்சனா.

இலக்கியா தொப்பென தனது கட்டிலின் மேல் அமர்ந்தாள். இலக்கியாவிற்கு சில நிமிடங்கள் முன்பு வரை தான் இருந்த மனநிலை என்ன, இப்போது இருக்கும் மனநிலை என்ன என்பது குறித்தெல்லாம் எண்ணிப்பார்க்க நேரமில்லை. நிதர்சனா சொல்லிச் சென்ற விஷயங்கள் எந்த அளவு உண்மை, எது பொய் என மனம் குழம்பித் தவித்தது.

நேரே கோகுலிடம் இதைப் பற்றி கேட்டுவிடலாமா என்றுகூட யோசித்தவள், “வேண்டாம். முதல்ல இது எவ்வளவு தூரம் உண்மைன்னு கண்டுபிடிக்கணும்.” என ஒருபக்கம் மூளை குறுகுறுக்க, மறுபக்கமோ,”இதெல்லாம் உண்மையா இல்லைன்னா?ஒரு நல்லவனை எல்லாரும் தப்பா புரிஞ்சுகிட்டிருந்தா?” என  அவன் மேல் பரிதாபப்பட்ட இலக்கியாவின் மனம், “இது எவ்வளவு தூரம் உண்மைன்னு தெரியாம, அடுத்து ஒரு அடி அவனைப் பார்த்து எடுத்து வைக்ககூடாது”என மனதில் தீர்க்கமாக உறுதி பூண்டாள்.

அடுத்த தினம், ஆவலுடன் தன்னைக் காண வந்தனிடம் சரிவர பேசாமலேயே நேரம் கடத்தியவள், ஒரு கட்டத்தில் அவன் கோபமுற்று, “என்னதாண்டி ஆச்சு உனக்கு. கை பிடிச்சா தட்டி விடற. ஒழுங்கா முகம் கொடுத்து பேச மாட்டேங்கற, என் கண்ணைப் பார்த்துக் கூட பேசமாட்டேங்கற, ஆசையா முத்தம் குடுக்க வந்தா முகத்தை திருப்பிக்கற…என்ன தான் உன் பிரச்சனை”என நேரடியாகவே வினவினான்.

அன்றைய காலையில் இருந்தே, “என் ஃப்ரெண்டோட வீடு இருக்கு. அங்க போலாமா? ப்ளீஸ்”என கெஞ்சிக் கொண்டு திரிந்தவன், இலக்கியா தீர்மானமாக “வரமாட்டேன்”என மறுத்துவிட்ட பின்னர், சற்றே சூடாகித்தான் போனான். அமர்ந்திருந்த அந்த ஐஸ்க்ரீம் கடையில் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறார்கள் என்பது கூட மறந்து கத்தத் துவங்கியிருந்தான்.

இலக்கியாவும் அவனது கோபத்திற்காக காத்திருந்தவள் போல, சற்றும் அசராத குரலில், “ரூபா யாரு?”என மெல்ல வினவினாள். ஒரு நொடி இருண்டு போன அவனது முகம், அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே தெளிந்தது.

“என்ன கேட்ட?” என ஏதோ முடிவெடுத்து விட்டவன் போல அமைதியான குரலில் எதிர்கேள்வி கேட்டான்.

“ரூபா யாருன்னு கேட்டேன். அவங்களுக்கும் உங்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என கண்களை அவன் முகத்தில் இருந்து இம்மியளவு கூட அசைக்காமல் வினவினாள்.

“ரூபாவா? எந்த ரூபா?உனக்கு யார் சொன்னா?”

“யாரு சொன்னாங்கறது முக்கியாமா? இல்லை விஷயம் முக்கியமா? என்னை பொருத்தவரைக்கும் விஷயம் தான் முக்கியம்னு நான் சொல்லுவேன். நீங்க இன்னும் நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லவேயில்லையே? ரூபா யாரு?”என தன் குரலை சற்றும் உயர்தாமல் மீண்டும் வினவியவளை அதுநாள் வரையிலும் காட்டாத ஒரு முகத்தை அப்போது அவளிடம் காட்டினான் கோகுல்.

அந்த புது முகத்தில், தான் என்ற ஒரு வெற்றிக் களிப்பும், இவள் கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டுமா என்ற கொதிப்பும், நிரம்பி வழிந்த போதும், இந்த உணர்ச்சிகளை மீறி, இலக்கியாவால் அவன் எண்ணங்களை கண்ணாடி போல் துல்லியமாக கணிக்க முடிந்தது. இது நாள் வரையிலும் காதல் என்னும் மீளாப்போதையில் கட்டுண்டு கிடந்தவளின் மூளை, முந்தையை இரவின் அதிர்ச்சியில் சட்டென விழித்துக் கொண்டது.

பழைய இலக்கியாவாக, எல்லாரையும் அளவிடும், முடிந்த வரையில் சரியாக கணித்துவிடும் அறிவாளி இலக்கியாவை முந்தின அதிர்ச்சி மனதின் ஆழத்தில் இருந்து இழுத்து வந்திருந்தது. அதனாலோ என்னவோ, அந்த கோப முகத்திரைக்குப் பின்னர், மெல்லிய அளவில் நீரோட்டம் போல் ஓடிக் கொண்டிருந்த கோகுலின் பயத்தையும்,”இவளுக்கு எப்படித் தெரியவந்தது? முழுதும் தெரிந்துவிட்டிருக்குமோ” என்ற சந்தேகத்தையும் இலக்கியாவால் உணரமுடிந்தது. இதைவிடவும் அவனிடம் இருந்து எதிர்பட்ட அந்த வைப்பிரேஷன். அந்த ஒரு “நெகடிவ் எனர்ஜி” என்று சொல்லப்படும் தீய எண்ணவலைகளை இலக்கியா சத்தியமாக உணர்ந்தாள்.

இலக்கியாவின் நியாயமான கேள்வியை கண்டுகொள்ளவேயில்லை. இதே நேரம் அவன் தவறு செய்யாதவனாக இருந்திருக்கும் பட்சத்தில், ரூபாவைப் பற்றி “என் முன்னாள் காதலி..சிறு நாட்கள் காதலித்தோம்.. ஒத்துவரவில்லை.. பிரிந்துவிட்டோம்”என்ற மட்டிலாவது ஏதேணும் உரைத்திருக்க வேண்டுமே.

ஆனால் அவன் வாயில் இருந்து அப்படிப்பட்ட எந்த வார்த்தையும் வரவில்லை. அதற்கு பதிலாக வந்துவிழுந்த வார்த்தைகளும், அதன் வீரியமும், இலக்கியாவிற்கு கோகுல் ஆனந்த் யார் என இன்னமும் தீவிரமாக உணர்த்தியது.

“சும்மா என்ன பெரிய போலீஸ் காரி மாதிரி கேள்வியா கேட்கற? இப்பவே இப்படி சந்தேகப்படறவா, நாளைக்கு கல்யாணம் காட்சின்னு ஆனதுக்கு அப்பறம் எப்படிலாம் கேள்வி கேட்டு என்னை டார்ச்சர் பண்னுவ..ஐயோ அம்மா…நல்லவேளை..இப்பவே உன் சுயரூபம் தெரின்சதே..”என பேசத் துவங்க, கோகுலின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட இலக்கியாவிற்கு கோபத்தை மீறி ஒருவித சன்னமான நக்கல் சிரிப்பே வெளிப்பட்டது.

“நான் சொல்லவேண்டிய டயலாக்கை என்னை முந்திகிட்டு நீ சொல்லறதால, நீ நல்லவனாகிட முடியாதுடா”என தான் சொல்ல நினைத்ததை வார்த்தைகளாக வடிக்காமல், அந்த நக்கல் முழுவதையும் கண்களில் தேக்கி அவனை ஏறிட்டாள். இலக்கியாவின் இந்த அமைதியான எண்ணவோட்டம் கோகுலை மேலும் சூடாக்கியது.

“என்ன ஒரு திமிருடீ… சந்தேகப்பட்டு, கேள்வி கேட்டு என்னை டார்சர் பண்ணறதும் இல்லாம, நக்கலாவா பார்க்கற…கவனிச்சுக்கறேன்..இந்த நக்கல் சிரிப்புக்கு நீ வருத்தப்படுவடீ…”என சூளுரைத்துவிட்டு அவ்விடம் விட்டு அகன்றான். இலக்கியா இன்னமும் அந்தச் சன்னச் சிரிப்பை உதட்டில் ஒட்டிக் கொண்டே, எதிரில் மீதமிருந்த ஐஸ்கிரீமை மெல்ல ரசித்து உண்டாள்.

“நிதர்சனாவுக்குத் தான் தேங்கஸ் சொல்லனும். அந்தக் கோடு காட்டாம இருந்திருந்தா, இவனை நல்லவன்னு நம்பி நம்பியே நான் உட்கார்ந்திட்டிருந்திருக்கணும். முடிஞ்சா நிதர்சனாவை இந்த ஐஸ்கிரீம் பார்லருக்கு கூட்டிட்டு வந்து ட்ரீட் கொடுக்கணும்”என எண்ணம் கொண்டாள்.

அடுத்த இரு தினங்கள் அலுவலகத்திற்கு கோகுல் வரவில்லை. வந்திருந்தாலும் இலக்கியா அவனிடம் பேசியிருக்க மாட்டாள் தான். ஆனால் அவன் வரவில்லை என்ற செய்தி இன்னமும் நிறைவாக இருந்தது. அவன் வராது போனாலும், அவன் அலுவலகத்தில் செய்து வைத்த காரியங்களின் வீரியம் இலக்கியாவை வந்து சேரத்தான் செய்தன.

அவன் கோப மிகுதியில் இருவரும் சேர்ந்து எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படங்களையும், இலக்கியா அவனுக்கு ஆசையாக முத்தமிடும் போது எடுத்த புகைபடம், காதலுருகி அனுப்பிய குறுஞ்செய்திகள் என முடிந்த அளவு பர்சனலான விஷயங்களை அலுவலக நண்பர்கள் சிலரின் மெயில் முகவரிக்கு அனுப்பியிருந்தான். கூடவே, “என்னை ஏமாற்றிவிட்டாள். என்னை காதலித்து ஊர் சுற்றிவிட்டு, இப்போது என்னை வேண்டாம் என்கிறாள். என்னை அவளுடன் சேர்த்து வையுங்கள்”என்னும் ரீதியில் பலபல செய்திகளையும் உடன் சேர்ந்து அனுப்பியிருந்தான்.

இருவரும் சேர்ந்து வெளியே செல்லும் விஷயமும், காதலிக்கிறார்கள் என்ற விஷயமும் அரசல் புரசலாக அலுவலகத்தில அனைவருக்கும் தெரிந்துதான் இருந்தது. ஆயினும், இப்படி அவமானமாக மாறிப்போகும் என இலக்கியா எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்த மெயிலைப் படித்தவர்கள் முடிந்த அளவு இலக்கியாவை ஒதுக்க ஆரம்பித்தனர். இவள் ஏதோ செய்யக் கூடாத மாபாதக செயலை செய்துவிட்டவள் போல் நடந்து கொண்டனர். கோகுல் ஏற்படுத்திய அவமானத்தை விடவும், அலுவலகத்தில் உடன் வேலை செய்பவர்கள் காட்டிய அந்த ஒதுக்கமும், புறம் பேசுதலும் இலக்கியாவின் மனதை வாட்டின.

அதனாலேயே, அவசர அவசரமாக வேறு வேலை தேடிக் கொண்டாள். வேறு பி.ஜி மாறிக் கொண்டாள். பழைய அலுவலகத்தில் இருந்த எல்லா நட்பையும் துண்டித்துக் கொண்டாள். அவளது நல்ல நேரமோ என்னவோ தற்போது வேலை செய்யும் அலுவலகத்தில், முன்னை விட நல்ல சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தது.

இப்படி அவனைப் பற்றிய சிந்தனைகளையும், அதனால் தனக்கு ஏற்பட்ட மனவருத்தத்தையும், அதை விடவும் மேலாக, உண்மையிலேயே அவன் நல்லவனா கெட்டவனா என கடைசிவரை அறிந்து கொள்ள முடியாமல் போய்விட்டதும் அவ்வப்போது இலக்கியாவை உறுத்தும்.

“ஒரு வேளை நல்லவனா இருப்பானோ. அவசரப்பட்டு சந்தேகப்பட்டுட்டேனோ. அந்த நிதர்சனா சொன்னதை நல்லா தீர விசாரிக்காம ஒரு நல்லவனை தப்பா நினைச்சுட்டேனோ”என்பன போன்ற எண்ணங்கள் இலக்கியாவின் மனதை சிறிது சிறிதாக ஆக்கிரமித்து, ஒருகட்டத்தில் நீங்கா இடம் பிடித்துக் கொண்டன.

அவனைப் பற்றி எண்ணங்களை வலுவாக மனதின் மூலைக்குத் தள்ளியவள், அடுத்தவாரம் தனது தோழிகளைக் காணப்போகும் ஆவலில் லயித்தாள்.

 

cp final

ஐந்து வருடங்களுக்கு பிறகு…

**********************************

மெலிதான பனிப்பொழிவில் நனைந்திருந்தது குன்னூர் சாலை… சித்திரையின் இதமான பனி அந்த இடத்தை முழுவதுமாக சூழ்ந்திருக்க மாசு தீண்டா கன்னி காற்றை ஆழ்ந்து சுவாசித்து இரு கைகளையும் சூடு பரத்தி கன்னத்தில் தேய்த்து கொண்டாள் ஆதிரை…

குன்னூர் எப்போதுமே அவளுடைய மனதிற்கு நெருக்கமானதாகவே இருந்திருக்கின்றது… கசப்பான நாட்களின் போதும் இனிப்பான நாட்களின் போதும் குன்னூரை அவளால் தவிர்த்திட முடிவதில்லை… முனைந்ததும் இல்லை… !

கண்ணுக்கு இதமாக சுற்றிலும் படர்ந்திருந்த தேயிலை தோட்டங்களும் டேலியா மலர் தோட்டங்களும் சிகப்பு நிற பூக்களை சிந்தி பனியை தாங்கி நின்று கொண்டிருந்த குல்மொஹர் மரங்களும் மஞ்சளை படுகையாக விரித்து வைத்திருந்த கொன்றை மரங்களும் நீலபூக்களை சிந்தி அழகுக்கு அழகு சேர்த்து கொண்டிருந்த ஜாகரண்டா மரங்களும் சொர்க்கம் என்பது இதுதானோ என்று கேள்வி கேட்டு கொண்டிருக்க… அந்த சூழ்நிலையை அனுபவித்து கொண்டிருந்தாள் ஆதிரை!

“பேஏஏஏ… .” அந்த அமைதியான சூழலை கெடுக்கவென்றே வந்து குதித்தது அந்த வானரப்படை… . அந்த வானரப்படையின் அங்கத்தினர் யாரென்றால் ரக்ஷா, ரோஷன், பிருத்வி எல்லோரும் பத்து வயதை தாண்டிய பெரிய வானரமாக இருக்க அவர்களை பின்பற்றி கொண்டிருந்தது வைஷ்ணவி, ஸ்ரீஹரி.

இதில் வைஷ்ணவி நான்கு வயதான கௌதம் ஆதிரையின் செல்ல மகள்… ஸ்ரீஹரி வருண் சௌமினியின் வாரிசு!

“கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருந்தேன்… பொறுக்காதே உங்க கூட்டத்துக்கு… ” கூட்டமென்று திட்டியது வானரப்படையின் தலைவனான கௌதமை சேர்த்து தானே!

அவளுடைய முகத்தில் கோபத்துக்கு பதிலாக அவர்களது குறும்பை அங்கீகரித்த புன்னகை வீற்றிருக்க,

“அதெப்படி விட முடியும்டி பொண்டாட்டி?”

முதுகில் பலமாக அடித்து விட்டு அவளருகில் பின்னாலிருந்து குதித்து அமர்ந்தான் கௌதம்… அனைவருமாக கோடை விடுமுறைக்கு குன்னூரை தஞ்சமடைந்து இருந்தனர்!

முதுகை தேய்த்து கொண்டு அவனை பார்த்து முறைத்தாள் ஆதிரை…

“பக்கத்துல பிள்ளைங்க இருக்குன்னு கொஞ்சமாவது விவஸ்த்தை இருக்கா?”

“ஏன்… இப்போ அந்த விவஸ்தைல என்னடி குறைஞ்சு போச்சு?” கண்ணடித்தவாறு அவன் கேட்டதிலேயே மனைவியின் முறைப்புக்கு காரணம் அவனுக்கும் தெரியுமென்பதை உணர்த்த… மேலும் தீவிரமாக முறைத்தாள்…

“சரிடி பொண்டாட்டி… நீ முறைக்கிற முறைப்புல குன்னூர் சஹாரா பாலைவனமாகிட போகுது… பார்த்து பார்த்து… ” மேலும் அவளை கிண்டலடிப்பதில் இறங்க…

“எஸ் பாஸ்… அத்தை ரொம்ப ஹாட்டா இருக்காங்க… நான் வேணும்னா கொஞ்சம் சில்லுன்னு தண்ணீர் எடுத்துட்டு வரட்டா?” ரோஷன் மாமனுக்கு ஏற்ற மருமகனாக கேட்க… அவனது கழுத்தை இறுக்கமாக கட்டி கொண்டான் கௌதம்…

“ஐஸ் பக்கெட் சேலஞ்சுக்கு தானே ரோஷன்… ” கௌதம் விஷமமாக கேட்க…

“எஸ் பாஸ்… ” வேகமாக தலையாட்டினான் ரோஷன்…

“ஹை சூப்பர்… ”ஆர்ப்பரித்தன மற்ற வாண்டுகள் அனைத்தும்!

சிறு பூவாக குதித்த வைஷ்ணவியை தூக்கி கொண்டு இறுக்கமாக அணைத்து கொண்டான் கௌதம்… பிள்ளைவாசம் அவனை மயக்கியது!

“ம்ம்ம்ம்… .இந்த அறுந்த வாலோட சேர்ந்தா நல்ல பிள்ளைங்க கூட கெட்டிரும் ஆதி… இவனோட போய் இதுங்களை கூட்டு சேர விடறியே!”

சௌமினி வருணோடு நண்பனை வாரிக்கொண்டே வர… சிதம்பரமும் விசாலாட்சியும் சற்று தொலைவில் அமர்ந்து ரசித்து கொண்டிருக்க, டீ கப்புகளோடு வந்த அபிராமி அவர்களுடன் இணைந்து கொள்ள… பார்த்து கொண்டிருந்தவர்களுக்கு மனம் நிறைந்தது…

“இப்படி சேம் சைட் கோல் அடிக்க உன்னால் மட்டும் தான் முடியும் சௌம்ஸ்… ”

“உண்மைய சொல்றதுக்கு பேர் சேம் சைட் கோலா? … வரு உன் அண்ணனை என்னன்னு கேக்க மாட்டியா நீ?” அருகில் அமர்ந்து கொண்டு வழக்கை பார்த்து சிரித்து கொண்டிருந்த வருணை விலாவில் இடிக்க…

“என்னடா… ?” ஸ்ரீஹரியை வாரியெடுத்து தன் மடி மேல் அமர வைத்து கொண்டு கௌதமை பார்த்து சிரித்து கொண்டே அவன் கேட்க…

“என்ன என்னடா?” சௌமினி கிண்டலாக வருணை பார்த்து கேட்க…

“இல்ல செமி… நீ தானே என்னன்னு கேட்க சொன்ன? அதான் கேட்டேன்… ” சிரித்தபடியே கூற

“நல்லா இருக்கே… நீ கேட்கற லட்சணம்… ” செல்லமாக முறைத்தவளின் கழுத்தை இறுக்கி பிடித்து தன்னோடு சேர்த்து கொண்டான் கௌதம்…

“சௌம்ஸ் டார்லிங்… நீ பறன்னு சொன்னா கூட பறந்துடுவான் போல இருக்கே… அதெப்படி இப்படி இவனை நீ மாற்றி வெச்சுருக்க? இம்பாசிபிள்… ” என்று சிரிக்க…

“ஏன்டா… .ஆதி பறன்னு சொன்னா நீ பறக்கற மாதிரியா?” வருண் அவனை வார…

“தோடா… இங்க தேள் கொட்டினா அங்க நெறி கட்டுதே… .”கௌதம் சிரிக்க…

“ஷப்பா இப்போ எனக்கு கண்ணை கட்டுது… .” அதுவரை அங்கே ஆஜராகாமல் இருந்த வள்ளியம்மை சிவக்குமரனோடு வர… அரட்டை கச்சேரி களை கட்டியது…

“ஹய்யோ அம்மு… ரொம்ப நேரமா இங்க மீசைக்கார நண்பா சாங் தான் ஓடிட்டு இருக்கு… அதை பார்த்து கண்ணு கட்டி போய், மயங்கி கிறங்கி உட்கார்ந்து இருக்கேன்… ” ஆதி நொந்து போனது போல கூற… மடியில் மகளை வைத்து கொண்டு வாய் விட்டு சிரித்தான் கௌதம்…

“ஏன் ஆதிக்குட்டி… மாமனோட அழகுல மயங்கி போய் உட்கார்ந்து இருந்தாயா?”

ஆதியிடம் அவன் கிண்டலாக கேட்க… அவள் அவனை கொலைவெறியாக பார்பதாக பெயர் செய்தாலும் அதில் பொங்கி வழிந்த காதலை உணராதவனா நம் கௌதமன்?

மகளை மடியில் வைத்து கொண்டு பிருத்வியும் மற்ற வாண்டுகளும் சுற்றி நிற்க அவன் அமர்ந்திருந்த கோலம் அவளை வசீகரித்தது…

இந்த நிலைக்காக அவன் போராடிய நெடிய போராட்டம் அவள் மனதில் வந்து போனது… அதிலும் அவள் இரண்டாவது முறை கருவுற்ற நிமிடத்திலிருந்து ஒவ்வொரு நொடியும் அவளை தாங்கிய விதமும் அவனது துடிப்பையும் ஒட்டு மொத்த காதலையும் உணர்ந்த அந்த கணங்களில் நெக்குருகி தான் போனாள்… இத்தனை காதலையும் அவன் மறைத்ததும் அவள் மறுத்ததும் அவள் மனதில் படமாக!

அதிலும் வைஷ்ணவியை பிரசவித்த சமயத்தில் பிருத்விக்கும் உடல்நிலை சரியில்லாமல் போய்விட ,ஒரே மனதாக பிறக்கும் குழந்தையின் தொப்புள் கொடி ரத்தத்தை சேகரித்து ஸ்டெம் செல் அறுவை சிகிச்சையை செய்து விட எண்ணி ஏற்பாடுகளை செய்துவிட்டாலும்… அவனுக்கு மனைவி மகன் என இருபுறமும் தவிப்பு!

அப்போதும் மனைவி பிரசவித்த போது அவளுடனே அறுவை சிகிச்சை அறையில் இருப்பேன் என பிடிவாதம் பிடித்து முதன் முதலில் கண்ணீரோடு மகளை கையில் ஏந்திய கணவனை கண்டு காதல் கண்மண் தெரியாமல் வழிந்தது!

“தேங்க்ஸ் டா குட்டிம்மா… ” ஆதிரைக்கு நன்றியுரைத்தாலும் அவனது கவனமெல்லாம் கையில் பூப்பந்தாக இருந்த குழந்தையின் மேலே இருக்க… குழந்தையின் சிவந்த மென்மையான பாதங்களில் இதழ் பதித்தான்…

“ம்ம்ம்… முதல்லையே என்னை கண் தெரியாது… மகன் மகன்னு உயிரை விடுவீங்க… இனிமே சுத்தம்… ” ஆற்றாமையோடு கூறுவதாக காட்டிக்கொண்டாலும் தன் கணவனை பெருமையாக பார்த்தாள் ஆதிரை!

“போட்டிக்கு வந்துடுவியே… ” என்று சிரித்தவன்… மகளை கையில் ஏந்தியவாறே ஆதிரையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு,

“நீதான்டி என்னோட முதல் குழந்தை… நீ கொடுத்த வரம் தான் என்னோட ரெண்டு குழந்தைங்களும்… நீயில்லாம நான் இல்லடா… ” களைப்பில் படுத்திருந்த மனைவியின் கண்களை பார்த்து உருகியவனை குறும்பாக பார்த்தாள் ஆதிரை… இவன் இது போலவெல்லாம் பேசுவது அரிதிலும் அரிதாயிற்றே… ! தான் ஏதாவது சென்டிமென்டலாக பேசினாலும் கிண்டலடித்து ஒரு வழியாக்கி விட்டுத்தானே மறுவேலை பார்ப்பான்…

“மாம்ஸ்… சரக்கடிச்சு இருக்கீங்களா?” அந்த நேரத்திலும் அவனை வாரியவளை விஷமமாக பார்த்தான்…

“உனக்கிருக்க கொழுப்பு ஊர்ல எவளுக்குமே இருக்காதுடி… வீட்டுக்கு வா… உனக்கு வெச்சுக்கறேன்… .” சிரித்தபடியே கூற..

“இந்த வெச்சுக்கற பிசினெசை விட மாட்டீங்களே… ” சிரித்தவளின் காதை திருகி,

“எனக்கு நோ ப்ராப்ளம்… எப்போ வெச்சுக்கலாம்?” என்று கண்ணடிக்க…

“கர்பியுல இருக்கும் போதே இந்த லொள்ளா?”

“தீண்டாமை ஒரு பாவ செயல்… தீண்டாமை ஒரு பெரும் குற்றம்… தீண்டாமை ஒரு மனித தன்மையற்ற செயல் ஆதி… ” என்று கூறியவன் வாய்விட்டு சிரிக்க…

“அடப்பாவி எதுக்கு எதை இழுக்கறீங்க?” கூறிக்கொண்டிருக்கும் போதே உள்ளே வந்த செவிலிப்பெண்… ஆதிரை அறியாமல் அவனிடம்

“சர்… பிருத்விக்கு தியேட்டர் ரெடி ஆகிடுச்சு… ” என்று கிசுகிசுக்க… கௌதம் உடல் விறைத்து அதுவரை மனைவிக்காக அவளது மனநிலையை இலகுவாக்க பேசிக்கொண்டிருந்தது மாறி… தீவிர முகபாவத்தோடு… குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்து விட்டு சென்றான்…

“வந்துடறேன் ஆதி… ” என்று போக முயல…

“மாமா… பிருத்வி குட்டியை கொஞ்சம் அனுப்பி வைங்க… அவன் தான் தங்கச்சி பாப்பா மேல உயிரை வெச்சுட்டு இருந்தான்… ” இயல்பாக கூறியவளை உற்று பார்த்தான்… உள்ளுக்குள் சிலபல நிலநடுக்கங்கள்!

ஆதிரையிடம் பிருத்வி உடல் நலமில்லாமல் இருந்த செய்தி மறைக்கப்பட்டிருக்க… வருண் அவனுடன் இருக்க… மருத்துவர்கள் பிறந்த குழந்தையிடமிருந்து ஸ்பெஸிமன்களை கலெக்ட் செய்திருந்தனர் பிறக்கும் போதே!

பிறக்கும் போதே உடன் பிறந்தவனின் உயிரை காப்பாற்ற போகும் தன் மகளை பார்க்கும் போது கண்களில் நீர் சூழ்ந்தது அவனுக்கு! ஆனால் இது உடையும் நேரமல்லவே!

“கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணு ஆதி… இப்போ அவனை அழைச்சுட்டு வந்தா பாப்பாவுக்கு இன்பெக்ஷன் ஆகிடும்… கொஞ்சம் செட்டில் ஆகட்டும்டா… ” என்றவன் அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் பிருத்வியை தேடி ஓடினான்!

அடுத்து கழிந்த நேரமெல்லாம் முழுதாக தவிப்பில் கரைய… ஐந்து மணி நேரத்திற்கு பிறகு தங்கையின் திசுக்களை ஏற்று கொண்டு வெற்றிகரமாக வெளியே வந்தான் பிருத்வி!

ஒவ்வொருவரின் கண்களிலும் ஆனந்த மழை!

தனக்கு தெரியாமல் இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை மறைத்தவனை என்ன செய்வது? ஆனால் அது தனக்காகவும் மகனுக்காகவும் அல்லவா!

அவனை கோபித்து கொள்ளவே அவளால் முடியவில்லையே!

காதல் பெருநெருப்பென இருக்கும் பட்சத்தில் இது போன்ற சிறு பொய்களும் காற்றாகி அந்த காதலெனும் பெரு நெருப்பை ஊதி மேலும் பெரிதாக்கி விடுகின்றது அல்லவா!

****

இப்போதும் அந்த நினைவில் காதல் வழிய கணவனை பார்வையால் கபளீகரம் செய்து கொண்டிருந்தவளை பார்த்து,

“ஓஓஓஹோஓஓஓ… .” அனைவருமாக ஓ போட…

வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தாள்… அவளது வெட்கம் அவனுக்குள் ஏதேதோ சந்தோஷங்களை விதைத்தது…

“மாமா… .பைக் ரைட் போகலாமா?” ரக்ஷா ஆரம்பித்து வைக்க..அத்தனை பொடிசுகளும் அதை மந்திரமாக பிடித்து கொண்டன…

அங்கு வந்தால் அவனுடைய டுகாட்டியில் ரைட் போகாமல் பிள்ளைகள் இருப்பதில்லை… ஆனால் இந்த பழக்கத்தை ஆரம்பித்து வைத்ததே ஆதிரை அல்லவா!

இருவருக்குமிடையே எல்லாம் சரியாகி தேனிலவு குன்னூரில் தான் என்று அவளோடு பயணித்தவனை… அவர்களது வீட்டில் தான் தங்க வேண்டுமென்று ஆயிரம் முறை வேண்டி அங்கேயே தங்க வைத்திருந்தார் சிவகாமி!

“ஏன் இவ்வளவு பிடிவாதமா இங்கயே வரீங்க?” புரியாமல் ஆதிரை கேட்க, அதற்கு சிரித்து விட்டு…

“விட்ட இடத்தில் தானே பிடிக்க முடியும் ஆதி… என்னுடைய காதலை தொலைத்த இடம் இது… அதை இங்கயே மீட்க நினைக்கிறேன்… ” இலகுவாக கூறிவிட்டு அவள் முகம் பார்த்தவனை கண்களில் நீர் கோர்க்க பார்த்தாள்…

“தொலைச்சது நீங்க மட்டுமா?”

அவளது கேள்விக்கு கௌதம் பதில் கூற முடியாமல் தவிக்க..

“நான் உங்களை தொலைத்துவிட்டு,எனது வாழ்க்கையை தொலைத்துவிட்டு அதன் அர்த்தம் புரியாமல், நான் வாழ்வதன் அர்த்தம் தெரியாமல் திக்கு தெரியாத காட்டில் அலைந்து கொண்டிருந்தேன்… உங்க காதலை உணர்ந்த போதுதான் என்னை நானே மீட்க முடிந்தது கௌதம்… ”

உணர்வுகளின் பிடியில் சிக்கிய, கண்களில் நீரோடு அவள் கூறிய வார்த்தைகள் கௌதமை ஏதோ செய்தது…

“சாரிடா கண்ணம்மா… நானும் உன்னிடம் வெளிப்படையாக பேசியிருக்க வேண்டும்… ”

ஒருவாறாக தன்னை மீட்டு கொண்டு,

“ப்ச்… விடுங்க மாமா… இனிமேல் காம்பன்செட் செய்து விடலாம்… ”

“காம்பன்சேஷன் தானே… .செய்து விடலாம்… ” என்று கண்ணடித்தவனை பார்த்து வெட்கத்தோடு சிரித்தாள்… ஆனால் வெளிப்படையாக காட்டி கொள்ளாமல்,

“சரி… அதென்ன… நான் இல்லாதப்ப தான் உங்களுக்கு கவிதை அருவி கொட்டுமா? இப்போவே எனக்கு ஒரு கவிதை சொல்லுங்க… ”

“எனக்கு தெரியாம திருட்டுத்தனமா படிச்சுட்டு இந்த லொள்ளு வேறயா?” அவளது காதை அவன் திருக…

“அதனால தான் இந்த திருட்டு சாமியாரோட திருட்டுத்தனம் எல்லாம் எனக்கு தெரிஞ்சுது… இல்லைன்னா எனக்கு தெரியுமா என்ன?” கல்லூரி கால ஆதிரை மீண்டிருக்க… அவளது குரலில் டன் டன்னாக கேலி வழிந்தது…

“உனக்கு என்ன தெரிய வேண்டும்டி? என் கிட்ட கேளு… நான் சொல்லித்தரேன்… ” கண்களில் விஷமத்தோடு அவன் கேட்க… அவள் அவனை பார்த்து வணங்கினாள்…

“நீங்க சொல்லி தரீங்களா? ஆளை விடுங்க… ஹாதிராம் போல இன்னொரு ராம் பற்றி டீச் பண்ண ஆரம்பிச்சா என் நிலைமை என்னாகறது?”

புன்னகையோடு கூறியவளை பார்த்து வாய்விட்டு சிரித்தான்… அவள்

“ஆனா நீங்க மென்ஷன் செய்த அந்த வரி என்னை உலுக்கிடுச்சு கௌதம்… ” மென்மையாக அவள் கூற… அவன் பதில் கூறாமல் அவளை பார்த்தான்…

“ஹாத்திராமை மறந்துவிட்டானே சப்தகிரிவாசன்… ” என்றவள் இடைவெளி விட்டு…

“மறக்கனும்ன்னு எவ்வளவுதான் ட்ரை செய்தாலும் கூட மறக்கவே முடியலையே… ” உணர்ந்து கூற… அவளை தோளோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டான்…

“வேண்டாம் ஆதி… போனது போனதாவே இருக்கட்டும்… ” உடைய காத்திருந்த குரலில் அவன் கூற… அவளுக்கு உள்ளுக்குள் சிலிர்த்தது… அந்த சூழ்நிலையை மாற்ற வேண்டி,

“சரி… கவிதை… கவிதை… .சொல்லுங்க… ” சினுங்கியவளை பார்த்து…

விரல் தொடும் தூரம் நீ

இமை படும் தூரம் நீ

காத்திருக்கின்றன… .

ஐம்புலன்களும்

உன் காதலுக்காக!

அவனது கைகளை தன் கன்னத்தோடு வைத்து கொண்டு குளிரோடு அவனது கவிதையையும் ரசித்தவள்,

“இன்னும் என்னன்ன சர்ப்ரைஸ் வெச்சு இருக்க கௌதம்?” காதலோடு அவள் கேட்க…

“ம்ம்ம் நிறைய… நீ தான் எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ண மாட்டேங்கிற… ” என்று கண்ணடித்தவனின் குறும்பை கண்டு முகம் சிவந்தாள் ஆதிரை!

“எக்ஸ்ப்ளோர் பண்ணலாமே மாம்ஸ்… ஆனா இன்னும் நீ எனக்கு ஒரு லெட்டர் கொடுக்கலை… கிப்ட் கொடுக்கலை… ஒரு ஐ லவ் யூ கூட சொல்லலை… .” என்று சிணுங்க…

“கிப்ட்டா… அதான் பிருத்வி இருக்கானே… ” என்று விஷமமாக சிரித்தவனின் தலையில் மட்டென்று ஒன்று வைத்தாள் ஆதிரை!

“டேய் பிராடு… .” என்று சிரித்தவளின் பார்வையில் விழுந்தது அவனது டுகாட்டி… அவளது பார்வையை தொடர்ந்தவனின் பார்வையில் கணிக்க முடியாதொரு உணர்வு!

ஒரு காலத்தில் அவனது இரண்டாம் உயிராக இருந்து அவனது மகிழ்ச்சி, கோபம் , ஆற்றாமை என அனைத்துக்கும் சாட்சியாக இருந்த அவனது டுகாட்டி! அந்த உணர்வுகள் அவனை போட்டி போட்டு கொண்டு ஆக்கிரமிக்க… மெளனமாக அவளை பார்த்தவனின் பார்வையில் இருந்தது என்ன?

அவளும் மௌனமாகவே அவனது பார்வையை எதிர்கொள்ள, அதே உணர்வோடு மெல்ல டுகாட்டியின் அருகில் சென்றான்… மனம் படபடவென அடித்து கொண்டது… எண்ணங்கள் கடந்த காலத்தின் கசப்புக்களை ரிவைண்ட் செய்தது ,தவிர்க்க முடியாமல்!

செல்பேசியில் சிதம்பரத்தை அழைத்து ஏதோ கூறிய ஆதிரை, அதை கௌதமிடம் தந்தாள்… .

மௌனமாகவே செல்பேசியை வாங்கி காதில் வைக்க…

“அப்பு… இப்போவாவது அந்த வண்டிய எடுத்துக்க ராஜா… ” என்று சிதம்பரத்தின் குரல் பிசிறடிக்க…

கௌதம் எதையும் பேசாமல் டுகாட்டியை உற்று பார்த்தான்… இருவருக்கும் இடையில் பேச்சுவார்த்தைகள் அனைத்தும் சுமுகமாக இருந்தாலும் இந்த விஷயத்தில் மகன் தன்னிடம் சமாதானமாக போவதில்லை என்பது திண்ணம் என்றே நம்பியிருந்தார் சிதம்பரம்!

“நீ எடுக்கலைன்னா இனிமே கூட அந்த வண்டி அங்கவே தான் இருக்கும்… வருணுக்கு நான் நல்ல அப்பாவா இருந்திருக்கேன்… ஆனா என் மூத்த பையன் கிட்ட நான் சறுக்கிட்டேன்… இனியாவது இந்த அப்பா திருந்திக்க ஒரு வாய்ப்பு கொடு கண்ணப்பா… ” உடைந்த அவரது குரல் அவனையும் உடைக்க…

“அப்பா… .என்னப்பா நீங்க… . மனசுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்துது… அவ்வளவுதானே தவிர… வேற ஒன்றுமில்லை ப்பா… ”

பேசிமுடித்து விட்டு ஆதிரையிடம் செல்பேசியை தந்தவனின் கண்களும் லேசாக கலங்கியிருக்க…

“மாமா… .” தோளில் கை வைத்தாள் ஆதிரை… சுதாரித்து கொண்டவன் அவளை பார்த்து…

“ஹேய் பொண்டாட்டி… என்ன ரெடியா?” விஷம சிரிப்போடு அவளை பார்த்து கேட்க…

“என்ன ரெடியா?” ஒரு மார்கமாக அவனை கேட்டாள் அவனது மனைவி!

“ஹஹா… ஜஸ்ட் டுக்காட்டில ஒரு ரைட் தான்… நீ வேறென்ன நினைச்ச?” கிண்டல் சிரிப்போடு அவன் அவளை வார… அவனது முதுகில் பலமாக வைத்தாள்…

“நீ ஒரு ஜூனியர் எஸ் ஜே சூர்யா மாமா… டபுள் மீனிங் ஓவரா இருக்கு… ” சிரித்து கொண்டே பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தவளை திரும்பி பார்த்தவன்…

“அபச்சாரம் அபச்சாரம்… எனக்கெல்லாம் டபுள் மீனிங் தெரியவே தெரியாது… ஒன்லி சிங்கிள்… தட் டூ வெரி வெரி பேட்… ” கண்ணடித்தவனின் கழுத்தை நெரித்தாள்…

“டேய்… வேண்டாம்… ” என்று அவனை அவள் வார… அவளை அவன் வார… சிரிப்பு பட்டாசாக தொடர்ந்த அந்த பயணத்தை போலவே தற்போது பிள்ளைகளையும் அமர்த்தி கொண்டு குன்னூர் சாலைகளில் பறந்து கொண்டிருந்தான்…

ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் என்று விடாமல் பறந்து கொண்டிருக்க… அதை பார்த்து கொண்டே இருந்த சௌமினி கௌதமிடமும் வருணிடமும்,

“ரியலி ஐ மிஸ் மை ஸ்கூல் டேஸ் … எவ்வளவு சந்தோஷமான நாட்கள்… இல்லையா?” உணர்வுபூவமாக உணர்ந்து கூற,

“எஸ்… அப்போ இருந்த ஈகோ க்லாஷஸ்,வெட்டி பந்தா, சண்டை , சமாதானம்ன்னு எல்லாத்தையும் நினைச்சு பார்த்தா இப்போ சிரிப்பு வருது செமி… பட் அந்த என்ஜாய்மென்ட் தனி தான்… ” மனைவியாக இல்லாமல் தோழியாக பார்த்து அவன் கூற… மூவருமே அந்த நாட்களை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்து இருந்தனர்… .

“ஆமா வருண்… பைக் ரைட்ஸ் ,சாக்கர் மேட்ச் ,கெமிஸ்ட்ரி லேப் இதையெல்லாம் இப்போ நினைச்சா கூட சில்லுன்னு இருக்கில்லையா?” கௌதம் கைகளை கட்டி கொண்டு கேட்க…

ஆதிரை வள்ளியம்மையோடு குழந்தைகளிடம் போராடி கொண்டிருந்தாள்… வைஷ்ணவி அவளை தலையால் தண்ணீரை குடிக்க வைத்து கொண்டிருந்தாள்…

“ஆமா கௌதம்… யூ ஆர் கரெக்ட்… . அட்வென்ச்சர் இல்லாத லைப் ஸ்பைஸ் இல்லாத சாப்பாடுன்னு தானே சொல்வ… ” என்று வருண் சிரிக்க… அதை பார்த்த கௌதமின் முகத்திலும் சிரிப்பு படர்ந்தது…

“ஹஹஹா… யூ ஆர் ரைட் டா… ”

“ஓகே… நாம மூன்று பேரும் இப்போ அந்த அட்வெஞ்சரை செய்யலாமா?” வருண் கௌதமையும் சௌமினியையும் பார்த்து கேட்க… இருவரும் ஆர்வமாக என்னவென்பதை போல பார்க்க…

“உன்னோட டுக்காட்டில மூன்று பேரும் ரைட் போறோம்… .” ரகசிய குரலில் அவன் கூற… மற்ற இருவரது முகமும் தவுசன்ட் வாட்ஸ் விளக்கானது…

“வாவ் சூப்பர்… .” கௌதம் கை தட்டி…

“க்லென் மார்கன் எஸ்டேட்ஸ் வரைக்கும்… .” என்று முடிக்க…

“ஹேய்… சூப்பர்… ஆனா மூன்று பேர் எப்படி வரு?” புன்னகையிலும் வருத்தத்தோடு சௌமினி கேட்க…

“அது தான் சௌம்ஸ் டார்லிங் அட்வெஞ்சர்… ” கௌதம் சிரிக்க…

ஆதிரைக்கும் வள்ளியம்மைக்கும் குழந்தைகளுக்கும் கை காட்டியவன் க்லென் மார்கன் எஸ்டேட்டை நோக்கி டுகாட்டியில் பறக்க ஆரம்பித்து இருந்தான்… வருண் சௌமினியோடு!

வாழ்தல் ஒரு வரம்!

வாழ்க்கை அழகானது!

இனிப்பான இந்த சாக்லேட் பக்கங்கள் எப்போதும் தொடரும்!

சுபம்

cp42

அத்தியாயம் 42

நீ

உடைத்திட விரைந்தோடும்

நீர் குமிழ்களாய்

காலமும் காதலும்!

-டைரியிலிருந்து

எவ்வளவு நேரம் அதே இடத்தில் அமர்ந்து இருந்தாளோ அவளே அதை அறியவில்லை… முதலில் கலக்கம்..அதன் பின் வருத்தம்… அதன் பின் ஆதங்கம்… அதன் பின் அழுகை… என மாறி மாறி அவளது உணர்வுகளை கண்ணாடியாக காட்டியது அவள் முகம்…

அவளது உணர்வுகளை புரட்டி போட ஒரே வாக்கியத்தால் முடியுமென்று அப்போதுதான் உணர்ந்தாள்! என்ன நினைத்து அவ்வாக்கியத்தை அவன் எழுதியிருக்க கூடும்? அவன் தன்னை அவ்வாறு நினைக்க என்ன முகாந்திரம் இருக்கிறது என்பதில் அவளுக்கு அப்போது சந்தேகம் இருக்கவில்லை…

அவன் இப்படியாக நினைத்து விட்டானே என்று மருகியும் போகவில்லை…

ஆனாலும் ஏதோ ஒரு உணர்வு!

அவளது மனதை பிழிந்து கசக்கியது!

ஏன் என்று புரியவில்லை!

உள்ளிருந்த அவளது காதல் இப்போது விஸ்வரூபமெடுத்து விட்டதா?

மறந்து மரத்து மறுத்து விட்ட உணர்வுகள் இப்போது மீண்டும் உயிர்பெற்று வந்து அவளை சீண்டி பார்க்கிறதா?

ஆனால் அப்போது அவள் ஐயம் திரிபற உணர்ந்தது என்னவென்றால் அதீத வெறுப்பு மட்டுமல்ல அதீத காதலில் ஏற்படும் ஏமாற்றமும் உயிரை கொன்று விடுமென்பதை…

தான் உணர்ந்த ,அனுபவித்த வேதனைகளுக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல தன்னுடையவனின் வேதனையும் என்பதை முழுமையாக உணர்ந்தவளுக்கு மனதில் தோன்றிய சந்தோஷத்தையும் தாண்டிய வலி!

அந்த வலி வேதனைகளுக்கு யார் பொறுப்பு?

இழந்து விட்ட நாட்களை யார் ஈடு கட்டுவது?

வேண்டாம்! இனியும் நீயா நானா என்ற வாக்குவாதம் தேவையா என்று தீவிரமாக யோசித்தாள்… அவன் நடந்து கொண்ட முறைகளை ஒப்புமைப்படுத்தி பார்க்கும் போது அவனது மனமும் தெளிவாக புரிந்தது அவளுக்கு! ஆனால் அதை அவளாக உணர்வதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் தேவையாக இருந்திருக்கிறது…

மனம் வலித்தது!

“உனக்கு நம்பிக்கை வைப்பதற்கும் அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை… அந்த நம்பிக்கையை உடைத்து கொள்ளவும் அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை… ” அவனது குரல் காதருகில் ஒலித்தது!

கண்ணில் வழிந்த கண்ணீர் நெஞ்சை நனைத்தது!

“சாரி கௌதம்… நீ சொன்ன மாதிரி நான் உன் மீது நம்பிக்கையை வைத்திருக்க வேண்டுமோ? என்ன காரணம் என்று உன்னிடம் அமர்ந்து பேசியிருக்க வேண்டுமோ? உன்னுடைய காரியங்களுக்கு காரணங்கள் இருக்கிறதா என்று யோசித்திருக்க வேண்டுமோ?… உன்னுடைய விளக்கங்களை கேட்காமலே உன்னை குற்றவாளியாக்கி இத்தனை வருடங்களை வீணாக்கி இருக்கிறேன்… என்னை மன்னிப்பாயா?”

அவளையும் அறியாமல் தன்னையும் மீறி புலம்பினாள்… ஆனால் கேட்பதற்கு தான் அவளது கணவன் அங்கு இல்லையே!

கடலினில் மீனாக இருந்தவள் நான்

உனக்கென கரை தாண்டி வந்தவள் தான்

துடித்திருந்தேன் கரையினிலே

திரும்பிவிட்டேன் என் கடலிடமே!

ஒரு நாள் சிரித்தேன் மறுநாள் வெறுத்தேன்

உன்னை தான் கொல்லாமல் கொன்று புதைத்தேனே

மன்னிப்பாயா? மன்னிப்பாயா? மன்னிப்பாயா?

அவளது கண்ணீருக்கு காரணமான அவளது காதலனோ அவனது பிரியத்துக்குரிய மோஜிட்டோ காக்டெய்லையும் கூட அருந்துவதற்கு பிரியமில்லாமல் அதில் மிதந்து கொண்டிருந்த புதினா இலைகளை வெறித்து பார்த்து கொண்டிருந்தான்…

இதே மற்ற நேரமாக இருந்திருந்தால் மூன்று ஷாட்களாவது உள்ளே சென்றிருக்கக்கூடிய சாத்தியம் இருந்திருப்பதால் அந்த மிக்ஸாலஜிஸ்ட் அவனை விசித்திரமாக பார்த்தான்!

தன்னை மறக்குமளவு குடிப்பதற்காகத்தான் அவன் அங்கு வந்ததே!

ஆனால் எங்கு நோக்கினும் அவள் முகம் மட்டுமே!

காற்றில் கலந்திருந்த அவளது சுவாசம்… அவனை தீண்டிய அவளது வாசம்… அவனது வெப்பத்தை அதிகப்படுத்த… கொட்டி கொண்டிருந்த மழை பழைய நினைவுகளை கீறிவிட்டு தாபத்தை தூண்டி விட… தப்பித்து வந்ததே அவனுக்கு பெரும் பாரத்தை சுமப்பது போலிருந்தது!

சாட்டையாக சுழற்றி கொண்டிருந்த நினைவுகள் அவனது தலையை வலிக்க செய்து கொண்டிருந்தன…

தான் செய்த தவறுக்கு மன்னிப்பே இல்லையா?

தவறுதான்… மிகப்பெரிய தவறுதான்… !

காதலை பணயமாக வைத்து சூதாடியது தவறுதான்!

அதிலும் உயிருக்கு உயிராக நேசித்தவளை தன்னெஞ்சறிய பொய்யுரைத்து சூதாடியது மன்னிக்கவே முடியாத தவறுதான்… !

ஆனாலும் அதன் காரணம் என்னெவென்று அவள் ஆராய்ந்து பார்த்திருக்க வேண்டாமா?

மனம் ஆதங்கமாக கேள்வி எழுப்ப… அவனது மனசாட்சி நிமிர்ந்து அமர்ந்தது…

அடேய் முட்டாளே! அவளது பதினெட்டு வயதில் என்ன முதிர்ச்சி இருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறாய்? அந்த வயதில் அவளை உன்னுடையவளாகவும் ஆக்கி கொண்டிருக்கிறாய்… அந்த நிலையில், முதிர்ச்சியற்ற மனநிலையில் நம்பிக்கை தளர்ந்து போன அப்பாவியின் பார்வையில் பார் என்று மனசாட்சி இடித்துரைத்தது!

அந்த மழை நாளில் நானாக நெருங்க நினைக்கவில்லை என்று ஆயிரம் முறை கூறிக்கொண்டிருக்கிறாயே… ஆனால் விலக நினைத்தாயா?

மனசாட்சியின் கேள்விக்கு விடையளிக்க முடியாமல் புதினாவை வைத்து கலக்கி கொண்டிருந்தான்…

விலக நினைக்கவே இல்லையே! ஒரு நொடியும் விட்டு விலகாமல் உயிரோடு உயிராக உறைந்து விட துடித்ததை மனசாட்சியிடம் மறைக்க முடியவில்லையே!

“சர்… டூ யூ நீட் சம் மோர் சோடா?”

“நோ தேங்க்ஸ்… ” மோஜிட்டோவை அங்கேயே வைத்து விட்டு எழுந்தவன் பில்லை செட்டில் செய்துவிட்டு வெளியே நடந்தான்…

உடலெங்கும் லேசான நடுக்கம் பரவிகொண்டிருந்தது…

மனம் முழுக்க குழப்பமும் சோகமும்!

“சர்… ” அவசரமாக அவனை நோக்கி ஓடி வந்தான் அந்த பார் அட்டண்டர்… எப்போதும் கோணலாக சிரித்து கொண்டு பிதற்றுபவன் தான்… அப்போதும் அவனது வழக்கமான பிதற்றலை எடுத்து விட்டான்…

“சர்… ஒரு அருமையான பீஸ் வந்திருக்கு… எக்ஸ்போர்ட் குவாலிட்டி… கேரளா மேட்… இந்த தடவையாவது ட்ரை பண்ணி பாருங்க சர்… ” நாலாக மடங்கி கொண்டு கௌதமிடம் அவன் கூற… அதை கேட்டவனுக்கோ அவனிருந்த மனநிலையில் சற்றும் புரியவில்லை… புரிந்தபோது அவனை கொல்லும் வெறி வந்தது… அந்த எரிச்சலை குரலில் காட்டியவன்,

“இன்னொரு தடவை என் கண் முன்னாடி வந்த அடிச்சே கொன்று விடுவேன்… ராஸ்கல்… கெட் ஆப் ப்ரம் திஸ் பிளேஸ்… ” அவனது ரவுத்திரத்தை கண்ட அந்த மனிதன் அவசரமாக நகர்ந்தான்… இருண்ட முகத்தோடு!

வானம் ஒருவாறாககொட்டி தீர்த்து முடித்திருந்தது… குளிர்ந்த காற்று உடலை தழுவி செல்ல… உள்ளிருந்த நடுக்கம் அதிகமானது!

யாருமற்ற அந்த சாலையில் நடந்தவன் மீது சிறு தூறல் விழ… நிமிர்ந்து வானை பார்த்தான்… நட்சத்திரங்களோ நிலவோ ஏதுமின்றி நிர்மலமாக இருந்தது…

எப்போது வேண்டுமானாலும் மீண்டும் மழை வலுக்கும் சாத்தியம் தெரிய… அந்த சிறு தூரலை ரசித்தபடியே அவனது காரை நோக்கி போனான்…

அமர்ந்து காரை ஸ்டார்ட் செய்தவனுக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள்…

‘உனது தந்தை தாய் என அனைத்து சொந்த பந்தங்களையும் மறந்து விடு கௌதம்… உன்னுடைய உலகம் என்பது நீயும் உனது மனைவியும் தானே?’

அவன் முன் அமர்ந்த மனசாட்சி கேள்விக்கணையை தொடுக்க… அவனையும் அறியாமல் தலையாட்டினான்…

‘இருவரில் முதலில் யார் தவறு செய்தது? நீதானே?’ என்று கேட்ட கேள்விக்கு அவனாலேயே பதில் கூற முடியவில்லை…

‘உன் தாய்க்காக காதலை தொலைத்தவன் நீதானே?’

‘கௌரவர் சபையில் திரௌபதியை வைத்து சூதாட தருமனுக்கே அருகதை இல்லாத போது ஆதிரையின் தூய்மையான அன்பை வைத்து சூதாட உனக்கு எப்படி மனம் வந்தது கௌதம்?’

‘மன்னித்து விடு என்ற வார்த்தை என்ன அவ்வளவு பெரியதா என்ன? அப்படி கேட்டுவிட்டால் எந்த விதத்தில் நீ குறைந்து விடுவாய்? நீயே விட்டு கொடுக்காத போது உன்னைவிட ஏழு வயது சிறியவள் ஆதிரை… அவள் எப்படி விட்டு கொடுத்து விடுவாள்? அதிலும் மனைவியிடம் மன்னிப்பை கேட்பது அவ்வளவு தவறா?’

மனசாட்சி சரமாரியாக கேள்வியை கேட்க… அழுத்தம் தாங்க முடியாமல் ஸ்டியரிங் வீலின் மீது சாய்ந்து கொண்டான் கௌதம்!

குற்ற உணர்வு வாட்டியது!

பட்டாம்பூச்சியாக திரிந்து கொண்டிருந்தவளை இரக்கமில்லாமல் கொட்டி கொட்டும் குளவியாக மாற்றியது தானே அல்லவா!

அழகான அந்த நாட்களை மீட்கும் வழி அறியாமல் தலையை பிடித்து கொண்டான்… மகனுக்காக என்ற சாக்கிட்டு அவளை இப்போது தன்னிடம் பிடித்து வைத்திருந்தாலும் உள்ளுக்குள் அவனுடைய அடிமனதின் தேவை அவனுடைய காதலி ஆயிற்றே!

தன்னுடைய ஊனாகி உயிராகி உயிருள் உறைந்து உருகி உருகி தன்னை காதலித்து தான் தொட்டால் மெழுகாய் கரைந்த அந்த ஆதிரை மீண்டும் தனக்கு கிடைப்பாளா?

“வயிற்றுக்கும் தொண்டைக்கும் உருவமில்லா ஒரு உருண்டையும் உருளுதடி… ” உன்னிக்கிருஷ்ணன் என்னவளே அடி என்னவளே என்று எப்எம்மில் உருகி கொண்டிருந்தார்…

“இது சொர்க்கமா நரகமா சொல்லடி உள்ளபடி… நான் வாழ்வதும் பிறை கொண்டு போவதும் உன் வார்த்தையில் உள்ளதடி… ”

ஏனோ அந்த பாடல் அவனது மனநிலையை பிரதிபலிப்பதாகவே தோன்றியது… அழுத்தமான மனநிலை சற்று மாற தன்னை மறந்து அந்த பாடல் வரிகளில் ஆழ்ந்தான்…

அவனது கண் முன் ஆதிரை தான் நடனமாடினாள்…

“என் மனம் உனக்கொரு விளையாட்டு பொம்மையா… எனக்கென உணர்ச்சிகள் தனியாக இல்லையா?”

முற்பகல் அவள் சதிராட, பிற்பகல் விதி சதியாட, இன்று வாழ்க்கை அந்தரத்தில் ஊசலாடி கொண்டிருந்ததை வேதனையுடன் நினைத்து பார்த்தான்…

இந்த வேதனைக்கு என்ன காரணம்?

இருவரும் மனம் விட்டு பேசினால் ஒருவேளை மாற்றம் இருக்குமென்று தோன்றியது… ஆனால் அப்படி பேசாமல் இப்படி ஓடி வந்துவிடுவதால் ஒன்றுமாகபோவதில்லை என்று மனசாட்சி சாடியது…

நீளமான மூச்சை அழுத்த இழுத்து வெளியே விட்டான்… மீண்டும் மழை தூர ஆரம்பித்து இருந்ததை காற்றில் கலந்து வியாபித்து இருந்த அந்த வாசம் உணர்த்த… வீட்டை நோக்கி காரை செலுத்தினான்… ஆதிரையின் முகத்தை உடனே கண்டே ஆக வேண்டும் போல தோன்றியது!

மணி இரண்டை கடந்திருக்க… சப்தமிடாமல் படியேறியவனின் மனதில் படபட பட்டாசு!

******

திடுமென நிகழும் விழிப்பில்

விடுபட்ட கனவை கோர்க்க பார்க்கிறேன்

கை சேரவே இல்லை அவளை போலவே!

வாய்விட்டு படிக்கும் போதே அவளது குரல் உடைய அந்த டைரியால் முகத்தை மூடி கொண்டு அழுகையில் கரைந்தாள் ஆதிரை… மகன் படுக்கையில் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்க சிறு கேவலும் அவனை எழுப்பி விட்டு விடுமோ என்ற பயத்தில் இரண்டு கைகளாலும் வாயை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள்!

கண்களில் நீர் வழிந்து கொண்டே இருக்க… டைரியின் பக்கங்கள் மங்கலாக தெரிந்தது அவளது கண்ணீரால்!

கதவை திறக்கும் சப்தம் கேட்க… கண்ணீரை துடைத்து கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்!

கௌதம் நின்று கொண்டிருந்தான்… கைகளை கட்டி கொண்டு… அவளையே பார்த்தவாறு… அவளது கையில் இருந்த அவனது டைரியையும் பார்த்தவாறு!

படித்து விட்டாள் என்பது அவனுக்கு புரிந்தது…

அவனது கண்களில் சங்கடமான அதிர்ச்சி… அவன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்… மறைத்து வைக்க எண்ணிய பக்கங்கள் வெட்டவெளிச்சமானதில் வந்த சங்கடம்…

லேசாக செறுமி கொண்டவன்,

“இன்னும் தூங்கலையா?” எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று புரியாமல் கேட்டவனை உற்று நோக்கினாள் ஆதிரை!

“நான் நிம்மதியா தூங்கி அஞ்சு வருஷமாகுது… ” அதை சொல்லும் போதே அவளது உதடுகள் நடுங்கியது… !

அவளை வெறித்து பார்த்தான் கௌதம்… அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாள்… ! மெளனமாக அவளை பார்த்தவன்,

“என்னுடைய தூக்கமும் பறிபோய் அஞ்சு வருஷமாகுது ஆதி… ” கரகரத்த குரலில் கூறியவனை சட்டென நிமிர்ந்து பார்த்தாள்…

“அது எதுக்காக பறிபோக வேண்டும்? உங்களுக்கு தான் இருக்கவே இருக்கு சரக்கு… நீங்க தான் மொடா குடிகாரனாச்சே… அடிச்சுட்டு கவுந்துட்டா தூக்கம் வந்துடுமாமே… ”

அவளது குரலில் இருந்த நக்கலும் அவனது குடிப்பழக்கத்தின் மீதான கோபமும் பழைய ஆதிரையை நினைவுப்படுத்த… தன்னையும் மீறி எழுந்த சிரிப்பை அவனால் கட்டுபடுத்த முடியவில்லை… அதுவரை இருந்த மனநிலை மாறி வாய்விட்டு சிரித்தவனை உறுத்து விழித்தாள்…

“நான் என்ன ஜோக்கா சொன்னேன்? ” கடுகடுத்த குரலில் கூறியவள்… தனக்குள்ளாக “குடிகாரன்… ” முறைத்து கொண்டே திட்டினாள்!

“ஹே… என்ன? என்னை என்ன டாஸ்மாக்ல சரக்கு வாங்கி அடிக்கற ஆள்ன்னா நினைச்ச? கௌதம்… தி கிரேட் கௌதம்… ” சட்டை காலரை தூக்கி விட்டு கொண்டவனை பார்த்து…

“இந்த திமிருக்கு ஒன்றும் குறைச்சலில்லை… ” என்று உதட்டை சுளித்தவள், “டாஸ்மாக்ல வாங்கி அடிச்சாலும் உங்களை மாதிரி பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் பார்ல டக்கீலாவ குடிச்சாலும் உள்ள போறது ஆல்கஹால் தான்… ”

அவள் உதட்டை சுளித்து கொண்டு கூறியதை ரசித்து பார்த்தவனால் சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை… மனம் வெகு வருடங்களுக்கு பிறகு இலகுவாக இருந்தது…

“ஹேய் என்னடி பேரெல்லாம் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்க?” குறும்பாக ஆரம்பித்தவன்… குரலை தழைத்து கொண்டு.. “ஒரு வேளை லண்டன்ல மொடா குடிகாரியா இருந்தியோ?” என்று கண்ணடிக்க… அவளது முகம் சிவந்தது! அதை மறைக்க முயன்று வரவழைத்த கோபத்தோடு…

“ம்ம்ம்… ஆமா… வாங்க… நடுவீட்ல உட்கார்ந்து சேர்ந்து சரக்கடிக்கலாம்… ” கடுப்பாக கூற…

“வாவ்… நிஜமாவா சொல்ற? சூப்பர்… ” என்று சிரித்தவனை நிஜமாகவே முறைத்தாள்…

“ச்சே… நீங்கள்லாம் ஒரு… ” எரிச்சலாக கூற…. அவனது சிரிப்பு மேலும் பெரிதானது!

“ம்ம்ம்… பினிஷ் பண்ணு… ” புன்னகை முகமாகவே கூறியவனை சற்று ஆச்சரியமாகவே பார்த்தாள்… வெகு வருடங்கள் கழித்து இலகுவான மனநிலையில் இருவரும் சிரித்து பேச கூடும் என்று சத்தியம் செய்தாலும் நேற்று வரை அது சாத்தியம் இல்லாத ஒன்றாகவே இருந்தது… ஆனால் இப்போதைய மனநிலை அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது!

அவனுடைய மனம் புரிந்தாலும் அவளுடைய சில தடைகள் அகன்றாக வேண்டும் அவளுக்கு…

“நான் என்ன பினிஷ் பண்றது? எல்லாவற்றையும் நீங்க தான் பினிஷ் பண்ணிட்டீங்க!” மனத்தாங்கலுடன் அவள் கூற… அவனது முகம் இன்னதென்று கூற முடியாத உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியது… இத்தனை நாட்கள் பிரிவை தாங்க முடியாத வேதனை, அவள் தன்னை உணர முடியாத சோகம் , தன்னிலை குறித்தான கோபம் என ஒவ்வொரு உணர்வாக அவனை தாக்க… மூச்சை இழுத்து பிடித்து தன்னை சமநிலை படுத்தி கொண்டான்…

எப்படி இருந்தாலும் அவளிடம் தன்னை இனியாவது சரியாக வெளிப்படுத்தி கொள்ள வேண்டுமே!

“ஆதி… ” மென்மையாக அழைத்தவனை கண்களை விரித்து பார்த்தாள்… ஆச்சரியத்தால்! இத்தனை நாட்கள் எங்கே ஒளித்து வைத்திருந்தான் இந்த மென்மையை?

“வெறும் மன்னிப்பு என்ற வார்த்தை மட்டும் போதாது… … ஆதி… … ”

உறங்கி கொண்டிருந்த மகனை கண்களால் நிரப்பி கொண்டவன்…

“… நம்ம காதலை வைத்து நான் விளையாடி இருக்கவே கூடாது… அதுதான் நான் செய்த ஒரே தவறு… ”

அவள் மெளனமாக அவனை பார்த்தவாறு அமர்ந்திருக்க… அவன் எந்த தடையுமில்லாமல் தன் மனதை திறக்க ஆரம்பித்து இருந்தான்…

“அதிலும் உன் அம்மாவுக்கு புரியவைக்க வேண்டும் என்று நான் பேசிய சில வார்த்தைகள் எனக்கே மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது ஆதி… அவர்கள் என் அம்மாவை அவமானப்படுத்தினார்கள் என்பதற்காக நான் செய்தது சரியாகிவிடாது… ” வார்த்தைகளில் இருந்த வலி அவன் முகத்திலும் இருக்க… சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஆதிரை எழுந்து தயங்கியவாறு அவனருகே வந்தாள்…

“பேசியது என்று பார்த்தால் நானும் ஒன்றும் குறைவாக பேசிவிடவில்லை கௌதம்… அப்போது எனது முதிர்ச்சியும் மிகவும் குறைவு… ” தயக்கத்தோடு அவள் கூறிய வார்த்தைகள் அவனது காதில் தேனாக பாய்ந்தது…

“இல்லடா… நீ சின்ன பெண்ணென்று நானாவது சில விஷயங்களில் விட்டு கொடுத்திருக்க வேண்டும்… அப்போதே விஷயத்தை சரி செய்திருந்தால் எவ்வளவோ நான் இழந்திருக்க வேண்டியிருக்காது… என் மகனது பிறப்பை நான் அறியாததை விட எனக்கான தண்டனை வேறு இருக்க முடியாது ஆதி!”

கண்கள் கலங்கி அவன் கூறியதை கேட்கும் போது உண்மையில் ஆதிரை மனம் சந்தோஷப்பட்டிருக்க வேண்டும்… ஆனால் அவளது மனதோ விம்மியது!

“கடவுளே! அது உங்களுக்கு மட்டுமா தண்டனை? அப்போது அருகில் நீங்கள் இருக்கவில்லையே என்பதை நினைத்து நான் எவ்வளவு ஏங்கியிருக்கிறேன் தெரியுமா? உங்களுக்காக ஏங்குகிறேன் என்பதை நினைத்து என்னை நானே வெறுத்து தான் பிருத்வி வயிற்றில் இருந்த போது ஹாஸ்பிடலில் கூட நான் பார்க்கவில்லை… நீங்க வேண்டாம் என்று பேசி விட்டேனே தவிர என்னால்… … என்னால்… … ஒரு நொடி கூட உங்களை மறக்க முடியவில்லை கௌதம்… … ” கால்களை மடக்கி அமர்ந்தவள் முகத்தை கைகளால் மூடி கொண்டு அழ ஆரம்பிக்க… பதறிய கௌதம் அவனும் மடங்கி அமர்ந்து அவளது கைகளை பிடித்து கொண்டான்…

“ஹேய் போதும்டா… அழாதே!… உன்னை மட்டும் என்னால் மறக்க முடிந்ததா என்ன? நீ இல்லாத இந்த வாழ்க்கை என்பது எனக்கு நரகம்… உன்னை மறக்க வேண்டும் என்ற நினைப்பே எனக்கு இறந்து விடுவதை போலிருந்தது என்பதை புரிந்து கொள் ஆதி… ” அழுது கொண்டிருந்த அவளது கைகள் இரண்டையும் பிடித்து கொண்டு அவனும் கண்கள் கலங்கி கொண்டு கூற…

நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் கண்களில் மழை!

அவனது கையை பிடித்து கொண்டு கதறி தீர்த்தாள்… அவள் அழுவதை பார்த்தவனாலும் தன்னை கட்டுபடுத்தி கொள்ள முடியவில்லை… கண்கள் கலங்கியது…

“சாரி கௌதம்… ” இடைவிடாமல் ஜெபம் போல ஜெபித்து கொண்டிருந்தவளை எப்படி நிறுத்துவது என்று அவனுக்கு புரியவில்லை…

“ஹேய் வேண்டாம்மா… இந்த அழுகையெல்லாம் இனி வேண்டாம் கண்ணம்மா… ப்ளீஸ்… ” பிள்ளை எழுந்து கொள்வானோ என்று தணிந்த குரலிலேயே அவன் கூறி கொண்டிருக்க… அவளது அழுகை மேலும் அதிகமானது!

“ஆதி… ”

“ஆதி… பிள்ளை முழிச்சுக்க போறான்டா… ” அப்போதாவது அவளது அழுகை குறையுமென்று அவன் பார்க்க… அவளோ அதையும் பற்றி கவலைப்படாமல் அழுது கொண்டிருக்க… ஒரு கணம் தயங்கியவன் அவளது கைகளை விலக்கி முகத்தை மென்மையாக பற்றினான்…

கண்ணீர் வழிந்த அந்த கண்களோடு தன் கண்ணை கலந்தவன் அவளது உதடுகளை தனதாக்கி கொண்டான்…

முதலில் மென்மையாக, பிறகு நெருக்கமாக அதன் பின் வன்மையாக என்று தொடர்ந்தது அந்த இதழணைப்பு!

ஐந்து வருட பிரிவையும் ஒரு நிமிடத்தில் கடந்து விட எண்ணிய வேகம் அவனிடம்! அவனுடைய வேகத்தை தடுக்கவியலாமல் அவனுள் மூழ்கினாள் அவள்!

அவளை சமாதானப்படுத்தவென முத்த யுத்தத்தை ஆரம்பித்தவனால் அதை சற்றும் நிறுத்த இயலாமல் முயலாமல் மேலும் மேலும் முன்னேறி கொண்டிருந்தான்…

காற்றாற்று வெள்ளத்தை சமாளிக்க முடியாமல் மூச்சுக்கு போராடியவளை அள்ளியெடுத்து அருகிலிருந்த சோபாவில் அமர வைத்த கௌதம்,ஒருவாறாக அவன் தன்னை மீட்டு கொண்டிருக்க… அவளோ மீள முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்… இருவருக்குள்ளும் உணர்வுகள் கொந்தளித்து கொண்டு தானிருந்தது… ஆனாலும் சில விஷயங்களை தெளிவுப்படுதாமல் மீண்டும் அவளை சுழலில் சிக்க வைக்க அவன் விருப்பப்படவில்லை…

அவளருகே மிகவும் நெருக்கமாக அமர்ந்து கொண்டு அவளது கையை தனக்குள் எடுத்து கொண்டவன், கண்ணிமைக்காமல் அவளை பார்த்து கொண்டிருக்க , தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்த அவளோ அவனது பார்வையை உணர்ந்தாலும் நிமிர்ந்து அவனது முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை!

“ஸ்வீட் கிஸ் தான் கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்… இப்போதான் சால்டி கிஸ் டேஸ்ட் பண்றேன்டி… ” குறும்பு கண்ணனாக அவன் கள்ள சிரிப்போடு அவன் கூற… வெட்கசிரிப்போடு நிமிர்ந்தவள் அவனை பார்த்து,

“உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினைக்க வேண்டும் இல்லையா?” கிண்டலாக கூற… அவன் சிரித்து கொண்டே…

“அடிப்பாவி… அதை இது வரைக்கும் நான் சாப்பாட்டில் மட்டும் தான் என்று நினைத்திருந்தேன்… ” அவனும் கேலி பேச…

“அந்த அளவு அப்பாவி நீங்கன்னு நான் நம்ப வேண்டும் இல்லையா?” அவளது இதழில் விரிந்திருந்த கள்ளத்தனம் கண்டிப்பாக அதை அவள் நம்பவே முடியாது என்பதை கூற… அதை கண்டுகொள்ளாத கௌதமின் முகத்தில் முறுவல்!

“பின்ன… நாங்கள்லாம் அப்படி அப்பாவியாவே வளர்ந்துட்டோம் ஆதி செல்லம்… ”

“ஆஹா… இதை பிறந்த குழந்தை கூட நம்பாது… ” சிரிப்போடு கூற…

“எதை?”

“நீங்க அப்பாவின்னா தான்… ”

“உலகம் உண்மைய எப்போ நம்புது ஆதி?” போலியாக அலுத்து கொண்டவனை பார்த்து சிரித்தவள்…

“ஆமா… இந்த உலகத்திலேயே இருக்கிற ஒரே நல்லவன் நீங்க மட்டும் தான்… சரியா?”

“பின்ன… யூ கேட்ச் மை பாயின்ட்… ” என்று கண்ணை சிமிட்ட… அவனை வலுகட்டாயமாக தள்ளிவிட்டவள்,

“ஆமா… ரொம்ப நல்லவன்ன்ன்ன்ன்… ” என்று நீட்டி முழக்கி விட்டு, “குடிச்சுட்டு வந்து தான் இவ்வளவு நல்லவங்களாகிட்டீங்களா?” கடுப்பாக அவள் கேட்க…

“அது இப்போதான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறதா செல்லகுட்டி?” அவளை மீண்டும் தன் கைவளைவில் வைத்து கொள்ள அவளை இழுக்க முயல , அதற்கு இடம் கொடுக்காமல் அவனிடமிருந்து தப்பி அவள் எழுந்து கொண்டு,

“மரியாதையா சொல்லுங்க… குடிச்சுதானே இருக்கீங்க?”

“ஏன்டி இவ்வளவு நம்பிக்கை என் மேல?”

“பின்ன… நீங்கள்லாம் சுயநினைவோட இப்படி பேசற ஆளா? எப்போ பார்த்தாலும் இஞ்சி தின்ன குரங்கு மாதிரி ஒரு மூஞ்சி… அதுவும் சரக்கு உள்ள போனாத்தான் உண்மைய சொல்லுவாங்கன்னு கேள்விப்பட்டு இருக்கேனே… ” வெகு புத்திசாலியாக பதில் கூறியவளை பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தான் கௌதம்.

“ச்சே… என் பொண்டாட்டிக்கு எம்புட்டு அறிவுடா… ” நக்கலாக கூறியவன்… “ம்ம்ம்ம்… இஞ்சி தின்ன குரங்கு… இதற்கு அப்புறமா வசூல் செய்துக்கறேன்… ஆனாலும் உனக்கு இவ்வளவு அறிவு ஆகாதுடி… நீ ஒரு அறிவு வாளி… ” என்று அவனது கேலி பேச்சை தொடர,

“என்ன லொள்ளா… ” முறைத்தவளின் கை பிடித்து இழுத்தவன் தன் மேல் சாற்றி கொண்டு…

“இல்லடி ஜொள்ளு… ” பின்னங்கழுத்தில் மீசையை வைத்து உராய்ந்து கொண்டே கூற…

“பேச்சை மாத்தாதீங்க மாமா… குடிச்சீங்களா இல்லையா?” வெகு வருடங்கள் கழித்தான அவளது மாமாவென்ற அழைப்பு அவனது மனதை தீண்ட…

“குடிச்சுட்டு என் மகன் முன்னாடி நான் வர மாட்டேன் ஆதி… ” இதுவரை இருந்த விளையாட்டுத்தனம் காணாமல் போய் பொறுப்பாக அவன் கூற… அது அவளுக்கு சந்தோஷத்தை கொடுத்தாலும் முகம் சுணங்கியது…

“ஆமா… எல்லாமே மகனுக்காக… மகன்..மகன்… மகன்… நான் இல்லாமத்தான் அவன் வந்துட்டானா?” தனக்குள்ளாக அவள் முனகி கொள்ள… அது அவன் காதிலும் விழுந்து வைக்க… வாய் விட்டு சிரித்தான் கௌதம்..

சிறு பிள்ளையாக முகம் சுணங்கி தன் மேல் அமர்ந்து இருந்தவளை இறுக்கி கட்டிக்கொண்டு,

“ஏன்டி உன் மகன் கூடவா போட்டி போடுவ?”

“ஆமா… போட்டி போடுவேன் தான்… உங்களுக்கு அவன் இருந்தா போதும்தானே… பின்ன நான் எதற்கு?” அவன் மேலிருந்து எழுந்து கொள்ள முயன்றவளை இறுக்கி பிடித்து கொண்டான்…

“என் மகன் எனக்கு முக்கியம் ஆதி… ஆனால் அவனை சாக்காக வைத்துத்தானே உன்னை என்னிடம் வரவைக்க முடிந்தது… அதை கூடவா நீ உணரவில்லை?” காது மடல்களை சீண்டி கொண்டே அவன் கேட்க… ஆதிரை உடல் சிலிர்க்க…

“உங்களை பற்றி என்னதான் எனக்கு தெரியும் மாமா? ஒன்றுமே இல்லை… ” அவள் குரலில் இருந்த ஆற்றாமையை உணர்ந்தவன்,

“நாம் முழுவதுமாக எல்லாவற்றையும் பேசிவிடலாம் ஆதி… இதற்கு பின் எந்தவிதமான சந்தேகமும் உனக்கு இருக்க கூடாது… முக்கியமாக என்னுடைய காதலை பற்றி… ” என்று இடைவெளி விட்டவன்… அவளது முகத்தை கையில் ஏந்தி நெற்றியில் முத்தமிட்டு,

“ஒரு நாள் என்றுமில்லாத திருநாளாக கோவிலுக்கு போயிருந்தேன்டா… அங்கு பொன் மஞ்சள் நிறத்தில் சேலையுடுத்தி தேவதை போல ஒரு பெண்! முதன் முதலில் சேலை கட்டியிருப்பாள் போல… அவள் இடுப்பில் அது நிற்கவே இல்லை… கடித்து தின்ன வேண்டும் போல இருந்தது அவளது பிங்க் நிற கன்னங்கள்… அந்த முகத்தில் அவ்வளவு அப்பாவித்தனம்… என்னை ஒரே நாளில் கிறுக்கு பிடிக்க வைத்து விட்டாள் அந்த அழகுப்பெண்… ”

அன்றைய நாளை ரசித்து ருசித்து கௌதம் கூறிக்கொண்டு போக.. இதென்ன புதிய கதை என்று குழப்பமாக பார்த்தாள் ஆதிரை! அவனது டைரியை படித்தபோது இந்த விவரங்கள் எல்லாம் இல்லையே… ஒருவேளை அது வேறு பெண்ணோ?

அவளை பார்த்து மென்மையாக புன்னகைத்தவன்,

“அன்றிலிருந்து அவளை என்னால் மறக்கவே முடியலை ஆதி… இங்கே இருந்து கொண்டு என்னை இம்சை செய்ய துவங்கி விட்டாள்… ” அவனது இதயத்தை காட்டி கூற… அவளது முகத்தில் குழப்ப ரேகை!

“எவ்வளவோ முயன்று பார்த்தேன்… மறக்கவே முடியவில்லை… அவளை பார்ப்பதற்காகவே அந்த கோவிலுக்கு மறுபடியும் மறுபடியும் என்று அத்தனை நாட்கள் போயிருக்கிறேன்… ” என்று நிறுத்தியவன் அந்த நாட்களின் இனிமையில் தன்னை தொலைத்து கொண்டிருந்தான்…

“ஒருவாறாக மீண்டும் ஒருநாள் அவளை பார்த்தேன் ஆதி… பாவாடை தாவணியில் மீண்டும் தேவதையாக வந்தாள்… ஆனால் அவளுக்கு பின் வந்து கொண்டிருந்தவரை பார்த்தவுடன் எனக்குள்ளே நிலநடுக்கமே வந்துவிட்டது!… ” சற்று வலியுடன் அவன் நிறுத்த…

கலங்கிய முகத்தோடு ஆதிரை அவனை பார்த்தாள்… அவன் தன்னைத்தான் கூறிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்தவளுக்கு மனமெங்கும் பூமழை!

“ஆமாம்… உன்னுடைய அம்மாவை உன்னருகில் பார்த்தவுடனேயே புரிந்து விட்டது… என்னுடைய ஆதிரையைதான் நான் வளைத்து வளைத்து ரசித்து கொண்டிருக்கிறேன் என்பதையும் அவளை என்னால் விட்டுதரவோ மறக்கவோ முடியவே முடியாது என்பதையும்… ” என்று அவன் நிறுத்த… அவளது கண்களில் கண்ணீர்…

“கௌதம்… ”உதடுகள் நடுங்க அவனை அழைத்தவளால் அதற்கு மேல் பேசவே முடியவில்லை… மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருந்தாள்… தான் விரட்டி விரட்டி காதலை சொன்ன காலத்திலும் தன்னை சற்றும் கண்டுகொள்ளாமல் செல்கிறானே என்று மனதுக்குள் எவ்வளவோ திட்டியிருக்கிறாள்!

அதன் பின்னரோ அவன் தன்னை நடித்து ஏமாற்றிவிட்டான் என்ற கோபத்தில் எவ்வளவோ வார்த்தைகளை கூட விட்டிருக்கிறாள்… ஆனால் அந்த கோபத்துக்கு எல்லாம் அடிப்படை காரணமே ஆட்டம் கண்டுகொண்டிருந்தது இப்போது அவன் கூறி கொண்டிருக்கின்ற உண்மையால்!

“ஆனால் உன்னுடைய அம்மாவை பார்த்தபோது முதலில் எனக்கு சற்று சந்தேகம் வந்தது… எப்படியும் அவர் என்னை ஏற்க போவதில்லை என்பது திண்ணம்… அதனால் முதலில் நீ என்னை காதலிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்… இல்லை… உண்மையை சொல்வதானால் திட்டமிட்டேன் ஆதி… ”

அவளை பார்க்காமல் கசப்பான உண்மைகளை கூற ஆரம்பித்தான்… அவள் மெளனமாக கேட்க ஆரம்பித்தாள்… எந்த வகையான உண்மையாக இருந்தாலும் பேசி முடித்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்!

“அப்போதும் கூட நீ எனக்காக உறுதியாக நிற்க வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேனே தவிர உன்னை வேறு தவறான வழியில் யூஸ் செய்ய வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை… இது சத்தியமான உண்மை… ” அவனது குரலில் இருந்த உறுதியும் உண்மையையும் தான்டி அந்த மழை நாளின் நிகழ்வுக்கு அவனை மட்டுமே காரணமாகவும் நினைக்க முடியாதே! காரியங்களின் மையப்புள்ளி இருவருமாக இருக்கும் போது அவன் ஒருவனை மட்டும் குற்றம் சாட்டுதல் என்பது ஒரு பக்க தீர்ப்பாகாதா?

ஆனால் அவன் பேசிய பேச்சுக்கள்?

அவளை கோவிலுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டு அவனது தாயாரிடமும் மற்றவர்களிடமும் அவன் பேசிய வார்த்தைகளல்லவா உறுத்தி கொண்டு இருந்தது…

“ஆனாலும் நிகழ்ந்தவற்றுக்கு நான் வேறு யாரையுமே பொறுப்பாக்க முடியாது ஆதி… நீ சிறு பெண் அப்போது… நானாவது சற்று கட்டுப்பாடாக இருந்திருக்க வேண்டும்… ஆனால் உன்னை எப்போதுமே மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக மனைவியாகவே பார்த்த எனக்கு அது அப்போது தவறாகவே நினைக்க தோன்றவில்லை… எப்படியும் திருமணம் முடிந்து விடும் என்ற தைரியம்… நீ உன் அம்மாவிடம் எப்படியும் சம்மதம் வாங்கி விடுவாய் என்ற நம்பிக்கை… ” என்றவன் சற்று இடைவெளி விட்டு அவளை பார்க்க… அவளோ சில பல அதிர்வுகளில் இருந்து வெளியே வரவே இல்லை…

“ஆனால் நாம் வைத்த நம்பிக்கை என்பதில் சற்று சுயநலம் கலக்கும் போது எப்படியெல்லாம் விளைவுகள் இருக்கும் என்று அப்போதுதான் தெரிந்து கொண்டேன் ஆதி… ” கூறும் போதே குரல் உடைய… தன்னருகில் அமர்ந்திருந்த அவளது கைகளை நெருக்கமாக பிணைத்து கொண்டான்…

அவளுக்குள்ளும் கலக்கம்!

“என்னுடைய தாயாருக்கு அங்கீகாரத்தை பெற்று தர வேண்டும் என்பதும் என்னுடைய வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்க வேண்டும் என்பதும் என்னுடைய போராட்டம் தான்… என்னுடைய பதினாலாவது வயதில் இருந்து இதற்காக போராடி கொண்டிருக்கிறேன் என்பதும் உண்மைதான்… ஆனால் அதில் உன்னை இழுத்து விட்டது மிகப்பெரிய தவறு!” அவனுடைய கடினமான குரல் அவனுடைய மனதை கூற… அந்த நிலையில் எப்படி அவனை சமாதானப்படுத்துவது என்பதும் தெரியாமல் அவன் முழுவதுமாக கூறி முடிக்கட்டும் என்றுமெளனமாக இருந்தாள்.

“இத்தனை நாட்களாக தந்தையென்று எண்ணி அவரிடம் உயிரை வைத்து பழகிய பின் அவரை வேறொருவராக பார்ப்பது எப்படிப்பட்ட கொடுமை தெரியுமா ஆதி?”

“அவர் ஆசையாக வாங்கி கொடுத்தாக எண்ணியிருந்த டுக்காட்டியை ஒரே நாளில் அவமானத்தின் நினைவு சின்னமாக மாற்றி என்னை நடுத்தெருவில் அனாதையாக நிறுத்திய கதை உனக்கு சொன்னால் புரியுமா?”

“இதை அனைத்தையும் விட என்னை பெற்ற தாயை, அதிலும் அவரது மூத்த மகனாக நான் இருக்கும் போது , வேறு பெயரிட்டு அவமானப்படுத்தி கொண்டே இருந்தது எத்தகைய கொடுமையென்று தெரியுமா? அதிலும் நாங்கள் எதிர்பார்த்தது என்ன? அவருடைய பணத்தையா? இல்லையே! அவருக்கு ஈடாக இல்லையென்றாலும் என்னுடைய தாய் வழியில் ஒன்றும் குறைவான பணம் இல்லையே?”

“எதற்காக என்னுடைய தாய் இப்படி தகைந்து போயிருக்க வேண்டும்? அத்தனை அவமானங்களையும் சகித்து கொண்டு இருக்க வேண்டும்? அதிலும் அவர் எவ்வளவு புகழ் பெற்ற பாடகராக இருந்தார் என்பது உனக்கு தெரியுமா? அவரது குரலுக்கு ஈடாக எதையுமே கொடுக்க முடியாது என்பது அத்தனை பேரும் அறிந்த உண்மை… ஆனாலும் எனது தந்தைக்காக அத்தனையும் பொறுத்தார்… விதியாடிய சதியையும் விதியின் பெயரால் மற்றவர் ஆடிய சதிராட்டத்தையும் பொறுத்து கொண்டு இருந்தார்… காரணம் என்னவென்று தெரியுமா?”

“அந்த ஒற்றை சொல்… காதல்!” என்றவன் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் மெளனமாக… அதை கேட்டு கொண்டிருந்தவளின் கண்களில் கண்ணீர்…

“அந்த காதல் தந்த நம்பிக்கை தான் அவர்களை என்னை சுமக்க வைத்தது ஆதி… ஆனால் அந்த நம்பிக்கை ஆட்டம் கண்டுவிட்ட போதும் என்னை அவர்கள் மறுத்துவிடவில்லை… எனக்காக நான் தந்தையென்று அழைக்க அவர் வேண்டும் என்பதற்காக தன்னுடைய சுயமரியாதையை விட்டு கொடுத்தார்… ”

“எனக்காக எனக்காக என்று அவரது வாழ்கையில் ஒவ்வொன்றையும் விட்டு கொடுக்க ஆரம்பித்தவருக்கு வாழ்க்கை பறிபோன பின், தன்னுடைய நிலையென்ன என்று மற்றவர் வந்து உணர்த்திய பின் தான், தன்னுடைய உண்மையான நிலையே புரிய ஆரம்பித்தது… அப்போது மனதளவில் இறந்து போனவர் தான்… மீண்டு வரவே இல்லை… பாடுவதையும் விட்டு விட்டார்… ”

“அதன் பின் மொத்தமாக ஒரு நாள் தந்தையே வேண்டாமென்று வந்தேன்… அதன் பின் என் தந்தையை அவர் திரும்பி பார்க்கவும் இல்லை… எனக்காக என்னுடைய சுயமரியாதைக்காக அப்போதும் அவர் விட்டு கொடுத்து விட்டார்… இப்போது சொல்… அவருக்கு நான் அவருடைய மரியாதையை மீட்டு கொடுக்க நினைத்தது தவறா?”

ஆதிரை கண்களில் வழிந்த கண்ணீரோடு இல்லையென்று தலையாட்ட…

“ஆனால் இந்த சிக்கல்களில் அப்பாவியான உன்னை இழுத்து விட்டது தவறு ஆதி… எனது தந்தையை போலவே நானும் ஒரு சந்தர்ப்பவாதியாக உன்னால் அடையாளம் காணப்பெற்றது என்னுடைய சாபம்… மிகப்பெரிய சாபம்… ”

வலியோடு அவன் கூறிய வார்த்தைகளை உள்வாங்கியவளுக்கு மனதினுள் அதே வலி… வேதனை! இல்லை நீயெனதின்னுயிரடா என்று கத்த தோன்றியது!

“ஆனால் என்னுடைய காதல் பொய் கிடையாது… நம்முடைய காதலில் பொய் கிடையவே கிடையாது! உன்னை உயிருக்கு உயிராக நான் காதலித்தது காதலித்து கொண்டிருப்பதும் உண்மைடா… சிலபல ஈகோவினால் நீ மறுத்தபோது நானாக எப்படி உன்னை சமாதானப்படுத்துவேன் என்று நினைத்திருக்கலாம்… ஆனால் நீயில்லாத என்னுடைய வாழ்க்கை பாலைவனம் கண்ணம்மா… ”

“கௌதம்… ” கன்னங்களில் கண்ணீர் வரைந்த கோலத்தை அவன் தன் உதடுகளால் துடைத்து கொண்டிருக்க… அவனது கழுத்தை கட்டி கொண்டு மேலும் கரைந்தாள்!

“அதிலும் பிருத்வியை பற்றி தெரிந்த போது எனக்கு வாழ்வே அஸ்தமித்து விட்டது போலத்தான் தோன்றியது… அதிலும் அவன் என்னை போலவே தந்தைக்காக ஏங்கி கொண்டு இருக்கிறான் என்று தெரிந்த போது என்னை நானே மிக மிக கீழ்த்தரமாக வெறுத்து விட்டேன் ஆதி… என் தந்தை செய்த தவறை , அவர் என் தாய்க்கு செய்த கொடுமையை நானும் செய்து விட்டேனே என்று எண்ணி நான் துடித்த துடிப்பெல்லாம் எனது மனசாட்சி மட்டுமே அறிந்த உண்மை… ”

“அவனுக்காக என்னுடைய உயிரையே கொடுப்பேன் எனும் போது கேவலம் என்னுடைய ஈகோதான் பெரியதா? கிடையாதுடா… அதிலும் பிருத்வியின் ஆரோக்கியத்தையும் பேண வேண்டியது எனது கைகளில்தான் இருக்கிறது என்ற நிலையில் எனக்கு வேறு ஒன்றுமே தோன்றவில்லை… எனது குடும்பம் எனக்கு திரும்ப கிடைத்தால் போதுமென்றுதான் நினைத்தேன்… ஆனால் அதை முன்னெடுக்க ஒருவன் தேவைப்பட்டான்… ”

இடைவெளி விட்டவனை கண்ணீரில் கரைந்தவாறே பார்த்தாள்…

“வருண்… ”

“பிருத்விதான் எங்கள் இருவரையுமே மாற்றியது… இருவரின் ஈகோ சண்டையையும் முடிவுக்கு கொண்டு வந்ததும் பிருத்விதான்… ஆனால் முதலில் சுதார்த்து கொண்டது அவன்… ”

“ஒரு நாள் மொத்தமாக அந்த ஈகோவை விட்டுவிட்டு அவன் என்னை பள்ளியில் இருந்து லாங் டிரைவ் அழைத்து சென்றான்… மனம் விட்டு பேசினோம் ஆதி… நிறைய விஷயங்களை அவனும் உள்வாங்கி கொண்டான்… நிறைய எனக்கும் புரிய வைத்தான்… உடன் பிறக்கவில்லை என்றாலும் அவன் என் தம்பியல்லவா! தம்பியுடையான் படைக்கஞ்சான் என்பது எவ்வளவு உண்மை!”

வருணை பற்றிய நினைவில் அவனது முகம் மென்மையாக…

“ஆனால் அப்போது எப்படியாவது சௌமினியின் வாழ்கையை மீட்டு தந்தேயாக வேண்டும் என்ற நிலையில் நானிருந்தேன் ஆதி… அப்போதைய அவனது டீலையும் கூட ஒரு வின் வின் டீலாகத்தான் பார்த்தேன்… ஆனால் இப்போது உணர்கிறேன்… உண்மையான நட்பின் மதிப்பை! அந்த வகையில் வருண் , சௌமினி என்று நான் கொடுத்து வைத்திருக்கிறேன்டா… இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் அவர்கள் திருமணமல்லவா… கலக்க வேண்டும்… ”

உணர்ந்து கூறி புன்னகைத்தவனை பார்க்கும் போது மனம் வெவ்வேறு உணர்வுகளின் பால் கொந்தளித்து கொண்டிருந்தது… இவனுடைய இந்த தவிப்புகளை போராட்டங்களை எல்லாம் தான் உணரவே இல்லையே! அதற்கு மருந்தாக தானில்லையென்றாலும் முள்ளாக குத்தி கொண்டல்லவா இருந்திருக்கோம் என்று எண்ணியபோது அவளுடைய மனதில் வலி!

“உங்க அளவுக்கு நான் கஷ்டப்பட்டதில்லை கௌதம்… மிகவும் எளிய வாழ்க்கை… கேட்டது கிடைத்து விடும்… உங்களை பார்க்கும் வரை விளையாட்டுத்தனமாக சுற்றி கொண்டிருப்பேன்… உங்களை மீண்டும் என்னுடைய கல்லூரியில் பார்த்தபோது மனதுக்குள் மழை! உடனே காதலென்று சொல்ல முடியாது… ஆனால் நீங்க என்னை கட்டாயமாக தள்ளி வைத்த போது உங்களோடு பேசியாக வேண்டும் என்பது போல சேலஞ்… ” என்று நிறுத்த… மெலிதாக புன்னகைத்தவன்,

“அது உன்னுடைய வயது கோளாறு… எப்படியும் உன்னை கரெக்ட் செய்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை… ஆனால் முதல் நாளே கண்டுபிடித்து விடுவாய் என்று நான் நினைக்கவில்லை… ” குறும்பு கூத்தாடியது அவனது விழிகளில்!

“நான் என்பதை நீ அறிய கூடாது என்று நினைத்தேன்… ஆனால் அதை எடுத்தவுடனே காலி செய்துவிட்டாய்… ” அதுவரை இருந்த இறுக்கமான மனநிலை மாறி சிரித்து கொண்டே கூற… அவனது முதுகில் படாரென்று ஒரு அடியை வைத்தாள் ஆதி!

“சிறு சந்தேகம் இருந்து கொண்டே இருந்தது ஆனால் காபி ஷாப்பில் சௌமினி அக்காவோடு பார்த்தபோது நீங்க தான் என்பது உறுதியாகி விட்டதே… ” என்று சிரித்தவள்…

“ஆனால் உன்னுடைய தைரியம் யாருக்கு வரும்டி? என்னுடைய கேப்பசினோவை முழுங்கி விட்டு என்னமாய் டெரராக லுக் கொடுத்துவிட்டு போனாய்?” என்று வாய் விட்டு சிரிக்க… அவனை செல்லமாக முறைத்து விட்டு,

“என்ன செய்வது? டெரர் லுக்கில் இருந்த ஒரு மங்கியை நான் பிராக்கட் செய்ய நினைத்தேன்… ஆனால் அந்த மங்கி போட்ட பிராக்கட் அதுவென்று இப்போதானே தெரிகிறது… ” குறும்பாக கூறியவள் நறுக்கென்று அவனது கன்னத்தை கடித்து வைக்க…

“ஆஆ… ஐயோ… ஏன்டி ராட்சசி… இப்படியா கடிச்சு வைப்ப?” கன்னத்தை தடவியவாறே கேட்க…

“பின்ன… என்னை எப்படியும் கரெக்ட் செய்துவிடலாம் என்று நீ செய்த லொள்ளுக்கு இந்த கடி கூட இல்லைன்னா எப்படி மாமா?” ஹஸ்கி வாய்ஸில் கலாய்க்க…

“கண்டிப்பா… ஆனா இதை நானும் பாலோ செய்வேன்… அப்புறம் சேதாரத்துக்கு நான் பொறுப்பு கிடையாதுடி… ” தன்னோடு இறுக்கி அணைத்து கொண்டு அவளது கண்களோடு கலந்தவனின் பார்வையில் இருந்த தாபமும் வார்த்தையில் இருந்த மயக்கமும் ஆதிரையை கிறக்க… பிருத்வியை அவசரமாக பார்த்துவிட்டு…

“பிருத்வி முழிச்சுக்க போறான் மாமா… ”

“என் மகன் மட்டுமில்லடி… ஊரே தான் முழிச்சுக்க போகுது… ” என்று சிரித்தவன்… கடிகாரத்தை காட்டி…

“மணிய பாரு… ” என்று சிரிக்க…

“ஐயோ மணி ஆறு… ” வாரி சுருட்டி கொண்டு எழுந்தவள்… “அச்சோ… நைட் நாம தூங்கவே இல்லை… ” என்று தலை மேல் கை வைக்க… அவனோ மனம் விட்டு சிரித்தான்…

“சரி இனிமே தூங்கி எழுந்துக்கோ… ” என்று கூறியவாறே எழ…

“ஹும்ம்… நீங்க வேற மாமா… நான் இப்போ வேலை செய்யற ஆபீஸ்ல ஒரு சிம்பன்சி குரங்கு இருக்கு… கொஞ்சம் லேட்டா போனாலும் உர்ருன்னு கடிச்சு வைக்கும்… அதுக்காகத்தான் யோசிக்கறேன்… ” சிரிக்காமல் கூறியவளின் இதழோரம் குறும்பு வழிய…

“அடிப்பாவி… நான் உனக்கு சிம்பன்சி குரங்கா… ” அவளை பிடிக்க வந்தவனிடமிருந்து தப்பி அழகு காட்டி விட்டு ஓட… விரட்டி பிடித்தவனின் கைகளில் பாந்தமாக பொருந்தி கொண்டாள் அவனது மனையாள்! இறுக்கமாக அணைத்து விடுவித்தவன் குளியலறைக்கு விரைந்தான்…

“சீக்கிரம் கிளம்பு ஆதி… இன்னைக்கு பயங்கர பிஸி… எக்கச்சக்க வேலை இருக்கு… டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங் வேற… ” தீவிர மனோபாவத்துக்கு வந்துவிட்டவன் அவளையும் விரட்ட… அவள் ஒன்றும் புரியாமல் அவனை பார்த்தாள்… இதை அவன் நேற்று கூறவில்லையே… !

“டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங்கா? இது எப்போ?” சற்று சீரியசாகவே அவள் கேட்க,

“என்ன ஆதி சொல்ற? இன்னைக்கு டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங் இருக்கே… உனக்கு தெரியாதா?” பிரஷ் செய்து முடித்தவன் வாய் கொப்பளித்து கொண்டே கூற…

“இல்லையே… எனக்கு சர்குலர் எதுவுமே வரலையே மாமா… நீங்களும் சொல்லலை… நான் எதுவுமே ப்ரிபேர் பண்ணலையே… ” அதுவரை இருந்த விளையாட்டுத்தனம் காணமல் போய் மிகவும் சீரியசாக கேட்டவளை பார்த்து மெலிதாக புன்னகைத்தவன்,

“அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்கறேன் ஆதி… ” முகத்துக்கு நீரையடித்தவன் ஷேவிங் செய்ய ஆயத்தமாக ,

“என்ன டாப்பிக் டிஸ்கஷன்? மினிட்ஸ் நோட் செய்ய வேண்டாமா?”

“செக்கன்ட் ப்ராஜக்ட்டை எப்படி சக்ஸஸ்புல்லா கம்ப்ளீட் செய்ய வேண்டும் என்பதை பற்றித்தான் ஆதி… ஆனா மீட்டிங் ஒரு ஒன் வீக்காவது இழுக்கும் என்று நினைக்கிறேன்… ” சற்றும் சிரிக்காமல் முகத்தில் ஷேவிங் க்ரீமை அப்ளை செய்ய துவங்கினான்…

“செக்கன்ட் ப்ராஜக்ட்டா? அது என்ன?” ஒன்றும் புரியாமல் குழம்பி நெற்றியை தேய்த்து கொண்டு அதே குழப்பத்தோடு துணியை எடுக்க போக…

“விண்டர் சூட் எடுத்து வெச்சுக்கோ… ” அவள் புறம் திரும்பாமல் ஷேவ் செய்து கொண்டே அவன் கூற…

“வின்ட்டர் சூட்டா? எதுக்கு?” அவளுக்கு தலையை பியைத்து கொள்ளலாம் போல இருந்தது… அவனோ அலட்டி கொள்ளாமல் ரேசரை வைத்து இழுத்து கொண்டிருந்தான்…

“சரி விண்டர் சூட் வேண்டாம்… அதையும் நானே மேனேஜ் பண்ணிக்கறேன்… ” மிகவும் இயல்பாக கூறிவிட்டு… “ டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங் குன்னூர்லடி… ” குறும்பாக வந்த பதிலில் முழுவதுமாக புரிய…

“அடப்பாவி… நான் கூட ரொம்ப சீரியஸா கேட்டுட்டு இருக்கேன்… உன்னோட கிரிமினல் புத்தி போகுமா? உன்னையெல்லாம்… ” அவனது கழுத்தை நெரிக்க வந்தவளை பார்த்து சிரித்தவன்…

“பின்ன உன்னை மாதிரி ஒரு அடங்காப்பிடாரிய கட்டிகிட்டேனே… வேற வழி?”

“அந்த டைரக்டர்ஸ் யார் மாமா?” அப்பாவித்தனமான குரலில் அவனை கிண்டலடிக்க…

“வேற யார் நீயும் நானும் தான்… ” சிரித்தவனை அவள் முறைக்க…

“ஹே பப்ளிமாஸ்… நிஜமாத்தானேடி சொன்னேன்… நம்ம ரெண்டு பேரும் தீவிரமா டிஸ்கஷன் பண்ணாலும் அது டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங் தானே… ”

“டிஸ்கஷன்… ” நக்கலாக கேட்க… அவன் அப்பாவியாக தலையாட்ட… “அதுவும் நீங்க… ” அவனது தலையில் நறுக்கென்று கொட்ட…

“அடிப்பாவி ஒரு பச்சை மண்ணை இப்படி கொட்டறியே… ” தலையை தேய்த்து கொண்டவன்…

“சரி சரி… கிளம்பு எக்கச்சக்க வேலை இருக்கு… ” என்று மீண்டும் பில்ட் அப் தர…

“அடப்பாவி… உன் லொள்ளுக்கு அளவே இல்லாம போச்சு… ” அவனை அடிக்க குச்சியை அவள் தேட… தூக்க கலக்கத்தோடு எழுந்த பிருத்வியை அணைத்து கொண்ட கௌதமுக்கு உலகம் வண்ணமயமாக தோன்றியது!

இடது கையில் மகன் , வலது பக்கம் மனைவியை இறுக்கி கொண்டவனின் மனதில் சாக்லேட் மழை! இனிப்பாக!

பூஜையறையில் அபிராமி பாடுவது கேட்டது… .

குறையொன்றும் இல்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா

குறையொன்றும் இல்லை கண்ணா

குறையொன்றும் இல்லை கோவிந்தா

கண்ணுக்கு தெரியாமல் நிற்கின்றாய் கண்ணா

கண்ணுக்கு தெரியாமல் நின்றாலும் எனக்கு

குறையொன்றும் இல்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா

வேண்டியதை தந்திட வெங்கடேசன் நீயிருக்க

வேண்டியது வேறில்லை மறைமூர்த்தி கண்ணா

மணிவண்ணா மலையப்பா கோவிந்தா கோவிந்தா… .

***

CP41

அத்தியாயம் 41

மை தீட்டிய வில்லுயர்த்தி

கரையொதுங்கும்

உன் கருவிழிகள் தான்

என் நெடுஞ்சாலையில்

முன்னறிவிப்பின்றி

நிகழ்ந்த அழகிய விபத்து!

-டைரியிலிருந்து

ஆதிரை கௌதமுடைய வீட்டிற்கு வந்து இரண்டு மாதத்திற்கும் மேலாகி விட்டது… போகவே பிரியப்படாதவளை வேறு யாரையும் விட பிருத்வி இழுத்து வந்திருந்தான்… கௌதமை வேறு வழியில்லாமல் பார்க்கும் போதெல்லாம் கடந்த கால கசப்பு மேலெழுவதை அவளால் தவிர்க்க முடியவில்லை… அவனும் தடுக்க முனையவில்லை!

ஆனால் வீட்டில் இருக்கும் போது அபிராமியை அவள் பெரும்பாலும் ஒதுக்கியதில்லை… அவருக்கு நல்ல மருமகளாகவே இருக்க முனைந்தாள்!

அன்று ராஜேஸ்வரியின் வீட்டில் இருந்து சிதம்பரத்தின் வீட்டிற்கு சென்றவர்கள் சிற்சில வேலைகளை முடித்து விட்டு அன்றே அபிராமியின் வீட்டிற்கும் வந்துவிட்டனர்..அனைவரும்!

சைந்தவியின் திருமணத்தில் இருவரும் ஜோடியாகவே கலந்து கொள்ள… அத்தனை பேரின் பார்வையும் இருவரின் மேல் மட்டும் தான்…

அதிலும் பட்டில் தேவதையாக இவளும், இவளுக்கு இணையாக வேஷ்ட்டியில் அவனும் ,ஜோடி பொருத்தத்தை எண்ணி கண்கள் கலங்கின சிவகாமிக்கு!

இப்போதெல்லாம் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் எல்லாரும் இணைந்து கொள்வது ஒரு வழக்கமாகவே மாறியிருந்தது… முதலில் சைந்தவியின் திருமணம் ஒரு வாய்ப்பென்றால் இப்போது வருண் சௌமினியின் திருமணம்!

அப்போதே நிச்சயிக்கப்பட்ட அந்த திருமணத்திற்கு இன்னும் இருபது நாட்களே இருக்க… ஒவ்வொருவருக்குமே நேரம் இறக்கை கட்டி பறந்து கொண்டிருந்தது…

சௌமியும் வருணும் தங்களை மறந்து அவ்வப்போது செல்பேசியில் ஆழ்ந்து விட, வள்ளியம்மை வாரத்தில் பாதி நாட்கள் அபிராமியின் வீட்டில் கழித்தாள்!

வாண்டுகளும் ஒன்று சேரும் போது அந்த இடம் சந்தை கடையாகி விடுமே! ஆனால் குட்டீஸ் ஒவ்வொருவரும் அபிராமி பாட்டியிடம் பாட்டையும் நடனத்தையும் ஆர்வமாக கற்று கொள்ள விழையும் போது அவரது மனதில் நிறைவு!

ஆனால் கௌதமுக்கும் ஆதிரைக்குமான உறவில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாதிருந்தது… பெரும்பாலும் அவளை பார்ப்பதையும் பேசுவதையும் தவிர்த்தே வந்து கொண்டிருந்தான்… அவனால் அவளது கேள்விகளுக்கு பதில் கூற முடியவில்லை என்பது போல வெளிப்பார்வைக்கு தெரிந்தாலும் உள்ளுக்குள் அவனது ரணமும் ஏமாற்றமும் இன்னமும் அப்படியே தானிருக்கின்றது என்பதை யாருமே உணராத வண்ணம் மிகத்திறமையாக மறைத்து வந்திருந்தான்…

அன்று இரவு உணவை முடித்து கொண்டு மாடியில் இருந்த அவர்களது அறைக்கு ஆதிரை வந்த போது பிருத்வி அவனது நெஞ்சில் படுத்து கொண்டு கதை கேட்டு கொண்டிருந்தான்…

ஒரே அறையில் இருந்தாலும் அவர்கள் இருவரை பொறுத்தவரை அந்நியர்களே!

அலுவலகத்தில் வேலை விஷயமாக கருத்து பரிமாற்றங்கள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் நடக்கும்… அதை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வந்து விடுகிற நல்லவர்களாக இருவருமே இருக்க… அபிராமியின் கண்களில் இந்த ஒட்டாத தன்மை படாமல் இல்லை…

ஆதிரைக்கு மகனை தன் மேல் போட்டு கொண்டு கதை சொல்லி கொண்டிருந்த கௌதமை பார்க்கும் போது மனதில் ஏதோ சொல்ல முடியாத நிம்மதி பரவியது!

“அந்த ராஜா தமிழ்நாட்டை மட்டும் கவர்ன் பண்ணலை குட்டி… தமிழ்நாட்டை தான்டி ஆந்திரா ,ஒரிசா, ஸ்ரீலங்கா,மலேசியா வரைக்கும் கன்குயர் செய்தாங்களாம்… ” கண்களையும் கைகளையும் விரித்து கொண்டு மகனுக்கு கூற… அதை அவனும் திருப்பி செய்ய…

“அந்த கிங் பேர் என்ன சொன்னேன்?” என்று அவனை கேள்வி கேட்டான் கௌதம்..

“அந்த கிங் பேர் தாஜதாஜ சோதா ப்பா… ” என்றவனை தன்னோடு இறுக்கி கொண்டான் அவன் தந்தை… ராஜராஜ சோழன் என்பதை தன் மகன்அவ்வளவு அழகாக மழலையில் சொல்வதை கேட்டவனுக்கு மனமெங்கும் மழை!

“சமர்த்து சக்கரை கட்டிடி என் தங்கம்… ” முத்தமிட்டு பாராட்டிய தந்தையை பார்த்து கிளுகிளுத்தான் மகன்!

“எஸ்… அவர் பேர் ராஜராஜ சோழா… ஓகே… அவர் கட்டின கோவில் எது?”

“தாஞ்சூர் பிக் டெம்பில்… ” என்று சிரித்து கொண்டே கூறியவனுக்கு மேலும் முத்தங்கள் கிடைக்க… அந்த காட்சியை ஓரக்கண்ணால் பார்த்து கொண்டிருந்தவளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது… பிருத்வி கேட்கும் கேள்விகளுக்கும் சந்தேகங்களுக்கும் அவளால் பதில் அளிக்கவே முடிந்ததில்லை! அவனையே இதற்குள்ளாக கைக்குள் போட்டு கொண்டவனின் திறமையை என்னவென்று சொல்வது?

அதே! திறமையாளன் தானே… தானுமே இப்படித்தானே அவனது கைக்குள்… அவன் சொல்வதை எல்லாம் நம்பி கொண்டு இருந்தோம் என்று நினைத்த போது கண்களில் இருந்து மளுக்கென்று கண்ணீர் எட்டி பார்த்தது!

“ஓகே செல்லக்குட்டி… இப்போ கதை அவ்வளவுதானாம்… மீதி கதைய நாளைக்கு சொல்வேனாம்… நீங்க இப்போ சமர்த்தா படுத்து தூங்கணுமாம்… ஓகே வா… ” என்று தன் நெஞ்சில் சாய்த்து கொண்டே கௌதம் கூற… அவனது மகன் தந்தை சொல் தட்டாத தனையனாக,

“ஓகே ப்பா… ” என்று கூறி கண்களை மூடிக்கொள்ள… மெலிதாக தடவி கொடுத்தும் தட்டி கொடுத்தும் கொண்டிருந்தான்… மகன் உறங்கும் வரை!

ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான்… மழை வலுத்து கொண்டிருந்தது!

சிலுசிலுவென காற்று முகத்தில் அறைந்தது!

“ஆதி… ” இங்குமங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தவளை அழைத்தான் கௌதம்… மெல்லிய பதட்டம் அவளை சூழ்ந்தாலும் அதை காட்டி கொள்ளாமல்,

“ம்ம்ம்… என்ன?” எப்போதையும் போல எந்த உணர்வையும் காட்டாமல் அவள் கேட்க,…

“ஏன் ஒரு மாதிரி ரெஸ்ட்லெஸ்ஸா இருக்க?”

“இல்ல… நத்திங்… பிருத்வி கிட்ட பேசிட்டு இருந்ததை கேட்டுட்டு இருந்தேன்… அவ்வளவுதான்… ” வெகு இயல்பாக கூறிவிட்டு அங்கே செல்பில் இருந்த புத்தகங்களை ஆராய துவங்கினாள்…

உறக்கம் அவ்வளவு எளிதில் வரும் போல தோன்றவில்லை…

மழை வேறு பழைய நினைவுகளை கிளறி விட்டு கொண்டிருந்தது!

“குழந்தைங்களோட உலகம் ரொம்பவே அழகு! அந்த அழகான உலகத்துல நாம அங்கமா இருக்கறது இன்னும் அழகு… ” முகம் விகசிக்க உறங்கி கொண்டிருந்த மகனை பார்த்து கூறினான் கௌதம்…

“ஹும்ம்… அவனுக்கு கதை கேட்பதென்றால் ரொம்ப பிடிக்கும்… நீங்க அதில் எக்ஸ்பெர்ட்ன்னு எனக்கு தான் தெரியுமே… அதான் உங்க கிட்ட சீக்கிரம் ஒட்டிகிட்டான்… ” நிதானமாக அவள் கூறினாலும் அவளது வார்த்தையில் இருந்த குத்தல் அவனுக்கு புரியாமல் இல்லை… அவளை தீர்க்கமாக பார்த்து கொண்டே இருந்தவன்…

“ம்ஹூம்… அப்படியா? என் மகன் நான் சொன்ன கதைய மறக்கவே மாட்டான் ஆதி… முழுமையா என்னை நம்புகிறான்… ஆனா ஒருசிலர் அப்படி கிடையாது… மறதியும் நம்பிக்கையின்மையும் தான் பிரச்சனை என்பது கூட புரியவில்லை அவர்களுக்கு!” நேராக அவளை நோக்கி சுட்டவில்லைஎன்றாலும் அது அவளுக்கான பதில் என்பது கூடவா அவளுக்கு தெரியாது?

“யாரை சொல்றீங்க?” புத்தகத்தை தேடி கொண்டிருந்தவள் சட்டென நிமிர்ந்து அவனை பார்க்க…

“நான் வேற யாரை சொல்வேன்… ”

“உங்க மேல் நான் எவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருந்தேன் என்பதற்கு பிருத்வி மட்டுமே சாட்சி… ” சற்று தடுமாறி கூறியவளுக்கு தொண்டை அடைத்தது! கண்கள் பிருத்வியை பார்த்து கொண்டிருந்தாலும் அவளையும் அறியாமல் நீர் சூழ்ந்தது!

“நீ வைத்ததுக்கு பெயர் நம்பிக்கையா?” சற்று கேலியாக வளைந்தது அவனது உதடுகள்…

“அதற்கு பெயர் வேறென்ன?” ரோஷமாக நிமிர்ந்து பார்த்து கேட்டாள் ஆதிரை…

“அது உன்னுடைய வயது கோளாறு… உனக்கு நம்பிக்கை வைப்பதற்கும் அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை… அந்த நம்பிக்கையை உடைத்து கொள்ளவும் அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை… ” உணர்வை கடந்த முகத்தோடு அவன் கூற…

“அப்படின்னா நான் தான் தவறு செய்தவள் இல்லையா? அதுதானே நீங்க சொல்ல வருவது?”

“இல்லை ஆதி… காதலை வைத்து சூதாடியது நான் தான்… அது கண்டிப்பாக மன்னிக்க கூடியது இல்லை… ஆனால் அது என்… ” வேகமாக கூற ஆரம்பித்தவன் சட்டென நிறுத்தி கொண்டான்… பேசி ஒருவரை சமாதானப்படுத்தி வாழ்கையை மாற்ற முடியுமா? அது நிலைத்து தான் இருக்குமா?

யாரோ இருவருக்கும் இடையில் இருக்கும் வெறுப்பு மட்டுமல்ல அதீத காதலும் கூட உண்மைகளை வெகு வசதியாக மறந்துவிடும்… இருவரும் ஒன்றே என்ற நினைவில் மற்றவர் தனிப்பட்டவர் என்பது இரண்டாம் பட்சமாகி விடுகிறது…

“ம்ம்ம்… சொல்லுங்க கௌதம்… இதை மட்டும் ஒத்துகொள்ளவே முடியாதே உங்களால்… என்ன சொல்லி உங்களை நியாயப்படுத்தி கொள்ள முடியும்? முடியாதல்லவா… ”

உடைந்த குரலில் கேட்டு கொண்டிருந்தவளை கண் சிமிட்டாமல் பார்த்து கொண்டே இருந்தவன்…

“நான் எதையும் நியாயப்படுத்தவில்லை ஆதி… ஆனால் நீ மறந்தவற்றை நியாபகப்படுத்தி பார்… நான் எதையும் நியாயப்படுத்தவே தேவையில்லை… ”

மெளனமாக அவள் அவனை பார்க்க… அவனும் பார்க்க சளைக்கவில்லை… மனதில் உள்ள கள்ளம் இப்படி நேர்பார்வை பார்க்குமா என்ன?

இவன் பக்கமும் ஏதாவது நியாயம் இருக்க கூடுமா? என்று கேள்வி கேட்டது அவளது மனம்… எதுவும் பேசாமல் சுவரில் சாய்ந்து நின்று கொண்டாள்…

“சரி… நான் கொஞ்சம் வெளிய போயிட்டு வரேன்… நீ தூங்கும்மா… ”

“ஏன் இந்த நேரத்துல?” கூர்மையாக அவனை பார்த்தாள்… நேரம் பதினோரு மணியை கடந்திருந்தது!

“ம்ம்ம்… உண்மைய சொல்லனுமா இல்ல பொய் சொல்லனுமா?” சற்று இலகுவாக கேட்டவனை எரிச்சலாக பார்த்தாள்…

“இனிமேலாவது உண்மைய மட்டும் பேசுவீங்கன்னு நம்பறேன்… ”

“நான் எப்போதுமே உன்கிட்டே பொய் சொன்னதில்லை ஆதி… ” உணர்ந்து கூறியவனை உறுத்து விழித்தாள்!

“ம்ம்ம் ஆமா… ஆனா உண்மைய வசதியா மறைச்சுடுவீங்க… ”

இதற்கு பதில் கூறினால் வாக்குவாதம் தான் பெரியதாகும் எனபதை உணர்ந்தவன்…

“ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்க பப் போறேன்… ட்ரின்க் பண்ண போறேன்… இங்க பிருத்வியை வெச்சுட்டு குடிச்சுட்டு வர முடியாது… சோ நைட் நான் வர மாட்டேன்… வெளிய தங்கிக்கறேன்… ”

இதை காட்டிலும் முகத்துக்கு நேராக வேறெதையும் சொல்லிவிட முடியாது! ஆதிரை அதிர்ந்து பார்த்தாள்!

“உங்களுக்கு குடிக்கற பழக்கம் வேற இருக்கா?” அதிர்ச்சியில் வார்த்தைகள் வெளியே வர மறுத்தன. ஆனாலும் ஜீரணித்து கொண்டு கேட்டாள்…

“ஆமா… நான் குடிப்பேன்… சிகரெட் பிடிப்பேன்… வேறென்ன தெரிய வேண்டும்?”

அவன் வரிசையாக கூறியதை கேட்டவளுக்கு நெஞ்சை பிசைந்தது… வாழ்க்கையே போராட்டமாக மாறியதை நினைத்து!

“அப்புறம் அடுத்தது?” இறுகி விட்ட முகத்தோடு அவள் கேட்க…

“என்ன அடுத்தது?” டிஷர்ட்டை அணிந்து கொண்டே கேட்டவனை முறைத்தாள் ஆதிரை!

“இன்னொரு தப்பு… ”

“என்ன இன்னொரு தப்பு… ? கொள்ளையடிக்கறதா?” அவனது கைகடிகாரத்தை தேடிக்கொண்டே கேட்க…

“ம்ம்ம்… இல்ல… வேறே… ”

“அப்போ கொலை பண்றதா?” வெகு இயல்பாக கேட்டு விட்டு கிடைத்த கைகடிகாரத்தை கையில் கட்ட…

“ம்ம்ம்… இதெல்லாம் நான் கேட்கலை… ” எரிச்சலாக அவள் கூற… அவளை கூர்மையாக பார்த்தவன்…

“அப்போ இதெல்லாம் உனக்கு தப்பா தெரியல?” என்று கேலியாக கேட்டு விட்டு தலை வாரிக்கொண்டே இடைவெளி விட்டவன்… “மேற்படி மேட்டரை தானே கேட்கற..?”

அவளை உறுத்து பார்த்தவன் ,அவள் பதில் கூறாமல் எங்கேயோ பார்ப்பதை சற்று எரிச்சலாகவே பார்த்தான்… ஏன் ஆண்களுக்கு மட்டும் கற்பில்லையா என்று மனம் குமுறியது! விழுந்து விட்டது இவளிடம் மட்டும் தானே?

“இதற்கு நான் என்ன சொன்னாலும் என்னை நீ நம்ப போவதில்லை ஆதி! சோ எதற்கு சொல்ல வேண்டும்?” குத்தி கிழிக்க தயாராகும் கத்தியாக அவனது வார்த்தைகள் வெளிவர, அவள் பதில் கூறவில்லை… அவள் எதிர்பார்ப்பது அவனது பதில்!

“அப்படி போறவனா இருந்தா உன்கிட்டே இப்படி நின்று கொண்டு பேசிட்டு இருக்க மாட்டேன்… இப்படி நீ கேள்வி கேட்கும் சந்தர்ப்பமும் இருக்காது… நீ என்னதான் நினைத்தாலும் என் அம்மாவின் வளர்ப்பு அப்படிப்பட்டதல்ல… கேர்ள் ப்ரெண்ட்ஸ் அதிகம் இருந்தார்கள் தான் ஆனால் அவையெல்லாம் ஒரு அளவுதான்… இல்லைன்னா சௌமினி என்கிட்டே பழகுவான்னா நினைச்ச?”

வார்த்தைகளில் வெப்பம் ஏற ஆரம்பித்து இருந்தது… எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடித்து விடுவான் என்று அவனுக்கே தோன்றியது… முயன்று தன்னை மீட்டு கொண்டிருந்தான்! ஆனாலும் வார்த்தைகளை கட்டுபடுத்த நினைத்தவனால் அது முடியாமல் போய் கொண்டிருந்தது!

அருகில் வந்து அவளது தோள்களை கோபமாக பற்றியவன்,

“என்னால மறக்க முடியல… உன்னை மறக்கவே முடியல… அதுவும் அந்த பத்து நாளையும் என்னால மறக்கவே முடியலடி… ஒவ்வொரு நாளும் ராத்திரி கண்ணை மூடினா நீ தான் ஞாபகத்துக்கு வந்த… அப்படி வந்தப்ப எல்லாம் மனசுக்குள்ள வெறி ஏறிட்டு இருந்தது… என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாளேன்னு வெறி! உன்னை தான் மறக்க முடியல… அட்லீஸ்ட் என்னையாவது மறக்கனுமே… அதனால் தான் அதிகமா ட்ரின்க் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்… இப்போ கொஞ்ச நாளா ட்ரின்க் செய்யாமத்தான் இருந்தேன்… ஆனால் இன்றைக்கு… ” அவளை கோபமாக உலுக்கி கொண்டே கூறியவன்… சற்றே இடைவெளி விட்டான்…

“இந்த மழை… கூடவே நீ!… !” அவளை கோபமாக தள்ளி நிறுத்த, முகத்தை சுளித்து கொண்டு வலி பொறுத்து கொண்டிருந்தவளின் மனதுக்குள் சிலபல நிலநடுக்கங்கள்!

தன் மனம் என்ன நினைக்கிறது என்பதை அவளாலேயே உணர முடியவில்லை! கோபத்தில் அவன் கைகள் நடுங்கியதை உணர்ந்தாள்!

கோபமாக தள்ளி நிறுத்தியதில் தடுமாறியவளை பார்த்தவன்… முயன்று தன்னை கட்டுப்படுத்தி கொண்டு அவனது கார் கீயை எடுத்து கொண்டு வெளியேறினான்…

அந்த இடத்தில் அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது… இறக்கி வைக்க முடியாத சிலுவை அவனுக்குள் பெரும் சுமையாக இருந்தது… !

சிலவற்றை சௌமினியிடம் வருணிடம் கூட கூற முடியாததாயிற்றே! ஒருவேளை ஆதிரையால் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்ற நிலையிருந்தால் தனக்கு இந்த அளவு மூச்சு முட்டாமல் இருக்குமோ?

சற்று நேரம் வெளியே சுற்றி விட்டு வந்தாலாவது அதன் தாக்கம் குறையுமா என்றெண்ணி அவன் போக , ஆதிரை புருவத்தை நெறித்து கொண்டு அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தாள்! அவளது உடல் இன்னும் நடுங்கி கொண்டிருந்தது… கைகளை இறுக்கமாக கட்டி கொண்டு அமர்ந்திருந்த அந்த கோலம் அவளுக்கே புதிராகத்தான் இருந்தது!

“இவன் கூறுவதை பார்த்தால் தான் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டதை போல கூறுவான் போலிருக்கிறதே!”

உறங்குகின்ற மகனை பார்த்தாள்… நிம்மதியான உறக்கம்… தன்னை பார்த்து கொள்ள தாயும் தந்தையும் இருக்கிறார்கள் என்பதனால் வரும் கவலைப்படாத நிம்மதியான உறக்கம்… அது தன் மகன் முதலில் தன் மேல் வைத்த நம்பிக்கையல்லவா!

நம்பிக்கை… இதைத்தானே அவனும் பேசினான்? எங்கோ எதுவோ இடறுவது போல தோன்றியது அவளுக்கு! அவன் எதையோ சொல்ல வந்துவிட்டு அதை கூறாமல் விட்டது வேறு நினைவுக்கு வந்தது!

என்னவாக இருக்கும்? மனம் தவித்தது! எல்லாவற்றுக்கும் மேல் அவனது கோபம் அவளை அலைகழித்து கொண்டிருந்தது!

நாமும் குழந்தையாகவே இருந்திருக்க கூடாதா? கவலையற்று சிறகு விரித்து பறந்த அந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன…

அவளையும் அறியாமல் பெருமூச்சு பிறந்தது…

சற்று நேரத்தில் தன்னை மீட்டு கொண்டவள்,எதையாவது படித்தாலாவது தன் மனம் சமன் படுமா என்று யோசித்து அந்த புத்தக ரேக்கை ஆராய… அவளது நேரமோ என்னவோ… புத்தகங்களுக்கு அடியில் எதுவோ சிக்கியிருந்தது!… தூசி தட்டி என்னவென்று பார்த்தாள்…

ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிந்தது!

அது ஒரு டைரி… டைரி என்பதை விட கவிதை தொகுப்பின் கையெழுத்து பிரதி!

திறந்து பார்த்தவளுக்கு அது கௌதமுடைய கையெழுத்து என்பது புரிய வெகு நேரமாகவில்லை!

கௌதம் கவிதை எழுதுவானா? ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிந்தது!

இன்னும் என்னென்ன தன்னிடமிருந்து மறைத்து இருக்கிறான் என்று எண்ண தோன்றியது! அவனை பற்றி என்ன தான் தெரிந்து கொண்டிருக்கிறாய் இந்த கேள்வியை கேட்க? என்று மனசாட்சி ஒரு மூலையில் அமர்ந்து கொண்டு சாடியது!

ஒரு வரியாய் இரு விழிகள்

என்னில் கணக்கில்லா விளக்கவுரைகள்!

டைரியின் முதல் பக்கத்தில் ஏதோ ஒரு பெண்ணின் கண்ணை மட்டும் ஒட்டி அதற்கு கீழே இந்த கவிதை!

அந்த பெண்ணின் கண்களை உற்று நோக்கினாள்…

சிலிர்த்தது!

அது அவளின்றி வேறேது?

தன்னை குறித்தான கவிதையா? ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனாள் ஆதிரை!

அவசரமாக ஒவ்வொருபக்கமாக திருப்ப… ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் கவிதைகள்! ஒவ்வொரு கவிதைக்கு இவளின் கோட்டோவியமும் கூட! கௌதமுக்கு ஓவியமும் வருமா? அதுவரை இருந்த அழுத்தமான மனநிலை சட்டென மாறியது!

நீ நனையும் மழையில்

குளிர் காய்கிறேன் நான்!

அவளது புகைப்படத்தோடு கூடிய அந்த கவிதை அவளை எங்கெங்கோ தட்டியெழுப்ப… கண்களில் நீர் சூழ்ந்தது!

பாவி… தன்னிடம் ஒரு முறை கூட காதலை வெளிப்படையாக பேசியதே இல்லையே! அவள் தான் ஆயிரம் முறை அவனிடம் காதலை சொல்லியிருக்கிறாளே தவிர ஒரு முறையும் அவனாக எதையும் பேசியதே இல்லையே!

ஏன் இதுவரையும் , இப்போது அவன் வெடித்து விட்டு போன வெடிப்பும் கூட சுற்றி வளைத்து அந்த பத்து நாட்களை மட்டுமாகத்தானே கூறினான்… ஆனால் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் அவன் உருகியிருந்ததை பார்க்கும் போது தன்னுடையதை காட்டிலும் அவனுடைய ஆழமான காதல் அவளுக்கு புலப்பட… அவளுக்கு மேலே குழப்ப மேகங்கள் மேலும் சூழ்ந்தது!

டைரியின் வருடத்தை பார்த்தவள் இன்னமும் இனிமையாக அதிர்ந்தாள்!

2008… !!!

அதாவது கல்லூரி சேர்ந்த முதல் ஆண்டு!

அப்போதிருந்தேவா தன்னை ரசித்து இருக்கிறான்? அவளுள் எழுந்த இந்த மிகப்பெரிய கேள்வி அவளுள் பல கேள்விகளை எழுப்பியது!

அந்த வருடத்தின் மத்தியில் தான் அவன் அவர்களது கல்லூரிக்கு வந்தது! ஆனால் டைரியை படித்தால் அதற்கும் முன்பிருந்தேயான ரசனை போலிருக்க… ஆதிரையின் தலை சுற்றியது!

எதையாவது வெளிப்படையாக பேச மாட்டாயா கௌதம்? அவனது சட்டையை பிடித்து இந்த கேள்வியை கேட்க வேண்டும் போல அவளுக்கு தோன்ற… மெல்லிய புன்னகை அவளது உதட்டில் நெளிந்தது!

அவன் இரவு திரும்ப மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு சென்றது வேறு ஆதிரைக்கு சாதகமாகிவிட… அவனிடம் சண்டையிட்டதும் இத்தனை நாட்கள் இருந்த தவிப்பும் கூட வெகு தூரம் சென்று விட, அவனது காதல் கணங்களை வெகு சுவாரசியமாக படிக்க துவங்கினாள்!

சில இடங்களில் பெயரையும் குறிப்பிட்டு கவிதையாக்கி இருந்தான்… பல இடங்களில் முகம் சிவக்கும் அளவு எழுதியிருந்தான்… இவ்வளவு ஆழமாக தான் எந்த காலத்திலும் அவனை விரும்பியிருக்க முடியாது என்பது புரிந்தது… காதலிப்பதை விட காதலிக்கப்படுவது வேறெதை காட்டிலும் பரவசத்தை கொடுக்க கூடியது அல்லவா!

இத்தனை நாட்களும் அவளது மனதில் முனுமுனுவென்று முனகி கொண்டு வலிக்க செய்து கொண்டிருந்தது இந்த ஆற்றாமை தான் என்பதை அந்த கணத்தில் உணர்ந்தாள் ஆதிரை!

அவன் காதலை கூட சொன்னதில்லையே ஆனால் தான் எப்படிப்பட்ட முட்டாளாக இருந்திருக்கிறோம் என்பதை அவள் நினைக்காத நாளில்லை…

இப்போதும் அவனது செயல்கள் பலவற்றுக்கு விளக்கங்கள் இல்லை.. ஆனாலும் அவன் தன்னை ஒரு காலத்தில் உருகி உருகி காதலித்து இருக்கிறான் என்ற உண்மை அவளுள் இனிப்பாக இறங்கியது!

அது ஒன்றே அந்த கணத்தில் அவளுக்கு போதுமானதாக இருந்தது!

ஒவ்வொரு பக்கமாக நிதானமாக படித்து முடித்தவள், இன்னொரு டைரியை எடுத்தாள்… சுமார் ஐந்தாறு டைரி இருந்தது போல…

அழகான முகப்பு அட்டை… வழவழப்பான காகிதம்! வெகு ஆசையாக டைரியை திறந்தவளை வரவேற்றது அவளது மற்றொரு படம்.. புன்னகைத்து கொண்டே கீழே பார்த்தவள் வார்த்தைகளை பார்த்து அதிர்ந்தாள்!

ஹாத்திராமை மறந்து விட்டானே சப்தகிரிவாசன்!!!

cp40

அத்தியாயம் 40

அடர்சோகத்தின் தொடர் ராகமாய்

முந்தைய இரவின் தேடலையும்

இன்றைய இதய குமுறல்களையும்

மௌனத்தின் துணையோடு

கேட்டு கொண்டிருக்கின்றேன்!

முன்பொருமுறை சூட்டிய

இதயமற்றவன் பட்டத்தினை

கட்டிகாக்கின்றது கண்கள்!

பார்வையில்லா பறவையொன்று

இறக்கைக்கு ஒய்வு தேட

எனக்கு இளைப்பாறுதல் வேண்டும்!

ஆண்டவரே!

எனக்கொரு தனிமையும்

அழுவதற்கும் சொல்லிதாருங்கள்!

ஆமென்!

ஆதிரை தலை குனிந்து மனையில் அமர்ந்திருக்க… கையில் இருந்த மாங்கல்யத்தை ஒரு நிமிடம் ஊன்றி பார்த்தான் கௌதம்… தங்க சங்கிலியில் அம்மையும் அப்பனுமாக வீற்றிருக்க, உள்ளத்தில் தோன்றிய உறுத்தலை எல்லாம் தூக்கி எறிந்து விட்டு , என்றும் ஆனந்தமும் நிம்மதியும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று வேண்டி கொண்டு அந்த தாலியை தன் மனையாட்டியின் கழுத்தில் அணிவித்தான் கௌதம்…

அருகில் பிருத்வி… சந்தோஷமாக அந்த நிகழ்வை பார்த்தவாறு!

நடந்து முடிந்ததெல்லாம் கனவு போல தோன்றியது கௌதமுக்கு!

விசாலாட்சி வரலக்ஷ்மி பூஜை என்று மிகவும் நெருங்கிய சொந்தங்களை மட்டும் அழைத்திருந்தார்… அதிலும் வள்ளியம்மையின் வீட்டில் செய்வது தான் சரியாக இருக்கும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு! அவரது குடும்பம், ராஜேஸ்வரியுடைய குடும்பம் மற்றும் அபிராமியுடன் கௌதம்… அவ்வளவே!

சிவகாமி மெளனமாக பூஜையறையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தார்!

விசாலாட்சி மனையில் அமர்ந்து கொண்டு அருகில் இருந்த மனையை காட்டி அபிராமியை அமர சொல்ல , அவருக்கோ மனம் தடுமாறியது!

மெளனமாக கௌதமை பார்க்க… அவனும் சிறு புன்னகையோடு அதை அனுமதித்தான்… அவருக்கு தெரியாது என்றாலும் அவனுக்கு இவையெல்லாம் வருண் மூலமாகவும் விசாலாட்சி மூலமாகவும் முன்பே வந்து சேர்ந்தது தானே!

அவரோடு சேர்த்து ராஜேஸ்வரி மாங்கல்யத்தை பெருக்கி கொள்ள ஆரம்பிக்க… தன் முன்னே இருந்த கலசத்தில் வைத்திருந்த மாங்கல்யத்தை கையில் எடுத்து தன் கணவரை அழைத்தார்!

“மாமா… இதை அபி கழுத்துல நீங்களே போட்டு விட்டுடுங்க… ” மிகவும் இயல்பு போல கூறிவிட்டு அவரது வேலையை பார்க்க… அபிராமிக்கு சங்கடமாக இருந்தது… பேரன் வந்துவிட்ட பின் இதென்ன அதிகப்ரசங்கித்தனம் என்று நினைக்க தோன்றியது…

“ஏய் சாலா… ஏன் இப்படி… யோசிக்காம இப்படியா செய்வ?” படபடப்பாக அவர் கடிக்க…

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல… நீ பேசாம உட்கார்… வேற யாரை பற்றியும் நினைக்காதே அபி… கௌதம் நம்ம பையன் தானே… அவன் மனசு இனிமேலும் கஷ்டப்படனுமா? அவனுக்கும் ஒரு வாழ்க்கை அமைய வேண்டாமா?”

“அதுக்காக… இதை யார் கேட்டது?”

“நீ கேட்கலை! எனக்கு வேண்டும்… ” என்று இடைவெளி விட்டவர்… “ஏன்டி அபி… இந்த வயசுல கூட நான் சக்களத்தி சண்டை போடுவேன்னு நினைத்து விட்டாயா” என்று கேட்க…

“சாலா… என்ன பேசுற நீ?”

“பின்னே என்ன? இந்த வயசுக்கு மேல் நமக்கு கண்டிப்பா ஒரு எமோஷனல் சப்போர்ட் வேண்டும் … போதும் அபி… நீயும் எவ்வளவோ கஷ்டத்தை பார்துட்ட… அதில் என்னோட சுயநலமும் கலந்துவிட்டது… இனியாவது கௌதம் கேட்ட அந்த அங்கீகாரம் வேண்டும் அபி… ”

வெகு நிதானமாக ,ஒவ்வொரு சொல்லாக எடுத்து கோர்த்து அவர் கூறுவதற்கும் சிதம்பரம் மாங்கல்யத்தை அபிராமியின் கழுத்தில் அணிவிப்பதர்க்கும் சரியாக இருக்க… விசாலாட்சியின் மனதில் ஒரு மூலையில் வலியும் இருந்தது… அடுத்த நிமிடமே அபிராமியின் மனதை எண்ணி அந்த வலியை அவர் துடைத்தெறிந்தார்!

நிமிர்ந்து சிதம்பரம் கௌதமை பார்த்த பார்வையில் எதையோ சாதித்து விட்ட உணர்வே இருக்க… அருகில் அமர்ந்திருந்த வருண் கௌதமை அணைத்து கொண்டான்… சிறு முறுவலோடு!

அனைத்தையும் நம்ப முடியாத பாவனையில் பார்த்து கொண்டிருந்தாள் ஆதிரை!

இத்தனை நாட்கள் கழித்து கிடைத்த அங்கீகாரம்… ஒவ்வொருவரின் சுயநலன்களையும் கசப்போடு கடந்து வந்த நினைவுகள் அவளது மனதில் முட்டி மோதி கொண்டு நின்றன…

அவளையும் அறியாமல் கௌதமை பார்த்தாள்!

அவனது பார்வை அவள் புறம் திரும்பவே இல்லை!

அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி விட கூடியவன் இல்லைதான் என்றாலும் அனைத்துக்கும் அடிப்படையான காரணம் விலகும் போது சற்றேனும் அவனை குற்ற உணர்ச்சி ஆட்கொள்ளும் என்று மனதில் நினைத்தாள்… ஆனால் அவனை பார்த்தால் அது போல கிஞ்சிற்றும் இல்லையே!

பிருத்வியை மடியில் இருத்தியபடி மின்னல் தெறிக்கும் முறுவலோடு தன் பெற்றோரை பார்த்து கொண்டிருந்தவனின் கண்கள் லேசாக பனித்திருந்ததோ?

“ஆதி… இங்கே வா… ” அதுவரை மெளனமாக இருந்த சிவகாமி தன் மகளை அழைக்க… குழப்பத்தோடு தன் தாயை பார்த்தாள் ஆதிரை!

“என்ன விஷயம் மா?” ஏதோ திட்டம் தீட்டபட்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தவள் சிக்கி கொள்ள விரும்பாமல் கேட்க…

“வந்து மனைல உட்கார் ஆதி… ” கடினமான முகத்தோடு அவர் கூறுவதை மறுக்கும் தைரியம் என்றுமே அவளுக்கு இருந்ததில்லை… எதுவும் பேசாமல் இறுக்கமான முகத்தோடு அவள் அமர, அருகில் மௌனமாக கௌதம் வந்தமர்ந்தான்…

யார் சிக்கலாக்கி கொண்டது என்பது புரியாமலேயே சிக்கலில் சிக்கி சிதறிய இரண்டு உள்ளங்களும் வேறு வேறு எண்ண அலைகளில் ஆட்பட்டிருந்தது!

கலசத்தின் மேல் வீற்றிருந்த அந்த மாங்கல்யத்தை ராஜேஸ்வரி எடுத்து கொடுக்க, கைகள் நடுங்க வாங்கியவனின் உள்ளத்தில் நிலநடுக்கம்!

ஆதிரை நிமிர்ந்து அவனது கண்களை பார்த்தாள்! ஏதேதோ சொல்ல முடியாத வார்த்தைகள் அந்த பார்வையில்! அவனது தொடர்ந்த பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாதவள் தலை குனிந்து கொள்ள…

‘இனி வாழ்க்கையில் சந்தோஷமும் நிம்மதியும் மட்டுமே நிறைந்திருக்க வேண்டும் ஆண்டவா… ’ என்று தான் வெகு நாட்களாக வணங்காதிருந்த இறைவனை வணங்கி கொண்டே அவளது கழுத்தில் அணிவித்தான்.

தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த ஆதிரையின் கண்களில் இருந்து உருண்ட கண்ணீர் அவனது வலக்கரத்தில் பட… கௌதமுடைய மனமும் கனத்தது!

எப்படியெல்லாம் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டிய திருமணம்?

மத்தளம் கொட்ட ,வரிசங்கம் நின்றூத,ஊர்கூடி வாழ்த்த,நண்பர் குழாம் கூடி கேலியில் முகம் சிவக்க வைத்து, நீயில்லாமல் நானில்லை நானில்லாமல் நீயில்லை என்று அக்கினிக்கு முன் சத்தியம் செய்து நடந்திருக்க வேண்டிய திருமணம் என்ற நினைவிலேயே அவன் மனம் மேலும் கனத்தது!

அன்று அவளிடம் கூற நினைத்தது இன்றும் அவனது நினைவில்!

“நீ சிவகாமியின் மகளாகவும் நான் அபிராமியின் மகனாகவும் இல்லாதிருந்தால், நம்மை காட்டிலும் அதிர்ஷ்டம் செய்தவர்கள் வேறு யாருமில்லை… இப்போதோ நம்மை காட்டிலும் துரதிர்ஷ்டம் செய்தவர்கள் வேறு யாருமே இல்லை… ”

கரை காணாமல் அவன் மேல் அவள் கொண்டிருந்த காதலை கொன்று அதன் மேல் தான் எழுப்பிய மாளிகை எத்தனை நாட்களுக்கு என்ற கேள்வி எப்போதும் போல அவனுள்!

மறந்தவற்றை என்றேனும் நினைப்பாளா என்று தனக்கு தானே கேட்டு கொண்டான்… விடை தெரியாத அந்த கேள்வி அவனை சற்று மருட்டியது!

ஆயிற்று! இனி பிருத்விக்காக… ! மகனுக்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்யலாமே… விட்டுகொடுப்பது தன்னை மட்டும் தானே!

அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் சொல்ல முடியாத நிம்மதி சூழ்ந்தது!

வருணும் சௌமினியும் கௌதமும் ஒவ்வொருவரை பார்த்து கொள்ள… மூவரின் முகத்திலும் புன்னகை!

வருண் கட்டை விரலை உயர்த்தி காட்ட , கௌதமும் அதையே பின்பற்ற… பார்த்து கொண்டிருந்த சௌமினியின் மனம் பறவையின் இறகாக பறந்தது!

சற்று தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த சௌமினியின் அருகில் சென்ற வருண், பெரியவர்கள் காலில் விழுந்து வணங்கி கொண்டிருந்த தம்பதியரை பார்த்து சந்தோஷத்தில் சௌமினியை தோளோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டான்… சௌமினியையும் கௌதமையும் தவிர அருகில் நின்று கொண்டிருந்த யாருமே அவனது கண்களில் தென்படவில்லை… !

கண்களில் ஆனந்த கண்ணீரோடு கௌதமையும் ஆதிரையையும் பார்த்து கொண்டிருந்த சௌமினிக்கு வருணின் அணைப்பு மேலும் மகிழ்வை கொடுத்தது…

இந்த கணத்துக்காக அல்லவா அவள் பலவருடமாக ஏங்கியது!

நிமிர்ந்து அவனது பூரித்த முகத்தை பார்த்தவள் அவனருகில் மேலும் நெருங்கி நின்று கொண்டாள்! மெளனமாக அவளை பார்த்த அவன் பார்வை ஆயிரம் கதை பேச… அந்த நிமிடத்தில் அவனது காதலி என்பதை காட்டிலும் தோழி என்பதை விடவும் அவனது மனையாட்டியாக இப்போது தானிருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஏக்கப்பட்டாள்! அதை புரிந்து கொண்ட அவனோ நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்த,

“ஓஓஓஓஒஹோஓஓ… ” அருகில் நின்று கொண்டிருந்த வள்ளியம்மை, சைந்தவி, சிவக்குமரனோடு சிறுசுகளும் கிண்டலடிக்க… வெட்கத்தோடு விலக பார்த்தாள் சௌமினி!

விலகப்பார்த்தவளை விலக விடாமல் தன்னோடு மேலும் நெருக்கமாக்கி கொண்டவனை பார்த்து ஒவ்வொருவரும் சிரிக்க…

“ஹலோ… என்ன சிரிப்பு வேண்டி இருக்கு?” சிவக்குமரனை பார்த்து சிவந்த முகத்தோடு கேட்ட வருணை கிண்டல் பார்வை பார்த்தனர் அனைவரும்!

“மாமா… இத்தனை பேர் இருக்கும் போதே ரொமான்ஸா? கலக்குங்க… அண்ணா என்ன சும்மாவே இருக்க? வீட்டு மாப்பிள்ளை நீ… ” சைந்தவி சிவக்குமரனுக்கு எடுத்து கொடுக்க…

“டேய் மாப்பிள்ளை… உன் தங்கச்சிய கட்டின அப்புறமும் கூட எனக்கு இவ்வளவு தைரியம் வரலைடா… ஆனா அண்ணன் தம்பி ரெண்டு பேருமே செம தைரியம் புடிச்சவன்களா இருக்கீங்கடா… ”

ஆஹா இவர் கிண்டலடிக்க ஆரம்பித்தால் நிறுத்தவே மாட்டாரே! சின்ன கோடு போட்டாலே ரோடே போட்டு விடும் திறமையாளனுக்கு இப்போது தான் ப்ளை ஓவரே கட்டி கொடுத்திருப்பதை உணர்ந்தவன் அதை சிரித்து சமாளிக்க முயன்றான்…

“என் தங்கச்சிய கட்டினதுக்கு அப்புறமும் கூட உங்களுக்கு தைரியம் வருமா மாம்ஸ்?”

“அடேய்… சிரிச்சு மழுப்பாதே… என்ன விஷயம் சொல்லு… ” விடவே மாட்டேன் என்று பிடித்து கொண்டவரிடமிருந்து எப்படி தப்புவது என்று மிகவும் சீரியசாக யோசிக்க ஆரம்பித்தான் வருண்… எப்படி போனாலும் கேட் போடுவாரே!

“செமி எங்க ரெண்டு பேருக்குமே ப்ரென்ட் தான் மாம்ஸ்… ” தங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த கௌதமையும் துணைக்கு சேர்த்து கொள்ள… அருகில் வந்த கௌதமோ முகம் கொள்ளா சிரிப்புடன் சௌமினியின் கழுத்தோடு இழுத்து தோளில் கை போட்டு கொண்டான்…

“ஆமா சிவா… ரெண்டு பேருக்குமே க்ளோஸ் ப்ரென்ட் தான்… ஆனா இந்த அய்யாவுக்கு அதுக்கும் மேல… ” என்று பெரிதாக சிரிக்க… வெட்கத்தோடு சிரித்தாள் சௌமினி!

கௌதமுடைய சிரிப்பை ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டிருந்தாள் ஆதிரை… இருவரும் காதலிப்பதாக நினைத்த காலத்தில் கூட அவனிடம் இந்த சிரிப்பை அவள் பார்த்ததே இல்லை… மனம் விட்டு தோழர்களுடன் இருக்கும் போது மட்டுமே சிரிக்கும் சிரிப்பு! தான் எப்போதுமே அவனை அந்த அளவிற்கு நெருங்கியதில்லை போலும்!

மனதில் சுருக்கென்று வலி!

“டேய் கௌஸ் வேண்டாம்டா… நீயும் சேர்ந்து கிண்டலடிக்காதே… ” அழுது விடுபவளை போல சௌமினி கூற… மனதோடு நெருக்கமாக இருந்த அந்த பள்ளிகாலத்தை நோக்கியே போய் விட்டனர் அந்த மூவரும்!

“ஹேய் உன்னை போய் நான் கிண்டலடிப்பேனா சௌம்ஸ்… யூ ஆர் மை டார்லிங்… ” என்று அவளது கழுத்தை தன்னோடு இறுக்கியவன்… வருணை கேலியாக பார்த்து சிரிக்க வருணின் முகமோ அந்த கிண்டலை உள்வாங்கி கொண்டு ஒளிர்ந்தது!

சிவக்குமரனிடம் திரும்பிய கௌதம்…

“சிவா… ஸ்கூல் டேஸ்ல இவன் பயங்கர பொசெசிவ்… இவள் என்னோட பேசிட்டு இருக்கறதை பார்த்தா கூட பயங்கரமா சண்டை போடுவான்… அதுக்காகவே இவனை சீண்டி விட்டுட்டே இருப்பேன்… ” என்று சிரிக்க…

“ஆமாம்… இந்த ரெண்டு பிசாசுங்களும் சேர்ந்து என்னை பைத்தியமாக்கினது மட்டும் தான் மிச்சம்… ஆனா விதிய பாருங்கண்ணா… இத்தனை வருஷம் கழிச்சும் இதுங்க ரெண்டு கிட்டவும் நான் மாட்டிட்டு முழிக்கனும்ன்னு விதி… ”

சொன்னவளின் வார்த்தைகளில் இருந்த பொருள் கண்களில் இல்லாமல் குறும்பாக புன்னகைத்து கொண்டிருக்க… விஷம சிரிப்போடு அவளது கைகள் இரண்டையும் பற்றி கொண்டான் வருண்… அவளது கழுத்தை வளைத்து பிடித்திருந்த கௌதமை பார்த்து சிரித்தவாறு..!

“அப்போ மாட்டிக்கிட்டே… ஓகே தானே செமி?” கண்ணடித்து கேட்டவனை விழிகளை விரித்து பார்த்தாள்…

“நான் எப்போடா ஓகே சொன்னேன்… ?” குறும்பாக புருவத்தை உயர்த்தி கேட்டவளை பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தான் கௌதம்…

“சபாஷ்… சரியான போட்டி… ” கௌதம் வருணை ஏற்றி விட…

“இப்போ தானடி சொன்ன… ”

“இல்லையே… நான் ஓகே சொல்லவே இல்ல… ”

“டேய் கௌதம்… சிவா மாம்ஸ்… அம்மு… சைந்து… நீங்க எல்லோரும் தான் சாட்சி… இவ ஓகே சொன்னா தானே?”

“ஆமா… ஆமாஆஆஆ… ” எல்லோரும் ஒரே குரலில் ஆமாம் சாமி போட… சௌமினிக்கு முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது…

“கிடையவே கிடையாது… நான் ஓகே சொல்லவே இல்ல… ” வேகவேகமாக தலையாட்டியவளை பார்த்து எல்லோரும் சிரிக்க…

“எஸ்… நீ சொன்ன… ”

“நோ… நான் சொல்லலை… ” இவனோ விடாக்கண்டனாக கேட்க.. அவளோ கொடாகண்டியாக மறுதலித்து கொண்டே இருக்க… அந்த காட்சியை பார்த்து கொண்டிருந்த பெரியவர்களுக்கும் மனம் கனிந்தது! அவர்களும் முன்பே அறிந்திருந்த செய்தி என்பதாலேயே பெரிதாக அதிர்ச்சி என்று ஒன்றும் அவர்களுக்கு இல்லை என்பதை விட மகிழ்ச்சியும் நிம்மதியுமே அவர்களது முகத்தில்!

இருவருக்கும் இடையே பாலமாக சௌமினி இருக்கும் பட்சத்தில் இருவரின் ஒற்றுமையை பற்றி இனி கவலைப்படவே தேவை இல்லையே!

“இப்போ என்கிட்டே ஓகே வான்னு கேட்கறவன்,அன்னைக்கு அவனோட செக்ரட்டரி கூட ஆர்ட் எக்ஸிபிஷன்ல என்ன பண்ணிட்டு இருந்தான்னு கேளுடா… ” கௌதமை பார்த்து சௌமினி கேட்டு வைக்க… கௌதம் வயிற்றை பிடித்து கொண்டு வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தான்…

“ஆமா… ஆமா… என்னடா பண்ணிட்டு இருந்த? ஒழுங்கா சொல்லிடு… ” கண்ணடித்தபடியே கேட்க…

“அடேய் பழிகாரா… செய்றதையும் செய்துட்டு என்னை இப்படி வேற மாட்டி விடறியே..இது உனக்கே நல்லா இருக்கா?” வருண் பாவமாக கேட்க… அங்கிருந்த மற்றவர்களுக்கும் அந்த சிரிப்பு பரவியது…

“நான் என்ன செய்தேன் வருண்… ஐ ம் பாவம்… ” ஒன்றுமறியாதவனை போல கேட்டவனை முறைக்க முயன்றாலும் வருணால் சிரிக்க மட்டுமே முடிந்தது… இருவருக்குமே அந்த சம்பவங்களின் பின்னணிகள் அறிந்த ஒன்றானதால் அதற்கு யார் காரணம் என்று ஆராய்ச்சி செய்வது தேவையில்லாத ஒன்று என்று தோன்றி இருந்தது… அதுவும் இல்லாமல் அது போன்ற ஆய்வுகள், மலர்ந்து இருக்கும் உறவுகளில் சங்கடத்தை ஏற்படுத்த கூடும் என்பதுவும் உண்மையல்லவா!

மற்ற எதையும் விட குடும்ப நிம்மதி முக்கியம் என்பதில் இருவருமே உறுதியாக இருந்தனர்! சுழல்களில் சிக்கி உறவுகளை சிக்கலாக்கி கொண்ட பின்பு இருவருக்கும் வந்த ஞானமென்பது நாம் அனைவருமே அறிந்த ரகசியம் தானே!

“அடப்பாவி… நீ அப்பாவியா? வேண்டாம்டா… எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்துட போகுது… ” என்று நெஞ்சை பிடித்தவன்… “நீயும் ஒருநாள் ஆதிகிட்ட இப்படி மாட்டுவ… அவ இவளை மாதிரியே க்ராஸ் எக்ஸாமைன் பண்ணத்தான் போறா… அப்போ இருக்குடா உனக்கு… ” சிரித்து கொண்டே சபதமிட்டவனை பார்த்து கண்ணை சிமிட்டிய கௌதம்…

“ஹப்பா… என் ஆபீஸ்ல லேடி செக்ரட்டரி கிடையாதே… அதுவும் இல்லாமல் லேடீசை வேலைக்கு வைப்பதே இல்லையே… ” என்று வருணை பார்த்து மீண்டும் பெரியதாக சிரித்தவனை ஆச்சரியமாக பார்த்து கொண்டே இருந்தாள் ஆதிரை!

“அதான் மொத்தமா அங்க ஆதிரை இருக்காளே அண்ணா… ” வள்ளியம்மையும் அவனை கேலி செய்ய…

“ஓ அவ லேடின்னு சொல்றியா அம்மை?” விஷம புன்னகையோடு கௌதம் கேட்ட தொனி ஆதிரையை கடுப்பேற்ற, அவனை முறைத்தாள்!

“இதுக்கு பேர் தான் தனக்கு தானே ஆப்புங்கறது… ” முறைத்து கொண்டே போனவளை பார்த்து, சிவக்குமரன் சிரித்து கொண்டே கௌதமை கலாய்க்க… அதற்கும் வெடிசிரிப்பு கிளம்பியது அங்கே!

cp39

அத்தியாயம் 39

இரவினை பிரதியெடுத்து

விட்டத்தில் கிடத்தியிருக்கிறேன்

நிலவாய் நீ!

-டைரியிலிருந்து

வள்ளியம்மை சுறுசுறுப்பாக பறந்து கொண்டிருந்தாள்… பின்னே? தன் கணவனின் தங்கையும் , தன்னுடைய அத்தை மகளுமான சைந்தவியின் திருமணத்திற்கு முன்னான சடங்காயிற்றே! அதிலும் தாய்மாமன் வீட்டு விருந்துக்காகவென தன் பிறந்த வீட்டினர் அனைவரும் வந்திருக்கும் போது அவளது சுறுசுறுப்பை பற்றி கேட்கவும் வேண்டுமோ?

அவர்களது குடும்பத்தில் இந்த சடங்குகளை தொடங்கும் முன் குலதெய்வ வழிபாடும், வீட்டு தெய்வ வழிபாடும் செய்வது முறை என்பதால் அந்த வேலைகளும் சேர்ந்திருந்தது… இதற்கு நடுவில் விசாலாட்சி வரலக்ஷ்மி பூஜையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்!

வருணும் கௌதமும் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்க சைந்தவிக்கு திருமணத்திற்கு சிதம்பரத்தின் குடும்பம் முழுவதும் அங்கே கூடியிருந்தது தான் உறவினர்களிடையே பரிமாறப்பட்ட மிக சூடான செய்தி. அதிலும் உரிமையான அத்தையாக விசாலாட்சி நின்று விருந்தை கவனிக்க, உடன் அபிராமியும் இருந்தது ஒவ்வொருவரின் புருவத்தையும் உயர்த்தியது…

அங்கு வந்திருந்த இன்னொரு ஆச்சரியம் சௌமினி!

தழைய தழைய மென்மையான மெல்லிய பட்டு புடவையுடுத்தி இடை வரையிருந்த நீண்ட கூந்தலை தளர வாரி,ஜாதி மல்லி சூட்டி ஆதிரை வள்ளியம்மையோடு சேர்ந்து வேலைகளில் உதவிக்கொண்டிருந்தவளை பார்ப்பவர்களிடம் சத்தியம் செய்தாலும் இவள் ஒரு ஸ்கூல் கரஸ்பாண்டன்ட் என்பதை நம்ப மாட்டார்கள்!

அவளை பார்வையாலேயே தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான் வருண்!

சிவக்குமரன்,கௌதம்,வருண் என்று இளையவர்கள் பட்டாளம் ஒரு புறம் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க, சிதம்பரத்தோடு ராஜேஸ்வரியின் கணவரும் இன்னும் சிலரும் அவரோடு தனியாக அமர்ந்து வம்பளத்து கொண்டிருந்தனர்…

ஓரிருவர் அபிராமியை பற்றி கிண்டலாக கூற… சிதம்பரம் புன்னகையோடு அதை எதிர்கொண்டிருந்தார்… யாரேனும் கசப்பாக கூறினாலும் அதை தனது மகனுக்காக ஏற்று கொள்வது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார்…

“உன்னை எவ்வளவோ விஷயத்தில் விட்டு கொடுத்து உன்னை கஷ்டப்படுத்தியிருக்கேன் கௌதம்… அதெல்லாம் உன்னை எந்தளவுக்கு தவிக்க வைத்திருக்கும் என்பதெல்லாம் என் மரமண்டைக்கு தாமதமாகத்தான் புரிந்தது… அதற்காகவெல்லாம் இந்த அப்பனை முழுவதுமாக வெறுத்து விடாதே… உனக்கு நான் எப்போதுமே நல்ல அப்பாவாக இருக்க முயற்சி செய்தேன்… ஆனால் அதில் வெற்றி பெறவில்லை கண்ணா… ”

அன்றொரு நாள் அபிராமியின் வீட்டிற்கு வெகு நாட்களுக்கு பின்னர் வந்திருந்தார் சிதம்பரம். உடன் விசாலாட்சியும் சிவகாமியும்!அவனது கையை பற்றி கொண்டு கண்களில் நீர் வழிய , தன்னுடைய தவறையெல்லாம் மனம் விட்டு ஒப்புக்கொண்ட தந்தையை உணர்ச்சியற்ற முகத்தோடு பார்த்தான்… பதினான்கு வயது வரை தனக்கு தந்தையும் தோழனுமாக இருந்தவர் அல்லவா!

வெகு நாட்களுக்கு பிறகு அந்த நினைவுகள் மேலெழும்ப கண்களில் சூழ்ந்த மேகத்தை மறைக்க கீழே குனிந்து கொண்டான்…

இருவரையும் கண்ணெடுக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்த அபிராமியின் கண்களில் கண்ணீர்!

“தாய்க்கு தலை மகன்… என்னோட மூத்த மகன் நீதான் கௌதம்… எனக்கு கொள்ளி வைக்க வேண்டியதும் நீதான்… செய்வே தானே?”

விசாலாட்சி நிதான குரலில் கேட்க… அதிர்ந்து அவரை பார்த்தான்!

“சாலாம்மா… ”

உடைந்து போன குரலில் அழைத்த கௌதமுடைய மனம் சொல்ல முடியாத அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தது… !

“நீ வீட்டை விட்டு வெளிய போனப்ப நான் அமைதியா இருந்துட்டதா நினைச்சுடாதே கண்ணா… அன்னைக்கு நான் ஒரு சூழ்நிலை கைதி… பேச உரிமை இல்லாத கைதி கண்ணா… ஆனா நீ வேற வருண் வேற இல்ல எனக்கு! இந்த வாழ்க்கை அபிராமியோட தயவால எனக்கு கிடைச்சது… பார்க்க போனா அபி எனக்கு விட்டு கொடுத்துட்டா… அதுதான் உண்மை!”

நெகிழ்ந்த குரலில் விசாலாட்சி கூற…

“எனக்கு நீங்களும் ஒரு அம்மாதான் சாலாம்மா… ”

அவரது தோளை ஆதூரமாக அணைத்து கொண்டவனுக்கு வாழ்க்கையே அழகாக தெரிந்தது! இத்தனை நாட்கள் வஞ்சித்திருந்த வாழ்க்கை இழந்தவற்றையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக திருப்பி கொடுத்து கொண்டிருக்கின்றதே!

“சாலா போதும்டி… விட்டா அழுது வீட்ல கடலை கொண்டு வந்துடுவ போல இருக்கே!” பழைய தோழியின் குறும்பு மீண்டிருக்க , விசாலாட்சிக்கு கண்களில் கண்ணீர் வெள்ளம்…

“இத்தனை நாள் உன்னைதான்டி மிஸ் பண்ணிட்டேன்… உன்னோட இந்த கிருத்துருவமான பேச்சை தான் மிஸ் பண்ணிட்டேன்… ” அபிராமியின் கையை பிடித்து கொண்டு முதுகு குலுங்க அழுதவரை சமாதானப்படுத்திய அபிராமியும் அழுகையில் குலுங்க…

“ஆஹா ரெண்டு பேரும் சேர்த்து இங்க ஒரு சமுத்திரத்தையே கொண்டு வந்துடுவீங்க போல இருக்கே… ” சிவகாமி சிரித்து கொண்டே இருவரையும் கிண்டலடிக்க…

“ஏன் நீங்களும் உங்க அண்ணனும் மட்டும் சும்மா இருக்கீங்க? அதுல ஒரு படகு ஓட்டுங்க அண்ணி… ” சிரித்து கொண்டே நாத்தனாரை வாரிய விசாலாட்சியை புன்னகை முகத்தோடு பார்த்தார் சிவகாமி!

“செட்டு கிடைக்கவும் சாலா அண்ணியே கிண்டலடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க பாருங்க மாப்பிள்ளை… ” கௌதமை கூட்டு சேர்த்து கொண்ட சிவகாமியை ஆச்சரிய பார்வை பார்த்தார் சிதம்பரம்!

“ஆமாத்தை… இனிமே எல்லாத்துக்கும் இவங்க ரெண்டு பேரும் ஜோடி சேர்ந்துகிட்டு நம்மளை பைபாஸ் பண்ணிடுவாங்க பாருங்க… ”

மிகவும் இலகுவான மனநிலையில் சிவகாமியோடு சேர்ந்து கொண்டு இரண்டு பேரையும் கிண்டலடித்தான் கௌதம்…

“பாரேன்டி அபி… இனிமே இவன் அத்தைய ஐஸ் வைச்சா தான் காரியம் ஆகும்ன்னு அந்த பக்கம் சாஞ்சுட்டான்… ”

“சாயட்டும் சாயட்டும்… ஆதி நம்ம பக்கம் தான்டி இருப்பா… அப்போ இந்த வாலு என்ன பண்ணுவானாம்?… ”

இருவரும் சிரித்து கொண்டே கௌதமை கலாய்க்க… ஒவ்வொன்றுக்கும் பதிலடி கொடுத்து கொண்டிருந்தவனை பார்த்து சிதம்பரம் சிரித்து கொண்டார்! எத்தனை நாட்களுக்கு பிறகு அவனது முகத்தில் சிரிப்பை பார்க்கிறார்! ஆனால் அந்த புன்னகையில் இழையோடும் சோகத்தின் காரணம் அவருக்கும் புரியாமலில்லை!

மெளனமாக சிவகாமியை பார்க்க, அவரும் சிந்தனையாக இவரை பார்த்து கொண்டிருந்தார்!

“மாப்பிள்ளை… நாளன்னைக்கு ராஜி வீட்ல தாய்மாமன் விருந்து இருக்கே… வந்துடுவீங்க தானே?” சிவகாமி கௌதமை கேட்க… புன்னகையோடு அவனும் தலையாட்டி வைக்க,சிதம்பரத்தை அர்த்தமாக பார்த்தார்!

*****

தாய் மாமன் விருந்துக்காக ஒருபுறம் விருந்து தயாராகி கொண்டிருக்க, மற்றொருபுறம் வரலக்ஷ்மி பூஜைக்காக பூஜையறையை தயார் செய்து கொண்டிருந்தனர் பெண்கள் அனைவரும்!

“சௌமி… கலசத்துக்கு கொஞ்சம் மாவிலை பறிச்சுட்டு வாயேன் கண்ணா… ” பூஜை வேலைகளை பார்த்து கொண்டிருந்த அபிராமி சௌமினியிடம் கேட்க…

“சௌமிக்கா… மாமரம் பின் கட்டுல இருக்கு… தனியா பறிக்க முடியுமாக்கா உங்களால? இல்லைன்னா நானும் கூட வரட்டா?” வாழையிலையில் பச்சரிசியை பரவ விட்டபடி பொறுப்பாக வழி கூறிய ஆதி , பதிலை எதிர்பார்த்து அவளது முகத்தை பார்க்க… புன்னகையோடு…

“நானே பார்த்துக்கறேன் ஆதி… ” என்று போக முயல… அவசரமாக சுத்தம் செய்த தூபக்காலை கையில் ஏந்தியபடி வந்த வள்ளியம்மை…

“சௌமிக்கா… பின்கட்டு வழியா வேணாம்… நீங்க மாடில இருந்து பறிச்சா தான் ஈசியா பறிக்க முடியும்… அதோட அந்த பக்கம்தான் கொழுந்து இலையா இருக்கும்… ஒன் மினிட் அக்கா… ” அவசரமாக கூறிவிட்டு ஹாலை பார்த்தவள்…

“வருண் அண்ணா… சௌமிக்காவுக்கு எங்க ரூம் பக்கத்துல இருக்க டெரெசை மட்டும் காட்டிடு… ” என்று குரல் கொடுத்துவிட்டு சௌமினியின் புறம் திரும்பியவள்…

“சௌமிக்கா… ஜென்ட்ஸ் பறிக்க கூடாது பூஜைக்கு… வருண் அண்ணாவை பறிக்க விட்டுடாதீங்க… ” வெகு அவசரம் போல கூறிவிட்டு ஆதிரையோடு இணைந்து மற்ற வேலைகளை பார்க்க துவங்கினாள்… கண்களில் கள்ள சிரிப்போடு! அதை கண்டு கொண்ட ஆதிரையின் முகத்திலும் அதே கள்ளத்தனம்!

உதட்டை கடித்து கொண்டு வருணோடு மாடிப்படியில் ஏறினாள் சௌமினி!

“சூப்பர் அம்மு… கலக்கறே… ” அருகில் வந்த வள்ளியம்மைக்கு இடது கையால் ஹைபை கொடுத்தாள் ஆதிரை… சப்தமில்லாமல்!

“ஹஹா… நம்மால் முடிந்த சமூக சேவைடி ஆதி… ” ஆதிரையின் காதில் கிசுகிசுத்தாள் வள்ளியம்மை! இருவரும் மட்டுமாக இருக்கும் இடத்தில் பெரும்பாலும் உறவுமுறையை விட தோழிகளாகவே இருக்க தோன்றும் இருவருக்கும்!

“ரெண்டும் வழிக்கு வருங்கன்னு நினைக்கற?” யோசனையாக புருவத்தை சுருக்கி கொண்டு ஆதிரை கேட்க…

“வரலைன்னா மட்டும் நாம விட்டுடுவோமா என்ன? அடுத்த அட்டாக் பண்ணிடுவோம்ல… ” இல்லாத காலரை ஏற்றி விட்டு கொண்ட வள்ளியம்மையை பார்த்து பக்கென்று சிரித்தாள் ஆதிரை…

“இந்த வருண் மாமாவை யாராலும் மிஞ்ச முடியாது அம்மு… சைட்டிங் சைட்டிங் சைட்டிங் தான் போ… அப்படியே மெல்ட்டான மாதிரி பார்த்துட்டு இருக்காங்க… ” குத்துவிளக்குக்கு சந்தானம் குங்குமம் வைத்து கொண்டே வள்ளியம்மையிடம் கிசுகிசுத்தாள் ஆதிரை…

“ஆனா இந்த சௌமினிக்கா கிட்ட இருந்து எந்த ரெஸ்பான்சும் இல்லையேடி… ” கவலையாக தெரிவித்தவளை பார்த்து சிரித்த ஆதி,

“நோ ஒர்ரிஸ் செல்லம்… அதான் சொன்னியே… அட்டாக்… !!! பண்ணிடலாம்… ” கண்ணடித்து சொன்னவளை பார்த்து மெல்ல சிரித்தாள் வள்ளியம்மை!

“டன்!… ஆனா இந்த கௌதம் அண்ணாவுக்கு என்னாச்சு? மறுபடியும் சண்டை போட்டியா ஆதி?”

அங்கு வந்தது முதலே அனைவரிடமும் நன்றாக பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் ஆதிரையின் புறம் திரும்பவும் இல்லை கௌதம்!

கடல் நீல மென்மையான பட்டு அவளது பால் வண்ண சருமத்தை பளீரென எடுத்து காட்ட, இடை தாண்டி முழங்காலை தொட்டு கொண்டிருந்த அந்த தளர வாரிய நீள கூந்தலில் மல்லிகையை சரம் சரமாக சூடியிருந்தவளை கௌதம் தவிர்ப்பது வெளிப்படையாகவே தெரிய, ஆதிரையின் மனம் சுணங்கியது என்னவோ நிஜமே!

எப்போதும் போல இல்லாமல் தன்னை பார்த்து பார்த்து அலங்கரித்து கொண்டவளுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது… அவனிடம் கோபத்தை வைத்து கொண்டு… கன்னாபின்னாவென பேசியும் விட்டு அவனை ஏன் இந்த மனம் இப்படி எதிர்பார்க்கிறது என்று புரியாமல் தவித்தாள்… அப்படி என்னதான் எதிர்பார்க்கிறோம் என்பதும் அவளுக்கு புரியவில்லை!

பிருத்வியை அன்று காரணம் காட்டி அவளிடம் சமாதானம் பேசியவன் இன்று தன்னை கண்டு கொள்ள கூட இல்லை என்பதை கண்டவள் அவனை மனதுக்குள் வறுத்து கொண்டிருந்தாள்…

மகனை தன்னுடனே வைத்து கொண்டு அவனுக்கு சமமாக பேசிக்கொண்டிருந்தவனை அவ்வப்போது பார்த்து கொண்டு தான் இருந்தாள்… மகன் மட்டும் போதும், தான் தேவையே இல்லையா? என்ற கேள்வி அவளை குடைந்து கொண்டிருந்தது! இதில் வள்ளியம்மை வேறு இப்படி கேட்கவும் உள்ளுக்குள் கடுப்பானது!

“ஆமா… உன் நொண்ணன் கிட்ட சண்டை போடறதுக்கு தான் நான் இருக்கேன் பார்… எனக்கு வேற வேலை இல்லையா?” கடுகடுப்பை வெளிப்படையாக காட்டி விட்டு சுமங்கலி பெண்கள் அமர்வதற்கு மனைகளை தயார் செய்ய துவங்கினாள்!

வள்ளியம்மைக்கு அவளது செய்கை சிரிப்பை வரவைத்தது!

“ஏன்டி இப்படி கடுகு மாதிரி பொறியர? அண்ணா கிட்ட தானே இப்போ வேலை பார்க்கற? அப்போவெல்லாம் பேசிட்டு தானே இருப்பீங்க… வீட்டுக்கு வந்தா வான்னு கூட கூப்பிடாம நீ ஒளிந்து கொண்டா அண்ணன் மட்டும் தானா பேசுவாங்களா? அதுவும் எங்க கௌதம் அண்ணன் எப்படிப்பட்ட சிங்கம்… அந்த சிங்கத்தை சீண்டி விட்டுட்டே இருக்கே நீ… ” சிரிக்காமல் அவளை கிண்டலடித்த வள்ளியம்மையை குதறி விடுவது போல பார்த்தாள் ஆதிரை!

“ம்ம்ம்… சிங்கமா? அசிங்கம்ன்னு சொல்லிக்க… ” என்று எழுந்தவளின் கண்களில் பட்டது அன்னை காமாக்ஷி தேவியின் சிலை முன்பு வீற்றிருந்த அந்த தாலி!

மனதில் ஏதோ ஒரு உணர்வு! அந்த உணர்வு வயிற்றில் ஒரு பந்தாக சுருண்டு மேலெழுந்து தொண்டையை அடைத்தது!

கொந்தளிக்க துவங்கிய உணர்வுகளை வலுகட்டாயமாக அடக்கி கொண்டு சட்டென்று வெளியேறினாள் ஆதி… எதிலிருந்தோ தப்பித்து ஓடுவதை போல…

*****

மெளனமாக நின்று தோட்டத்தை பார்த்து கொண்டிருந்தான் வருண். மனதுக்குள் எவ்வளவோ எண்ணங்கள் வட்டமிட்டாலும் அதை சௌமினியிடம் எப்படி சொல்வது என்ற குழப்பம் அவனுள்!

மாவிலை பறிக்கவென வந்துவிட்டு தன்னையும் போக விடாமல் தடுத்து நின்று கொண்டிருக்கின்றானே இவன் என்ற பரிதவிப்பில் அவனையும் மாடிப்படியையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்து கொண்டே இருந்தாள் சௌமினி. பின்னே? இருவரும் மேலே வந்ததை ஒவ்வொருவரும் அறிவார்களே! மேலே என்ன நடக்கிறது என்பதை மற்றவர்கள் தவறாக நினைத்து விடுவார்களோ என்ற பயம் அவளுக்கு!

ஆனால் அவனிடம் அவளாக பேச்சை ஆரம்பிக்க முடியவில்லை… ஸ்ருதி உறுத்தி கொண்டே இருந்தாள் அவளது மூளைக்குள்!

மெல்ல கனைத்து கொண்டான் வருண்…

“எப்படி இருக்கே?” மொட்டையாக கேட்டு வைத்தவனை விசித்திர பார்வை பார்த்தாள்… வெகு நாட்கள் கழித்து பார்ப்பது போன்ற பாவனை எதற்கு? இவன் தான் பார்த்தால் கூட கண்டுகொள்ளாமல் செல்பவன் ஆயிற்றே!

“ம்ம்ம்ம்… ” என்று தலையை மட்டும் ஆட்டியவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்… ஒரு காலத்தில் ஒரு வார்த்தைக்கு ஒன்பது பதிலை கூறியவள் அல்லவா… அவளது பேச்சை கட்டி போடுவது அவனால் என்றுமே முடியாத காரியமாயிற்றே!… ஆனால் இன்று வயதும் அனுபவமும் அவனை வெகுவாக தள்ளி நிறுத்தி கொண்டிருப்பதை வேதனையாக உணர்ந்தான்…

எவ்வளவு காலத்தை வீணாக்கி விட்டாயிற்று!

ஆனால் இனியும் வீணாக்க வேண்டுமா என்று மனசாட்சி குரல் எழுப்ப… நோ முடியாது! என்று மனம் குரல் கொடுத்தது!

“இன்னைக்கு லீவ் போட்டுட்டியா?” எதை பேசி பேச்சை வளர்த்துவது என்று புரியாமல் அவன் கேட்க… அவள் அவனை பார்த்த பார்வையில் கேலியே மிகுந்திருந்தது…

“ம்ம்ம்ம்… ” அவனை தான்டி சென்று மாவிலையை பறிக்க துவங்கினாள்!

அவள் ஒரு மார்கமாக ம்ம்ம் சொல்லும் போது தான் அவனுக்கு உரைத்தது… ‘டேய் பக்கி… அவ தான் டா கரஸ்பாண்டன்ட்டே… ’ என்று மனசாட்சி இடிக்க… ‘ஹிஹி’ என்று வெட்க சிரிப்பொன்றை படர விட்டான்…

“ச்சே… டீன் ஏஜ்ல பயப்படாம லவ்வை சொல்லிட்டு… இப்போ பேசவே பயமா இருக்கே… ” என்று யோசித்து கொண்டிருக்க… மாவிலையை பறித்தவள் அவனை தான்டி செல்ல முயல… அவளது கையை இறுக பிடித்தான்!

“செமி… என் கிட்டே பேச மாட்டியா?”

சௌமினிக்கு மனம் படபடவென அடித்து கொண்டது!

“என்ன திடீர்ன்னு… ” அவனிடமிருந்து கையை விடுவித்து கொள்ள முயற்சித்து கொண்டே அவள் கேட்க…

“ஏய் நான் உன்கிட்டே ப்ரொபோஸ் பண்ணி பல வருஷமாச்சுடி… ” பழைய வருணாக அவன் சீற…

“டிஸ்போஸ் செய்ததும் நீயேதான்… .” பதிலுக்கு அவளும் சீற…

“ப்ச்… வேண்டாம்ன்னு சொல்லி என்னால் வேற யாரையும் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா செமி?”

“ம்ம்ம்ம்… .இத்தனை வருஷமா என்ன பண்ணிட்டு இருந்தே?” அவளுக்கு உள்ளுக்குள் எவ்வளவுதான் காதல் இருந்தாலும் காயப்பட்டிருந்த மனம் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் சமாதானமாக விடவில்லை…

“இதற்கு என்ன பதில் சொல்ல செமி? எனக்கு புரியல… ”

“நம்ம ப்ரேக் அப்புக்கு காரணம் யார் வருண்? அப்போ இருந்த பிரச்சனை எல்லாம் அப்படியேத்தான் இருக்குன்னு நினைக்கறேன்… இனிமே கூட உங்க அப்பாவை பற்றி ஏதாவது தெரியாம சொல்லிட்டா என்னை போக சொல்லிடுவியா?” மனதை அழுத்தி கொண்டிருந்தவற்றை எல்லாம் சௌமி போட்டு உடைக்க… மெளனமாக கேட்டு கொண்டவன்…

“எவ்வளவு பிரச்சனை இருந்தாலும் பரவால்ல செமி… அப்போ இருந்த தெளிவில்லாத டீன் ஏஜ் பையன் கிடையாது நான்… உனக்கே தெரியும்… அப்போ அப்பாவை கௌதம் கூட ஷேர் பண்ணவே முடியாதுன்னு சொன்னேன்… ஆனா இப்போ எல்லாமே உல்டாவாகலையா? இதுவும் அப்படித்தான் செமி!”

“கௌதமை இப்போ நீ ஏத்துகிட்ட காரணம் உன்னோட அத்தை பொண்ணுக்காக தான் வருண்… எனக்கும் தெரியும்!” மனம் ஏனோ முரண்டியது இந்த விஷயத்தை நினைத்து! ஆதிரையோ பிருத்வியோ இல்லாமல் இருந்தால் தன் நண்பனுக்குரிய அங்கீகாரத்தை இவர்கள் கொடுத்து விடவா போகிறார்கள் என்று மனம் சிணுங்கியது…

“உன்னோட பீலிங்க்ஸ் புரியுதுடி… ஆனா என்னோட சகோதரனை சகோதரனா ஏற்றுகொள்ள யாருமே காரணமா இருக்க தேவை இல்லை செமி! அந்த வயசுல எனக்கு நிறைய விஷயம் புரியல… ப்ளைண்ட் பொசெசிவ்னஸ்! இப்போ வயசும் அனுபவமும் அதிகமாகும் போது மெச்சுரிட்டி வருமே… அது தான்..இப்போ எனக்கு… ” என்று கூறிவிட்டு அவளது முகத்தை பார்க்க…

“வயசு அதிகமாகும் போது மெச்சுரிட்டி வரும் தான்… ஆனா அதை நீ தெரிஞ்சுக்க நான் கொடுத்த விலை என்னோட பனிரெண்டு வருட வாழ்க்கை வருண்… ”

மெல்லிய குரலில் அவள் கூறினாலும் அது தேக்கி வைத்த கோபம் பத்து ஹைட்ரஜன் குண்டுகளுக்கு சமமானது என்பதை புரியாமலா அவன் நின்று கொண்டிருக்கிறான்?

“ஹேய… லாஸ்ட் வோர்ட்ஸ் வேர் யுவர்ஸ் செமி!… ஐ ஜஸ்ட் பாலோட்… ” பரிதவிப்புடன் அவன் கூற…

“ஏன்… நீ சொன்னதை வைத்து தானே நானும் சொன்னேன்? அப்படியெல்லாம் இல்லைன்னு சொல்லி நீ சமாதானப்படுத்த கூடாதா? அப்புறம் கூட உன்னை எத்தனையோ தடவை பார்த்து இருக்கேனே… ஆனா கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காம போவ… ” அப்போதைய மன தாங்கலை இப்போது கூறி அவனிடம் முறைத்து நின்றவளை எதை கொண்டு சமாதானம் செய்வது? திணறினான் வருண்! அவளை மேலும் அருகில் இழுத்தவன்…

“சரிடா..நான் செய்தது தப்பு தான்… தப்பு செய்த இந்த பையனை மன்னிச்சு வாழ்க்கை கொடு செமி… ஏதோ உன் தயவுல பொழச்சு போறேனே ப்ளீஸ்… ” இனியும் கருத்து பரிமாற்றம் என்ற பெயரில் அவனுக்கு அவனே குழி தோண்டி கொள்ள அவனென்ன கௌதமா?

அவன் கேட்ட தொனி அவளை லெகுவாக்கினாலும் அதற்கெல்லாம் மசிந்து உடனே ஓகே சொல்லிவிட்டால் என்னாவது என்று மிக தீவிரமாக சிந்தித்து கொண்டிருந்தாள் அவனுடைய செமி!

“ரொம்ப ஈசியா சொல்லிட்டே வருண்… நான் தான் இத்தனை வருடமா வாழவும் முடியாம… சாகவும்… முடியாம… ” அவள் குரல் உடைந்து கொண்டே வர… அவளை தன்னோடு இழுத்து இறுக்கமாக அணைத்து கொண்டான் வருண்…

“ப்ச்… செமிக்குட்டி… சாரிடா… ப்ளீஸ்… ” அவளது முதுகை தடவி கொடுத்தவாறே அவன் கூற,

“உனக்கு எல்லாமே ஈசி தான் வரு… எத்தனை மாப்பிள்ளைய கொண்டு வந்திருப்பார் தெரியுமா? கல்யாணம் செய்யனும்ன்னு நினைச்சுருந்தா எப்பவோ முடிஞ்சுருக்கும்டா… உன்னை மனசுல வெச்சுட்டு நான் நரகத்துல தான் இருந்தேன்… ” கண்களில் நீர் வழிய அவள் கூறிக்கொண்டே போக… அவனது கண்களும் கலங்கின!

“சாரி இஸ் எ அண்டர்ஸ்டேட்மெண்ட் செமி… ப்ளீஸ்… எனக்கு ரொம்பவே குற்ற உணர்வா இருக்குடி… எனக்கு ஒரே ஒரு சான்ஸ் கொடு… .” கரகரத்த குரலில் கூறியவனை வலுக்கட்டாயமாக தள்ளி நிறுத்தியவள்… அவனை முறைத்து கொண்டே…

“ஆமா… ரொம்ப கில்டி கான்ஷியஸ் தான்… அதான் உன் செக்ரட்டரி பொண்ணோட இடுப்பை ரிசர்ச் பண்ணிட்டு இருந்தியா… ” அவளது இடுப்பில் கை வைத்தபடி அவனை பார்த்து முறைத்து கொண்டே கேட்டவளை பார்த்து மலங்க மலங்க விழித்தான்!

ஆஹா சிக்கிட்டோம்டா!

“அட லூசு செமி… அது வேற கதை… அது என்னன்னா… ” என்று அவன் ஆரம்பிக்க… ” அவனை கைநீட்டி தடுத்தவள்…

“போதும்… உன்னோட எக்ஸ்ப்ளநேஷனை எல்லாம் கொண்டு போய் எவளாவது இனாவானா இருப்பா… அவ கிட்ட சொல்லு… எனக்கு எப்பவோ காது குத்திட்டாங்கடா… ” கடுகடுவென முகத்தை வைத்து கொண்டு அவனை தாளிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்…

“செமி… என்னோட சைடை கொஞ்சம் கூட கேக்க மாட்டேங்கற… என்ன நடந்துதுன்னா… ”

“டேய்… இப்போ நிறுத்தறியா இல்லையா? எனக்கு வர்ற கோபத்துக்கு உன்னை அங்கவே மர்டர் பண்ணிருப்பேன்… தப்பிச்சுட்ட… இப்போ என் கண் முன்னாடி நிற்காத… ” அவள் படு கோபமாக கடித்து விட்டு கீழே போக எத்தனிக்க… அவளை போக விடாமல் தடுத்தவன் ,

“ஹேய்… அது சும்மா லுளுலாய்க்குடா… நோ சீரியஸ் அட் ஆல்… ”

“ஆமா… சீரியசான ரிலேஷன்ஷிப் தனி… சீரியஸ் இல்லாத ரிலேஷன்ஷிப் தனின்னு உன்னோட எடுப்பு தொடுப்பை எல்லாம் நான் சகிக்க முடியாது… இல்லன்னா சாலாம்மா மாதிரி அபிம்மா மாதிரி எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டுவேன்னு நினைச்சுட்டியா?” விடாமல் அவனை குதறி கொண்டிருந்தவளின் இந்த வார்த்தைகள் மனதை சுருக்கென்று தைத்தாலும் பழைய கோபம் கிளம்பவில்லை அவனுள்!

“இங்க பார் செமி… ஐ ம் வெரி சீரியஸ் அபௌட் யூ… நான் ஸ்ரீராமன் தான்னு சொன்னா நம்பனும்… என்னால் வேறொருத்தியை நினைத்து பார்க்கவே முடியாத காரணத்தால் தான் இதுவரைக்கும் மேரேஜ் பற்றியே நினைக்கலை… அது மட்டும் தான் உண்மை… வேற என்னதான் பண்ணனும்ன்னு நினைக்கிற? உன் கால்ல விழ வேண்டுமா?… சொல்லு… ”

கோபமாக அவன் கேட்க… ஒன்றும் பேசாமல் லேசாக தன் காலை தூக்கி அவன் முன் காட்டினாள், அவன் அறியாத உதட்டோர புன்னகையோடு!

அவளது செய்கை ஒரு சில நொடிகளுக்கு பின்னரே புரிய…

“அடிப்பாவி… விட்டா விழுந்து எந்திரின்னு சொல்லிடுவா போல இருக்கே… டேய் வருண்… செத்தாண்டா சேகரு… ” பரிதாபமாக அவனுக்கு அவனே சொல்லி கொண்டதில் புன்னகை பரவியது அவளது முகத்தில்!

“ம்ம்ம்… ஈகோ?” ஒரு மாதிரியாக அவள் கேட்க…

“ஈகோவும் இல்ல… காக்காவும் இல்ல… நாம வேணும்னா நம்ம வீட்டுக்கு போய் தனியா பேசலாம்… அங்க சாஷ்டாங்கமா உன் கால்லயே விழறேன்டி போதுமா? என் பொண்டாட்டி கால்ல விழ எனக்கென்ன ஈகோ வேண்டி இருக்கு?” மிகவும் இயல்பாக கேட்டவனை சற்றே ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள் சௌமி… நல்ல மாற்றம் தான் என்று அவனை குறிப்பெடுத்து கொண்டது அவள் மனம்.

அவளுக்கு அவளே சற்று நிதானப்படுத்தி கொண்டவள்,

“ஓகே சீரியஸ் வருண்… எனக்கு கொஞ்ச நாள் டைம் வேண்டும்… உடனே எல்லாம் ஓகே சொல்ல முடியாது… ” முறுக்கி கொண்டு கூறியவளை,

“ஓகே ஓகே… கூல்… எப்போ வேண்டுமானாலும் ஓகே சொல்லு… ஆனா அதுவரைக்கும் இந்த ரிசர்ச் சொன்னே இல்லையா?… ” என்று நிறுத்த… அவளுக்கு புரியவில்லை…

“அதான்டி… இந்த ஹிப் ரிசர்ச்… அதை மட்டும் நான் செய்துக்கறேன்… ” என்று அவளது இடுப்பை இழுத்து குறுகுறுப்பூட்ட… அவள் திடீர் அதிர்ச்சியில் நெளிய ஆரம்பித்தாள்!

“டேய்… பிராடு… விடுடா… ஒழுங்கா… உருப்படியா ஒரு லவ்வை ப்ரொபோஸ் பண்ண தெரியல… ப்ரொப்போஸ் பண்ணதையும் சக்சஸ் பண்ண தெரியல… உனக்கெல்லாம் ஹிப் ரிசர்ச் தேவையா? பிச்சுடுவேன்… ஓடிடு… ”

ஒரு விரலை நீட்டி அவனை எச்சரித்தவளை பார்த்து மனம் விட்டு சிரித்தான் வருண்…

“ஏய் லூசு… இங்கயும் ஸ்கூல் கரஸ்ங்கற நினைப்புலையே இருக்காதேடி… விட்டா நீல் டவுன் பண்ண வெச்சுடுவா போல இருக்கு… ”

சலித்து கொள்வது போல தோன்றினாலும் ,அவனுக்கு பெருமையாக இருந்தது… அவளது பதவியை நினைத்து! அவளது வளர்ச்சி குறித்தான பெருமை எப்போதுமே அவனுள் உண்டு என்றாலும் ,அவனிடமே நிமிர்ந்து நின்று வெற்றி பெற்று காட்டிய அந்த கம்பீரத்தை அவன் மிகவுமே ரசித்தான்!

“சரி… போதும் உன் வால்தனம் எல்லாம்… எல்லாத்தையும் இங்கவே மூட்டை கட்டி வெச்சுட்டு கீழ போ… அங்க வந்து ஏதாவது சீனை போட்ட… அப்புறம் பத்ரகாளியை தான் பார்ப்ப… ” அவன் அவளை மிரட்டியதெல்லாம் போய் இப்போது அவளது பக்கம் காற்று வீசுகிறது என்று புன்னகையோடு சொல்லிக்கொண்டான்…

“ஏய்… ரொம்ப ஆடாதே செமி… அப்புறம் மொத்தமா இப்போவே வசூல் செய்ய ஆரம்பிச்சுடுவேன்… பார்த்துக்கோ… ” மிரட்டலாக கூறினாலும் அவன் வார்த்தையில் இருந்த காதலையும் அதோடு சேர்ந்த குறும்பையும் அவள் ரசித்து கொண்டாள்…

“உன் மிரட்டலை எல்லாம் அந்த செக்ரட்டரி பொண்ணு கிட்ட வெச்சுக்கோ… நான் பயப்பட மாட்டேன்… ”

சிலிர்த்து கொண்டு கூறியவளுக்கு சட்டென்று உலகம் சுழன்றது… கீழே போக எத்தனித்தவளை சுழற்றி இழுத்து சுவரோடு சேர்த்து நிறுத்தியிருந்தான்… அவன் இழுத்ததில் தோள் கழன்று விடும் போல வலிக்க…

“டேய் எருமை… கொஞ்சமாவது சென்ஸ் இருக்கா? இப்படியா இழுப்ப?” வேகமாக பேசிக்கொண்டே போனவள் படிப்படியாக சுருதி இறங்கி காற்று போன பலூன் போலானாள்.

அவளுக்கு இருபுறமும் கையால் முட்டு கொடுத்து கிட்டத்தட்ட அவளை அரெஸ்ட் செய்திருந்தான் வருண்… கண்களில் மின்னலான புன்னகை! புருவத்தை உயர்த்தி அவளை பார்த்து காதலாக புன்னகைத்தவனை விழியை அகற்ற முடியாமல் பார்த்தாள் சௌமினி!

வசீகரன்!… காதலோடு அவன் பார்த்த பார்வை அவளை கவ்வி தனக்குள்ளே சிறை செய்து விடும் போல இருக்க… கன்னங்களில் வெட்க பூ மலர்ந்தது!

“என்ன பண்ற வரு?” அவளுக்கே கேட்காத தொனியில் அவள் கேட்க,

“இந்த மவுத் பீஸ் ஓவர்டைம் பார்த்துட்டு இருக்கே… அதான்… அதை எப்படி க்ளோஸ் பண்றதுன்னு யோசிக்கறேன்… ” கிசுகிசுப்பாக அவன் கூறியதில் அவள் மேனி சிலிர்த்தது… ஆனாலும் அதை ஒப்புக்கொண்டு விட்டால் என்னாவது?

“ம்க்கூம்… ரொம்ப முக்கியம்… ஒழுங்கா தள்ளு… ” அவனை தள்ளிவிட முயன்றவளை அனாயசமாக சமாளித்தவன்,

“எனக்கு முக்கியம் தான்டி… ” என்றவன் அவளுக்கு மிகவும் அருகில் செல்ல, சௌமினி பதட்டமாக பார்த்தாள்…

“வருண்… விளையாடாதே… யாராவது வந்துடுவாங்க… ” அவனை தள்ளி விட முயற்சிக்க… அவனோ விடாக்கண்டனாக அவளை நோக்கி முன்னேறி கொண்டிருந்தான்…

“சான்ஸே இல்ல… ” கிசுகிசுப்பாக அவன் கூற…

“வேண்டாம் வரு… நான் இன்னும் ஓகே சொல்லவே இல்ல… ” ஒற்றை கையை காட்டி மிரட்டியவளை பார்த்து கேலியாக சிரித்தான் வருண்!

“அது உனக்கு எப்போ சொல்ல தோன்றுகிறதோ அப்போ சொல்… ” என்று கண்ணை சிமிட்டியவன் மேலும் முன்னேற,

“பிராடு… போர்ட்வென்டி… நீ இப்படியெல்லாம் பிஹேவ் பண்ணா நான் ஓகே சொல்ல மாட்டேன்டா… ” அவனது நெருக்கம் அவளை பதட்டப்படுத்த அழுது விடும் குரலில் மிரட்டி பார்த்தாள் சௌமினி!

“அப்படியா?… நீ சொல்லாம இருந்துதான் பாரேன்… ” மென்மையாக அவளது இடையை பற்றி கொண்டே கேட்டவனை பயத்தோடு பார்த்தவள் ,

“ஐயோ… ஆதி… ”

சட்டென வருண் திரும்பி பார்க்க.. அந்த ஒரே நொடியில் சுதாரித்து அவனிடமிருந்து தப்பினாள் சௌமினி!

“ஹஹா… எப்படி… ??” என்று அழகு காட்டியவள் வேகமாக பூஜையறையை நோக்கி ஓடினாள்!

முகம் சிவக்க தலையை கோதியவன் முகத்தில் வெட்கப்புன்னகை!

cp38

அத்தியாயம் 38

கல்லெறிந்து

விளையாடிய குளமின்று

நீரற்று கிடக்கிறது

நீயற்ற நான் போல!

-டைரியிலிருந்து

அந்த கான்பரன்ஸ் ஹால் நிரம்பியிருந்தது… வருடாந்திர சந்திப்பு என்ற அளவில் மட்டுமே முன்தினம் கௌதம் கூறியிருந்ததால் இந்த அளவு கூட்டத்தை அவள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை… ஒருவேளை வருடாந்திர ஷேர் ஹோல்டர்ஸ் ரீவியு மீட்டிங் என்பதே இப்படி தான் இருக்குமா? அப்படியா?

மனதில் பலப்பல கேள்விகளும் துணை கேள்விகளுமாக முளைத்து கொண்டிருக்க… அதற்கு விடை தெரியாமல் மகேஷை விழியால் சல்லடை போட்டு தேடி கொண்டிருந்தாள்… நேராக சென்று கௌதமிடம் கேட்கவும் அவளுக்கு விருப்பமில்லை… முன் தினம் அவளிடம் வம்பளத்து சென்றவனை பார்த்தால் குதறும் வெறியில் இருந்தாள் ஆதிரை…

அதிலும் உடை பற்றி வேறு அவன் கூறி சென்றது அவளை கடுப்பில் ஆழ்த்த, அதற்காகவே இன்று ஜ்வெல் நெக்லைன் புல் ஸ்லீவ் சல்வார் கமீஸை அணிந்திருந்தாள்… எங்கும் ஒரு இடைவெளியும் தெரிந்து விடக்கூடாது என்று கவனமாக இருந்ததே அவளது அழகை எடுத்து காட்டி கொண்டிருந்ததை அவள் உணரவில்லை!

முதல் நாள் வலுகட்டாயமாக மகனை தன்னோடு அழைத்து சென்று விட்டவன், காலையில் பள்ளிக்கும் அவனே அழைத்து கொண்டு போய்விட்டு வீட்டிற்கு தகவலை மட்டும் தெரிவித்திருக்கிறான்… அவனது செய்கை அவளை பொறுத்தவரை எதிர்பார்த்தது தான் ஆனால் அதற்கான தம் வீட்டினரின் எதிரொலி தான் அவளது எரிச்சலை தூண்டி விட்டுவிட்டது…

விசாலாட்சி புன்னகையோடு சரியென்று விட, வருண் அதற்கும் மேலே போய்,

“குட்டி பையன் சமர்த்தா இருந்துட்டானாடா?” என்று வேறு உரிமையாக கேட்டு வைக்க… வேறொரு பக்கம் இருந்து வந்த கேள்வியில் அதிர்ந்து பார்த்தாள்…

“சாப்பிட படுத்தினானா மாப்பிள்ளை?”

சிவகாமி கௌதமிடம் செல்பேசியில் கேட்டு கொண்டிருந்தார்…

அதற்கு அந்த பக்கமிருந்து என்ன பதில் வந்ததோ , அவர் வாய்விட்டு சிரிக்க… விசாலாட்சி என்னவென்று கேட்டார்!

“என்ன அண்ணி? உங்க பேரன் என்ன சொல்றானாம்?”

“அபி அண்ணி ஊட்டிவிட்டாத்தான் டேஸ்டா இருக்குன்னு சொல்றானாம்!”

“இங்க இருந்தா நம்மளை ஐஸ் வைத்து காரியத்தை சாதித்து கொள்வான்..இப்போ அபியை ஐஸ் பிடிச்சுட்டானா?” பெருமையாக கூறியவர்… அமர்ந்திருந்த ஆதிரையை பார்த்து…

“உன் பையன் பொழச்சுக்குவான் ஆதி… ” என்று சிரிக்க,

“இவளும் ஐஸ் பிடிச்சுத்தானே காலேஜ் வரைக்குமே உங்க கிட்ட ஊட்டிக்குவா… அந்த வால்த்தனம் இவ பையனுக்கு இல்லாம போய்டுமா?” சிவகாமி பேரனோடு சேர்த்து மகளையும் கிண்டல் செய்ய…

“சரியா சொன்னீங்க அண்ணி… ” என்று இருவரும் கூட்டு சேர்ந்து கொள்ள… அவளுக்கு தான் அங்கிருப்பது அனல் மேல் இருப்பது போலிருந்தது!

இவர்களுக்கு எந்த கோபமும் இல்லையா? தன்னை நினைத்து, கௌதமை நினைத்து , வீணாகி போன வாழ்க்கையை நினைத்து என எந்த கவலையும் இல்லையா?

ஆனால் லண்டனில் இருந்தவரை சிவகாமி அவளிடம் இந்த அளவிற்கு அவளிடம் சிரித்து பேசியதில்லை… மகளின் வாழக்கையை நினைத்து கவலையிலேயே இருப்பார்… அதனாலேயே இனியும் தனியாக இருக்க வேண்டாம் என்று சென்னை வர அவள் ஒப்பு கொண்டதே!

இங்கு வந்த பின் சற்று மாறிய அவரின் முகத்தில் இப்போது வெகுவான நிம்மதி படர்ந்திருந்தது…

“ஏன்மா உனக்கு கோபமே இல்லையா?” நேராக அவரிடம் கேட்க

“எதை நினைத்து ஆதி?”

“அவனை ரொம்ப ஈசியா ஏற்று கொண்டீங்க… இப்போது கூட அவனிடம் சிரித்து பேசறீங்க… எப்படிம்மா இப்படி மாறி போனீங்க?”

“முதலில் யார் அவன் ஆதி?” இறுக்கமான முகத்தோடு கேட்க

“அவன் தான் கௌதம்… ” கசப்பாக கூறியவளை முறைத்தார்…

“முதலில் மரியாதையாக பேசு ஆதி… எப்படி இருந்தாலும் அவர் என்னுடைய மாப்பிள்ளை… ” கடுப்பாக கூற…

“அதை தான் கேட்க்கிறேன்… எப்படி உங்களால் அத்தனையும் ஜீரணித்து கொண்டு பேச முடிகிறது?”

“அவருடைய அம்மாவிற்கு நான் செய்த அநியாயங்களை எல்லாம் அவர் ஜீரணித்து கொண்டு அத்தை என்று பாசமாக அழைக்கும் போது எனக்கு மட்டும் என்னம்மா? அதுவுமில்லாமல் அவரை போன்ற ஒரு மாப்பிள்ளையை யாருக்கு பிடிக்காமல் போகும்?”

“ஆனாலும் அவர் எனக்கு செய்தது அநியாயம் இல்லையா? என் விஷயத்தில் அவர் குற்றவாளி இல்லையா?” ஆதங்கமாக அவள் கேட்க…

“அவர் குற்றவாளி என்றால் நீ மட்டும் என்ன? என்னுடைய பார்வையில் இருவரும் ஒன்றுதானே… ஆனால் குற்றம் பார்த்தால் சுற்றம் இல்லை கண்ணா… ” அவளை ஆதரவாக அணைத்து கொண்டு அவர் கூற… அருகில் வந்தமர்ந்த விசாலாட்சியோ,

“ஆதிம்மா… அவன் எனக்கு மூத்த பிள்ளை… சிறு வயது முதலே சாலாம்மா என்று என்னையே சுற்றி வந்து நான் கேட்க வேண்டிய கேள்விகளை கூட அவன் கேட்டு, எனக்காகவும் பார்த்தவன் கண்ணம்மா… அவனது போராட்டம் அபிக்காக மட்டும் இல்லை… எனக்காகவும் தான்… அவனை போய் நாங்கள் எப்படி வெறுக்க முடியும்? என்னை கேட்டால் அவன் ஆசைப்பட்டிருந்தால் நானே திருமணம் செய்து வைத்திருப்பேன்… ஆனால் அவன் கேட்டது அபிக்கு அங்கீகாரம் தானே? ஒரு நல்ல பிள்ளை அதை தானே செய்வான்?”

நீளமாக தன் மகனுக்காக வாதாடிய விசாலாட்சியை வியப்பாக பார்த்தாள்…

“உங்களை நினைத்தால் எனக்கு மிகவும் வியப்பாக இருக்கிறது அத்தை… உங்களுடைய வாழ்க்கையை பங்கு போட்டு கொண்டவர்களிடம் உங்களுக்கு இருக்கும் அன்பு நிஜமாகவே என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகின்றது… ” உணர்ந்து கூறியவளை பார்த்து கசப்பாக புன்னகைத்தார்.

“என்னுடைய வாழக்கையை அவள் பங்கு போட்டு கொள்ளவில்லை ஆதி… அவளுடைய வாழ்க்கையை நான் பறித்து கொண்டேன்… குடும்ப கௌரவத்தின் பெயரால் அவளுக்கு நடந்த அநியாயத்தில் பல, நானும் அவளும் மட்டுமே அறிந்தவை… இப்போதும் எனக்கு இருக்கும் குற்ற உணர்ச்சியை பற்றி உனக்கு தெரியாதுடா… ” என்று இடைவெளி விட்டவர்…

“கௌதம் கடைபிடித்த வழி வேண்டுமானால் விமர்சனத்துக்கு உரியதாக இருக்கலாம்… ஆனால் அவனது எண்ணம் சற்றும் மாசில்லாதது… அப்போதும் அவன் நினைத்தது ஒன்று விதிவசத்தால் நடந்தது ஒன்று என்று இருக்கலாமே தவிர கௌதம் இப்படி செய்பவனே அல்ல… அவன் என் மகன்… .மூத்த மகன்… அபி வளர்த்த பிள்ளை தவறாக மாட்டான்… .” உறுதியான அவரது வார்த்தைகள் அவளை கேள்வியில் ஆழ்த்தின…

எங்கே நடந்தது தவறு?

ஆனாலும் உள்ளே கோபம் கனன்றது… என்ன இருந்தாலும் அவர்களுடைய குடும்பம் தனி என்று நிருபித்து விட்டார்களே என்று வலித்தது… தனித்து விடப்பட்ட அந்த சூழல் அவளை மேலும் அழுத்த மேலும் அத்தையிடம் முகம் கொடுத்து பேசாமல் கிளம்பிவிட்டாள்… மகனை பார்க்க முடியாத ஆற்றாமை வேறு!

அலுவலகம் வந்தபோது அந்த சூழலே பரபரப்பாக இருந்தது…

மகேஷ் வந்தவர்களுக்கு உபசாரம் செய்வதில் சுழன்று கொண்டிருக்க,அவளுக்கு என்ன வேலை என்பதை யாரும் அவளிடம் கூறவே இல்லை… ஏதாவது செய்ய சொல்லியிருந்தாலாவது உருட்டி கொண்டிருக்கலாம் ஆனால் எதுவுமில்லாத போது குழப்பமாக இருந்தது ,… எதிலும் ஒட்ட மனம் இல்லாமல் ஓரமாக அமர்ந்து இருந்தவளின் பார்வை வட்டத்தில் விழுந்தான் கௌதம்!

ஆதிரை கல்கியின் தீவிர விசிறி… அதிலும் சிவகாமியின் சபதம் அவளை மிகவும் கவர்ந்த புதினம்… ஒவ்வொரு முறை படிக்கும் போதும் அது புதியதாகவே தோன்றும்… அவள் கண் முன் விரியும் கற்பனை காட்சியில் சிவகாமியின் காதல் தலைவன் நரசிம்மவர்ம பல்லவனின் உருவம் கம்பீரமாக கௌதமை போன்றே தோன்றியிருக்கிறது ஒரு காலத்தில்!

அந்த நினைவு சட்டென மனதை கவ்வ, வசீகரமான திராவிட சிற்பமாக ஒவ்வொரிடமும் பேசிக்கொண்டிருந்தவனை அவளையும் அறியாமல் பார்த்து கொண்டே அமர்ந்திருந்தாள்…

அவளுடைய நிலையும் சிவகாமியை போலத்தானே! அவள் கொண்ட காதலும் கைக்கூடவில்லை… அதை போலவே இவளது காதலும் துரோகத்தினால் குற்றுயிராகிவிட்டிருக்கிறது… சிவகாமியை நினைக்கும் போது தோன்றும் பரிதாப உணர்வு இப்போது தன் மேலேயே தோன்றியது!

இவர்கள் பாவப்பட்டவர்கள்!

ஆண்களின் அதிகார வெறியும் கடமை வெறியும் அவர்களது பெண்களை குற்றுயிராக்கி எரிப்பதையும் இவர்கள் உணராதவர்கள் என்று மனம் வலி கொண்டது…

ஏதேதோ எண்ணங்கள் சூழ அமர்ந்திருந்தவளை அழைத்தான் கௌதம்…

“ஆதி… கம் ஹியர்… ”

அவனுக்கு அருகில் உள்ள இருக்கையை கை காட்டி அமர சொன்னவன், மடித்து விடப்பட்டு இருந்த அவனது முழுக்கை சட்டையை இழுத்து விட்டு கொண்டு அவன் யாரையோ வரவேற்க, நிமிர்ந்து பார்த்தாள்!

கௌதமுக்கு மறுபுறத்தில் வருண்! முகத்தில் முறுவல் மின்ன கௌதம் அவனை வரவேற்க, அதே சந்தோஷம் வருணின் முகத்திலும்!

வருண் வந்தபிறகு யானை பலம் வந்தது போல தோன்றினாலும், அவனது வருகை அவளை குழப்பியது!

கூட்டத்தில் சலசலப்பு எழுந்தது!

எட்டாவது உலக அதிசயம் அல்லவா இப்போது நடந்து கொண்டிருப்பது! தொழில்துறையில் எதிர் எதிராக நின்று கொண்டு விரோதிகளாக பார்க்கபட்டவர்களை ஒன்றாக ஒரே இடத்தில் யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை!

சூரியனும் சந்திரனும் சேர்ந்து ஒரே இடத்தில் அமர்ந்திருக்க முடியுமா?

இருவருமே அதீத புத்திசாலிகள்! திறமையான வியாபாரிகள்! ஆனால் இதுவரை எதிரெதிராக இருந்தவர்கள்… இருவரின் உறவுமுறையும் கூட வெளியில் அவ்வளவாக தெரிந்ததில்லை… ஆனால் இப்போது அத்தனை தளைகளையும் உடைத்து கொண்டு ஒன்றாக, அதிலும் உள்ளன்போடு, அமர்ந்திருந்த காட்சி போர்ட் ஆட்களையே பரவசப்படுத்தியது என்றால் ஆதிரையின் மனம் சொல்ல முடியாத திருப்தியில் இருந்தது!

தன் மகன் பொருட்டு நடந்த இந்த மாற்றம் அவளை மகிழ்ச்சி கடலில் ஆழ்த்தியது!

இந்த மாற்றம் இருவரின் நிறுவனத்தின் மதிப்பையும் எந்தளவுக்கு மேல் கொண்டு செல்லும் என்பதை அறியாமல் இல்லை அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும்… அதன் பிரதிபலிப்பு ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும்!

உள்ளுக்குள் கேள்விகள் உறுத்தி கொண்டிருந்தாலும் நடப்பதை உன்னிப்பாக கவனித்து கொண்டிருந்தாள்…

வெகு தீவிர கலந்துரையாடல் துவங்கியது…

சிறிய முகவுரைக்கு பிறகு கம்பெனி இயக்குனர்கள் சுழற்சி பதவியேற்பு குறித்தான அறிவிப்பை கம்பெனி செக்ரட்டரி படிக்க , ஆதிரை அதிர்ந்து மற்ற இருவரையும் பார்த்தாள்!

“Mrs.Aathirai Gowtham Kumaraswamy is appointed as executive director and inducted into the board w.e.from 1st august… ”

அவளது பதவி குறித்தான அறிவிப்பு ஒரு புறம் அவளை புயலென தாக்கியது என்றால் , அதற்கான அவளை குறித்த விளிப்பு அவளை சூறாவளியாக சுழற்றியது!

திருமதி ஆதிரை கௌதம் குமாரசுவாமி!

எத்தனை எத்தனை கேள்விகளையும் வேள்விகளையும் உள்ளடக்கியது இந்த விளிப்பு!

எத்தனையோ ஏமாற்றங்கள், தோல்விகள், வேதனைகள், பழிவாங்குதல்கள் ,சோதனைகள் ,கோபங்கள் ,பிரிவுகள் என அனைத்தையும் வெற்றி கொண்ட வாக்கியமல்லவா அது!

தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்த ஆதிரையின் கண்களில் சிறு துளி கண்ணீர்… கதறி அழ வேண்டும் என்று தோன்றியது! அவள் முன் அமர்ந்து இருந்த அத்தனை பேரையும் கணக்கில் கொண்டு அவளது உணர்வை ஜீரணித்தாள்!

இந்த அங்கீகாரம் தானாக கிடைத்து இருக்கபோவதில்லை… அதிலும் ஜிகேவாக இருந்தவனை கௌதம் குமாரசுவாமியாக வருண் எதிரில் கூறுவது? கௌதமின் போராட்டம் இதற்காகத்தானே!

நிமிர்ந்து இருவரையும் பார்த்தாள்… வருண் மனமார புன்னகைத்தபடி கை தட்டி கொண்டிருந்தான்…

ஆதிரையை கண்விலக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்த கௌதமின் முகத்தில் அவளால் கண்டுகொள்ளமுடியாத ஏதோவொரு உணர்வு! அந்த நிமிடம் அவளுள் உறைந்து நின்றது! அவனது கூர்மையான சுழற்றிகொள்ளும் பார்வையை எதிர்நோக்க முடியாமல் தழைத்து கொண்டாள்…

அவளையும் மறந்து அமர்ந்து இருந்தவளின் காதுகள் கூடியிருந்தோரின் கைதட்டல்களை மென்மையாக உணர…

அவளையும் மீறி கைகள் நடுங்கியது…

அந்த வாக்கியத்தை அங்கீகரிப்பதா அல்லது வேண்டாமா?

இத்தனை பேர் முன்னிலையில் எதையும் மறுக்க முடியாதே!

ஆனால் அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு ஏற்க முடியுமா?

அருகில் அமர்ந்திருந்த கௌதம் அவளது கையை மென்மையாக பற்றினான்! அவளது விரல்களோடு அவனது விரல்களை கோர்த்து மென்மையாக இறுக்க , அந்த மென்மை அவளது நடுக்கத்தை குறைத்தது…

ஒவ்வொருவர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கும் பதில் கூற முடியவில்லை என்று அன்று வீட்டினரிடம் வெடித்தது அவளது நினைவுக்கு வந்தது! இனி பதில் கூற வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் செய்துவிட்டானே!

அவளது மனம் போகும் திசையை எண்ணி திடுக்கிட்டாள் ஆதிரை!

அப்படியென்றால் அவனது துரோகங்களை கூட மன்னிக்க சொல்கின்றதா இந்த மனது? நெகிழ்ந்த மனதை மீண்டும் இழுத்து பிடிக்க நினைத்தாள்… ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பே இல்லாதபடி கௌதம் அவளது கைகளை இறுக்கி சைகை காட்ட , ஆதிரை விழித்து கொண்டவளாக எழுந்து கைகளை கூப்பி வணக்கம் கூறினாள்!

அதன் பின் நடந்தவற்றை எல்லாம் வேறொரு உலகத்தில் சஞ்சரித்தபடி பார்த்துகொண்டிருந்தவளை கட்டாயமாக தரையிறக்கினான் கௌதம்!

சந்திப்பெல்லாம் சுமுகமாக முடிந்து, மதிய உணவையும் அவர்களோடே முடித்து கொண்டு அவனது அறையில் இருந்த சோபாவில் சரிந்தவனை பூரித்த முகத்தோடு எதிர்கொண்டான் வருண்.

இவர்கள் இருவருக்குமிடையில் என்னதான் நடக்கிறது? மூடு மந்திரமாக இருந்தவர்கள் அவளுக்கு மிகுந்த குழப்பத்தை கொடுத்தனர்…

நெரித்த புருவங்களோடு முறைத்து கொண்டிருந்தவளை பார்த்து மனம் நிறைய புன்னகைத்தான் வருண், அதற்கான பிரதிபலிப்பு அவளிடம் இல்லாத இல்லாத போதும்!

“ஏதாவது ரிப்லக்ஷன் தெரியுதா?

கௌதமிடம் குனிந்து வருண் கிசுகிசுப்பாக கேட்க, உதட்டை பிதுக்கினான் அவன்! ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் மௌனமாகவே இருப்பவளின் மனதை எதை கொண்டு அளப்பது? பார்த்தவரையில் எந்த எதிர்ப்புணர்வையும் அவன் பார்க்கவில்லை என்றாலும் அவள் ஆதரிக்கவும் இல்லையே!

“சரி விட்டு பிடி… ” என்று கிசுகிசுத்தவனை முறைத்தாள் ஆதிரை… தான் உடன் அமர்ந்து இருக்கும் போது இருவருக்கும் மட்டும் என்ன ரகசியம் வேண்டி இருக்கிறது? அதிலும் தன்னை பார்த்து கொண்டே!

“சரி… அந்த டாகுமெண்ட்டை லீகலாக்கிட்டியா?” கேட்பதை மொட்டையாக வருண் கேட்டு வைக்க… கௌதமும் அதை புரிந்து கொண்டு,

“ஆச்சுடா… அதை முடித்து கொண்டு தானே இந்த போர்ட் மீட்டிங் அரேஞ்ச் செய்தேன்… ” நெட்டி முறித்தபடி சோர்வாக கூறினாலும் முகத்தில் வெளிச்ச கீற்று!

இவன் எந்த சொத்தை பற்றி கூறுகிறான் என்று யோசித்தபோது தான் புலப்பட்டது… வருமானவரி அதிகாரிகளிடம் சிக்கி கொண்ட அவள் பெயரிலான சொத்து!

பின் மண்டையில் யாரோ படாரென்று அடித்த உணர்வு!

ஆக இதற்காகத்தானா இந்த நாடகம்?

மனதுக்குள் ஏமாற்றம் அலையடித்தது!

“எந்த சொத்து பற்றிய பேச்சு வருண் மாமா?” குழப்பத்தை தெளிவுப்படுத்தி கொள்ள அவள் வருணை நோக்கி கேட்க, அவனை கையமர்த்திய கௌதம் அவனுக்கு அப்போதிருந்த நல்ல மனநிலையில் ,குறும்பு புன்னகையோடு,

“எதை பற்றி பேசிட்டு இருக்கோம்ன்னு நீ நினைக்கற?” கிண்டலாக கேட்க, ஆதிரைக்கு உள்ளுக்குள் சுருக்கென்றது.

“நான் உங்க கிட்ட கேட்கலை… ”

“ஆனா கேட்டது என்னோட ப்ராபர்ட்டி பற்றி தானே… ” அலட்டாமல் கூற,

“நான் என்னுடையதை பற்றி கேட்டேன்… ” முகத்தை திருப்பி கொண்டு அவள் கடிக்க , அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாத கௌதம்…

“ம்ம்ம்… நீ யாருடைய ப்ராபர்ட்டி?” கள்ள சிரிப்பு உதட்டோரம் வழிய, கண்களில் குறும்பு மின்ன கேட்டவனை பார்வையால் எரித்தாள் ஆதிரை!

“ப்ராபர்ட்டியா… ? ஹவ் டேர்? நான் என்ன உயிரில்லாத ஜடமா? உங்க இஷ்டத்துக்கு விளையாட? உங்க அப்பா வீட்டோட சண்டை இருந்தா என்னை தூண்டிலா யூஸ் பண்ணி அவங்களை மிரட்டுவீங்க… இப்போ எல்லாரும் ஒண்ணா சேர்ந்துட்ட திமிரா? என்னைக்குமே உங்களோட இந்த புத்தி மாறாதே!” முகம் சிவக்க இத்தனை நாட்கள் தேக்கி வைத்த கோபத்தை எல்லாம் அவனிடம் கொட்ட துவங்கினாள்!

இவ்வளவு நேரம் ததும்பி கொண்டிருந்த உற்சாகம் வடிய வருணை உணர்வற்ற பார்வை பார்த்தவன் ,எப்போதும் போல இடக்காக பதில் கூறாமல் மெளனமாக அவளது வெடிப்பை தாங்கி கொள்ள தயாரானான்! இனியும் ஈகோவினால் எதையாவது பேசி அவனது வாழ்க்கை மேலும் சிக்கலாக்கி கொள்ள அவன் விரும்பவில்லை… கொண்டவளிடம் பணிந்து போவதும் ஆண்மைக்கு அழகு தான் என்பதை சற்றே தாமதமாக உணர்ந்த புத்திசாலி இவன்!

“நான் ரத்தமும் சதையும் இருக்க உயிருள்ள மனுஷி… அதை என்னைக்காவது உணர்ந்து இருக்கீங்களா? உங்களுக்கு பழி வாங்க கிடைச்ச பொருள் தானே நான்! எனக்கும் உணர்வு இருக்கு ,ஆசை இருக்கு,வாழ்க்கை இருக்கு… ஆனா அதையெல்லாம் நெருப்பில் போட்டு பொசுக்கி விட்டு இப்போ எதுக்காக என்னை உங்க மனைவின்னு போர்ட்ல இண்டக்ட் செய்தீங்க?”

அவனது கண்களை வெட்டும் பார்வை பார்த்தபடி ஆதிரை கேள்வி கேட்க… அவள் பேசி முடிக்கட்டும் என பொறுமையாக டேபிளில் சாய்ந்தபடி நின்று கொண்டான் கௌதம்… அவனது இந்த பொறுமையை பார்த்த வருண் ஆச்சரியத்தின் உச்சியில் இருந்தான்… பொறுமைக்கும் அவனறிந்த கௌதமுக்கும் தொடர்பே இல்லையே!

“மனைவி… … ம்ம்ம்ம்… இதை கேட்டாலே எனக்கு பெரிய ஜோக் மாதிரி இருக்கு… உங்களை நம்பினேனே! அதுதான் நான் செய்த தப்பு… என்னை எதை கொண்டு அடித்து கொள்வது என்றே புரியவில்லை… நம்பிக்கை என்பதன் அர்த்தத்தை சொல்லி கொடுத்துவிட்டீர்கள் அல்லவா… இப்போது என்ன புதியதாக மனைவி?”

ஆதிரை தனது உள்ளக்குமுறல்களை கொட்டி கொண்டிருக்க அவளது முகத்தையே பார்த்து கொண்டிருந்தான் கௌதம்… அவனது இந்த மௌனம் அவளது கோபத்தை அதிகப்படுத்தியதையும் அவன் அறியவில்லை…

“ஆதிம்மா… தவறு என்பது அனைவரிடமும் இருக்கு… கௌதம் மட்டும் இங்கே குற்றவாளி கிடையாது, நானும் ஒரு குற்றவாளி தான்… அப்பா, அம்மா, அபிம்மா ,அத்தை, ஏன் நம்ம தாத்தான்னு ஒவ்வொருத்தர் செய்த தப்புக்கும் கௌதமை மட்டும் சிலுவையில் அறைய கூடாது… ஆனால் அந்த சிலுவையின் முழு பாரத்தையும் சுமந்தது அவன் மட்டும் தான் ஆதி… ”

அவளை சமாதானப்படுத்த மட்டுமல்லாமல் தான் உணர்ந்த உண்மைகளை மனதார கூறிய வருணை ஆச்சரிய பார்வை பார்த்தான் கௌதம்… தான் எதையும் கூறாமல் தன்னுடைய உணர்வுகளை உள்வாங்கி இருந்தவனை பார்க்கும் போது அவனது கண்ணோரம் நீர் துளிர்த்தது!

இவன் என்னுடைய சகோதரன்!

கைகளை நீட்டி வருணின் தோளை அணைத்து கொண்டவனை மென்மையாக தட்டி கொடுத்தான் வருண்! அவனை பொறுத்தமட்டிலும் கௌதம் இழந்தவற்றை எல்லாம் மீட்டு கொடுத்துவிட முடியாது ஆனால் அவனால் செய்யக்கூடியது… அவனை முழுமனதோடு தன் தந்தையின் மூத்த மகனாக ஏற்பது ஒன்று தான்!… அந்த ஒன்றே அனைத்து பிரச்சனைகளையும் தீர்த்துவிடும் என்று முழு மனதாக நம்பினான்!

“ஒவ்வொன்னா லிஸ்ட் போட்டு வன்மத்தை வைப்பதென்றால் நம் வாழ்நாள் முழுக்க வன்மத்தை மட்டும்தான் சுமக்க முடியும்… முடிவே கிடையாது… விட்டுகொடுப்பவர்கள் கெட்டு போவதில்லை, கெட்டு போனவர்கள் விட்டு கொடுப்பதில்லை… ” கூறிக்கொண்டிருந்தவன் சற்றே மௌனமாகி அவளை பார்க்க… அவளது பார்வை எங்கோ வெறித்து கொண்டிருந்தது… கண்களில் கண்ணீர் குளத்தோடு!

“நாம் வாழ்வது ஒருமுறை… இனியொருமுறை பிறப்போமா என்பது உறுதி கிடையாது… அப்படி பிறந்தாலும் இதே உறவுமுறையோடு இருப்போமா என்பதிலும் உறுதி கிடையாது… இந்த கணம் மட்டுமே உண்மை… இது மட்டுமே வாழ்க்கை ஆதி… அதையும் நம் கோபதாபத்தால் விட்டுவிட கூடாது… வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே ஆதிம்மா!” வருண் அவளை சமாதனப்படுத்த முயல… அப்போதும் கௌதம் வாய் திறந்தானில்லை!

“கடந்து போனவை கடந்தவையாகவே இருக்கட்டும்… மறந்துவிடு ஆதி… வாழ்கையை புதிதாக வாழப்பார்… ” தோழனாக சகோதரனாக ஆசானாக அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தவனை வெறித்து பார்த்தாள்!

“எதை மாமா மறக்க சொல்றீங்க? மறக்க வேண்டும் என்றால் நான் இறக்க வேண்டும்… ” கூறிக்கொண்டே அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு குரல் உடைந்தது… கௌதம் திடுக்கிட்டு அவளை பார்த்தான்!

தனது அதே வார்த்தைகள்!

தாயிடம் தான் கூறிய அதே வார்த்தைகள்!

இருவருக்குமே வலிகள் ஒன்றுதானே! அதனால் சிந்திக்கும் வார்த்தைகளும் ஒன்றாகி விட்டது போல!

அவளது கண்களில் கண்ணீர்… துடைக்கவும் தோன்றாமல்…

“இவர் மழுங்கடித்த எனது மரியாதை எனக்கு வேண்டும்… நான் தொலைத்து விட்ட நிம்மதியும் சந்தோஷமும் வேண்டும்… காணாமல் போன எனது கடந்த காலம் வேண்டும்… ஐந்து வருடமாக என் மகன் காணாத அவனது வசந்த காலம் வேண்டும்? இவரால் முடியுமா? இவை அத்தனையும் இவரால் திருப்பி தர முடியுமா?” அவள் உடைந்து அழுவதை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை…

“இவை அனைத்தையும் என்னிடமிருந்து பறித்து கொண்டு இப்போது மறந்துவிட வேண்டுமா? எப்படி முடியும் என்னால்?” ஆங்கிலத்தில் பாதி தமிழில் மீதி என்று கொட்டி தீர்த்தவளை உணர்வை தொலைத்து பார்த்து நின்றான் கௌதம்…

வருண் தான் வெளியே செல்வதாக சைகை காட்டிவிட்டு நகர்ந்தான்! அவனுக்கு அதற்கு மேலும் அங்கு நிற்க சங்கடமாக இருந்தது… இருவருக்கும் இடையேயான பேச்சுக்கள் வரும் போது தான் அங்கு இருப்பது சரியல்ல என்பதை உணர்ந்து வெளியே சென்று நின்று கொண்டான்…

ஆதிரைக்கு மூச்சு வாங்கியது… கோபம் ஒரு பக்கம்… விடாமல் பேசியது மறுபக்கம்… உடல் நடுங்கியது!

கைகளை கட்டி கொண்டு அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்த கௌதமை உறுத்து விழித்தவளுக்கு இனியும் எதற்காக இங்கு நிற்க வேண்டும் என்று தோன்றியது!

கைப்பையை எடுக்க போனவளை தடுத்தவன்,

“ஆதி… ” மென்மையாக அழைத்து அவளது கையை பற்ற, கோபத்தில் அவனது கையை உதற பார்த்தாள்… முடியவில்லை! மென்மையில் இவ்வளவு வன்மையா? அவன் பற்றியிருந்த கையையும் அவனையும் மாற்றி மாற்றி முறைத்தவள்…

“இப்போ விட போறீங்களா இல்லையா?” கோபத்திலும் நிதானமாக கேட்டாள் ஆதிரை!

“முடியாது ஆதி… ”

இரண்டே வார்த்தைகள்!

உறுதியாக! திண்ணமாக! அவனது முடிவை கூறுவது போல கூறினான்!

“மரியாதை கெட்டுடும்… ”

அதே தின்மையோடு அவள் கூற… மெலிதாக அரும்பிய புன்னகையோடு,

“என் ஒய்ப் கிட்ட நான் மரியாதைய எதிர்பார்க்கலையே… !” அலட்டி கொள்ளாமல் அவன் கூற… அவள் இழுத்து பிடித்து வைத்திருந்த கோபமெல்லாம் பல மடங்காக அதிகமாக,

“ஒய்ப்பா… … ??? ஹா… ” கேலியாக அவள் உதட்டை வளைத்ததிலேயே அவளது கசப்பு அப்பட்டமாக தெரிந்தது… “நீங்க என்னை வேற வார்த்தை தானே சொல்வீங்க?” அவனை கூறு போட்டு கொண்டிருந்த பார்வையோடு, அவனிடமிருந்து தன் கையை பியைத்து எடுக்க முயற்சித்து கொண்டே அவள் கேட்க… கௌதம் அதற்கும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை…

“அது அந்தந்த நேரத்துக்கு தகுந்த மாதிரி… ” என்றவனது பார்வை சத்தியமாக கண்ணியமான பார்வையல்ல! அவனை உருகி உருகி அவள் காதலித்த போது,அவனது பார்வையிலேயே அவள் குழைந்த அவனது அந்த பார்வை! அதன் பின் இத்தனை நாட்களில் இந்த பார்வையை அவனிடம் அவள் கண்டதே இல்லை! மீண்டும் அதே பார்வையை அவனிடம் கண்டபோது மனம் படபடவென அடித்து கொள்ள…

“இதுக்கெல்லாம் நான் மயங்கி கிடந்தது ஒரு காலம்… இப்பவும் ட்ரை செய்யாதீங்க!”

“நான் என்ன ட்ரை செய்யறேன்னு நீ நினைக்கிற?” அவள் கொதித்து கொட்டிய அடையாளமே இல்லாமல் அவன் குறும்பாக கேட்க…

“நீங்க எதை வேண்டுமானாலும் செய்வீங்க… பழிவாங்கனும்னா எந்த எக்ஸ்ட்ரீம்க்கும் போவீங்க… ”

கல் போன்ற முகத்தோடு அவள் கூறியபோது அவளது மனம் கடந்த காலத்தின் ஏமாற்றத்தின் பிடியில் இருந்தது என்பதை உணர்ந்தான்… மனம் சொல்ல முடியாத துயர் கொண்டது!…

ஒரு நிமிட சறுக்கல் இருவரின் காதலை சூறையாடி சென்றதை உணர்ந்தான்… ஆனால் அவனது பக்க வாதத்தை இப்போது அவள் முன் வைக்கவோ, நியாயப்படுத்தி பேசவோ , யாரால் நிகழ்ந்தது என்ற கருத்துரையை இப்போது நிகழ்த்தி பார்ப்பது இந்த கசப்பை மேலுமே வளர்க்க கூடும்… அவற்றோடு அவன் மன காயங்களை அவளாக உணர வேண்டும் என்று நினைத்தான்…

அவள் மறந்து போன வாக்கியங்களை அவனாக நினைவுப்படுத்த விரும்பவில்லை…

அவளை மேலும் அருகில் கொண்டு வந்தவன்,

“திரும்ப திரும்ப பாஸ்ட்டை அட்டாப்சி செய்து பார்க்காதே ஆதி… எதுவா இருந்தாலும் ப்ரெஷா ஸ்டார்ட் செய்யலாம்… ” என்றவன்… நீளமான மூச்சை இழுத்து விட்டவாறு ,

“நம்ம பிருத்விக்காக… ப்ளீஸ்… ” கரகரத்த குரலில் அவளிடம் அவன் வேண்ட, நிமிர்ந்து அவனது கண்களை நேராக பார்த்தவளின் கண்களிலும் கண்ணீர் தடயம்!

“பிருத்விக்காக… பிருத்விக்காக… பிருத்விக்காக… ” ஆதிரையின் குரல் உடைய,

“எனக்கென்று மனம் இல்லையா? உணர்வில்லையா? எனக்காக எதுவுமே இல்லையென்றால்… யாருமே இல்லையென்றால்… நான் எதற்காக?”

அடைகாத்து வந்த துயரங்கள் வார்த்தைகளில் வெளிவர, கௌதம் ஒரு சில நொடிகள் எதுவுமே புரியாமல் நின்றான்…

அவனது இறுக்கம் தளர்ந்தது!

அவனது கையை உதறி விட்டு வெளியேறியவளின் மனம் குமுறியது!

cp37

அத்தியாயம் 37

எனது பயணத்தில் –நீ

முன்னதாக சென்று கொண்டிருக்கிறாய்

நீ என்பது நானாக!

-டைரியிலிருந்து

ஆயிற்று! ஆதிரை கௌதமிடம் தொழிற்பயிற்சிக்காகவென வந்து மூன்று வாரங்கள் கடந்து இருந்தன…

வீட்டில் வருணுடனும் முகம் கொடுத்து பேசவில்லை… கௌதமிடம் வேலை என்றதும் சிதம்பரம் ஆர்வமாக அவளது முகத்தை ஏறிட்டு பார்த்ததோடு சரி… அவரும் எந்த கருத்தையும் கூறவில்லை… தனித்து விட்டது போன்ற உணர்வில் தவித்து கொண்டிருந்தாள் ஆதி!

மற்றபடி அலுவலகத்தில் வேலை வழக்கமாக போய் கொண்டிருக்க, அவனுடன் எந்த பேச்சுவார்த்தையும் இல்லை… பெரும்பாலும் அவன் அலுவலகத்தில் இருப்பதில்லை… அவனது தொழிற்சாலை அல்லது ஏதாவது சைட்களில் தான் இருப்பதே என்பதால் அலுவலகத்தில் நிதானமாக ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஊன்றி கவனித்து கொண்டிருந்தாள் ஆதிரை.

மருந்துக்கும் பெண்கள் இல்லாத இடமாக இருந்ததில் உள்ளுக்குள் சிரித்து கொண்டாள்… கௌதமனுக்கும் பெண்களுக்குமான பொருத்தங்கள் இடைச்சொருகலாக வந்தமர்ந்தது… இப்போது மட்டும் என்னவாயிற்று இவனுக்கு என்ற கேள்வியோடு அவனது பிஏ மகேஷை அவள் கேட்க… அவனோ சிரித்து கொண்டே…

“இல்ல மேடம்… இந்த ஆபீஸில் உள்ள வர்ற முதல் பெண் நீங்கதான்… சாருக்கு லேடீஸ்சை வேலைக்கு வைப்பதில் உடன்பாடு இல்லை… ” என்று கூற… ஆதிரைக்கு உள்ளுக்குள் கோபம் கனன்றது…

இதென்ன பிற்போக்கான செயல்பாடு என்று அவனது சட்டையை பிடிக்க வேண்டும் போல தோன்றியது… ஆனால் அடுத்த நிமிடமே உனக்கு இங்கு வேலையே மூன்று மாதங்கள் தான்… அதை முடித்துவிட்டு அவனது கண்ணில் படாமல் ஓடுவதை விடுத்து உனக்கு ஏன் இந்த தேவையில்லாத கேள்வி எல்லாம்… அவன் யாரை வேலைக்கு வைத்தால் என்ன? வைக்காவிட்டால் உனக்கு என்ன? என்று மனம் தாறுமாறாக இடிக்க… அசட்டு சிரிப்போடு மகேஷிடமிருந்து நகர்ந்து விட்டாள்.

அதை விடுத்து பார்த்தால் அலுவலகத்தில் அவனுக்கு கிடைக்கும் மரியாதை அவளுக்கும் கிடைத்தது… ஒவ்வொரு பிரிவாக சென்று ஒவ்வொரு வேலையையும் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தாள்… தேவைப்படும் இடங்களில் அந்தந்த வேலைகளை அவளையே பார்க்கவும் அனுமதித்திருந்தான்.. பயிற்சியில் இவையும் வருமோ? எப்படி இந்தளவு நுணுக்கமாக ,தொழில் ரகசியங்கள் சார்ந்த வேலைகளை கூட தன்னிடம் ஒப்படைக்கிறான் என்பதில் சற்றே வியப்பும் தோன்றியது…

ஆனால் ஒவ்வொன்றும் மகேஷ் மூலமாக மட்டுமே நடந்து கொண்டிருந்தது… அது அவளுக்கு மாறுபாடாகவும் தோன்றவில்லை… தோன்றவில்லை என்பதை காட்டிலும் மிகவும் வசதியாகவே உணர்ந்தாள் என்பதே உண்மை…

அன்றும் அதே போல ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தபோது… அவளை அழைத்தான் தொலைபேசியில்..

“கம் இன்சைட்… ”

இவன் அழைத்தால் உடனே சென்று விட வேண்டுமா? இவன் என்ன பெரிய இவனா என்று தோன்றினாலும் மூன்று வாரங்களுக்கு பிறகு இப்போதுதான் கௌதம் அவளிடம் பேசுகிறான் என்பதும் அவளுக்கு உரைத்தது… இத்தனை நாட்களாக மனதுக்குள் அவனை விதம் விதமாக வறுத்து கொண்டிருந்தாள்… ஒருவேளை அவையெல்லாம் தனது முகத்தில் தெரிந்து விடுமோ என்ற பயம் ஒரு சிறு மூலையில் இருந்தாலும்..என்ன செய்து விடுவான் என்ற அலட்சியமும் இருந்தது…

கல்லூரி காலத்தில் அவன் முன் பயந்து கொண்டு விளக்கங்கள் கூறியது எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது… அவனது கண்டிப்பும் கோபமும் தேவையில்லாமல் நினைவுக்கு வந்து அவளை சற்றே தயங்க வைத்தது…

கதவை தட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றவளை அமர சொல்லி கை காட்டினான் கௌதம்…

காட்டன் புடவையில் கச்சிதமாக கம்பீரமாக கூடவே கவர்ச்சியாக வந்தவளை ஒரு முறை நிதானமாக பார்த்தான் கௌதம்…

கோவிலில் பார்த்து தான் மயங்கிய ஆதிரைக்கும் அவன் முன் அமர்ந்திருந்த ஆதிரைக்கும் ஆறல்ல ஆறாயிரம் வித்தியாசங்கள் இருந்தன… முக்கியமாக அழகு பலமடங்கு அதிகமாகியிருந்தது… உடல் வற்றியிருந்தாலும் தாய்மையின் மீதங்கள் அவளது சோபையை தூக்கி காட்ட… கண்களை அவனால் அவ்வப்போது மீட்க முடியவில்லை!

முக்கியமாக பதினெட்டு வயது அப்பாவித்தனமான விளையாட்டுத்தனமான குறும்புத்தனமான ஆதிரை இல்லை இவள்… கல்வி தந்த அறிவு சுடர் மின்ன தன்னம்பிக்கை அதிகமாகி எதையும் எதிர்நோக்குவேன் என்ற தைரியத்தோடு துணிச்சலையும் குழைத்த தெளிவான பெண்ணாக அமர்ந்து இருந்தவளை ஊன்றி பார்த்தான்.

ஆனால் அவள் மேல் பார்வையை படர விட்டதெல்லாம் ஒரு நொடி தான்…

சிவகாமி அத்தையின் கம்பீரமும் கைலாசம் மாமாவின் மென்மையும் சேர்ந்த தனது மனைவியை பார்க்கும் போது மறக்க நினைக்க முயல்வதெல்லாம் மீள் நினைவாக அவனுள்!

இப்போது வலியை விட வேறு ஏதோ ஒரு உணர்வு!

உரிமையான மனைவியா இவள்?

எதோ நினைவுகள் அவனை ஆக்கிரமித்து இருக்க, அவனது முகத்தை கொண்டு அவனது உணர்வுகள் எதையும் அவளால் படிக்க முடியவில்லை… எப்போதுமே அவளுக்கு அது சாத்தியப்படாத ஒன்று தான்… படிக்க முடிந்திருந்தால் இப்படி ஏமாளியாக நின்றிருக்க தேவையில்லை என்ற தேவையில்லாத எண்ணம் அவளுள் வட்டமிட்டது…

“லாஸ்ட் இயர் பினான்சியல் எக்ஸ்ப்பெண்டிசர் பைல்ஸ் கோ த்ரூ பண்ணீங்களா மி… மிசஸ் ஆதிரை… ?” கண்களை பைலில் பதித்து கொண்டு மிகவும் இயல்பாக கௌதம் கேட்ட கேள்வியில் அதிர்ந்து நோக்கினாள்… அவனது மிசஸ் ஆதிரை என்ற அழைப்பு அவளை கொதிக்க செய்தது…

எரிச்சலில் பதில் கூறாமல் அவனையே பார்த்திருக்க… நிமிர்ந்து என்னவென்பதை போல புருவத்தை உயர்த்தி பார்த்தான்…

“கால் மீ மிஸ் ஆதிரை… ” கடினத்தை காட்ட முயன்று கொண்டிருந்தது அவளது குரல்… ஆனாலும் அந்த இறுக்கம் அவனை உறுத்த…

“அப்போ பிருத்வி? சூரிய பகவானோட குழந்தையா?இல்ல நீங்க குந்தி தேவியா?” அவனையும் மீறி இடக்காக கேட்டாலும் பொறுமையை இழுத்து பிடிக்க முயல்வது அவளது கண்களில் படாமல் இல்லை…

“யாரோட குழந்தையா இருந்தா உங்களுக்கு என்ன? ஏன் சிங்கிள் பேரன்ட்டா இருக்க கூடாதா? குழந்தைக்கு அப்பாங்கற உதவாத உறவை காட்டியே ஆக வேண்டுமா என்ன?”

கோபத்தில் வார்த்தையாடினாலும் அவளது போக்கிலும் வார்த்தைகளிலும் வெகு நிதானம் வந்து விட்டதை அவனால் உணர முடிந்தது…

வயது கூட முதிர்ச்சியும் கூடியாக வேண்டும் அல்லவா!

அவளது அந்த நிதானத்துக்கு காரணம் அவனே தானே!

அவன் என்ன கூறினாலும் நம்பி கொண்டு அவனையே சுற்றி வந்தவள் அல்ல இவள்! கூர்ந்து அவளை பார்த்தவனுக்கு இனியும் அவளிடம் தர்க்கம் புரிவது தேவையற்றது என்று உணர்ந்தான்…

மனைவியிடம் தர்க்கத்தில் வெற்றி பெறுபவர்கள் வாழ்வில் தோற்று விடுபவர்கள் என்ற வேடிக்கையான சீனப் பழமொழி அவனது கண்முன் வந்து அவனது முகத்தில் சிறு புன்னகையை வரவைத்தது…

தோளை குலுக்கி கொண்டு…

“ஓகே… மிஸ்ஸ்ஸ்ஸ்… ஆஆதிரை… நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலை சொல்லுங்க… ”

“எஸ்… பார்த்து முடித்து விட்டேன்… எக்ஸ்பென்டிச்சர் பிபோர் டேக்ஸ்… ” என்று ஆரம்பித்து அவள் குறித்து வைத்த குறிப்புக்களை கூறிக்கொண்டிருக்க… கூர்ந்து கவனித்து கொண்டான் கௌதம்…

வெகு தெளிவாக ஸ்டடி செய்திருந்தாள்… அடுத்த நாள் மீட்டிங் என்பதால் அதற்கு போவதற்கு முன் அவளது விஷயஞானத்தை சோதித்து விட வேண்டும் என்று கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்தவன், அவளது வெகு தெளிவான பார்வையிலும் அக்கு வேறு ஆணி வேறாக விஷயங்களை பியைத்து, கொடுத்த வேலையை முடித்திருப்பது ஆகட்டும், ஆதிரையின் திறமையை எண்ணி அயர்ந்து தான் போனான்…

கல்லூரியிலும் குறும்புத்தனம் இருந்தாலும் பாடம் என்று வரும் போது அவளது தீவிரத்தை பார்த்தவன் என்பதால் அவளது இந்த தெளிவு அவனுக்கு பெரிய ஆச்சரியத்தை கொடுக்கவில்லை… அதே போல அவனது குறுக்கும் நெடுக்குமான கேள்விகளும் அவளுக்கும் பெரிய ஆச்சரியம் இல்லை… அவனது புத்திசாலித்தனமும் அவள் நன்றாக அறிந்தது தானே!

அதிலும் வியுகம் வகுப்பதிலும் அதை செயல்முறை படுத்துவதிலும் உள்ள அவனது புத்திசாலித்தனத்தை அவள் மிகவும் நெருக்கமாக உணர்ந்தவள் அல்லவா!

மிக மிக நெருக்கமாக!

அந்த நெருக்கம் என்பது எந்த அளவு என்பதை நினைக்கையில் அந்த ஏசி அறையிலும் குப்பென்று வியர்த்தது ஆதிரைக்கு!அந்த நினைவை தொடர்ந்து நிகழ்ந்த நினைவுகள் அழையாவிருந்தாளியாக வந்தமர… அவனது முகத்தை நேராக பார்க்க முடியாமல் தலை குனிந்தாள்!

இவ்வளவு நேரம் நேராக கண்களை பார்த்து பேசியவள் இப்போது தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்த அந்த தோற்றம் அவனுக்கு குழப்பத்தை தந்தது… இருக்கையிலிருந்து மெதுவாக எழுந்து கொண்டவன்…

“ஆதிரை… ஆர் யூ ஓகே?” அவளது உடல்நிலை குறித்து பொறுப்பாக கேட்பதாக நினைத்து கொண்டு அவன் கேட்டு வைக்க… அந்த வாக்கியம் அவளை கொதிக்க செய்தது…

“நாட் அட் ஆல் மிஸ்டர் கௌதம்… எப்போது உங்களை பார்த்தேனோ அப்போதே எனது நிம்மதி சந்தோஷம் எல்லாம் போய்விட்டது… எனது ஆத்மா இறந்து ஐந்து வருடங்களாகி விட்டன… இப்போது இருப்பது வெறும் கூடு… அதுவும் பிருத்விக்காக மட்டுமே… அந்த கூட்டிற்கு என்னவானால் உங்களுக்கு என்ன?”

மனதில் சேர்த்து வைத்த கோபங்களும் குமுறல்களும் வார்த்தைகளாக வெடிக்க… அவளை மெளனமாக எதிர்கொண்டான் கௌதம்… ஆனால் வலிகள் என்பவை அவளுக்கு மட்டும் உரிதானவை அல்லவே!

“உங்களது முகத்தை திரும்ப பார்க்காத வரை நான் சற்று நிம்மதியாக இருந்தேன்… ஆனால் திரும்பவும் உங்களை… ச்சே… வெறுப்பாக இருக்கிறது… உங்களது முகத்தை பார்க்க வேண்டும் என்றாலே… உயிரோடு இருக்க கூட பிடிக்கவில்லை… பிருத்விக்காக… மட்டும்… ”

இறுக்கமான குரலில் கூறிக்கொண்டிருந்தவள் முடிக்கும் போது அவளையும் அறியாமல் குரல் உடைந்தது… கண்களில் நீர் சூழ்ந்தது… அதை கண்டவனால் மேலும் அழுத்தமாக நிற்க முடியவில்லை…

“ஆதி… ” அவளை நோக்கி நீண்ட கைகளை தடுத்தவள், தன்னை கட்டுப்படுத்த முயன்று தோற்று சட்டென எழுந்து வெளியே சென்றாள்!

அவள் போவதையே பார்த்து கொண்டிருந்த கௌதமுக்கு உள்ளே எதுவோ உடைந்து கொண்டிருந்தது!

*****

அந்த சுழல் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து விட்டத்தை பார்வையிட்டு கொண்டிருந்தான் கௌதம்… மகேஷிடம் தன்னை டிஸ்டர்ப் செய்ய வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டு அமர்ந்தவனின் மனதுக்குள் துக்கம் அலையாக அவனை அலைகழித்து கொண்டிருந்தது… கௌரவத்தை மீட்க அவனது காதலை பணயம் வைத்த பாவம் இன்னமும் அவனை தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததை ரணமான மனதோடு பார்வையிட்டு கொண்டிருந்தான்… அவனால் சில தடைகளை உடைத்து கொண்டு அவனது காதலியை அணுக முடியவில்லை… அணுகியிருந்தால் ஒருவேளை அவனது காதல் காப்பற்றபட்டிருக்குமோ?

கண்களில் ஓரம் நீர் துளிர்த்தது!

முகத்தை அழுந்த துடைத்து கொண்டு நிமிர்ந்தான்… கதவை திறந்து கொண்டு ஆதிரை உள்ளே நுழைந்தாள்… அவளும் தன்னை சமன் படுத்தி கொண்டுவிட்டாள் போலும்… முகம் தெளிவாக இருந்தது… !

“சாரி பார் தி டிஸ்டர்பன்ஸ்… வில் கண்டினியு தி டிஸ்கஷன்… ”

உணர்வே இல்லாத முகத்தோடு மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு அவனது முகத்தை பார்த்தாள்… ஏனோ அந்த முகம் அவனது அன்னையை அவனுக்கு நினைவூட்டியது… சில நேரங்களில் அவரும் இதே போன்ற முகத்தோடு வலம் வந்ததை கண்டிருக்கிறான்… அதீதமான அழுத்தத்தின் போது இந்த பெண்கள் இப்படி மாறி விடுகிறார்கள் போல…

அவன் எதையும் பேசாமல் அவளையே பார்த்து கொண்டிருக்க… ஆதிரைக்கு சங்கடமாக இருந்தது… அவன் பார்த்த பார்வையில் இருந்த வெறுமை அவளை ஏதோ செய்தது…

“கௌதம்… ” மேலெழாத குரலில் அழைத்தவளை திடுக்கிட்டு பார்த்தான்… நினைவலைகள் அறுபட்டன… வெகு வருடங்களுக்கு பிறகான அழைப்பு! அவனுடைய மனதை பிசைந்தது… இழந்து விட்ட வாழ்க்கை தொண்டைக்குழியில் அடைப்பது போல் இருக்க… உணர்வுகளை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க வெகுவாக பிரயத்தனப்பட்டான்…

கண்களை இறுக மூடி திறந்தவன் எதையும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல்…

“எஸ் ஆதிரை… ப்ளீஸ் ப்ரோசீட் வித் யுவர் சஜஷன்ஸ்… ”

அடுத்தநாள் நடக்கவிருந்த வருடாந்திர ஷேர் ஹோல்டர்ஸ் ரீவியு மீட்டிங் பற்றி பேச ஆரம்பித்தவர்களுக்கு நேரம் வெகு விரைவாக பறந்தது… அந்த மீட்டிங்கில் மும்மொழியப்போகும் முக்கியமான தீர்மானங்களை பற்றி ஆதிரைக்கு அவன் கூறவில்லை… அதன் தாக்கம் எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை… அது வரும் போது வரட்டும் என்று விட்டுவிட்டான்…

பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே நேரத்தை பார்த்தவனுக்கு பிருத்வியை பார்க்க வேண்டிய நேரம் நெருங்கிவிட்டது புரிய,

“ஓகே மிஸ்ஸ்ஸ் ஆதிரை… என்னுடைய மகனை ஸ்கூலில் இருந்து அழைக்க வேண்டும்… சி யூ டுமாரோ… ” ‘மிஸ்’ஸில் அழுத்தம் கொடுத்து சிறு புன்னகையோடு கூறியவனை அதே பழைய எரிச்சலோடு பார்த்தாள்…

“தேவை இல்லாம என் பையனை குழப்பறீங்க… ” கடுப்பாக அவள் கூறுகையில் அவனுக்குள் பழைய குறும்பு தலைதூக்கியது… எழுந்து கைகளை இணைத்து நெட்டி முறித்து கொண்டே,

“எனக்கு அவன் தேவை… அதனால் தான் குழப்பறேன்… இதில் உனக்கு என்ன வந்தது?”

அவளிடம் ஏட்டிக்கு போட்டியாக பேசினாலும் அதில் சிறிதும் குத்தல் இல்லை என்பதை ஆதிரை உணர்ந்தாள்… ஆனால் அவளது கோபத்திலும் அர்த்தம் இல்லாமல் இல்லையே!… அவன் வந்தால் தான் உறங்குவேன் என்று அடம் பிடிக்கும் மகனை சீராட்டி சமாதானப்படுத்தி உறங்க வைப்பதற்குள் அவள் படும் பாட்டை அவன் அறிவானா?

“நைட்ல அவனை சமாதானம் செய்ய ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு… கொஞ்சமாவது புரிஞ்சுக்கோங்க… ” அவனிடம் வழக்காடி அவளுக்கும் அலுத்து விட்டது… சற்று மென்மையாக கூறினாலாவது புரிந்து கொள்வான் என்று நினைத்து கொண்டு அவள் கூற… கௌதமின் குறும்புத்தனம் முழுமையாக மீண்டிருந்தது!

“ஓகே… இன்னைக்கு நைட் பிருத்விகுட்டி என்கிட்டே இருக்கட்டும்… ” கண்களில் புன்னகை மின்ன கூறியவனை வெட்டவா குத்தவா என்பது போல அவள் பார்க்க…

“வாட்… என்ன சொல்றீங்க? அவன் என்னை விட்டுட்டு இருக்க மாட்டான்… ” அதிர்ச்சியில் எரிச்சலில் பல்லை கடித்து கொண்டு அவள் கூற…

“சரி… நீயும் வா… எனக்கு ஒன்னும் அப்ஜக்ஷன் இல்லை… ” இயல்பு போல கூறய கௌதம், வேண்டுமென்றே அவளை பார்க்காமல் மகேஷை இன்டர்காமில் உள்ளே அழைத்தபடி லேப்டாப்பை எடுத்து வைக்க ஆரம்பித்தான்… ஆதிரையால் கொதிப்பை அடக்க முடியவில்லை!

“எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா இப்படி நீங்க சொல்வீங்க?” முகமெல்லாம் சிவந்து கடுகடுத்தவளை அலட்டி கொள்ளாமல் பார்த்த கௌதம்…

“இதற்கு எதற்கு தைரியம் வேண்டும் ஆதி? என் பையனோட அம்மாவை தானே அழைத்தேன்… எப்படி இருந்தாலும் இன்னைக்கு நைட் என்கிட்ட தான் இருப்பான்… என் மகன்!” ‘என் மகனில்’ அவன் கொடுத்த அழுத்தத்தில் இருந்தே அவன் மாற போவதில்லை என்பது புரிய , ஆதிரை ஓய்ந்து போனாள்!

“ஓகே… ஐம் லீவிங்… ” என்று கிளம்ப போனவன் அவளருகில் நின்று,

“ஒரு முக்கியமான விஷயம் மிஸ்ஸ்ஸ் ஆதிரை,… ” என்றவனின் முகத்தை குழப்பமாக பார்த்தாள் ,

“இனிமே ஆபீஸ் வரும் போது புடவை கட்டாதீங்க மேடம்… ” தலையும் இல்லாமல் வாலும் இல்லாமல் மொட்டையாக கூறியவனின் கண்களில் கள்ளச்சிரிப்பு!

“ஏன்?”

“அங்கங்க கிளாமரா தெரியும்போது ஓவரா டிஸ்டர்ப் ஆகுது… ” குறும்பாக கூறியவனின் கண்கள் அவளை உரிமையாக மேய்ந்தன. முதலில் புரியாத பார்வை பார்த்தவளுக்கு புரிந்தபோதோ கோபம் எல்லை கடந்தது… முகம் சிவக்க…

“யூ இடியட்… ஸ்டுப்பிட்… ”

“தேங்க் யூ… தேங்க் யூ… ” இடை வரை குனிந்து நன்றி கூற… அதை பார்த்தவளுக்கு கோபம் மேலும் அதிகமாக, எதையாவது எடுத்து அடித்தேயாக வேண்டும் என்று தேடியவளுக்கு கிடைத்தது பேப்பர் வெய்ட்… ! அவளது ருத்திர அவதாரத்தை சற்று தள்ளி நின்று கொண்டு ரசித்தவன்…

“உனக்கு இல்லாத உரிமையா? வீட்டுக்கு வந்து நல்லா அடித்து கொள் ஆதி… ” வம்படியாக வம்பிழுத்தவன், இலவச இணைப்பாக ஒரு பறக்கும் முத்தத்தை அனுப்பி விட்டு பறந்தான்.

error: Content is protected !!