admin

698 POSTS 727 COMMENTS
Ardent reader, kirukkufying something, want to travel with characters around me.

Aanandha Bhairavi 12

ஆனந்த பைரவி 12

ஆனந்தனின் ரூம் கதவு திறக்க எல்லோரின் பார்வையும் அங்கே திரும்பியது.

பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் ஆனந்தன், முழங்கை வரை கையை மடித்து விட்டிருக்கபின்னால் பைரவி. அந்த மஞ்சள் நிறப் புடவையில்ஒரு ரோஜா போல் இருந்தாள். பாட்டிக்கு கண்கள் கலங்க, வாசுகி அழுதே விட்டார்.

ஷ்..! வாசுகி, என்ன இது? நல்ல நேரத்துல போயி கண் கலங்கிக் கிட்டு!” பாட்டி அதட்ட

கண்களைத் துடைத்தவர், சிரித்துக் கொண்டே

ஆரம்பிக்கலாமா அத்தைஎன, ஐயரை உள்ளே அழைத்து வந்தார்கள்.

கண்ணம்மாவும், கதிர்வேலும் ஜோடியாக உட்கார, அடுத்ததாக வாசுகியும், ராஜகோபாலும் உட்கார்ந்தார்கள். கடைசியாக ஆனந்தன் அமரவிழித்தபடி நின்ற பைரவியை இழுத்து ஆனந்தன் பக்கத்தில் இருத்திய சாதனா தானும் மறு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

மூன்று தலைமுறையும் அங்கு ஒன்றாக அமர்ந்திருக்க, கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது அது.

**–**–**–**–**–**

கணபதி ஹோமம் சிறப்பாக முடிந்திருந்தது. ஐயரும் விட பெற்றிருக்க வீட்டு அங்கத்தினர்கள் அனைவரும் உட்கார்ந்திருந்தனர். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மகனும் வந்திருக்கவே கண்ணம்மா பாட்டி விருந்தை தட புடலாகப் பண்ணி இருந்தார். எல்லோரும் உண்டு விட்டு அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஃபோட்டோ எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று சாதனா எல்லோரையும் ஒரு வழி பண்ணிக் கொண்டு இருந்தாள். ஆனந்தன் பக்கத்தில் பைரவியை அமர வைத்து அவளைஅங்கே பார், இங்கே பார், அண்ணாவைப் பார்என்று படுத்தி எடுத்து விட்டாள். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பொறுக்க முடியாத பாட்டி,

போதும் சாதனா, பைரவி முகத்துல களைப்பு தெரியுது. நீ உங்க அம்மாவையும் அப்பாவையும் எடு. இல்லை உங்க தாத்தாவும் நானும் புது ஜோடி தானே, எங்களை எடுஎன்று கலாய்க்க, சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தலையை குனிந்தாள் பைரவி.

ஆமா, உங்க பாட்டி எதுக்கு இப்ப என்னை வம்புக்கு இழுக்கிறாங்களாம்?” இது தாத்தா.

அதுவா தாத்தா, அண்ணா இன்னைக்கு அண்ணிக்கு புடவை, நகையெல்லாம் வாங்கிக் குடுத்தாரில்லை. அதுமாதிரி நீங்க பாட்டிக்கு ஒன்னும் வாங்கி குடுக்கலை இல்லை. அந்தக் கோபம் பாட்டிக்குசாதனா கோர்த்து விட

ஆமா, பெரிசா வாங்கிட்டான் உங்கண்ணன். வீட்டுக்கு வரப்போற மருமகளுக்கு புடவை, நகைன்னு வாங்கும்போது சும்மா தக தகன்னு வாங்க வேணாம். சரியான கஞ்சப்பய சாதனா உங்கண்ணன், சின்னதா ஒரு அட்டியலை வாங்கிட்டு இதுதான் இப்ப ஃபேஷன் எங்கிறான்.” பாட்டி ஆனந்தனை கேலி பண்ண எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

புன்னகையோடு ஆனந்தன் பார்த்திருக்க, இப்போது ராஜகோபால் ஆரம்பித்தார்.

அதாவது பரவாயில்லை அம்மா. டிசைனர் சாரிதான் இப்போ ஸ்டைல் அப்படீன்னு ஒரு புடவையைக் காட்டினானே. வாசுகிக்கு மயக்கமே வந்திருச்சு, பட்டுப் புடவைதான் எடுக்கனும்னு அவ ஸ்ட்ரிக்டா சொன்னதால இதை செலக்ட் பண்ணினான்அவர் பங்கிற்கு அவரும் வார, பைரவி நெளிந்தாள்.

மெதுவாக பைரவி பக்கம் நகர்ந்த சாதனா அவள் காதில்,

அண்ணா செலக்ட் பண்ணின டிசைனர் சாரி சூப்பரா இருந்துது. இந்த ஓல்ட் பீப்பிளுக்கு அது பிடிக்கலை. ஆனாலும் அண்ணா அதை வாங்கி வச்சிருக்காங்க. உங்களுக்கு அப்புறமா குடுக்கலாம் சொன்னாங்கரகசியம் பேசினாள்.

சட்டென்று ஆனந்தை பைரவி திரும்பிப் பார்க்க

இவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை புரிந்தவன் போல அவன் புன்னகை விரிந்தது.

எந்த ஒரு பேதமும் இல்லாமல், முகம் சுளிக்காமல் ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் தன்னை ஏற்றுக் கொண்டதே என பைரவி நெகிழ்ந்து போனாள். வேலை இருப்பதாகச் சொல்லி ஆனந்தன் உடை மாற்றிக் கிளம்ப, பைரவியை வீட்டில் விட பாட்டி ஆயத்தமானார்.

இல்லை பாட்டி, நான் பைரவியை கொஞ்சம் குற்றாலம் வரைக்கும் கூட்டிட்டு போறேன். வேலை இருக்கு. அப்புறமா ட்ரைவர் கூட அனுப்பிடுறேன்.”

…! அப்படியாப்பா, ரொம்ப லேட் பண்ணிட வேணாம். கமலா பயந்திடுவா

எல்லோரிடமும் விடை பெற்றுக் கொண்டாள் பைரவி. அவள் பக்க கதவை திறந்து விட்டவன் அவள் ஏறி அமர்ந்ததும் காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். தன்னை ஓர் ராணி போல உணர்ந்தாள் பைரவி.

**–**–**–**–**–**–**–**

கார் ரிசோட்டை அடைந்ததும் பார்க் பண்ணிவிட்டு நேராக பைரவியை தன் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான் ஆனந்தன்பி பி இன்னும் இருந்ததால் அத்தனை வேகமாக பைரவியால் நடக்க முடியவில்லை.

மெதுவாக அவள் நடந்துவர அவள் வேகத்திற்கு ஏற்ப தானும் மெதுவாகவே நடந்து வந்தான்.

அக்கம் பக்கத்தில் இருக்கும் அத்தனை கண்களும் தன்னையே பார்ப்பதைப் போல ஒரு சங்கடம் அவளுக்குள்.

தன் ரூமை அடைந்ததும் அங்கிருந்த சோஃபாவில் அவளை அமரச் சொன்னவன், ஒரு பெரிய பேப்பரை கொஃபி டேபிளில் பரத்தினான். ஒரு கட்டிடத்தின் ப்ளூ பிரின்ட். கேள்வியாக அவனைப் பார்த்தாள் பைரவி.

டுவரிஸ்ட் இப்பெல்லாம் ரொம்ப ஜாஸ்தியா குற்றாலத்துக்கு வாறாங்க பைரவி. சீசன் டைம்ல கொட்டேஜஸ் பத்தலை. அதான் இன்னும் கொஞ்சம் எக்ஸ்டென்ட் பண்ணலாம்னு நினைச்சிருந்தேன். இந்த வாரம் தான் அப்ரூவல் கிடைச்சுது.” என்று சொல்லி அதை அவளுக்கு நிதானமாக விளக்கினான்.

ரொம்ப நல்லா இருக்கு ஆனந்த். நீங்களே டிசைன் பண்ணினீங்களா?”

இல்லைடா. ஐடியா என்னோடது. இப்படி இப்படித்தான் இருக்கணும்னு நான் ஓல்ரெடி டிசைட் பண்ணிட்டேன்.என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தன் என்ஜினியர். அவன்தான் டிசைன் பண்ணினான். பிடிச்சிருக்கா?”

ம்ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. ஒவ்வொரு தேவையையும், அது சின்னதா இருந்தாக் கூட அதையும் யோசிச்சு பண்ணி இருக்கீங்க.” அவள் லேசாய்ப் புன்னகைத்தபடி பாராட்ட,

அது இந்தத் தொழில் எனக்கு கத்துக் குடுத்த அனுபவம் பைரவி. சின்ன வயசில இருந்தே ரொம்ப ஆசை. இப்படி ஒரு தொழில் ஆரம்பிக்கணும்னு. வீட்ல எல்லாருக்கும் நான் மெடிக்கல் ஃபீல்ட்ல போகணும்னு விருப்பம் இருந்தது. ஆனா என்னோட ஆசையை புரிஞ்சுக்கிட்டு என்னை ரொம்பவே என்கரேஜ் பண்ணினாங்க.” அவள் லேசாக சிரிக்க, கேள்வியாக அவளைப் பார்த்தான்.

இல்லை, ராஜகுமாரன் எதைச் சொன்னாலும் தான் அங்க மறு பேச்சே இல்லையே.”

லேசாக தலை ஆட்டியபடி சிரித்து அதை ஆமோதித்தவன்,

ம்ரொம்பவே சப்போர்ட் பண்ணினாங்க. ஹொட்டேல் அட்மினிஸ்ட்ரேஷன் செலக்ட் பண்ணினேன். சென்னையில கூட பண்ணி இருக்கலாம். ஆனா எனக்கு பெஸ்ட் இன்ஸ்டிட்யூட் தான் வேணும்னு கர்நாடகா போனேன். அம்மா ரொம்ப யோசிச்சாங்க, புது இடம்னு. நான் எதைப் பத்தியும் யோசிக்கலை. நாலு வருஷம் மனிப்பால்ல (Manipal) இருந்தேன்.”

அந்தப் பிடிவாதம் இப்போதும் அவன் கண்களில் தெரிந்தது.

புதிய ஃபீல்ட். குடும்பத்துல யாருக்குமே அனுபவம் இல்லை. இருந்தாலும் எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம பேங் லோன் போட்டு எல்லாம் எனக்கு பண்ணி குடுத்தாங்க. ஒவ்வொன்னுக்கும் என் கூடவே நின்னாங்க. நெகடிவ் தோட்ஸ் என் மனசுல எந்த இடத்திலையும் வர விடாம பாத்துக்கிட்டாங்க.” உணர்ச்சிக் குவியலாக அவன் பேசிக் கொண்டிருக்க மௌனமாக கேட்டிருந்தாள் பைரவிமென்மையாக அவளைப் பார்த்து சிரித்தவன்,

இப்போ இங்க இருக்கிற என்னோட சாம்ராஜ்யம் என்னோட பத்து வருஷக் கனவு, விடா முயற்சி எப்படி வேணா வெச்சுக்கலாம். வேலைன்னு வந்துட்டா எனக்கு எல்லாமே ரெண்டாம் பட்சம்தான்.” அவன் அர்த்தமுடன் சிரிக்க, அவளும் சிரித்துக் கொண்டாள்.

இதை யாரு புரிஞ்சுக்கிறாங்களோ இல்லையோ அம்மணி புரிஞ்சுக்கனும்.” அவன் சொல்ல சிரித்தபடி தலை குனிந்தாள் பைரவி.

எழுந்து வந்து மெதுவாக அவள் கை பற்றி அவளையும் எழுப்பியவன்,

பைரவி, கணபதி ஹோமம் முடிஞ்ச கையோட இன்னைக்கே வேலையை ஆரம்பிக்கிறதுன்னு எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணியாச்சு. இனி ஒரு ஆறு மாசத்துக்கு என்னால எங்கேயும் அசைய முடியாது. வீட்டுக்கு கூட அதிகம் போக முடியாது. பாட்டி கிட்ட இப்பவே சொல்லிட்டேன். எனக்காக காத்திருக்காம நேரத்துக்கு சாப்பிடனும்னு.”

ஒரு கை அவள் கரத்தைப் பிடித்திருக்க.. மறு கையால் அவள் இடை வளைத்து தனதருகே இழுத்தவன்,

பைரவிநீ இங்க அடிக்கடி வந்து போவியா? உன்னைப் பாக்காம எனக்குகஷ்டமா…” அவன் தடுமாற, அவள் விழி விரித்து அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.

என்னால உன்னை வந்து பாக்க முடியாது. ஆனா பாக்காமலும் இருக்க முடியாது. வருவியா?” அவள் அவனை இன்னுமே ஆச்சரியமாக பார்க்க

எதுக்கு இப்போ இந்த முழி முழிக்கிற?” மௌனம் கலைந்தவள்,

யாரோ தனக்கு இத்தனை வயசுக்கு மேலே காதலெல்லாம் வராதுன்னு சொன்னாங்க!”

அப்ப இதுக்கு பேரு தான் காதலா?”

ஆஹா, நீங்க ரொம்ப பேபிதான், நான் நம்பிட்டேன்வாய் விட்டு சிரித்தவன்

லியம் இன்னைக்கு பேசினார்.”

என்னவாம்?”

அப்ரூவல் கிடைச்சுட்டுதுன்னு டெக்ஸ்ட் பண்ணினேன். அதான் கூப்பிட்டு விஷ் பண்ணினார்

ம்…”

பைரவிஇன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே தெரியுமா, ரொம்ப நேரத்துக்கு என்னால நல்லவன் மாதிரி எல்லாம் நடிக்க முடியலை.” குரல் குழைந்திருக்க, அவள் இதழ் நெருங்கினான் ஆனந்தன். அந்த ஆழ்ந்த குரலில் தன்னை மறந்த பைரவி, தன் இடை வளைத்திருந்த கை சொன்ன புதுக் கதைகளில் மெல்ல விழித்தவள் தன் ஒற்றை விரலை அவன் உதடுகளில் வைத்து தடுத்து

என்ன பூஞ்சோலை பண்ணையாரே! எல்லை தாண்டுறீங்க?” எனக் கேட்க, அதே ஆழ்ந்த குரலில் சிரித்தவன்

யாருகிட்ட தாண்டிட்டேன்? பண்ணையார் அம்மாகிட்ட தானே?” என்றான்.

நான் ஒன்னும் பண்ணையார் அம்மா கிடையாதுஅவள் சிலுப்பிக் கொள்ள,

அப்போ நீங்க யாராம்?”

பைரவிஆனந்தனின் பைரவிஆனந்த பைரவி!” நின்று நிதானித்து சொல்லி முடித்தவள், தன் இதழ் கடித்து சிரிக்க,

அந்த இதழ்களை தன் விரல்களால் விடுவித்து வருடியவன்

கொல்லுறடி நீ இன்னைக்கு! சீக்கிரம் கிளம்பு பைரவி. நான் ட்ரைவரை ட்ராப் பண்ண சொல்லுறேன்.” அவன் கை வளைவில் இருந்தபடியே,

ஏன் நீங்க வரல்லையா ஆனந்த்?” என்றாள்.

நான் வந்தா சில பல சேதாரங்கள் இருக்கும், பரவாயில்லையா?” குறும்பாக சிரித்தவனை லேசாக முறைத்தவள்,

இன்னைக்கு ரொம்ப வம்பு பேசுறீங்க” 

நீ என்னை மாற்றி விட்டாய் பெண்ணே!” வேண்டுமென்றே அவன் நாடக பாணியில் உரைக்க, சிரித்தவள்,

இதெல்லாம் அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சுது, கொன்னுடுவாங்க.”

ஐயோ பைரவி! இதையெல்லாம் போய் யாராவது அம்மாகிட்ட சொல்லுவாங்களா?” 

ஷ்கேலி பண்ணாதீங்க ஆனந்த். அம்மா ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட். லியம் ஒரு தரம் சொல்லாம கொள்ளாம வீட்டுக்கு வந்துட்டான். அன்னைக்கு என்னைப் பாத்தாங்களே ஒரு பார்வை…! யப்பா, லைஃப்ல மறக்க முடியாது

ம்…”

அப்புறம் அவன் என்னோட ஃப்ரெண்டுன்னு சொல்லி இன்ரடியூஸ் பண்ணினேன். அவனோட கொஞ்ச நேரம் பேசினதுக்கு அப்புறம்தான் சமாதானம் ஆனாங்க.”

ம்…”

நான் என்ன கதையா சொல்றேன்? ம்கொட்றீங்க?”

உங்கம்மா கிட்ட என்னை என்னண்ணு இன்ரடியூஸ் பண்ணுவே பைரவி? ஃப்ரெண்டுன்னா?”

தவித்துப் போய் அவனைப் பார்த்தவள் இடம் வலமாக தலை ஆட்டினாள்.

அப்படி சொல்ல என்னால முடியாது.”

அப்போ எப்படி சொல்லுவே?” அவன் கண்களை தீர்க்கமாக பார்த்தவள்

என்னோட எல்லாமுமே இந்த ஆனந்த் தான்னு சொல்லுவேன்அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தவன்

சொல்லுற தைரியம் இருக்கா?” என்றான். ஒரு கணம் அந்தக் கண்களில் வந்து போன பயத்தைக் கண்டவன்

ஹேய் பைரவிஎன அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.

எதுக்கு பயப்படுறே இப்போ? நான் எதுக்கு இருக்கேன்? உன்னை தனியா விட்டுட்டு வேடிக்கை பாப்பேன்னு நினைச்சியா? நான் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிறேன்அவன் அணைப்பில் பாதுகாப்பாய் உணர்ந்தவள்,

அப்படி இல்லை ஆனந்த். இந்த விஷயத்துல அம்மா கொஞ்சம் கன்சர்வேடிவ்.”

பொண்ணுங்களைப் பெத்த எல்லா அம்மாமாரும் அப்படித்தான் இருப்பாங்க. இப்போ நம்ம வீட்டையே எடுத்துக்கோ. சாதனா யாரையாவது கை காட்டினா எங்கம்மாவும்தான் பின்னிடுவாங்க.”

ம்…! ஆமா. ஆனந்த் நீங்க அம்மாவை தப்பா புரிஞ்சுக்கலை இல்லை?” அவள் தவிப்புடன் கேட்க

இல்லைடா, இப்போ அம்மணிக்கு என்ன பிரச்சினை. என் மாமியாரை நான் தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டேன்னா?”

அவள் அண்ணார்ந்து அவன் முகம் பார்த்து அப்பாவியாக சிரித்தாள்.

அவள் நெற்றியை தன் நெற்றியால் மோதியவன் குறும்பாய் சிரிக்கஅத்தனை அண்மையில் தெரிந்த அந்தக் கண்களில் பைரவி பார்த்தது அவன் அழைப்பையா?, இல்லை அவளிடம் வேண்டி நின்ற அனுமதியையா?

எதையும் புரிந்து கொள்ள பிடிவாதமாய் மறுத்து அவன் மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள் பைரவி.

ஆனந்தின் பைரவி!

 

tik3

வியர்க்க விறுவிறுக்க, அலுவலக வளாகத்திற்குள் நுழைந்து… பட்டனை அழுத்திவிட்டு லிப்ட்டிற்காக காத்திருந்தாள் மல்லி…

அங்கே தெளிக்கப்பட்டிருந்த ரூம் பிரெஷ்னரின் நெடி வேறு அவளது நாசியில் எரிச்சலை உண்டாக்கித் தும்மல் வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தது.

அப்பொழுதுதான் அவள் அருகில் வந்து நின்றான் அவன்…

அதற்குள் லிப்ட் கீழே வந்துவிட மல்லியுடனேயே அதன் உள்ளே நுழைந்தான் அந்தப் புதியவன்.

லிப்ட்டிற்குள்ளும் அந்த ரூம் பிரெஷ்னர் மணம் அதிகமாக இருக்கவே… மல்லிக்கு அடுத்தடுத்து தும்மலாக வந்து கொண்டே இருக்க … கண்களில் நீர் வடியத்தொடங்கியது… அவள் இதழிகளிலிருந்து “சாரி”, “எக்ஸ்க்யூஸ் மீ” இரண்டும் அனிச்சையாக மீண்டும் மீண்டும் உதிர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

தினமும் அங்கே உபயோகிக்கும் ஸ்பிரேதான் அது… ஏனோ அந்த மணம் அவளுக்கு அலர்ஜியை ஏற்படுத்தும். தினமும் கொஞ்சம் தும்மலுடன்தான் அலுவலகத்தின் உள்ளேயே நுழைவாள் அவள். அதுவும் இன்று அந்த ஸ்பிரேவும் அதிகம்.. அவளது தும்மலும் அதிகம்..

கண்களத் துடைத்துக்கொண்டு, தனது துப்பட்டாவின் நுனியால் மூக்கை மூடிக்கொண்டாள்…

பிறகுதான் அவனைக் கவனித்தாள்  அவள்…

ஆறடிக்குக்  கொஞ்சமே கொஞ்சம் குறைவான உயரம்… மாநிறத்திற்கும்  கொஞ்சம் அதிகமான நிறம்… சதுரமான முக அமைப்பு…  சுத்தமாக ஷேவ் செய்திருந்தான்…  அகலமான நெற்றி… கூர்மையானக்  கண்கள்… அவனுடைய  அழுத்தமான தாடைகள் அவன்  “பிடிவாதக்காரன்” என்பதைப்  பறைசாற்றியது… அலை அலையான கருமையான கேசம், அடங்காமல் பறந்துகொண்டே இருக்க, அதை தன்னுடைய  நீண்ட விரல்களால் கொத்திக்கொண்டே இருந்தான்…

அவனது முகமும், அந்த வசீகரக் கண்களும், முன்பே எங்கேயோ பார்த்த, நீண்ட நாட்கள் பழகிய ஒரு உணர்வை தோற்றுவிக்க…அவனது முகத்தையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி.

என்ன? என்பதுபோல் அவன் தனது ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றி, தலை அசைத்துக் கேட்க…

அவள் தலை தானாகவே ஒன்றுமில்லை என்று ஆடியது…அப்பொழுதுதான்  தன்னை மறந்து, அவன் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை அவள் உணர, முன்பே அதிகத் தும்மலினால் சிவந்து போயிருந்த அவளது  முகம் மேலும் ரத்தமெனச் சிவந்து போனது…

மின் தூக்கி, அவள் இறங்க வேண்டிய இரண்டாவது தளத்தைத் தாண்டிவிட்டதையே பிறகுதான் உணர்ந்த மல்லி, அவள் அதற்கான பட்டனை அழுத்த மறந்ததை நினைத்து மானசீகமாகத் தலையில் அடித்துக்கொண்டாள். கடைசியாக இருந்த,   ஐந்தாவது தளத்தில்  அவன் இறங்க, அவள் லிப்ட்டின் உள்ளேயே இருக்கவும்… ஒரு அடக்கப்பட்ட சிரிப்புடன் அவன் சென்றதை பார்த்தவள்… நொந்தே போனாள்.

மணி, ஐஸ்வர்யா மற்றும் பயிற்சியிலிருக்கும் பெண்கள் மூவர்… என்று இவர்கள் வேலை செய்வதற்கான காபின், ஒரு ஹால் போல் சற்று பெரியதாக இருக்கும்… அதில் மணிக்கு என்று தனியாக ஒரு சிறு கேபின் இருக்கும்… டிசைன்கள் செய்வதற்கான கணினிகள், வரைவு மேசை என வசதிகள் செய்யப்பட்டிருக்கும்.. தையல் வேலைகளுக்கான பிரிவு, தனியே இருந்தது…

மல்லி ஒருவழியாக அங்கே வந்து சேர, அந்த இடமே  பெரும் அமைதியாக இருந்தது… அங்கே ஒருவரையும் காணவில்லை.

பிறகு வாஷ் ரூம் சென்று முகம் கழுவி வந்தவள்… வெளியில் இருக்கும் ‘சுகுணா’ என்ற அட்டெண்டர் பெண்ணை அழைத்து ‘அக்கா! எங்கே ஒருவரையும்  காணவில்லை?” என்று கேட்க…

“உனக்கு தெரியாதாம்மா? மேல ஏதோ மீட்டிங்காம்.. எல்லாம் அங்கதான் போயிருக்காங்க..” என்று அவள் பதிலளிக்க… மறுபடியும் மின் தூக்கியை நோக்கி ஓடினாள் மல்லி.

இரண்டு நாளில் அவ்வளவு ஓய்ந்து போயிருந்தாள் மல்லி… யார் சுமதி என்று அறிய, கைப்பேசியில்,  மணிக்கும்… ஐஷுவிற்கும் மறுபடி மறுபடி முயற்சித்துக் கொண்டே இருந்தாள்… ஒரு முறை கூட அவளது அழைப்பு எடுக்கப்படவில்லை.

வேறு வழியே இல்லாமல் திங்கள் நேரில் விசாரித்துக்கொள்ளாம் என்று முடிவு செய்தாள்… ஆனால் திங்கள் காலையிலேயே தீபனுடைய வகுப்பு ஆசிரியரை வந்து சந்திக்குமாறு அழைத்திருந்தனர்… விஜயாவால் போகமுடியாத சூழல் ஏற்படவே… மல்லி போகவேண்டியதாக ஆகிப்போனது…. பிறகு மெயில் மூலம், அலுவலகத்திற்கு பதினோரு மணிவரை நேர அனுமதிபெற்று… அங்கே சென்றுவிட்டாள்.

அவன் படிப்பது, அரசுப்பள்ளி… அவளும் அங்குதான் படித்தாள். படிக்கும் காலத்தில் அத்தனை ஆசிரியருக்கும் செல்ல மாணவி மல்லி… தீபனும் நன்கு படிக்கக் கூடியவன், அதனால், பெற்றோருக்குப் பதில் அவள் அங்கே போனால் யாரும் மறுப்பு சொல்வதில்லை..  பெரும்பாலும் தீபனுக்காக அவள்தான் போவாள்.

அங்கேயே எதிர்பார்த்ததை விடத் தாமதம் ஆகிவிட… பேருந்து பிடித்து, அவள் அலுவலகம் வந்துசேரவே மணி பதினொன்றரையைத் தாண்டியிருந்தது..

இன்னும் அவளது சந்தேகங்களை தீர்த்துக்கொள்ள நேரம் வரவில்லை போலும்.

அந்தப் புதியவனிடம் வாங்கிய ‘பல்பு’ வேறு அவளை இம்சித்தது…

அடுத்து இந்த திடீர் மீட்டிங் வேறு… அங்கே இன்னும் வேறு என்னவெல்லாம்  காத்திருக்கிறதோ???

நம்ம ராசிக்கு ” இந்த நாள் இம்சையான நாள்” என்று இருக்குமோ.. என்று தன்னை நொந்தவாறே ஐந்தாம் தளத்திலிருந்த அந்த மீட்டிங் ஹால் கதவை லேசாகத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைத்த மல்லி ஆடித்தான் போனாள்.

காஞ்சனாதான் எல்லோரையும் அழைத்திருப்பார் என நினைத்து அவள் அங்கே செல்ல…  அங்கே காஞ்சனா இல்லை… ஆனால் சசிகுமார் இருந்தார்… மற்ற எல்லோருமே அங்கே கூடியிருக்க… இவள்தான் கடைசி…

அந்தப் புதியவனும் அங்குதான் இருந்தான்..  ‘ஐயோ ‘ என்று இருந்தது அவளுக்கு…

மணி நன்றாகத் தன்னை  கடிந்துகொள்ளப் போகிறான் என்று இவள் எண்ணிக்கொண்டிருக்க … அதற்ககு மாறாக அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவாறே அமரும்படி சைகை செய்தான் அவன்…

அவளும் ஒன்றுமே நடக்காததுபோல் போய் சவீதாவின் அருகில் இருந்த நாற்காலியில்  உட்கார்ந்துக கொண்டாள்.

சசிகுமார் புன்னகை முகமாக “என்ன மணி! இப்பொழுது மீட்டிங்கை ஆரம்பிக்கலாமா? எல்லோரும் வந்தாகிவிட்டதில்லையா?” என்று கேட்க.. “ஓகே சார்!” என்றான் மணி…

“மிஸ்.காஞ்சனா… சில சொந்தக் காரணங்களால் ரெசிக்னேஷன் கொடுத்திட்டாங்க…”  என அனைவருக்கும் முதல் அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார் குமார்.

“இனிமேல் அவர்களுக்குப் பதில் அந்த இடத்தில் …” என்று நிறுத்தி, அனைவரின் இதயத்துடிப்பையும் அதிகரிக்கச் செய்தவர்… “மிஸ்டர்.மணிகண்டன்  இன்றுமுதல் நியமிக்கப்படுகிறார்!!!…” என்று  மகிழ்ச்சியாக முடித்தார். நன்றித் தெரிவிக்கும் விதமாக எழுந்துநின்றான் மணி..

கைகளைத் தட்டியவாறே மல்லி, மகிழ்ச்சியுடன்  மணியைப்  பார்க்க,அவன் முகம் துடைத்து வைத்தாற்போன்று சலனமின்றி இருந்தது… “நியாயத்திற்கு அவன் சந்தோஷமாகத்தானே இருக்கணும், ஏன் இப்படி இருக்கான்?” என்று நினைத்தவளுக்குள் “ஐயோ அப்படின்னா மணி இடத்துக்கு ஐஷுவ அப்பாயிண்ட் பண்ணா நம்ம நிலைமை அவ்ளோதான்” என்ற எண்ணம் தோன்ற, அதிர்ந்தாள் மல்லி.

அவளது பயம் தேவை இல்லாதது, என்றவாறு… “இனிமேல் மிஸ்டர்.மணிகண்டனுக்கு பதிலாக மிஸ்டர்.தேவா நியமிக்கப்படுகிறார்” என்ற சசிகுமார்… அந்த புதியவனை ‘தேவா’ என்று அனைருக்கும் அறிமுகப்படுத்தினார்.

‘உஃப்’ என்ற நிம்மதிப் பெருமூச்சு ஒன்று எழுந்தது மல்லியிடம்.

ஐஸ்வர்யாவை வேறு ஒரு பிரிவிற்கு மாற்றியிருப்பாகவும் தெவிக்கப்பது.. அவளுக்குப் பதில் ‘சுமாயா’ என்பவரை நியமித்திருந்தனர்.

ஐஸ்வர்யாவின் முகம் கோபத்திலோ, பயத்திலோ பேயறைந்தது போல் ஆனது…

பிறகு பொதுவான சில விஷயங்களுடன் அந்த சந்திப்புக் கூட்டம் முடிந்தது.

மீட்டிங் முடித்து வரவுமே அவர்களுக்கு உணவருந்த நேரமாகியிருந்தது. களைப்புடன் பசியும் சேர்ந்துகொள்ளவே… அவள் கொண்டுவந்திருந்த  லன்ச் பாக்சுடன் ஓய்வறைக்குள் சென்றாள் மல்லி.

அவளுக்கு முன்பாகவே அங்கே சவியும், மேகலாவும் அமர்ந்திருந்தனர்… உடன் தேவாவும்…

பார்ட்டியில் நடந்ததுபற்றி கேட்கலாம் என்றால், அந்தப் புதியவனின் முன்பாக அதைப் பற்றி பேச அவளுக்குத் தயக்கமாக இருந்தது…

யோசித்தவாறே அவளது பாக்ஸை திறந்தாள் மல்லி… அதில் காஞ்சிபுரத்தின் சிறப்பு உணவான “குடலை இட்லி.. பொடியுடன் இருந்தது”…

“வாவ்! இதெல்லாம் உங்க வீட்ல செய்வார்களா?” என்று ஆச்சர்யத்துடன் தேவா கேட்க..

“அடிக்கடி செய்வாங்க… உங்களுக்கும் இந்த இட்லி பிடிக்குமா?” என்று கேட்டாள் மல்லி…

“ரொ….ம்ப” என்றவன் “எங்க வீட்டுல முன்பெல்லாம் அடிக்கடி செய்வாங்க…”

“இதை நான் எடுத்துக்கறேன்” என்றவன், அவளது அனுமதியைக்கூட கேட்காமல்,  அதைத் எடுத்துக்கொண்டு அவளிடம் அவனுக்காக ‘அமிர்தம்’ உணவகத்திலிருந்து வாங்கிவந்திருந்த உணவை அப்படியே கொடுத்துவிட்டான். அவளும் மறுக்கமுடியாமல் அதை உண்ணத்தொடங்கினாள்..

ஏனோ அந்த நேரம் அவளுக்கு மல்லியின் நினைவுதான் வந்தது. அவளுக்கும் காஞ்சீபுரம் இட்லி என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒவ்வொரு சமயம்  விடுமுறை முடிந்து விடுதிக்குத் திரும்பும்போதும் அம்மாவை செய்யச் சொல்லி, இவள்  அதை அம்முவிற்கு எடுத்துச் செல்வாள்.

அதில் மிளகு சுக்கு எல்லாம் கலந்து செய்யப்பட்டிருப்பதால், இங்கே யாருக்கும் அது பிடிப்பதில்லை. மணி மட்டும் எப்பொழுதாவது ஒரே ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துக்கொள்வான்.

தேவா இவ்வளவு விரும்பி அதை எடுத்துக்கொண்டது மல்லிக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது.

“ஆள் பார்க்கத்தான் இவ்ளோ ஹான்ட்சம்மாக இருக்கான்…போயும்போயும் இந்தக் கிராமத்து கிளிக்கிட்டபோய், இப்படி பொங்கிட்டு இருக்கனே” என்று கிசுகிசுப்பாக மேகாவிடம் சொல்லி விஷமமாகச் சிரித்தாள் சவீதா..

பின்பு அவன் பார்வையில் மல்லியை  மட்டந்தட்டும் பொருட்டு “பார்ட்டி” என்று அவள் எதோ கேட்க வர… அதற்குள்..

“மல்லி இதோட ரெசிபி உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று அவளிடம் தேவா கேட்க… உற்சாகமாக அதை விளக்கத் தொடங்கியிருந்தாள் மல்லி…பிறகு சவிதாவிற்கு பேச வாய்ப்பே கிடைக்காமல் போனது.

வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குக் கிளம்பும் முன்… அனுமதி பெற்று  மணியைச் சந்திக்க அவனது கேபினுக்குள் சென்ற மல்லி… “வாழ்த்துக்கள் மணி… சார்…” என்க..

“ஹேய்… நன்றி… ஆனா .. என்ன சார் எல்லாம் பலமா இருக்கு… ” மணி கேட்க

“நீங்கதான் பெரிய ஆளாகிட்டீங்களே… அப்ப மரியாதையும் பெருசாத்தான இருக்கணும்..” என்றவள் “நீங்க ஏன் இன்றைக்கு எங்களுடன் லஞ்ச் சாப்பிட வரல?” என்று கேட்க…

“என்ன சொல்வது” என்று முதலில் யோசித்தவன்… “இல்லை வேலை நிறைய இருந்தது… அதனால்தான் சாப்பிட்டுக்கொண்டே அதையும் செய்தேன்” என்று ஒருவாறு கோர்வையாக சொல்லி முடித்தான்…  பிறகு “அன்று பார்ட்டி யிலிருந்து ஏன் சொல்லாமல் போயிட்ட?” என்று அவன் கேட்க…

அப்பொழுதுதான் அவளுக்குப் புரிந்தது, அவள் அன்று மயங்கி விழுந்தது இங்கு யாருக்குமே தெரியவில்லை என்று…

“சரி… நம்ம கம்பெனில சுமதின்னு யாரையாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா?”  என்று மல்லி கேட்க…

“சுமதி யா? எனக்குத் தெரியலியே. யாரது?” என்றான் யோசனையுடன்…

“இல்லை சும்மாதான் கேட்டேன்… பை…” என்றுவிட்டுக் கிளம்பினாள் மல்லி…

இதற்கிடையில் சுமாயாவும் வேலையில் சேர்ந்திருந்தாள்.

அங்கே, அந்தப் புதிய மாற்றங்களுக்குப் பழகிக்கொண்டிருந்தாள் மல்லி… மணி அதன்பின் ஒருநாள் கூட அவர்களுடன் உணவருந்த வரவில்லை…

தேவாவுடன் வேலை செய்வதும்  சுலபமாகவே இருந்தது அவளுக்கு… நாட்கள் நத்தை வேகத்தில் நகர.. அவளுடைய பயிற்சி காலத்தின் ஐந்து மாதங்கள் முடிந்திருந்த நிலையில்…

ஒரு நாள் மாலை வேலை முடிந்து பேருந்தில் வந்து இறங்கி… தீபனுக்காகக் காத்திருந்தாள் மல்லி… அந்த சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாக வாகனங்கள் மிக மெதுவாகவே ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது…

அங்கே சற்று தள்ளி இருந்த ரோட்டோர கடையில் ‘சாட்’ உணவுகளை நண்பர்களுடன் சேர்ந்து உண்டுகொண்டிருந்த வீரா… மல்லி தனியாக இருப்பதைக் கண்டு… “என்ன உன்னோட பாடிகார்ட் இன்னும் வரலியா?” என்றவாறே தள்ளாடியபடி அவள் அருகில் வந்து நின்றான்…

அவனிடமிருந்து வந்த மதுவின் நாற்றத்தில் அவளுக்குக் குமட்டிக்கொண்டு வர… முகம் சுளித்தவாறே அங்கிருந்து செல்ல முற்பட…

“என்னடி நான் பேசிக்கிட்டிருக்கும்போதே  நீ பாட்டுக்கு போயிட்டே இருக்க..” என்றவாறே அவளது கையை பிடிக்கவர.. அவனின்  தொடுகையிலிருந்து தப்பும் பொருட்டு.. வேகமாக நகர.. அங்கே இருந்த கல்லில் தடுக்கி… மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு உயர்ரக ஆடிகாரின் மேல் மோதி நின்றாள்… அவளது முழங்கை அந்தக் காரில் நன்றாக இடித்துவிட்டது… வலி உயிர்போக வீராவை திரும்பி முறைத்தவள்… “இதோ பார்… இந்த மாதிரி எல்லாம் கலாட்டா செஞ்சா… இப்பவே போய், போலீஸ்ல கம்ப்ளைன்ட் செஞ்சிடுவேன்… ஜாக்கிரதை…” என்று சீற…

“நீ எங்க வேணா போய் சொல்லு… உன்னால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது… நான் யாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?” என்று அவன் சவால் விட…

உள்ளுக்குள்ளே குளிரெடுத்தாலும், அதை வெளியில் காட்டாமல் “எல்லாம் தெரியும் நீ இந்த ஊர்த் தலைவரோட அல்லக்கைனு…” என்று அவனுக்கு பதில்கொடுத்துவட்டு… அந்த சாலையைக் கடந்து சென்றிருந்தாள் மல்லி..

அவள் சாலையை கடந்து எதிர்த்திசையில் வரவும் அங்கே தீபன் வரவும் சரியாக இருந்தது…  அவனைக் காய்ச்சி எடுக்கும் கோவத்தில்தான் இருந்தாள் மல்லி… ஆனால் சோர்ந்து களைத்த அவனது முகத்தை பார்த்ததும்… அவள் கோபம் தணிந்து போனது… அவனும் இரவுபகல் பாராமல் பரிட்சைக்குப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறான்… அக்கறையுடன்  அவளை அழைத்துப்போக வருகிறான்… அவனிடம் அவளால்  கோபம் கொள்ள முடியவில்லை…

 

தீபன் “அக்கா உனக்கு ரோடு கிராஸ் பண்ண பயம்தானே? ஏன்கா வந்த… நான் அங்கேயே வந்திருப்பேனே” என்க…

“அங்கே ஒரு வெறி நாய் இருந்தது…” என்றவாறு வண்டியின் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தாள்…

“நாயைப் பார்த்து ஒரு பேயே பயப்படுகிறதே… ஆச்சரியக்குறி…” என்ற தீபனின் முதுகில் இரண்டு அடியைக் கொடுத்து சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போடா கை முட்டியில் அடி பட்டிருக்கு… ரொம்ப வலிக்குது…” என்றவளை ஏதும் கேட்காமல் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவன்… வலி நிவாரணியை எடுத்துவந்து அவள் கையில் தடவியவாறே…

“என்னாச்சு கா” என்று கேட்க.. “ஒண்ணும் இல்லடா… ரோடு கிராஸ் பண்ணும்போது ஒரு கார்ல இடித்துகொண்டேன்…” என்க…

விஜயாவும் “பார்த்து வரக்கூடாதா?” என்று பதறினார்..

***********

அடுத்தநாள் வலியுடனேயே அலுவலகம் வந்திருந்தாள் மல்லி…

மல்லியை சில டிசைன்களை பற்றிச் சொல்ல அவனது கேபினுக்கு அழைத்திருந்தான் தேவா… கை வலி காரணமாக…அவன் சொன்ன குறிப்புகளை எல்லாம்  மெதுவாக நிறுத்தி எழுதிக்கொண்டிருந்தவளை..

தேவா,. “என்னாச்சு மல்லி…கைல ஏதாவது அடிப் பட்டிருக்கா” என்றவாறே அவளது கையை பிடிக்க வர…

கையில் வைத்திருந்த நோட் பாடினால் அவனை தடுத்தவள்… “ஒண்ணுமில்லை… நாம வேலையை  மட்டும் பார்க்கலாம்”… என்று காரமாக சொல்லிவிட…

அதற்குமேல் அவன், அவளிடம்  ஏதும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய அடக்கப்பட்ட கோவம் அவளுக்குப் புரிந்தது..

பிறகு அழளிடமிருந்து குறிப்புகளை பிடுங்கிதி தானே எழுதிக்கொடுத்து அனுப்பி விட்டான்.

பிறகு அவள் இடத்தில் வந்து அமர… அங்கே ஒரு வலி நிவாரணி ஸ்பிரே அவளுக்காக உட்கார்ந்திருந்தது…

அன்று மாலை மல்லிக்காகப் பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தான் வீரா…

அவனுடைய வலது கையில் எலும்பு முறிவிற்கான கட்டு போடப்பட்டிருந்தது…

கண்களில் அப்பட்டமான பயம் குடியேறியிருந்த்து..

அவள் பேருந்திலிருந்து இறங்கிய அடுத்த நொடி…  “மேடம் தெரியாம உங்ககிட்ட தப்பா பேசிட்டேன்… இனி நீங்க இருக்கும் திசைக்கே வரமாட்டேன்.. அதைச் சொல்லத்தான் வந்தேன்… என்ன மன்னிச்சிடுங்க…” என்றவாறு,  அங்கிருந்து ஓடியே போனான் அவன்…

அவனுக்கு என்ன ஆனது என்று கேட்க எண்ணி “ஹலோ!! எக்சிகியூஸ் மீ!!!” என்று அவனை அழைத்த மல்லியின் குரல் காற்றில் கரைந்து காணாமல் போனது.

 

 

Anandha Bhairavi 11

ஆனந்த பைரவி 11

அருந்ததியும், லியமும் கிளம்பிச் சென்று ஒரு வாரம் ஆகி இருந்தது. பைரவியை தன்னோடு அழைத்துச் செல்ல பிரம்ம பிரயத்தனங்கள் செய்து பார்த்தார் அருந்ததி. எதுவும் வேலைக்காகவில்லை.

சந்திரன் எப்போதும் போல பைரவியின் முடிவிற்கு டெலிஃபோனில் சம்மதம் சொல்ல அருந்ததிதான் தன் முடிவை மாற்ற வேண்டி இருந்தது. அப்பாவிற்கும், மகளிற்கும் அர்ச்சனை செய்தபடியே அவர் கிளம்ப, கமலாவிற்கு அவரை சமாதானம் பண்ணுவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது.

பாட்டியும் வந்திருந்தவர், தான் பைரவியை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்வதாக கற்பூரம் அணைத்து சத்தியம் பண்ணாத குறையாக சொன்ன பின்பே ஓரளவு சமாதானம் ஆனார்.

கால் இப்போது ஓரளவு குணமாகி இருக்கவே பைரவியால் நடக்க முடிந்தது. ஆனந்தைப் பார்க்க முடியாமல் போனாலும் தினம் அவனிடமிருந்து வரும் சின்னச் சின்ன மெஸேஜ்களே பைரவியைப் புதுப்பிக்க போதுமானதாக இருந்தது.

காலையில் ஒரு குட் மார்னிங் தவறாமல் வந்து விடும்அன்றைய பொழுதே வண்ண மயமாகிவிடும் பைரவிக்கு. மெதுவாக ஸ்கூலுக்கும் போக ஆரம்பித்திருந்தாள்.

வீட்டில் சும்மா உட்கார்ந்திருப்பது ரொம்பவே கஷ்டமாக இருந்தது. ஆனந்தன் முதலில் அனுமதிக்காத போதும், அவள் நிரம்பவே கவனம் எடுப்பதாக சொன்ன பின்பே சரியென்றான்.

அதுவும் காலையும் மாலையும் பாட்டி வீட்டு கார் வந்துவிடும். இயல்பாகவே எல்லாம் போனது.

லியம் இரண்டு தடவை அழைத்து அவள் உடல் நலம் பற்றி விசாரித்திருந்தான்.

**–**–**–**–**–**

அன்று சனிக்கிழமை. பாட்டி வீட்டுக்கு வருமாறு அழைத்திருக்கவே, கிளம்பினாள் பைரவி.

காலையிலேயே எழுந்து கால் நனையாத வண்ணம் குளியலை முடித்தவள் சிம்பிளாய் ஒரு க்ரீம் கலர் புடவையை கட்டிக் கொண்டாள். மெரூன் வண்ண போடரும் அதே வண்ணத்தில் ஹெட் பீசுமாக அழகாக இருந்தது புடவை. மெரூன் வண்ண ஜாக்கெட்டில் சின்னதாய் ஜரிகைப் புள்ளிகள். பாந்தமாய் பொருந்தியது பைரவிக்கு.

கார் வந்துவிடவே ஆவலாய்க் கிளம்பினாள் பைரவி. ஆனந்தைப் பார்க்கும் மகிழ்ச்சி அப்பட்டமாக தெரிந்தது அவள் முகத்தில்.

பாட்டி வீட்டை அடைந்த போது சாதனா ஓடி வந்து அணைத்துக் கொண்டாள். பின்னோடு வந்த வாசுகியும் அவளை தோளோடு அணைத்து நலம் விசாரிக்க, ஏதோ தன் வீடு வந்த உணர்வு பைரவிக்குள். சாதனாவிற்கு லீவு கிடைக்காததால் அவர்களால் வந்து பைரவியைப் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால் பெண்கள் மூன்று பேரும் உட்கார்ந்து அத்தனை கதை பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஸாரி அண்ணி! என்னால உங்களைப் பார்க்க வர முடியலை. அம்மாவை நான் போகச் சொன்னேன். பாட்டி தான் பைரவியை பாத்துக்க நாங்கெல்லாம் இருக்கோம், நீ சாதனாவை தனியா விட்டுட்டு வர வேணாம்னு ஸ்ட்ரிக்டா சொல்லிட்டாங்க. எங்கம்மாவுக்குத்தான் மாமியார் சொல் வேதமாச்சே.” அவள் அங்கலாய்க்க வாசுகி சிரித்தார்.

நீங்க எப்படி அண்ணி? எங்கம்மா மாதிரியா? இல்லை…”

சாதனா வம்பிழுக்க, வெட்கச் சிரிப்பு சிரித்தாள் பைரவி.

போதும் உன்னோட வம்பு. நீ சொல்லும்மா, இப்போ கால் எப்படி இருக்கு?” வாசுகி வினவ

கொஞ்சம் நடக்க முடியுது அத்தை. வலியெல்லாம் நல்லாவே குறைஞ்சிருச்சு.”

இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல பி பி யை ரிமூவ் பண்ணிடுவாங்க அண்ணி. சின்ன ஃப்ராக்ஷர்தானே. அதால பயமில்லை

மருத்துவ மாணவியாய் சாதனா பதில் சொல்ல

நீ கத்துக்கிறதுக்கு பைரவிதான் கிடைச்சாளா?” குரல் வந்த திசையில் மூவரும் திரும்பிப் பார்க்க ஆனந்தன் வந்து கொண்டிருந்தான். வந்தவன் நேராக பைரவி அமர்ந்திருந்த இரட்டை சோஃபாவில் அவளுக்கருகே அமர விதிர்விதிர்த்துப் போனாள் பைரவி. என்ன பண்ணுகிறான் இவன்! அவள் முகத்தைப் பார்த்த வாசுகிக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

எல்லோருக்கும் டீ கொண்டு வரேன், பேசிட்டு இருங்கஎன்று சொல்லி நழுவி விட்டார்.

ஆமா! நான் கத்துக்க அண்ணிதான் கிடைச்சாங்க. அதுக்கென்னவாம் இப்போ.” அவளும் பதிலுக்கு வார

அப்போ ஒத்துக்கிறியா? நீ கத்துக் குட்டிதான்னு, அப்போ இனிமே எங்கிட்ட டாக்டர் பந்தா எல்லாம் காமிக்கக் கூடாது

அவர்கள் மாறி மாறி அரட்டை அடிக்க அதிசயமாய்ப் பார்த்திருந்தாள் பைரவி. ஒற்றையாய் வளர்ந்திருந்தவளுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது இவர்கள் கூத்து. அதற்குள் கைகளில் டீயோடு வந்த பாட்டி

சாதனா பூஜைக்கு நேரமாச்சு. அந்த வேலைகளை கவனி. போ, அம்மாக்கு உதவி பண்ணு. அப்புறமா பைரவி கூட உக்கார்ந்து பேசலாம்என விரட்ட

டீயை எடுத்துக் கொண்டு கண்களாலேயே பைரவியிடம் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டு சாதனா நகரபைரவிக்கும், ஆனந்துக்கும் டீயைக் கொடுத்தார் பாட்டி.

டீயை எடுத்துக் கொண்டவள்

என்ன பூஜை பாட்டி? ஏதாச்சும் விசேஷமா?”

விசேஷம் எல்லாம் ஒன்னும் இல்லைம்மா. கணபதி ஹோமம் பண்ணலாம்னு நினைச்சிக்கிட்டே இருந்தேன். இந்த வாரம் என் பையனும் அதிசயமா ஃப்ரீயா இருந்தான். அதான் எல்லாரையும் வரச் சொல்லிட்டேன். மங்கையால வர முடியலை. ஐஷூவையாவது அனுப்புன்னேன். அவளுக்கும் ஏதோ பரிட்சை இருக்காம்

ஓஹ்…! அப்படியா

 “நீ சீக்கிரம் டீயைக் குடிம்மா. ஐயர் இப்போ வந்திடுவார். நான் எல்லாம் சரியா இருக்கான்னு பாத்துட்டு வந்திடுறேன்பாட்டி நகரஆனந்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஃபோனில் எதையோ தீவிரமாக டைப் பண்ணிக் கொண்டிருந்தவன்… 

ஒரு நிமிஷம் பைரவி இதோ வந்தர்ரேன்என்று சொல்லி நகர்ந்தான். அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த லிவிங் ரூமிற்கு அடுத்ததாக இருந்த ஒரு சின்ன ஸ்பேசில் ஹோமம் நடத்துவதற்கான சகல ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டு இருந்தன. பைரவி அங்கு வருவதைக் கண்ட சாதனா..

அண்ணா எங்க அண்ணி?” எனஃபோன் என கைகளால் சமிக்ஞை காட்டினாள்.

…! அப்படியா, அப்போ நீங்க எனக்கு ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ணுறீங்களா?”

சொல்லு சாதனா

அண்ணா ரூம்ல ஹோமத்துக்கு வாங்கின பொருட்கள் கொஞ்சம் ஒரு பேக்ல போட்டமாதிரி இருக்கும். அதை கொஞ்சம் எடுத்துட்டு வர்ரீங்களா?”

அண்ணா ரூமா? நான் எப்படி சாதனா, அங்க…” பைரவி தயங்க

ப்ளீஸ் அண்ணி.” அதற்கு மேலும் தயங்குவது சரியில்லை என்று பட மெதுவாக நடந்தாள் பைரவி. ஏற்கெனவே தனக்கு அறிமுகமான இடம்தான். இருந்தாலும் ஏனோ மனது படபடத்தது.

பெரியவர் எல்லாரும் வீட்டில் இருக்கும் போது இது நாகரிகம் இல்லை என்று பட்டாலும் சாதனாவையும் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

எல்லாப் பட்டிமன்றமும் அந்த ரூம் கதவைத் திறக்கும் வரைதான். உள்ளே நுழைந்த போது அத்தனை பரவசமாக இருந்தது பைரவிக்கு. அன்றொரு நாள் வந்தபோது இல்லாத உரிமை உணர்வு இன்று வந்தது. சிரித்துக் கொண்டே சாதனா சொன்ன பேகைத் தேடினாள். அப்படி ஒன்றும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை பைரவிக்கு.

எதைச் சொன்னது இந்தப் பெண். யோசித்தபடி நின்றவளைக் கவர்ந்தது அந்த ஃபோட்டோ. அன்று அவள் பார்த்து மயங்கி நின்ற அதே ஆனந்தின் ஃபோட்டோ.

பார்த்த மாத்திரத்தில் அத்தனையையும் மறந்து அதன் அருகில் சென்றவள், தன் கைகளால் அதன் வரி வடிவத்தை அளந்து பார்த்தாள். தன்னை மறந்த மோன நிலையில் ஃப்ரேமிற்குள் இருந்த ஆனந்தைத் தீண்டிப் பார்த்தாள்.

நெற்றியில் ஆரம்பித்த அவள் சுட்டு விரல் பவனி புருவங்களை நீவிகன்னத்தில் கோலமிட்டுநாடியில் முடிந்தது. அந்த, செதுக்கினாற் போல் இருந்த இதழ்களை தீண்டிப் பார்க்கும் தைரியம் பைரவிக்கு இருக்கவில்லை.

ஏதோ அரவம் கேட்க திடுக்கிட்டுப் போய் திரும்பிப் பார்த்தாள். மார்பின் குறுக்கே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு கதவின் மேல் சாய்ந்தபடி அவளையே பார்த்திருந்தான் ஆனந்தன். ஏனோ பைரவிக்கு வெட்கமாகப் போய்விட்டது. சங்கடத்தில் நெளிந்தபடி

இல்லைசாதனாதான்ஏதோ பூஜை சாமான்கள் இருக்குஎடுத்துட்டு வாங்கன்னு…” அவள் திணற, இதழ்க்கடை ஓரம் சிரித்தவன்

எடுத்தாச்சா?” என்க, மானம் போனது பைரவிக்கு. தலையைக் குனிந்தவள் இடம் வலமாகத் தலை ஆட்டினாள், இல்லை என்பதாய். சிரித்தபடியே நடந்து வந்தவன் வோட்ரோபைத் திறந்து அதிலிருந்து இரண்டு பைகளை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

இதைச் சொல்லி இருப்பாமுகம் மலர்ந்தவள்

…! ரூம்ல இருக்குன்னு சொன்னா. ஆனா எங்கேன்னு சொல்லலை. குடுங்க நான் குடுத்திடுறேன்என்று கையை நீட்ட, இல்லை எனத் தலை ஆட்டியவன்

இது உனக்கு பைரவி.” என்றான் ஒருமையில்.

எனக்கா…?” ஆச்சர்யப்பட்டவள் கைகளில் அதை வைத்தவன்

பிரிச்சுப் பாருஎன்றான்.

பை கொஞ்சம் கனக்கவே கட்டிலில் வைத்தவள், பிரித்துப் பார்த்தாள்

பட்டுப் புடவை! புடவையின் கனம் சொல்லாமல் சொன்னது அதன் விலை என்னவென்று.

பளிச்சென்ற மாம்பழ மஞ்சள் கலர். அடர்ந்த சிவப்பில் அன்னமும் மாங்காய் டிசைனுமாக த்ரெட் வேர்க் செய்த போடர். முந்தானையும் போடரைப் போலவே பெரிய சைசில் இருக்க, அத்தனை அழகாக இருந்தது புடவை.

பிடிச்சிருக்கா?” அவன் கேட்க, நிமிர்ந்து பார்த்தவள்

யாரு செலக்ட் பண்ணினா?” அவன் புன்னகைக்க… 

நீங்களா…? ரொம்ப நல்லாருக்குஎன்றாள்.

மத்ததை பிரிச்சுப் பாக்கலையா?” என, அதை எடுத்தவள் உள்ளிருந்ததை வெளியே எடுத்தாள். வெல்வட் பெட்டி. நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்க… ‘பிரித்துப் பார்என்பதாய் தலை ஆட்டினான்.

ஒற்றை வரிசையில் முத்துக்கள் கோர்த்திருக்க, ஒவ்வொரு முத்தின் முடிவிலும் ‘S’ வடிவத்தில் வேலைப்பாடுகள் இருந்தது. ஒவ்வொரு ‘S’ வடிவத்தின் முடிவிலும் மூன்று முத்துக்கள் கோர்க்கப் பட்டிருந்தநெக்லேஸ்‘ (necklace).

அவ்வளவு அழகாக இருந்தது. இதுவும் அவன் தெரிவு என்பது சொல்லாமலே புரிந்தது பைரவிக்கு. ‘இதெல்லாம் எதற்கு இப்போது?’ என்பதாய் அவள் பார்க்கதோள்களை குலுக்கியவன்

தோணுச்சு, வாங்கினேன்.” என்றான் அவள் மனதைப் படித்தது போல.

நான் ஒன்னும் வாங்கலையே உங்களுக்கு.” 

வாங்கித்தான் குடுக்கணும்னு ஒன்னும் சட்டம் இல்லை.” என்று அவன் வம்பிழுக்க, குறும்பாய் புன்னகைத்தவள்

ஆமாம் இல்லை.” என்றபடி அவன் பக்கத்தில் வரஆச்சர்யப் புன்னகையுடன் பார்த்திருந்தான்.

பக்கத்தில் வந்தவள், தன் கையிலிருந்த மோதிரத்தைக் கழற்றி அவன் கரத்துக்காக கை நீட்டஅவன் புன்னகை விரிய தன் இடக் கரத்தை நீட்டினான். அவன் சின்ன விரலில் அவள் மோதிரத்தை அணிவித்தவள்

இந்த விரலுக்குத் தான் சைஸ் சரியா இருக்குஎன்றாள்.

ஒற்றை வளையமாக சற்றுத் தடிமனாக இருந்த அந்த மோதிரத்தில் இரு சின்ன வைரங்கள் வெளித் தெரியாதவாறு பதிக்கப்பட்டிருந்தது.

இது நியாயமில்லை பைரவி

என்னாச்சு ஆனந்த்?” அப்பாவியாக அவள் விழி விரிக்க

குடுக்கல் வாங்கல்ல நியாயமா இருக்கணும் பைரவி. கணக்கை நேர் பண்ணுஎன்று அவன் சட்டமாக நிற்கபுன்னகைத்தவள் அவன் அருகே நெருங்கி அவன் ஒற்றைத் தோளில் தன் கரம் வைத்து லேசாக எம்பினாள்.

அவள் நோக்கம் புரிந்தவன், வேண்டும் என்றே லேசாக தன் தலையை பின்னோக்கி சாய்க்க

ஐயோஆனந்த்!” சிணுங்கினாள் பைரவி. வாய் விட்டு சிரித்தவன் அவள் இடையில் கை கொடுத்து லேசாகக் தூக்கஅவன் கன்னத்தில் லேசாக முத்தம் வைத்தாள்.

அந்த மென்மையான இதழ் ஸ்பரிசத்தில் தன்னை ஒரு நிமிடம் தொலைத்தவன், சட்டென தன்னை மீட்டுக் கொண்டு

சீக்கிரம் ரெடியாகலாம் பைரவி. எல்லாரும் நமக்காக காத்திருப்பாங்க.” சொல்லிவிட்டு மட மடவென வெளியேறினான் ஆனந்தன்.

பைரவியின் ஆனந்த்!

 

Thulabaaram 1

துலாபாரம்

ஜன்னலோர இருக்கையிலிருந்து கீழே எட்டிப் பார்த்தாள் ஷன்மதி. மேகங்களுக்கிடையில் சிறு புள்ளிகளாய் கான்க்ரீட் காடு. பிளைட் சென்னையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மனதுக்குள் படபடப்பு. இந்திய மண்ணை மிதித்து பதினைந்து வருடங்கள் கழிந்து விட்ட நிலையில், தனியாக தான் மேற்கொண்டிருக்கும் இந்த பயணம் அவளுக்குள் பரபரப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தது.

நான்கு நாட்கள் முன்பு அவளை அழைத்தவனை நம்பி தமிழக மண்ணை மிதிக்க தயாராகி வந்துவிட்டாள்.

“பாட்டி சீரியஸா இருக்காங்க. உன்னை பார்க்கனும்ன்னு நினைக்கறாங்க. இஷ்டமிருந்தா வா. அட்ரெஸ் டெக்ஸ்ட் பண்ணி விடறேன்.”

மொட்டையான அழைப்பு. தலையும் இல்லாமல் காலும் இல்லாமல் இதென்ன என்று குழம்பினாள். யாரென்று தெரியவில்லை. நிஜமாகவே தன்னைத் தான் அழைத்தானா? எண்ணை பார்த்தாள். இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்தது. மெனக்கெட்டு யாரும் ஐஎஸ்டி கால் செய்யப் போவது இல்லை. அப்படியே செய்தாலும், ராங் கால் செய்ய வேண்டும் என்று நினைப்பார்களா என்ன? ஆனால் காரணமே இல்லாமல் எதற்காக இப்படி ஒரு மொட்டை அழைப்பு?

“ஹெலோ! மே ஐ நோ ஹூம் யூ ஆர்?” என்று கேட்க, மறுபுறம் நிசப்தமானது.

“ஹெலோ… ஹெலோ…” என்று மீண்டும் அழைக்க, கனைத்துக் கொண்டவன்,

“நீ ஷன்மதி தான?”

“எஸ்”

“தாட்சாயினி உன் அப்பாவை பெத்தவ தான?”

முரட்டுத்தனமாக ஒலித்த அந்த குரலில் எரிச்சலானவள்,

“ம்ம்ம் எஸ்!”

“அவங்க தான் சீரியசா இருக்காங்க. எத்தனையோ முறை உன் அப்பாக்கு விஷயத்தை சொல்லியாச்சு. வரலை. வயசான மனுஷி. கடைசியா உன்னையாவது பாக்கணும்ன்னு நினைக்கறாங்க. முடிஞ்சா வந்து பாரேன்னு மென்மையா நான் சொல்லலாம். ஆனா எனக்கிருக்க கோபத்துக்கு இழுத்து வெச்சு ரெண்டு அறை விட்டு உன்னை கூட்டிட்டு வரணும் போல இருக்கு. என்ன மனுஷங்க நீங்க? அவ பெத்து கஷ்டப்பட்டு உன் அப்பாவை  வளக்கலைன்னா, இந்நேரத்துக்கு நீ அந்த சிலிக்கான் சிட்டில குப்பை கொட்டிட்டு இருப்பியா? நன்றி கெட்ட ஜென்மங்க.”

‘நன்றி கெட்ட ஜென்மங்க’ என்ற வார்த்தை அவளுக்குள் சுருக்கென்று எதையோ குத்தி சென்றது. படபடவென பட்டாசாக அவன் பொரிய, ‘ஒரு வார்த்தை கேட்டதுக்கு இத்தனை பெரிய செண்டன்ஸா? கஷ்டம்.’ என்று நினைத்துக் கொண்டவள், “பாட்டி எங்க இருக்காங்க?” என்று சின்ன குரலில் கேட்டாள்.

பாட்டியை அவளுக்கு லேசாக நினைவிருக்கிறது. புகை மூட்டமான நினைவுகள். ஞாபகவெளியில் தூசித் தட்டி பார்த்தாள். கொஞ்சமாய் ஏதோ புள்ளியாய் நினைவில் வந்தாள் அவளுடைய பாட்டி. பழைய பருத்திப் புடவையை இழுத்து சொருகிக் கொண்டு, ஷன்மதியின் கைப் பற்றி அழைத்து போனது நினைவிலாடியது. அத்தனை அழகு அவர். பளீரென்ற வெண்மை நிறம். பச்சை நரம்புகளோடிய கைகள். சிறுவயதில் மேலே துருத்திக் கொண்டிருந்த நரம்புகளை அழுத்தி பார்த்து விளையாடியது எல்லாம் நினைவில்!

“ஏன் பாட்டி உனக்கு மட்டும் இப்படி இருக்கு? எனக்கு இல்ல?” அவரது நரம்புகளை காட்டிக் கேட்டு இருக்கிறாள்.

“நீ சின்ன புள்ள சாமி. பெரியவளானா உனக்கும் இப்படி ஆகும்.” என்று கூறிது எங்கோ ஒலிப்பது போல இருந்தது.

ஆனால் இத்தனை நாட்களில் பாட்டியை பற்றி நினைத்ததில்லை.

வீட்டில் பேச்சு வந்ததும் இல்லை. தாயோ தந்தையோ பாட்டியை பற்றி பேசிப் பார்த்ததில்லை.

அவள் ஒரே மகள். ராமமூர்த்திக்கும் ராகவிக்கும் பிறந்தவள்.

ஷன்மதி ராமமூர்த்தி.

ராகவி பிறப்பிலேயே அமெரிக்கர். அவரது தாய் தந்தை என்று அனைவரும் மூன்று தலைமுறையாக அமெரிக்காவில் இருப்பவர்கள். அமெரிக்க பிரஜையாக இருந்தவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு ராமமூர்த்தியும் அமெரிக்க பிரஜையானார்.

இவர்களது திருமணம் கூட ஸ்டேட்ஸ்ஸில் நடந்ததாக சொன்னார்கள். ஒன்பது வயது வரை இந்தியா சென்று வந்தது நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால் அதற்கு பின் குறைந்து, பின் நின்று விட்டது.

ஏன் என்று கேட்கும் வயதில்லை ஷன்மதிக்கு. ஆனால் சிறு வயதில் தாட்சா பாட்டி அடிக்கடி நினைவுக்கு வருவாள்.

தீபமேற்றி சுவாமியை வணங்கும் போது அவர் சொல்லி தந்த திருப்புகழ் நினைவுக்கு வரும். அபிராமி அந்தாதியை மனப்பாடம் செய்தது போல ஒப்பிக்கும் அந்த கணீரென்ற குரல் நினைவுக்கு வரும். இப்போதும் அவளை அறியாமல், ‘கலையாத கல்வியும் குறையாத வயதும், ஓர் கபடு வராத நட்பும்…’ என்று ஆரம்பித்து முடிப்பது பழக்கமாகிவிட்டது.

தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு மட்டும்.

கலிபோர்னியாவின் சன்னிவேலில் இவர்களது ஜாகை. சிலிக்கான் சிட்டி. மிக அவசரமாக டெர்ரா பைட் வேகத்தில் பறக்கும் நகரம். அங்கு குப்பை கொட்டுவதற்கு ஏதுவாக மாறிப் போனார் ராமமூர்த்தி. ஷன்மதி, ஃப்ரீமொன்ட்டில் பள்ளிப் படிப்பும், டீ அன்ஸாவில் கல்லூரி படிப்பும் என முழுவதுமாக அமெரிக்கவாசியாகி போனாள்.

ராகவியும் ராமமூர்த்தியும் மென்பொருள் நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வந்தனர்.

ராகவியின் உறவுகள் அத்தனையும் இங்குதான். அவருக்கு இந்தியா மேல் பெரிய பிடிப்பெல்லாம் இல்லை. அவருக்கு தாய்நாடு யூஎஸ். தாய் வீடு சன்னிவேல். அதைத்தாண்டி அவரும் யோசிக்கவில்லை. ராமமூர்த்தியும் அப்படியே.

ஷன்மதிக்கும் சிறு வயதில் பாட்டியை பற்றிய எண்ணம் தோன்றுவதுண்டு. ஆனால் நாளாக நாளாக அவற்றை மறந்து படிப்பில் ஆழ்ந்து விட்டாள்.

இப்போது இளநிலை கணினி அறிவியல் முடித்து, சர்பிகேட் கோர்ஸ் ஒன்றை செய்து கொண்டிருந்தாள், மேனேஜ்மெண்ட்டில்.

அவைதான் நினைவில் இருந்தது. பாட்டி மனதின் எங்கோ ஒரு மூலைக்கு சென்றிருந்தாள்.

“பாட்டி எங்க இருக்காங்கன்னு கூட உனக்கு தெரியல. டோன்ட் யூ பீல் அஷேம்ட் ஆப் யுவர்செல்ப்? எப்படி இப்படி இருக்கீங்க? பெத்து கஷ்டப்பட்டு வளத்து ஆளாக்கி ரத்தத்தை கொடுத்து இஞ்சினியரிங் படிக்க வக்க உன் அப்பாவுக்கு தன்னோட அம்மா வேணும். ஆனா இப்ப உன் பாட்டி எங்க இருக்கான்னு கூட உனக்கு தெரியாதுல்ல. ச்சே… டிஸ்கஸ்டிங்.”

வெப்பம் சன்னிவேல் வரை வீசியது.

“ஆக்சுவலி, ப்ளீஸ் அண்டர்ஸ்டான்ட் மை சிச்சுவேஷன். பாட்டியை பத்தி அப்பாவோ அம்மாவோ பேசினதில்ல. எனக்கு தெரிஞ்சு இருந்தா விட்டிருக்க மாட்டேன். பாட்டிக்கு என்னாச்சுன்னு சொல்லுங்க. நான் வரேன்.” சமாதானக் கொடியை பறக்க விட்டாலும் அவன் அவ்வளவு எளிதில் சமாதானம் ஆகிவிடவில்லை.

“ரொம்ப சீரியஸா இருக்காங்க. டாக்டர் இன்னும் ஒரு மாசமோ ரெண்டு மாசமோ, நல்லா பாத்துக்கங்கன்னு சொல்லிட்டார். வீட்ல  இருக்காங்க. அவங்க எப்பவும் ஜெபிக்கற பேரெல்லாம் ராமமூர்த்தி ஷன்மதி தான். உன் அப்பாகிட்ட நாலு தடவை கூப்பிட்டு சொன்னேன். வரேன்னு சொல்லாம பணம் எவ்வளவு வேணும்ன்னு கேக்கறார். இங்க உங்க பணத்துக்காக யாரும் தவம் கிடக்கல. எங்க கிட்ட தேவைக்கு மேல இருக்கு. ஆனா பாட்டியோட தவத்துக்கு நாங்க என்ன பரிகாரம் பண்ண முடியும்?”

அவன் கேட்கும் கேள்வியெல்லாம் நியாயம் தானே?

ஆனால் ஏன் தாயும் தந்தையும் பாட்டியை தவிர்க்க வேண்டும்?

இத்தனை வருடமாக ஏன் இந்தியாவை நினைக்காமல் இருக்க வேண்டும்? அவளுக்கு தெரியவில்லை. தெரியாமல் அவள் எதையும் சொல்லிவிட முடியாது.

“ஐ கேன் அண்டர்ஸ்டேன்ட். நீங்க அட்ரெஸ் டெக்ஸ்ட் பண்ணி விடுங்க. நான் இங்க விசா அன்ட் டிக்கட் ப்ராசஸ் பாக்கறேன்.” என்று முடித்தாள்.

“எவ்வளவு நாள்ல வர முடியும் ஷன்மதி?” கொஞ்சம் இறங்கி வந்து கேட்டான்.

“விசா ப்ராசஸ் த்ரீ டேஸ் ஆகும். ஈ விசா . ரஷ் டெலிவரில போட்டு அப்ளை பண்ணிண்டா சீக்கிரம் வந்துடும். எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துட பாக்கறேன்.” என்றாள்.

“ஓகே. பைன். பாட்டி கிட்ட நீ வர்ற அன்னைக்கு சொல்லிக்கறேன். முன்னாடியே சொல்லிட்டா ரொம்ப பரபரப்பாகிடுவாங்க. உன்னால வர முடியலன்னா ஏமாத்தமா போய்டும்.”

“ம்ம். ஓகே…” என்றவள், நினைவு வந்தவளாக, “நீங்க யார்?” என்று கேட்க, அதற்குள்ளாக வைத்து விட்டிருந்தான்.

தோளை குலுக்கிக் கொண்டாள் ஷன்மதி.

சென்னை அண்ணா விமான நிலையத்தில் அத்தனை செயல்முறைகளையும் முடித்து விட்டு வெளியே வந்து ஆழ்ந்து சுவாசித்தாள்.

தந்தை மண். ஒரு வகையில் தாயின் மண்ணும் கூட. ராகவியின் தலைமுறைகள் எல்லாம் இந்தியர்கள்.

இந்தியா செல்கிறேன் என்று சொன்னபோது மின்னலான அதிர்ச்சி வந்து போனது அவளது தந்தையின் கண்களில்.

“ஏன் திடீர்ன்னு?” என்று கேட்டார்.

“பாட்டியை பாக்க போறேன் டேடி…”

“உனக்கு யார் சொன்னா?” அவரது கண்களில் சீற்றம் தெரிந்தது. ஆனால் ரொம்பவும் ஷன்மதியை பிடித்து வைக்கவும் முடியாது. சிறு வயது முதல் அமெரிக்க வாழ்க்கை முறையை வாழும் பெண். சுதந்திர விரும்பி. யாரும் வலுகட்டாயமாக ஒன்றை செய்ய வைக்க முடியாது. அவளாக உணர்ந்தால் தான் செய்வாள்.

“யார்ன்னு தெரியல. அங்க இருந்து போன் வந்தது. உங்களுக்கும் பண்ணாங்களாமாம்.” என்று அவரது முகத்தை பார்த்தாள்.

அவரது முகம் இருண்டது.

“ஏன் டேடி? ஏன் பாக்கல?” சட்டென அவள் கேட்டு விட, ராமமூர்த்திக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது.

“தோனல மதி.” என்று ஒரு விதமான குரலில் கூற, ‘ப்ச்’ என்று தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டாள்.

யாரையும் வற்புறுத்தி வார்த்தைகளை பிடுங்குவது அவளுக்கு பிடிக்காத ஒன்று. அமெரிக்க வாழ்க்கை கற்றுக் கொடுத்த சில நல்ல குணங்களுள் ஒன்று. எதிரில் உள்ளவனின் சுதந்திரத்தை மதிக்க கற்றுக் கொடுத்தது.

அவர் அதற்கும் மேல் பேசவில்லை. அமைதியாக விட்டுவிட்டார். ராகவி  முகத்தை தூக்கி வைத்தபடி இருந்தார். ஒற்றைப் பெண். சொல்பேச்சு கேளாமல் தானாக தனியாக செல்கிறாளே என்று இருந்தது அவருக்கு.

“ஜஸ்ட் ஒன் வீக் மம்மி. பாட்டியை பாத்துட்டு வந்துடுவேன். ரிட்டர்ன் டிக்கட்ஸ் புக் பண்ணிட்டேன். டோன்ட் வொர்ரி.” என்று தாடையைப் பிடித்துக் கொஞ்சி விட்டுத்தான் ப்ளைட் ஏறினாள்.

சிறு வயதில் கைப்பிடித்து கதை பேசியபடி நடந்த பாட்டியை பார்க்க போகிறோம் என்ற ஆனந்தம் உள்ளுக்குள் பரவியிருந்தது.

விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தவளை அழைத்தான் அவன்.

“வந்தாச்சா ஷன்மதி?”

“ம்ம்… பத்து நிமிஷமாச்சு.”

“வந்துடுவல்ல. ப்ராப்ளம் ஒன்னுமில்லையே?” என்று கேட்க,

“நோ ப்ராப்ஸ். ஒரு ஹாப் அன் அவர் வெய்ட் பண்ணுங்க. இண்டியன் சிம் வாங்கிட்டு உங்களுக்கு கால் பண்றேன்.”

“உனக்கு கடை எங்க இருக்குன்னு தெரியுமா?” என்று கேட்க,

“சுத்தி பாக்கறேன். எங்கயாவது கிடைக்கும்.” என்று சுலபமாக சொல்லி விட, அவன் அமைதியானான்.

“நான் வந்து இருக்கணுமோ?” கேள்வியாய் கேட்க,

“ப்ச்… அதெல்லாம் ஒரு விஷயமில்ல. எனக்கு இது புதுசு இல்ல. தனியா நிறைய கண்ட்ரி ட்ராவல் பண்ணிருக்கேன். கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணுங்க.” என்று வைத்து விட்டாள்.

தோளில் தாங்கிக் கொண்டிருந்த, தான் கொண்டு வந்த ஒற்றை பையோடு விமான நிலைய வளாகத்திலிருந்து வெளியே வந்தவள், பத்து நிமிடத்தில் இந்திய சிம்மை வாங்கி, அதை ஆக்டிவேட் செய்திருந்தாள்.

பதினைந்து வருடங்கள் கழிந்து அவளது சொந்த மண்ணை மிதிக்கிறாள். வாகனப் புகை எரிச்சலாக இருந்தது. கண்கள் எரிந்தது. வெயில் சுள்ளென்று ஊசியாக குத்தியது. சுற்றிலும் அழுக்கு. ஒரு பக்கம் முகத்தை சுளிக்க வைக்க பார்த்தாலும், இதுதானே தன்னுடைய மண் என்று தோன்றியது.

தாய் அழுக்காக இருக்கிறாள் என்பதற்காக அவளை தன்னுடைய தாய் இல்லையென்று சொல்லிவிட முடியுமா?

இவள் தன் தாய்!

நினைத்துக் கொண்ட போது மெல்லிய புன்முறுவல் மலர்ந்தது அந்த பெரிய கண்களில்.

அந்த கண்களை கறுப்புக் கண்ணாடி கொண்டு மறைத்தவள், ரோட்டோரமாக இருந்த அந்த தேநீர் கடையில், “அண்ணா ஒரு டீ” என்று கூற, அங்கிருந்தவர்கள் அவளை வித்தியாசமாக பார்த்தனர்.

பார்த்தாலே தெரிகிறது, மேட் இன் சம் பாரின் கண்ட்ரி என. அப்படியொரு அழகியை அவர்கள் கண்டிருக்க மாட்டார்களாகக் கூட இருக்கலாம். அத்தனை வெண்மையாக, பளிங்காக, கூடவே அத்தனை அழகாக இருந்தவளை விட்டு அவர்களால் கண்களை எடுக்க முடியவில்லை.

அலட்டிக்கொள்ளாமல் டீயை வாங்கிக் குடித்த ஷன்மதி, முன்னரே ஃபாரக்ஸில் மாற்றி வைத்திருந்த இந்திய ரூபாயை எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

ஷன்மதிக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் தான். எந்த நாட்டிற்கு வேண்டுமானலும் துணிந்து செல்வாள். அத்தனையும் தனியே எதிர்கொண்டு விடுவாள். மிகுந்த தைரியம் உண்டு. எதற்காகவும் அச்சபட்டதில்லை. மிகவும் தெளிவானவள்.

டீயை குடித்து வேகமாக நடையை எட்டிப் போட்டாள். மெட்ரோ ஸ்டேஷனை அடைந்து சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனுக்கு டிக்கட் எடுத்து ரயிலில் ஏறி அமர்ந்தாள். கூட்டம் அதிகமில்லை. சொற்பமானவர்களே இருந்தனர்.

மெட்ரோ ரயில் சுத்தமாக இருந்தது.

ஆச்சரியமாக பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். ஒன்பது வயதில் அவள் பார்த்த சென்னை அல்ல இது. வெகுவாக முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. எங்கும் கூட்டம், எதிலும் கூட்டம். ட்ராபிக் அள்ளியது. ஆனால் அந்த ட்ராபிக்கிலிருந்து தப்பி இது போல அமைதியாக பயணிப்பதும் ஒரு சுகம்.

தனியாக பயணிப்பது என்பது ஷன்மதிக்கு புதிதல்ல. எப்போதும் தனிமை தான். தாயும் தந்தையும் ஆபீஸ் சென்றுவிட்டால் இவள் தனிமையில் தான் பொழுதை கழிக்க வேண்டும். நண்பர்கள் குழாம் என்பதெல்லாம் பெரிதாக இல்லை. லாடினோ, மெக்சிக்கன், ஆசியன், அமெரிக்கன் என்று கலவையான சமூகம் அது.

படித்த பள்ளியும் கூட ஸ்பானிஷ் முறையிலான பள்ளி. அங்கு படிப்பை விட மற்ற செயல்பாடுகளுக்கே முன்னுரிமை கொடுப்பார்கள். படிப்பை பற்றி பெரிதாக கவலைக் கொள்ளாத பள்ளி என்பதால் ஹை ஸ்கூலுக்கு அருகிலிருக்கும் மற்ற பள்ளிகளுக்கு மாணவர்கள் இடம் பெயர்வது பெரிதாகவே நடக்கும் ஃப்ரீமொன்ட்டில்.

அதிலும் வெள்ளை அமெரிக்கர்களுக்கு கலவையான சமூகத்தை கண்டால் எப்போதும் இளக்காரம். அதிலும் ஆசியர்களை கண்டால் கொஞ்சம் அதிகமாகவே எரிச்சல் படுவார்கள். அவர்களிடையே போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு மேலே வரவேண்டும் என்றால் அறிவு மட்டும் போதாது. புத்திசாலித்தனமும் கூடவே நிறைய தைரியமும் வேண்டும்.

சிறு வயது முதலே இப்படியான சமூகத்தில் எதிர்நீச்சல் போட்டு பழகியதாலோ, பாட்டியின் தைரியமும் துணிச்சலும் நேரடியாக தன்னை வந்தடைந்ததாலோ, ஷன்மதியிடம் எப்போதும் அந்த தெளிவிருக்கும்.

மணியை பார்த்தாள். பதினொன்றாக இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தன. பதினொன்ரைக்கு வெஸ்ட் கோஸ்ட் எக்ஸ்ப்ரெஸ்.

அங்கிருந்தவாறே இங்கு ஒரு ட்ராவல் ஏஜென்ஸியிடம் பேசி, பதிவு செய்திருந்தாள். அத்தனையும் விரல் நுனியில்.

வர சொன்ன அவன் எப்படி வருவாய் என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. ஷன்மதியும் அதைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை.

சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தை அடைந்தது மெட்ரோ. டோக்கனை செலுத்தி விட்டு ரயில் நிலையத்தை அடைந்தாள்.

எங்கும் மனிதத் தலைகள்.

தாட்சாவின் கைகளை பிடித்தபடி ஒரு முறை ஏதோவொரு ரயில் நிலையத்தில் நின்றிருந்தது ஞாபக இடுக்கில் எங்கோ ஒளிந்திருந்தது.

“ஏன் பாட்டி இங்கயே எறங்கறோம்?”

“இல்ல சாமி. இதுக்கு மேல ரயில் இல்ல. பஸ்ல தான் சேலம் போகணும்.”

“இல்லையே பாட்டி. நம்ம கூட வந்தவங்க எல்லாம் சேலம் போறதா சொன்னாங்க”

“அவங்க அடுத்த ஸ்டேஷன்ல இறங்குவாங்களா இருக்கும் சாமி.” என்று கைப்பிடித்து அழைத்து போனவரின் வார்த்தைகளுக்கு பின்னால், அவரிடம் பணமில்லை என்பது இப்போது புரிந்தது.

அப்போதெல்லாம் ரயில் கட்டணத்தை விட பேருந்து கட்டணம் குறைவு என்பதால், பாதி வழி வரை ரயிலில் வந்துவிட்டு, பின் பேருந்துக்கு மாறுவதும் வழக்கம்.

அப்போதே தந்தை யூஎஸ்ஸில் இருந்தவர் தானே? பின் எதற்காக தாட்சா பாட்டி பணத்திற்கு சிரமப்பட்டிருக்க வேண்டும்?

கேள்வி எழுந்தாலும், அதை கேட்பது நாகரிகமாக இருக்குமா?

வெஸ்ட் கோஸ்ட் பிளாட்பார்மில் காத்துக் கொண்டிருந்தது. நடையை வேகமாக எட்டிப் போட்டாள்.

அந்த ட்ராவல் ஏஜென்சியிடம் செக்கன்ட் ஏசியில் பதிவு செய்ய கூறியிருந்தாள்.

பெட்டியை கண்டுபிடித்து ஏறுவதற்குள் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கியது. அவளது பகுதியில் இன்னும் இருவர், வயதான தம்பதியர் இருந்தனர். அந்த தாத்தாவுக்கு ஒரு என்பது வயதிருக்கலாம். பாட்டிக்கு அதைவிட குறைவாக இருக்கலாம். அத்தனை அனுசரணையாக பாட்டிக்காக டீ ஆற்றிக் கொடுத்ததை பார்த்தபோது ஆசையாக இருந்தது.

இந்த வயதில், இது போன்ற அனுசரணையோடு வாழவும் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

தாட்சா பாட்டி சிங்கிள் மதராக தனது இரண்டு குழந்தைகளை வளர்த்தார் என்று தெரியும். அவரது சிறு வயதிலேயே தாத்தா இறந்து விட்டார் என்பதையும் கூறியிருக்கிறார். அவருக்கு இது போன்ற அனுசரணைகள் எப்படி வாய்த்திருக்கும்?

அவர்களை பார்த்து மெலிதாக புன்னகைத்தவள், தன்னுடைய சுமையை இறக்கி வைத்து விட்டு, செல்பேசியை எடுத்துப் பார்த்தாள். இந்தியன் சிம் ஆக்டிவேட் ஆகியிருந்தது.

அவனை அழைத்தாள்.

“ஹெலோ…”

“நான் ஷன்மதி. இதுதான் இண்டியன் நம்பர்.”

“ஓகே. இப்ப எங்க இருக்க? என்னோட ப்ரென்ட் கிட்ட சொல்லிருக்கேன். உனக்கு கார் அரேஞ்ச் பண்ணி தருவான் ஷன்மதி.” கொஞ்சம் பொறுப்பாக கூறினான். ஆனால் இந்த பொறுப்பு முன்னமே வந்திருக்க வேண்டியதாயிற்றே. ஆனால் அதைப் பற்றியெல்லாம் கொஞ்சமும் கவலைப்படவில்லை ஷன்மதி.

“நான் வெஸ்ட்கோஸ்ட் எக்ஸ்ப்ரெஸ்ல ஏறி உக்காந்துட்டேன். இண்டியன் டைம் படி, ம்ம்ம்… அஞ்சு மணிக்கு சேலம் வந்துடுவேன். அங்கருந்து எப்படி வர்றதுன்னு மட்டும் ரூட் மேப் கொடுத்துடுங்க போதும்.” என்று கூற, அவன் பதட்டமடைந்தான்.

“இதெல்லாம் அதிகப் பிரசங்கித்தனம். என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொன்னா என்ன குறைஞ்சு போய்ட போறியா? ஒத்தை பொம்பளையா ட்ரைன் ஏறி வரப் போறியா?” எண்ணெயிலிட்ட கடுகாக பொரிய,

“யூஎஸ் லேர்ந்தும் ஒத்தை பொம்பளையாத்தான் தான் வந்தேன். அதை விட இது பெரிய விஷயமா?”

“ஆமா பெரிய விஷயம் தான். இங்க பொண்ணுங்களுக்கு எவ்வளவு சேப்டின்னு உனக்கு தெரியாது. நடுவுல எதாச்சும் ஆனாக்கா உன்னை பெத்தவங்களுக்கு யார் பதில் சொல்வா? அறிவிருக்கா ஷன்மதி? இப்படிதான் செய்வியா?”

விடாமல் அவன் அர்ச்சிக்க, இவள் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டாள். அவன் முடித்தவுடன்,

“கார்ல தனியா அவ்வளவு தூரம் வர்றது சேப்டி இல்ல. அதான் செகன்ட் ஏசில ரிசர்வ் பண்ணி தர சொன்னேன், ட்ராவல் ஏஜென்சில.” என்று அவள் கூறவும், அவன் அமைதியானான். “அதுவும் இல்லாம நான் ட்ராவல் பண்றது எல்லாம் பப்ளிக் ட்ரான்ஸ்போர்ட். கூட்டமிருக்கற இடங்கள் தான். நான் சின்ன குழந்தையில்ல. எனக்கும் சேப்டி மெஷர்ஸ் தெரியும். எந்த கண்ட்ரி போனாலும் நான் இப்படித்தான். எனிவேஸ் தேங்க்ஸ் பார் யூர் கைன்ட்னஸ்.” என்று கூற மறுபக்கம் ஆழ்ந்த மௌனம்.

“சாரி. உன்னை ரிசீவ் பண்ண நான் வந்திருக்கனும்.”

“நான் எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணல. எனக்கு இதெல்லாம் பழக்கம் தான்…” என்றவள், அவனுடைய பெயரை இன்னமும் சொல்லவில்லை என்பதை நினைவில் கொண்டு, “ஆக்சுவலா நீங்க யாருன்னே இன்னும் சொல்லலை. திடீர்ன்னு உங்க வீட்டுக்கு வந்தன்னா யார் சொல்லி வந்தன்னு கேட்டா என்ன பதில் சொல்றது?” என்று சின்ன சிரிப்புடன் அவள் கேட்க, அதை கேட்டவனும் மெலிதாக நகைத்தான்.

“அதுவும் வாலிட் பாயின்ட் தான். என்னோட சிஸ்டர் கேட்டாலும் கேப்பா.”

“உங்க சிஸ்டர்னா எனக்கு என்னவாறது?”

“உன்னோட அத்தை பொண்ணு” என்று அவன் மீண்டும் மென்மையாக நகைத்தான்.

“சரளா அத்தை?!”

“ம்ம்ம்ம்”

“அப்படீன்னா நீங்க சரளா அத்தையோட பையனா?” ஒருவிதமான சந்தோஷ ஆர்ப்பரிப்பு அவளது குரலில். அதை உள்வாங்கியவன்,

“ம்ம்… எஸ்” என்று கூற, தெரிந்தவர்களை ரொம்ப நாள் கழித்து சந்திக்கப் போகும் மகிழ்ச்சி அவளுக்குள்!

“சோ… உங்க பேர்… உங்க பேர்…” என்று பரபரப்பாக ஞாபக பெட்டகத்தை தேடினாள். மறுபுறம் அவனுக்கு ஏமாற்றமாக இருந்ததோ?! அமைதியாக கேட்டபடி இருந்தான்.

“நான் சொல்லட்டா?” என்று அவன் கேட்க,

“ப்ச்… இருங்க… நானே யோசிக்கறேன்…”

“பாட்டியவே உன்னால நினைவு வெச்சுக்க முடியல. நான்லாம் எம்மாத்திரம் ஷன்மதி?”

“சென்டிமென்ட்ட புழியறீங்க” சிரித்தாள் ஷன்மதி.

“ம்ம்… எஸ், உன்னால கண்டுபிடிக்க முடியாது. நானே சொல்லிடறேன். என் பேர் சூர்யா. ஒரே சிஸ்டர், யாழினி. போதுமா?” என்று கேட்க,

“எஸ்… இப்ப ஞாபகத்துக்கு வந்தாச்சு. ஹவ் இஸ் ஷீ? ரொம்ப குட்டியா பார்த்து இருக்கேன்.”

“அப்ப நீயும் ரொம்ப குட்டி தான். மெழுகு பொம்மை மாதிரி இருப்ப. நாங்கல்லாம் ஜப்பான் பொம்மைன்னு கிண்டல் பண்ணுவோம்…” சிரித்தான்.

“இஸ் இட்? ஞாபகம் வெச்சுட்டு இருக்கீங்களா? ஹவ் ஸ்வீட்”

“ம்ம்… எனக்கு எதுவும் மறக்காது. நீங்க எல்லாம் அப்படி இல்ல.”

“திரும்பவும் இந்த விஷயத்தை பேச வேண்டாமே சூர்யா.” இயல்பாக அவனை பெயர் கொண்டு அழைத்துக் கூற,

“ஓகே… சேலம் வர்றதுக்கு முன்ன எனக்கு கால் பண்ணும்மா. நான் வந்து பிக் அப் பண்ணிக்கறேன்.” என்று கூற,

“நோ தேங்க்ஸ். நீங்க சொல்லுங்க. நான் வந்துக்கறேன்.”

“இதுவரைக்கும் வந்ததுக்கே நான் உன் அத்தைகிட்ட எத்தனை வாங்கிக் கட்ட போறேன்னு தெரியல. தயவு பண்ணும்மா தாயே! அப்படி எதாவது பண்ணி வெச்சுடாத. சோத்துல வெஷம் வெச்சுடுவாங்க உன் அத்தை. ஆசை அண்ணனோட பொண்ணை கூப்பிட்டு வர்றதை விட என்னடா வெட்டி முறிக்கற வேலை பார்த்தேன்னு கேப்பாங்க. எனக்கு தேவையா இது?” ஆற்றாமை தாளாமல் அவன் புலம்ப, ஷன்மதி சிரித்தாள்.

இன்னும் சிலவற்றை பேசிவிட்டு அவன் வைத்தபோது மனம் இலகுவாக இருந்தது.

சில்லென்ற ஏசி காற்று முகத்தை இதமாக தீண்டியது.

அவளறியாமல் உறக்கம் அவளைத் தீண்ட, மெல்ல கண் மூடினாள்.

கனவிலும் ஏதே நினைவுகள். தாட்சா பாட்டியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு சேலம் மார்க்கட்டில் அலைந்தது நினைவுக்கு வந்தது.

‘வர்றேன் பாட்டி… உன்ன பாக்க…’ அவளையும் அறியாமல் முனகினாள்.

‘மதி தங்கம்… ஷன்மதி…’ சேலத்தில் புலம்பினார் தாட்சாயினி.

Anandha Bhairavi 10

ஆனந்த பைரவி part 10

காலையில் தான் கண் விழித்தாள் பைரவி. பெயின் கில்லரையும் தாண்டி வலி தெரிந்தது.

கமலாக்காவலிக்குதா பாப்பாஎன்று ஒரு நூறு முறையாவது கேட்டிருப்பார். நடந்தது அத்தனையும் ஏதோ கனவு போல் இருந்தது பைரவிக்கு

ஆனந்தைக் கண்ட மாத்திரத்தில் லியமையும் மறந்து அவனிடம் போனது மட்டும் தான் நினைவில் இருந்தது. பின்னால் வந்த வாகனத்தையோ அது தன்னை மோதியதையோ எவ்வளவு நினைவு கூர்ந்தாலும் பிடிபடவில்லை. அமைதியாக இருந்தாள். கனுலா (canular) இன்னும் கையிலேயே இருந்தது.

ஒரு ஏழு மணி வாக்கில் லியம் வந்துவிட்டான்.

குட் மார்னிங் பைரவி, இப்ப எப்படி இருக்கு?”

ம்குட் மார்னிங். கொஞ்சம் பெயின் இருக்கு லியம். எப்ப டிஸ்சார்ஜ் பண்ணுவாங்க?”

சீஃபை பாத்துட்டு தான் வர்ரேன். மிஸ்டர்.ஆனந்தன் ஃபுல் செக்கப் ஒன்னு பண்ணச் சொல்லி இருக்காராம். அது முடிஞ்சதும் தான் விடுவாங்க போல

அதெல்லாம் எதுக்கு? ஆம் ஆல்ரைட் லியம்

அதை நீ மிஸ்டர்.ஆனந்தன் கிட்ட சொல்லிரு.” கமலாக்கா பாத்ரூம் போக, அதை கவனித்தவள்

நீ ஆனந்தைப் பாத்தியா?”

ம்…”

ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே?”

நீ இப்படி அடிபட்டு வந்து படுத்துக் கிடப்பநான் அப்படியே துள்ளிக் குதிக்கனுமா?”

பக்கென்று சிரித்தவள்

ரொம்ப சீனைப் போடாதே, இந்த சீரியஸ் லுக் உனக்கு செட் ஆகவே இல்லை.”

மௌனமாய் அவளைப் பார்த்திருந்தவன்ஃபோனை எடுத்து யாருக்கோ மெஸேஜ் அனுப்பினான். கமலாக்கா பாத்ரூமில் இருந்து வர அவரை வீட்டிற்குப் போய் குளித்து விட்டு பைரவிக்கு மத்தியானம் சாப்பாடு கொண்டு வருமாறு பைரவி மூலம் தெரிவிக்கவேஅவர் தயங்கவும் அது வரை தான் துணை இருப்பதாக கூறி வெளியே இருந்த ட்ரைவருடன் அனுப்பி வைத்து விட்டுத்தான் அமர்ந்தான்.

ஏதோ சிந்தனையோடே அமர்ந்திருந்தவனை தொல்லை செய்யாமல் தானும் மௌனமாய் இருந்தாள் பைரவி.

பைரவி

ம்…”

கொஞ்சம் இருந்துக்கோ, இதோ வந்துடறேன்“.

ம்சரிப்பா

கைகளில் வலி தெரியவே மெதுவாய் கட்டிலில் சாய்ந்து கண்மூடிக் கொண்டாள். மூடிய கண்களுக்குள் ஆனந்த்.

அரவிந்தன் அண்ணாவோடு ஏதோ பேசியபடி வாய்விட்டுச் சிரித்த ஆனந்த். முதல் முதலாய் ஏளனப் பார்வையோடு எதிரே நின்ற ஆனந்த். ஆத்மநாதன் அங்கிளோடு லாப் பற்றி அலசி ஆராய்ந்த ஆனந்த். புருவங்களை நெறித்து கோபமாய்ப் பார்த்த ஆனந்த்

ஆனந்த்ஆனந்த்ஆனந்த்…!

சர்வமும் அவனாகிப் போக தன்னிலை மறந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

கதவு திறக்கும் ஒலி கேட்கவே, லியம் வருவதை உணர்ந்தவள் கண்களைத் திறக்காமலேயே

லியம், எனக்கு ஆனந்தைப் பார்க்கனும் போல இருக்கு. இந்தச் செக்கப்பெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். என்னை ரிசோட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறியா?”

சற்று நேரம் பதிலுக்காக பொறுத்திருந்தவள் லியம் பேசாமல் போகவே கண்களைத் திறந்தாள்.

மூடியிருந்த கதவின் மேல் சாய்ந்தபடி அவளையே பார்த்திருந்தான் ஆனந்த்!

உறைந்து போனாள் பைரவி. எதிர்பார்க்கவே இல்லை. விழி எடுக்காமல் அவனையே பார்த்திருக்கபார்வைகள் மோதிக் கொண்டன.

கட்டிலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த அந்த ஒற்றை சோஃபாவில் அமர்ந்தவன்

இப்போ எப்படி இருக்கு?” என்றான்.

பதில் சொல்லத் தோணாமல் அவள் அப்படியே அமர்ந்திருக்க..

பெயின் இருக்கா?” என்றான் கொஞ்சம் அழுத்தமாய்.

லேசா இருக்கு

ஒரு ஃபுல் செக்கப் இருக்கு, அது முடிச்சதும் டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிடுவாங்க. இன்னைக்கு நைட்டே வீட்டுக்கு போயிடலாம்

நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன், அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்.”

இல்லையில்லை, எல்லாத்தையும் பார்க்கிறதுதான் நல்லதுபேசிப் பயனில்லை என அவள் அமைதியாக இருக்க

அப்படி என்ன யோசனை? இவ்வளவு கவனக் குறைவா இருக்க.” இதற்கு என்ன பதில் சொல்ல முடியும்? உன்னைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் நான் என் வசம் இல்லை என்று கவிதையா வடிக்க முடியும்.

பைரவி!” அவன் அழுத்தமாக அழைக்க, நிமிர்ந்து பார்த்தவள்

தெரியலை, நான் என்ன பண்ணுறேன்னு எனக்கே தெரியலை. ஆனந்த்துன்னு வந்திட்டா

அம்மா, அப்பா, வீடு, வாசல், படிப்பு, லியம்எதுவும் பெரிசா தோணலை. நான் என்ன பண்ணட்டும்?”

இப்ப நான் என்ன பண்ணனும் பைரவி?”

ஒன்னும் பண்ண வேணாம். நான் சொல்லி நீங்க பண்ணக் கூடாது. உங்களுக்காத் தோணனும்.”

ம்ஆத்மநாதன் அங்கிள் கிட்ட சொல்லி இருக்கேன், வேற ஏற்பாடு பண்ணிக்கச் சொல்லி

ம்…” ஒரு பெரு மூச்சோடு எழுந்தவன்

டேக் கெயார்என்றான். அவள் தலை ஆட்டவும் சட்டென்று கிளம்பி விட்டான்.

கண்களில் நீர் கோர்த்தது பைரவிக்கு.

**–**–**–**–**–**

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.

அன்று இரவே பைரவியை டிஸ்சார்ஜ் செய்ய வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்கள். லியமும் கூடவே தங்கியிருந்தான். ட்ரைவரும் இருக்கவே உதவியாக இருந்தது கமலாவிற்கு.

அடுத்த நாள் மதியமே அருந்ததி வந்துவிட்டார். பைரவியின் அப்பா சந்திரனுக்கு அவசரமாக லீவு கிடைக்காததால் தனியாக வந்திருந்தார். லியமின் அறிமுகம் ஏற்கனவே இருந்ததால் எல்லாம் சுமுகமாகவே சென்றது.

ஆனாலும் பைரவிதான் தவித்துப் போனாள். அந்த ஒரு வாரமும் ஆனந்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. அதற்கு முன்னரும் அடிக்கடி பார்க்கா விட்டாலும்இப்போதெல்லாம் மனது அடிக்கடி முரண்டு பிடித்தது.

தன் அன்பை அவன் புரிந்து கொள்ள வில்லையே என்ற ஆதங்கமே அதிகமாக இருந்தது. தான் என்ன எதிர்பார்க்கிறோம் என்றே புரியவில்லை.

கை ஓரளவிற்கு குணமாகி இருக்க அசைக்க முடிந்தது. க்றச்செஸ் (crutches) வைத்து மெதுவாக நடக்கத் துவங்கினாள். விழுந்த இடம் அடர்ந்த புல் தரையாக இருந்ததால் அத்தனை பாதிப்பு இருக்கவில்லை.

அன்று ஹாஸ்பிடல் போக வேண்டிய நாள், செக்கப்பிற்காக. காலையிலேயே பைரவி தயாராகி விட்டாள். அருந்ததியும் புறப்படவே இடைமறித்த லியம்

டோன்ட் வொர்ரி ஆன்ட்டி, நான் கூட்டிக்கிட்டு போறேன்.” என்றான்

இல்லை லியம். நானும் கூட வர்ரேன்

கமான் ஆன்ட்டி. நீங்க வந்த நாளில் இருந்து ரெஸ்ட்டே எடுக்கலை. நைட்ல கூட ஒழுங்கா தூங்கலை. டேக் ரெஸ்ட். நான் பாத்துக்கறேன்.” 

ஆமா அருந்ததிக்கா. பாப்பாக்குத்தான் இப்போ நல்லா ஆகிடுச்சே. தம்பி பாத்துக்கும், நீங்க கொஞ்ச நேரம் தூங்குங்க.”

கமலாவும் வற்புறுத்தவே அரை மனதோடு சம்மதித்தார் அருந்ததி.

ஹாஸ்பிடல் போனவர்கள் வேலை சீக்கிரமே முடிந்து விட்டது. கைக்கு இனி ட்ரஸ்ஸிங் தேவையில்லை என்று சொல்லி, பி பி யை மட்டும் செக் பண்ணினார்கள்.

ஏற்கெனவே ஒரு வாரம் கடந்து விட்டதால் குறைந்தது இன்னும் மூன்று வாரங்களாவது கால் அதிகம் அசையாமல் பார்த்துக் கொள்ள சொன்னார்கள்.

எல்லாம் முடித்துக் கொண்டு கிளம்பவே பத்து மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. லியமே காரை ட்ரைவ் பண்ணினான். ஏனோ இன்று ட்ரைவர் தேவையில்லை என்று மறுத்து விட்டான். எவ்வளவு சொல்லியும் கேட்கவில்லை.

மௌனமாக இருந்தாள் பைரவி. சிந்தனை மட்டும் ஆனந்த் வசம். அருந்ததி வந்திருந்ததால் பாட்டி மட்டுமே வந்து போனார். இல்லாவிட்டாலும் அவன் வந்திருப்பானா? ஏதேதோ குழப்பங்கள். கார் சட்டென நிற்கவும் கவனம் கலைந்தவள்

என்னாச்சு லியம்?” கேட்டவளைத் திருப்பிப் பார்த்து அழகாய்ப் புன்னகைத்தவன்

ஒரு ஸ்வீட் ஸர்பிரைஸ்! என்னோட ஸ்வீட் ஏஞ்சலுக்கு.”

கேள்வியாய் பார்த்தவள் கன்னத்தில் தட்டிவிட்டு காரை விட்டு இறங்கினான் லியம்.

சாலையின் எதிர்ப்புறத்தில் இவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த கறுப்பு Audi இல் இருந்து ஆனந்தன் இறங்க, அவன் கையிலிருந்த கார் கீ யை வாங்கிக் கொண்டு ஏதோ பேசினான் லியம். ஆனந்தன் அதற்கு ஏதோ பதில் சொல்ல இருவரும் வாய் விட்டு சிரித்தார்கள்.

கறுப்பு Audi இல் லியம் ஏறிப் போய்விட, பைரவி அமர்ந்திருந்த காரை நோக்கி வந்தான் ஆனந்தன்.

பைரவியின் ஆனந்த்…!

*****************

அந்தச் சின்னஞ்சிறு 10 முழுவதுமாக நிரப்பிக்கொண்டு ட்ரைவிங் சீட்டில் உட்கார்ந்த ஆனந்தனை விழி எடுக்காமல் பார்த்திருந்தாள் பைரவி.

குட் மார்னிங் பைரவிஎந்தப் பதிலும் இல்லை.

குட் மார்னிங் சொன்னா பதிலுக்கு குட் மார்னிங் சொல்லனும்

ஆங்என்ன சொன்னீங்க?” லேசாக சிரித்தவன், காரை ஸ்டார்ட் செய்ய ஆச்சரியமாக பார்த்திருந்தாள்.

எங்க போறோம்னு கேக்கலையா?” அவனையே ஆழ்ந்து பார்த்தவள் இடம் வலமாக தலை ஆட்ட, மீண்டும் சிரிப்பையே பதிலாகத் தந்தவன் சாலையில் சங்கமித்தான்.

**–**–**–**–**–**

பழைய குற்றாலம் அருவிக்கு சற்று தொலைவில் கார் நின்றது. சற்றுத் தொலைவில் தெரிந்த அருவி கரும் பாறைகளுக்கிடையே பாய்ந்தோடி வந்து வீழ்ந்தது, என்னமோ கருங்கூந்தலில் வைத்த வெள்ளை மல்லிகைச் சரமாய் தோன்றியது.

சுற்றுப் புறமெங்கும் பசுமைபசுமை மட்டுமே. ஈரக் காற்றும், மூலிகை வாசமும் நாசிக்குள் நுழைந்து ஏதோ மாயம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தது.

என்ன சொன்னாங்க ஹாஸ்பிடல்ல?” அவன் கேட்கசிந்தை கலைந்தவள்,

கை கே வாம். ரொம்ப ஹெவியா ஏதும் பண்ண வேணாமாம். பி பி செக் பண்ணினாங்க. இன்னொரு த்ரீ வீக்ஸூக்கு கவனமா பாத்துக்க சொன்னாங்க

ம்பெயின் இருக்கா?”

கொஞ்சம் இருக்கு, பெயின் கில்லர் எடுத்துக்க சொன்னாங்க

ம்கார்ல இப்படி உக்காந்துக்கிட்டு இருக்கிறது கஷ்டமா இருக்கா?”

இல்லையில்லைஅவசரமாக மறுத்தாள். கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தவன்..

பேசணும் பைரவி. நிறைய பேசணும். யாருக்கிட்டயும் இதுவரைக்கும் இது சம்பந்தமா எந்த விளக்கமும் குடுக்கலை. நான் தான் முடிவெடுத்தேன். அதையும் மனப்பூர்வமாகத் தான் எடுத்தேன். அதுல எந்த வருத்தமும் துளி அளவு கூட இன்னைக்கு வரைக்கும் எனக்கு இல்லை.”

சற்று நிறுத்தியவன்

ஆனா இப்ப நிலமை அப்படி இல்லை. ஒரு பொண்ணு வரிஞ்சு கட்டிக்கிட்டு சண்டைக்கு வர்றாஎன் அன்புக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போறேன்னு?” லேசாகச் சிரித்தவன்

அது பத்தாததுக்கு ஒரு தடியன் பின்னாலையே கெளம்பி வந்து என் ஃப்ரெண்டை எப்படி நீ இப்படி ட்ரீட் பண்ணலாம் அப்பிடின்னு மிரட்டுறான். என் நிலமை இப்படியாப் போச்சே!”

சிரித்தபடியே அங்கலாய்த்தான். அவனையே பார்த்திருந்த பைரவி முகம் சிவக்க பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.

வாழ்க்கையில எல்லாமே நிறைவா இருந்தது பைரவி. நல்ல அம்மா அப்பா , கலாட்டா பண்ணுற தங்கை, அன்பான தாத்தா பாட்டி இப்படி எல்லாமேபெரிய வீட்டுப் பையன் அப்படீங்கறதா? இல்லை இயற்கையாகவே எனக்குள்ள இந்த ஊர் மேல இருந்த பற்றா? எது என்னை இந்த ஊரை விட்டு அசையாம இப்படி கட்டிப் போட்டிருக்குதுன்னு இன்னைக்கு வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது

இந்த ஊரைப் பார்த்தா யாருக்குத்தான் ஈர்ப்பு வராது

ஆர்த்திக்கு வரலையே!”

அதுவந்துஅவ எப்பவுமே அப்படித்தான். ரொம்ப நல்ல பொண்ணு. ஆனா இந்த ஒரு விஷயத்துல மட்டும் ரகளை பண்ணுவா. காலேஜ்ல ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் ஏதாவது ஸ்பெஷல்னா சுத்திப்பாக்க கன்ட்ரி சைட் செலெக்ட் பண்ணினா ரொம்ப கோபப்படுவா. அங்க போய் என்ன ஃபன் பண்ண முடியும்னு. அவ வளர்ந்த விதம் அப்படி, தப்பு சொல்ல முடியாது.”

அவள் பேசி முடித்தும் திரும்பிப் பார்த்து சிரித்தவன்

தப்பு சொல்லலை, ஆனா அதே நேரம் ஏத்துக்கவும் முடியலை

இல்லைஇப்ப எதுக்கு இந்த சிரிப்பு?” அவள் கேட்கவும், வாய் விட்டு சிரித்தவன்

அந்தப் பொண்ணாலே நம்ம ரெண்டு பேரோட வாழ்க்கையுமே கேள்விக் குறியா இருந்துது. ஆனா அதே பொண்ணை ரெண்டு பேரும் நியாயப் படுத்திக்கிட்டு இருக்கோம்

என்னோட அன்பு எவ்வளவு ஆழமானதுன்னு எனக்குத் தெரியும். அது நிறைவேறினாத்தான் உண்மைன்னு யாரு சொன்னா?”

நிறைவேறாமப் போயிருந்தா…?”

அழகாய் அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தவள்

இப்பவும் போல எப்பவுமே எனக்குள்ள இருந்திருக்கும்

அப்போதாவது லியமுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்குமா?”

சட்டென அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள்

எப்பவுமே யாருக்குமே அந்த வாய்ப்புக் கிடைச்சிருக்காதுஎன்றாள் உறுதியாக.

பேச்சுக்களற்ற மௌனம் அங்கு குடியிருக்க

பைரவி, வயசு இருபத்தி எட்டை தாண்டிருச்சு. இனி என் வாழ்க்கையிலே காதலெல்லாம் வருமான்னு தெரியலை

அவன் சற்று நிறுத்த

அட முட்டாளே! அறுபதைத் தாண்டியும் காதலாய் வாழ்பவர்களை வீட்டில் வைத்துக் கொண்டு இவன் என்ன பேசுகிறான்அவனை விசித்திரமாய் பார்த்தாள் பைரவி.

ஆனாஆனா பைரவியை இனி விட்டுக் கொடுக்க முடியும்னும் தோணலை. நீட் சம் டைம் பைரவி. இந்த உணர்வு எனக்குள்ள இன்னும் ஆழமா இறங்கனும். ஆனந்த் அப்படீன்னு வரும்போது நான் நானாக இல்லைன்னு பைரவி சொன்ன மாதிரி நானும் சொல்லனும்.

அதுக்கப்புறம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.”

அவன் பேசப் பேச தலை குனிந்து மௌனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் பைரவி. அவள் புறமிருந்து எந்தப் பதிலும் வராமல் போகவே ஆனந்தன் திரும்பிப் பார்த்தான். கண்களில் உருண்டு திரண்ட இரு மணித்துளிகள் அவள் உள்ளங் கைகளில் பட்டுச் சிதறியது.

ஹேய் பைரவி! என்னாச்சு? எதுக்கு இப்போ அழற?”

அவள் புறம் திரும்பி அமர்ந்தவன் அவள் முகத்தை கைகளில் ஏந்தி

என்னாச்சுடா! இப்படி அழுதா நான் என்னண்ணு எடுத்துக்கிறது. நான் ஏதாவது தப்பா பேசிட்டேனா?” அவசரமாய் இல்லை எனத் தலை ஆட்டினாள்.

அப்போ எதுக்கு அழுற?”

நான் எதுக்கு அழுறேன்னு எனக்கே தெரியாதப்ப உங்ககிட்ட எப்படி சொல்லுவேன்.”

அவள் வியாக்கியானத்தில் ஆச்சர்யப் பட்டவன் வாய் விட்டுச் சிரித்தான்.

பாவம் எங்கம்மா. சூது வாது தெரியாதவங்க. எப்படித்தான் இப்படி ஒரு மருமகளை வெச்சு சமாளிக்கப் போறாங்களோ?”

அவன் அங்கலாய்க்ககண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டே சிரித்தவள்,

அவங்க, மகனை விட விவரமாத்தான் இருக்காங்க. மகன் சம்மதம் சொல்றதுக்கு முன்னாடியே அவங்க சொல்லிட்டாங்க

ஹேய் இது எப்போ நடந்தது?” அவன் ஆச்சரியப்படஅன்று நடந்தது அத்தனையையும் சொல்லி முடித்தாள்.

…! எனக்குத் தெரியாம இவ்வளவு நடந்திருக்கா! ஆக எனக்குத் தான் விவரம் பத்தலையா?”

நமட்டுச் சிரிப்புடன் அவன் கேட்க, ஆமெனத் தலை ஆட்டினாள் பைரவி.

இங்கப் பாருடா! அம்மணி எனக்கு விவரம் பத்தலைன்னு எவ்வளவு கூலா சொல்லுறாங்க. அப்போ காட்டிட வேண்டியதுதான், நான் எத்தனை விவரமானவன்னு.”

வந்து ரொம்ப நேரமாச்சு, அம்மா தேடுவாங்க. கிளம்பலாமா?”

அவள் பேச்சை மாற்றுவது புரிந்து, மென்மையாய் சிரித்தவன்

ம்போகலாம்என்றான்.

இத்தனை வயதுக்கு மேல் தனக்கு காதல் வராது என்று சொல்லிக்கொண்டே காதல் செய்பவனை என்ன சொல்வது!

மீண்டும் அமைதியான பயணம்

**–**–**–**–**–**

கார் கைமாறிய இடத்திலேயே காத்திருந்தான் லியம். அவன் ரிஸ்ட் வாட்சை திருப்பித் திருப்பி பார்ப்பதிலேயே அவன் பதட்டம் புரிந்தது. காரை ஆனந்தன் நிறுத்தவும் அவசரமாக வந்தவன் Audi இன் கீயை ஆனந்தனிடம் கொடுத்து விட்டு கார்க் கதவைத் திறக்க

லியம்அழைத்தாள் பைரவி.

ஆண்கள் இருவருமே நின்று என்னவென்று பார்க்ககாரை விட்டு சிரமப்பட்டு இறங்கியவள், லியமை தன் அருகே கை நீட்டி அழைத்தாள். ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தவன் ஆனந்தனைத் திரும்பிப் பார்க்கஅவன்போஎன்பது போல் தலை அசைத்தான்.

தன்னை நெருங்கி வந்த லியமின் வலது கையை பற்றியவள்,

தாங்க் யூ! தாங்க் யூ வெரி மச்!” என்று சொல்லி பற்றிய அந்தக் கையில் மென்மையாய் முத்தம் வைத்தாள். திடுக்கிட்ட லியம் சட்டென ஆனந்தனைப் பார்க்க

புன்னகை மாறாத முகத்தோடு பைரவியையே  பார்த்திருந்தான் ஆனந்தன்.

பைரவியின் ஆனந்த்!

 

Varaaga nathikaraiyoram 2

யோகாவை முடித்த சகோதரிகள் இருவரும், குளிப்பதற்கு தேவையானவற்றை எடுத்து தங்களது தாயை காண அடுப்படிக்கு வர…

அவர்களை பார்த்த சீதா,

“வாங்கடி வாங்க… என்ன உங்க குரங்கு வித்தையெல்லாம் சூரியன்கிட்ட காமிச்சிட்டு வந்தாச்சா.. இந்தாங்க”

என்றவாறு அவர்கள் வழக்கமாக அருந்தும் கேழ்வரகு கூழை ஆளுக்கு ஒரு டம்ளர் குடுக்க, பீறிட்டு வந்த சிரிப்பை கடினப்பட்டு அடக்கிய ருத்ரா, அமைதியாக கூழை பருக தொடங்கினாள்.

(கேழ்வரகில் உடலுக்கு நன்மை தரும் அமினோஅமிலங்களும், கால்சியமும், இரும்புசத்தும், இன்னபிற சத்துக்களும் உள்ளன. இது உடலுக்கு ஒரு நாளிற்கு தேவையான புத்துணர்ச்சியை தரவல்லது.)

 

எதையும் பொருத்துக்கொள்ளும் முத்ரா, தனது யோகாவை குறைகூறினால் மட்டும் பொங்கிவிடுவாள். இப்போது மட்டும் விடவா போகிறாள்.

கையில் இருந்த டம்ளரை அடுப்பு மேடை மீது வைத்தவள், இரு கையையும் இடுப்பில் வைத்தவாறு…

“அம்ம்ம்மா… அது பேரு யோகானு எத்தனைதடவ சொல்றது… திரும்ப திரும்ப கேவலபடுத்துற”

என்று போர்க்கொடி தூக்க.. அவரோ அலட்சியமாக,

“ஆமா… பொல்லாத யோகா… கொஞ்சம் தள்ளுடி அடுப்படி வேலையை மறைச்சிகிட்டு”

என்று கூறிகொண்டே அவளை தள்ளிநிறுத்தி,

“தெய்வம் அத்தையோட தோழி நம்ம வீட்டுக்கு வராங்க, நியாபகம் இருக்கா முத்ரா ?

அதனால, இன்னக்கி 2 பேரும் சீக்கிரம் போய் குளிச்சிட்டுவாங்க”

என்றவாறு அசால்டாக அவளது கோபத்தை தூசு போல் தட்டிவிட்டு தனது வேலையை தொடர்ந்தார் சீதா.

தெய்வம், கருணாகரன் கூடபிறந்த ஒரே தங்கை. அடுத்த தெருவில் தான் வசிக்கிறார்.

இதைக்கேட்டதும் தனது கோபத்தை மறந்த முத்ரா…

“அப்பா நேற்றே சொன்னாரு, எதுக்குமா வராங்க ?”

என்று வினவ,

“யாருக்கு தெரியும் உங்க அப்பா எங்க அதெல்லாம் சொன்னாரு ? வேணும்னா நீயே போய் கேளு”

என்று கூற முத்ராவோ…

“அட போமா.. உன்கிட்டயே சொல்லாதவரா என்கிட்ட சொல்லிரபோறாரு ? சரி நாங்க குளிச்சிட்டு வரோம்”

என்றவாறு தங்களது வீட்டின் பின்புறம், அரை கிலோமீட்டர் தள்ளி ஓடும் வராக நதிக்கு, மூலிகை குளியல்போடி மற்றும்  மஞ்சள் சகிதம் சென்றனர்.

தேனி மாவட்டம் பெரியகுளம் அருகே ஓடும் வராக நதி, காசியில் ஓடும் புண்ணிய கங்கைக்கு சமமாக கருதப்படுகிறது. இது சோத்துப்பாறை அணையில் இருந்து பெரியகுளம் வழியாக சென்று வைகை ஆற்றில் கலக்கிறது.

இந்நதியின் கரையில் தான் தேனியிலேயே மிகப்பெரிய கோவிலான ராஜேந்திர சோழீஸ்வரன் கோவிலும் உள்ளது. மூலவர் சிவனாக இருந்தாலும், முருகன் தான் பிரசித்தி பெற்றவர். இங்கு நீராடி முருகனை வணங்கினால், தீராத வியாதியும் தீரும் என்பது ஐதீகம்.

அக்கா தங்கை இருவரும் தண்ணீரில் இறங்கும் முன், சுமார் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் தெரிந்த இக்கோயில் கோபுரத்தை வணங்கிவிட்டே இறங்கினர்.

விளையாடிக்கொண்டே குளித்து முடித்தவர்கள், இவர்கள் செல்லும் வழியில் யாரும் வரமாட்டார்கள் என்பதால், ஈர உடையை மாற்றாமல் பிழிந்து, வீட்டின் பின்புறம் ருத்ராவின் யோசனையில் கட்டபெற்ற ஒற்றை அறையில், எப்போதும் இருக்கும் சுடிதாரை எடுத்து உடைமாற்றினர்.

வீட்டினுள் ருத்ரா செல்லும் முன் அவளை பிடித்து கொண்ட முத்ரா தனது தமக்கையிடம்,

“ருத்ரா வீட்டிற்கு யாரு வந்திருந்தாலும், என்ன பேசினாலும் கண்டுக்காத… அவங்க அத்தைக்கு பிரண்டு வேற… எப்படி இருப்பாங்க ? நம்ம அத்தை மாதிரியே தான் இருப்பாங்க.. உனக்கு பிடிக்கலைனா பேசாத”

என்று கூறினாள்.

கேட்கமாட்டாள் என்று தெரிந்தாலும் ஒரு நப்பாசையில் கூற, அவள் எதிர்பார்த்த மாதிரியே,

“அது அவங்க நடந்துகொள்வதை பொருத்து இருக்கு“

என்றாள் ருத்ரா.

முத்ரா இவ்வாறு சொல்வதற்கு அழுத்தமான காரணம் அவளது அத்தையின் மீது உள்ள பாசத்தினால் இல்லை ருத்ராவிற்காக தான்.

ருத்ராவிடம் ஒரு கெட்ட பழக்கம் உண்டென்றால் அது அவளது கோபமே. கட்டுப்பாடில்லாமல் கோபம் பெருகினால் அவள் அதை இரு வழிகளில் காண்பிப்பாள்.

ஒன்று அவளது ரூமிற்கு சென்று கதவடைத்து தொண்டை வற்ற, வீடே அதிரும் அளவிற்கு கத்துவாள் அல்லது வீட்டை விட்டு சற்று தள்ளியிருக்கும் வராகநதிக்கு, பத்தே நிமிடங்களில் நடந்து சென்று, அசுர வேகத்தில் நீரில் மூழ்கி, கோபம் தீரும் மட்டும் நீச்சல் அடிப்பாள்.

இதற்கு பயந்தே வீட்டினர் அவளுக்கு கோபமூட்டும் எந்த காரியத்தையும் இரவு மற்றும் சில அத்தியாவசிய நேரங்களில் செய்யவோ சொல்லவோ மாட்டார்கள்.

இதனை குறைக்க முத்ராவின் யோகாவினாலே முடியவில்லை என்றால் எவ்வளவு வீரியம் என்று பார்த்துகொள்ளுங்கள்.

பெற்றோருக்கோ அவளது இந்த செயல்களை வெளியே தெரியாமல் மறைப்பதில் இருக்கும் கவனம், அதை குறைப்பதில் இருக்கவே இருக்காது.

அந்த மாதிரி சமயங்களில் முத்ராவை கிட்டே கூட அண்ட விடமாட்டாள் ருத்ரா… பயம் எங்கே தங்கையை காயப்படுத்தி விடுவோமோ என்று…

வீட்டினுள் பெண்கள் நுழைகையில் அவர்கள் கண்ட காட்சி இதுதான்.

தெய்வம் அத்தை சோபாவில் அமர்ந்திருக்க, அருகில் அவரது தோழி மற்றும் அவர் கணவர், பக்கத்தில் உள்ள இரு ஒற்றை சோபாவில் இரண்டு ஆண்கள், அவர்களது மகன்களாக இருக்க வேண்டும், கூடவே இவர்களது தந்தையும் நாற்காலியில் அமர்ந்து பேசி கொண்டிருந்தார்.

இதுவரை எந்த வெளி ஆண்மகன்களையும் வீட்டினுள் பார்க்காத சகோதரிகளுக்கு மனதினுள் எதுவோ நெருடியது.

அதற்கேற்றார் போலத்தான் அத்தை தெய்வத்தின் பேச்சும் இருந்தது.

“அண்ணே, நான் சொன்னேன்ல மெட்ராஸல எனக்கு ஒரு தோழி இருக்கானு அது இவ தான்… பெயர் கல்யாணி, அவங்க இவளோட கணவர் ராஜசேகர், அவங்களுக்கு இரண்டு மகன்கள். மூத்தவன் ஆகாஷ் அப்புறம் இளையவன் பிரகாஷ்.”

“மூத்தவனுக்கு தான் இப்போ பொண்ணு பாக்குறாங்க, என்கிட்ட நம்ம பக்கம் ஏதாவது நல்ல பொண்ணா இருந்தா கேட்டு பாக்க சொன்னங்க, நம்ம இனம் தான் ணே.. அதான் நான் நம்ம பொண்ணு போட்டோவ காமிச்சேன், அவங்களுக்கும் ரொம்ப பிடிச்சிபோச்சி, உங்ககிட்ட பொண்ணு கேட்க சொன்னாங்க… நான் தான் வாங்க அப்படின்னு சொல்லி கையோடு கூட்டிட்டு வந்துட்டேன்.”

“பிடிச்சிருந்தா சும்மா வாய்வார்த்தையா நிச்சியம் பண்ணிக்கலாம் அண்ணே.”

என்று கூறினார்.

இதை கேட்டதும் அதிர்ந்து நின்ற  தனது பெண்களைப் பார்த்துக்கொண்டே,

“எதுவாயிருந்தாலும் என் பொண்ணு ருத்ரா கிட்ட கேட்டு தான் முடிவு பண்ணனும்… ஏன்னா வாழப்போறது அவதான”

என்று மொழிய,

தெய்வமோ பதறிக்கொண்டு

“அண்ணே அவங்க பொண்ணு கேட்டு வந்தது முத்ராவ, நான் ஒருத்தி கூறுகெட்டத்தனமா பேர் சொல்லாம சொல்லிட்டு இருக்கேன்”

என்று கூற

கருணாகரன் – சீதா தம்பதியினர் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர்.

 

முதலில் சுதாரித்தது சீதாதான்…

“ அண்ணீ..”

என்று சிறிது கோபத்துடன் அழைத்தவர்,

“இன்னும் ருத்ராக்கு கல்யாணம் பேசல அதுக்குள்ள எப்படி முத்ராவ கல்யாணம் பண்ணி கொடுக்க முடியும் ?”

என்று வினவ.

தெய்வமோ சற்றும் அதனை பொருட்படுத்தாமல், “ அதான் என் மகன் பரசுராம் இருக்கான்ல, அவன ருத்ராக்கு பேசி முடிச்சி, ஆகாஷ்க்கு முத்ராவ கட்டிகுடுத்துருவோம்”

என்று தனது எண்ணத்தை கூறினார்.

ருத்ராவிற்கு கோபம் ஏற ஆரம்பித்தது… ஏனென்றால் அவளிக்கு அத்தை தெய்வம் மற்றும் அவரது மகன் பரசுராமை அறவே பிடிக்காது தந்தை முன் பாசமுகம், தன் முன் அலட்சியமுகம் என இருக்கும் இருவரை கண்டாலே அவள் விலகிவிடுவாள்.

அப்படியும் ஒருநாள் தனியாக இருக்கும் இவளிடம் சென்று, தெய்வம் தன் மகனை திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்த,

“முதலில் உங்க மகனை ஊர்சுத்தாமல் ஒரு வேலையில் இருக்க சொல்லுங்க, அதுக்கப்புறம் கல்யாணம் பேசலாம்“

என்று ருத்ரா முகத்தில் அடித்தாற்போல் கூறிவிட்டாள்.

இதை கேட்ட தெய்வத்தின் மனம் குரோதத்தில் துடித்தது. மனதிற்குள்

“இருடி இரு…. இவ்வளவு பேசுற உன்னை என் வீட்டிற்கே மருமகளாக்கி, உன்னை நான் பாடாப்படுத்தல, என் பேர் தெய்வம் இல்லடி”

என்று கருவியவர், வெளியே முறைத்துக்கொண்டே சென்றுவிட்டார்.

அவரும் தான் என்ன செய்வார் ? தன் கணவருடன் சேர்ந்து பையனும் உருப்படாமல் சுற்ற, தற்போது அவர் அண்ணனின் தயவில் தான் வாழ்ந்து வருகிறார்.

கருணாகரனிற்கும் தங்கை மீது இயல்பாகவே பாசம் என்பதால், மாதம் மாதம் தவறாமல் பண உதவியோ அல்லது பிற உதவியோ செய்துவிடுவார்.

ஓசியில் வாங்க மனட்சாட்சி உறுத்தியதோ, இல்லை 5 ஏக்கர் நிலம் கண்ணை உறுத்தியதோ, ருத்ராவை தனது அண்ணனிடம் 2 வருடங்களுக்கு முன்பே பொண்ணு கேட்டார்.

ஆனால் தனது மச்சானை போலவே இருக்கும் பரசுராமிற்கு பொண்ணு தர விரும்பாத கருணாகரன்,

“இன்னும் 2 வருடம் போகட்டும், அதற்குள் உன் மகனை ஒழுங்கா இருக்கச்சொல்.”

என்று தங்கை மனம் வருந்தாமல் இருக்க கூறினார்.

இவரும் 2 வருடம் சென்றதும் வெவ்வேறு வழிகளில் முயன்றுக்கொண்டே இருக்கிறார்.

இப்படி பேசிகொண்டிருக்கும் போதே தெய்வம் தன் தோழியை பேசுமாறு கண்ணசைக்க, கல்யாணியும் தன் பங்குக்கு

“தப்பா எடுத்துக்காதீங்க… எங்களுக்கு உங்க சின்ன பொண்ண தான் ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது… அத நாங்க தெய்வம் கிட்ட சொன்னதும் அவள்,

“என் பையனுக்கு தான் மூத்த பொண்ணு, அதனால சின்னப்பொண்ண நீங்க பேசிமுடிங்க, ஒரே மேடையில் 2 கல்யாணத்தையும் முடிச்சிரலாம்”

அப்படின்னா, அதான் வந்தோம்”

என்றார்.

அக்கா தங்கை இருவருக்கும் இதை கேட்கையில் எரிச்சலாக இருந்தது. தன் அத்தை போடும் திட்டத்தை தெளிவாக புரிந்து கொண்ட ருத்ரா.. நேரே கல்யாணியிடம் சென்று,

“ஆன்ட்டி.. ஒரு வீட்டுக்கு பொண்ணுகேட்டு வரதுக்கு முன்னாடி, அந்த வீட்டுல இருக்குறவங்க கிட்ட பேசணும்.. நேர்ல முடியலையா போன்லயாவது பேசியிருக்கலாமே… அத விட்டுட்டு கண்டவங்க பேச்ச நம்பி எப்படி வந்தீங்க ? ஒரு வேளை அவங்க பொய் சொல்லியிருந்தா என்ன பண்ணுவீங்க ?”

என்று கேட்டாள். மேலும்,

“சரி அதெல்லாம் வேண்டாம்… பட் நான் கேட்கிறதுக்கு மட்டும் பதில் சொல்லுங்க,

நீங்க ஒரு வீட்டுக்கு பொண்ணு பார்க்க போறீங்கனு வச்சிக்கோங்க. அங்க அந்த பொண்ணோட அம்மா அப்பா உங்ககிட்ட

“தப்பா எடுத்துக்காதீங்க… எங்களுக்கு உங்க சின்ன பையன தான் பிடிச்சிருக்கு.. பெரிய பையன் கல்யாணம் உறுதியானதும் சொல்லுங்க, நாம 2 கல்யாணத்தையும் ஒரே மேடையில் வச்சிக்கலாம்”

அப்படின்னு சொல்றாங்க… உங்க பதில் என்னவா இருக்கும் ?

சரின்னு சொல்வீங்களா ?”

என்று ஏளனமாக கேட்டாள்.

கல்யாணிக்கு அது சுருக்கென்று மனதில் குத்தியது… இன்னமும் சாகாமல் இருந்த அவரின் மனட்சாட்சி

“உண்மை தானே… இப்போவே இப்படி சொன்னா நம்ம காலத்திற்கு அப்புறம் எப்படி இவங்க ஒற்றுமையா இருப்பாங்க அப்படின்னு தோணுமே”

என்று எடுத்துரைக்க, காலம் கடந்து தெய்வத்தோடு சேர்ந்து தான் செய்த தவறை உணர்ந்தார்.

தெய்வம் இதனை எதிர்பார்க்கவில்லை… மற்றவர்கள் முன் தன்னை “கண்டவள்” என்று கூறியதோடு, தான் போட்ட திட்டத்தையும் தவிடுபொடியாக்கிய ருத்ராவை காண காண அவரது வன்மம் அதிகரித்தது.

இதற்காக அவர் பட்ட கஷ்டம், கொஞ்சமா ? நஞ்சமா ? மூளையை கசக்கி பிழிந்து.. கல்யாணி பொண்ணு பார்க்கிறாள் என்று தெரிந்ததும், முத்ராவின் போட்டோவை மட்டும் காண்பித்து, அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்ததும், கல்யாணியிடம் தனது திட்டத்தை விளக்கினார்.

“இனி ருத்ரா என் காலடியில்”

என்று அவளை பற்றி தெரியாமல் நினைத்து மகிழ…

”எல்லா கனவும் கானல் நீராயிடும் போல இருக்கே”

என்று கையை பிசைந்துக்கொண்டு கல்யாணியை பார்த்தாள்.

கல்யாணியின் கணவர் ராஜசேகரோ, இது எதையும் அறியாமல் கோபத்தோடு எழுந்து,

“வாங்க போகலாம் இதுக்கு மேல இங்க இருக்க தேவையில்லை”

என்றவாறு வாசலை நோக்கி நகர..

கருணாகரன் – சீதா இருவரும்

“ருத்ராவை கண்டிப்பதா ? தெய்வத்தை பார்ப்பதா ? இல்லை கோபத்தோடு செல்பவர்களை சமாதானம் பண்ணுவதா ? அப்படியே பண்ணினாலும் அவர்கள் சொல்வதற்கு நாம் சரி சொல்வது போல் ஆகிவிடுமே”

என்று தவித்து நின்றார்கள்.

இதில் நிம்மதியாய் ஒரு ஜீவனும், பரிதாபமாய் இரு ஜீவனும் பெருமூச்சி விட்டது.

நிம்மதிக்கு சொந்தக்காரி முத்ரா..

“எங்கே நம்மை மாட்டி வைத்துவிடுவார்களோ”

என்று பயந்து போய்விட்டாள். இப்போது தான் அவளிற்கு  மூச்சி சீராக வெளிவந்தது.

பரிதாபமாய் முழித்த இரு ஜீவன் ஆகாஷும் பிரகாஷும் தான். ஆகாஷிற்கு, முத்ராவை போட்டோவில் பார்த்ததும் பிடித்திருந்தது.

“அவளை நேரில் காண ஆவலாய் வந்தால், இனி காணவே முடியாது போலவே”

என்று எண்ணி மனதிற்குள் நொந்துகொண்டான்.

பிரகஷிற்கோ ருத்ராவின் கோபம் மற்றும் அவளது தைரியம் மனதை கவர்ந்தது… அவனுக்கு எப்பொழுதும் தாயின் தோழியான தெய்வத்தை பிடிக்காது.

இங்கு கருணாகரன் ருத்ராவிடம் கேட்க சொல்லியதிலேயே, தெய்வம் கூறியது பொய் என்று அறிந்து கொண்டவனுக்கு, இப்பொழுது இன்னமும் பிடிக்காமல் சென்றது.

 

ருத்ரா தன் தாயை எதிர்த்து பேசியது கோபம்தான் என்றாலும், தங்களின் மேல் தான் தவறென்பதால் பொருத்துக்கொண்டான்.

மேலும் அவளிற்கு பரசுராம் மீது விருப்பமில்லை என்பதும் தெளிவாகிவிட… யாருமறியாமல் நெஞ்சை நீவிவிட்டான் பிரகாஷ்.

அண்ணன் – தம்பி இருவரும் எவ்வாறு பிரச்சனையை சமாளிக்க என்று யோசனை செய்ய, அதற்கு அவகாசமில்லாமல் பெற்றோர் வெளியேறினார்கள்.

“சிறிதுநாள் கழித்து மீண்டும் முயற்சிக்கலாம்… இப்போதைக்கு இதைப்பெரிதாக்க வேண்டாம்”

என்று நினைத்து கொண்டே அமைதியாக தத்தம் மனம் கவர்ந்தவர்களை அவர்கள் அறியாமல், பார்த்து ரசித்துவிட்டே சென்றனர்.

 

 

 

 

 

Enathu punnagaiyin mugavari 21

அத்தியாயம் – 21

மலைப்பாதையின் இருபக்கத்திலும் இருந்த மரங்களை அவர்களை கடந்து செல்ல குளிர்காற்று வேகமாக அடித்தது.. அவளோ அந்த குளிர்காற்றை ரசித்தவண்ணம் வர அவளின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே காரை செலுத்தினான்.. காருக்குள் அமைதியே நிலவியது.. அந்த பயணம் முழுக்க அவள் யோசனையுடனே வந்தாள்..

அவன் காரை சீரான வேகத்தில் செலுத்தினாலும் அவனது பார்வை முழுக்க முழுக்க அவளின் மீதே இருந்தது.. தென்றலோ மனோவின் பார்வையை உணராமல் அவன் எதற்கு அப்படி சிரித்தான் என்ற யோசனையிலேயே வந்தாள்..

அவளின் யோசனையைப் பார்த்தவன், ‘என்னிடம் கேட்டால் நான் சொல்ல போகிறேன்..? இதுக்கு இந்த அவளுக்கு யோசிக்கிறாலே..’ என்று நினைத்தவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது..

அவள் ஒன்றும் புரியாமல் வெளியே வேடிக்கை பார்த்து கொண்டே வர, ‘நான் என்ன சொன்னேன்.. இவர் எதுக்கு அர்த்தம் மாறும் என்று சொல்லுகிறார்..’ என்று தனக்கு தானே கேள்வி கேட்டவள் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொல்லிப் பார்த்தாள்..

“நான் தனியாக வாங்கிக் கட்டிக்கணுமா..?” என்று அவள் குழப்பத்தில் அவள் சொன்ன வார்த்தைகளை அவள் மீண்டும் வாய்விட்டு கூற, “தனியாக வந்துக் கட்டிக்கிறது உன்னோட இஸ்டம் புயல்..” என்று அவன் வாக்கியத்தை முடித்துவிட்டு சிரிக்க அவன் சொன்னதைக் கேட்ட தென்றல்,

“டேய் லூசு பாவா.. நான் என்ன அர்த்தத்தில் சொன்னால் நீ என்ன அர்த்தம் எடுக்கிற..?!” என்று அவள் கோபத்தில் அவனை அடிக்க, அவளின் அடிகளை ஒரே கையில் சமாளித்த மனோ, “ஏண்டி எனக்கு உரிமை இல்லையா..?” என்று அவனும் இயல்பாக கேட்டான்.. அவன் அப்படி கேட்டதும் அவள் அமைதியாகிவிட, அவனும் காரை செலுத்தினான்.. அவளின் அமைதிக்கு காரணம் புரியாமலே..

அவனின் கார் ரஞ்சன் எஸ்டேட் என்ற போர்டு மாட்டப்பட்டிருந்த வழியில் செல்ல அதற்கு உள்ளே இருக்கும் அழகிய தேயிலை தோட்டங்களை வேடிக்கைப் பார்த்த தென்றல் அமைதியாகவே வர அவளின் அமைதி அவனை ரொம்ப பாதித்தது.. அவன் அந்த கோபத்தில் வண்டியை செலுத்த தென்றலின் செல் அடிக்க ஆரம்பித்தது..

மனோ தென்றலைக் கேள்வியாகப் பார்க்க தென்றலோ செல்லை எடுத்து, “தாத்தா நாங்க வந்துட்டோம்..” என்று சொல்லவும் அவன் காரை வீட்டின் முன்னே நிறுத்தவும் சரியாக இருந்தது.. ராஜசேகர் கார் நிற்பதைப் பார்த்து தனது அழைப்பை துண்டிக்க வண்டியைவிட்டு முதலில் இறங்கினான் மனோ..

அவனைப் பார்த்த சாரு, “வாடா நல்லவனே..” என்று சிரிப்புடன் சொல்ல அவளைப் பார்த்த மனோ, “உனக்கு இங்கே என்ன வேலை..? ஆமா கனடா உனக்கு என்ன ரொம்ப பக்கத்தில் இருக்கிறது போல.. அடிக்கடி வர..?” என்று கேட்டதும், காரைவிட்டு இறங்கிய தென்றல் இவர்கள் பேசுவதை ஆர்வமாக கவனித்தபடியே காரில் சாய்ந்து நின்றாள்..

“அடப்பாவி விட்டால் இந்திய பக்கமே வரதே என்று சொல்வ போல…” என்று கேட்ட சாரு, “எங்கேடா உன்னோட அந்த அருந்தவாலு தென்றல்..” என்று சொல்ல, “ஏய் என்னோட பொண்டாட்டி உனக்கு அருந்தவாலா..?” என்று சாருவிடம் எகிறினான் மனோ..

அவனின் அருகில் வந்து நின்ற தென்றல், “கொஞ்சநாளில் நாங்க சொன்னாலும் சொல்வோம் அக்கா..” என்று அவள் வழக்கமான குறும்புடன் சொல்ல, “அது எங்களுக்கும் தெரியுமே வாலு..” என்று கூறிய சாரு தென்றலை நோக்கி ‘டன்’ என்று கைகாட்ட, ‘ஓகே ஓகே..’ என்று சைகை செய்தாள் தென்றல்..

அவர்களை நோக்கி வந்த ராஜசேகரைப் பார்த்தவள், “தாத்தா இன்னும் என்ன பண்றீங்க..?!” என்று வாசலில் நின்று கேட்ட தென்றலைக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான் மனோ.. “எல்லாம் ரெடி செல்லம்..” என்று சொன்ன ராஜசேகர் அனைவரையும் உள்ளே அழைத்து செல்ல, ‘இங்கே என்ன நடக்குது..?!’ என்ற கேள்வியுடன் நின்றிருந்தான் மனோ..

வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த தென்றல் மனோ உடன் வராமல் அங்கேயே நிற்பதைக் கண்டு வாசலுக்கு வந்தவள் அவனின் முகத்தைப் பார்த்து, “ஐயோ என்னோட செல்ல பாவா..” என்றவள் அவனை வீட்டின் உள்ளே அழைத்துச் செல்ல அவளுடன் வீட்டிற்கு நுழைந்தான் மனோ..

வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த மனோ அங்கிருந்த நிவாஸ், சுனில், ராகுல், பிரதாப், ஷிவானி, அனு, ரிஷி எல்லோரையும் பார்த்து, “ஏய் புயல் இங்கே என்ன நடக்குது..?” என்று கேட்டதும் அவனை நிமிர்த்துப் பார்த்த தென்றல்,

“ஆளுதான் வளர்ந்திருக்க பனமரம் சைஸ்ல.. அறிவு கொஞ்சம் கூட வேலையே செய்யாதே உனக்கு..” என்று அவள் விளையாட்டாக சொல்லிவிட்டு நாக்கைத்துருத்திக் காட்ட, “ஏய் என்னடி சேட்டை பண்ணி வைச்சுருக்க முதலில் அதை சொல்லு..” என்று அவன் அவளைக் கேட்டான்..

அவனின் முகத்தைப் பார்த்த தென்றல், “காலையில் எதுக்கு சேட்டை செய்தேன் என்று உனக்கு இன்னுமா தெரியல.. மனோ நீ தேறாதா கேஸ்டா..” என்றவள் அவனின் காதருகே சென்று, “விஷ் யூ ஹாப்பி பர்த்டே மை டியர் பாவா..” என்று சொல்ல மெல்லிய குரலில் பிறந்தநாள் வாழ்த்து கூறினாள் அவனின் புயல்..

தென்றலின் கைகளை உதறிவிட்டு வீட்டை விட்டே வெளியே சென்ற மனோ காரை எடுத்துக்கொண்டு செல்ல, ஒன்றும் புரியாமல் அப்படியே நின்றாள் தென்றல்.. அவனுக்கு ஏன் அப்படி கோபம் வந்தது என்று அவள் யோசிக்க அதை அறிந்த இரு ஜீவனும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்க மற்றவர்கள் அமைதியாகவே நின்றனர்..

அவன் செல்லும் திசையைப் பார்த்த தென்றல் கையில் இருந்த செல்லில் அவனுக்கு அழைப்பு விடுக்க அவன் எடுக்கவே இல்ல.. அவளுக்கு கோபம் வர, “தாத்தா அவர் எப்படியும் திரும்பி வருவார்.. அதுவரை யாரும் அவரை டிஸ்டப் பண்ண வேண்டாம்.. அவர் வந்து கேட்டால் தென்றல் எங்கே போனால் என்று தெரியல என்று மட்டும் சொல்லுங்க..” என்று கூறியவள் அவர்கள் தடுக்கும் முன்னே அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள்..

காலையில் இருந்து அவள் பட்ட சந்தோசம் எல்லாம் சென்ற இடம் தெரியாமல் சென்று மறைய அங்கிருந்து வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்த தென்றல் எஸ்டேட் பக்கத்தில் இருக்கும் பஸ் ஸ்டாப் சென்று பஸ்சில் ஏறியமரந்தும் பஸ் கிளம்பியது..

அங்கிருந்து கார் எடுத்துக்கொண்டு சென்ற மனோவிற்கு கோபத்தில் முகம் இறுகிக்கிடந்தது.. அவனுக்கு வந்த கோபத்தையெல்லாம் அவன் காரில் காட்ட அது சீறிக்கொண்டு பாய்ந்து சென்றது..

அவன் காரை நிறுத்திய இடம் ஒரு ஓடை மெதுவாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.. ஊட்டியில் இருக்கும் யாருக்குமே இப்படி ஒரு ஓடை அங்கே இருப்பது தெரியாது.. அதை சுற்றிலும் தைல மரங்கள் இருப்பதால் அந்த ஓடை யாரோட கண்களுக்கும் தெரியாது.. ஆனால் மனோ அந்த இடத்தை பலமுறை வந்திருக்கிறான்.. அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த இடமும் கூட..!

அந்த இடத்தில் கிடைக்கும் அமைதியை இந்த உலகத்தில் எந்த மூலைக்கு போனாலும் கிடைக்காது என்று நினைப்பான் மனோ.. அந்த ஓடைதான் அவனின் மனதிற்கு அமைதியை அதிகம் அள்ளித்தரும்.. காரைவிட்டு இறங்கிய மனோ ஓடை அருகே சென்று அங்கிருந்த புல்வெளியில் அமைதியாக அமர்ந்தான்..

அவனின் கண்கள் அந்த இடத்தை சுற்றி வந்தது.. அதை சுற்றிலும் எந்த ஆள் நடமாட்டமும் இல்லை என்று அறிந்தவனின் மனதில் ஒருவகை அமைதி பரவியது..

அந்த இடத்தை சுற்றிலும் மரங்கள் அரணாக நிற்க பச்சை பாய் விரித்து போலவே இருந்தது புல்வெளிகள்.. அதற்கு இடையில் சின்ன ஓடை அழகாக ஓடவே அந்த நீர் செல்லும் சலசலப்பு கூட இல்லாமல் அந்த ஓடையை கடந்து சென்றது தென்றல் காற்று..

அவனுக்கு ஏன் அப்படி ஒரு கோபம் வந்தது என்று அவனே அறியவில்லை.. அந்த ஓடையில் அருகில் அமர்ந்தவனின் மனம் மெல்ல மெல்ல இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியதும் அவனின் மனம் தென்றலை நினைத்தது..

‘அவள் எவ்வளவு ஆசையாக அந்த ஏற்பாடுகளை செய்தாளோ..?’ என்று நினைத்தவனின் மனம் அவனை அங்கே அமரவிடாமல் செய்ய, ‘இவளைக் கயப்படுத்துவதே எனக்கு வேலையாகப் போய்விட்டது..’ என்று நினைத்தவனின் அதற்குமேல் அங்கிருந்து கிளம்பிச்சென்றான்.. அங்கே நடந்தது எதையும் அறியாமலே..!

அவள் சென்றதும் எல்லோரும் என்ன செய்வது என்ற யோசனையில் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் உட்காத்திருக்க அப்பொழுது கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்த ராஜசேகர் மனோவைப் பார்த்துவிட்டு, ‘இவனை எப்படி இந்த அளவுக்கு புரிந்து வைத்திருக்கிறாள் இந்த தென்றல்..?’ என்ற யோசனையே வந்தது..

காரை விட்டு இறங்கிய மனோ தாத்தா வெளியே நிற்பதைப் பார்த்து, “தாத்தா ஏன் வெளியே நிக்கிறீங்க..?!” என்று புரியாமல் கேட்டான்.. அவனுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாதவர் வீட்டின் உள்ளே செல்ல அவரை பின்தொடர்ந்து வீட்டின் உள்ளே சென்றவனின் கண்கள் அவளையே தேடியது..

வீடு முழுக்க அவளை தேடிய அவனின் பார்வையைக் கண்ட ராஜசேகர் எதுவும் பேசாமல் சோபாவில் அமர மனோவின் அருகில் வந்த சுனில், “மாமா அக்காவை நீங்க கூட்டிட்டு வரலையா..?!” என்று வருத்தமாகக் கேட்டான்..

அவனின் முகத்தைப் பார்த்த மனோ, “அக்கா இங்கேதானே இருந்தால்..?” என்று கேட்டதும், “இல்ல மாமா அக்கா நீங்க போனதும் நான் எங்கயோ போறேன் என்று சொல்லிட்டு போயிருச்சு..” என்று கூறியவன் மனோவின் முகத்தைப் பார்க்க அவனுக்கு எதுவும் புரியவே இல்லை..

‘அவள் ஏன் சென்றாள்..?’ என்று புரியாத மனோ, “தாத்தா..” என்றான்.. அவர் எதுவுமே பேசவே இல்லை.. அவன் அதுக்கு மேல் ஔ நொடி கூட தாமதிக்காமல் காரை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்த பஸ் நிலையத்திற்கு செல்ல அவள் ஏறிய பஸ் கிளம்பிச் சென்றிருந்தது..

பஸ் கிளம்பியதும் தென்றல் மனம் கேட்கவே இல்லை.. ஏதோவொரு வீம்பில் கிளம்பி வந்துவிட்டாலும் கோபம் மனோ மீது இருந்தாலும் அதற்காக சாரு, அனு, பிரதாப், நிவாஸ், சுனில், ஷிவானி, தாத்தா எல்லோரையும் நினைத்த தென்றல் செல்லை எடுத்து தாத்தாவிற்கு அழைத்தாள்..

அவளின் அழைப்பைப் பார்த்த ராஜசேகர் சாருவிடம், “தென்றல் தாண்டா கூப்பிடுகிறாள்..” என்று சொல்லிவிட்டு போனை எடுத்தவர், “தென்றல் எங்கடா இருக்க..?” என்று கேட்டதும், “தாத்தா நான் பஸில் இருக்கேன்.. வீட்டுக்குத்தான் போகிறேன்.. யாரும் பயப்பட வேண்டாம்..” என்று சொல்ல அவருக்கு நிம்மதியாக இருந்தது..

“சரிடா நான் பயப்படவே இல்ல.. நீ ரொம்ப பயமுறுத்துகிறாய் செல்லம்.. மனோ ரொம்பவே பயந்துவிட்டான்.. உன்னை தேடிட்டு கிளம்பி இருக்கிறான்..” என்று அவர் சொல்ல, “ஒருவரின் மனம் என்ன பாடும்படும் என்று அவர் அறியணும் தாத்தா.. அதுதான் அப்படி சொல்லிட்டு வந்துவிட்டேன்..” என்று அவள் அவளின் செயலுக்கு விளக்கம் கொடுத்தாள்..

“தாத்தா பசங்ககிட்ட சொல்லுங்க.. இல்ல அவனுங்க அழுவாங்க..” என்று சொல்ல, “சரிம்மா..” என்று கூறியவர் போனை வைத்துவிட்டு அவள் சொன்னதை அனைவரிடமும் கூறினார்..  அவர் சொன்னதைக் கேட்ட நிவாஸ், “பாவம் மாமா.. அக்காகிட்ட நல்ல மாட்டிட்டு முழிக்கிறார்..” என்று சொல்ல எல்லோரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர்..

நிவாஸ் சொன்னது போல மனோவின் நிலைதான் மோசமானது.. தென்றலை அங்கிருந்த இடங்களில் தேடியலைந்த மனோ நேராக கோயம்புத்தூர் செல்ல அங்கே அவனின் வீட்டில் தென்றல் இல்லை.. அவளின் ப்ளாட்டிற்கு சென்றான் அங்கும் தென்றல் இல்லை.. அவள் போன் செய்தாலும், அவள் எடுக்கவே இல்லை.. அவனுக்கு பைத்தியமே பிடிப்பது போலானது..

அவன் அவளின் பிளாட்டில் பார்த்துவிட்டு அவள் இல்லையென்றதும், “தென்றல் எங்கடி இருக்க..” என்று நினைத்தவன் படிகளில் இறங்கிவர அவனைப் பார்த்தவண்ணம் படியேறிக் கொண்டிருந்தாள் தென்றல்..

இதுதான் தென்றல் ஒருவர் தன்னை எந்த அளவுக்கு நேசிக்கிறார்களோ அவர்களை விட பலமடங்கு அதிகமாக நேசிப்பாள்.. அவளுக்கு தெரியும் மனோ எப்படியும் அவளை தேடி வருவான் என்று..!

அவனுடன் வாழ்ந்த இந்த ஒரு மாத வாழ்க்கையில் அவள் உணர்ந்த ஒரே விஷயம் மனோ பார்க்கத்தான் சரியான கோபக்காரன்.. ஆனால் அவனின் மனம் முழுக்க அத்தனை பாசம் இருக்கும்.. ஒரு நொடி கோபத்தில் செய்துவிட்டாலும், மறுநொடியே அவளை தேடி அவன் வருவான் என்று அவனை முழுவதுமாக உணர்ந்து புரிந்து வைத்திருந்தாள் தென்றல்..

பஸ்ஸில் வருவதற்குள் அவன் காரில் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான் என்று அவள் போட்ட கணக்கு கொஞ்சம் கூட மாறவே இல்லை.. அவன் அவளை கவனிக்காமல் படிகட்டில் இறங்கிவர அவனின் முகம் பார்த்த தென்றல் மனம் பதறியது..

ஒரு தாயைத் தொலைத்த ஒரு குழந்தையின் பரிதவிப்பு அவனின் முகத்தில் தெரிய அவளின் கண்கள் கலங்கியது.. அதற்குள் மனோ தென்றலைக் கவனிக்காமல் அவளைக் கடந்து செல்ல அவன் தன்னை கடந்து செல்ல அவனின் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினாள் தென்றல்..

அவள் கையைப்பிடித்தும் நின்ற மனோ அவளை நிமிர்ந்துப் பார்த்தான்.. அவனின் கண்களையே அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.. அவனின் எதிரே நின்றிருந்தாள் தென்றல்.. அவளைப் பார்த்த மனோ அப்படியே சிலையென நின்றான்..

“வா பாவா எங்க போற..?!” என்று அவனை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு சென்றாள்.. அவள் வீட்டின் கதவைத் திறந்து வீட்டின் உள்ளே செல்ல அவளோடு வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த மனோ நொடி கூட தாமதிக்காமல் அவளைக் கட்டிப்பிடித்து அழுக ஆரம்பித்தான்.. அவனிடம் இருந்து இந்த செயலை அவள் முற்றிலுமே எதிர்பார்க்கவே இல்லை..

மனோவின் கண்களின் கண்ணீர் அவளின் தோளை நனைக்க அவனின் முதுகை வருடிக் கொடுத்த தென்றல், “பாவா என்ன இது சின்ன குழந்தை போல இப்படி அழுகிறீங்க.. இதுதான் உங்களின் கம்பீரமா..?” என்று கேட்டவளின் குரல் கரகரத்தது..

அவள் அப்படி கேட்டதும், “நான் சின்ன குழந்தைதான்.. எனக்கு என்னோட அப்பா, அம்மா எல்லாம் நீதான்.. உன்னைத் தொலைத்துவிட்டு என்னால் எப்படி நிம்மதியாக இருக்க முடியும்..” என்று கேட்டவனின் குரலும் கரகரத்தது..

மனோவிடம் இருந்து இப்படி ஒரு பதிலை எதிர்பார்க்காத தென்றல், “என்ன பாவா..? நான் உனக்கு அம்மாவா..?! பொண்டாட்டி இல்லையா..?” என்று சிரிப்புடன் கேட்டாள்.. அவனின் மனநிலையை மாற்றவே இப்படி செய்தாள்..

“எனக்கு உலகத்தில் எத்தனை சொந்தம் இருந்தாலும் உன்னோட அளவுக்கு யாரும் வரமாட்டாங்க.. எனக்கு நீ ரொம்ப ஸ்பெஷல்.. எனக்கு புன்னகையின் முகவரியைக் கொடுத்தவள் நீ.. எனக்கு காதலின் முகவரியைக் கொடுத்தும் நீ.. எனக்கு கண்ணீரைக் கூட அறிமுகம் செய்தவள் நீதான்.. நீமட்டும்தான்..” என்று கூறினான் மனோ..

அவன் சொன்னதைக் கேட்ட தென்றலுக்கு கண்களில் கண்ணீர் மட்டுமே வந்தது.. ஒரு மனைவியை தாயாக, தந்தையாக, தோழியாக, காதலியாக பார்க்கும் கணவர்கள் அதிகம் இருக்கிறார்களா என்றால் எனக்கு அதுக்கு விடை தெரியவில்லை..

எல்லோருக்கும் கோபம் வந்தால் பளார் என்று ஒன்று விழுகும்.. ஆனால் மனோ ரொம்பவே வித்தியாசமான ஒரு மனிதன்.. அவனின் மனதை இன்றுதான் அவன் முழுமையாக உணர்ந்திருக்கிறான்..

ஆனால் இந்த இரும்பு மனிதனுக்கும் மனம் உண்டு என்று தனது காதல் மூலம் உணரவைத்த அந்த நொடி அவளின் வாழ்க்கையில் வெற்றி கண்டாள் தென்றல்..

அவளின் முகத்தைக் கைகளில் ஏந்தி, “தென்றல் நீ என்னை சேட்டை வேண்டும் என்றாலும் பண்ணும்மா.. நான் அதை தாங்கிக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறேன்.. ஆனால் என்னைவிட்டு போகணும் என்று மட்டும் நினைக்காதே.. எனக்கு நீ வேண்டும் என் வாழ்க்கை முழுவதும்..” என்று தனது மனதின் காதலுக்கு வார்த்தைகளுக்கு வடிவம் கொடுக்க முடியாமல் தன்னுடைய காதலைக் கூறினான்..

அவன் சொன்னதை கேட்ட தென்றலின் முகம் புன்னகையில் அழகாக மலர, அவளைப் பார்த்த மனோவின் முகமும் மலர்ந்தது..

Kattangal 17

கட்டங்கள் – 17

மணி காலை 5:30

     சூரிய பகவான் அருளால் வானம் அதன் கருமை நிறத்தை இழந்து நீல நிறத்திற்கு மாறிக் கொண்டிருந்தது.

        நித்யா  வழக்கம் போல் பால்கனியில்  யோகாவில் மூழ்கிருக்க, மதுசூதனன் அவள் செய்யும்  சேட்டைகளால் தூக்கம் கலைந்து அவளை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.  மதுசூதனனும் வழக்கமாக முழிக்கும் நேரம் தான். ஆனால் தனக்கு பின் தூங்கி, தனக்கு முன் முழிக்கும் நித்யா அவனுக்கு போட்டியாகத் தான் தெரிந்தாள்.

                 “இவளிடம் காலையில் வம்பு வளர்க்கலாம்” , என்ற  எண்ணம் தோன்ற, அவன் நித்யாவின் அருகே சென்று, “எனக்கும் யோகா சொல்லி தரலாமே..”, என்று புருவம்  உயர்த்தி  புன்னகையோடு  கேட்டான் மதுசூதனன்.  பதில் ஏதும் கூறாமல்,  தன் விரல்களால்  10 நிமிடம் என் கைகாட்டி, தியானத்தில் ஆழ்ந்தாள் நித்யா.

            அவளை ஆழமாக பார்த்து கொண்டிருந்தான் மதுசூதனன். மதுசூதனன் நினைப்பது நித்யாவிற்கே  தெரியவில்லை. நம்மால் கணிக்க முடியுமா..?

      கண்களை திறந்த நித்யா மதுசூதனனை பார்த்தாள்.  அவனும் அவளை சளைக்காமல் பார்க்க,  “மனுசன், எப்பவும் காலையில் full form ல இருப்பாரு  போல….”, என்று எண்ணிக் கொண்டே, “பொதுவா யோகா  செய்யும் பொழுது பேசுறதில்லை..” என்று நிறுத்தினாள் நித்யா.    “ஆகா.. அது அல்லவோ.. பொற்காலம்..!!” , என்று மதுசூதனன் கூற, அவனை முறைத்து பார்த்தபடி, “யோகா சொல்லி தரனுமுன்னா நிறைய செலவாகும்..”, என்று கறாராக கூறினாள் நித்யா.

             “பணம் நமக்கு ஒரு விஷயமே இல்லையே.. எவ்வளவு நாளும் கொடுக்கலாம்…”, என்று உதட்டில் நமட்டு சிரிப்போடு மதுசூதனன் கூற, “உங்க பணம் யாருக்கு வேணும்.. குருதட்சணையா எனக்கு பணம் வேண்டாம்.. நான் குரு அப்படிங்கிற மரியாதையை நீங்க எனக்கு கொடுக்கணும்…”, என்று அவனை பார்த்து கண் சிமிட்டி கூறினாள் நித்யா.

        அவன் அவளை கூர்மையாக பார்க்க, “பார்த்தீங்களா… அப்படியே உங்க முகத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமா கோபம் ஜாஸ்த்தி ஆகுது… சரி விடுங்க.. உங்களுக்கும் வேண்டாம் எனக்கும் வேண்டாம்.. உங்களுக்கு யோகாவும் வேண்டாம்..”, என்று உதட்டோர புன்னகையோடு  கூறிக் கொண்டு சமையல் அறைக்கு செல்ல  தயாரானாள் நித்யா.

            கதவருகே சென்ற நித்யா, மதுசூதனனை திரும்பி பார்த்து, “காபி வேணுமா..?”, என்று கண்ணடித்து கேட்டாள். அவன் பதில் கூறுமுன், ” நித்யா எஸ்கேப்…” , என்று தன் மனதிற்குள்  கூறிவிட்டு சமயலறை நோக்கி ஓடினாள்.

               நேற்றைய சம்பவம் மதுசூதனன் மனதில் நிழலாய் தோன்ற அவன் முகத்தில் மெல்லிய  புன்னகை தோன்றியது.

      ஜாக்கிங் செல்ல தயாராகி  படி இறங்கி  கீழே  வந்தான் மதுசூதனன்.  “உண்மையிலே நித்யாவிற்கு  சமைக்க தெரியுமா..?”, என்ற எண்ணம் தோன்ற, சமையலறை பக்கம் சென்றான்   மதுசூதனன்.

                                “அம்மா…” , என்று பேச்சியம்மா நித்யாவை  அழைக்க, “நான் உங்களுக்கு பொண்ணு மாதிரி…., என்னை நித்யான்னு கூப்பிடுங்க”, என்று  அரிசியை எடுத்தவாறே  நித்யா கூற, “சரி நித்யாம்மா.. “, என்று  அவள் கொடுத்த அரிசியை சுத்தம் செய்தவாறே  சிரித்து  தலை அசைத்து கூறினார் பேச்சியம்மாள்.

               “இவள்  தன் பேச்சால் அனைவரையும் மயக்கி விடுவாள்.”, என்ற  எண்ணம்   அவன் மனதில்  தோன்ற மதுசூதனன்   தலை அசைத்து, “ஆனால்,  என்னிடம்  அந்த வேலை நடக்காது”, என்று தன்னை தானே சமாதானம் செய்து கொண்டான்.

    “நித்யாம்மா.., நீங்க  என்னை விட நல்ல  சமைக்கிறீங்க… “, என்று பேச்சியம்மா  கூற, “இவர்கள்  என்னை இப்படி  தான் அழைப்பார்கள், இவர்கள் அழைக்கும் முறையை மாற்ற முடியாது “, என்ற எண்ணம் தோன்ற, அதை விடுத்து, “அப்படிலாம்  இல்லை…. ஏதோ எனக்கு தெரிந்ததை சமைக்கிறேன்.. உங்கள்  சமையலும் ருசியாக இருந்தது… “, என்று பேச்சியம்மாளை பாராட்டினாள்  நித்யா.

      பேச்சியம்மாள்  பதில் ஏதும் கூறாமல் வெக்கப்பட்டு சிரித்தாள்.

        “என்ன ப்ரோ…? ஜாக்கிங் கிளம்பலை.. “, என்று முகிலனின் குரல் கேட்க, “போலாம் வா… “, என்று கூறிக் கொண்டே இருவரும் ஜாக்கிங் சென்றனர்.

       நித்யா சமையலறையில்  மும்முரமாக  வீடு அமைதியாகிவிட்டது.

           சமையல் தெரிந்த  நித்யாவிற்கு பெரும் பிரச்சனை இருக்காது என்ற நம்பிக்கையில் நாம் வெண்பாவை தேடி செல்வோம்.

          காலையில் ஜிம் சென்று திரும்பிய முரளி, அவன் அறைக்குள் நுழைந்தான். வெண்பாவை அறையில் காணவில்லை. குளியறைக்குள் இருக்கிறாளோ என்று தேடினான் அவள் அங்குமில்லை.  தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த முரளி, வெண்பாவை  தேடினான். ஒரு அறையில் அசோக் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்க, மற்றொரு அறை  காலியாக இருந்தது. சுந்தரம் தன் தோளில் துண்டோடு ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்தபடி  செய்தித்தாளை வாசித்து கொண்டிருந்தார்.

                  ஹாலில் நின்று கொண்டு  சமையலறையை  தன் கண்களால் துழாவினான்  முரளி.  அங்கு அமுதவள்ளி  சமையல் வேலையை செய்து கொண்டிருக்க ,  சித்ரா பாத்திரம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். சித்ராவை  தன் கண்களால் அழைத்தான் முரளி. “என்ன?” , என்று சித்ரா பாத்திரத்தை கையில் வைத்தபடியே   தன் கண்களால் வினவ, “அண்ணி எங்க..?”, என்று தன் உதடுகளை அசைத்து தன் கைகளை கேள்வியாக எழுப்பினான்.

                    அவனருகே வந்த சித்ரா, ” வெங்காயம், தக்காளி நறுக்கி தரேன்னு  உங்க ரூம்க்கு தான் கத்தி எடுத்துட்டு போனாங்க… “, என்று சித்ரா கூற, இரு கண்களையும் பெரிதாக உருட்டி முழித்து தலை அசைத்தான் முரளி. “இவன் ஏன் இப்படி திருதிருவென்று முழிக்கிறான் ?” , என்ற யோசனையோடு தன் வேலையை தொடர்ந்தாள் சித்ரா.

           பயந்த முகத்தோடு அறைக்குள் செல்ல, அங்கே ஓரமாக எலி கடித்து வைத்தாற்போல் காட்சி அளித்த வெங்காயம் அவனை பரிதாபமாக பார்த்தது.

                       வெண்பா கண் கலங்கி  மூச்சு திணறியபடி கட்டில் அடியில் இருந்து வெளியே வந்தாள்.

          “வெண்பா.. அங்க என்ன பண்ணிட்டு இருந்த..? நான் உள்ள வந்த அப்ப சத்தம் கொடுத்திருக்கலாமே..”, என்று முரளி  அவள் எழும்புவதற்கு உதவி செய்தபடியே  வினவ, “நான் கூப்பிட்டதை நீங்க கவனிக்கவேயில்லை… “, என்று தன் முகத்தை துண்டால் துடைத்த படி சோகமாக   கூறினாள் வெண்பா.

                 “சரி விடு… அங்க என்ன பண்ணிட்டு இருந்த..?”, என்று முரளி மீண்டும் வினவ, தன் கையிலிருந்த வெங்காயத்தை சோகமாக காட்டினாள் வெண்பா.

      வெண்பாவையும் , அந்த வெங்காயத்தையும் அவன் புரியாமல் பார்க்க, “இந்த வெங்காயம் நான் சொன்னதையே கேட்க மாட்டேங்குது… நான் இப்படி கட் பண்ணா.. அப்படி ஓடுது.. அப்படி கட் பண்ணா  இப்படி ஓடுது… அப்படியே இந்த வெங்காயம் கட்டிலுக்கு கீழே உருண்டு ஓடிருச்சு.. கண்ணெல்லாம் எரியுது..”,  என்று தன் கைகளை அங்கும்  இங்கும் அசைத்து வெண்பா சோகமாக கூற, அவளை கூர்மையாக பார்த்து கொண்டிருந்தான் முரளி.

“என்ன அப்படி பாக்கற..? இந்த வேலை கூட செய்ய தெரியலியான்னு பாக்கறியா..? நான் இந்த வேலை எல்லாம் செய்றதை சினிமால மட்டும் தான் பார்த்திருக்கிறேன்  முரளி… எங்க வீட்ல நான்   சமையலறை  பக்கம் கூட போனதேயில்லை “, என்று வெண்பா பரிதாபமாக கூறினாள் வெண்பா.

                       “முரளி மட்டும் தான் நீ சொல்றதை கேட்பான்… வெங்காயமெல்லாம் கேட்காது..”, என்று முரளி கண்ணடித்து கூற, அவனை முறைத்து பார்த்தாள் வெண்பா.

           “சரி வா.. நான் சொல்லி தரேன்,… “, என்று முரளி கையில் கத்தியோடு  வெங்காயத்தோடும் கீழே அமர்ந்து வெண்பாவிற்கு பொறுமையாக கற்றுக் கொடுத்தான் . வெண்பா ஆர்வமாக கற்றுக் கொண்டு முரளி அளவிற்கு நேர்த்தியாக இல்லையென்றாலும் சுமாராக வெங்காயத்தையும், தக்காளியையும் துண்டுகளாக நறுக்கி முடித்தாள் வெண்பா. “எப்படி இருக்கு..?” , என்று வெண்பா கண்களால் வினவ,  அவளை மெச்சுதலாக பார்த்தான் முரளி.

          முரளியின்  பாராட்டில்,  வெண்பாவின் முகத்தில் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி  தோன்ற, “எனக்காக அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கும் இவளை நான் என்றென்றும் மகிழ்ச்சியாக  வைத்திருக்க  வேண்டும்..”, என்று எண்ணிக் கொண்டான் முரளி.

                     இவர்கள் அறையில் நடக்கும் அனைத்தும் ஹாலில் அமர்ந்திருக்கும் சுந்தரத்தின் கண்களுக்கு தப்பவில்லை.

          வெண்பா சமயலறைக்குள் சென்று தான் நறுக்கிய காய்கறிகளை சித்ராவின் கையில் கொடுத்தாள்.

               “சித்ரா,  இன்னக்கி வீட்ல பூஜை இருக்கு. உங்க அண்ணியை தயாராகி வர சொல்லு…” , என்று  அமுதவள்ளி சித்ராவிடம் கூற, “சரி  அத்தை”, என்று தலை அசைத்து வேகமாக அவள் அறைக்குள் சென்றாள்  வெண்பா.

            “பூஜைக்கு எல்லாரும் வரணும்ன்னு தான் சொல்றேன்… அதுக்காக செய்த தப்பெல்லாம் மறந்தாச்சுன்னு அர்த்தம் இல்லை..”, என்று அமுதவள்ளி கூறியது காற்றில்  தான் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

        “வெண்பா.. அம்மாவுக்கு பயங்கர கடவுள் நம்பிக்கை வீட்ல ரெகுலரா பூஜை நடக்கும்…”, என்று முரளி தீவிரமாக கூற, “சரி” , என்று பவ்யமாக தலை அசைத்துக் கொண்டாள் வெண்பா.

          அனைவரும் பூஜை அறையில் நின்று கொண்டிருக்க, அமுதவள்ளி விளக்கேற்றி பூஜை செய்தார். அசோக்கை தவிர அனைவரும் அங்கு நின்று கொண்டிருந்தனர்.  அனைவரும் பூஜையறை முன் அமர்ந்தனர். சித்ரா ஸ்லோகம் சொல்ல அனைவரும் இருகரம் கூப்பி அமைதியாக இறைவனை பிரார்த்தித்து கொண்டிருந்தனர்.

      சித்ரா ஸ்லோகம் கூறி முடிக்க, “வெண்பா , ஒரு பாட்டு பாடு..”, என்று வெண்பாவை பார்த்து முரளி கூறினான்.

     வெண்பா முரளியின் தாயைத்  தயக்கமாய் பார்க்க, “கடவுள்  முன்னாடி எல்லாரும் சமம்  தான். இதுல என் முகத்தை பார்த்து சம்மதம் கேட்க என்ன இருக்கு..? கேட்க வேண்டிய விஷயத்திற்கு கேட்கலை.. “, என்று அமுதவள்ளி முணுமுணுக்க , “அமுதா..” , என்று தன் மனைவியை அதட்டியவாறே,  “நீ பாடு மா.. “, என்று சுந்தரம் கூற,  தலை அசைத்து   இன்முகத்தோடு  பாட ஆரம்பித்தாள் வெண்பா.

            மனமுருகி அவள் பாடிய பாடல்,  வீடெங்கும் ஒலித்தது.

“ விளையாட இது நேரமா முருகா-என்

வினையாலே படும் பாடு தனை சொல்ல வரும்போது

விளையாட இது நேரமா முருகா “

                           அவள் குரலில் அனைவரும் கட்டுண்டு பாடலோடு ஒன்ற, அசோக் தன் அறையிலிருந்து  வெளியே வந்து வெண்பாவை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

“ களைத்தேன் ஜன்மம் எடுத்து இளைத்தேன் பொறுத்திருந்து

உளமார உனை நாடி உனை பாடி வரும்போது

விளையாட இது நேரமா முருகா

புரியாத புதிரோ நீ அறியாத கலையோ

பரிகாசமோ என்மேல் பரிதாபமில்லையோ

விரித்தோகை மயில் வருவாய் என்ரெதிர் பார்த்து

விழி மேலே விழி வைத்து வழி பார்த்து வரும்போது

விளையாட இது நேரமா முருகா “

      வெண்பா  பாடி முடித்த பின், முரளியின் தாய் கலங்கிய தன்  கண்களை துடைத்தவாறு, சமயலறைக்குள் சென்றார்.

          வெண்பா முரளியின் முகத்தை பார்க்க, முரளி அவளை தன் கண்களால் ஆரத் தழுவினான்.

           “அண்ணி..  செமயா பாடறீங்க.. எனக்கும் சொல்லி தருவீங்களா?”, என்று சித்ரா ஆர்வமாக வினவ, சம்மதமாக தலை அசைத்தாள் வெண்பா.

     “எல்லாம் கொஞ்ச நாள்ல சரி ஆகிரும்..”., சுந்தரம் சமாதானமாக கூற, வெண்பா மௌனமாக தலை அசைக்க, முரளி  குற்ற உணர்வோடு தன் தந்தையை பார்த்தான்.

          “ஒரு செயலை செய்யறதுக்கு  முன்னாடி யோசிக்கணும்..  செய்து முடித்த பிறகு வருத்தப்பட்டு பயனில்லை..”, என்று முரளியை பார்த்து கூறிவிட்டு ஹாலுக்கு சென்று சோபாவில் அமர்ந்தார்.

முரளி  அலுவலகத்திற்கு தயாராக அவர்கள் அறைக்குள் சென்று தன் வேலையை பார்க்க தொடங்கினான். வெண்பா  வீட்டோடு ஒன்றி போக  முயற்சி செய்து கொன்றிருந்தாள்.

               அனைவரும் வேலையாக இருப்பதால், நாம் நித்யாவின் சமையலை ருசி பார்க்க, செல்வோம்.

         டைனிங் டேபிளில் தாளம் போட்டபடி முகிலன் அமர்ந்திருக்க,  அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்தபடி நாற்காலியில் அமர்ந்தான் மதுசூதனன். “என்ன ப்ரோ.. அப்படி பார்க்கிற… அண்ணி ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட் போல…  உன் பருப்பே நேத்து வேகலை… நான் எல்லாம் எம்மாத்திரம்..”, என்று கண்ணடித்து முகிலன் கூற மதுசூதனன் அமைதியாக அவனை பார்த்தான்.

                   “நீங்க இரெண்டு பெரும் ரெடி ஆகிட்டீங்களா..? டிஃபனும் ரெடி”, என்று கூறியபடியே  சமயலறையில்  இருந்து   வெளியே வந்தாள் நித்யா.

             பேச்சியம்மாள்  பாத்திரங்களை மேஜை மீது அடுக்கி வைக்க, “நீங்க கிட்சன் வேலையை பாருங்க…  நான்   பரிமாறிக்கிறேன்..”, என்று பேச்சியம்மாளிடம்  கூறியபடியே   நித்யா பொங்கலை மதுசூதனனுக்கும்  முகிலனுக்கும் பரிமாறினாள்.

                “கார்ன் பிளக்ஸ் எங்க..? எவனாவது காலையில பொங்கல் சாப்பிடுவானா..? ஆபீஸ்ல தூக்கம் தான் வரும்.. “, என்று மதுசூதனன் முணுமுணுக்க,  மதுசூதனன் பேசியது கேட்கவில்லை என்றாலும் அவன்  முகத்தில் உள்ள கோபத்தை பார்த்து ஓடி வந்த பேச்சியம்மாள், “நான் கார்ன் பிளக்ஸ் எடுத்துட்டு வரட்டுமா..?”, என்று பதறியபடியே வினவினார்.

          “அதெல்லாம் வேண்டாம்…. “, என்று நித்யா மறுக்க, வேறு வழின்றி ச மையலறைக்கு சென்றார் பேச்சியம்மாள்.

                       “என்ன தைரியத்துல, இதெல்லாம் பண்ற..?”, என்று மதுசூதனன் நித்யாவிடம் கோபமகா கேட்டான்.

                 “வேலைகாரங்க முன்னாடி கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ற அளவுக்கு நீங்க மோசமானவர்  இல்லைங்கிற நம்பிக்கை….” என்று நித்யா நிதானமாக கூற, வேறு வழின்றி தன் தட்டில் உள்ள பொங்கலை உண்ண  ஆரம்பித்தான் மதுசூதனன்.

        “நம்ம ஊரு சாப்பாடு இருக்கும் பொழுது, எதுக்கு packed food சாப்பிடணும்”, என்று நித்யா தன்மையாக கூற, “அப்படி சொல்லுங்க அண்ணி.. பொங்கல், சட்னி, சாம்பார்.. செம டேஸ்ட்..”, என்று பொங்கலை ருசித்த படியே கூறினான் முகிலன்.

       “அம்மா.. அப்பா.. இந்த பொங்கல் சாப்பிட கூடாது..”, என்று மதுசூதனன் கடுப்பாக கூறினான். அவங்களுக்கு திணை பொங்கல் என்று நித்யா முகிலனுக்கு சட்னி வைத்த படியே கூற,  “நித்யா சாப்பாடு மணக்குது…”, என்று கூறியபடியே கோவிந்தனும், புஷ்பாவும் உணவருந்த அமர்ந்தனர்.  அனைவரும் ஒன்று கூடிய பின் தன் வார்த்தைக்கு மதிப்பேது  என்றெண்ணி அமைதியாக சாப்பிட ஆரம்பித்தான் மதுசூதனன். நித்யாவின் கைமணம் அவனை வாயடைக்க செய்தது என்றும் கூறலாம்.

                          “நீயும் சாப்பிடும்மா….. ஆஃபிஸுக்கு நேரம் ஆகுது..   மதுசூதனன் கூட சேர்ந்தே போய்டலாம்..”,  என்று  புஷ்பா கூற, மதுசூதனன் நித்யாவை ஆழமாக பார்த்தான். “இவள் வந்த பின், என் வாழ்க்கையே திசை மாறிவிட்டது..”, என்று தன் மனதிற்குள் நொந்து கொண்டான்  மதுசூதனன்.

               அனைவரும் அலுவலகம் செல்ல, நாமும் அவர்களை பின் தொடர்வோம்.

முகிலன் அவன் காரில் செல்ல, நித்யா மதுசூதனனோடு அவன் காரில் அலுவலகத்தை நோக்கி பயணித்தாள்.

      அலுவலகத்தில், நித்யா  தன் லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்க, “அண்ணி.., proposal ரெடியா? அண்ணா Resource details கேட்டாங்க..” , என்று முகிலன் தயங்கியபடியே கூற, “வாவ்.. அண்ணன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா..? நைஸ்..” , என்று சிரித்தமுகமாக கூறினாள்.

“அப்ப.. அப்ப..”, என்று சிரித்த படியே கூறினான் முகிலன்.

        ” ஒரு 7+ experience ,  ஒரு 3+ experience, 2 freshers… Proposal க்கு ஒரு ஐடியா வச்சிருக்கேன் ரெண்டு நாள்ல finalize பண்ணிருவேன்.. Technical Requirements mail பண்றேன்..”, என்று நித்யா நிதானமாக கூறினாள்.

     ” கண்டிப்பா arrange பண்ணிரலாம் அண்ணி… “, என்று முகிலன் நித்யாவிடம் கூறிவிட்டு மதுசூதனன் அறையை நோக்கி சென்றான்.

சுழற் நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி, தன்   விரல்களால் பேனாவை சுழற்றியபடி அலுவலகத்தை  நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் நித்யா. மிக பிரமாண்டமான அலுவலகம். பல ஆயிரம்  மனிதர்கள் அவர்கள் வேலையில் மும்முரமாக மூழ்கி  இருந்தனர். இத்தனை பேருக்கு  வேலை கொடுக்கும் மதுசூதனனை  நினைத்தாள்.

                    ” அவனின் கோபம் நியமானது தான். அவன் ஸ்டேட்டஸிற்கு ஏற்றார் போல் ஒரு பெண்ணை பார்த்திருக்கலாம். அந்த ஏமாற்றம் தான் என் மேல் கோபமாக மாறுகிறது. நான் விலகிவிட்டால் இவன் வாழ்க்கை சிறப்பாக இருக்கும்”, என்று எண்ணினாள் நித்யா.

    மதுசூதனனிடம் இருந்து அழைப்பு வர, அவன் அறைக்குள் சென்றாள்  நித்யா.

     “Experienced resources கஷ்டம்.., ஒரு 3+ experience, 3 freshers arrange பண்றேன்.., You have to plan accordingly…”,  என்று லேப்டாப்பை  பார்த்த படி கூறினான் மதுசூதனன். அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்த முகிலனுக்கும் இது  புதிய செய்தி. முகிலன் அதிர்ச்சியாக பார்க்க, “நைஸ்.. Experienced team members handle பண்றதை விட இது எனக்கு comfortable தான். I hope team handling will be more easy”, என்று கூறிவிட்டு தன் இடத்திற்கு வந்து நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

“கோபப்படுவாள்.. சண்டையிடுவாள் “, என்று எதிர்பார்த்த மதுசூதனனுக்கு ஏமாற்றமே.. அவள் செல்லும் திசையை பார்த்து கொண்டிருந்தான்.  முகிலன், “என்ன நடக்கிறது?” , என்று சிந்தித்தவரே தன் பணியை தொடர சென்றான்.

          இவன் கூறியதை கேட்டு அவள் அழகான புன்னகை மறைந்திருந்தது.  தீவிரமான முகம் அவன் கண் முன் தோன்றியது.  “Its just a beginning”, என்று ஏளன புன்னகையோடு கூறிக் கொண்டு தன் வேலையில் மூழ்கினான் மதுசூதனன்.

       “அவனிடம் ஏமாற்றத்தை ஒத்துக்கொள்ளாமல் வீராப்பாக கூறிவிட்டேன்.. ஆனால்  freshers and 3+ exp வைத்து எப்படி சமாளிப்பேன்..?” , என்று யோசித்த நித்யாவிற்கு கண்ணை கட்டியது.

         “பழிவாங்குகிறான்..”, என்ற எண்ணம் தோன்ற நித்யாவின் கோபம் பன் மடங்காக உயர்ந்தது. தன் கைப்பையை திறந்து, தன் டைரியை எடுத்து, “இதற்கெல்லாம் ஒரு நாள் இவன் பதில் கூறுவான்..”, என்று முணுமுணுத்தாள் கொண்டே, அடுத்த கட்டத்தின் நிறத்தை மாற்ற ஆரம்பித்தாள் நித்யா. “

3362

                                     கட்டங்கள் நீளும்….

Aadhiye andhamaai 22

பாவத்தின் விளைவு

“இனிமேதான் உனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கனுமா?”

செல்வியிடம் இப்படி கேட்டது மாணிக்கம்தான்.

 அந்த குரலை கேட்டு திரும்பியவளுக்கு உடலெல்லாம் நடுக்கமுற ஆரம்பித்தது. 

அதிர்ச்சியும் பயமும் ஒரு சேர அவளை ஆட்கொள்ள அந்த நொடியே அங்கிருந்து போக முயற்சி செய்தவளை மாணிக்கம் வம்படியாய் வழிமறித்து நின்றான்.

இதை சற்றும் அவள் எதிர்பார்க்காத நிலையில் அவன் மீண்டும் மீண்டும்  தொடர்ச்சியாய்  வழிமறிக்க அச்சத்தில் அவள் உள்ளம் படபடக்க தேகத்தில் வியர்வை துளிகள் ஆறாய் பெருக்கெடுத்தன. 

மனமெல்லாம் நடந்த அந்த பழைய மோசமான நினைவுகளை கண்முன்னே நிறுத்த, அவள் பயந்த நிலையில்

“வழி விடுங்க” என்று நடுக்கத்தோடு உரைத்தாள்.

ஆனால் அவனோ தன் நிலையிலிருந்து மாறாமல் அங்கேயே நின்று அவளை போகவிடாமல் தடுக்க,

 “இப்போ வழி விட போறீங்ககளா இல்லையா?!” என்று கோபம் பொங்க கேட்டாள். 

“வழி விடமாட்டேன்…  என்னடி பண்ணுவ?” என்று சொல்லியவனை  அவள் அதிர்ச்சியோடு ஏறிட்டு பார்க்க,

அவனோ விழிகள் சிவந்த நிலையில் போதையின் மயக்கத்தில் இருந்தான்.  அவளுக்கு பதட்டம் அதிகரித்தது.

அவனிடம் பேசுவது வீண் என்றுணர்ந்தவள் அவன் அசந்த நேரமாய் பார்த்து அந்த இடத்தை விட்டு விரைந்துவிட யத்தனித்தாள்.  

ஆனால் மாணிக்கம் அவளை போகவிடாமல் அவளின் ஒற்றை கரத்தை அழுத்தமாய் பிடித்து நிறுத்த, அவளின் கைவளையல்கள் துண்டு துண்டாய் நொறுங்கி கீழே விழ,

சிலவற்றை அவள் கைகளில் குத்தி காயப்படுத்தியது. அந்த வலியை விடவும் அவனின் பிடி அவளுக்கு ரொம்பவும் எரிச்சல் மூட்ட,

“என்ன பன்றீங்க? நான் இப்போ உங்க தம்பி பொண்டாட்டி” என்று பல்லைகடித்து கொண்டு உரைத்தவள் தன்  கரத்தை மீட்க போராடினாள்.

அவன் எகத்தாளமான சிரிப்போடு,

“என் தம்பி ஏதோ பாவம் பாத்து உன்னை கட்டிக்கிட்டான்… இல்லாட்டி போன நீயெல்லாம் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வர தகுதியே இல்லாதவ” என்று சொல்ல அவள் அந்த  வார்த்தைகளை கேட்டு கேட்டு சலித்திருந்தாள். 

“உங்களுக்கு என்ன சொல்லனும்னாலும் அவர் கிட்ட சொல்லுங்க… இப்போ என் கையை விடுங்க” என்றவள் 

இந்நேரத்தில் இங்கு வந்து தனியாக மாட்டிக் கொண்டோமே என தன்னை தானே நொந்து கொண்டாள். 

அவளின் இன்னொரு கைகளால் அவன் பிடியை விலக்க முயற்சி செய்ய அவளின் இன்னொரு கையினையும் தன் மறு கையால் பற்றிக் கொண்டான். 

அவளின் தவிப்பை கண்ட ஈஸ்வரன் கட்டுண்ட போதும் துள்ளி துள்ளி குதித்து தன் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தி கொண்டிருக்க

அவள் கோபத்தோடு, “நீங்க இப்படி நடந்துக்கிறது மட்டும் அவருக்கு தெரிஞ்சிது” என்று மிரட்டினாள். 

“ஏய் சும்மா நிறுத்துடி… அவனைதான் நீ எப்பவோ எங்ககிட்ட இருந்து பிரிச்சிட்டியே… அப்படி என்னடி உன்கிட்ட இருக்குன்னு அவன் மதிமயங்கி கிடக்கிறான்… அதுவும் அவனை நீ அப்படியே ஒரு பொம்மை மாதிரி இல்ல மாத்தி வைச்சிருக்க” என்க, 

அவள் சீற்றமானாள். 

“அவர் ஒண்ணும் சுயபுத்தி இல்லாம மதிமயங்கி கிடக்கிறவர் கிடையாது…  முதல்ல கை விடுங்க… அப்புறம் நான் கத்தி கூச்சல் போடுவேன்” என்றவள் எச்சரிக்கை விடுத்தாள். 

அவன் சற்றும் அசராமல்,

“கத்தி கூச்சல் போடு… எனக்கென்ன பயமா? உன்னை மாறி கிறுக்கச்சி சொல்றதை எவன்டி நம்புவான்… ஏதோ பையத்தியம் முத்தி கத்துதுன்னு நினைப்பாங்க… அதுவும் புருஷன் இல்லாத நேரத்தில தனியா நீ இங்க ஏன் வந்தன்னு கேட்பாங்க… அப்புறம் நீதான் அவமானப்பட்டு போவ” என்றவன் உரைக்க அவளின் கோபம் தன் எல்லையை மீறி கொண்டிருந்தது.

அவன் மேலும் வன்மமாய் அவளை பார்த்து புன்னகையித்து, “அன்னைக்கு மட்டும் நீ என்கிட்ட இருந்து தப்பிக்காம இருந்திருந்தா” என்று அந்த மோசமான சம்பவத்தை அவன் ஞாபகப்படுத்த அவளுக்கு பதட்டம் அதிகரித்தது.

அவனோ அவள் கரத்தை பற்றி கொண்டபடி அவளை நெருங்க முயற்சி செய்ய, அவள் அருவருப்பாய் முகத்தை சுளித்தாள். 

“நீ இந்த தடவ என் கிட்ட இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது செல்லவி” என்று தன்  கேவளமான எண்ணத்தை அவன் வெளிப்படுத்த,

அவனின் வார்த்தை அவளை  கலவரப்படுத்தியது. 

இந்த தடவை தன்னை காப்பாற்ற யாரும் வரமாட்டார்கள் என்று அவள் புரிந்த கொண்ட  போது அவளின் மனோதைரியம் பன்மடங்கு பெருகியது. தன்னை தானே காத்து கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் இருந்தவள் அவனின் இரும்பு பிடியை அசாத்திய பலம் கொண்டு உதறி தள்ளினாள். 

இம்முறை மாணிக்கத்தின் உறுதியான உடல் பலமும், கெட்ட எண்ணமும் செல்வியின் மனோபலம் முன் தோற்று போனது. அவன் தூரமாய் சென்று விழ, அவனை திரும்பியும் பார்க்காமல் அந்த நொடியே வீட்டிற்குள் சென்றவள் கதவை மூடி தாளிட்டாள்.

இரவெல்லாம் உறக்கமின்றி சுவற்றில் தலை சாய்த்தபடி அமர்ந்திருந்தவளுக்கு விடிந்ததை கூட உணரமுடியவில்லை.

 செந்நிற துகள்களை தூவியபடி சூரியன் வானில் உதிக்க,  புலம்பி கொண்டே வெளியே எழுந்து வந்தாள் கண்ணம்மா.

“விடிஞ்சது கூட தெரியாம அப்படி என்னதான் தூக்கமோ… வாசல் தெளிச்சி யாரு கோலம் போடாவா… எல்லாம் அக்கா இல்லாத திமிரு அவளுக்கு…

 இந்த கூறுகெட்ட மனுஷன் வேற எங்க போனாருன்னு தெரியல… இராத்திரியெல்லாம் ஆளையே காணோம்… வீட்டில ஆளில்லன்னா போதும்… சாரயத்தை குடிச்சிட்டு அப்படியே மல்லாந்திடுறது… வரட்டும் அந்த மனுஷனுக்கு இருக்கு” என்றபடி வாசல் பெருக்க விளக்குமாறை எடுத்தவள் அப்படியே கிணற்றடிக்கு தண்ணீர் எடுக்க சென்றாள்.

அங்கே அவள் பார்த்த காட்சி அவள் இதய துடிப்பை ஒருநொடி நிறுத்திவிட்டது.

அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டவள் தலையில் அடித்து கொண்டு கதற ஆரம்பிக்க, அக்கம் பக்கத்தினர் எல்லாம் அவள் ஓப்பாரியை கேட்டு அங்கே ஓடிவந்தனர். 

 எல்லோருமே மாணிக்கத்தின் உயிரற்ற உடலை மாட்டு கொட்டகையில் அருகில் கிடப்பதை பார்த்து அதிர்ச்சியாக,

அவனின் தலையின் பின்புறம்  கூர்மையான கல்லில் மோதி  உடல் இரத்த வெள்ளத்தில் மிதந்துகிடந்தது. 

செல்வியும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் அந்த காட்சியை பார்த்தாள். தான் தள்ளிவிட்ட வேகத்தில்தான் அவன் அந்த கல்லில் மோதி இருக்க கூடும் என்றளவுக்கு அவளுக்கு புரிந்து போனது. 

ஆனால் அதற்காக அவள் மனம் வருத்தப்படவோ கலங்கவோ இல்லை. நடந்த நிகழ்விற்கான நியாயம் அவளுக்கும் மட்டுமே புரியும். 

இந்த தண்டனை அவனுக்கு தேவைதான் என்று உள்ளூர எண்ணி கொண்டவளுக்கு அவன் மரணித்திருந்த காட்சி எந்தவித தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. 

அதே சமயத்தில் மனோரஞ்சிதத்தின் வீட்டிற்கு சென்ற சங்கரனும் சண்முகவேலனும் அங்கே பிரச்சனை தலைக்கு மேல் போயிருக்க அதை தீர்க்க முடியாமல் ரஞ்சிதத்தையும் அவளின் இருமகன்களையும் அழைத்து கொண்டு  வீடு வந்து சேர்ந்னர்.  

அங்கே அவர்களுக்கு பேரதிர்ச்சி காத்து கொண்டிருந்தது. மாணிக்கத்தின் மரணம்  அந்த குடும்பத்தினரை மட்டுமல்லாது அந்த ஊர்மக்களையும் கூட திக்குமுக்காடச் செய்திருந்தது.  

அவர்களில் பலரும் செல்வி மருமகளாய் வந்த பின்புதான் இப்படி எல்லாம் நடக்கிறது என்று புரளி பேச, கனகவல்லி தன் பங்குக்கு துக்கம் விசாரிக்க வருபவர்களிடம் எல்லாம் அவ்விதமே சொல்லி அந்த செய்தியை காட்டுதீயாய் பரப்பினாள். 

சிவசங்கரனுக்கோ கனகவல்லியின் இந்த அவதூறான பேச்சுக்கள் கோபத்தை ஏற்படுத்திய போதும் அவன் வேறொரு குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்ததினால்  அந்த பேச்சுக்களுக்கு அவன் பெரிதாக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. 

மாணிக்கத்தின் இறப்பில் ஏற்பட்ட சோகம் அந்த வீட்டில் உள்ள எல்லோரையும் ஆட்கொண்டிருந்தது. அதிலும் சிவசங்கரன் மனதளவில் ரொம்பவும் கலங்கி போயிருந்தான்.

 வேதனை நிரம்பிய முகத்தோடு, “அண்ணனுக்கு ஏன் இப்படி ஆகனும்?” என்றவன் செல்வியிடம் சொல்லி கண்ணீர் வடிக்க அவள் பதிலுரைக்க முடியாமல் நின்றிருந்தாள்.

“மனசு தாங்கல… சாகிற வயசா அவருக்கு?” என்றவன் புலம்ப,

அவன் அப்படி வேதனையோடு காண முடியாமல் அவள் மெல்ல அவன் தலைமூடியை வருடி கொடுத்து,

“நடக்கிறதெல்லாம் நம்ம கையிலயாங்க இருக்கு… இப்படியே வருத்தப்பட்டு ஒண்ணும் ஆகப்போறதில்ல… மனசை தேத்திக்கோங்க” என்று அவள் சமாதானம் உரைத்தாள். 

ஆனால் அவனோ தன் கவலை விலகாத நிலையில் அவள் மீது சாய்ந்தபடி மேலும் மேலும் கண்ணீர் வடிக்க, அவளுக்கு அவனின் அழுகையை பார்த்து என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை.

சொந்த தம்பி மனைவி என்றும் பாராமல் தவறாய் நடந்து கொண்ட அப்படி ஒரு ஈனபிறவிக்காக தன் கணவனின் கண்ணீர் வீணாவது அவளுக்கு வேதனையாயிருந்து.  

“இப்படியே அழுதிட்டிருந்தா எப்படிதான்” என்றவள் சொல்லி அவன் கண்ணீரை துடைத்துவிட,

அப்போதுதான் அவள் கையில்  கன்றி போயிருந்த காயத்தையும் சில கண்ணாடி கீறல்களையும் கவனித்தான். 

அப்போது அவளின் கண்ணாடி வளையல் சிதறல்களை மாணிக்கம் இறந்த இடத்தில் பார்த்ததை நினைவு கூர்ந்தவன் அவள் கைகளை பிடித்து,

“இந்த காயம் எப்படி ஆச்சு?” என்று கேட்க,

அவள் ரொம்பவும் யதார்த்தமாக, “வேலை செய்யும் போது  வளையல் உடைஞ்சி போயிருக்கும்” என்றாள். 

ஆனால் உள்ளூர பதட்டம் அவளை ஆட்கொண்டது. 

சங்கரன் அவளை ஏறஇறங்க பார்த்து,

“இது… வெறும் வளையல் உடைஞ்சிதானால பட்ட காயம் மாதிரி தெரியலியே?!” என்று கேட்கவும்

செல்வி தன் பயத்தையும் தடுமாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தாமல்,

“வேலை செய்யும் போது எனக்கே தெரியாம ஏதாச்சும் நடந்திருக்கும்… அதெல்லாம் யாருக்கு ஞாபகம் இருக்கு” என்க, அவளை நம்பாமல் பார்த்தான். 

“சரி அது போகட்டும்… அண்ணன் விழுந்து அடிபட்டு கத்தினது கூடவா உன் காதில விழுல… அந்தளவுக்கா தூங்கிட்டிருந்த”

“என்னை ஏன் இதெல்லாம் கேட்கிறீங்க ? புருஷன் எங்க போனாருன்னு கவலைப்பபடாம தூங்கிட்டிருந்த உங்க மதனியை போய் கேளுங்க” என்றவள்  அலட்டிக் கொள்ளாமல் பதில் சொல்ல 

அவளின் பேச்சும் நடக்கவடிக்கையும் அவனுக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை. 

அந்த நொடி அவள் மீதான சந்தேகம் வலுக்க,

“நான் உன்னை கேட்டா நீ பதில் சொல்லு… அதை விட்டுட்டு நான் யாரை கேட்கனும்னு நீ சொல்லாதே” என்றபடி கோபமாய் முறைத்தான். 

” உங்களுக்கு இப்போ என்ன தெரியனும்.. இதுக்கெல்லாம் காரணம் நான்தானான்னு” என்றவள் அதே கோபத்தோடு குரலை உயர்த்தினாள்.

“நான் அந்த அர்த்தத்தில கேட்கலடி”

“நீங்க அந்த அர்த்தத்திலதான் கேட்டீங்க”

“இப்ப நான் என்ன கேட்டுட்டன்னு இவ்வளவு கோபப்படிற”

“பின்ன… இந்த குடும்பத்தில நடக்கிற எல்லா கெட்டதுக்கும் நான்தான் காரணம்…  ஊரே அப்படிதானே சொல்லுது… நீங்க சொன்னா என்னாயிட போது” என்றவள் அவன் பேச்சை திசை திருப்ப, “நான் போய் உன்னை அப்படி நினைப்பேனா?” என்றவன் கேட்க,

“நீங்களும் அப்படிதான் நினைக்கிறேன்… அதனாலதான் என்னை இப்படியெல்லாம் கேட்கிறீங்க” என்று அவள் முகத்தை மூடி விம்ம ஆரம்பித்தாள். 

  பெண்களின் அழுகை அவர்களின் ஆயுதம் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. செல்வி அதை சரியாகவே பயன்படுத்திக் கொண்டாள். சிவசங்கரனால் அதற்கு மேல் அவளிடம் ஒரு கேள்வியை கூட எழுப்ப முடியவில்லை. அவளின்  அழுகை அவனுக்குள் குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தியது.

அதன் பிறகாய் அவளை சமாதானப்படுத்த அவன் படாதபாடுபட வேண்டியதாய் போயிற்று. 

இந்த சம்பவத்தால் சண்முகவேலன் குடும்பம் சோகத்தில் மூழ்கியிருக்க

குடமுழக்கு விழாவிற்கான ஏற்பாடுகள் தேக்கம் அடைந்திருந்தன. 

அதே நேரத்தில் ஊருக்குள் ஒரு விதமான நோய் பரவிக் கொண்டிருந்தது. சரியான விழிப்புணர்வு இல்லாததினால் பல உயிர்கள் பலியாகின. அதுவும் குழந்தைகளின் உயிர்கள். 

ஏற்கனவே சோகத்தில் மூழ்கியிருந்த சிவசங்கரன் வீட்டையும் அந்த நோய்பாதிக்கவே செய்தது. பட்ட காலில் படும். கெட்ட குடியே கெடும் என்று  பழமொழிக்கு ஏற்பவே சம்பவங்கள் நடைப்பெற்றன.  

முருகன் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்ட போது செல்விக்கு அவனின் இறப்பு குறித்தும் அவளின் மனஉணர்வு எச்சரித்தது. 

அதனால் செல்வி முருகனை காப்பாற்றுவதற்கு தன்னால் இயன்ற முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டாள். ஆனால் கனகவல்லியும், கண்ணம்மாவும் அவளை  எதுவும் செய்யாமல் தடுத்துவிட  சூழ்நிலையும் சந்தர்ப்பமும் முருகனின் உயிரை பலி வாங்கியது.

உடனுக்குடனாய் இரண்டு மரணங்கள் அந்த குடும்பத்தையே நிலைகுலைய வைத்திருக்க,

ஒரே மாத இடைவெளியில் கணவனையும் மகனையும் இழந்துவிட்ட கண்ணம்மா அந்த வீட்டில் இருக்க விருப்பமில்லாமல் பிறந்த வீட்டுக்கு போய்விட்டாள். 

செல்விக்கும் முருகனின் மரணம் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திய நிலையில் கனகவல்லி மேலும் மேலும் அவளை காயப்படுத்தினாள். 

“உன் கண்ணு பட்டுதான்டி அந்த பிள்ளைக்கு அப்படியாயிடுச்சு… சரியான ராசி கெட்டவ… தரித்திரம்” என்க,

சங்கரன் சீற்றமாகி, “வேண்டாம் மதினி… இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை பேசாதீங்க” என்றவன் விரல் நீட்டி எச்சரிக்க

“என்னடா பண்ணுவ ?” என்று மல்லுக்கு நின்றான் வேல்முருகன். சிறிது நேரத்தில் அவர்களுக்கு இடையில்  வாக்குவாதம் முற்றி அந்த இடமே போர்களமாய் காட்சியளித்தது. 

சங்கரனிடம் பேச வேண்டாமென செல்வி சமிஞ்சை செய்ய கனகவல்லி அப்போது கணவனிடம், “இந்த தரித்திரம் பிடிச்சவ இருக்கிற வீட்டில நாம இருக்கவேண்டாம்… அப்புறம் நம்ம குழந்தைக்கும் ஏதாச்சும் வந்து தொலைஞ்சிரும்” என்று உரைக்க செல்வி தாங்க முடியாமல் அழ ஆரம்பித்தாள்.

சிவசங்கரன் தன் பொறுமையிழந்து, “வேண்டாம் மதினி… நீங்க உங்க பிள்ளைகளோட சந்தோஷமா இங்கயே இருங்க… நான் என் பொண்டாட்டியை கூட்டிட்டு போறேன்” என்று சொல்லி கொண்டிருக்கும் போது சண்முகவேலன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார். 

அவர் வாசலில் நின்றபடி அவர்களின் உரையாடலை கேட்டிருக்க,  

“இந்த வீட்டை விட்டு யாராச்சும் வெளியே போகனும்னா என் பிணத்தை தாண்டிதான் போகனும்” என்று சொல்ல சங்கரனால் அதற்கு மேல் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.   

வேல்முருகன் தான் நினைத்ததை சாதித்து விட்டோம் என்ற உள்ளூர சந்தோஷபட்டு கொண்டிருந்த நிலையில் சண்முகவேலன் நடுவில் புகுந்து காரியத்தை கெடுத்துவிட அவர்களின் திட்டம் மொத்தமாய் தவிடுபொடியானது. 

சண்முகவேலனுக்கு வீட்டில் வரிசையாய் நிகழும் மரணங்களும் பிரச்சனைகளும் பெரும் மனஅழுத்தத்தை ஏற்படுத்தியது. இவை எல்லாம் பரமுவிற்கு இழைத்த அநீதியினால் ஏற்பட்ட பாவத்தின் விளைவாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் அவரை பயமுறுத்தியது.

ஆதிபரமேஸ்வரி கோவில் கும்பாபிஷகத்தை ஏற்பாடு செய்தால் இந்த பாவத்திற்கு விமோட்சனம் ஏற்படும் என்று எண்ணியவர் கோவில் குடமுழக்கு விழா தேதியை பல தடங்கல்களை கடந்து முடிவு செய்தார். 

முப்பத்தி ஐந்து வருடங்களுக்கு பிறகு நடக்க போகும் இந்த ஆதிபரமேஸ்வரியின் குடமுழக்கு விழாவை பல ஊர் கிராம மக்களும் எதிர்பார்த்த காத்திருந்தனர். 

ஆனால் இவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் பொய்யாகிவிடும் என செல்வியின் அகம் முன்னமே அறிவுறுத்த,

 அந்த எண்ணத்தை அவள் யாரிடமும் வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் அமைதி காத்தாள்.

Anandha Bhairavi 9

ஆனந்த பைரவி part 9

இரண்டு நாட்கள் பள்ளிக் கூடத்துக்கு விடுமுறை சொல்லி விட்டு லியமோடு ஊர் சுற்றினாள் பைரவி. ஐந்தருவி, தென்காசி ஸ்ரீ காசி விஸ்வநாதர் கோயில், பேரருவி என ஒன்று விடாமல் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.

பைரவிக்கும் இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பமாக அமைந்து போனது. வயது மறந்து இரண்டு பேரும் குழந்தைகளாகிப் போனார்கள். கமலாக்கா காலையிலேயே தின்பண்டங்கள் தயாரித்துக் கொடுக்க உல்லாசமாக கழிந்தது பொழுது.

லியம் ரிசோட்டிலேயே தங்கி இருந்தான். அன்று திட்டமிட்டபடி எல்லாம் பார்த்து முடிக்க,

கொட்டேஜூக்கு போகலாம் பைரவி, ரொம்ப டையர்டா இருக்கு” 

லியம் கூற, தலையாட்டினாள் பைரவி. ஆனந்தைப் பார்த்து இரண்டு நாட்கள் ஆகிவிட்டது. ஒருவேளை அங்கு போனால் பார்க்கலாமோ? மனம் அவசரமாய் கணக்குப் போட்டது. இருவரும் பேசிக்கொண்டே நடந்த படி ரிசோட்டை வந்து சேர்ந்தனர். பேச்சு பேச்சாக இருக்க பைரவியின் கண்கள் சுற்றியிருந்த அத்தனை இடத்தையும் சல்லடை போட்டது.

வெளி வேலையாக எங்கேனும் போயிருப்பானோ? ஆயிரம் கேள்விகள் மனதில் ஓட சுற்றுப் புறத்தை மறந்து ஆனந்திலேயே லயித்திருந்தாள் பைரவி.

வாகனங்கள் வந்து போக வசதியாக நடைபாதை கொஞ்சம் பெரிதாகவே வடிவமைக்கப் பட்டிருக்க இருவரும் பேசிக்கொண்டே நடந்தனர். எதிர்பாரா விதமாக எதிர்ப்பக்கமிருந்து ஆனந்தன் நடந்து வர, அனைத்தையும் மறந்த பைரவி சட்டென நடை பாதையைக் கடந்தாள் ஆனந்தனை நோக்கி.

பின்னால் டெலிவரிக்காக வந்து கொண்டிருந்த பெரிய வேன், மெதுவாகவே வந்து கொண்டிருந்தாலும், திடீரென்று இவள் குறுக்கே வந்ததால் கட்டுப்பாட்டை இழந்து பைரவி மேல் மோதியிருந்தது!

ஆனந்த்…!” 

அப்போதும் அவனையே அவள் துணைக்கழைக்க, குரல் வந்த திசை நோக்கி ஆனந்தன் பார்த்தபோது அவன் கண்டதெல்லாம்வேன் இடித்ததால் தூக்கி எறியப்பட்டு பக்கத்தில் இருந்த புல்தரையில் வீழ்ந்த பைரவியைத்தான்.

பைரவீ…!” 

அழைத்தது ஆனந்தா? லியமா? புரியவில்லை. இருவருமே மெய்மறந்து அவளை நோக்கி ஓடினார்கள்.

கையில் சதை கிழிந்து ரத்தம் ஓட, விழுந்த வேகத்திற்கு கால் பிசகி இருந்தது.

பிக்னிக் பாஸ்கட்டிலிருந்த பெரிய சைஸ் ஹாங்கசீஃபை எடுத்த லியம் அவசரமாய் அவள்

கைகளில் கட்டி இரத்த ஓட்டத்தை நிறுத்தப் பார்க்க வலி தாளாமல் அரற்றினாள் பைரவி.

பல்லை அழுந்தக் கடித்த விதமே அவள் வலியின் அளவைச் சொல்ல, அவள் கண்களில் கண்ணீர் கொட்டியது. எல்லோரும் அங்கே கூடிவிட செக்யூரிட்டியிடம் தனது கார்க் கீயை கொடுத்த ஆனந்தன் பைரவியை இரு கைகளிலும் ஏந்திக் கொண்டான்.

நன்றாக இருந்த மற்றக் கையால் அவன் ஷேர்ட் கொலரை இறுக்கிப் பிடித்த பைரவி மெதுவாக கண்கள் சொருக மூர்ச்சை ஆனாள். ஆனால் அந்தப் பிடி மட்டும் கடைசிவரை விடுபடவே இல்லை, ஹாஸ்பிடலில் ஆனந்தாக அவள் கரங்களை பிரிக்கும் வரை.

**–**–**–**–**–**

குற்றாலத்தின் அந்தப் பிரபல மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கப் பட்டிருந்தாள் பைரவி. ஆனந்தும், லியமும் பதட்டத்துடன் நின்றிருந்தார்கள்.

நடந்தது எதையுமே நம்ப முடியவில்லை ஆனந்தால். ஒரு கொட்டேஜில் ஏதோ தண்ணீர் பிரச்சினை என்ற முறைப்பாடு வந்திருக்க அதை சரி செய்வதில் உரியவர்களை நியமித்து விட்டு மேற்பார்வைக்காக வந்திருந்தான்.

பைரவி வந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை. அவள் அலறும் ஒலி கேட்டுத்தான் அந்தப் பக்கம் திரும்பினான். இப்போதும் அந்தக் காட்சியை நினைக்க மனம் நடுங்கியது.

அள்ளி அவளைக் கைகளில் தூக்கியவன் செக்கியூரிட்டி ரெடியாக வைத்திருந்த காரின் பின்பக்கம் ஏறிக்கொள்ள லியம் முன் பக்கம் ஏறிக் கொண்டான். கவனமாக பைரவியின் அடிபட்டிருந்த கையையும், காலையும் சௌகர்யமாக வைத்து அவளின் இடையில் கை கொடுத்து அவளை நெஞ்சோடு அணைத்திருந்தான்

கார் ஹாஸ்பிடல் நோக்கி விரைய தான் எப்படி உணர்கிறோம் என்று ஆனந்துக்குப் புரியவில்லை.

இந்தப் பெண் தன்னை இத்தனை தூரம் பாதிக்கிறாளா என்ற கேள்வி அவனுள் பூதாகரமாக கிளம்ப எதையும் யோசிக்கும் திராணி இல்லாமல் அவளை அணைத்திருந்தான் ஆனந்தன்.

பைரவியின் ஆனந்த்!

**–**–**–**–**

பாட்டியும், கமலாக்காவும் பதட்டத்தோடு வந்து சேர்ந்தார்கள். ஆனந்தன் ஃபோன் பண்ணி தகவல் சொல்லவே பாட்டி வரும்போது கமலாவையும் அழைத்து வந்திருந்தார்.

என்ன ஆச்சு ஆனந்தா?” பாட்டி கலவரமாக வினவ,

ஒன்னுமில்லை பாட்டி, சின்ன ஆக்ஸிடன்ட் தான். உள்ளே பாத்துக்கிட்டிருக்காங்க

பயப்படும் படியா ஒண்ணும் இல்லையே ஐயா?” கமலா கேட்க,

இல்லைம்மா. கொஞ்சம் ரத்தம் போயிருக்கு, கால்லையும் அடிபட்டிருக்கு. மத்தபடி பயப்பட எதுவுமில்லை

ஐயோ! அருந்ததி அக்கா கேட்டா நான் என்ன சொல்லுவேன்? இதுதான் நீ என் பொண்ணை பாத்துக்கிற லட்ஷணமான்னு கேட்டா நான் என்ன பதில் சொல்லுவேன்?” கமலா புலம்ப,

கமலா, புலம்புறதை முதல்ல நிறுத்து. வெளில போற வர்ற பொண்ணை நீ காவல் காக்கவா முடியும்? அதான் ஒன்னுமில்லைன்னு சொல்லுறாங்க இல்லை, அப்புறம் என்ன?அமைதியா இருபாட்டி அதட்ட அப்போதைக்கு அமைதியானவர்,

அம்மா, அருந்ததி அக்காக்கு தகவல் சொல்லுவோமா?” என்க,

கொஞ்சம் பொறு கமலா. அவங்க இப்ப நிலமை என்னன்னு கேட்டா நாம என்ன சொல்ல முடியும்? நமக்கே ஒன்னும் தெரியாதப்ப அவங்களை கலவரப் படுத்தக் கூடாது. டாக்டர் பாத்துட்டு என்னண்ணு சொல்லட்டும், அப்புறமா அவங்களுக்கு சொல்லிக்கலாம்

பாட்டி சொல்வதிலும் நியாயம் இருக்க மௌனமாக இருந்தார் கமலா.

ஓர் அரை மணி நேரம் பதட்டத்திலேயே கழிய, இரு மருத்துவர்கள் ஸீ யூவை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். ஆனந்தன் அவர்களை நோக்கிப் போக, அதில் ஒருவர் ஆனந்தனுக்கு நன்கு பரீட்சயமானவர். இவனைப் பார்த்து சிரித்தவர்,

நத்திங் டு வொரி மிஸ்டர். ஆனந்தன். கொஞ்சம் ப்ளட் போயிருக்கு. கையில ஒரு நாலு ஸ்டிச்சஸ். கால்ல சின்ன ஃப்ராக்ஷர் இருக்கு. ஒரு வன் வீக் பெட் ரெஸ்ட் எடுத்தா கே. இப்போதைக்கு

‘பி பி’ போட்டிருக்கு, அவ்வளவுதான். இன்னைக்கு நைட்டே ரூமுக்கு ஷிஃப்ட் பண்ணிரலாம்

சொல்லவிட்டு நகர, அத்தனை டென்ஷனும் வடிய மௌனமாக அங்கிருந்த இருக்கையில் தளர்ந்து அமர்ந்தவனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்திருந்தான் லியம்.

**–**–**–**–**

பைரவியை ரூமிற்கு அன்று இரவே மாற்றி விட்டார்கள். நினைவு திரும்பவில்லை. வலி அதிகம் இருக்கும் என்பதால் அதுவே நல்லதெனத் தோன்றியது எல்லோருக்கும்.

பல்ஸ் நோமலாக இருக்கவே எந்தப் பயமும் இருக்கவில்லை. கமலா அருந்ததிக்கு தகவல் சொல்ல அவர்கள் அடுத்த ஃபிளைட்டில் கிளம்புவதாக சொல்லி விட்டார்கள்.

இரவு கமலா பைரவியோடு ஹாஸ்பிடலிலேயே தங்க ரிசோட்டில் வேலை செய்யும் ட்ரைவரை அவர்களுக்கு துணையாக இருக்க வைத்தான் ஆனந்த்.

மனம் ஒரு வகையான பதட்டத்தில் இருக்க, அன்று வீட்டுக்குப் போகாமல் ரிசோட்டிலேயே தங்கி விட்டான். தன் மனம் குறித்து தனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

பைரவி அவனுள் எத்தனை தூரம் இடம் பிடித்திருந்தால் அவனுக்குள் இத்தனை படபடப்பு வந்திருக்கும் இன்று. சுய அலசலில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

தனக்கென அமைக்கப்பட்டிருந்த அறையில் இருந்தவன் இரவு உடைக்கு மாறி இருக்கவே, மூச்சு முட்டுவது போல் உணர்ந்தான். ரூமை விட்டு வெளியே வந்தவன் கால் போன போக்கில் கொஞ்ச தூரம் நடக்க, இயல்பாகவே கால்கள் நீச்சல் குளத்தருகே அழைத்து வந்திருக்க அந்தச் சில்லிட்ட தரையில் உட்கார்ந்து மௌனமாக சிந்தித்தான்

இது எத்தனை தூரம் சாத்தியப்படும் என்பது போக இனி தன்னால் பைரவியை விட்டுக் கொடுக்க முடியுமா என்பதே பெரிய கேள்வியாக இருந்தது.

பக்கத்தில் யாரோ அமர்வது போல் தோன்ற திரும்பிப் பார்த்தான் ஆனந்தன்.

லியம். லேசான மது வாடை வரவே குடித்திருப்பான் என்று தோன்றியது ஆனந்தனுக்கு.

தூங்கல்லையா லியம்?”ஆங்கிலத்தில் ஆனந்தன் வினவ,

தூக்கம் வரலைதெளிவாகத்தான் வந்தது பதில்.

என்னாச்சு? அதான் உங்க ஃப்ரெண்டுக்கு ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்களே. அப்புறம் ஏன் இப்படி டிஸ்டேர்ப்டா இருக்கீங்க?”

யூ நோ வன் திங் மிஸ்டர். ஆனந்தன்? நீங்க மட்டும் பைரவி லைஃப்ல வராம இருந்திருந்தா இந்நேரத்துக்கு அவ என் ஃப்ரெண்டா மட்டும் இருந்திருக்க மாட்டா, அதுக்கும் மேல.. மேல இருந்திருப்பா

சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தான் ஆனந்தன்.

ஹேட் யூ, ஹேட் யூ ஆனந்தன். ஹேட் யூ வெரி மச்

சற்று நேரம் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தவன், சிகரெட் பாக்கட்டை தேடி எடுத்து ஆனந்தனுக்கும் நீட்ட, இப்போது அது அவனுக்குமே தேவைப்பட்டது.

யூனிவசிட்டியிலதான் பார்த்தேன். பார்த்த உடனேயே அவ்வளவு பிடிச்சுது. கொஞ்சம் டைம் கொடுக்கலாம்னு ஒரு ரெண்டு மாசம் கூட இருந்தேன். அதுக்கப்புறமும் நடிக்க என்னால முடியலை, சொல்லிட்டேன். நான் சொன்ன அடுத்த நொடி அவ சொன்ன முதல் வார்த்தை

ஆனந்த்

ஆச்சர்யத்தில் கண்கள் விரிய லியம் பேசுவதைக் கேட்டிருந்தான் ஆனந்தன்.

அதுவும் இன்னொரு பொண்ணுக்கு நிச்சயம் ஆன ஆனந்தன். எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. எப்படியும் பைரவியை வெளியே கொண்டு வந்திரலாம்னு. ஆனா அந்த நிச்சயதார்த்தம் இல்லைன்னு தெரிஞ்ச உடனேயே அத்தனையையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு வந்துட்டா. அப்ப புரிஞ்சுது எனக்கு, பைரவியை எப்பவுமே உங்ககிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது என்று

ஆனந்தனுக்கு உடம்பெல்லாம் ஏதோ பண்ணுவது போல் இருந்தது. எங்கோ வலித்தது.

பயோ கெமிஸ்ட்ரி ஒன்னாத்தான் முடிச்சோம். நல்ல ஃபார்மஷூடிகல் (pharmaceutical) கம்பனியில வேலை கிடைச்சது. யூ நோ மிஸ்டர்.ஆனந்தன், ஏர்ன் ஃபைவ் கிரான்ட் எவ்ரி மன்த். இன்டியன் ருப்பீஸ்ல அஞ்சு லட்சம். எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு நீங்க குடுக்குற முப்பதாயிரம் ரூபா சம்பளத்துக்கு இங்க வந்து வேலை பாக்குறா. ராணி மாதிரி வாழ வேண்டியவ ஆனந்தன். ஷி இஸ் மை ஸ்வீட் ஹார்ட் ஆனந்தன்

என்ன பேசுகிறோம்யாரிடம் பேசுகிறோம்

எதுவும் புரியாமல் பிதற்றிக் கொண்டிருந்தான் லியம்.

 

error: Content is protected !!