admin

920 POSTS 560 COMMENTS
Ardent reader, kirukkufying something, want to travel with characters around me.

NN4

 

அந்த அறையினுள் :

 

“ சிவா சாரி டா !  என்ன சொல்லி உன்னை தேத்துறதுன்னு தெரியலைடா ! என்னால எதானா முடியுண்ணா கண்டிப்பா செய்வேன் “ என்று ஆதரவாய் சிவாவின் தோளை பற்றிய கௌதம்  “ ஆனா அந்த கொலை காரனை மட்டும் விட கூடாதுடா அப்படியே கொன்னு போடணும் ! ஆத்திரமா வருது நாசமா போகிறவன் **** .. “ என்று விடாமல் பொரிந்து தள்ளினான் .

 

“ம்ம் … எனக்கும் ஆத்திரமா தான் வருது சொல்ல போனா கொலை வெறி ஒரு பக்கம் , அநியாயமா என்னை விட்டுப் போனவர்களை நினைத்து வலி ஒருபக்கம் !”   என்று ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து “சீ அந்த ஆள் மனுஷனே இல்லை குழந்தைக்காகக் கூட பார்கலை ! அவன் ரத்த வெறி பிடிச்ச காட்டு மிராண்டி ! “ என்று சிவாவும் ஆத்திரத்தில் துடித்தான்.

 

குறுக்கும் நெடுக்கும் அமைதியின்றி உலவியவன்  “ கெளதம் இப்போ நாம முதல்ல செய்ய வேண்டியது உடனே அந்த சமயத்தில் அப்பா கூட நண்பர்களா இருந்த கிளோஸ் பிரெண்ட்ஸ் யார் யாருனு பார்க்கணும் . அப்போ தான் நாம அந்த துரோகியைக் கண்டு பிடிக்க முடியும்.  

 

இவ்ளோ கனவு வந்த காயத்ரிக்கு கண்டிப்பா கூடிய சீக்கிரம் அந்த கையெழுத்தும் கனவில் புலப்பட வாய்ப்பிருக்கு.  ஆனா அதுவரை நாம அமைதியா இருக்க முடியாது. நாமும் ஒரு பக்கம் தேட ஆரம்பிப்போம்! ” என்றான் சிவா தீர்க்கமாய் . 

 

” சரிடா சிவா. அப்படியே செய்யலாம் .நான் ஒன்னு சொல்லவா ? கேட்பியா ? ” என்று கெளதம் தயங்க.. 

 

” சொல்லுடா நமக்குள்ள என்ன ? ” சிவா.

 

” சிவா நாம காயத்ரியை நம்ம கூடவே தங்க வச்சுக்கறது நல்லதுன்னு தோன்றது , எல்லா விதத்திலுமே. புருஞ்சுப்பேன்னு நினைக்கிறேன் டா !  ஒன்னு, அவளுக்கு எப்போ கனவு வரும் நமக்குத் தெரியாது , அப்படி வந்த உடனே அது நமக்குத் தெரிய உதவியா இருக்கும் . மற்றது உனக்குத் தான் தெரியுமே ! ”  என்றான் கௌதம் . 

 

சிவா இதைக் கேட்டபடி உலாவ மேலும் தொடர்ந்த கௌதம் “உதயாவும் ,காயத்ரியும்  ஸ்கூலேந்து கிளோஸ் பிரெண்ட்ஸ் ! ஸோ அவளுக்கு சங்கடமா இருக்காது , துணையா உதயாவும் இருப்பாளே.  நாமமும் நம்ம பக்க காரணத்தை எடுத்துச் சொல்லுவோம் என்ன சொல்றே ? என்று கேட்டவன். அவன் பதிலுக்குக் காத்திராமல் ” நீ என்ன சொல்றது ,அவ இனிமே நம்ம கூடத்தான் இருப்பா! நான் பேசிக்கிறேன் நீ பேசாமல் இரு பேரும் . ” என்று தன் தீர்மானத்தைச் சொன்னான்.

 

அவர்கள் இருவரும் இன்னும் சில நிமிடங்கள் அங்கு பேசிக்கொண்டு இருந்தனர்.

 

பின்பு பெண்களிடம் பேச கௌதம் அந்த அறையை விட்டு வெளியே சென்றான் .

 

சிவா , அந்த அறையிலிருந்த அவனது குடும்பத்தினரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து . “ கண்டிப்பா அந்த ஆளை நான் சும்மா விடமாட்டேன் அப்பா! அவனை தண்டித்தே  தீருவேன் ! “. என்று மனதினில் சபதம் எடுத்து கொண்டான் .

 

கௌதம் காயத்ரி மற்றும் உதயாவிடம் அவர்களின் யோசனையை சொன்னவுடன் , தன்னால் முடிந்த உதவியை கண்டிப்பாகச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்த காயத்ரி , கௌதமின் வேண்டுகோளை உடனே ஏற்றுக்கொண்டு அவர்கள் வீட்டிலேயே தங்க சம்மதித்தாள் . 

 

நால்வரும் சிறிது நேரத்தில் அங்கிருந்து கிளம்பினார். அவர்கள் வீடு வந்து சேரும்பொழுது இரவு ஆகிவிட்டது.

 

காயத்ரி தன் கனவில் பார்த்த அதே வெள்ளை மாளிகை ! 

கௌதம் முன்னே செல்ல உதயாவும் காயத்ரியும் பின்னே சென்றனர். உள்ளே நுழைந்தவள் சுற்றும் முற்றும் தன் பார்வையைச் சுழல விட படபடத்து தலைவலி மண்டையைப் பிளக்க கண்களை இருக்க மூடியவள் மயங்கி விழுந்தாள்.

 

அங்கிருந்த கெளதம் பதறியபடி அவளை தூக்கி , பக்கத்திலிருந்த விருந்தினர் அறையில் உள்ள கட்டிலின் கிடத்தினான். உதயா அவள் அருகிலேயே அமர்ந்து கொண்டாள்.

 

கௌதம் சிவாவை தேடி வீட்டிற்கு வெளியே செல்ல அங்கு அவனோ  மெய் காப்பாளர்களிடம் எதோ பேசிக்கொண்டு இருக்க சிவாவிடம் நடந்ததை கெளதம் சொல்ல இருவரும் காயத்ரி இருந்த அறைக்கு சென்றனர். 

 

அதற்குள் மயக்கம் தெளிந்தவளோ ” டைரி ! டைரி ! ”  என்று பதற, உதயா அதை அவளிடம் கொடுக்க வேகமாக எதையோ எழுதிய பிறகே அவள் அமைதி ஆகி தலையணையில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

 

உதயா டைரியை  வாங்கி படிக்க  அதை திறக்கும் பொழுதே கௌதமும் சிவாவும் அங்கு வந்து விட்டனர். 

 

‘என்னிடம் தா ‘ என்பது போல் உதயாவிடம் கையை நீட்டி சிவா அந்த டைரியை வாங்கி கொண்டான் . 

அவள் படுத்திருந்த கட்டிலின் ஒரு ஓரம் உட்கார்ந்து அவள் எழுதிய அந்த டைரியின் அந்த பக்கத்தைப் படித்தவன் . கெளதமை பார்த்து கேள்வியாய் விழித்தான் .. ” கெளதம் ! ஒண்ணுமே புரியலடா ! எதோ கொட்டேஷன் , 23 கோடி , யு எஸ் பி , திவா ,ஜெ சி குரூப்ஸ் அவ்வளவு தான் இருக்கு ! ” 

 

இருவரும் அது என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்து கொண்டு இருந்தனர் ! அப்பொழுது காயத்ரி ஓரளவுக்குத் தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு பேச துவங்கினாள்.  

 

“ ஒரு பெரிய ஆபீஸ் ரூம்  , அதில் ஒருத்தன் யு எஸ் பி  ( USB ) யை ஒரு பொண்ணு கிட்ட கொடுக்கிறான் ! அந்த பொண்ணு தாங்க்ஸ் திவா ன்னு சொல்றா ஒரு காகிதத்தில் கொட்டேஷன் 23 கோடின்னு இருக்கு . ஜெ சி குரூப்ஸ்ன்னு எதோ கார்டு அந்த டேபிள்ள இருக்கு அவ்ளோதான் . தலையும் புரியலை வாலும் புரியலை ! இது யாருக்கான கனவோ என்னவோ ! ” என்றாள் .

 

நண்பர்களும் ஒருவர் பார்த்து கொண்டு அதற்கும் அவர்களுக்கும் ஏதேனும் சம்மந்தம் இருக்குமா என்று யோசிக்கத்துவங்கினர். 

 

எதையோ உணர்த சிவா ” காட் இட் ! கெளதம் ! நாம அந்த சாப்ட்வேர் கம்பனிக்கு என்ன கொட்டேஷன் கொடுத்தோம்? அதான் அந்த சைதன்யா குரூப்ஸ்க்கு? ” என்று கேட்க. 

 

” இருடா  பாக்கறேன்” என்று கெளதம் சென்று அவன் மடிக்கணினியை கொண்டு வந்தான். அதை சிறிது நேரம் ஆராய்ந்தவன் , ” நாம அந்த கம்பனிக்கு பிக்ஸ் பண்ண கொட்டேஷன்  23 கோடி டா ! ” என்று அதிர்ந்தான்.

 

” கெளதம் , கொட்டேஷன் ஈமெயில் அந்த கம்பனிக்கு அனுப்பிடியா இல்ல அனுப்ப போறியா ? ஐஸ் இட் பைனல் ? இல்லனா கொட்டேஷனை 22 கோடின்னு மாத்திடு  ! ரைட் நொவ் ! ” என்று சிவா சொல்ல . 

 

“ இன்னும் அனுப்பலா டா !  அனுப்பணும்னு தான் இருந்தேன் , அதுக்குள்ள உன் சிக்னல் வர அப்படியே வந்துட்டேன் அதான் .. இப்போ அனுப்பிடவா ? 1 கோடி கம்மியா கோட் பண்றோமேடா ! எப்படி பரவாலயா ? “என்று தயங்கினான் .

 

“காரணமாத்தான் சொல்றேன் டூ இட் ! மெயில் அனுப்பிடு! ஆனா கொட்டேஷன்  மாத்தினது யாருக்கும் கம்பெனில இப்போதைக்கு தெரிய வேண்டாம். நாளைக்கே திவான்னு யாராவது நம்ம கன்செர்ன்ல வேலை செய்யறானான்னு பாரு.” என்றான் சிவா மேலும்.

 

” காயத்ரி , நான் இந்த டைரியை கொஞ்சம் படிச்சுட்டு தரவா?  உனக்கு விருப்பம் இல்லைன்னா வேணாம் ! “என்று சிவா கேட்க .

 

” எடுத்துக்கோங்க! எனக்கு ஒரு பேப்பர் பேனா மட்டும் இருந்த போறும், அப்புறம் கூட டைரில காப்பி பணிகிறேன் ! ” என்றாள்  காயத்ரி .

 

“சரி, இப்போ தூங்க போகலாம் மீதியை நாளை பேசிக்கலாம் .. உதயா நீ காயத்ரிக்கு என் ரூம்க்கு பக்கத்துல இருக்கும் ரூமை காட்டு அது இனிமே அவ ரூம் ! நாளைக்கி உங்களுக்கு காலேஜ் இருக்கு .  எனக்கும் நிறைய வேலை இருக்கு…ஒரு தீவட்டி தடியன் செஞ்ச வேலையால ரெண்டு நாள் வேலை எனக்கு அப்படியே போட்டது போட்டபடி இருக்கும் ” என்றவாறே கௌதமை ஓரக்கண்ணால் முறைதான் !

 

‘ நான் இல்லப்பா.’ என்பது போல் கெளதம் எங்கோ பார்க்க . 

 

ஆசையாய் அவனிடம் நெருங்கிய சிவா. திடீரென்று கௌதமின் முதுகில் டமால் ! டமால் ! என்று அடிக்க ஆரம்பிக்க 

 

“டேய் ஏன்டா என்ன அடிக்கிறே? நான் என்னடா பண்னேன்? நான் அப்பாவி டா ! எதுனாலும் பேசி தீர்த்துகலாம் ! பேச்சு பேச்சாத்தான் இருக்கனும்டா !  ” என்று முதுகை தொட்டு தடவி கொள்ள முடியாமல் நெளிந்தான் கௌதம்.

 

காயத்ரியோ சிலிர்த்து கொண்டு ” கெளதம் அண்ணா நீங்க அப்பாவியா? ஒரு வயசு பெண்ணையும், பையனையும் இப்படி யாரவது கொண்டு தனியா விடுவாங்களா ? ஏன் அப்படி செஞ்சீங்க?  இப்போவே சொல்லுங்க ! ” என்று பாய .

 

கௌதமோ மிடுக்காக ” என்ன ஒரு வயசு பையன் , பொண்ண ? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரு வயசா ஆகுது? எனக்கு தெரியாதே!  நான் எதோ உனக்கு 19 , அவனுக்கு 26 அப்படித்தானே நெனச்சேன் ..அடடே ! ” என்று மேல் நோக்கி வாயிலில் விரலை வைத்து யோசிப்பது போல் செய்கை செய்ய . 

 

“நீ திருந்த மாட்டியா ? “என்று அவனை அடிக்க சிவா துரத்த, கெளதம் அந்த அறையை சுற்றி சுற்றி ஓடினான் . 

 

“ஏண்டி அண்ணனை காப்பாத்த மாட்டியா? இப்படி சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே உதயா! குரங்கே” என்று கெளதம் கத்த.

 

உதயாவோ ” சிவா அண்ணா நான் இவன பிடிச்சுக்கறேன் வாங்க! ” என்று அவனை பிடிக்க அவளும் ஓட . 

 

” காயத்ரி நீதான் என்னை காப்பாத்தணும் ! ” என்று காயத்ரியின் பின் ஒளிய பார்த்தான் கெளதம். 

 

அவளோ  முடியாது என்பது போல் தலையசைத்து உதட்டை பிதுக்க ! 

 

“அட பாவிகளா எல்லாருமா கூட்டணியா ? எனக்கு டைம் வரும் பொது வச்சுக்கறேன்! ” என்று மேலும் ஓட முடியாமல் மூச்சு வாங்கி நின்றபடி 

 

“ இப்போ சரண்டர், இன்னிக்கி விட்டுடு டா சாமி ! “ என்று கையை உயர்த்தினான்.  

 

“ பொழச்சு போ ! “  என்று சிவா விட …” நண்பேன்டா!” என்று குதூகலம் ஆனான் கெளதம் ! மற்றவர்களும்  அன்றைய இறுக்கமான மனநிலையை மறந்து சிரித்தனர். 

 

பிறகு நேரம் ஆவதை கவனித்து  ” குட் நைட் கேர்ள்ஸ் ! ” என்றபடி கௌதமும் சிவாவும் சென்றுவிட. 

 

பெண்களும் மேலே அறைக்கு செல்ல வெளியே வந்தனர். 

அந்த பிரமாண்டமான ஹாலில் இடது புறம் ஓரு அகலமான படிக்கட்டு இருந்தது. 

 

” நாம லிஃப்டுல போலாம்டி காயு ,என்னால படி ஏற முடியாது ! கால் வலிக்குது ! ” என்று உதயா, ஹாலின் வலது மூலையில் இருந்த  லிஃப்டை நோக்கி நடக்க . 

 

 ” என்னடி இது வீட்டுக்குள்ள லிஃப்டா ?  கொஞ்சம் ஓவரா இல்லையா ? “ என்றபடி அவளை பின் தொடர்ந்தாள்.

 

“இல்லடி காயு கௌதமுக்கு ஒரு 3 வருஷம் முன்னாடி விபத்துல ரெண்டு காலிலும் எலும்பு முறிவு ஆயிப்போச்சு .. அவனை கீழ் ரூம்ல தங்க வைக்க சிவா அண்ணாவுக்கு மனசில்லை ஸோ , அவன் டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வர முன்னாடி இந்த பக்கம் இருந்த ரூமை இடிச்சு லிப்ட் ஏற்பாடு பண்ணி வச்சுட்டார் ! ” 

 

“அவங்க ரெண்டு பேரும் அப்படி ஒரு திக் பிரெண்ட்ஸ் ! நம்மளை மாதிரியே !” என்று சொல்லி கண்ணடித்தாள் .

 

முதல் தளத்தில் நான்கு அறைகள் இருந்தது .லிஃப்டில் இருந்து வெளியே வந்ததும் வலது புறம் இரண்டு அறைகளும், லிஃப்டிற்கு நேர் எதிரே இரண்டு அறைகளும் இருந்தது .

 

வலது புறம் இருந்த முதல் அறையை காட்டி ” இது கெளதம் ரூம்” என்று அந்த அறையை காட்ட. உள்ளே கெளதம் அவன் பெட்டியை எடுத்து கட்டில் மேல் வைத்து கொண்டு இருந்தான் .. அவர்களை பார்த்து புன்னைகைத்தவாறே பெட்டியை திறக்க ஆரம்பித்தான்.

 

அந்த ரூமை கடந்து அதன் பக்கத்தில் இருந்த தனது அறையை ஆர்வத்துடன் உதயா காண்பித்தாள் . 

 

“இது என் ரூம்! நல்ல இருக்கா ? இது சிவா அன்னாவுடைய தங்கை பாப்பாக்காக ஒதுக்க பட்ட ரூம். இப்போ இந்த பாப்பா இருக்கேன்” என்றாள் தன்னை காட்டி

 

காயத்ரியின் மனதில் அந்த பிஞ்சு குழந்தையின் முகம் வந்து மனதை கனக்க செய்தது !  அந்த அறையினுள் செல்ல தயங்கி வெளியே நின்றிருந்தாள்.

 

“என்னடி ..அங்கேயே நிக்கிறே ? உள்ளே வந்து பார் ” என்று அவ கை பிடித்து இழுத்து சென்றாள் உதயா  . அந்த அறையோ பிங்க் ஃபர்னிச்சர்கள், சுவற்றில் உதயாவின் அபிமான ஹீரோவின் போஸ்டர்கள் என்று ஒரு டீன் வயது பெண்ணின் அரை என்பது பார்த்தவுடன் புரியும் வண்ணம் இருந்தது.

 

” குழந்தையோட ரூம் மாதிரி தாண்டா  அழகா கியூட்டா இருக்கு !” என்றாள் காயத்ரி சிரிப்பை அடக்கி கொண்டு

 

“வாடி நாம சிவா அண்ணா ரூம் பார்க்கலாம் “ என்று அவளை வெளியே அழைத்து வந்த உதயா .லிஃப்டின் நேரே இருந்த இடப்பக்க அறையை காட்டி “அது சிவா அண்ணா ரூம்…காட்டறேன் வா !” என்று அவளை அழைக்க

 

 ” ஹே வேணாம் கதவு மூடி இருக்கு , அப்புறம் பார்க்கலாம் டா ” என்று அவள் சொல்ல சொல்ல  கேட்காமல் , சிவாவின் அறை கதவை தட்டினாள் உதயா ..

 

அப்போது ஷார்ட்ஸும் , ஸ்லீவ்லஸ் ட்ஷிர்ட்டுமாய் வந்த சிவாவை பார்த்த காயத்ரி திகைத்து நிற்க.

 

” என்ன? “ என்று அவன் கேட்க.

 

“இல்லை இப்படி நீங்க கியூட்டா வந்து நின்னா.. நான் எப்படி இன்னிக்கி தூங்குவேன்னு யோசிச்சேன் ! ” என்று உளறி உதட்டை கடித்து கொண்டாள்..

 

உதயவால் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ” என்னடி சொல்றே? அண்ணாவை பார்த்தால் தூக்கம் தொலைஞ்சு போச்சுன்னு சொல்றியா? ஆஹா என்னை வச்சுக்கிட்டே என் அண்ணனை சைட் அடிக்கிறியா ? ” என்று கிண்டல் செய்ய . 

 

அவளோ ” அது இல்ல… இது வந்து.. நானு ” என்று எதோ உளற.

 

சிவாவின் முகம் இறுகியது .. எதுவும் காதில் விழாதது போல்  ” என்ன உதய்மா ? எதுக்கு கதவை தட்டினே? “ என்று கேட்டான் . 

 

“ இல்லை அண்ணா காயுக்கு உங்க ரூம் காட்டலாம்னு தான்! ” என்று முகத்தில் சிரிப்பு மாறாமல் சொன்னாள். 

 

சிறிது தயந்துகியவன்  ” சரி வாங்க ! “ என்று இருவரையும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.

 

உதயாவின் அறையை விடச் சிவாவின் ரூம் பெரியதாக இருந்தது .கதவை திறந்த உடனே நேர் எதிரே வெள்ளை திரை சீலை கொண்ட பிரெஞ்சு விண்டோ , அதன் வழியே பால்கனிக்கு செல்ல கதவு . வலது புறம் மியூசிக் சிஸ்டமும் பெரிய தொலைக்காட்சியும் இருந்தது . இடப்புறம் வாக்-இன் கப்போர்டு ,அதன் அருகில்  குளியல் அறையும் இருந்தது, அறையின் நடுவே ஒரு பெரிய பீன் பேக் .சுவரில் கிட்டார் ( இசைக் கருவி ) , பிரெஞ்சு விண்டோவை பார்த்த படி பெரிய கட்டில் என பிரமாண்டமாய் இருக்க . அவளின் கவனத்தை ஈர்த்தது என்னமோ கட்டிலில் அவள் உயரத்திற்கு இருந்த டெட்டி பொம்மை தான். 

 

அதையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவளை பார்த்துப் புன்னகைத்த சிவா..” இது என் டெட்டி ! கொஞ்ச வருஷமா இதுதான் எனக்குத் துணை . எனக்கு எந்த விஷயம் ரொம்ப பர்சனலா ஷேர் பண்ணணும்னாலும் டெட்டி கிட்டதான். சோ திஸ் ஐஸ் மை பெட் அண்ட் பிரென்ட் ” என்று சொல்லி அதை எடுத்து அணைத்துக் கொண்டான். 

 

வளர்ந்து  மீசை வைத்த ஆறடி குழந்தை போல் அழகாய் இருந்தான் சிவா . அவனையே கண் இமைக்காது காயத்ரி பார்த்து கொண்டு இருக்க.

 

” சிவா அண்ணா !  காயு ஏன் உங்களை அப்படி பாக்குறா தெரியுமா ? அவளும் இதே போல் ஒரு டெட்டி வச்சுருக்கா !  என் பேபிக்கு அது தான் பிரென்ட் ! சின்ன வயசுலிருந்து ! காலை எழுந்தது முதல், படிக்கறது .. விளையாடுறதுன்னு  , தூங்கறவரை அது கூடத்தான் ! உங்கள போலவே அவ அதுகூட பேசிகிட்டு அதுக்கு பதில் சொல்லிக்கிட்டு .அப்பா சாமி முடியல !  அதான் நீங்க எப்படி அவளோட ஆண் ஜெராக்ஸ் மாதிரி இருக்கீங்கன்னு பாக்குறா” “ அதானே காயு “என்றபடி என்று அவள் தோளை தன் தோளால் இடித்தாள்.

 

அவளை பார்த்து கொண்டு இருந்த அவன் கண்ணில் முதல் முறையாய் ஒரு மின்னல் !   அதை கவனித்தவள் அவனை பார்க்க முடியாமல் பார்வையை தாழ்த்தி கீழே தரையையே கூர்ந்து பார்த்தபடி நின்றிருக்க . 

 

“டைல்ஸ் நல்ல இருக்கா ? “ என்று சிவா கிண்டலாய்  கேட்க 

காயத்ரியோ கண்களை இருக்க மூடியபடி மௌனமாய் நின்றிருக்க. உதயாவிற்கோ ஒன்றும் புரியவில்லை.

 

எனோ முகம் இறுக  சிவா “ உதய்மா காலை காலேஜ் போகணும்ல ! போங்க போய் தூங்குங்க ரெண்டுபேரும் ” என்றான் கடுமையாய்.

 

 “ ஐயோ ! புக்ஸ், பேக் எதுமே இல்லையே எப்படி காலேஜ் போறது ? ” என்று காயத்ரி உதயாவை பார்த்து விழிக்க .

 

“நாளை காலை,  நானோ கௌதமோ உன்னை உன் வீட்டுக்கு கூட்டிண்டு போறோம் . நீ காலேஜ்க்கு வேண்டியதை முதல்ல எடுத்துக்கோ ! அப்புறம் காலேஜ் போங்க ! உன்னுடைய மீதி பொருள்களை எல்லாம் நாங்க இங்க ஷிபிட் பண்ணிடுவோம் சரிதானே? ” என்றான் சிவா.

 

உதயா உடனே காயத்ரியை  பார்த்து உற்சாகமாய் ” நல்ல ஐடியா டீ, உன் வீட்டு கீ என்கிட்டத்தானே இருக்கு! அது இருந்ததால் தானே அங்க ஹாலிடே ஹவுஸ்க்கு உன் துணி பேக் அனுப்பினேன் ! ‘ என்று உளற. தான் சொன்னதை சிவாவும் காயத்ரியும் உணர்ந்து அவளை ஏதும் கேட்கும் முன்பே ” சரி ! குட் நைட் அண்ணா ! வாடி போலாம்” என்று  அவளை இழுத்து ஒரே ஓட்டமாய் வெளியே வந்தாள்.

 

காயத்ரிக்காக சிவா சொன்ன அந்த ரூமை திறந்து காட்டினாள். அந்த அரைக்கும் சிவாவின் அரைக்கும் நடுவே ஒரே ஒரு சுவர் மட்டுமே ! இரண்டின் கதவுகளும் மிக நெருக்கமாய்!.

 

உள்ளே சென்று பார்த்த பொழுது அந்த அறை அப்படியே சிவா ரூமின் ப்ரதி . ஆனால் இந்த அறை அலங்கரிக்க பட்ட விதம்  ஓர் இளவரசியின் அறைபோல் ! எல்லாம் பிங்க் நிறத்தில், சின்ன சின்ன வெள்ளை வண்ண வேலைப்பாடுடன் இருந்தது .கட்டிலை சுற்றி அழகான நெட் வலை மேலிருந்து கீழே தொங்கியபடி கட்டிலை மெலிதாக மூடி இருந்தது. 

 

“இது யாருக்காக ரெடி பண்ணின ரூம் உதயா ?”  என்று வியந்து கேட்டாள்.

 

“இது ஒரு மிஸ்டரி ரூம் டீ.. நானே ஒரு முறைதான் பார்த்திருக்கேன் அதுவும் சிவா அண்ணாவே காட்டின்னப்போ. அதுக்கப்புறம் இது பூட்டியே இருக்கும். இந்த ரூம்குள்ளே யாருக்கும் அனுமதியே இல்லை . வேலைபண்ற  அம்மா சுத்தம் செய்ய மட்டும் சிவா அண்ணா திறப்பாங்க . மற்றபடி சிவா அண்ணா மட்டும் அப்போ அப்போ டெட்டி பொம்மை கூட உள்ளே போவார் வருவார்.சில நாள் இந்த ரூம்லயே தூங்கிடுவார். இது யாருக்கான ரூம் என்று கெளதம் கிட்ட கேட்டேன் ஆனா கெளதம் “ சொல்லமாட்டேன்! நீயும் சிவாவை கேக்க கூடாதுனு “ சொல்லிட்டான் ! ஸோ! இது யாருக்கான ரூம்னு எனக்கு தெரியாது ..ஆனா இப்போ இது உனக்கு அவ்ளோதான் ! ” என்று முடித்தாள்.

 

” ரெண்டுபேருக்கும் இன்னும் தூங்கற பிளான் இல்லையா? ”  என்று சற்று அதட்டலாய் குரல் வர. அங்கே சிவா கையை கட்டிக்கொண்டு அந்த அறையின் வாசலில் கதவில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்தான்! 

 

“இதோ ! இதோ தூங்கிட்டேன் ! ” என்று உதயா அவள் ரூம்க்கு ஓடிவிட்டாள்.

 

அங்கே தனியே கட்டிலருகே நின்றிருந்த காயத்ரியை பார்த்து “ காயு ! சீக்கிரமா தூங்கு. நாளை காலேஜ் இருக்கு …வேண்டாத விஷயத்துல கவனம் போகாம படிப்புல மட்டும் இருக்கணும் ! என்ன சரியா? “  என்று அதட்டி கொண்டே அவளை நெருங்கி தான் அணிதிருந்த பெர்முடாஸின் பாக்கெட்டில் இருந்து செல்போனை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தவன்.

 

“ உன் செல்போன் ! கெளதம் கொடுத்தான். உள்ள என் நம்பரும் கெளதம் நம்பரும் சேவ் பண்ணிருக்கேன் ! என்ன தேவைனாலும் கூப்பிடு ! இது இனிமே உன் வீடும் கூட ..மனசுல  வச்சுக்கோ ! ஸ்லீப் சூன்! குட் நைட் ! ” என்று அவள் பதிலுக்கு காத்திராமல் அவன் அறைக்கு விறுவிறு என சென்றுவிட்டான்.

 

காயத்ரி இரவு உடைக்கு மாறி , கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டு , அந்த  அறையை சுற்றி கவனித்தாள் . சிவா அறையில் இருந்தார் போல் அங்கேயும் பெரிய பிரெஞ்சு விண்டோ இருக்க. இரவு நேரம் அதை திறந்து பார்க்க எதோ பயமாய் இருந்தததால் அதை நெருங்காமல் . தலையணையை கட்டிக்கொண்டு படுத்தவள் . புது இடம் என்பதால் உறக்கம்வராமல் புரண்டு புரண்டு படுத்தவள் வெகுநேரம் கழித்தே உறங்கினாள். 

NN 3

காயத்ரியும் சிவாவை சற்று நேரம் பார்த்து கொண்டே இருந்தாள். அவன் முகத்தில் கேலியோ கிண்டலோ இல்லை! ஏன் சின்ன புன்னகை கூட இல்லை. மாறாக அவன் முகத்தில் ஆர்வமும் அக்கறையும் மட்டுமே இருந்தது!

“நேத்து வந்தது எப்போவும் வர கனவுதான்! ஆனா கொஞ்சம் புது விஷயங்கள் அதில் இருந்தது.” என்று சொல்லி

“அது என்ன கனவு எபிசோட் எபிசோடா கனவு வருமா உனக்கு?” என்று அவன் சிரிக்க.

“நக்கலா? நான் ஒன்னும் சொல்லல போங்க!” என்று அவள் எழ.

“ஹேய்! சாரி! சும்மா விளையாட்டுக்கு! சரி சொல்லு அப்படி என்னதான் அந்த சீரியல் கனவுல?” என்று அவன்கேட்க.

“எப்போவும் வர பப்பு பையன் கனவு! அவன் ஒரு குட்டி ஸ்கூல் பையன்.” என்று அவள் சொல்ல

“பப்புவா? அது என்ன கனவு? சொல்லு! சொல்லு!” என்று மிக ஆர்வமாய் அவளை பார்த்தான்!

“ஆஹா அது பெரிய கதை ஆச்சே சொல்ல ஆரம்பிச்சா நேரம் ஆகும் பரவாயில்லையா?” என்று அவள் கேட்க.

“சொல்லுன்னு சொல்றேன்ல” என்று சிவா பொறுமை இழக்க.

“சரி கேளுங்க! இந்த கனவுதான் எனக்கு வரும் ஒரே தொடர் கனவு. உங்க பாஷைல சீரியல் கனவு, நான் ஏழாவது எட்டாவது படிக்கும் போது லேந்து வர கனவு. மீதி கனவுகள் எல்லாமே கிட்டத்தட்ட சம்மந்தமே இல்லாமல் வரும் கனவுகள்.

சரி பப்பு கனவு என்னனா…

ஒரு பெரிய வீடு அரண்மனை மாதிரி பெரிசா வெள்ளை வெளேர்னு!

அங்கே பப்புன்னு ஒரு ஸ்கூல் படிக்கிற பையன். அம்மா, அப்பா சித்தப்பா சித்தி, பாட்டி தாத்தான்னு ஒரு குட்டி ஆனா ரொம்ப அழகான பாசமான கூட்டு குடும்பம்.

அவன் சித்தப்பா சித்திக்கு குழந்தை இல்லை அதனால அவங்களும் பப்புவை ரொம்ப பாசமா பிள்ளை மாதிரி பத்துக்குறாங்க!

பப்புவோட அம்மா கர்பாமா இருக்காங்க.. ரொம்ப நாள் தனியா இருந்ததாலே அவனுக்கு ஒரு தங்கையோ தம்பியோ வரப்போறதா தெரிஞ்ச உடனேயே ஒரே குஷி சாருக்கு. இப்போவாது எனக்கு விளையாட பாப்பா வர போகுதுன்னு குஷியா சுத்துறான்.

அப்புறம் தினமும் அவன் பள்ளியில் இருந்து வரும் பொது அவன் அம்மா வயறுகிட்ட உட்கார்ந்து அன்னிக்கி பள்ளியில் நடந்த எல்லாத்தையும் அம்மா வயத்துல இருக்கும் அந்த குழந்தை கிட்ட சொல்லுவான் பாக்கவே அவ்ளோ கியூட்டா இருக்கும் அவன் அந்த பாப்பாகிட்ட பேசுறது.

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு அவன் அம்மாக்கு ஒரு குட்டி பெண் குழந்தை பிறக்கிறாள்! எல்லாரும் சேர்ந்து அந்த குழந்தைக்கு, “மைத்ரேயி.” அப்படின்னு பேர் வைக்கிறாங்க!

ஆனா பப்புவோ அந்த குழந்தை காதுல மெதுவா, “அண்ணா மட்டும் உன்னை ஹாசினின்னு தான் கூப்பிடப்போறேன்.” சொல்றான் ரகசியமாய் அவன்.. “சோ கியூட்ல” என்று கேள்வியாய் சிவாவை பார்க்க.

அவன், “ம்ம்.. கேட்டுண்டு இருக்கேன்..” என்று சொல்ல. அவள் தொடர்ந்தாள்.

“அப்புறம் பப்புவோட 10த் போர்டு எக்ஸாம் வருது. அப்போ ஒரு திருமணத்துல கலந்துக்க அவங்க எல்லாரும் போகவேண்டி இருக்கு! பரிட்ஷை இருக்குறதால பப்புவை, பாட்டி தாத்தா கிட்ட விட்டுட்டு மீதி எல்லாரும் அவங்களோட ஒரு குட்டி பிளேன்ல எங்கயோ போரங்கங்க!

அங்க பிளேன்ல அந்த அங்கிள்கு அந்த விமான பணிப்பெண் எதோ லெட்டர் கொடுக்கறா அதுல

“நீ என்னை புருஞ்சுக்கலே, நான்சொல்லியும் நீ மதிக்கலை. அதுனால எனக்கு வேற வழி தெரியல! இதுக்கு பிராயச்சித்தமா, நான் உன் மகனை ஒன்றும் செய்யாமல் விட்டு வைக்கிறேன்! என்னை மன்னித்து விடு என் முன்னாள் நண்பா!”

என்று மட்டும் இருக்கு. கிழ கையெழுத்து எதோ இருக்கு ஆனா அதை என்னால பார்க்க முடியல! அப்புறம் அந்த பிளேன் ஒரு மலையில் மோதி வெடிச்சு சிதறிடுது.” என்று சொல்லி அவள் கண்ணை மூடி ஆழ்ந்து மூச்சு விட்டு பின் மெதுவாய் அவனை பார்த்து, “பப்பு பாவம்ல சிவா!” என்று கண்கலங்கியவள் கண்களை மூடியபடி மறுபடி பேச துவங்கினாள்

“இதான் அந்த தொடர் பப்பு கனவு! கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேர்ந்து இவ்ளோதூரம் ஒரு உருவம் அடைஞ்சுருக்கு! அதுல இந்த லெட்டர் தான் நான் நேத்து கடைசியா பார்த்த கனவில் புதுசா இருந்தது.

நானும் அந்த பப்பு யாருனு தேடி பார்க்க நெனச்சேன் ஆனான் அவனை கண்டுபிடிக்க எந்த க்ளூவும் கனவுல கிடைக்கல! அவங்க அப்பா அம்மா பேரு தெரியல! அவன் அப்பா முகம் தெளிவா தெரியல அனா அவங்க அம்மா முகம் மனசுல பதிஞ்சு இருக்கு. எனக்கு பப்புவ நெஜத்துல பார்த்து அவன் உறவுகள் எல்லாம் எதேச்சையா சாகல! அவங்கள அவனோட அப்பவோட எதோ ஒரு நண்பன் தான் எதோ சதி செய்ஞ்சு கொன்னு இருக்கான்னு சொல்லணும்னு துடிக்கிறேன்! ஆனா அவனை கண்டு பிடிக்க வழி தெரியல.” என்று அவள் முடிக்கும் போது சிவா அங்கு இல்லை!

‘எங்க போனான்?’ என்று அவள் அவனை தேட அவனோ அந்த கட்டில் அறையில் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து கால் முட்டியில் முகம் புதைத்து கொன்டு இருந்தான். அருகே செல்ல செல்ல அவன் தேம்பும் சத்தம் கேட்கவும்.அவள் பதறி விட்டாள்.

“ஐயோ சிவா…ஏன் இப்படி அழறீங்க? எனக்கும் பப்புவா நெனச்சு பலநாள் தூக்கமே வரதில்ல அழுகையா தான் வரும் ஆனா நாம என்ன பண்ண முடியும்? ப்ளீஸ் சிவா.” என்றவள்

அவன் அருகில் மண்டி இட்டு அவன் முகத்தை மெல்ல நிமிர்த்த முயன்றாள், “சிவா! தயவு செஞ்சு அழாதீங்க.” என்று அவனை சமாதானம் செய்ய,

அவனோ அவள் நெஞ்சில் சாய்ந்து இன்னும் பலமாக அழ துவங்கி விட்டான்! இப்படி எந்த ஆணும் உடைந்து அழுவதை பார்த்திராத அவளுக்கும் என்ன சொல்வது செய்வது என்று புரிய வில்லை. ‘அதுவும் அத்தனை கம்பீரமான சிவாவின் மனது தான் எதனை மென்மையையாய் இருக்கு. எவனோ ஒரு குட்டி பையனுக்காக இப்படி கரைகிறானே! ‘ என்று நினைத்து கொண்டாள்!

அவன் ஆறுதல் ஆகும் வரை அவனை அணைத்தபடியே அவன் முதுகையும் தலை முடியையும் வருடி கொண்டு இருந்தாள்.

எத்தனை நேரம் அப்படி அவர்கள் இருந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. மெதுவாக தன்னை தேற்றி கொண்டு நிமிர்ந்தவன்.

“காயு! என் கூட வா!” என்று அவள் எழுந்து அவள் கை பிடித்து பக்கத்து அரையின் கதவருகே சென்றான்.

கைவிரல் ரேகை மூலம் திறக்கப்படும் லாக்கில் கை வைத்து அந்த கதவை திறந்தான்.

பற்றிய கையை விடாமல் காயத்ரியை அந்த அறையின் உள்ளே அழைத்து சென்றான். அந்த அரை சுவர் முழுவதும் புகை படங்களை காட்டினான்!

அதில் சுவற்றின் நடுவே ஒரு பெரிய புகைப்படம்!

அதை கண்ட காயத்ரி, “பப்பு!” என்று அலறி சிவாவின் கையை இருக்க பற்றி கொண்டாள்.

அந்த பெரிய புகைப்படத்தில் அந்த அழகு சிறுவன் பப்பு!

நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த தாத்தா, பாட்டி! அவர்கள் நடுவே பின்புறமாய் நின்றிருந்தான் பப்பு!

வலது புறம் அவனது பெற்றோர்கள், இடது புறம் அவனது சித்தி சித்தப்பா.

பப்புவின் கையிலோ அவனது குழந்தை தங்கை ஹாசினி!”

“இங்க பப்பு எப்படி? உங்களுக்கு அவனை தெரியுமா?” என்று கேட்டவாறே அவனை பார்க்க திரும்பியவளுக்கு எதோ புரிந்தது போல் உறைந்து நிற்க. அவன் அவளை அணைத்து கொண்டு அமைதியானான்!

அவனிடம் எதையுமே கேட்க அவளுக்கு வாய் வரவில்லை! அவன் கண்களில் நிற்காமல் நீரை கரைபுரண்டது. அவனை இருக்க அனைத்தவளுக்கு அவனை பிரிய மனம் இல்லை. அவன் நிலையம் அதுவே!

நீண்ட நேர அமைதிக்கு பிறகு, அவனை மெல்ல விலக்கி..அவன் நெஞ்சை ஒற்றை விரலால் சுட்டி காட்டி, “பப்பு?” என்று மட்டும் அவள் கேட்க

மெளனமாக தலையை மட்டும் அசைத்தான் பப்பு என்கிற சிவா!

உலகமே உறைந்தது போல் இருந்தது அவளுக்கு தன் கைகளால் தன் வாயை பொத்தி கொண்டாள். மனதில் புயலே அடிப்பது போல் இருந்தது அவளுக்கு.

இருவர் மனதினில் உள்ள நிலையை குறிப்பது போல் வெளியே கடலும் அமைதியின்றி!

தன்னை தேற்றிக் கொண்டவள், மெல்ல அவனை ஹாலில் உள்ள சோஃபாவிற்கு அழைத்து சென்று குடிக்க தண்ணீர் கொடுத்து பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

“கேக்குறேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க சிவா, உங்களுக்கு அந்த பிளேன் ஆக்சிடென்ட் பத்தி எதானா தெரியுமா? எப்படி ஆச்சு என்னன்னு?” என்று தயங்கி தயங்கி கேட்டாள்.

நீண்ட மூச்சை வெளியே விட்ட படி குனிந்து கொண்டு பேச துவங்கினான் சிவா தழுதழுத்த குரலில்

“அப்போ எனக்கு அவ்ளோ வெவரம் தெரியாது. உனக்கே தெரியுமே நான் 10த் போர்டு எக்ஸாம் இருந்ததால் பாட்டி தாத்தா கூட இருந்துட்டேன். அப்பா அம்மா சித்தி சித்தப்பா என் ஹாசினி எல்லாரும் எங்க பிரைவேட் பிளேன்ல மும்பை கிளம்பி போனாங்க. சில மணிநேரத்தில் அவங்க போன விமானம் கட்டுபாடு இழந்து மலையில மோதி வெடிச்சுட்டதாகவும் யாருமே பிழைச்சிருக்க வாய்ப்பே இல்லைன்னும், தகவல் மட்டும் வந்தது.

அந்த செய்தி கேட்டு பாட்டி படுத்த படுக்கையாகிட்டாங்க தாத்தா தான் எல்லா இடத்துக்கும் அலைஞ்சார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் கழிச்சுத்தான் அவங்க எல்லோர் உடலும் கிடைச்சது.

சின்ன பையன்னு என்ன யாரையுமே பார்க்க விடல! அவங்களை பார்த்து தாத்தா கதறினது கண்ணுலயே இருக்கு. எனக்கு ஒரே நாளுல உலகமே அந்நியமாகி போச்சு, தாத்தா பாட்டி இருந்தும் அனாதையா ஆகிட்ட உணர்வு.

இன்வெஸ்டிகேஷன் முடிவில் எதோ இயந்திர கோளாறு காரணமாய் அந்த விபத்து நடந்ததாக கேஸ் கிளோஸ் பண்ணிட்டாங்க! என் கண்ல கடைசியா அவங்க எல்லாருக்கும் டாட்டா காட்டி அனுப்பின பொது இருந்த அவர்களின் சிரித்த முகம் தான் நினைவில் இருக்கு. “என்றவன் குரல் உடைந்தது.

பக்கவாட்டில் அவனை அணைத்து அவன் தோளில் சாய்ந்து, “சாரி! என்னால அப்போவே உங்களை கண்டு பிடிக்க முடிஞ்சு இருந்தா, அவங்களை காப்பாத்தி இருந்திருக்கலாமோ? என் தப்புதான் எல்லாம்!” என்று அவள் உடைந்து அழ..

“காயு! நோ! என்ன இது? நீ எப்படி காரணம் ஆவே? விதி… நடுவுல நாம என்ன செய்ய முடியும்? யோசிச்சு பாரு காயு இந்த கனவு உனக்கு எப்போ வந்தது என்று சொன்னே? நீ 7த் 8த் படிக்கும் பொது தானே! அப்போ நான் முதல் ஆண்டு காலேஜ்ல இருந்துருப்பேன்! அதாவது விபத்து நனடந்துது அதுக்கு 6 வருஷம் முன்னாடி இருக்குமா? இந்த கனவு உனக்கு எதிர் காலத்தை காட்டல! உனக்கு நடந்து முடிந்ததை காட்டி இருக்கு! அந்த விபத்து நடத்த பொழுது நீ முதல் வகுப்பு படிச்சுண்டு இருந்துருப்பே! யோசி காயு!” என்றவன் கண்களை மூடி, “எனக்கு இப்போ தெரிய வேண்டியது ஒண்ணே ஒன்னு தான்!” …அதை சொல்லும்போதே அவன் முகம் மிக கடுமையாக மாறியது. நெற்றியில் நிரம்புகள் புடைக்க.. கைகளை இருக்க மூடியவனின் முகத்தை பாதத்தில் அவள் நடுங்கியே போனாள்.

“அவங்களை கொன்ன அந்த துரோகி யார்? எனக்கு தெரிஞ்சே ஆகணும்! அவனை என் கையாலேயே தண்டிக்க போறேன்!” என்று அவன் கர்ஜிக்க அவளோ உறைந்து விட்டாள்.

“இரு வரேன்!” என்று விருக்கென எழுந்து அந்த இரண்டாவது அறைக்கு சென்றான்.

அங்கிருந்து flare signal ( இடத்தை தூரத்தில் இருப்பவருக்கு தெரியப்படுத்தும் உபகரணம் ) எடுத்துக்கொண்டு கொண்டு வெளியில் சென்றான். அவன் அதை இயக்க அதிலிருந்த சிவப்பு ஒளி வான் வரை பறந்தது மேலும் வெளிச்சமாய் விரிவடைந்தது தீபாவளி ராக்கெட் போல!

இதுதான் கெளதம் அவன் இரண்டாவது கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருத்த, “நான் உங்கள் அருகில் தான் இருக்கிறேன்! அவசரம் என்றால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று உனக்கு தெரியும்!” என்று குறிப்பிட்டு இருந்தது.

என்ன செயகிறான் என்று பார்க்க அவள் வெளியே வர. “ஒன்னும் டென்ஷன் ஆகாதே! உள்ள வா!” என்பது போல் செய்கை செய்த்துவிட்டு அவன் சோஃபாவில் உட்கார்ந்து அமைதியானான்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் அங்கே இரண்டு போட்கள் வந்து சேர்ந்தது. அதிலிருந்து கௌதமும் உதயாவும் இரண்டு மெய் காப்பாளர்களுடன் ஓடி வந்தனர்.

“என்னாச்சு சிவா? ஆர் யு ஆல்ரைட்? காயத்ரி ஆர் யு ஓகே? என்னாச்சு டா.” என்ற பதறிய படி சிவாவை நோக்கி கெளதம் செல்ல..

“உன்கிட்ட பேசணும் கெளதம்!, ஒரு நிமிஷம் இரு!” என்று சொல்லிவிட்டு, சிவா அங்கிருந்த மெய் காப்பாளர்களிடம், “நாம கொஞ்ச நேரத்துல புறப்படணும்! அதுவரை கொஞ்சம் வெளில வெயிட் பண்ணுங்க!” என்றான்.

நடப்பவை எதுவும் புரியாமல் காயத்ரி விழிக்க.. சிவா கௌதமை தீர்க்கமாய் பார்த்து நடந்த அனைத்தையும் ஒரு வரி விடாமல் சொன்னான். அவள் கனவு என்று அவள் சொன்ன அனைத்தையும். அவன் வாழ் நாளில் அவன் மறக்க துடிக்கும் அந்த கருப்பு பக்கங்களில் ஒளிந்திருந்த பெரிய சூழ்ச்சி உட்பட!

கெளதம், “அட கடவுளே!” என்று சிவாவை கட்டி கொண்டான். உதயாவோ வாய்மூடி அழ தொடங்கி விட்டாள்.

அனைவரின் நிலை அறிந்தும் எப்படி தேற்றுவது என்று தெரியாமல் காயத்ரி, உதயாவை மெல்ல அணைத்தபடி நின்றாள்.

“நானும் கௌதமும் கொஞ்சம் பேசணும் நீயும் உதயவும் புறப்பட தயாராகுங்க!” என்று காயத்ரியை நோக்கி சொல்லிவிட்டு, கௌதமை அந்த இரண்டாவது அறைக்கு கூட்டி சென்றான்.

 

Neela nayanangalil 2

அத்தியாயம் 2 

 

சிவாவை அணைத்தவாறு அவன் கைகளில் படுத்திருந்த காயத்ரி மெல்ல கண்களை திறந்து ’ இது கனவோ? ’ என்பது போல் பார்க்க. அவன் அழகை மனதில் ரசித்தவாறே கைகளை நீட்டி அவன் கண்கள், முகம் , மீசை என்று தன்னை மறந்து வருட , எதோ உணர்ந்து அவள் உறைந்து போனாள் . 

 

அப்பொழுது மெதுவாக கண்களை  திறந்த அவன் முகத்திலோ அதைவிட பெரிய  அதிர்ச்சி !

 

“அம்மா! ” அன்று அவள் அலறி விழுந்தடித்து கொண்டு கட்டிலின் ஒரு புறம் அவள் போய் பதுங்கி கொண்டாள் . 

 

அவனும் அவள் கத்திய கத்தில் அரண்டு போய் கீழே உருண்டு விழுந்தான் ! இருவரும் மெதுவாக கட்டிலின் எதிர் எதிர் பக்கத்திலிருந்து எட்டிப் பார்த்தனர் .

 

எதோ உணர்ந்து இருவரும் தங்களை ஒரு முறை பார்த்து கொள்ள .. “ஐயோ!” என்று இருவருமே அலறிவிட்டனர். 

 

இருவரும் அரைகுறை உடையில்!  போர்வையை இழுத்து போர்த்தி கொள்ள, இருவரும் ஒரே போர்வையை பற்றி இழுக்க .எனோ சிவா போர்வையை விட்டு கொடுத்தான் ! 

 

“ காயு நீ இங்க என்ன பண்றே ? எப்படி வந்தே? ” என்றான் கடுமையும்  குழப்பமுமாக . கட்டிலின் மறுபுறத்தில் இருந்து எழாமல் ..

 

“நான் எங்க வந்தேன் ? நீங்க தானே வந்தீங்க? ” என்றாள் அவாளோ .அதே போல் எழாமல் .

 

சிறிது நேரம் அங்கே அப்படி ஒரு அமைதி இருவருமே ஒன்னும் பேச வில்லை! , எழவும் இல்லை !  

 

கட்டிலின் அடி வழியே மெதுவாக தான் இருக்கும் இடத்தை ஆராய்தாள் அவள் , அவளின் மற்ற உடைகள் படுக்கை அறையின் வாயிலின் பக்கம் தரையில் இருந்தது . 

 

“ஏந்துக்காதீங்க ப்ளீஸ்!” என்ற சொன்ன படியே மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று அவள் உடையை  எடுத்து கொண்டாள் ! 

 

அவனும் எதோ புரிந்தார் போல் அவள் திசை திரும்பாமல் இருந்தான் . ஊர்ந்து சென்ற அவளோ அங்கே வலது பக்கம்  இருந்த கதவு குளியல் அறையாக தான் இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்து போர்வையை சுற்றிய வாறே கீழிருந்து எடுத்த உடைகளுடன் ஊர்ந்து சென்று குளியல் அறையில் புகுந்தாள் . 

 

சட்டென்று அவனும் அவன் மீதி உடைகளை தேட,  அதுவோ கட்டிலின் அருகில் தரையில் கிடைக்க..அவசரமாய் அவற்றை அணிந்து கொண்டான். 

 

மூச்சு வாங்க ஒன்றுமே புரியாமல் அவன் தலையை பிடித்து கொண்டு கட்டிலில் உட்கார்ந்தான் !

 

‘ என்ன நடந்தது ? ஏன் தலை இப்படி வலிக்கிறது ? ‘  குழப்பம் தாங்காமல் , கண்களை மூடி கொண்டான் சிவா.

 

மெதுவாக குளியல் அறையில் இருந்து எட்டி பார்த்தபடி மெல்ல வெளியே வந்தாள் காயத்ரி. அவளுக்கும் அதேபோல் தலையில் யாரோ பலமாக  அடித்தது போல் பயங்கர தலைவலி ! அதே குழப்பம் ! ” 

 

அவள் வந்த ஓசை கேட்டு. அவள் பக்கம் திரும்பாமல் ” காயு நான் திரும்பலமா? ” என்றான்… அவள் அனுமதி வேண்டுவதை போல். 

 

” ம்ம் ” என்று மட்டுமே அவளால் சொல்ல முடிந்தது !

 

“என்ன நடந்தது எனக்கு ஒன்னுமே புரியல ! நாம எல்லாரும் பேசிண்டு இருந்தோம் வேற ஒன்னும் நினைவில் இல்ல ! நான் ஒன்னும் உன்கிட்ட தப்பா நடந்துக்கலை என்று நினைக்கிறேன் ! சரிதானே ? “என்று கேட்டான் 

 

” ம்ம்ம் ! அப்படிதான் நெனைக்கிறேன் ! எனக்கும் எதுவும் ஞாபகம் இல்லை ”  இப்போவும் அவளிடம் இருந்தும் பெரிதாய் குரல் வெளியே வரவில்லை.  

 

ஆக மொத்தம் இருவருக்கும் நடந்த எதுவும் நினைவில் இல்லை ! நடப்பதும் புரியவில்லை .

 

மீண்டும் அங்கே ஆழ்த்த அமைதி !  அவளின் வயற்றிலோ கடா மூடா என்று சப்தம் எழ .. மெதுவாக எழுந்த சிவா மெல்ல அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

 

எதோ பாத்திரம் உருளும் சத்தம் கேட்கவும் , பதறியபடி அவள்  அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். 

 

எதிரே இருந்த ஓபன் சமையல் அறையில் சிவா கீழே விழுந்த பாத்திரத்தை எடுத்து மேடையில் வைத்து கொண்டிருந்தான்.

 

“என்னாச்சு? என்ன பண்ரீங்க ? ” என்றபடி அவளும் அங்கே செல்ல.

 

“உனக்கு பசிகர்துன்னு நெனச்சேன் . எனக்கும் பசி அதான் ஏதேனும் சாப்பிட இருக்கானு பாக்க வந்தேன் ! ” என்றான் அங்கே இருந்த பிரிட்ஜை திறந்த வாறே .

 

அப்போதுதான் அவள் அவர்கள் இருந்த இடத்தை கவனித்தாள்! அவர்கள் இருந்த கிச்சன் அப்படியே ஹாலுடன் இணைந்து இருந்தது . 

 

ஹாலின் வலப்புறம் இடப்புறம் பெரிய கண்ணாடி சுவர்கள், வலப்புறம் வெளியே செல்ல வாயிற்கதவும் .இடப்புறம் பால்கனி செல்ல கதவும் இருந்தது.

 

எல்லாவற்றிற்கும் மேல் இரண்டு பக்கமும் பறந்து விரிந்த ரம்யமான நீல கடல் !

 

அவளுக்கு எதிர் புறம் இரு அறைகள் ஒன்று அவர்கள் இருந்த படுக்கை அறை . மற்றொன்று மூடி  இருந்தது . வீடு மிகவும் நாகரிகமாக அலங்கரிக்க பட்டிருந்தது. ஹாலில் ஒரு L வடிவ சோஃபா ! அதன் எதிரே பெரிய 75 இன்ச் டிவி ! இரண்டிற்கும் நடுவில் கண்ணாடி டேபிள்.

 

கண்களை வெறித்த வாறே வலப்புறம் இருந்த கதவின் வழியே வெளியே பார்த்தவள் மெய் மறந்து போனாள் ! அவர்கள் இருந்த அந்த வீட்டை சுற்றி கடல்…கடல் மட்டுமே ! அதில் தீவு போல அவங்கள் இருந்த வீடு இருந்தது !

 

பதறி உள்ளே வந்தவள் “ சிவா நாம எங்க இருக்கோம் ? இது யார் வீடு ? உதயா கௌதம் அண்ணா எங்க ?  நாம எப்படி ஒரே பெட்ல ? என்று கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனவள் “ ட்ரெஸ்ஸும் ஏன்..” என்று வார்த்தைகளை விழுங்க 

 

அவனோ எந்த பதிலும் சொல்லாமல்  தோளை குலுக்கி பிரிட்ஜ்ஜில் இருந்த பழம் காய்கறிகளை எடுத்து மேடையில் வைத்து கொண்டு இருந்தான்.

 

“மொதல்ல ஏதான சாப்படலாம் ..அப்புறம் யோசிப்போம் ! ப்ளீஸ்! எனக்கு ரொம்ப பசிக்கறது மா ! “ என்றான் கெஞ்சலாய் . 

 

‘ நான் தான் டென்ஷனா இருக்கேன் அவர் கூலாதான் இருக்க  மாதிரி இருக்கு , இருந்தாலும் ‘ என்று அவள் எண்ணம் ஓட  அதன் மேல் பசியில் மூளை வேலைநிறுத்தம் செய்ய, தன்னுள் எழுந்த கேள்விகளை சற்று ஆற விட்டாள் எப்படியும் அவனை பார்த்தால் ‘ அவளை கடத்தி கொண்டு வந்தவானை போலவும் இல்லை . கௌதம் அண்ணாவோட கிளோஸ் பிரென்ட் வேற எப்படியும் அவனும் தன்னை போன்றுதான் ‘  என்று தோன்ற. இவனிடம் கோவப்பட்டு ஒன்றும் ஆகப்போறதும் இல்லை என்று மனதில் நினைத்து தன்னை சமாதானம் செய்து கொண்டாள்.

 

“ம்ம்ம் சரி சாப்பிடலாம்! என்ன இருக்கு சொல்லுங்க” என்று கேட்டபடி அவனை நெருங்கினாள்.

 

ஒரு ஆப்பிளை கடித்தவாறே,  அவளிடம் மற்றொன்றை நீட்டினான். அவளும் அதை தின்று கொண்டே அங்கே இருந்தவற்றை ஆராய்ந்தாள்.

 

சமையல் செய்ய தேவையான மளிகை , பாத்திரங்கள், காய்கறிகள் என்று அணைத்தும்  அங்கே இருந்ததது ! 

 

“எனக்கு சமைக்கலாம் தெரியாது காயு, உனக்கு தெரியுமா?” என்று பாவமாய் அவன் கேட்க.

 

அவள் புன்னகைத்து கொண்டே ” தெரியும் இந்த பக்கம் வாங்க நான் சமைக்கிறேன் !” என்று அவள் முடிக்கும் முன்னமே

 

 ” நான் வேணும்னா காய்கறி கட் பண்ணித்தரேன்!  அது எனக்கு நல்லா தெரியும்!! ” என்றான் உற்சாகமாய்.

 

இருவரும் மெதுவாக சமைத்த படி.

 

“ நீங்க உங்க வைஃப்கு கிச்சன்ல உதவி பண்ணுவீங்களா?  அழகா காய் வெட்டறீங்களே ! “ என்றாள் . 

 

‘ என்ன சொல்றே !’ என்பது முழித்த சிவாவோ  ” அம்மா தாயே நான் நல்லா இருக்கறது பிடிக்கலையா ? எனக்கு இன்னும் கல்யாணம்  ஆகலை!.” என்று சிரித்தான் கண்ணில் குறுகுறுப்புடன் .

 

” ஓ சாரி ! ‘ என்று அவளும் வழிய.

 

“சமையல் செய்ய ஒருத்தர் இருகாங்க அவங்க இல்லைனா நானும் கௌதமும் சமையல் டியூட்டி பாப்போம் ! அப்போ அவன் சமையல் செய்வான் நான் கூட மாட ஒத்தாசை செய்வேன் ! அவ்ளோவேதான் என் சமையல் ஞானம் ! “

 

“கெளதம் அண்ணா கூடவா ? “ என்று அவள் குழம்ப 

 

“நான் கெளதம் உதயா எல்லாரும் ரொம்ப நாளா  ஒண்ணா இருக்கோம்! என்னை போலவே அவங்களுக்கும் பெற்றோர்களோ மற்ற உறவுன்னு சொல்லிக்கொள்ள யாரும் இல்லையே ! ஸோ எங்களுக்கு நாங்களே உறவா இருந்துக்குறோம் ! ” என்று சொல்லி கொண்டே அவன் வேலையை தொடர்ந்தான் .

 

இதை கேட்டவளின்  கண்கள் சிறிது கலங்க…”எனக்கும் யாரும் இல்ல.! அப்பா நான் 12 வது முடிக்கும் போது போய்ட்டாங்க ! அப்புறம் நான் தனியாத்தான் இருக்கேன் ரெண்டு வருஷமா ! அப்புறம் புத்தகம், யு-டியூப் என்று பாத்து சமையல் கத்துண்டேன் ! ” என்றாள்.

 

கொஞ்ச நேரம் அவளையே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான் சிவா. மனதில் எதோ பலமான யோசனையுடன். சிறிது கலங்கிய கண்களை மறைக்க ” ரெஸ்ட்ரூம் போயிடு வரேன் ” என்று வேகமாய் நகர்ந்தான் .

 

சமையலும் முடிந்து இருவரும் பரிமாறி கொண்டு சோஃபாவில் அமர்ந்தனர்.  சிவா ஒரு வாய் சாப்பிடும் வரை காயத்ரி அவனையே பார்த்து கொண்டு இருந்தாள். 

 

அதை கவனித்த அவன் ” என்ன ?  நல்லா தான் இருக்கு மா ! நீ சாப்பிடு ! ” என்று சொல்ல. அதற்காகவே காத்திருந்தது போல் அவளும் அதன் பின் மெல்ல சாப்பிட தொடங்கினாள்.

 

சாப்பிட்டு முடித்து இருவரும் சிறிது நேரம் இளைப்பாற அமர்ந்தனர் ! 

 

“சரி வா ! இப்போ என்ன செய்யலாம்னு யோசிப்போம்! முதலில் நம்ம செல்போன் எங்கன்னு பாப்போம் ”  என்று அவன் சொல்ல இருவரும் வீடு முழுதும் தேடியும் அவர்கள் கைபேசிகள் கிடைக்கவில்லை ! அங்கே டெலிபோனும் கிடையாது . ஆகமொத்தம் வெளியுலகை தொடர்பு கொள்ள எந்த ஒரு கருவியும் அங்கு இல்லை ! .அவளின் கைப்பை மட்டுமே அங்கிருந்தது ! 

 

ஓய்ந்து அலுத்து சோஃபாவில் சாயும் நேரம்தான் எதிரே இருந்த மேஜையின் மேல் கிடந்த அந்த கடிதம்  சிவாவின் கண்ணில் பட்டது !

 

அதன் மேல் ” அன்புள்ள சிவா , காயத்ரி ” என்று  எழுதி இருந்தது … ” ஹேய் ! இங்க பாரு” என்று அதை எடுத்து படித்தவனோ ஏதும் சொல்லாமல் அந்த கடிதத்தை காயத்ரியின் கையில் கொடுத்துவிட்டு கண்மூடி நெற்றியை பிடித்து கொண்டு அமர்தான்.

 

அக்கடிதத்தில் ….

 

அன்புள்ள சிவா ! காயத்ரி ! . 

 

குட் மார்னிங் ! 

 

என்னடா எங்க  எப்படி வந்தோம்னு குழப்பமா இருக்கா? 

 

நான் தான் உங்க இருவரையும் அங்க கொண்டு விட்டேன் ! 

 

ஏண்டா உனக்கு டான்ஸ் பண்ண மூட் இல்லையா ? நியாயமா? காயத்ரி கூடத்தான் அடுவேன்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே ? ஏன்டா இந்த பூனையும் பாலை குடிக்குமான்னு முகத்தை வச்சுண்டு,  நீங்க ரெண்டு பெரும் நேத்து ராத்திரி அந்த ஆட்டம் ஆடினீங்க ? டான்ஸ் என்ற பேர்ல அப்படி என்னடா ரொமான்ஸ் ரெண்டு பேருக்குள்ள ?  

 

ஏண்டா சிவா , உனக்குள்ள ஒரு ரெமோ இருக்கறது தெரியாம போச்சே டா !

 

அங்க ஆடினது போறதுன்னு அது என்னடா போட்ல அப்படி ஒரு கொஞ்சலும் ,கிஸ்ஸும் ? 

 

டேய் சிவா ! நீ காதல் கல்யாணம்னு எதுமே இல்லாம சாமியாரா இருக்கியே , பாவம் உன்ன தனியா விட கூடாதேன்னு , நான் லட்சுமிகிட்ட என் காதலை சொல்லாம ரெண்டு வருஷமா கஷ்ட படறேன். நீ என்னடான்னா அவளை மீட் பண்ண ஒடனே அவகிட்ட  ” ஐ லவ் யு பேபி! ” ன்னு சொல்றதும் …அவ எதோ ஆஸ்கார் கொடுத்த மாதிரி ” ஹைய்! ஐ லவ் யு டூ பேபி ! ” ன்னு சொல்றதும். 

 

முடியலடா ! திஸ் ஐஸ் டூ மச் ! 

 

நீங்க தானே நாங்க தனியா இருக்கனும் , தனியா பேசணும்னு சொன்னீங்க ! அதான் தனியா விட்டேன் ! 

 

எனக்கு வேலை இருக்கு உங்கள நாலு நாள் கழிச்சு வந்து திரும்ப கூட்டிண்டு வரேன் . அதுவரை பொறுமையா இருங்க . ஒருத்தரை ஒருத்தர் பேசி புரிஞ்சுக்கோங்க . 

 

எனக்கு நிம்மதி வேணும் .நானும் தனியா இருக்கணும் அதுனால அதுக்கு முன்னாடி என்னை எதிர் பார்க்காதீங்க ! 

 

இப்படிக்கு,

அப்பாவி அம்பி ! கெளதம்

 

‘லவ் யு சொன்னேனா? டான்ஸ் அடினேனா? என்ன சொல்றார் கெளதம் அண்ணா ? ‘  என்று காயத்ரி மண்டையை பிய்த்துகொள்ளாத குறையாய் முழிக்க 

 

“நானா ஐ லவ் யு சொன்னேன் !  இவளை கிஸ் வேற பண்ணினேனா? ஐயோ எப்படி இது சாத்தியம் ?  அப்படி நடந்தது நிஜம் என்றல் ஏன் ஒன்றுமே ஞாபகம் இல்லை ? ” என்று அவன் மனதிலும் பெரும் குழப்பம்.

 

” இது எதான விளையாட்டா இருக்குமா? ஒரு வேளை கெளதம் அண்ணா விளையாடுறாரா ?  கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க ப்ளீஸ்” என்று கெஞ்சலாக அவள் கேட்க .

 

‘இருக்காது ! ‘ என்பது போல் அவன் தலை அசைத்தான். 

 

“கெளதம் இப்படி விளையாட மாட்டான், ஆனா அப்படி நடந்து இருந்தால் நமக்கு ஏன் ஞாபகம் இல்ல ? நாம எப்படி நேத்து லவ் ! கிஸ்! ” என்று தொடராமல் வார்த்தையை பாதியில் விழுங்கினான்.

 

அதற்க்கு மேல் அவளால் அவனை பார்க்க முடியவில்லை , பார்க்கும் வலிமை இல்லை .மனதில் ஏதேதோ நினைவுகள் . இதற்குமேல் எதையும் யோசிக்க மாட்டேன் என்று மனம் அடம் பிடிக்க காயத்ரி மௌனமானாள் ! அவன் நிலையம் அதுவே. மௌனம் நீள , இரவும் வந்தது . 

 

“வேற வழி இல்ல ! அவனே வருவான் அப்படி நாலு நாள் நம்மள இங்க விடமாட்டான் கவலை படாதே . எனக்கு பசி இல்லை நான் தூங்க போறேன்! நீ பசிச்சா சாப்பிட்டு குட் நைட் “என்று அவள் பதிலுக்கு காத்திராமல் சிவா  எழுந்தான். 

 

” எனக்கும் பசி இல்லை , சரி நான் எங்க தூங்கறது? ” என்று அவள் கேட்க . 

 

அவனோ ” ஏன் இங்கதான் ! என் உயரத்துக்கு என்னால சோஃபால படுக்க முடியாதுமா !  நீ இங்க படு நான் உள்ள படுத்துகிறேன் ! தலைகாணி போர்வை எடுத்துக்கோ! குட் நைட் ! ”  என்று அசொல்லி அறைக்கு சென்றுவிட . அவளும் வேண்டியதை எடுத்து கொண்டு சோஃபாவில் படுத்துகொண்டாள் .

 

நாள் முழுதும் இறுக்கமான மன நிலையில் இருந்ததால் படுத்ததும் இருவருமே உறங்கி விட்டனர் . 

 

” ஆ….ஆ….” என்று அவள் அலறும் சப்தம் கேட்டு  உறக்கம் கலைந்து ஹாலுக்கு ஓடி வந்து விளைக்கை போட்டு அவளை பார்த்தான் சிவா ! 

 

அவளோ சோஃபாவில் இல்லை ! மேஜைக்கும் சோஃபாகும் இடுக்கில் எலி குஞ்சு போல் சுருண்டு கிடந்தாள் !

 

சிரிப்பு தாங்காமல் “என்னமா நீ குழந்தையா உருண்டு விழற்துக்கு? “என்று கேட்டபடியே அவள் அருகே வந்தவன் அவள் முகம் கண்டவுடன் அதிர்ச்சியில் ஒரு கணம் உறைந்தான் ! 

 

அவள் முகம் முழுவதும் வேர்வை துளிகளுடன் , கண்கள் வெறித்த படி உடல் நடுங்கி கொண்டு இருக்க “காயத்ரி இங்க பாரு,  என்னாச்சு மா? எதானா கெட்ட கனவா?” என்று கேட்டபடி சுற்றுமுற்றும் பார்வை இட்டான். வெளி ஆள் யாரும் வந்த தடயம் இல்லை ! வர வாய்ப்பும் இல்லை ! 

 

” ரிலாக்ஸ் மா ! நான் தா கூட இருக்கேனே , பயப்படாதே ” என்று அவள் தலையை ஆறுதலாய் தடவி கொடுத்தான்.

 

அவள் மெல்ல சுதாகரித்து கொண்டு “உள்ள ரூம் ல என் ஹண்டபக்ல டைரி !  சீக்கிரம் ப்ளீஸ் ” என்று அவன் சொல்ல…அவன் ஓடி சென்று அவள் கைப்பையை கொண்டு வந்தான் ! 

 

உள்ளிருந்த டைரியையும் பேனாவையும் எடுத்து,  எதோ அவரசமாய் எழுதினாள் ! ஒன்றுமே புரியாமல் அவனும் அவள் அருகிலேயே இருந்தான் . 

 

அவள் எழுதி முடித்ததும் ..”காயு வா, உள்ள வந்தே தூங்கு ! என் மேல நம்பிக்கை இருந்தா வா !  புரியும்னு நினைக்கிறன்.. ம்ம்” என்று அவளை அழைத்தான்.

 

எழுந்த அவள் தள்ளாடுவதை கவனித்தவன்  , மெல்ல கை தாங்கலாய் அவளை உள்ளே அழைத்து சென்றான் . அவள் கட்டிலின் ஓரமாய் படுத்து மெல்ல அழுது கொண்டே  உறங்கி போனாள். 

 

அவனுக்கு அவளை தேற்ற வழி தெரியாமல் அவள் தூங்கும் வரை விழித்திருந்து பின்பு உறங்கினான் .

 

மறுநாள் காலை வெளியே வந்தவன் ஹாலில் இரு பைகள் இருப்பதை கண்டான். அதன் மேல் சிவா என்று மட்டும் இருந்தது . ஒரு பையில் காயத்ரியின் உடைகளும் மற்றொரு பையில் சிவாவின் உடைகளும் ஒரு கடிதமும் இருந்தது. 

 

அக்கடிதத்தில் 

 

அன்புள்ள சிவா ! 

 

என்மேல் கோவமாய் இருப்பேன்னு தெரியும் ! நான் பார்ட்டியில் சொன்னதை நெனச்சு பாரு அப்போ என்பக்க நியாயம் புரியும் ! இனியும் காலம் கடத்தாம மனம் திறந்து எல்லாத்தையும் அவ கிட்ட பேசு டா. 

 

பார்ட்டில நான் தான் வெறும் சோடான்னு பொய் சொல்லி **  கலந்த ஜூஸ் கொடுத்தேன் ! இல்லையென்றால் நீ இதற்க்கு சம்மதிக்க மாட்டே.. சாரி டா ! 

 

நான் நடந்ததாக நேத்து லெட்டர்ல சொன்ன எல்லாம் நிஜம் ! நீங்கள் ரெண்டு பேரும் காதலை சொல்லி கொண்டதும் உண்மை ! இனியாவது மனதை மறைக்காமல் நீ அவ கிட்ட  பழகுவேன்னு நம்பறேன் ! 

 

நான் உங்கள் அருகில் தான் இருக்கிறேன் ! ஏதாவது அவசரம் ஆபத்துன்னா என்ன செய்யணும்னு உனக்கு தெரியும் !

 

ரொம்ப ரொம்ப ஸாரி !

 

இப்படிக்கு ,

ரொம்ப அப்பாவியான கெளதம் 

 

” டேய் நீ மட்டும் என் கையில் சிக்கினே, மவனே தொலைஞ்சே ! ”  என்று பல்லை கடித்துக்கொண்டே அந்த கடிதத்தை கிழித்து குப்பையில் போட்டான் சிவா.

 

சிறிது நேரம் கழித்து காயத்ரி ஹாலுக்கு வந்தாள் .

 

 அவளை கண்டதும் ” காபி போடவா ? “என்று கிச்சன் புகுந்தான் . ” இல்லை நான் காபி குடிக்கறது இல்ல . பால் அல்லது சாக்லேட் மில்க் மிக்ஸ் இருந்தா அது. நானே பாக்கறேனே ” என்று அவள் கிட்சேனுக்கு விரய.

 

” அப்பாடா அப்போ சரி. எனக்கு காபி போட தெரியாது , எனக்கு காபி குடிக்கும் பழக்கம் இல்ல உன்னைபோலவே சாக்லேட் மிக்ஸ் தான் ,  வெறும் பால்கூட அவ்வளவாய் பிடிக்காது ” என்று சொல்ல .

 

இருவருமாக ஹாட் சாக்லேட் கலந்து கொண்டு வீட்டின் வெளியே இருந்த வராண்டாவிற்கு சென்றனர். அங்கே  நின்றபடி குடித்துக்கொண்டே வேடிக்கை பார்த்தனர். 

 

எத்தனை அழகு அந்த கடல் ! சின்ன சின்னதாய் அலைகள் அடித்துக் கொண்டும் அங்காங்கே சீகல் பறவைகள் கடலில் அமர்வதும் பறப்பதுமாய் இருக்க. சற்று தொலைவில் இதே போல் வேறொரு வீடு இருப்பது தெரிந்தது ஆனால் அது கூப்பிடும் தொலைவில் இல்லை .

 

அனைத்தையும் ரசித்தபடி அவனை அவள் பார்த்தபோது. சிவா குனிந்தவாறு, கைப்பிடி கம்பியில் ஒருகை முட்டியை அதில் ஊன்றி மற்றொரு கையால் கப்பை பிடித்து குடித்து கொண்டு இருந்தான் . 

 

‘ ப்பா எவ்ளோ அழகா இருக்கான், பார்த்துகிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கே ! .’ என்று ஒரு புறம் யோசிக்க ‘ அய்யோ பேரும் டீ  சைட் அடிச்சது ‘ என்று அவன் தன்னை சுத்திகரிக்கும் முன்பே. 

 

சிவா சடார் என்று அவளை பார்த்து புன்முறுவல்  செய்தபடி ” என்ன ஒரே பலமான யோசனை ? ” என்று கேட்க . 

அவனுடைய நீல நிற கண்களை அவள் பார்ட்டியின் மங்கல் ஒளியிலும் , முந்தைய நாள் பதட்டத்திலும் அவள் கவத்திருக்க வில்லை. 

 

‘ நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க ! உங்க கண்ணுவேற செம்மயா ப்ளூவா இருக்கா அதன் சைட் அடிக்கிறேன் ! வேற ஒன்னும் இல்லை ‘  என்று உளறி விட்டு உதட்டை கடித்து கொண்டாள் .

 

அவளையே வெறித்து பார்த்தவன் ” ரொம்பத்தான் தெய்ரியம்  உனக்கு ! ” என்று சொல்லி அவன் ஒரு புருவத்தை உயர்த்தியவன், மீண்டும் வேடிக்கை பார்ப்பதை தொடர்ந்தான். 

 

” அடக்கடவுளே ! இவன் எப்போ கேள்வி கேட்டாலும் நான் ஏன் உண்மைய உளறுறேன் ? ஐயோ நான் மௌன விரதம் தான் இருக்கணும் போல இருக்கு ! ”  என்று எண்ணிக்கொண்டு காயத்ரி வீட்டினுள் ஓடிவிட்டாள்.

 

அன்றும் அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்தே சமைத்தனர்.மதிய உணவிற்கு பின் மெதுவாக அவளிடம் இரவு நடந்ததை பற்றி கேட்க ஆரம்பித்தான் சிவா .

 

” என்ன ஆச்சு ராத்திரி ? என்ன கனவு  கண்டே? அது என்ன டைரி ? நீயே ஒரு மாதிரி இருந்தே அதான் உடனே கேட்கலை !”

 

அவள் ஏதும் பேசாமல் மௌனமாய் இருக்கவே ” சரி சொல்ல விருப்பம் இல்லைனா விடு ” என்று அவன் சொல்ல .

 

“அப்படி இல்லை ! நான் சொன்ன நீங்க சிரிப்பீங்களோ  இல்லை என்னை லூசுன்னு நினைப்பீங்களோன்னு யோசனை அதான் ” என்று அவள் தயங்க.

 

“அதெல்லாம் மாட்டேன் மா. உண்மையா சொன்ன நான் நேத்து ராத்திரி பயந்துட்டேன். பிரெண்டுன்னு நெனச்சு சொல்ல முடியும்னா சொல்லு ” என்று நிறுத்தினான் 

 

” எனக்கு சில சமயம் வரும் கனவுகள் பெரும்பாலும் அப்படியே நடக்கும் ! அதுனால எழுந்த உடனே டைரில அத எழுதி வச்சுடுவேன் . அது என் ட்ரீம் டைரி . ராத்திரி மட்டும் இல்லை  சில சமயம் பகலில் கூட இந்த கனவுகள் வரும் . அதுனாலே அந்த டைரியை பேக்லேயே வச்சுருப்பேன் ! உதயாக்கும் , லட்சுமிக்கும் மட்டும் இது பற்றி தெரியும் ! வேற யார் கிட்டயும் நான் இது பற்றி சொன்னது இல்ல ! ” என்று சொல்லி மௌனமானாள். 

 

உதயா பள்ளியில் இருந்தே காயத்ரியுடன் ஒன்றாக படிக்கிறாள். முதல் முதலாய் அவளுக்கு இப்படி கனவுகள் வர துவங்கும் பொழுதே அதை அவள் உதயாவிடம் சொல்லி இருக்கிறாள் !

 

முதலில் பயந்த உதயா பின்பு , காயத்ரியை அவள் கனவுகளை ஒரு டைரியில் குறித்து வைக்கும் படி அறிவுறித்தினாள். அப்படிதான் அவளுக்கு இந்த பழக்கம் வந்தது ! 

 

பின்பு கல்லூரியில் நெருங்கிய தோழியாய் ஆன லட்சுமியிடம், முதல் முறை அவள் கனவுகள் பற்றி சொன்ன பொழுது கூட அவள் ” என்னடி நைட்  எதான இங்கிலிஷ் படம் பார்த்தியா? அதே நினைப்புல தூங்கிட்டியா?” என்று கிண்டல்தான் செயதாள் .

 

“நேத்து என்ன கனவு வந்தது ? ” என்று மீண்டும் கேட்ட  சிவா அவள் பதிலுக்காக ஆர்வமாய் காத்திருந்தான் .

Neela Nayanangalil 1

நீல நயனங்களில்…

அத்தியாயம் 1

சென்னை மாநகரம் அந்த மாலை பொழுதில் அதற்கே உரிய பரபரப்புடன் ஓடி கொண்டிருந்தது. அந்த நட்சத்திர ஹோட்டலின் பார்க்கிங் லாட்டில் தனது ஸ்கூட்டியை நிறுத்திவிட்டு காயத்ரி லட்சுமி இருவரும் ஹோட்டல் லாபியை நோக்கி நடந்தனர்.

அன்று அங்கு காயத்ரியின் நெருங்கிய தோழி உதயாவின் 19 வது பிறந்தநாள் பார்ட்டிகாக அவர்கள் அங்கு வந்திருந்தனர். அங்கே வைக்க பட்டிருந்த பார்ட்டி ஹால் பட்டியலில் மிஸ் உதயா ஹால் நம்பர் 7 என்று பார்த்து விட்டு அது இருந்த இரண்டாவது தளத்திற்கு செல்ல லிஃட்டில் ஏறினர்.

“ஹேய் லட்சுமி சொன்னா கேளு பா, எனக்கு இந்த பார்ட்டி எல்லாம் பழக்கம் இல்லை பேசாம வந்ததே தெரியாம ஓடிடலாமா?” என்று தோழியை சற்று தயங்கி பார்த்தாள்.

“சரி வாடி இப்படியே கிளம்பிடலாம் ! எனக்கு ஒன்னும் இல்ல..அப்புறம் நீதான் அவளை காலேஜ்ல சமாளிக்கணும்… என்ன கோர்த்து விட கூடாது சரினா வா ஜூட் !” என்று சற்று நக்கலாகவே பதில் அளித்தாள் லட்சுமி.

“ஹேய் இப்படி சொன்னா எப்படி ? நீ தான் ஏதாவது சாக்கு கண்டுபிடிச்சு ஹெல்ப் பண்ணுவேன்னு பார்த்தா இப்படி எஸ்கேப் ஆகுறே இப்போவே !” என்று காயத்ரி தோழியை முறைத்தாள்.

“அப்போ வாயை மூடிண்டு வா.. வேணும்னா ஒன்னு செய்வோம்.ஒரு அட்டெண்டன்ஸ் போடுவோம், கிபிட் கொடுப்போம், நல்லா சாப்பிடுவோம், தென் படிக்கணும் அசைண்மெண்ட் பண்ணனும்னு எதான சொல்லிட்டு சீக்கிரமா கிளம்பிடலாம் சரியா ?” என்று லட்சுமி சொல்ல காயத்ரியும் சரி என்பது போல் தலை அசைத்தாள்.

காயத்ரி, லட்சுமி, உதயா இவர்கள் கல்லூரியில் Bsc.விஸ்காம் எனப்படும் விசுவல் கம்யூனிகேஷன் மூன்றாம் ஆண்டு படித்துவருகின்றனர். உதயா எவ்வளவு பணக்கார வீட்டு பெண் என்றாலும் பேச்சிலோ செயலிலோ பழகும் விதத்திலோ என்றுமே அவள் அதை வெளிப்படுத்தியது இல்லை. காயத்ரியும் லட்சுமியும் நடுத்தர வீட்டை சேர்ந்த பெண்கள்.

ஆனால் அவர்கள் தங்களுக்குள் எந்த பேதமும் இல்லாமல் இணைபிரியா தோழிகளாகவே இருந்துவருகின்றனர்.

பார்ட்டி ஹால் கதவின் அருகே நின்றிருந்த அவர்களது கல்லூரி தோழி ஸ்ருதி, அவர்களை கண்டதும் புன்னகைத்தபடி” ஹை காயு, லட்சுமி அப்பாடி வந்தீங்களா பா.. உள்ள ஹாலுக்குள்ள போற ஒருத்தர் கூட நம்ம கிளாஸ் செட்டு மாதிரி இல்லையே…என்ன பண்ணலாம்னு பயந்துண்டு இருந்தேன்.” என்று பெருமூச்சு விட்டபடி சொல்ல தோழிகள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

“என்னப்பா சொல்றே ஒருத்தர் கூடவா நம்ம குரூப் பசங்க வரல? அடடா என்னடி பண்லாம் எஸ் ஆயிடலாமா ?” என்று காயத்ரி மூணுன்னுக்கும் அதே சமயம். ஹால் கதவை திறந்துகொண்டு அங்கே வந்தாள் அன்றைய விழாவின் நாயகி உதயா.

“என்னப்பா இது? உள்ள வராம இங்க என்ன பண்றீங்க? வாங்கடி !” என்று கிட்டத்தட்ட அவர்களை இழுத்து கொண்டு உள்ளே சென்றாள். ஹாலினுள் நுழைந்த காயத்ரியும் லட்சுமியும் ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து நின்றனர்.

அந்த ஹால் பிங்க் நிறத்தில் மிக நேர்த்தியாக அலங்கரிக்க பட்டிருந்தது. அங்கங்கே வட்ட வட்ட மேஜைகளும் அதனை சுற்றி தலா நான்கு இருக்கைகளும் இருந்தது. அதை பார்க்கும் பொழுதே எதோ ஒரு ஃபாரி டேலில் உள்ள அரண்மனையில் நுழைந்தது போல இருந்தது. குறுக்கும் நெடுக்கும் கையில் குளிர் பானங்களையும், ஐஸ்கிரீமையும் எடுத்துக்கொண்டு சர்வர்கள் நடந்து கொண்டு இருந்தனர்.

அதுவரை தயக்கத்துடன் வந்துகொண்டிருந்த காயத்ரியோ “ஹை ஐஸ்கிரீம் !!” என்று அலற… “அடியே வாய மூடு ! ஏற்கனவே எதோ கண்ணை கட்டி காட்டிலே விட்ட மாதிரி இருக்கு.நீ வேற இப்படி கத்தி மானத்தை வாங்காதே! கொஞ்சம் அடக்கி வாசி டீ.ப்ளீஸ்” என்றாள் லட்சுமி அவளை முறைத்தபடியே.

“என்னப்பா இப்படியே நிக்கறீங்க ! வாங்க இந்த டேபிள்ல உக்காருங்க..அப்புறம் அங்க பஃபே இருக்கு..கூச்சப்படாம நல்ல வெளுத்துக் கட்டுங்க சரியா ! நான் கொஞ்சநேரத்துல வந்துடறேன்” என்று சொல்லி அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் உதயா.

“அடியே நல்லவளே! சாப்பிடுன்னு சொன்னியே..அனா அந்த பஃபே எங்க இருக்குனு காட்டாம போறியேடி” என்று ஸ்ருதி அலுத்துக்கொள்ள. காயத்ரியோ ”அதுனால என்னடி? அங்க பாரு ஒருத்தன் தட்டை தூக்கிண்டு போறான்.அநேகமா அவன் அங்க தான் போயிண்டு இருக்கான்னு நினைக்கிறேன்! வா போலாம், சீக்ரமா வா” எனது லட்சுமியையும் ஸ்ருதியையும் உடன் அழைத்தாள்.

“ஹே!! இனி நான் உங்க கூடலாம் எங்கேயுமே வரமாட்டேண்டி! என்னடி இது இப்படி மானத்தை வாங்கறீங்க ! அடலீஸ்ட் ! கொஞ்சம் மெள்ளமா பேசுங்கடா ! எல்லாரும் நம்மளையே பாக்குறாங்க !” என்று புலம்பி கொண்டே..அந்த ஆணின் பின் விரைந்த அவர்களை முறைத்த படியே லட்சுமி பின் தொடர்ந்தாள்.

ஒரு வழியாக அந்த ஹாலின் இடப்புறம் இருந்த பஃபேவை சென்று அடைந்தனர்.அங்கே வைத்திருந்த உணவு வகைககளை கண்டவராகள் நாவிலோ எச்சில் ஊறியது !.

“என்னப்பா இது? பர்த்டே பார்ட்டி மாதிரி இல்ல எதோ கல்யாண வீடு மாதிரி இருக்கு… இத்ததனை வெரைட்டி இருக்கு..எல்லாத்தையும் சும்மா டேஸ்ட் பண்ணலே நாளை காலை ஆகும் போல இருக்கே!!”என்று மலைத்து பார்த்து எல்லாவற்றிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் தங்கள் தட்டில் பரிமாறி கொண்டனர்.

ஆண்களும் பெண்களும் நவ நாகரிக உடைகளில் இருந்தனர். சற்று வயது முதிர்ந்தவர்கள் கூட மேல் நாட்டு பாணியில் தான் இருந்தனர். அவர்களை பார்த்தவாறே தோழிகள் தங்கள் டேபிளின் முன் அமர்ந்தனர்.

“நாம ஒன்றும் அவ்ளோ மோசமா இல்லப்பா !” என்று கூறி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

காயத்ரி, வயது 19, ஐந்தடி உயரமும். மாநிற சருமமும், களையான குழந்தை போன்ற முகமும்.. அதிக மேக்கப் ஏதும் இல்லாமல் பக்கத்துக்கு வீடு பெண் போல் இருந்தாள். இடை வரை நீண்ட கருங்கூந்தலை லூஸ் ஹேர் விட்டு. டார்க் பிங்க் நிறத்தில் முட்டிக்கு சற்று கீழே வரை நீளும் டிரஸ் அணிந்து இருந்தாள்.

அந்த ஹாலில் அமைக்கபட்டிருந்த மேடையில் உதயா தன் அண்ணனுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தாள்.. உதயா பேருக்கு ஏற்றார் போல் அழகு! கிட்டத்தட்ட ஐந்தே முக்கால் அடி உயரம், கோதுமை நிறம், நேர் பட்ட நாசி, செக்க சிவந்த இதழ்கள்.தோள் வரை நீண்ட கூந்தலை சுருள செய்து. வெள்ளை நிற டிரஸ் அணிந்து முகத்தில் புன்னகையுடன் அத்தனை அழகாக இருந்தாள்.

“நம்ம உதயாதான் எவ்ளோ அழகு பாரேன். காலேஜ்க்கு ஒரு சாதாரண சல்வார்ல வந்தாலே பசங்க அப்படி சுத்தறாங்க! இப்படி இவ்வளவு அலங்காரத்தோட இவளை பார்த்தா அவ்ளோதான் மொத்தமா விழுந்துருவாங்க !” என்று சிரித்த படி தங்களுக்குள் தோழியை பெருமையாய் பேசிக்கொண்டு உணவை ருசித்தனர்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து அவர்கள் டேபிள் அருகே உதயாவும் அவள் அண்ணன் கௌதமும் வந்தனர் ! “ சாரி பா! கொஞ்சம் பிஸி ஆயிட்டேன்..சாபிட்டங்களா? டேஸ்ட் பிடிச்சுதா? கெளதம் தான் பாவம் எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணினான்” என்று அண்ணனின் தோளில் சாய்த்து புன்னகைத்தாள்.

“ஆமா இப்போ கொஞ்சு! போனவருஷம் உன் பர்த்டேக்கு நான் ஊர்ல இல்லனு போன் பண்ணி என்னவெல்லாம் திட்டினே? அந்த பாசம் தாங்காம தானே நான் இப்படி பெருசா பார்ட்டி ஏற்பாடு பன்னினேன் ! இல்லைனா உன்கிட்ட எவன் வாங்கி கட்டிக்கிறது ?” என்று கெளதம் கிண்டல் செய்ய.

உதயா அவனை அடிப்பது போல் கையை ஓங்க,அவனும் பயப்படுவது போல் பாவனை செய்ய அவர்கள் அனைவரும் சிரித்து விட்டனர்.

கெளதம் உதயாவின் அண்ணன், வயது 26, ஆறடி உயரமும், மீசை இல்லாத வழவழப்பான முகமும். எப்பொழுதும் புன்னகையை ஏந்தும் சற்று சிவந்த இதழுமாய்… ஒரு மாடல் போல் இருந்தான்.

உதயாவின் தோழிகளில் கௌதமை அண்ணா என்று கூப்பிடாதவள் லட்சுமி மட்டுமே. கௌதமற்கும் லட்சுமியின் மேல் ஈர்ப்பு இருப்பது போல் இருந்தது. இருவருமே அவர்களது அன்பை காதல் என்றோ, நட்பு என்றோ, எந்த வகையிலும் சேர்க்க வில்லை !. இவர்களின் உறவு புரிந்த தோழிகளோ, அதை பெரிதாக எடுக்காத போதிலும் அவ்வப்போது கிண்டல் செய்வது உண்டு !

“ஹோய்! என்ன உன் ஆளு இப்படி கோட் சூட் னு கலக்கறார் என்ன விஷயம் ? இந்த கெட் அப் பர்த்டே பார்ட்டிக் காகவா…இல்ல…உனக்காகவா ?” என்று ஸ்ருதி கண் சிமிட்டி முணுமுணுக்க..அந்த இருட்டிலும் லட்சுமி சற்று முகம் சிவந்தாள் !

அதை கண்டும் காணாமலும் ரசித்தவாறே கெளதம் “உதயா..அவன் வந்துட்டான்! நான் போய் பேசிண்டு இருக்கேன்.. “என்று புன்னகைத்த படி நகர்ந்தான்..அதாவது அங்கிருந்த நழுவினான்.

‘நடப்பதற்கும் எனக்கும் சம்மந்தம் இல்லை.. நான் உண்டு என் ஐஸ்கிரீம் உண்டு’ என்று காயத்ரியோ மும்முரமாக ஐஸ்கிரீமை ரசித்து உண்டு கொண்டு இருந்தாள்.

“இங்க என்ன சீன் ஓடுது.. இது என்ன பண்ணுது பாரு ? ஸ்கூல் படிக்க வேண்டிய குழந்தைய யாருப்பா காலேஜ்ல சேர்த்து விட்டா?” என்று ஸ்ருதி கேலி செய்ய.

இதான் பூலோகமா? என்பது போல்..”என்னப்பா என்னாச்சு எதானா கேட்டியா? ஐஸ் கிரீம் வேணுமா ?” என்று காயத்ரி முழிக்க.

உதயவால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.” இல்லடி செல்லம் !! நீ சாப்பிடு பேபி “என்று சொல்லி அவளும் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

காயத்ரி தவிர மற்ற பெண்கள் தங்களை சுற்றி இருந்த வாலிபர்களை பார்த்து கமெண்ட் அடித்துக்கொண்டு, தங்களுக்குள் பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தனர். அங்கே இருந்தவர்களில் கிட்டத்தட்ட அனைவருமே கௌதமின் பிசினஸ் நண்பர்கள். இந்த மூன்று தோழிகள் மற்றும் சில பேர் மட்டுமே உதயாவின் விருந்தினர்கள். அதனால் அவள் வேறு எங்கும் செல்லாமல் தன் தோழிகளோடு உட்கார்ந்து கொண்டாள்

ஒருவழியாக ஐஸ்கிரீமை முடித்த காயத்ரி…மெதுவாக கூல் ட்ரிங்க்ஸ் குடித்தவாறே தலை தூக்கி அவர்களை சுற்றி இருக்கும் விருந்தினர்கள் மேல் பார்வையை சுழல விட்டாள்.

அந்த ஹாலின் வலது புறம் ஒரு வாலிபனுடன் பேசி கொண்டு இருந்தான் கௌதம். அவனும் கௌதமை போன்றே ஆறடி உயரமும், வெள்ளை சருமமும், அளவான உடற்கட்டும், அவன் வசீகரமான முகத்திற்கு ஏற்ப சீராக வெட்ட பட்ட சிகையும், மீசையுமாய் எதோ கிரேக்க சிற்பம் போல் இருந்தான்.

ஆனால் என்ன முகம் தான் கடுவன் பூனை போல் கடு கடுவென இருந்தது.

“கொஞ்சம் தான் சிறியேன்டா ! சிரிச்சா வாய் சுளுக்கிக்குமா என்ன?”என்று அவனை கூர்ந்து நோக்கி காயத்ரி மனதினுள் முணுமுணுத்தாள். அவள் பேசியது அவன் காதில் விழுதது போல், திடும் என அவளை அவன் திரும்பி பார்க்க புரைக்கேறி போய் அவள் தடுமாற…

இதை கவனிக்காத உதயாவோ “ஹே! மெதுவா குடிடி! நாங்க யாரும் கேட்க மாட்டோம்…பூராவும் உனக்குத்தான் ! வேணும்னா வேற ஜூஸ் கொண்டு வர சொல்றேன்”.என்று கிண்டல் செய்ய. காயத்ரி ஏற்கனவே சின்னதாய் இருந்த தனது அழகிய கண்களை சுருக்கி கோவமாய் முறைத்தாள்.

“ஐயோ ! அப்படிலாம் பார்க்காதேடி! சிரிப்பு சிரிப்பா வருது !! என்னமா நீ இவ்ளோ வளந்துருக்கே, ஒழுங்கா முறைக்க கூட தெரியலையே பேபி !” என்று மேலும் வெறுப்பேற்ற. நாசி பெரிதாக அவள் இன்னும் முறைக்க…உதயவோ அவள் கன்னத்தை பற்றி” ஸோ கியூட் !” என்று கொஞ்ச. “போடி!” என்று செல்லமாக கோவித்து கொண்டாள் காயத்ரி.

மெதுவாக அந்த வாலிபனை மீண்டும் காண அவள் திரும்ப, அவனோ அங்கில்லை ! ‘ எங்கே போனான்’ என்றெண்ணி அவள் திரும்ப ! அப்படியே உறைந்து விட்டாள்.

அப்பொழுதுதான் அங்கு வந்த கௌதமையும் அவனது தோழனையும் அவள் கவனித்திருக்க வில்லை. அவர்களை பார்த்தபடி கெளதம் இரண்டு நாற்காலிகளை இழுத்து போட்டான். ஆண்கள் இருவரும் அதில் அமர்ந்தனர்!

“திஸ் இஸ் சிவா ! மை பிரென்ட்,, எனக்கு எல்லாமே இவன் தான் !” என்று அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய சிவா கௌதமின் கையை பற்றி டேய் ஏண்டா ! என்பது போல் எதோ சொல்ல.” நண்பேன்டா” என்றகௌதம் அவனை பக்கவாட்டில் அனைத்து கொண்டான்.

சிவா வயது 26, கௌதமின் உயிர் தோழன்.

“சிவா அண்ணா ! இவங்க என் காலேஜ் பிரெண்ட்ஸ் ! இது லட்சுமி, அவ ஸ்ருதி, அந்த ஜூஸ் குள்ள விழுந்துடுவாங்கிற மாதிரி ஒருத்தி இருக்கா பாருங்க! அவ காயத்ரி” என்று அறிமுகம் செய்ய.

அதுவரை குடிப்பது போல் பாவனை செய்து கொண்டிருந்தவளோ உதயவை மீண்டும் அதேபோல் முறைத்தாள்.

“ஹே சொன்னேன்ல! முறைக்க ட்ரை பண்ணாதே பேபி! என்று திரும்ப அவள் கன்னத்தை பற்றி கிள்ளினாள். யாரோ ஒருவன் முன் இப்படி அவளை அவள் தோழி கொஞ்சவும், சிறிதும் கூட நிமிராமல், அவள் சொன்னது போலவே இந்த ஜூஸ் க்ளாசில் குதித்தால் தான் என்ன என்பது போல் குனிந்து கொண்டாள்.

கௌதமும் மற்றவர்களும் உரக்க சிரிக்க சிவாவோ இன்னும் முகத்தை கடினமாக்கி கொண்டான் ! இதை கவனித்த காயத்ரியோ. ‘பாரு சிடு மூஞ்சி சிரிக்க காசு கேப்பான் போல ! ‘ என்று மனதினுள் கடு கடுத்தாள்!

அவனோ அவளை சட்டென்று கூர்ந்து பார்த்தான். இவளும் பயத்தில் அவன் கண்ணை பார்க்காமல் எங்கெங்கோ பார்த்தாள்.

‘ ஆண்டவா ! இவன் முன்னாடி இன்னும் எவ்ளோ நேரம் உட்காரணுமோ! ‘ என்று மனதில் பொருமினாள். அவளின் மனம் அறிந்தாற்போல்..

சிவா சட்டென “உதய்மா! கேக் கட் பண்ணலாமா? டைம் ஆகுது மா !” என்று அன்பாக கேட்க !.

காயத்ரியோ ‘ பாக்க தான் ஆள் சிடுமூஞ்சியா இருக்கான் குரல் ஆனா நல்லாத்தான் இருக்கு! ‘ என்று நினைத்துகொண்டாள்.

“ஓகே சிவா அண்ணா! வாங்க” என்று மற்றவர்களையும் அழைத்து கொண்டு கேக் கட் செய்ய சென்றாள் உதயா.

அனைவரும் ஹாப்பி பர்த்டே வாழ்த்து பாட, சிறு குழந்தை போல் ஆர்வமாய் கேக் வெட்டி கௌதமிற்கும் சிவாவிற்கும் ஊட்டினாள். அவர்களும் அவளுக்கு ஊட்ட.

“ஐயோ பாசமலர் படம் பார்க்கிற மாதிரில இருக்கு ! நல்ல வேலை இத பார்க்க சிவாஜியும் சாவித்ரியும் இங்க இல்ல” என்று காயத்ரி சொல்ல கேட்டு பக்கென்று சிரித்து விட்டாள் லட்சுமி.

அங்கிருந்த மேஜைகள் எல்லாம் சுவர்களை ஒட்டி நகர்த்த பட்டது !

“என்னப்பா அவ்ளோதான் பார்ட்டி, கிளம்புங்கோன்னு சொல்லுறாங்களா? இருந்தாலும் இப்படியா அப்பட்டமா துரத்துவாங்க ?” என்று லட்சுமி முணுமுணுக்கும் பொழுது.

விளக்குகள் இன்னும் மங்கல் ஆக்க பட்டு. சத்தமாக டிஸ்கோ மியூசிக் ஒலிக்க..டீஜெவின் கைங்கரியத்தில் அந்த ஹாலே அல்லோல கல்லோல பட ஆரம்பித்தது.

“அய்யயோ ! என்னடி இது மெதுவா எதோ தாலாட்டு மாறி இருந்த மியூசிக்க மாத்தி இப்படி காதுல ரத்தம் வர மாறி அலற விட்டானுங்க ! வேணாம் கிளம்பிடலாம் சரி வராது. இங்க இருந்தா நான் நாலு நாள் ஆனாலும் தல வலியில அவஸ்த்தை பாடணும் டி” என்று லட்சுமி புலம்ப..

“ஏண்டி நானா போட சொன்னேன்.எனக்கே ஒன்னும் புரியல” என்று காயத்ரியும் அவள் பங்கிற்கு புலம்ப. “ஹாய்! நான் டான்ஸ் ஆட போறேன்” என்று துள்ளி குதித்து ஸ்ருதி சென்று விட்டாள்.

கிளம்பிடலாமா என்று காயத்ரி வாய் எடுக்கும் முன்னரே “ ஷல் வி டான்ஸ் ? என்று அங்கு வந்து லக்ஷ்மியின் முன்னால் நின்றான் கெளதம் ! மறுக்க முடியாமல்” ம்ம்” என்று லக்ஷ்மியும் அவனுடன் ஆடுவதற்கு சென்றுவிட்டாள்.

காயத்ரி மட்டும் என்ன செய்வது என்று புரியாமல், ஒரு ஓரமாய் இருந்த டேபிளின் முன் அமர்ந்தாள், கைபேசியை நோண்டிய படியே அங்கே வந்தான் சிவா.

‘இப்போ இங்க உட்காரலாமா? இல்ல எழுந்துடலாமா? ‘ என்று அவள் யோசிக்கும் பொழுதே.

சிவா” ஹாய் ! நான் இங்க உட்காரலாமா ? ஐஸ் இட் ஓகே ? என்று கேட்டான்.

மனதை படித்தார் போல் அவன் சட் என கேட்கவும் “பரவால்ல யாரும் திட்ட மாட்டாங்க ! நீங்க தாராளமா இங்க உக்காந்துகோங்க !” என்றாள்.

இப்படி ஒரு பதிலை எதிர்பார்க்காத அவனோ உரக்க சிரித்தபடியே அவளுக்கு எதிர் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.

அவன் சிரித்த பிறகே அவள் சொன்ன பதிலை அவள் உணர்ந்தாள் ‘ ஐயோ! என்னை அவன் லூசுன்னு நினைப்பானோ ! சே ! முதல் முதலா பேசுறப்போ இப்படியா சொதப்புவே காயத்ரி ! ‘ என்று தன்னை தானே நொந்து கொண்டு அதை வெளி காட்டாமல் அசடு வழிந்தாற்போல் புன்னகைத்தாள்.

அவன் சிரிப்பை அடக்கி கொண்டு “ காயு! நீ டான்ஸ் அட போகலையா? ஏன் இப்படி தனியா உட்கார்ந்து இருக்கே ?” என்று எதோ நன்கு பரிச்சயம் அனதுபோல் ஒருமையில் கேட்க..

“இல்லை எனக்கு பழக்கம் இல்லை அதான் ! ஆமா நீங்க டான்ஸ் ஆட போகலையா ?” என்றாள்.

“நோ! ஐ டோன்ட் பீல் லைக் டான்சிங் டுடே ! காலையில் இருந்து ஒரே மூட் அவுட் !! எதோ உதயா கம்பெல் பன்னதாலே வந்தேன்!” என்றான்.

இதுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்லணும் ? வடிவேலு சொல்லற மாறி” சேம் பிளட்” னு சொல்லவா என்று மனதினில் நினைத்துக் கொள்ளும்போதே..

“என்ன யோசிக்கிறே ?” என்று அவன் கேட்க, “சேம் பிளட்!” என்று மனதில் நினைத்ததை உளறியவள் உதட்டை கடித்து கொண்டாள். அவன் திரும்பவும் உரக்க சிரிக்க.

‘சிரிச்சா எவ்ளோ அழகா இருக்கான் பாத்துகிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கே ‘ என்று எண்ணிக் கொண்டவள்.

“நான் சொன்னது அவ்ளோ பெரிய ஜோக் ஆ இல்ல… நான் தப்பா எடுக்க கூடாதுன்னு சிறிசீங்களா !” என்று திரும்பவும் உளறினாள். அவனோ மறுபடி சிரிக்க.

“நான் வாய மூடிண்டு இருகர்து பெட்டெர் !” என்று அவள் வாய்விட்டு அலுத்துக்கொள்ள.

“அப்படி இல்லை ! டோன்ட் மிஸ்ட்கே மீ !” என்று சொல்லி கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கி கொண்டான் !

‘ இவன் கண்டிப்பா மனசுக்குள்ள எதோ நினைச்சுதான் சிரிக்கிறான் ! காயு போறும் அடக்கி வாசி ‘ என்று தன்னிடம் சொல்லி கொண்டாள்.

பின்பு சில நிமிடங்கள் மௌனமாய் கழிந்தது.

“ஹேய் என்ன ரெண்டு பெரும் டான்ஸ் ஆட வரலையா ?” என்றபடி அங்கே உதயாவும் கௌதமும் வர.

லட்சுமி எங்கே என்று எட்டி பார்த்த காயத்ரி. அவளோ ஸ்ருதியுடன் ஆடிக்கொண்டு இருப்பதை பார்த்துவிட்டு, வந்தவர்களை நோக்கினாள்.

“இல்லை உதய்மா ! மூட் இல்லை” என்றான் சிவா.

கௌதம் அங்கே சென்று கொண்டிருந்த சர்வரை கை காட்டி அழைத்தான்.. அவனிடம் இருந்து நான்கு குளிர் பானங்களை எடுத்து. ஒரு கிளாசை சிவாவிடம் நீட்ட..

“ஹேய்! நான் குடிக்க மாட்டேன்னு தெரியும் தானே ! ஐ டோன்ட் ட்ரின்க் கௌதம்!!” என்றான் சிவா கடுமையாக !

“என்னடா நீ, உன்னை எனக்கு தெரியாதா ? இதுல ஆல்கஹால் இல்லடா, வெறும் சோடா மிக்ஸ் பண்ண ஜூஸ் தான்… எடுத்துக்கோ சிவா!” என்றான் “நீயும் எடுத்துக்கோ காயத்ரி.” என்று சொல்லி அவளிடம் ஒரு கிளாஸ் கொடுத்தான். தனக்கும் உதயவுக்கும் கூட எடுத்துக் கொண்டான்.

“உட்காருடா கெளதம் ! இங்க உட்கார்ந்தால் யாரும் திட்ட மாட்டார்களாம் !” என்றான் சிவா புன்னகைத்த வாறே ஓரக்கண்ணில் காயத்ரியை பார்த்தபடி நக்கலாய் சொல்ல!

கௌதம் சிரித்து கொண்டே “ என்னடா சொல்றே ?” என்று கேட்க.. சிவாவோ காயத்ரியை காட்டி” இல்லப்பா இப்போதான் காயத்ரி எனக்கு சொன்னா… அதன் நான் உனக்கும் சொன்னேன். அதனால பயப்படாம உட்காருங்க !” என்று சர்வ சாதாரமாய் சொல்ல.

காயத்ரியோ கோவம் பொங்க அவனை முறைத்தாள்” ஐயோ ஸோ சுவீட் !!” என்று மறுபடி உதயா அவள் கன்னத்தை நோக்கி கிள்ளு வதற்காக பாய…அவளோ தன் கன்னங்களை கைகளால் மூடி கொண்டாள். அனைவருமே சிரித்து விட்டனர் காயத்ரி உள்பட.

****

இத்தனை ஆழமாய், சுகமாய் அவள் உறங்கி பல நாட்கள் ஆனது ! மெத்தைக்கூட இன்று இதமாய் இருந்தது.எழவே மனமில்லால் கண்களை மெதுவாக திறந்தாள் !

எத்தனை அழகான கண்கள், அந்த முகம் தான் எத்தனை வசீகரமாய் இருக்கிறது..அந்த கம்பீரமான மீசை!..என்று ஒவொன்றாய் மென்மையையாய் தொட்டு பார்த்தாள்.

“அம்மா !” என்று அவள் அலற ! அந்த சத்தத்தில் அரண்டு கண்விழித்த சிவா கட்டிலில் இருந்து உருண்டு கீழே விழுந்தான்.

அவள் ஒரு புறம் ! அவன் ஒரு புறம் ! இருவர் முகத்திலும் அதிர்ச்சி !

YWA 16

16

எங்கிருந்தோ அடித்துக்கொண்டு வந்த சிறிது பலத்த காற்றில், இதழ் அமுதம் பருகிக்கொண்டிருந்த இருவரும் ஒருவரைவிட்டு ஒருவர் பிரிந்தனர். இருவருக்கும் ஏதோ ஒரு சந்தோஷமான மனநிலை; தாங்கள் முழுமை பெற்றது போல் ஒரு உணர்வு.

சிரிப்புடன் ஷா யாதவை பார்க்க, அவனோ ஷாவை பார்க்காமல் வேறெங்கோ பார்வையை பதித்து நின்றிருந்தான். அதில் சிறிது குழம்பியவள் “டூ யு பீல் ரெக்ரிட்டட் பார் வாட் ஹாப்பேன்டு நொவ்?” (Do you feel regretted for what happened now?) என்று கேட்க, அந்த வார்த்தையில் சட்டென்று யாதவ் அவளை பார்த்தான். அப்பொழுது தான் தெரிந்தது அவனது இரண்டு கன்னங்களும் ஏதோ ருச் தடவியதைப்போல் சிவந்து இருந்தது. ஷா என்ன டா இது என்பதுபோல் பார்க்க யாதவ் “ஐ யாம் பிளஷிங் பஜாரி…” என்க.

“ஹொவ் கியூட்…!”என்று கொஞ்சும் தோரணையில் கூறியவள் அவனது வலது கன்னத்தை பிடித்து கொஞ்சி முத்தம்வைத்தாள்.

“ம்.ம்.” என்று குழந்தையாய் குழைந்த யாதவ், “தேங்க்ஸ்.” என்றவாறு ஷாவின் முகத்தை தனது கரங்களில் ஏந்தி அவளது நெற்றியில் மிக மெதுவாக மென்மையாகமுத்தமிட்டான்.

இந்த முத்தம் ஷாவிற்குள் ஏதோ சொல்லமுடியாத உணர்வை ஏற்படுத்தியது. இது வரை அறிந்திராத உணர்வு,உடல் லேசாக நடுங்கியதோ..?அந்த நடுக்கத்தை யாதவ் உணர்வதற்குள் அவன் கரங்களிருந்து தன்னை விடுவித்தவள் குழப்பத்துடன் அவனை பார்த்தாள்.

ஷாவின் திடீர் விலகளில், பார்வையில் குழம்பியவன் “என்ன ஆச்சு?”என்ற கேள்வியை கண்களில் ஏந்தி அவளை நோக்க,அதற்கு பதிலாக,தனது பார்வையை சட்டென்று மாற்றிக்கொண்டு சிரிப்புடன் ஒன்றும் இல்லை என்பதுபோல் தலையசைத்தாள் ஷா…

“சரி வா;போவோம்.ஹீரோவையும்,சினிமாட்டோகிராபரையும் காணோம்னு தேட போறாங்க.”என்று யாதவ் சிரிப்புடன் கூற,

அவனை ஒரு மாதிரி பார்த்தவள் “உனக்கு தெரியாதா..?இன்னைக்கு ஷூட்டிங் முடிச்சுருச்சு.எல்லாரையும் கட்டேஜ்க்கு போகச் சொல்லி டைரக்டர் சார் சொல்லிட்டாரு.”

“ஓஹ். அப்படியா. அப்ப நீ ஏன் போகாம இங்கே சுத்திகிட்டு இருக்க..?”என்று யாதவ் கேட்க,

“லொகேஷன் பார்த்துட்டு அப்டியே ஏதாவது போட்டோ எடுக்கலாம்னு வந்தேன்.”என்று யாதவிடம் கூறியவாறு காட்டின் உள்பகுதியை நோக்கி நடந்தாள் ஷா.

ஷாவுடன் சேர்ந்து நடந்த யாதவ்”நீ மட்டும் தனியாவா இதெல்லாம் பண்ணுவ..?எங்கே உன் கூட வாலு மாதிரி ஒருத்தன் சுத்துவான்ல உன் அருமை தம்பி?அறிவு இல்லை அவனுக்கு;இப்படி தனியா விட்டுருக்கான்.”என்று கோவமாக ஷாவை பார்த்து கேட்க,

நடையை நிறுத்திவிட்டு திரும்பி யாதவை நேராக பார்த்தவள் “ஓவர் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்காத சரியா? உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல இருக்கது வெறும் லஸ்ட் தான்? அதுவும் இங்கே நான் இனிமே இருக்க போற மூணு நாளுக்கு மட்டும் தான்.அதுக்கு அப்பறம், நீ யாரோ? நான் யாரோ? இனிமேல் இந்த மாதிரி கேள்விலாம் கேட்காதே.என் விசயத்துல தலையிடாதே.நானும் உன் விசயத்துல தலையிட மாட்டேன்.சரி தானே…” என்று ஷா கேட்க,

இவள் ஏன் இதற்கு இவ்வளவு கோவப்படுகிறாள் என்று புரியாமல் முழித்தவன் சரி சரி என்பது போல் தலையசைத்தான்.

முத்தம் கொடுப்பதுபோல் உதட்டை குவித்து யாதாவிற்கு ஒரு பறக்கும் முத்தம் கொடுத்தாள் ஷா. அதை பார்த்து சமநிலைக்கு வந்துவிட்ட யாதவ் அவளை அருகில் இழுத்து இதழில் பட்டும் படாமல் ஒரு முத்தத்தை இட்டான்..

இப்படியே இருவரும் ஏதேதோ பேசியவாறு மாலை மங்கும் வரை அங்கு சுற்றி திரிந்து விட்டு;காட்டேஜிற்கு நடந்தே சென்றனர்.

வேனிலிருந்தவர்கள் கேட்ட யாதவ் எங்கே? என்ற கேள்விக்கு,அவன் தனியாக வருவதாக கூறிவிட்டான் என்று பொய் கூறி வண்டியை எடுக்கவைத்தனர் நால்வர்க்குழு.

காட்டேஜை அடைந்த பிறகு யாதவும் ஷாவும் வந்தார்களா என்று பார்க்கக்கூட நால்வரில் ஒருவர் கூட நினைக்கவில்லை;தத்தம் துணையை அழைத்துக்கொண்டு வெளியே சுற்ற சென்றுவிட்டனர்;அந்த ஜோடிப்புறாக்கள்.அண்ணன் எப்ப சாவான்;திண்ணை எப்ப கிடைக்கும் என்ற பழமொழியில் வரும் தம்பியை போல்,இந்த ஷாவும் யாதவும் எப்பொழுது ஒன்று சேர்வார்கள்,தங்களுக்கு எப்பொழுது காதலிக்க நேரம் கிடைக்கும் என்ற காத்துக்கொண்டிருந்த அந்த இரட்டை ஜோடி,நேரம் கிடைத்ததும் தங்களது இணையுடன் பறந்துவிட்டது.

காட்டிலிருந்து நடந்தே காட்டேஜிற்கு வந்தடைந்த இருவரும்,தங்களது அறைக்குள் நுழைவதற்கு முன் ஒரு இதழ் முத்தத்தை பரிமாறிக்கொண்டனர்.

யாதவ் சென்று குளித்து உடைமாற்றிவிட்டு அப்படியே கட்டிலில் விழுந்துவிட்டான்…இரண்டு நாட்களாக அவனுக்கு விளையாட்டு காட்டிக்கொண்டிருந்த நித்திராதேவி,இன்று ஷாவை போலே அவளும் யாதவை இருகரம் நீட்டி அணைத்துக்கொண்டாள்…

ஷாவோ உடையை மற்றும் மாற்றி விட்டு,இயக்குனரை தேடி சென்றாள்.ஒவ்வொரு நாள் முடிவிலும் அன்று முழுவதும் எடுத்த தொகுப்பை பார்ப்பர்.பிறகு மறுநாள் எங்கே எப்படி படப்பிடிப்பு நடக்கவேண்டும் என்று இயக்குனர்,ஒளிப்பதிவாளர்,உதவி இயக்குனர்கள் பேசுவார்கள்.அதற்காக இயக்குனரை தேடி சென்றாள்.

அது இது என்று அனைத்தையும் பேசிமுடிக்க இரவு எட்டுமணி ஆகிவிட்டது.

“வா ஷா.சாப்பிட போலாம்.”என்று இரவு உணவு உட்கொள்வதற்காக காட்டேஜில் இருந்த உணவகம் செல்ல ஆயத்தம் ஆகிக்கொண்டிருந்த வேதன்,அவரது அறையில் தன்னுடைய பொருள்கள் மற்றும் புகைப்பட கருவியை எடுத்துக்கொண்டிருந்த ஷாவைபார்த்து அழைத்தார்.

“ஹான்.இல்லை நீங்க போங்க சார்.நான் போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வரேன் சார்.”என்று ஷா கூற,அவரும் சரி மா என்று சென்று விட்டார்.

ஷா தனது அறைக்கு சென்று புகைப்பட கருவியில் இருந்த புகைப்படங்களை தனது மடிக்கணினியில் ஏற்றி விட்டு இரவு உடைக்கு மாறி விட்டு சாப்பிட செல்வதற்காக கதவை திறக்க,நேற்று போல் இன்ற

மாற்றிக்கொண்டிருந்த போது கதவு தட்டப்பட்டது…

“இருங்க வரேன்.”என்று குரல் கொடுத்தவள் உடையை அணிந்துக்கொண்டு வந்து கதவை திறக்க,அங்கு தன்னிடம் இருக்கும் முப்பத்திரண்டு பற்களையும் ஷாவிற்கு காட்டியே தீருவேன் என்று சத்தியம் செய்துவிட்டு வந்தவனை போல் ஈஈஈஈ என்று இளித்தவாறு நீலநிற இரவுடையில் நின்றிருந்தான் யாதவ்.

அவனை பார்த்தவுடன் ஷாவிற்கும் தன்னாலே உதடுகள் தன்னை மீறி பிரிந்துவிட சிரிப்புடன் “என்ன டா வெள்ளை பன்னி?”என்று புருவம் உயர்த்தி கேட்க,அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை நிதானமாக பார்த்தவன் “சேம் பின்ச்…!”என்று கூவியவன் ஷாவை அணைத்துக்கொண்டான்.

அவனது திடீர் அணைப்பில் தடுமாறியவள், ”எருமை.என்ன டா..”என்று தன்னை அணைத்திருந்தவனின் முதுகில் அடித்தவாறு கேட்க;இன்னும் அவளை இறுக்கியவன் அவளது தோளில் தனது சிரத்தை அழுந்த பதித்து இதழ் அவளது வெற்று தோளை வருட “நீயும் நானும் ப்ளூ கலர் பஜாரி..!”என்க.

அப்பொழுது தான் அதை உணர்ந்தவள் இதழ் சுழிந்த சிரிப்புடன் “உங்க ஊர்ல இப்படி தான் சேம் பின்ச் வைப்பிங்களா…”என்று ஷா கேட்க,அவளை அணைத்தவாறே ஆமாம் என்பதுபோல் தலையசைத்தவன்;அவளது தோளில் இருந்து கழுத்தோரம் திரும்பி ஆழ்ந்து சுவாசித்துஅவளது வாசத்தை தனக்குள் நிரப்பினான்யாதவ்.

“நீ என்ன perfume யூஸ் பண்ற..?”என்று ஷாவை விட்டு விலகியவாறு கேட்டான் யாதவ்.

“diorhomme intense …”என்று ஷா கூற,அவளை ஒருமாதிரியாக பார்த்த யாதவ் “அது ஜென்ட்ஸ் perfume தானே..!”என்று யாதவ் புரியாமல் கேட்க;

தன் மீது சாய்ந்திருந்ததால் கலைந்திருந்த யாதவின்முடியை சரிசெய்தவாறு “ஆமாம்.ஐ லைக் ஜென்ட்ஸ் perfume.”என்றுக் கூறினாள்.

“யு ஆர் டிபரென்ட் பிரம் அதர்ஸ் பஜாரி.”என்று மீண்டும் அவன் வழிய ஆரம்பிக்க;

“ஹான்.அதெல்லாம் இருக்கட்டும்.நீ எதுக்கு வந்த?”என்று ஷா கேட்க,

“நீ சாப்டியா ஆரு?” என்று யாதவ் கேட்க,ஷா “இல்லை.இனிமேல் தான் போனும்”என்று கூற,அப்ப வா போகலாம் என்பது போல் அவளது கரத்தை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு உணவகம் நோக்கி சென்றான் யாதவ்.ஷாவும்விரும்பியே அவனது இழுப்பிற்கு சென்றாள்.

உணவகத்தில் ஒன்பது மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால் யாரும் அவ்வளவாக இல்லை.அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலர் மட்டுமே இருந்தனர்.அங்கிருந்த சிலரும் கரம் இணைந்து இருவரும் வந்ததும் சிறிது சுவாரஸ்யத்துடன் கூடிய ஒரு பார்வையை செலுத்திவிட்டு அவர்களது சாப்பிடும் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

இதெல்லாம் இந்த துறையில் மிக சாதாரணம்;ஒரு படம் ஆரம்பிக்கிறது என்றால் அதின் ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவுக்குள் பல காதல்கள்,பல லஸ்ட்கள் வரும்.வந்த வேகத்தில் அதில் சென்றும் விடும்.

தங்களுக்கு தேவையான உணவுகளை தட்டில் எடுத்துக்கொண்டு இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தனர்.இருவரும் அங்கிருந்த விதவிதமான எந்த உணவையும் எடுக்காமல் சப்பாத்தி மற்றும் சென்னா மட்டுமே இருவரும் எடுத்துவந்திருந்தனர்.

சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் இருவரும் சாப்பிட்டுக்கொண்டே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவாறு இருந்தனர்.

அந்த மௌனத்தை முதலில் களைத்த ஷா”நீ ஒரு ரொமான்டிக் ஹீரோ தானே…”என்று இழுக்க,

“ஆமாம்.அதில உனக்கு என்ன சந்தேகம் பஜாரி..?எனக்கு தென்னிந்திய இம்ரான் ஹஸ்மினு பேரே இருக்கு.”என்று சட்டை காலரை உயர்த்ததா குறையாக யாதவ் கூறினான்.

“ஹ்ம்ம்.அப்ப நான் அப்படியே மயங்கி போகுற மாதிரி ஒரு பிக்கப் லைன் சொல்லு பார்ப்போம்.”என்று புருவம் உயர்த்தி ஒரு அழகுடன் ஷா கேட்க,அவளை இமைக்காமல் பார்த்த யாதவ்,பொது இடம் என்பதால் அவசரமாக ஒரு பறக்கும் முத்தத்தை அனுப்பி வைத்தான்.

அதில் சிரித்தவள் “கம் ஆன் மேன்,சொல்லு.”

“நீ இவ்வளவு ஏக்கமா கேட்கும் போது சொல்லாம இருப்பேனா;சொல்லுறேன்.பட் ஒன் கண்டிஷன்.நீ இம்ப்ரெஸ் ஆனாலோ இல்லாட்டி சிரிச்சலோ என் கூட இன்னைக்கு நைட் ஒரு படம் பார்க்கணும்.”என்று யாதவ் கேட்க ஷா சரி என்பது போல் தலையசைத்தாள்.

யாதவ் சில நொடிகள் யோசித்தான்.பிறகு,அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியை சிறிதுதள்ளிப்போட்டு ஷாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தவன் அவளது கண்களை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.

அந்த பார்வை ஷாவை எதுவோ செய்தது.அவனின் செயல்கள் ஏற்படுத்தாத மாயத்தை அவனது பார்வை செய்தது..”எருமை என்ன டா பண்றே வெள்ளை பன்னி”என்றவாறு இடதுகையால் அவனது நெஞ்சத்தில் கைவைத்து தள்ளினாள்.

அதில் தடுமாறியவன் நாற்காலியுடன் கீழே விழ தெரிய,வேகமாக சாப்பிடுவதை விட்டுவிட்டு ஷா அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியை கீழே விழுந்துவிடாமல் பிடிக்க;இவளும் சேர்ந்து கீழே விழுவதுபோல் வந்து எப்படியோ சமாளித்து இருவரும் தப்பித்தனர்.

ஷா அப்பொழுது தான் யாதவின் முகம் பார்க்க,மரண பயம் என்பார்களே அது தெரிந்தது.அவன் முகம் காட்டிய பாவத்தை பார்த்தவள் கலகலவென்று சிரிக்க ஆரம்பித்தாள்;

அதில் சமநிலைக்கு திரும்பிய யாதவ் அவளை பார்த்து முறைத்தான்.அவனது முறைப்பை பார்த்தவள் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்த முயல அது முடியாமல் போய்விட

“நீ ரொமான்டிக் ஹீரோ எல்லாம் வாய்ப்பு இல்லைராஜா…!”என்று கூறியவாறு கண்களில் நீர் வரும்வரை சிரித்தாள்.

“என்னை எப்போ டி ஆகவிட்ட..?பஜாரி.எப்படி ஒரு ரொமான்டிக் சீன் வரவேண்டியது இது தெரியுமா.”என்று அவளது கழுத்தை பிடித்துக்கொண்டுதலையில் இரண்டு மூன்று கொட்டு வைத்தான்யாதவ்.

இந்த காட்சியை ஷாவை தேடி வந்த மாஹிர் பார்த்தான்.அவனால் தனது கண்களையே நம்ப முடியவில்லை.ஷாவுடன் யாராவது இப்படி நடந்துகொள்ள முடியுமா.?பல வருடங்களாக காதலித்த சிவா கூட ஷாவுடன் இவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தது இல்லை;அவளை இப்படி செல்லமாகவோ,வினையாகவோ கொட்டியதோ தொட்டதோ இல்லை.ஆனால்,யாதவுடன் அவனது தமக்கை ஷா அனைத்து விதத்திலும் பொருந்தி போனாள்.

அருகே சென்று அவர்களை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று நினைத்தவன் அவளுக்கு அலைபேசியின் மூலம் அழைப்பு விடுத்தான்.

ஒரே அழைப்பில் எடுத்திருந்தாள்.”ஹலோ தீதி..பாபா நே மாத்திரை லே லி ஹை;இப்ப சோ ரஹே ஹேன்.இப்ப தான் நர்ஸ் நே போன் பண்ணாங்க.”அப்பா மாத்திரை எல்லாம் சாப்பிட்டாராம்;இப்ப தூங்கிட்டு இருக்காராம்.நர்ஸ் இப்ப தான் போன் பண்ணி சொன்னாங்க. என்று கூறவேண்டிய செய்தியை கூறிவிட்டு அடுத்து ஷா எதுவும் கேட்கும் முன் அழைப்பை துண்டித்துவிட்டான்.

“யாரு போன்ல.?”என்று யாதவ் கேட்க,

“மாஹிர் தான்.சரி நீ பிக்கப் லைன் சொல்லு.இல்லாட்டி ஆண்ட்டி ஹீரோன்னு ஓத்துக்கோ.”என்று ஷா எங்கே அடுத்து அவன் ஏதவது கேள்விகள் கேட்டுவிடுவானோ என்று வேகமாக முந்தைய பேச்சிற்கு அவனை இட்டு சென்றாள்.

“அப்ப நீ ஆண்ட்டியா.?”என்று யாதவ் கண்களை சிமிட்டி கேட்க.,

சிரித்த ஷா “நான் உன் ரசிகை இல்லையே.!வெள்ளை பன்னி.வேணும்னா நீ என்னோட தீவிர விசிறினு சொல்லிக்கலாம்.”என்று ஷா யாதவை பார்த்து கூறினாள்.

நெருங்கி வந்து அவளது காதிற்கு கொஞ்சம் கீழே,கழுத்தின் ஆரம்ப பகுதியில் இடக்கரத்தின் பெருவிரலால் தடவியவாறு “அது என்னமோ உண்மை தான்.உன்னோட டை ஹார்ட் பான் பஜாரிநான்.”

“பாரேன். “என்று நீ எவ்வளவு ஐஸ் வைச்சாலும் எனக்கு தேவை பிக்கப் லைன் என்பதுபோல் ஷா கேட்க,அதற்கு அசட்டுச்சிரிப்பு ஒன்றை உதிர்த்தவன்”அப்ப நீ என் வாயில இருந்து பிக்கப் லைன் வாங்காம தூங்கமாட்ட..?சரி சொல்லுறேன்.எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் இல்லை.நான் எந்த பொண்ணையும் அப்டி கூப்பிட்டது இல்லை.உனக்காக ட்ரை பண்றேன்.”என்று யாதவ் நீண்ட விளக்கம் சொல்ல,

“தெரியும் சாமி.நீங்க ஒரு கற்புக்கரசர்;கண்ணகியோட கசின் ப்ரதர்னு…”

“ஸ்டார்ட் ஓகே வா..”என்று யாதவ் கேட்க

ஷா “சரி ,சொல்லு கேட்போம்..”

“உன்னோட போட்டோ ஒன்னு கிடைக்குமா.ப்ளீஸ்..!”யாதவ்

“எதுக்கு.?”

“சாண்டா கிட்ட காட்டணும்.எனக்கு இந்த கிறிஸ்துமஸ்கு என்ன வேணும்னு..”என்று கூற முகத்தை சுளித்து கட்டைவிரலை கீழ்நோக்கி காட்டி ஷா நல்லா இல்லை என்று கூறிவிட

“எனக்கே தெரியும்.இது கொஞ்சம் மொக்கைனு,நெக்ஸ்ட் சொல்லுறேன்.”

“சொல்லு.”

“மை லவ் பார் யு இஸ் லைக் டையேரியா….ஐ ஜஸ்ட் காண்ட் ஹோல்டு இட் இன்…!”(my love for you is like diarrhoea..i just can’t hold it in…!)

இதற்கு ஷா சிரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள்”ச்சீ.!ச்சீ.!”என்று சிரிப்புடன் யாதவினது தோளிலே அடித்துக்கொண்டே கூற,அந்த அடியெல்லாம் சிரிப்புடன் வாங்கியவன் “ஆரு நீ சிரிச்சுட்டு என் கூட படம் பார்த்தே ஆகணும்.”என்று கூற சரி என்பதுபோல் தலையசைத்தாள்.

பின்பு இருவரும் கரங்களை கழுவிவிட்டு தங்களது காட்டேஜை நோக்கி நடந்துவந்தனர்.

 

YWA 15

 

அத்தியாயம் 15

“மாஹிர் நீ இன்னும் ரெண்டு கேமரா இந்த சைடு செட் பண்ணிரு…bird ஐ வியூ ஒன்னு எடுக்கணும் அது நாமளே பண்ணிருவோமா இல்லை பாலு சார் வந்து பார்த்துகிறங்கலானு போய் வேதன் சார் கிட்ட கேட்டுட்டு வா…”என்று ஷா மாஹிரிடம் கூறிக்கொண்டிருக்க…அப்பொழுது அங்கு வந்த ஒரு உதவி இயக்குனர்

“நீங்க வேணாம்னு ஹீரோ சார் டைரக்டர் கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்காரு…அதுனால நீங்க எதுவுமே எடுக்க வேணாம்…”என்று யாதவ் மற்றும் வேதனின் உரையாடலை அரைகுறையாக கேட்டுவந்திருந்தவன் ஷாவிடம் நக்கலாக கூறிவிட்டு தனது அருகில் இருந்தவனிடம் “பிரேக் அப் னு சொன்னாங்க…பார்த்தா பெரிய பிரச்னை நடந்து இருக்கும் போலயே டா…”என்றுபேசிக்கொண்டேநகர்ந்து விட…ஷாவிற்கு கண்கள் சிவக்க மூக்கு விடைக்க…கோவம் வந்துவிட்டது…

மாஹிரோ கோவம் வந்த விஜயகாந்தின் குட்டி தம்பி போல் ஆகி விட்டான்…கைகளில் இருந்து நரம்பு முறுக்கேறி…கண்களில் முடிய…உடலில் இருந்த அத்தனை இரத்தமும் கண்களில் குடிகொண்டதை போல் செக்க சிவளென்று சிவந்து போக…வந்த கோவத்தை கரங்களை ஒன்றோடு ஒன்று கோர்த்து அடக்கியவன் ஷாவை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தனது நால்வர் அணியைத் தேடிச் சென்றான்…

கோவமாக இருந்த ஷாவிற்கு மாஹிரின் முகத்தைப் பார்த்து சிரிப்பு வந்துவிட்டது…”இவன் ஒருத்தன்…”என்று சிரிப்புடன் கூறியவள் வேதன் இருக்கும் இடத்தை தேடிச் சென்றாள்…

வேதனிடம் ஷா தான் கேள்வி பட்ட விஷயத்தை சொல்லிக்கேட்க முதலில் இல்லை என்று மறுத்தவர் பிறகு யாதவ் தன்னிடம் கூறியதை கூறி உங்களுக்குள் இருக்கும் பிரச்சனையை இருவரும் பேசி தீர்த்து கொள்ளுங்கள் என்றவர்….இன்று இதற்கு மேல் படப்பிடிப்பு இல்லை காட்டேஜிற்கு செல்லலாம் என்று கூறிவிட…ஷா அவரிடம் விடைபெற்றவள் யாதவிடம் தனிமையில் பேச வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள்…

“மஹி…இன்னைக்கு அவ்வளவு தானாம் ஷூட்டிங்…”

“…….”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை…பாலு சார் வரவரைக்கும் நாம தான்…”

“……….”

“நானா…நீங்க போங்க..நான் பின்னாடி வரேன்…கொஞ்சம் பிக்ச்சர்ஸ் எடுத்துட்டு நாளைக்கு லொகேஷன் எப்படி னு பார்த்துட்டு வரேன்…நீ வேண்டாம்…நான் பார்த்துகிறேன்… “என்று அலைபேசியில் பேசியவள் ஒரு புகைப்பட கருவியை எடுத்துக்கொண்டு அருகில் இருந்த காடு போன்ற பகுதிக்குள் சென்றாள்…

யாதவ் வேதனுடன் பேசிய பின்பு யோசனையுடன் படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திலிருந்து சிறிது தூரம் நடந்து சென்றான்…அப்பொழுது வழியில் இரு பெயர் தெரியாத பறவைகள் ஒன்றையொன்று கொஞ்சிக்கொண்டிருந்தன…அந்த காட்சி அவனுக்கு எதையோ சொல்வதுபோல் இருக்க…அதை பார்த்தவாறு அங்கேயே நின்று விட்டான் யாதவ்…

அந்த வழியே தான் புகைப்படம் எடுத்தவாறு வந்துகொண்டிருந்த ஷா யாதவை பார்த்தாள்…

“இது என்ன டா கருமம் ச்சேய்…இவங்க ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து வைக்குறதுக்குள்ள எனக்கு வயசாகிரும் போலயே…இப்ப எதுக்கு இந்த யாதவ் ஓவரா பண்ரான்…”என்று சித் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கூற…

“யஸே கியூன் கர் ரஹா ஹே யாதவ்…முஜே பாத் குஷா ஆ ரஹா ஹே…”யாதவ் ஏன் இப்படி பன்றார்…எனக்கு செம கோவம் வருது…என்று மாஹிர் கோபத்துடன் குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்துகொண்டு கூறினான் மாஹிர்…

கவி”எல்லாம் நாம முந்தா நேத்து பண்ண மொக்கை பிளான் தான்…ஜன்னல் கண்ணாடியை உடைச்சா எப்படி அண்ணியும் அண்ணா சாரும் ஒன்னு சேர்வாங்க…என்கிட்டே ஒரு செம ஐடியா இருந்துச்சு…அதை excuteபண்ணி இருந்தா இப்ப அண்ணா சாரும் அண்ணியும் டூயட் பாடிட்டு இருந்துருப்பாங்க… ”

என்று கூற…கனி நீயெல்லாம் என் திட்டத்தை கிண்டல் பண்ற அளவுக்கு என் நிலைமை ஆகி போச்சு என்பது போல் கவியை பார்த்தவள் “ஏய்ய்..அது நல்ல பிளான் தான்…இவனுக சரி இல்லை…”

என்று கவியை முறைத்துக்கொண்டு கூற…சித் இடையில் புகுந்து “ஆமா கனி பிளான் சூப்பர் பிளான் தான்…யாதவ் தான் சரி இல்லை”என்று தனது காதலியை விட்டுக்கொடுக்கமால் பேசியவன்… “இவன் போய் இப்ப ஷா வேணாம்னு சொல்லிட்டானே…வேதன் சார் மட்டும் ஷாவை அனுப்பிட்டா நம்ம நிலைமையை யோசிச்சு பார்த்திங்களா…ரகுவரன் சார் நம்மள கொன்னுருவாரு…அதுலயும் நம்ம மொக்கை பிளான் தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்னு தெரிஞ்சா அவ்வளவு தான்…”பேசியவன் வரப்போகும் பிரச்சனைகளையும் யோசித்து பேசினான்…

கவி”நான் தான் செத்தேன்…”இவ்வாறு இவர்களது உரையாடல் சென்று கொண்டிருந்த போது தான் ஷா மாஹிற்கு அழைத்தது…இவனை போக சொன்னது…மாஹிர்க்கும் அடுத்து என்ன செய்து இவர்களை இணைக்க வேண்டும் என்று திட்டம் போடவேண்டி இருப்பதால் சரி என்று சொல்லிவிட்டான்…இது வழக்கம் தான் என்பதால் மாஹிர் விட்டுவிட்டான்…

மூவரும் என்ன என்பது போல் மாஹீரை பார்க்க…ஷா தன்னிடம் கூறிய விஷயங்களை கூற மூவருக்கும் சிறிது சந்தோசம் வந்தது…அடுத்து என்ன திட்டம் போடலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்க சித் “”

“நீங்க வேன் போங்க…நான் ரகுவரன் சார்க்கு கூப்பிட்டு எல்லாமே சொல்லிட்டு வரேன்..இல்லாட்டி ஏன் சொல்லலைனு திட்டுவாரு…இங்கே நெட்ஒர்க் வேற கிடைக்காது…”என்க…

“அப்ப காட்டேஜில போய் பேசிக்கலாமே சித்…”என்று கனி கேட்க…

“பேசலாம் தான்…அது வரை என்னால அடக்க முடியாதே…”

“எதை…” கனி

“ச்சு..ச்சு…டா…அப்படி ஓரமா போய்ட்டு பேசிட்டு வரேன்..”என்று சித் கூற மூவரும் சிரிப்புடன் போய் தொலை…என்று அவனை பத்தி விட… திரும்பி நடந்தவன் யோசனையுடன் திரும்பி “ஆமா..இந்த யாதவ் எங்கே…”என்று கேட்க மூவரும் தெரியவில்லை என்பது போல் தலையசைக்க “வேன்ல இருப்பானா இருக்கும்…போய் பாருங்க…”என்றவாறு இயற்கை அழைப்பை ஏற்க விரைந்தான்….

யாதவை பார்த்த ஷா இவன் என்ன இங்கு செய்கிறான் என்று நினைத்தவள்…அவனின் அருகே சென்றாள்…

திடிரென்று எங்கிருந்தோ வந்த தென்றல் யாதவை தீண்ட…முன்னுச்சி முடிகள் பறக்க…ஷா அவன் அருகில் இருப்பதாககூறி…எங்கே என்று பார் என்று மூளை கட்டளை பிறப்பித்தது…எஜமானின் கட்டளையை செய்ய அவனது உறுப்புக்கள் தயாராகின..கண்கள் சுழன்று தேட பார்வை வட்டத்தில் அவள் விழாததால் திரும்பி பார்க்க ஷா இவனை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தாள்…

யாதவ் திரும்பியதும் “ஹாய்..”என்பது போல் கையசைத்தவாறு வந்தாள் ஷா…நொடி கூட கண்களை சிமிட்டாது ஷாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் யாதவ்…

அருகில் வந்துவிட்டவள் “இங்கே என்ன பண்ற…”என்று கேட்க…யாதவ் அவளை பார்த்துக்கொண்டே மட்டும் இருந்தான்…பதில் சொல்லவில்லை…

“ஹே…”என்பதுபோல் அவனது முகத்திற்கு முன்பு அவள் கையசைக்க…என்ன என்பது போல் புருவம் உயர்த்தி கேட்டான்…

“இல்லை…ஒரு வேளை உன் கண்ணுக்கு நான் தெரியலையோன்னு நினைச்சேன்…”என்று கூறிக்கொண்டிருக்க யாதவ் அவளை விட்டு படப்பிடிப்பு நடந்த திசை நோக்கி நடக்க தொடங்கினான் …அதில் இவ்வளவு நேரம் கோவப்படக்கூடாது..பொறுமையாக பேச வேண்டும்…என்று நினைத்து வந்திருந்தவள் பயங்கர கடுப்பு ஆகிவிட்டாள்…எப்பொழுதும் போல் நான்கு ஆங்கில கெட்டவார்த்தைகள் ஒன்றோடு ஒன்று சம்மந்தமில்லாத காம்பினேஷனில் வெளியே வந்திருந்தது…திட்டிக்கொண்டே வேகமா சென்று அவன் கையை பிடித்து இழுத்து நிற்பாட்டினாள் ஷா…

ஷா கையை பிடித்து இழுக்கவும் நின்ற யாதவ் தனது கரத்தையும்…தனது கரத்தில் அழுத்தமாக படித்திருந்த அவளது கரத்தையும் பார்த்தான்…

அவன் பார்வையை புரிந்து கொண்டவள் “என்ன பார்வை…இப்படி கையை பிடிச்சு இழுக்குறதுக்கு எல்லாம் நீ பாலிதீன் போட்டு முடி வைச்சு இருக்குற கற்பு கரைச்சு போயிராது…”என்று யாதவின் கண்களை பார்த்து கூறினாள் ஷா…

“அப்பறம் என்ன பண்ண என் கற்பு போகும்…”என்று அவளது கண்களை பார்த்து கேட்டான் யாதவ்…அந்த கேள்வியில் ஷாவிற்கு அதிர்ச்சியும் சிரிப்பும் சேர்ந்து வந்தது…சிரிப்புடன் அவனை பார்த்தவள் “என்ன டா லூசு….”

“நீ என்ன பண்ணா என் கற்பு போகும்…”

அவளுக்கு மீண்டும் சிரிப்பு தான் வந்தது…”ஆர் யு மாட்…”என்று ஷா சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்…

“யெஸ் நீ சொல்லு…”என்று அவளது பார்த்து அழுத்தமாக கூற…

“கிட்ட வா..சொல்றேன்…”என்றவள் யாதவ் சிறிது இவளை நோக்கி குனிந்ததும்…அவனது காதிற்குள் எதுவோ கூறினாள்…

ஷா கூறி முடித்ததும் நிமிர்ந்தவன் ஒரு நிமிடம் கண்ணை முடி நிதானமாக மூச்சை இழுத்துவிட முயற்சி செய்தான்…அது முடியாமல் போய்விட “அதை பண்ணலாமா…..என் கற்பு உன்னால கலைஞ்சு போகட்டும்…”என்று கூறி ஷாவை பார்த்தான்…

“என்னது…”என்று முதலில் அதிர்ச்சியில் கூவியவள் கடகடவென்று சிரித்தாள்… “நாயே சிரிப்பு காட்டாதே டா…”என்றுஷா சிரிப்புடன் கூற…சட்டென்று அவளது கரத்தை பிடித்து தன்னை நோக்கி இழுத்தான்…யாதவ் எதிர்பாராமல் இழுத்ததில் அவன் மீது மோதி நின்றாள்…

“இப்ப எனக்கு என்ன தோணுது தெரியுமா…இப்படியே உன்னை இழுத்து அணைச்சு ஒரு உம்மா தரணும்னு தோணுது…என் பக்கத்துல நீ வந்தாலே உன்னை கட்டிபிடிக்கணும்…உன் சிவப்பு ஆப்பிள் கன்னத்தை கடிக்கணும்…உன் வெள்ளை தாமரை இலை பாதத்துல முத்தம் கொடுக்கணும்…”என்றவன் இன்னொரு கரத்தால் அவளது மேசி பன் கொண்டையை அவிழ்த்தவன் “இந்த உன் கேஸ்கேட் (cascade )மாதிரி இருக்க முடிக்குள்ள கை விட்டு உன் தலையை அழுத்தி பிடிச்சு இந்த குலாப் ஜாம்முன் லிப்ஸ்ல முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு…என்னால ஒரு கிஸ் சீன் கூட பண்ணமுடில…நீ ஏதோ என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ற… யெஸ் ஐ யாம் கிரேஸி அபௌட் யு…ஐ யாம் டெஸ்பேரட்டலி நீட் யு,…”என்று கூறி நிறுத்தியவன் அவளிடம் இருந்து விலகி சிறிது தள்ளி நின்றான்…

அது வரை அவன் கூறியதை எல்லாம் என்னவென்று புரிந்து கொள்ளமுடியாத ஒரு பார்வையில் பார்த்தவள் சில நொடிகள் யோசித்து விட்டு ஒரு கேள்வி கேட்டாள்…

“என்னை லவ் பண்றியா…”என்று நிறுத்தி நிதானமாக ஒவ்வொரு வார்த்தையாக யாதவின் கண்ணுக்குள்ளே சென்று விடுபவள் போல் அவனது கண்களை அவ்வளவு கூர்மையாக பார்த்து கேட்டாள்…

ஷா கேட்ட மறுநொடியே “இல்லை..”என்று அதைபோல் அவளது கண்களை பார்த்து கூறினான் யாதவ்…அதில் லேசாக உதடு பிரிய சிரித்தவள் “நிஜமா இல்லைல…”என்று கேட்க…”சத்தியமா இல்லவே இல்லை…இது லஸ்ட்…”என்று யாதவ் கூறி முடிக்க கூட இல்லை…அவன் எதிர்பாராதவிதமாக அவனது கழுத்தை பிடித்து வளைத்தவள் “டேக் இட்…”என்றவள் அவனது இதழில் தனது இதழை பதித்தாள்…

முதலில் அதிர்ந்து முழித்தவன் பிறகு இதழ் யுத்தத்தில் மூழ்கி அவளது உடுக்கை இடையில் கரங்களை சேர்த்து கோர்த்து அவளை தூக்கி தனது உயரத்திற்கு கொண்டு வந்து முத்தத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான்…

இந்த இதழ் முத்த காட்சி நடந்துகொண்டிருந்த போது இயற்கை அழைப்பை ஏற்க ஆளில்லா இடம் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்த சித் சுற்றி சுற்றி வந்தது இங்கே…தூரத்திலிருந்து பார்த்த சித் “என்னங்க டா..எங்குட்டு போனாலும் ஆளா இருக்கீங்க…இதுல ரொமான்ஸ் வேற ஒரு கேடு…”என்று கூறிக்கொண்டு வந்தவனுக்கு அப்பொழுது தான் அந்த ஜோடிப்புறாக்கள் யாரென்று தெரிய “அடி ஆத்தி…”என்று நெஞ்சில் கைவைத்தவன் சத்தமிடாமல் வந்த வேலையை மறந்துவிட்டு தனது குழுவை நோக்கி ஓடினான்…

வேனிற்கு வெளியே மாஹிர்…கனி…கவி நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர்…வேகமாக ஓடி வந்த சித் நடந்ததை சொல்ல வந்து சொல்ல முடியாமல் மூச்சு வாங்க…

கனி “என்ன ஆச்சு டா….”என்று கேட்க சித் கையசைத்து யாதவ் என்று கூற வர…

“சரி மூச்சு வாங்கிட்டு பேசுங்க சித் அண்ணா…”

“பானி வேணுமா…பாய்…”என்று மாஹிர் கேட்க இல்லை என்பது போல் கையசைத்தான்…எப்பொழுதும் போல் கவி உளற ஆரம்பித்தாள் “அண்ணா ஜிப் எதுவும் மாட்டிக்கிச்சா…”என்று கேட்டு விட கனி மற்றும் மாஹிரால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை…சித் அவளை முறைக்க ,புரியாமல் முழித்த கவி “ÿஏன் சிரிக்குறிங்க…”என்று கேட்க…

“ஒன்னும் இல்லை தங்கம்….டேய் எங்கையும் மாட்டிக்கிச்சா கூச்ச படமா சொல்லு டா..உயிர் நாடி…”என்று சிரித்துக்கொண்டே கவியிடம் தொடங்கி சித்திடம்முடித்தாள் கனி…

இவ்வளவு நேரத்தில் மூச்சு விடுதல் சமநிலைக்கு வந்திருக்க…”அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை…பக்கிங்களா…யாதவும் ஷாவும் கிஸ் பண்ணிட்டு இருக்காங்க…அதுவும் லிப் லாக்…”என்று சித் கூற…”வாட்…””என்ன…”கியா”என்று மூவரும் அலற…ஆமாம் என்பது போல் மூவரையும் பார்த்து தலையசைத்த சித்”ஹே…நாம ஜெயிச்சுட்டோம்..”என்று கத்த மூவரும் ஒருவரையொருவர் ஆமாம்ல என்பது போல் பார்த்துக்கொண்டவர்கள் அவனுடன் சேர்ந்து கத்தி மகிழ்ந்தனர்…

சில நிமிடங்களில் கொண்டாட்டத்தை முடித்துக்கொண்டு சித் ரகுவரனுக்கு அழைப்பு எடுத்து ஷா மற்றும் யாதவ் இணைந்து விட்ட விஷயத்தை கூறி அவரிடம் பாராட்டை பெற்றனர்…

சென்னையில் ரகுவரன் ஷா மற்றும் யாதவ் இணைந்த விஷயத்தை தனது மனைவி…மகன்…மருமகள்…விஸ்வநாதன் என்று அனைவரிடமும் கூறி சந்தோஷப்பட்டார்…அனைவரும் சந்தோஷத்தில் இருக்க அவர்களின் கணக்கோ வேறு விதமாக இருந்தது…

YWA 14

அத்தியாயம் 14

கதவை திறக்கவும் கவி…கனி…மாஹிர்…சித்…உடைந்த ஜன்னலை வேலை பார்க்க வந்த இருவர்…ஒரு ரூம் சர்வீஸ் செய்பவர் என்று ஒரு கூட்டமே வெளியே நின்றது…அத்தனை பேரை பார்த்ததும் சிறிதாக அதிர்ந்தவள் கதவை முழுவதாக திறந்து அவர்களுக்கு வழிவிட்டாள்…அவர்களை பார்த்த யாதவும் அதிர்ந்து எழுந்தவன் தன்னை சமாளித்து கொண்டு வேலை பார்க்க வந்தவர்களை அறைக்குள் அழைத்து சென்று உடைந்த ஜன்னல்களை காட்டிக்கொண்டிருந்தான்…

என்னடா விடிச்சு விடியாம இத்தனை பேர் வந்துஇருக்கீங்க…என்றவாறு நினைத்தவள் அவர்கள் நால்வரையும் சந்தேகமாக பார்த்தாள் ஏதோ நால்வரும் ஒன்றாகவே சுற்றுகிறார்களோ என்று அவளுக்கு ஒரு எண்ணம்…

உள்ளே நுழைந்த நால்வரோ ஷா மற்றும் யாதவ் ஆகியஇருவரும் வரவேற்பறையில் உறங்கியதற்கான அடையாளங்களை புரியாமல் பார்த்தனர்…சித் “ஏன் ஷா வெளியவே தூங்கிட்டிங்களா…என்ன ஆச்சு…யாதவ் ரூம் கண்ணாடி தானே உடைச்சோம்….”என்று வாய் தவறி கூறிவிட மீதமிருந்த மூவரும் தலையில் கை வைத்து ஐயோ என்பது போல் அவனை பார்க்க…ஷா அவனை கூர்பார்வை பார்த்தாள்…

“உடைச்சுஇருக்குனு வேலைபார்க்க வந்தவங்க சொன்னாங்களே…அதான் கேட்க வந்தேன் …குளிருதுல…அதனால வாய் உளறிருச்சு…”என்று சித் தான் பேசும் வார்த்தைகளுக்கு ஒன்றோடு ஒன்று சம்மந்தமில்லாமல் பாதி தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்தவன் போல் எதையோ உளறிக்கொட்டி சமாளிக்க…..அவனுக்கு உதவுதற்காக இடையில் புகுந்த மாஹிர் “ஹான் தீதி….சித் பையா யாஹ் சரி போல்ராங்க…”என்றான்…

உங்கள் நடை உடை பாவனையே சரி இல்லையே டா என்பதை போல்நால்வரையும் பார்த்த ஷா”ஆமாம் நீங்க எல்லாம் ஏன் ஒன்னாவே சுத்துறீங்க…”என்று நெற்றியின் ஓரத்தில் ஆள் காட்டி விரலால் லேசாக சொரிந்துகொண்டு மாஹிரை பார்த்து சந்தேகமாக கேட்க…

சிறிதாக பதறினாலும் வசமாக மாட்டிக்கொள்வோம் என்றுணர்ந்த மாஹிர் மிக சாதாரணமாக இருப்பது போல் காட்டிக்கொள்ள அவர்கள் ஊர்பிரபலம்…முகத்திலே அனைத்தையும் காட்டும் நடிகர் கோவிந்தாவை போல் வாயை இழுத்து சுளித்து…கண்களை சுழற்றி “மே சித் பையா உங்களை மில்னே வந்தோம்…கவிஜி ஆர் கனி உன்சே மில்னே வந்தாங்க… “நானும் சித் அண்ணாவும் உங்களை பார்க்கவந்தோம்..கவி மேடமும் கனியும் அவரை பார்க்க வந்தாங்க…என்று கூறியவன் ஷா அடுத்த கேள்வி கேட்பதற்குள் இயல்பு போல் ஷாவின் அறைக்குள் சென்று விட சித்தும் அவன் பின்னையே செல்ல…மீதமிருந்த கவி கனிஷ்காவை இவள் பார்க்க…அவர்கள் இருவரும் ஷா என்கிற ஒரு ஜீவனே அந்த இடத்தில் இல்லாதது போல் சுற்றிமுற்றி பார்த்து தங்களுக்குள்ளயே ஏதோ பேசிக்கொண்டே அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து யாதவின் அறைக்குள் சென்று விட்டனர்…

ஷாவோ இவர்களின் நடவடிக்கைகளை பார்த்து குழம்பியவளாக “என்ன டா நடக்குது இங்கே …”என்று கூறியவள் தனது அறைக்குள் சென்று விட்டாள்..

கனியும் கவியும் யாதவிடம் எவ்வளவும் விசாரித்தும் முந்தைய நாள் இரவு என்ன நடந்தது என்று கண்டுபிடிக்க முடியாததால் தாங்கள் போட்ட திட்டம் பலித்ததா இல்லையா என்ற குழப்பத்துடன் அவனிடமிருந்து விடைபெற்று சென்றனர்…

இவர்களை போல் மாஹிர் மற்றும் சித்தால் ஷாவிடம்நேரடியாக கேட்க முடியாது..கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டாள் என்ற காரணத்தால் இருவரும் ஏதோ ஏதோ சுற்றி வளைத்து கேட்டும் ஷாவிடம் இருந்து ஒன்றும் விஷயம் வாங்கமுடியாததால் சோகத்துடன் அந்த இருவரும் சென்றனர்…மொத்தத்தில் நால்வருக்கும் நேற்று இரவு என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை…

கண்ணாடியை சரி செய்துவிட்டு அனைவரும் சென்றவுடன் யாதவும் ஷாவும் இன்றைய படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்கு கிளம்பினர்…யாதவின் சிந்தனை முழுதும் தான் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டோம்…தனக்கான கட்டுப்பாடு தன்னிடம் இல்லையா என்பது போல் இருந்தது…அவனை பொறுத்தவரை இதெல்லாம் தவறே…திருமணத்திற்கு முன் இது என்பதை விட…காதல் என்ற அடித்தளம் கூட இல்லாமல் தான் வெறும் காமத்தின் பிடியில் செய்தோம் என்பது அவனுக்கு ஒரு குற்ற உணர்வை கொடுத்தது…

அதே நேரம் ஷாவின் எண்ணம் எதுவும் நேற்று நடந்தது பற்றியதாக இல்லை…அவளை பொறுத்தவரை பசிக்குது…பசிக்கிறது…தூக்கம் வருகிறது…என்பது போல் காமமும் மனிதனின் அடிப்படை தேவைகளில் ஒன்று…ஒன்றை அடக்க அடக்க தான் அது மிகப்பெரிய பூகம்பமாக வெடிக்கும் என்பது அவளின் எண்ணம்… அதையே பிடித்து தொங்கி கொண்டு இராமல்…காமம் இவ்வளவு தானா என்பது போல் தான் கடக்கவேண்டும்என்று நினைப்பவள்…கடப்பவள்…

அதனால் அவள் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை…ஜஸ்ட் லைக் தட் என்பது போல் இருந்தாள்…யாதவ் குழப்பமான சிந்தனையுடன்…ஷா நிர்மலமான மனதுடனும் தங்களது பணிக்கு கிளம்பி ஒரே நேரத்தில் தங்களது அறை கதவை திறந்தனர்…

இருவருக்கும் நேரெதிர் அறை…ஒரே நேரத்தில் இருவரும் கதவை திறந்ததால் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை…ஷா எந்நாளும் இல்லாத திருநாளாக யாதவை பார்த்து சிறிதாக புன்னகைக்க..யாதவோ அவளது புன்னகை முகத்துக்கு பதில் புன்னகை கொடுக்காமல்…ஒரு நொடி அவளை பாதத்திலிருந்து உச்சம் தலை அதாவது அவளது மேசி பன் வரை நிதானமாக பார்த்தவன்…பின்பு கண்களை மூடி இழுத்து மூச்சை விட்டு தலையை குலுக்கிதன்னை ஏதிலிருந்தோ காப்பாற்றி கொள்பவன் போல் விறுவிறுவென்று சென்று விட்டான்…

அவனது செயலில் ஐயோ பைத்தியமாயா இவன் என்பது போல் புரியாமல் பார்த்த ஷா உன்னை பார்த்து சிரிச்சேன்ல என்னை சொல்லணும் என்று வாய்விட்டே கூறியவள் நெற்றியில் அடித்து கொண்டு அவனின் பின்னே சென்றாள்…

அவர்கள் தங்கியிருக்கும் காட்டேஜிலிருந்து படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடத்திற்கு வேனில் செல்ல வேண்டும்…ஐந்து நிமிட இடைவேளை…அனைவரும் வேனிற்கு சென்று விட இவர்கள் இருவர் தான் கடைசியாக சென்றனர்…இருவர் அமர கூடிய ஒரு சீட் தான் இருந்தது…அப்படி இருக்கும்படி பார்த்து கொண்ட பெருமை நமது நால்வர் கூட்டணியை தான் சேரும்…

முதலில் வந்த யாதவ் அந்த சீட்டில் அமர்ந்து காதுகளில் இயர் போனை மாட்டி சோகப்பாடல்களை ஒலிக்க விட்டவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்…….

வண்டி கிளம்ப தயாராக வேகமாக வந்து ஏறிக்கொண்ட ஷா…தனக்கு இடம் தேடி சுற்றி பார்வையை சுழற்ற யாதவ் அமர்ந்திருந்த இருக்கை மட்டும் தான்இருக்க அமருவோமா என்று யாதவ் அமர்ந்திருந்த இருக்கைக்கு அருகில் நின்றவாறு ஷாயோசித்துக்கொண்டிருக்க… அதுவரை கண்களை மூடி காதுகளில் உருகிக்கொண்டிருந்த அமித் மிஷ்ராவை

Meriroohkaparindaphadphadaye

Lekinsukoonkajazeera

milnapaaye

Main kikaraan?Main kikaraan?

The bird of my soul writhes

But it is unable to find the island of peace

What should I do?

Ikbaarkotajallitoh

dikha de Jhoothisahimagar

tasalli to dila de

Vekikaraan?Vekikaraan?

Just once show yourself

Give me some hope even if false What should I do?

கேட்டுக்கொண்டிருந்தவன்..அவளது வருகையில் கண்களை திறக்காமலே நில் என்பது போல் சைகை செய்தவன்…எழுந்து நின்றான்….

அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்ஷா…இது யாதவின் வழக்கம்…நடிக்கப்போகும் காட்சிக்கு ஏற்றவாறு பாடல்களை கேட்டு தன்னை அந்த உணர்வுக்கு ஏற்றார் போல் கொண்டுவருவான்…சோக காட்சியாக இருந்தால் சோக பாடல்கள் கேட்பான்…சந்தோஷமான காட்சியாக இருந்தால் அதற்கேற்றாற் போல் பாடல்கள் கேட்பான்…இசை அதன் தன்மைக்கு ஏற்றவாறு கேட்பவரையும் மாற்றிவிடுமாம்…அதற்கு அத்தகைய சக்தி உள்ளது…மதம் இனம் மொழி நாடு கடந்து தன்னை தேடி வருபவர்களை அரவணைக்ககூடியது…

இப்படி அவன் நடிப்பதற்காக பாடல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது பிரளயமே வந்தாலும் கண்திறந்து பார்க்கமாட்டான் என்று அவள் கேள்வி பட்டிருக்கிறாள்…நேற்று நேரில் கூட பார்த்தாள்…ஆனால் அவன் இப்பொழுது தனது வருகையை உணர்ந்து எழுந்து நின்றது ஆச்சரியமாக இருந்தது…

யாதவோ அப்பொழுது போல் இப்போதும் ஒரு மாதிரி புரிந்துகொள்ள முடியாத பாவனையில் அவளை பார்த்தவன் “ஏய் கவி…இங்கே வா…நீ உட்காரு…”என்று பக்கத்துக்கு இருக்கையில் கனிஷ்காவுடன் அமர்ந்திருந்த கவியை அழைத்தவன்…கவி எழுந்து வந்ததும் அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று கவி அமர்ந்திருந்த இடத்தில் அமர்ந்து விட்டான்…

வேனில் இருந்த அனைவரும் இவர்களை பார்க்கவும் ஷாவுக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது…யாதவ் தன்னை பாதிக்கிறான் என்று அவளுக்கு புரிந்தது..கண்ணாடியை சரிசெய்து தன்னை சமநிலைக்கு கொண்டுவந்தவள் சின்ன தோள்குலுக்கலுடன் தனது இடத்தில் அமர்ந்தாள்…

கவி…மாஹிர்…கனி…சித் நால்வரும் இது என்ன டா…ஜாண் ஏறினால் ஒரு கிலோமீட்டர் சறுக்குது என்பதுபோல் தலையில் கைவைத்து அமர்ந்துவிட்டனர்….

இப்படியே அன்று முழுவதும் ஷாவை எதிர்நோக்கும் ஒவ்வொரு தருணமும் அவளை விலக்கினான் யாதவ்…

ஷாவிற்கு ஏன் இவன் இப்படி செய்கிறான் என்று புரிந்துகொள்ள முடிந்தது…நேற்று நடந்ததை மனதில் வைத்துக்கொண்டு இப்படி நடக்கிறான்…அவர்கள் முதல் சந்திப்பின் போதே கற்பு அது இது என்று புலம்பியவன் தானே…அதனால் தான்…சிறிது நேரத்தில் சரியாகிவிடுவான் என்று அதற்கு பிறகு யாதவை ஷா கண்டுகொள்ளவில்லை…அதற்கான நேரமமும் அவளிடம் இல்லை…படப்பிடிப்பு முடியவே இருள் கவிழ தொடங்கி விட காட்டேஜிற்கு வந்தவள் இரவு உணவு உண்டுவிட்டு படுத்து தூங்கி விட்டாள்…

யாதவ் தனது படுக்கையில் மல்லாக்க படுத்துக்கொண்டு இன்று இன்ஸ்டாவில் ஷா பதிவேற்றிருந்த புகைப்படத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்…புகைப்பட கருவியில் இவள் எடுத்த ஏதோ ஒரு புகைப்படத்தை கூர்மையாக பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல் அந்த படம் இருந்தது…அந்த படத்தை ஜூம் செய்து

“நீ ஒன்னும் அவ்ளோ பெரிய அழகி எல்லாம் கிடையாது…எனக்கு ஏன் உன்னை பார்த்தா என்ன என்னமோ பண்ணுது….”

“வேகமா ஏதாவது பொண்ணை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்…வயசானலே இப்படி தான் அட்டு பிகர் கூட அலியா பட் ரேஞ்சுக்கு தெரியுமாம்…”என்று இப்படி ஷாவை ஏதோ ஹீரோயின் அம்மா அளவிற்குகழுவி உத்தி கொண்டிருந்தவன் சிறிது நேரத்தில்….

“இந்த சோடாபுட்டி கண்ணாடி கூட எப்படி உனக்கு இவ்வளவு அழகா இருக்கு…இத்து போன ஜீன்ஸ் போட்டாலும் எப்படி இந்திரலோகத்தில் நான்அழகப்பன் படத்துல வர ரம்பை மாதிரி நச்சுனு இருக்க…”என்ன டா இது இப்படி அந்தர் பல்டி அடிக்குற என்று நாம் வாய் பிளக்கும் அளவிற்கு புகைப்படத்திலே வலிந்து கொண்டிருந்தான்…

மூன்றாம் நாள்:

மூன்று நாட்களாக தொடர்ந்து எலிபாண்ட் நீர்வீழ்ச்சிக்கு அருகில் தான் படப்பிடிப்பு நடந்துகொண்டிருக்கிறது…முதலில் கொஞ்சம் யாதவ் மற்றும் கனிஷ்கா பேசிக்கொள்வதை போல் காட்சிகளை எடுத்தவர்கள் அடுத்து முக்கியமான காட்சியான இதழ் முத்தக்காட்சி எடுக்க தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர்…

ஷா ஒளிப்பதிவு கருவியை செட் செய்துகொண்டிருக்க…எப்படி நடிக்க வேண்டும் என்று இயக்குனர் வேதன் கனிஷ்கா மற்றும் யாதவிற்கு கூறிக்கொண்டிருந்தார்…

ஷா “அதானே பார்த்தேன்…என்ன டா இவன் படம் ஆச்சே இன்னும் உதட்டை கடிக்குற சீன் வரலையேன்னு யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்…வந்துருச்சு…ஹா ஹா ஹா…நம்ம ஆளுங்க அறிவோ அறிவு…எப்படி தான் அடக்க முடியாத சோகத்துல இருக்கும் போது கிஸ் அடிக்க தோணுமோ…கோவம் வந்தா கிஸ் அடிக்குறானுக…சோகமா இருந்தா கிஸ் அடிக்குறானுக…இவனுக கணக்கே என்ன கணக்குன்னு தெரில….”என்று மனதிற்குள் கூறியவள் இருவருக்குமான கிளோஸ் ஆப் ஷாட் வைத்தாள்…

வேதன் இவளை பார்த்து ஒகே வா என்று கேட்க கட்டை விரலை காட்டி சரி என்பதுபோல் ஷா தலையசைக்க…வேதன் “ஆக்ஷன்…”என்று கூற இருவரின் நடிப்பு ஆரம்பித்தது…

“ஜீவா…”என்று கதாநாயகியான கனிஷ்கா அழைக்க அதுவரை முட்டிக்கால் போட்டு நீர்விழிச்சியை வெறித்துக்கொண்டிருந்தவன் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான்..அவள் முகத்தில் ஏங்குகிற அல்லது ஆறுதல் அளிக்க விளைகின்ற ஒரு பார்வை…அந்த ஒரு பார்வை அவன் உடைய போதுமானதாக இருக்கிறது…

“ஷீலா…”என்றவாறு இயலாமையுடன் கூடிய ஒரு பார்வையை அவளை நோக்கி செலுத்தியவன் அவளை இடையோடு கட்டிக்கொண்டு அழுகின்றான்…அவனை சிறிது நேரம் அழுகவிட்டவள் தன்னிடம் இருந்து பிரித்து அவனது கைகளை பிடித்து எழுப்புகிறாள்…

ஜீவாவான யாதவ் அவளது முகம் பார்க்க…அவனது கண்ணீரை துடைத்தவள் அவன் முகம் முழுவதும் முத்தங்களை பதிக்கிறாள்…நெற்றி…கண்…கன்னம்…என்று முத்தமிட இதழ்களின் அருகில் வந்து சிறிது தயங்குகிறாள்…

அவள் தயங்கியபடியே இருக்கிறாள்..அறுபது வினாடி கடக்கிறது….உதவி இயக்குனர் ஒருத்தன் சார் நீங்க அவங்க முகத்தை பிடிக்கணும் சார்…என்று இரண்டு முறை அமைதியாக தள்ளி நின்று கூறியும் யாதவ் அப்படியே நிற்க…

கட்…கட்…டேய் யாதவ் என்ன கனவு கண்டுட்டு இருக்க…என்று வேதன் கத்த….திரும்பி பார்த்த யாதவ் சாரி சார்…சாரி சார்…இப்ப சரியாய் பண்றேன் என்று கூற…மீண்டும் லேசாக டச் அப் செய்து .

கிளிசரின் கொடுத்து மீண்டும் முதலில் இருந்து வேதன் ஆக்ஷன் என்று சொல்லி ஆரம்பிக்க ஷா ஒளிப்பதிவு கருவியில் கண்களை பதித்து அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருக்க…எல்லா காட்சியும் சரியாக வர அவளது முகத்தை கைகளில் ஏந்தியவன் கைகள் நடுங்க சட்டென்று கையைஎடுத்து விட்டு ஷாவை பார்த்தான்…அதே புரியாத பார்வை…

மீண்டும் மீண்டும் இதே போல் பத்து டேக்கிற்கு மேல் சென்றுவிட…வேதன் கோவமாகி திட்ட ஆரம்பிக்க…ஷா என்ன டா ஒழுங்கா பண்ணா என்ன…இதுவரை இவர் கிஸ் அடிச்சதே இல்லை…என்றவாறு மனதில் புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள்…

வேதன் திட்ட திட்ட தலையை குனிந்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தவன்..சார் கொஞ்சம் நேரம் பிரேக் கொடுங்க…அடுத்து சரியாய் பண்றேன் என்று கூறிவிட இடைவேளை விடப்பட்டது…

நடப்பது அனைத்தையும் யாதாவிற்கு என்ன ஆயிற்று என்பது போல் கனிஷ்கா…கவி…சித்…மாஹிர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்…கவி..சித்…கனிஷ்கா…யாதவிடம் நேரடியாக என்னாயிற்று என்று கேட்டும் யாதவ் ஒன்னும் இல்லை நீங்க போங்க என்று கூற அவனை விட்டு அகன்றனர்…

அனைவரும் விலகியதும் யாதவ் வேதனை தேடி சென்றான்…அவர் ஷாவிடம் நின்று நாளைய லொகேஷன் பத்தி பேசிக்கொண்டிருந்தார்…அவர்களின் அருகில் சென்றான்…

அவனை முதலில் பார்த்த ஷா என்ன என்பதுபோல் அவனிடம் தலையாட்டி கேட்க அவளை காணாதது போல் தவிர்த்தவன் ஷாவிடம் திரும்பி நின்று பேசிக்கொண்டிருந்த வேதனை “சார்…”என்று அழைக்க…அவர் யாதவை திரும்பி பார்த்தார்…

“என்ன யாதவ்…ஆர் யு ஒகே…”என்று அவனின் தோளில் தட்டியவாறு கேட்க…யாதவ் பைன் சார் என்றவன்…தன்னை குழப்பமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஷாவை ஒரு பார்வைப் பார்த்தவன் “உங்க கூட கொஞ்சம் தனியா பேசணும் சார்…”என்று அவரிடம் கூற…வேதன் தர்ம சங்கடமாக ஷாவை நோக்க…”ஹான் நீங்க பேசிட்டு இருங்க சார்..”என்றவள் விடை பெற்று சென்றாள்…

“சார்..சார்…”என்று யாதவ் தயங்க…\

“என்ன டா…சொல்லு…புதுசா தயங்க எல்லாம் செய்யுற…”

“சார்…சினிமாட்டோகிராபரை மாத்துங்க…எனக்கு சரியாய் வரல…இன்னும் த்ரீ டேஸ் தானே…நாம வெயிட் பண்ணி பாலு சார் ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து வந்ததும் மீதம் இருக்கறதை பார்த்துக்குவோம்…ஆரு வேண்டாம்…”என்று யாதவ் வேதனின் முகத்தை பார்க்காமல் எதிரே தெரிந்த இயற்கை காட்சிகளில் பார்வையை பதித்து படபடவென்று கூற…அவனை கூர்மையாக பார்த்த வேதன்…

“யாதவ் என்னை நிமிர்ந்து பாரு…”என்று கூற அவன் நிமிர்ந்து பார்த்ததும் “என்ன ஆச்சு…”என்று கேட்க “ஒன்னும் ஆகல…இதுக்கு பிறகும் ஒன்னும் ஆகிற கூடாதுனு தான் சொல்லுறேன்…”

“ஓஹ்…அந்த பொண்ணால இந்த படத்துக்கு எதுவும் பிரச்னை வருமா…”

“இல்லை சார்…என் பர்சனல் இஸ்யூ…”என்று குரல் இறங்கி தனது தவறு புரிய தயக்கத்துடன் கூறினான்…

“புரிஞ்சு இருக்கும்னு நினைக்குறேன்…பர்சனல் வேற…வேலை வேற…உனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்லி கொடுத்து தான் வளத்திருக்கேன்…நீ கனிஷ்கா சித் என் பசங்க மாதிரி…பார்த்து நடந்துக்கோ…”என்றவர் சென்றுவிட்டார்….

YwA 13

அத்தியாயம் 13 

 

இரவு பத்து மணி 

   மாஹிர்…கவி..சித்தார்த்…கனிஷ்கா…மற்றும் இரண்டு துணை இயக்குனர்கள்…என்று ஒரு பட்டாளமே ஷா மற்றும் யாதவின் காட்டேஜின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து கும்மாளம் போட்டுக்கொண்டிருந்தது…படப்பிடிப்பு முடிந்து வந்ததிலிருந்து யாதவ் மற்றும் ஷாவை அவர்களது அறைக்குள் கூட நுழைய விடாமல்…சிறுபிள்ளை தனமாக பாட்டுக்கு பாட்டு…நடித்துக்காட்டி படம் கண்டுபிடி..கையைப்பிடி என்று விளையாடி கொன்றுக்கொண்டிருந்தனர்…ஷாவிற்கு போய் அக்கடாவென்று படுக்கணும் போன்று தோன்றியது…யாதவிற்கோ ஷா அவளின் அறைக்கு அவள் செல்லவேண்டும் அப்பொழுது தான் அவள் பைத்தியம் பிடித்தவள் போன்று கத்துவதை பார்க்கமுடியும்…எனவே இருவருமே அவர்களை விரட்ட என்ன என்னமோ குறளி வித்தைகள் செய்து பலிக்காமல் போக களைப்பாகி விளக்கெண்ணெய் குடித்த குரங்கு போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்…

          வெளியே வேறு மழை அடித்து வெளுத்து வாங்கி கொண்டிருந்தது…அதனால் அழுத்தி வெளியே செல்லுங்கள் என்றும் சொல்லமுடியாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர் இருவரும்….

              இந்த திட்டம் கண்டிப்பான முறையில் வெற்றிபெறும் என்று கற்பனையில் வெற்றிக்களிப்புடன் இருந்தனர் மாஹிர்சித்…கவி..கனிஷ்கா…

                  மணி பத்திற்கு மேல் ஆகியதும் இது தான் கிளம்ப சரியான நேரம் என்று நினைத்த சித் மற்ற மூவருக்கும் கண் காட்ட… துண்டை காணோம் துணியை காணோம் என்று அனைவரும் நொடிப்பொழுதில் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறினர்…ஏதோ மாயாஜால படம் பார்த்த எபக்ட்டில் முழித்தனர் ஷாவும் யாதவும்…

                  ஒரே நேரத்தில் “அப்பாடா…”என்று இருவரும் கூறிவிட்டு ஒருவரையொருவர்  பார்த்துக்கொண்டனர்…யாதவ் இன்னைக்கு குளிர்லயே நொந்து சீக்கு வந்த பிராய்லர் கோழி மாதிரி ஆகப்போற …யாதவ் கண்ணா எனக்கு உன் ரூம்குள்ள கொஞ்சம் இடம் கொடுன்னு கெஞ்ச போற…என்று நினைத்தவாறு அவளை பார்த்து சிரிக்க….இந்த வெள்ளை பன்னி பார்வையே சரியில்லையே சம்திங் wrong”  என்று நினைத்த ஷாவும் அவனை பார்த்து சிரித்து வைத்தாள்

                      “குட் நைட் ஆரு…”என்று  விடைபெற்ற யாதவ் குறும்பு சிரிப்புடன் தனது அறைக்குள் சென்றான்…இந்த நாய் இப்படி எல்லாம் பண்ணாதே என்று யோசனையுடன் தனது அறைக்குள் சென்றாள் ஷா

       அறைக்குள் சென்றதும்  இருவரும் குளியலறையில் நுழைந்துவிட உடைந்த கண்ணாடி வழியாக மழைத்தண்ணீர் உள்நுழைந்து படுக்கை முழுவதும் நனைத்திருந்ததை அவர்கள் உணரவில்லை

          “ஹி ஹி ஹி…இன்னியராம் ஐயோ குளிருதே குளிருதேனு கீச்சு கீச்சுனு கத்திக்கிட்டு ரூம் சர்வீஸ்க்கு போன் பண்ணிருப்பா…அவன் இப்பலாம் வந்து பாக்கமுடியாது மேம்…குளிர்லயே சாவுங்க மேம் அப்படினு சொல்லுவான்…”என்று நினைத்துக்கொண்டே உடைமாற்றினான் யாதவ்

     வெளியே வந்தவன் என்ன இன்னும் சத்தம் வரலை…இப்ப வரும் ஒன் டூ த்ரீ என்றவாறு மெத்தையில் விழுந்தவன் ஆஆஆ என்ற அலறலுடன் எந்திரித்து நின்றிருந்தான் யாதவ்

        அங்கு இதைபோல் உடைமாற்றி வந்த ஷாவும் படுக்கையில் விழுந்து ஆஆ என்ற அலறலுடன் எழ அவளது அறை கதவு படபடவென்று தட்டப்பட்டது…கதவை திறந்தால் அங்கு கொலைவெறியுடன் யாதவ் நின்றிருந்தான்

       என்ன டா வேணும் என்று எரிச்சலுடன் ஷா கேட்க….அதை நான் கேக்கணும் டி..எதுக்கு என் ரூம் ஜன்னலை உடைச்ச என்று எகிற….

        “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஷூ…நானே இங்கே என் ரூம் ஜன்னல் உடைச்சுருச்சேன்னு கொலை காண்டுல இருக்கேன்…நீ வேற பைத்தியம் மாதிரி…”என்றவள் ஹோட்டல் ரூம் சர்வீஸ்க்கு தொடர்புகொள்ள யாதவ் சொன்ன மாதிரியே அவர்கள் கூற கடுப்பாகி திட்டி விட்டு தொலைபேசியை கீழே வைத்தவள் “உன் ரூம் ஜன்னலும் உடைச்சு இருக்கா…யார் பண்ணிருப்பா…”

 

வேற யாரு…நீ தான் டி….”

நான் எதுக்கு டா பண்ணனும்..பைத்தியம்…”என்று ஷா கூற…தவளை தன் வாயாலே கெடும் என்பதுபோல் “நான் உன் ஜன்னல் கண்ணாடியே உடைச்சேனு தெரிஞ்சுக்கிட்டு நீ என் ரூம் கண்ணாடியை உடைச்சுட்ட…”என்று கூற ஷா கொலைவெறில இருக்கேன் உன்னை கொல்லாமல் விடமாட்டேன் என்பதுபோல் முகபாவம் காட்டியவள் எப்பொழுதும்போல் மிக கேவலமாக இரு ஆங்கில கெட்ட வார்த்தை சொல்லி திட்ட…அவனும் திட்ட என்று சிறிது நேரம் வார்தைப்போர் நடந்தது…

    “சரி..விடு…இப்ப என்ன பண்ணலாம்…உள்ளே தூங்க முடியாது…செம குளிர்…”என்று கைகளை தேய்த்து கன்னங்களில் வைத்தவாறு சோபாவில் அமர்ந்தாள் ஷா

      “கவி கனி ரூம்ல போய் தூங்குறியா…”என்று கேட்டவாறு அவளுக்கு அருகிலும் இல்லாமல் தொலைவிலும் இல்லாமல்  அமர்ந்தான் யாதவ்

            “வேணாம் வேணாம்…ஐ ஆம் நாட் பீல் கபோர்ட்டபிள்…”என்றவள் அவளது அறைக்குள் சென்று ஒரு போர்வையும் தலையணையும் எடுத்து வந்தவள் அவனை சைகையால் எழ சொன்னாள்…அவனும் எதற்கு என்பதுபோல் எழுந்து நிற்க உடனே கால் நீட்டி படுத்துவிட்டாள்…

    “அப்ப நான்…”எங்கே படுப்பது என்பது போல் அவன் கேட்க…உன் விருப்பம் தரையில படு…இல்லாட்டி நின்னுக்கிட்டே தூங்கு என்று ஷா கூறவும்…மின்சாரம் போகவும் சரியாக இருந்தது

       “ச்சை…வாட் தி ஹெல்…”என்று யாதவ் தலையில் அடித்துக்கொள்ள

          “வாட் தி ####…”என்ற ஷா சோபாவில் இருந்து எழுந்து கணப்பு பகுதிக்கு அருகில் சென்று அமர்ந்துவிட்டாள்

               அவள் எழவும் அவள் படுத்திருந்த இடத்தில் போய் படுத்துகொண்டான் யாதவ்..சிறிதுநேரம் எந்த பேச்சும் இல்லாமல் அமைதியாக கடந்தது…குளிரின் வேகம் அரக்கனை போல் தனது வாய் கொண்டு முழுங்கிக்கொண்டே வர குளிர் தாங்க முடியாத யாதவ் ஷாவின் அருகில் வந்து அவளை தள்ளி விட்டு அமர்ந்தான்

             “நாயே…எருமை கிடா மாதிரி இருந்துகிட்டு  என்னை தள்ளிவிடுற…”என்று திட்டிக்கொண்டே அவனை தள்ள முயற்சி செய்து முடியாமல் போக அவனது இடதுகையில் ஒரு குத்து விட்டு அவனிற்கு அருகில் இடித்துக்கொண்டு அமரவர அவளது கையில் இருந்தபோர்வை காலில் மாட்டி தடுக்கிவிட அவனது மடியில் விழுந்திருந்தாள் ஷா…

 

அவள் மடியில் வந்து விழவும் கீழே விழுந்துவிடாமல் இருக்க முதுகில் இரு கரங்கள் வைத்து பிடித்தான் யாதவ்…..

        கண்கள் ரெண்டும் சந்தித்து கொள்ள அவனின் முகத்திற்கு மிக அருகில் அவளது முகம்…இருவருக்குள்ளும் அந்த மழை ராத்திரி…குளிர்…எல்லாம் சேர்த்து ஒரு ரசவாதத்தை ஏற்படுத்தி விட ஷாவின் முதுகில் இருந்த அவனது  கரத்தின் அழுத்தம் அதிகரித்தது… ஷா அவனது கண்களை கூர்ந்து பார்த்தாள்..அந்த கண்களில் அவனுக்கான சேதி ஏதோ இருந்திருக்க வேண்டும்…அதை புரிந்தவன் போன்று கண்டவர் மயங்கும் மோகன புன்னகை புரிந்தவனின் கரங்கள் அவளது கழுத்து நோக்கி சென்று சிறிது உயர்த்தி,…அவளை தனது மடியில் தாராளமாக அமர வைத்தது…அவனது கரங்களின் ஆளுமைக்கு கட்டுப்பட்டு அதன் விசையில் செயல்பட்டாள் ஷா…

       யாதவின் வலது கரம் அவள் கரங்களை எடுத்து தனது தோள்களில் படரவிட…அவளின் கைகள் அவனது இரு தோள்களை பற்றுக்கோளாக பற்றிக்கொண்டது…தனது இடதுகரத்தை கொண்டு அவளது இடையை வளைத்தவன் தன்னை நோக்கி இழுக்க…இரு தேகங்களும் உரசி… தங்களின் இணையுடன் பொருத்திக்கொள்ள அலைபாய்ந்தது… அவற்றின் கோரிக்கையை காற்றில் விட்டவர்கள்…இதழ்களின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற ஆரம்பித்தனர்…அவனின் வலக்கரம் அவளது கண்ணாடியை கழற்றி அருகில் வைத்தது…

 

    கரங்களின் பணியை இதழ்கள் பெற்றுக்கொள்ள ஷாவின் பிறை நுதலில் சுயநினைவுடன் முதல் முத்திரையை பதித்தான் யாதவ்…அடுத்து ஒளிகளை பிடித்து அடைத்து வண்ணமாக உருவாக்க பயன்படும் அந்த நீண்ட நயனங்களில்..அடுத்து தொட்டாலே குழையும் வெள்ளை நிற கன்னங்களில் முத்திரை இட்டவன்…சம்பவ இடமான குளிந்த சிவந்த நிற இதழ்களில் அருகில் சென்று பொருந்த தயங்கின அவனது இதழ்கள்

      என்ன என்பது போல் அவள் பார்க்க…”சோ கேன் ஐ கிஸ் யூ…”என்று இதழ்கள் அவளது இதழ்களில் உரசிகொண்டு அனுமதி வேண்டகண்முடிய மோன நிலையில் 

யூ நெவெர் ஹாவ் டு ஆஸ்க்…(you never have to ask )”என்று அவள் கூற சரியாக இப்பொழுது மின்சாரம் வந்தது…அதில் தன்னுணர்வு பெற்ற இருவரும் ஒருவர் கண்ணை ஒருவர் பார்க்காமல் தடுமாறினர்

          இருவருக்குமே தாங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்று மனது படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது…முதலில் சுதாரித்த ஷா அவனது மடியிலிருந்து இறங்கி அவனை விட்டு தள்ளி அமர்ந்தாள்…அவள் இடையுடனே இவனது கரங்களும் செல்ல ஷாவின் பார்வையில் தனது கரங்களை விலக்கி கொண்டவன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அந்த கரத்தை வாய் அருகில் கொண்டுசெல்ல ஷாவின் பார்வை அவனது கரங்களை தொடர சிறிது தடுமாறி தலைமுடியை கோதிவிட்டான்

     யாதவின் அமைதி ஷாவிற்கு வயிற்றில் புளியை கரைத்ததுஷாவிற்கு இப்பொழுது என்ன பயமென்றால் அன்று மாதிரி இன்றும் பாலிதீன் போட்டு முடிவைத்த கற்பு அது இது என்று எதுவும் சண்டை போடுவானோ என்பது தான்…

     “இங்கே பாரு இதுக்கெல்லாம் உன்னோட கற்பு போகாது சரியா…”என்று தயக்கத்துடன் அவளது கரங்கள் அவனது தோளை தட்ட…தனது தோள் மீதிருந்த கரத்தை பார்த்தவனுக்கு அதை எடுத்து முத்தம் வைக்க வேண்டும் போல் என்று தோன்ற பயந்துவிட்டான்…தானும் சாதாரண ஆண்கள் போல் தானோ

      “ம்ம்…ம்ம்…”என்று தலையசைத்தவன் தனது அறைக்குள் சென்று போர்வை மற்றும் ஒரு தலையணையை எடுத்து வந்தவன்  சோபாவின் ஒரு மூலையில் அவளுக்கு இடம் விட்டு அமர்ந்த நிலையில் உறங்க தயாராகி கண்களை மூடிக்கொண்டான்….

         அவனது செயல்களில் யாதவை விசித்திரமாக பார்த்தவள் எப்பொழுதும் போல் அலட்சிய பாவனையுடன் தோள்களை குலுக்கி விட்டு….தனது போர்வை தலையணையை எடுத்துக்கொண்டு வந்து தானும் அவனை போல் சோபாவின் மறுமுனையில் அமர்ந்தவாறு தூங்க ஆயத்தமானாள்அமர்ந்த அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் தூங்கியும் இருந்தாள்…ஆனால் முதலில் வந்தவனுக்கு தான் தூக்கமே வரவில்லை…என்ன காரியம் செய்ய துணிந்தான்…மனைவியை தவிர யாருக்கும் தனது கற்பை கொடுத்துவிட கூடாது என்று கொள்கையுடன் இருப்பவனுக்கு இப்பேற்பட்ட சோதனையா…தனது திடம் அவ்வளவு தானா…என்று யோசித்தவாறு விழித்தே கிடந்தவன் நடுஇரவுக்கு மேல் துயில் கொண்டான்…

நாள்

      எங்கோ தூரத்தில் யாரோ விடாமல் மணிஅடித்துக்கொண்டிருக்க அது யாதவின் தூக்கத்தை கலைக்க மெதுவாக கண்விழித்தான் யாதவ்…விழித்தவனின் பார்வை வட்டத்தில் முதலில் விழுந்தது…சோபாவின் நுனியில் தலைசாய்ந்திருக்க ஆஅ வென்று வாயை திறந்தவாறு குழந்தை போன்று உறங்கும் ஷாவின் முகம் தான்…அப்படியே முகத்திலிருந்து இறங்கியவனின் பார்வை அவளது கால் வரை வந்தது…இடதுகால் கீழே தரையில் ஊன்றி இருக்க…அவளது வலதுகால் யாதவின் நெஞ்சின் மீது இருந்தது… ஏதோ உரிமை பட்ட இடத்தில் ஒய்யாரமாக இருப்பது போல் இருந்தது…பளபளவென்ற வெளிர் நிற கணுக்கால் அவனை முத்தமிட சொல்லி கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது…அவனுக்குள் ஒரு போராட்டமே நடந்துகொண்டிருந்தது…வேண்டும் வேண்டாம் என்று இரு விதமான மனக்குமுறல்கள்…கொடுத்துவிடேன்..என்று ஒரு குரலும்…வேண்டாம் உனது இத்தனை வருட கற்பு என்று ஒரு குரலும் அவனது மண்டையில் நர்த்தனம் ஆட…ஆசை ஒழுக்கத்தை வென்று விட ஷாவின் காலை கைகள் நடுங்க தொட போக ஒரு சென்டி மீட்டர் தான் இருக்கும் அவனது கருத்திற்கும் அவளது காலிற்கும்…. அப்பொழுது தூக்கத்திலிருந்து விழித்திருந்த ஷா படக்கென்று காலை எடுத்துக்கொண்டு….”சாரி டா…”என்றவள் கதவை திறக்க சென்றாள்…

 

Yadhu weds Aaru 12

அத்தியாயம் 12 

 

 நாள் 1 ….காலை நான்கு மணி…

 

     “என்ன டா மாஹிர்…இந்த நேரத்துல…”என்று கண்களை கசக்கியவாறு முற்றுப்பெறாத தூக்கத்துடன்…தனது அறையில் சுறுசுறுப்பாக அமர்ந்திருந்த மற்ற மூவரையும் விசித்திரமாக பார்த்தவாறு விசாரித்தான் சித்…

         “தீதி சுப நாலு மணிக்கு எந்திரிச்சி ரன்னிங் ஜாத்தி ஹே…இஸ்லியே நீங்க இப்ப  உங்கே பாஸ்…”தீதி காலைல நாலு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சு ரன்னிங் போவாங்க…அதனால இப்ப நீங்க அவங்ககிட்ட போங்க…என்று மாஹிர் கூற… என்னது தூக்கத்தை கெடுத்துட்டு ஓடணுமா என்ற முகபாவத்துடன் கண்களை தேய்த்துக்கொண்டே “அப்ப நீங்க மூணு பெரும் என்ன பண்ண போறீங்க…”என்று  என்னை விட்டுட்டு நீங்க மட்டும் தூங்குவீங்க என்ற பொறாமை அந்த கேள்வியில் தெறிக்க கேட்டான் சித்…

         “கவி போய் யாதவை உசுப்பிவிடுவா…உங்களை அவன் பாக்கணும்ல… நாங்க ரெண்டு பெரும் நீயும் கவியும் சரியாய் பண்ணுறீங்களானு ஒளிஞ்சு  பார்த்துட்டு இருப்போம்…அதுனால கவலை படமா போய்ட்டு வா…”என்றவாறு சித்தார்த்தை தள்ளிக்கொண்டு போய் குளியலறைக்குள் விட்டாள் கனிஷ்கா

  

 

*********************************************************************************************************************

    கதவு படபடவென்று தட்டப்படும் சத்தத்தில் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் வந்த இனிய கனவிலிருந்து  பதறி எழுந்தான் யாதவ்…எழுந்தவன் கொட்டாவி விட்டவாறு கடிகாரத்தை நோக்க மணி நான்கு பதினைந்து ஆகிவிட்டது என்று காட்ட…”ஐயோ கருமசண்டாளம்…அப்ப நைட் ஒண்ணுமே பண்ணாமயே படுத்து தூங்கிட்டோமா…ச்சை…நம்மள பத்தி என்ன நினைச்சுருப்பா…வாயிலையே வடை சுடுறவன்னு தானே…”என்று தனது தலையில் தானே அடித்துக்கொண்டு வந்து கதவை திறந்தான் யாதவ்திறந்தவன் அதிர்ந்து நின்று விட்டான்.

அவன் எண்ணத்தின் ராட்சசியே அவன் முன்பு நின்றிருந்தாள்…காலை ஓட்டத்திற்கு தயாரக நீலநிற ஸ்போர்ட்ஸ் வெயர் அணிந்திருந்தாள்….அவளின் ஆதர்ச மேசி பன்…கருப்பு நிற கண்ணாடி சகிதம் அம்சமாக நின்றிருந்தாள்…அவளின் வெளிர் நிறத்திற்கு அந்த உடை அட்டகாசமாக இருந்தது…சில நொடி என்றாலும் அவளின் வளைவு நெளிவுகளை ஜொள்ளு வடிய தான் பார்த்திருந்தான் யாதவ்

                “ஸ்டெடி ஸ்டெடி யாதவ்…”என்று தன்னை இயல்பு நிலைக்கு கொண்டுவந்தவன் என்ன என்பது போல் தலையாட்டி கேட்க…நக்கலான சிரிப்புடன் “ராத்திரி முழுக்க உன் ஞாபகம் தானா…அதான் உன்னை பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்…”என்று ஷா கூற…யாதவ் அம்மா என்றவாறு நெஞ்சிலே கைவைத்து நின்று விட்டான்

         “ஷாக்கை  குறை…ஷாக்கை குறை…”என்றவள் பின்கூறிய வார்த்தைகள்  எல்லாம் யாதவ் ஒரு முழம் கயிறு எவ்வளவு விலை என கேட்க செய்யும் அளவுக்கு இருந்தது….

 

          “அண்ணாமலை படத்துல வர ரஜினி மாதிரி பாஞ்சு பாஞ்சு என்னை ஓடஓட  தொரத்தி விடுவேன்னு சவால் விட்டியே…நீ ஏதாவது பண்ணிருவியோன்னு நான் கூட யோசிச்சேன்…பாரேன் ஆனால் நீ ஒண்ணுமே பண்ணலஅதான் மறந்துட்டியோன்னு ஞாபகம் படுத்திட்டு போலாம்னு வந்தேன்… எனக்கும் இங்கே இருக்க ஒரு வாரம் என்டேர்டைன்மெண்ட் வேணும்ல…அதான்…மறந்துராதே வெள்ளை பன்னி…சரி போய் எதையும் யோசிக்காம தூங்குங்க போங்க…அக்கா போய்ட்டு வரும்போது மறக்காம குச்சிமிட்டாயும்….குருவி ரொட்டியும் வாங்கிட்டு வரேன்….டாடா….”என்றவள் யாதவின் கன்னத்தில் தட்டிவிட்டு அவன் மறுமொழி கூறுவதற்குள் அங்கிருந்து சென்றிருந்தாள்

                    யாதவோ என்ன கொடுமை சரவணன் இதெல்லாம் என்பதுபோல் நின்றிருந்தான்….சில நொடிகளுக்கு பிறகே உணர்வு வரப்பெற்றவன் இந்த வாய்க்கே உன்னை ஏதாவது பண்ணனும் டி என்று நினைத்தவாறு  கோபத்துடன் கதவை அடித்து சாத்திவிட்டு உள்ளே சென்றான் (தூங்குறதுக்கு இல்லைல)

                    தாங்கள் போட்ட திட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்காக காட்டேஜின் கண்ணாடி கதவிற்கு வெளியே நின்றிருந்த மாஹிர் அண்ட் கோ இதை அதிசயமாக பார்த்தனர்…மாஹிரோ திறந்த வாய் மூடவில்லை…ஷா இப்படியெல்லாம் சென்று வம்பு இழுப்பவள் இல்லையே…முதிர்ந்த மனப்பான்மை கொண்டவள் இப்படி சிறுபிள்ளை தனமாக செய்வது ஆச்சர்யமாக இருந்தது அவனுக்கு….நிஜமாகவே யாதவின் மேல்  தனது அக்காவிற்கு ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்பது அவனுக்கு இந்நிகழ்ச்சியின் முலம் ஐயமற தெரிந்துவிட்டது….

         அவன் அவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போதே ஷா யாதவுடன் பேசிமுடித்துவிட்டு வெளியே வர திரும்பினாள்….உடனே திட்டத்தை செயல்படுத்த…

        “மாஹிர் பையா…கோ…”என்று அவன் குரல்கொடுக்க…ஆனால் யாரும் வரவில்லை…மாஹிர் தனக்கு அருகிலிருந்த கவியை நோக்கி எங்கே என்பதுபோல் கேட்க…”தெரியலையே…நம்ம கூட தானே நின்னுட்டு இருந்தாங்க…இந்த கனி அக்காவையும் காணோம்…ஐயோ…” 

          மொடா குடிகாரனை நம்பி இருசக்கர வாகனத்தில் பின்னாடி அமர்ந்து கூட சென்று விடலாம் போல…இந்த காதலர்களை வைத்துக்கொண்டு ஒரு ஆணி கூட பிடுங்க முடியாது போலவே என்று தலையில் அடித்துக்கொள்ள…ஷா அவர்களை நெருங்கியே விட்டாள்…

      ஷாவும் இவர்களை பார்த்துவிட…இருவரும் திருதிருவென்று முழிக்கவேண்டியதாகி விட்டது…

           “என்ன டா…இந்த நேரம்…”என்று ஷா அருகிலிருந்த கவியை பார்த்து மென்மையாக சிரித்துவிட்டு மாஹிரை பார்த்துக்கேட்க….இப்பொழுது மட்டும் கனிஷ்காவும்..சித்தார்த்தும் இணைத்துவந்தால் என்ன ஆகும் என்ற அதிர்ச்சியில் நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள் புல்லட் ஓடும் சத்தமே கேட்டது மாஹிர்க்குஅவனாவது பரவாயில்லை…கவிக்கு மயக்கமே வரும் போல் இருந்தது…எப்பொழுதுமே அவளுக்கு ஷாவை பார்த்தாலே சிறிது பயம் இருக்கும்…இப்பொழுது சொல்லவும் வேண்டுமா…

                  “பதில் சொல்லு டா…என்ன கோழி திருடுனவன் மாதிரி முளிக்குற…”என கேட்க “தீதி…தீதி…”என்று மாஹிர் இழுக்க…கவிக்கு இப்பொழுது வெளிப்படையாகவே கைகள் நடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது…அவளது முழியும் கைகள் நடுக்கமும் ஷாவிற்கு வித்தியாசமாக தெரிய…குளிரில் எதுவும் நடுங்கிறாளோ என்று நினைத்துக்கொண்டு “என்ன ஆச்சு …”என்று பாசத்துடன் கேட்கிறேன் என்று எப்பொழுதும் போல் அதட்டி கேட்டு விட கவி எப்பொழுதும் போல் உளற தயாராகிவிட்டாள்…

           “சித் அண்ணா…கனி மேடம்…அப்பா சார்…மாஹிர்…ரன்னிங்…”என்று தன்னையறியாமல் ஓடும் மோட்டார் போல வாய் சொல்ல கூடாததை எல்லாம் உளறி கொண்டிருந்தது…..இப்பொழுது அவனின் சின்ன அசைவு கூட அவளுக்கு சந்தேகத்தை கிளம்பிவிடும் என்று தெரிந்தவன் அமைதியாக முழிக்குற வேலையை செய்துகொண்டு நின்றிருந்தான்….   

   “என்ன அப்பா சார்…”என்று ஷா கூர்மையாக கேட்க

     “என்ன என்ன அக்காவும் தம்பியும் சேர்ந்து கவியை என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க…”என்ற அதட்டலுடன் கவிக்கு அருகில் வந்து நின்றான் யாதவ்

     அவனும் காலை ஓட்டத்திற்கு தயாராகி வந்திருந்தான்

         ஷாவோ இது ஒரு பைத்தியம்…எப்ப பார்த்தாலும் சம்மந்தம் சம்மந்தமில்லாமல் பேசும் என்பதுபோல் முகத்தில் அபிநயத்தை கொண்டுவந்தவள்

     “மாஹிர்…ரன்னிங் வரியா…”என்று கேட்க…முதன்முறையாக யாதவை நன்றி பெருக்குடன் பார்த்துக்கொண்டிருத்தவன் …ஷாவின் அழைப்பில் அதிர்ந்து “நஹி தீதி…மே ரூம்க்கு ஜா ரஹி ஹு…”இல்லை தீதி…நான் ரூம்க்கு போறேன்…என்றவாறு கவியிடம் லேசாக தலையசைத்துவிட்டு சென்றான்….பின்னே யார் இந்த குளிரில் மனசாட்சியே இல்லாமல் நான்கு ஐந்து கிலோ மீட்டர் ஓடுவது….

      ஷாவும் சிறிது தோள் குலுக்கலுடன் கிழக்கு திசையில் போகும் சாலையில் சென்றுவிட…யாதவ் கவியிடம் விசாரிக்க அவள் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட அவளை அறைக்கு அனுப்பியவன்…ஷா சென்ற திசைக்கு எதிர்திசையில் போகும் சாலையில் சென்று விட்டான்…. 

       இவ்வளவு கலவரங்கள் நடந்தும் இந்த சித்தார்த்தும் கனிஷ்காவும் வந்தபாட்டை தான் காணோம்…அவர்களை தேடி தனது தமக்கை மற்றும் அண்ணனிடம் இருந்து தப்பித்து வந்த மாஹிரும் கவியும் சென்றனர்

         

******************************************************************************************************************

காலை 12  மணி…எலிஃபண்ட் நீர்வீழ்ச்சி

        ஷில்லாங் நகரத்திலிருந்து எட்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது இந்த நீர்வீழ்ச்சி…அடுக்கடுக்கான படிகளை போன்று இயற்கையாகவே அமைக்கப்பெற்ற பாறைகளில் துவைத்த வெள்ளை நுரை போல் பொங்கிவரும் நீர்வீழ்ச்சி…காண அவ்வளவு அழகாக இருக்கும்…அங்கு தான் இன்றைய படப்பிடிப்பு…

                     படப்பிடிப்பு தளம் பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டிருந்ததுஅந்த காட்சியில் நடிக போகும் யாதவ் மற்றும் துணை கதாபாத்திரங்களுக்கு உதவிஇயக்குனர் வசனம் எல்லாம் ஒரு பக்கம் கூறிக்கொண்டிருக்க….கனிஷ்காவிற்கு ஒப்பனை கலைஞர் ஒப்பனை செய்துகொண்டிருக்க…கனி சீன் காகிதங்களை படித்துக்கொண்டிருந்தாள்…கவி அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்…மாஹிர் ஒளிப்பதிவு டிஜிட்டல் கேமரா மற்றும் லைட்டிங் செட் செய்துகொண்டிருந்தான்… சித்தார்த் சிறிதுநேரம் அடுத்து என்னசெய்யலாம் என்று யோசித்தவன் ஷாவை நோக்கி சென்றான்….

அழகியலாக இருக்கும் நீர்வீழ்ச்சியை தனது புகைப்பட கருவியின் உதவியால் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள் ஷா…அவளது கண்ணாடி அவளது கொண்டைக்கு அழகு சேர்ப்பது போல் ஏற்றிவிடப்பட்டிருந்தது…அவளது நயனங்கள் ஒளியை பிடித்து சேகரித்துக்கொண்டிருந்தது…

   “ஷா…”

    “ஹான்…சொல்லு சித்தார்த்…இன்னைக்கு உனக்கு சீன் இருக்கா என்ன…”

    “நோ ஷா…ஐ வாண்ட் எ ஹெல்ப் பிரம் யு ..”என்று சித்தார்த் கேட்க…அவ்வளவு நேரம் நீர்வீழ்ச்சியை புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டே பேசியவன் அவன் உதவி என்று கேட்டவுடன் கண்ணாடியை இறக்கி கண்ணில் மாட்டியவள் குழப்பத்துடன் அவனை பார்த்தாள்

           “என்ன ஹெல்ப்…”

         கடவுளே முருகா அடிகிடி வாங்கி கொடுத்துராம சரி சொல்லிரனும்…அப்படி மட்டும் சரினு சொல்லிட்டா இந்த மாஹிர் பையனுக்கும்…யாதவ்க்கும் மொட்டை எடுத்து சென்னையிலிருந்தே உருட்டி பழனிக்கு கூட்டிட்டு வரேன்…என்று மனதிற்குள் வேண்டியவன்…தயங்கி தயங்கி “உனக்கே தெரியும்…நானும் கனிஷ்காவும் முன்னாள் காதலர்கள் அப்படினு….”

    எந்த பாவனையும் காட்டாமல் அவனை பார்த்து ஆம் என்று தலையசைத்தாள் ஷா

     என்ன இப்படி குறுகுறுன்னு பாக்குது…அடிச்சுருமோ…என்று முழித்தவன்”நான் அவளை ரொம்ப உண்மையா தான் காதலிச்சேன்…அவங்க அப்பாக்கு இது பிடிக்கல…அப்படியே சின்ன சின்ன பிரச்சனையா வந்து பிரிச்சுட்டோம்…ஆனால் அவ என் மனசை விட்டு போகல….இப்ப இங்கே பார்த்தவுடனே அவமேல இருந்த காதல் ரொம்ப அதிகம் ஆயிருச்சு….”

                      “சரி அதுக்கு…”என்று ஷா கேட்க நிஜமாகவே பயந்து விட்டான் சித்தார்த்…அவள் கேட்ட தோரணை அப்படி….

     மீண்டும்  முருகனுக்கு  தனது கோரிக்கையை அடிக்கோடிட்டு காட்டியவன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு ரகுவர கிருஷ்ணா  கேட்க சொன்னதை போலவே கேட்டான்…யாதவ் மற்றும் மாஹிரை முடி இல்லாமல் பார்க்க முருகன் ஆசை பட்டிருக்க வேண்டும்…சிறிதுநேரம் யோசித்த ஷா சரி என்பது போல் தலையசைத்தாள்

    அதில் சந்தோஷமடைந்த சித்தார்த் மென்மையாக ஷாவை அணைத்துக்கொண்டான்…ஷாவும் சிரிப்புடன் போதும் போதும் என்றவாறு அவனிடம் இருந்து விலகினாள்

       கழுதைக்கு மூக்கு வேர்த்த மாதிரி என்று ஒரு பழமொழி இருக்கிறதே அதேபோல் சித்தார்த் ஷாவை நோக்கி வந்தபோதே படம் என்ன சீன் என்ன எதுவும் எனக்கு தேவையில்லை என்பதை போல் அவனது மெடூல்அப்ளாக்கண்டா மொத்த கவனத்தையும் அவர்களிடம் திருப்பிருந்தது…சித்தார்த்தின் கட்டிப்புடி வைத்தியத்தில் கையில் வைத்திருந்த சீன் பேப்பரை கசக்கி தூக்கி எறிந்திருந்தான்…

   “சார் சார்…”என்கிற உதவி இயக்குனரின் குரலில் தன்னுணர்வுக்கு வந்தவன் சாரி என்ற சொல்லுடன் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் தலையை பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்துவிட்டான்…தனக்கு ஏன் கோவம் வரவேண்டும் என்று அவனுக்கு புரியவில்லை…இவ்வளவு கோவம் அவனுக்கு எதற்கு…அவசியம் இல்லாதது…என்று தன்னை தானே  சுய பகுப்பாய்வு (self analysis )செய்துக் கொண்டிருக்கும் போது “யாதவ்”என்ற அழைப்புடன் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் கனிஷ்கா

      சித் ஷாவை நெருங்கியதிலிருந்து யாதவையும் அங்கு நடப்பதையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளுக்கு யாதவின் எதிர்வினை சந்தோசத்தை கொடுத்தது…தாங்கள் எதுவும் தவறான வழியில் செல்லவில்லை என்ற நம்பிக்கையை கொடுத்தது…எனவே அவளும் இந்த திட்டத்தின் அவளுக்கான நாடகத்தை அரங்கேற்ற வந்தாள்

             கனிஷ்காவை பார்த்தவுடன் என்னவென்று தெரியாமல் குழம்பிக்கொண்டிருந்த அவனது மூளைக்கு பற்றுக்கோளாக சித் மற்றும் கனிஷ்காவின் காதல் கிடைக்க அதை இறுக்கி பிடித்துக்கொண்ட அவனது மூளை உனது கோவத்திற்கான காரணம் இது தான் என்று காட்டியது…யாதவும் அதையே ஏற்றுக்கொண்டு கனிஷ்காவிற்காக தான் தனது கோவம் என்று நம்பினான்

           “என்ன கனிஷ்கா…”

            “எனக்கு ஒரு உதவி வேணும்…”என்று ஆரம்பித்த கனிஷ்கா தனக்கான வசனங்களை உயிரோட்டமாக பேசிமுடிக்க யாதவும் சரியென்று ஒத்துக்கொண்டான்….அதில் சந்தோஷமான கனிஷ்கா அவனது கன்னத்தில் முத்தம் வைக்க…யாதவ் சிரிப்புடன் அவளது முடியை பிடித்து இழுத்து விளையாட…இப்பொழுது சரியாக இந்த காட்சியை ஷா பார்த்தாள்…

   அவளின் முகத்தின் பாவனையை உன்னிப்பாக சித்தார்த் கவனிக்க அதிலிருந்து ஒன்றும் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போய் விட்டது…அந்தோ பாவம்

    அடுத்து இயக்குனர் ஷாட் என்று கூற படப்பிடிப்பு ஆரம்பமானது…இந்த காட்சியில் மாணவர்களின் சண்டையில் ஒரு இளைஞன் அந்த நீர்வீழ்ச்சியில் இருந்து விழுந்து இறந்துபோக…அவனின்  சடலத்தை யாதவ் நீரில் இருந்து தூக்கிக்கொண்டு வந்து…தரையில் தன் மடியில் போட்டு அழுக வேண்டும்…மாணவர்கள் மற்றும் கனிஷ்கா சுற்றி நிற்பனர்…இது தான் காட்சி

        இயக்குனர் ஆக்ஷன் என்று கூற…ஷா யாத்விடமிருந்து ஓவர் தி ஷோல்டர் ஷாட் வைத்து நீர்வீழ்ச்சியை படம் பிடித்து அப்படியே ஆரம்பித்தது…தொடர்ச்சியாக கட் இல்லாமல் தொடர்ந்து நடந்தது…யாதவ் நீருக்குள் இறங்கி அந்த மாணவனை தலை முடியை பிடித்து இழுத்துவந்து கரைக்கு வந்து…அவனின் இறப்பை தாங்கமுடியாமல் அந்த இடத்திலே கண்ணீருடன் அமர்ந்து அவனை மடியில் போட்டு முதலில் முகத்தை மெதுவாக தடவி அதை ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியாமல் வாய் விட்டு கதறும் காட்சி…வாவ் என்று தான் இருந்தது…அங்கிருந்த எல்லாருக்குமே சிறிது கண்கள் கலங்கிவிட…வேதன் ஒற்றை கண்ணில் வழியும் கண்ணீருடன் சூப்பர் marvellous என்று எழுந்து நின்று கைதட்ட…..ஷாவும் உன்கிட்ட ஏதோ இருக்கு தான் போல என்றவாறு கைதட்டினாள்

          “தேங்க்ஸ்…தேங்க்ஸ்…”என்ற யாதவ் அமைதியாக வந்து அமர்ந்துகொண்டான்…சிறிதுநேரம் யாருடனும் பேசவில்லை…அதை அங்கிருந்த யாரும் கண்டுகொண்ட மாதிரியும் தெரியவில்லை…ஷாவிடம் வந்த வேதன் ரொம்ப நல்லா வந்துருக்கு மா….எதுக்கு உன்னை பாலு ரெகமெண்ட் பண்ணார்னு இப்ப புரியுது என்றவர் முதுகில் தட்டிவிட்டு சென்றுவிட்டார்

 

மாலை ஆறு மணி

       காட்டேஜின் வெளிப்புறத்தில் யாதவின் அறையில் உள்ள கண்ணாடி ஜன்னலின் அருகில் கல்லுடன் நின்றிருந்தனர்…மாஹிர்…கவி…கனிஷ்கா…சித்தார்த்

        “இந்த ஐடியா சரியா வருமா…”என்றவாறு கையில் பெரிய கல்லுடன் ஐடியா கொடுத்த கனிஷ்கா  பார்த்து கேட்டான் சித்தார்த்

 

         “ம்ம்…அதெல்லாம் சரியா வரும்..நேத்து பார்த்த டர்கிஷ் சீரியல்ல இப்படி தான் வரும்…ஹீரோயின் தங்கியிருக்க ரூம் ஓட ஜன்னல் பூட்ட முடியாது…அதுனால ஹீரோ ரூம்ல போய் இருப்பாங்க…அப்பறம் எல்லாம் குஜால் தான்…”என்ற கனிஷ்கா  கற்பனையிலே ஷாவையும் யாதவையும் சேர்த்துவைத்த 

திருப்தியில் கூறிக்கொண்டிருந்தாள்…

          இந்த ஐடியா ஒர்க் ஆகும்னு எனக்கு தோணல என்று மாஹிர் கூற அவனை கொலைவெறியுடன் முறைத்த கனிஷ்கா “உங்க அக்கா ரூம் கண்ணாடி உடைச்சா தான் நடக்காது….இந்த பையன் ஜன்னல் கண்ணாடியை உடைச்சா நடக்கும்…யாதவ் குளிர் தாங்காம காட்டேஜ் ஆளுங்ககிட்ட சொல்லுவான்…இந்த நேரத்துல சரி பண்ணமுடியாதுனு சொல்லுவாங்க…ஷா பாவம் பார்த்து அவனுக்கு ரூம் குடுப்பா…அப்பறம் எல்லாம் ஜெக ஜோதியா நடக்கும்…. “என்ற கனிஷ்கா கவியை நோக்கி “என்ன கவி சரி தானே”கேட்க 

    எப்போதும் போல் கவி மனதிற்குள் பேச வேண்டிய வசனத்தை வெளியே சொல்லிருந்தாள்…”அப்ப அக்கா நாம காட்டியும் கொடுக்குறோம்…கூ….”என்று ஆரம்பிக்க பாய்ந்து வந்த மாஹிர் அவள் வாயை அடைத்திருந்தான்

      இவர்களுக்கு தெரியாதது ஒன்று ஷாவின் அரை கண்ணாடி உடைந்து அரைமணி நேரம் ஆகியிருந்தது…

 

Yadhu weds Aaru 11

அத்தியாயம் 11 

 

          “கவிஇஇஇஇஇ….”என்ற யாதவின் காட்டு கத்தலில் தன்னை அணைத்திருந்த மாஹிரை தள்ளி விட்டுவிட்டு குரல் வந்த திசையை நோக்கிக் கவி ஓட… “ஹே பகவான்..” என்றவாறு தலையில் அடித்துக்கொண்ட மாஹிரும் அவள்  பின்னையே ஓடினான்

              யாதவிற்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட குடில் போன்ற அமைப்பில் இருக்கும் காட்டேஜின் வரவேற்பறை பகுதியில் யாதவ் திருநள்ளாருக்கே போனாலும் என்னை பிடித்த சனி விடாது போல  என்கிற செய்தியை கண்களில் ஏற்றி தனக்கு நேரெதிரே இருக்கும் ஷாவை முறைத்தவாறு   நின்றுகொண்டிருக்க… ஏன்இப்படி பைல்ஸ் வந்த பன்னி மாதிரி கத்துற என்கிற நக்கல் பார்வையுடன் அவனை பார்த்தவாறு நின்றிருந்தாள் ஷா…

       இருவரையும் பார்த்த கவிக்கு எதற்காக சண்டை என்று புரிந்துபோக…இன்னைக்கு தேரை இழுத்து தெருவுல விட்டு குத்து டான்ஸ் போட்டு கேஸ் ஆக்கமா விடமாட்டாங்க போலயே என்று மனதிற்குள் நினைத்தவள் தயக்கத்துடன் “என்ன ஆச்சு அண்ணா சார்…”என்று கேட்டுக்கொண்டிருக்க ஏற்கனவே யாதவ் ஏற்படுத்திய ஹை டெசிபல் குரலின் கைவண்ணத்தில் சாரி ஒலிவண்ணத்தில் சித்தார்த்..கனிஷ்கா…மாஹிர் அந்த இடத்தை வந்தடைந்தனர்

               இங்கே என்ன ஒரு பாக்கெட் பிரியாணி வாங்குனா ரெண்டு பாக்கெட் சால்னாவும்…தயிர்வெங்காயமும் பிரீயா தரப்படும்னா கத்துனேன்…நீங்களெல்லாம் எதுக்கு டா இப்படி வந்து நிக்குறீங்க என்று குழப்பத்துடன் பார்த்தவன் கவியிடம் “என்ன என்ன ஆகணும் கவி…இவளுக்கு இங்கே யார் ரூம் குடுத்தா…”என்று ஷாவை நோக்கி கையை நீட்டியவாறு கோவத்தில் கேட்டான் யாதவ்

                “அண்ணா சார்…இந்த ரூம் தான் இருக்கு…வேற எங்கையும் இல்லை சார்…. அதான்என்று கவி மெதுவாக யாதவின் அருகில் போய் கூற…

               “எனக்கு தெரியாது,…இவளுக்கு வேற எங்கையாவது ரூம் அலெர்ட் பண்ண சொல்லு… என்னால எல்லாம் இவகூட ஒரே காட்டேஜ்ல எல்லாம் இருக்க முடியாது…சொல்லிட்டேன்…”என்று எண்ணையில் இட்ட பட்ட வத்தலாக யாதவ் வெடிக்க

அருகிலிருந்த சித்தார்த் “ஆமா…இருந்தா ஒரே ரூம்ல தான் இருப்பாரு… காட்டேஜ் எல்லாம் முடியாது “என்று மனதில் நினைக்கிறேன் பேர்வழி என்று சத்தமாக கூறிவிட…மீதமிருந்த ஐவரும் சித்தார்த்தை முறைத்தனர்…

அதில் அசட்டு சிரிப்பை உதிர்த்தவன்”அவ்வளவு சத்தமவா கேட்டிருச்சு..”என்று இம்முறை சரியாக மனதில் மட்டும்  நினைத்துக்கொண்டான்…

    “நீ வெளியே போ…”என்று இப்பொழுது நேரடியாக ஷாவை பார்த்துக் கூறினான் யாதவ்…

      நீ ஏதோ பைத்தியக்காரனை போல் கத்திக்கொண்டிரு எனக்கு என்ன என்பதுபோல் அறை கதவை திறக்க ஷா கதவில் கை வைத்தாள்…  அவளின் செயலில் ஆத்திரம் அடைந்தவன் கதவிலிருந்த கரத்தைப்பிடித்து ஷாவை தன்னை நோக்கி திருப்பினான்

      “சொல்லிட்டே இருக்கேன்…நீ பாட்டுக்கு உள்ளே போக போற..”என்று யாதவ் பல்லை கடித்துக்கொண்டு கோபத்துடன் கேட்க

        “மோத கையை விடு…”என்றவாறு அவனிடமிருந்து தன்னை விடுவித்தவள் “இங்கே என்ன ஷூட்டிங்காஹ் நடக்குது…ஏன் இவ்வளவு ஹீரோயிசம்…” உன் கோவமெல்லாம் நான் தின்று போடும் மாங்காய் கொட்டை என்பதுபோல் என்று நக்கலுடன் கேட்டாள் ஷா

         அவள் வார்த்தைகளில் இன்னும் கோவம் வரப்பெற்று மீண்டும் அவளிடம் நெருங்கவர இடையில் புகுந்த சித்தார்த் “யாதவ் ஸ்டாப்…”என்றவன் ஷாவை நோக்கி திரும்பி “ஷா வா…என் காட்டேஜிக்கு போவோம்…மாஹீரை இங்கே அனுப்புவோம்…”என்க

      ஷாவோ “அதெல்லாம் சரியா வராது…மாஹிர் இங்கே வேண்டாம் …”இதற்கு முன்பு இருவருக்கும் இடையில் நடந்த சண்டையை மனதில் வைத்துக்கொண்டு கூற…அதை சரியாக புரிந்து கொண்ட மாஹிர்” மே சண்டை நஹி கருங்கா…நான் இங்கேயே ரெஹெனே தீதி…”சண்டை எல்லாம் போட மாட்டேன்…இங்கேயே நான் இருக்கேன் என்றான் மாஹிர்…

       அவனை ஷா ஒரு பார்வை பார்க்கவும்…யாரு பா இப்ப இங்கே கருத்தை சொன்னது…போங்க டேய் போங்க போய் பிள்ளைகுட்டியை படிக்க வைங்க என்பது போல் யாரோ எவரையோ ஷா முறைத்தது போன்று கவி புறம் திரும்பி கடலை போட ஆரம்பித்துவிட்டான்

           “அப்ப நீ என் ரூம்க்கு வா….ஷா..நாம ஷேர் பண்ணிக்குவோம்…”என்று சித் ஷாவை அழைக்க….யாதவிற்கு நெஞ்சு வலியே வந்துவிட்டது

              “என்னது ரூம்க்கு வரவா…எடு செருப்பை…” என்று மூக்கு துடிக்க…நரம்பு விடைக்க…கண்கள் சிவக்க… கோவம் வந்து மனதிற்குள் எகிறினான்…ஷாவை அவன் அழைத்தால் தனக்கு ஏன் கோவம் வரவேண்டும் என்று தெரியாமல் சித்தின் சட்டையை பிடிக்க சென்றிருந்தான் யாதவ்…யாரும் அதை கவனிக்கவில்லை…அனைவரின் கவனமும் சித் மற்றும் ஷாவின் மீது தான் இருந்தது

         யாதவ் சித்தை நெருங்குவதற்குள் ஷா பின்வரும் வார்த்தைகளை கூறியிருந்தாள்

“சித் அவன் ஒரு சைசான லூசு….அவன் சொல்றான்னு நான் இடம் மாறணுமா…”என்று சித்தை பார்த்து கூறியவள்…யாதவை நோக்கி திரும்பி “உனக்கு பிடிக்காட்டி நீ தான் இடம் மாறிக்கனும்…நான் இல்லை புரியுதா…”

என்று கை நீட்டி கூற…யாதவோ என்னது சைசான கிறுக்கனா என்ன வார்த்தை டி இது…என்று அவளை பார்த்தவன்…அவள் பின் மறைமுகமாக கூறிய  சித் ரூம்க்கு செல்லமாட்டேன் என்ற வார்த்தையில் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டவன்..அவளை வம்பிழுக்கும் நோக்குடன் சவால் விட்டான் 

    “ஏன்டா யாதவ் சொல்ல சொல்ல போகாம இங்கே இருப்பேன்னு அடம் பிடிச்சோம்னு நீ ரொம்ப வருத்தப்படுவ… படவைப்பேன்…மிஸ் ஆருஷா காசி…”என்று அண்ணாமலை ரஜினி சரத்பாபுவை பார்த்து இந்த நாளை உன் டைரியில் குறிச்சுவைச்சுக்கோ என்பதுபோல் ஒற்றை விரல் நீட்டி…முடியை சிலுப்பி எச்சரித்தான் யாதவ்

      அவனை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தவள் “ஆல் தி பெஸ்ட் என் வெள்ளை பன்னி…”என்று நக்கல் சிரிப்புடன் கண்ணடித்து கூறினாள் ஷா…

             சித் “ஷா…”என்று அழைத்து எதுவோ கூற வர…

           

      விட்டால் இவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து முதலுக்கே மோசம் செய்து விடுவார்கள் போலே என்று நினைத்த கனிஷ்கா “ஷா நீங்க இங்கயே இருங்க…டேய் யாதவ் மூடிட்டு உள்ளே போடா…”என்று அவனை அவன் ரூமுக்குள் தள்ளி கதவை மூடினாள் கனிஷ்கா

          சித்தார்த் ஒரு நக்கலான சிரிப்பை கனிஷ்காவை நோக்கி உதிர்த்தவன் ஷாவிடம் வருகிறேன் என்பதுபோல் தலையாட்டிவிட்டு சென்றுவிட்டான்…கனிஷ்காவும் சிறிது உதட்டு சுளிப்புடன் சென்றுவிட்டாள்

        பிரச்னை நடந்து முடிந்ததுகூட தெரியாமல் அங்கு தீயும் வரை கடலை வறுத்துக்கொண்டிருந்தனர் கவியும் மாஹிரும்

 

 

இரவு பத்து மணி

 

   மனைவியை குழந்தை பிறப்பதற்காக மருத்துவ அறைக்குள் அனுப்பிவிட்டு வெளியே காத்திருக்கும் கணவன் போல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக தனது அறைக்குள் நடந்துகொண்டிருந்தான் யாதவ்

       “என்ன பண்ணலாம்…என்ன பண்ணலாம்..ஐயோ ஏதாவது பண்ணணுமே…”

        “இத்தனை நாள் என்னை கலாய்ச்சதுக்கெல்லாம் சேர்த்து இன்னைக்கு மொத்தமா வைச்சு செய்யணும்…”என்று கூறியவாறு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் பின்மண்டையை சொரிந்தான் யாதவ்

         “சே..ஒரு ஐடியாவும் வர மாட்டேங்குதே…என்ன பண்றது…”என்றவன் படுக்கையில்  போய் அமர்ந்தான்

            “பேசாம போய் கதவை தட்டிட்டு ஓடிவந்துருவோமா…atleast  தூக்கமாச்சும் அவளுக்கு கலையும்…”என்று அல்பத்தனமாக திட்டம் போட்ட யாதவுக்கு.. அவனது மனசாட்சியே காறித்துப்ப…”சரி சரி…கொஞ்சம் குழந்தை தனமா தான் இருக்கு …என்ன பண்ண…நானே ஒரு குழந்தை மனசு காரன் தானே…நீ கோவப்படாம நல்ல ஐடியாவை எடுத்துக்கொடு…”என்று அதை சமாதானப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தான்

             “ஏதாவது பண்ணனும்…ஆனால் என்ன பண்றது…பேசாம கூகிள் கிட்ட கேப்போம்”

      எப்படி ஷாவை பயமுறுத்துறது கூகிள்…என்று search  செய்ய…கூகிள் ஆண்டவரும் அவனின் கேவலமான கேள்வியில் காறித்துப்பசேத்துலையும் அடிவாங்கியாச்சு சோத்துலையும் அடிவாங்கியாச்சு நிகழ்வு…

      “ஐயோ…கூகிள் கோவப்படாதிங்க..கொஞ்சம் பதட்டத்துல இருந்தேனா அதான்…இப்ப சரியா போடுறேன்…”

       “ஹொவ் டு ஸ்கேர் girls …”என்று அவன் தட்டச்சு செய்ய அதற்கு கூகிள் படபடவென்று பல தகவல்களை கொட்டினார்

          “என்னது கரப்பான் பூச்சி வைச்சு பயமுறுத்தணுமா…கூகிள் அவள் அனகோன்டாவே அக்குள்ல மடிச்சு வைச்சுட்டு போயிருவா…அவகிட்ட போய் கரப்பான்பூச்சியை  போட சொல்லுற…சில்லி கூகிள்…நெக்ஸ்ட்…”

          “பேய் மாதிரி போய் பயமுறுத்தவா…அவளே ஒரு ரத்தக்காட்டேரி…நெக்ஸ்ட்…”

           “என்னது கட்டிலுக்கு கீழ ஒளிஞ்சுக்கிறணுமா…அதுக்கு அவ உள்ளே விடணுமே கூகிள்…விடுவாளாசெருப்பாலே அடிப்பா… இதெல்லாம் நமக்கு தேவையா…வேணாம்…நெக்ஸ்ட்…”

                     “சத்தமா சிரிச்சு பயமுறுத்தணுமா…சிரிச்சு எப்படி டா பயமுறுத்துறது…”என்று ஒவ்வொரு ஐடியாவாக பார்த்துக்கொண்டு வந்தவன் தன்னை அறியாமலே படுக்கையில் படுத்திருந்தான்…இப்படி இதே மாதிரி இன்னும் சில ஐடியாக்களை நெக்ஸ்ட் நெக்ஸ்ட் என்று கூறிக்கொண்டு இருந்தவன் அப்படியே தூங்கியும் விட்டான்…(அடேய் டேய்…நீயெல்லாம் ஒரு ஹீரோவா டா…)

**********************************************************************************************************

“ஹா ஹா ஹா…நீ சொன்னா சரி தான்…ரூம் வந்துருச்சு…”என்றவாறு ஒரு மணிநேரமாக நேரம் போவதே தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்த சித்தார்த்திடம் இருந்து விடை பெற்றாள் ஷா…

         சித்தும் சிரிப்புடன் “குட் நைட்…”கூறி விடைபெற்று அவர்கள் காட்டேஜிலிருந்து வெளியேற அங்கு பத்ரகாளி அவதாரத்தில் கடுப்புடன் நின்று கொண்டிருந்தாள் கனிஷ்கா…

             அவளை அங்கு திடீரென்று இருட்டுக்குள் பார்க்கவும் அதிர்ந்து நெஞ்சில் கைவைத்து “அம்மா…”என்று சிறிதாக பயந்துவிட்டான் சித்…

                “ஏய்ய் நான் தான்…கத்தாதே…”

                 “ஏன் பக்கி இப்படி வந்து பயமுறுத்துற…”என்றவன் அவள் தோளில் கைபோட்டவாறு அவளை கூட்டிக்கொண்டு நடந்தான்…

                 “கையை எடு…விட்டா வந்த வேலையே விட்டுட்டு என்ன என்னமோ பண்ணுவ போல…எனக்கு ஒன்னும் சரியா படல…”என்று கனிஷ்கா சித்தின் கரத்தை தனது தோள்பட்டையில் இருந்து எடுத்துவிட்டு அவனை நோக்கி விரல் நீட்டி கேட்டாள்…

               “அடியேஎன்ன டி…உன் தங்கத்தையே சந்தேகப்படுற…”

                “நீ பண்ற வேலை எல்லாம் அப்படி தானே இருக்கு…உன்னை கொஞ்சம் ஷா கூட நெருக்கமா இருக்க மாதிரி நடி அப்படினு சொன்னா நீ என்ன என்ன வேலை பார்த்துகிட்டு இருக்க…ம்ம்…”என்று கேட்க…அதுக்கு சித் எதுவோ கூற வர அப்பொழுது அவனது கைபேசி அழைத்து அவர்களின் உரையாடலை கலைத்தது…

     எடுத்து பார்த்தவன் அழைப்பை ஏற்காமல் “மாஹிர் தான்…நமக்கு தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பாங்க…வா…மீதி சண்டையை அப்புறம் continue பண்ணுவோம்”என்ற சித் முதல் மாதிரியே கனிஷ்காவின் தோளில் கைபோட்டு சிரிப்புடன் அவளை கொஞ்சிக்கொண்டே அழைத்துச்சென்றான்

 

          அங்கு ஏற்கனவே சித் மற்றும் மாஹிர் இருக்கும் காட்டேஜின் வரவேற்பறையில் கவி மற்றும் மாஹிர் அமர்ந்திருந்தனர்

            “சாரி மாஹிர்…கொஞ்சம் லேட் ஆயிருச்சு…”என்றபடி உள்ளே நுழைந்த மாஹிர்…கனிஷ்காவுடன் அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான்

           “இட்ஸ் ஒகே பையா…”

            “சரி…சரி…எல்லாம் இருக்கட்டும்…நாமளே எதிர்பார்க்காத படி பாலு சாருக்கு உடம்பு சரி இல்லாம போய் ஷாவும் யாதவும் ஒரே காட்டேஜுல இருக்க மாதிரி வந்துருச்சு…”என்று கனிஷ்கா குதூகலமாக கூற

          “ஆமா மேடம்…இல்லாட்டி அவங்கள எப்படி பார்க்கவைக்குறதுனு நம்ம குரூப்பே மண்டையை உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துருக்கணும்…அப்பறம் ரகுவரன் அப்பாகிட்ட செமயா திட்டு வாங்கிட்டு இருக்கனும்…நல்லவேளை ஆண்டவனா பார்த்து ரெண்டுபேரையும் ஒரே இடத்துல வர வைச்சுட்டான்…”என்று கவி கூற

          “ஹான் கவி…”என்று மாஹிர் பேச வந்தவனை…திரும்பி கவி ஒரு முறைமுறைக்க மாஹிர் கப் சுப் கமர்கட் ஆகிவிட்டான்

       “என்ன கவி…என்ன ஆச்சு…”என்று சித் கவியிடம் புரியாமல் கேட்க

       ” இவன் ஒழுங்கா முழுக்க முழுக்க தமிழ்ல தான் பேசணும்…இல்லாட்டி வாயவே திறக்கக்கூடாதுனு சொல்லிருக்கேன்…இவன் பேசுற பாஷை எனக்கே கேட்க நாராசமா இருக்கு…”

        “ஹா ஹா ஹா…அது என்னமோ சரி தான்…சரி அடுத்து என்ன பிளான்…நமக்கு இன்னும் சரியா ஆறு நாள் தான் இருக்கு…இந்த இடத்தை விட்டு ரெண்டு பேரும் போய்ட்டாங்கன்னா அப்பறம் அவங்களை பார்க்கவைச்சு…பேசவைச்சு…காதலிக்க வைக்குறது எல்லாம் ரொம்ப கஷ்டமாயிரும்…”என்று யோசனையுடன் சித் கூறினான்

         “ஆமா அண்ணா…அப்பா சார் யாதவ் அண்ணா முன்னாடி உங்களை ஷா அண்ணிகிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி காட்ட சொன்னார்…கனி அக்கா நீங்க ஷா அண்ணி முன்னாடி யாதவ் கிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி நடிக்கணுமா…யாதவ் அண்ணாக்கும்,ஷா அண்ணிக்கும் சந்தேகம் வராம இருக்க ரெண்டு பேரும் அவங்க ரெண்டு பேர்கிட்டயும் நாளைக்கு காலைல போய் உங்களுக்கு ஒரு உதவி வேணும்னு கேட்பிங்களாம்…”

             “என்ன ஹெல்ப்…”என்று இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கேட்டுவிட்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டனர்

               “ம்ம்…சொல்றேன்…சித் அண்ணா நீங்க ஷா அண்ணிகிட்ட கனிஷ்கா தான் என் உயிர்…அவ பிரிவுல இருந்து என்னால வெளிய வரவேமுடியல…இங்கே அவளை பார்த்ததுக்கு அப்பறம் அவ கூட சேரனும் போல இருக்கு அப்படி இப்படினு அடிச்சு விட்டுட்டு அதுக்கு நீ தான் உதவி செய்யணும்னு சொல்லுவிங்களாம்..அது என்ன உதவினா கனிஷ்காக்கு  jealous பீல் வரவைக்க நீ  என்கூட நெருக்கமா இருக்கமாதிரி நடிக்கணும்…அதை பார்த்த கனிஷ்கா கோவப்பட்டு என்கிட்டே சண்டை போட வருவா அப்படியே அவகூட நான் சேந்துக்குவேன் அப்படினு சொல்லனுமா….இதே தான் உங்களுக்கும் கனிஷ்கா அக்கா…கொஞ்சம் வார்த்தைகள் மாத்திப்போட்டு யாதவ் அண்ணா சார் கிட்ட சொல்லுவிங்களாம்…”என்று ரகுவரன் கிருஷ்ணா தன்னிடம் கூறிய அனைத்தையும் கமா….புல்ஸ்டாப் கூட விடாமல் அப்படியே கூறினாள் கவி…

                “இப்படி பண்ணா அவங்க எப்படி சேருவாங்க…”என்று முட்டாள் தனமாக கனிஷ்கா கேட்க…

                   “கிறுக்கி…அப்ப தான் அவங்க ரெண்டு பேரும் jealous  பீல் ஆகி அவங்க காதலை உணருவாங்க…”என்று சித் கூற…

                   “ஆமாம்ல….ரகுவரன் அங்கிள் நிஜமாவே பிரில்லியண்ட் தான்….”

                   “தட்டுறோம்….தூக்குறோம்….யாஷா ஜோடியை சேக்குறோம்…”என்று ஆவேசமாக கத்தி சித் தனது கையை நீட்டமீதமிருந்த மூவரும் சிரிப்புடன் ஆமாம் என்று கத்தியவாறு அவன்  கையின் மீது தங்களது கரங்களை வைத்தனர்… 

              

          

error: Content is protected !!