admin

786 POSTS 560 COMMENTS
Ardent reader, kirukkufying something, want to travel with characters around me.

anima22

இரு தினங்கள் கடந்திருந்த நிலையில்… ஜெய்யிடம் சொன்னது போலவே… மலரை அழைத்துக்கொண்டு… தமிழ் மற்றும்… அவனுடைய பௌன்சர்கள் சூழ… அந்த பிணங்களை அடையாளம் காண்பிக்கவென… அரசு பொது மருத்துவமனையை சார்ந்த… சவ கிடங்கிற்கு வந்திருந்தான் ஈஸ்வர்…

 

செய்தி நிறுவனங்கள்…  தொலைக்காட்ச்சிகள் என ஊடங்கள் ஒவ்வொன்றாக…அங்கே முற்றுகை இடத் தொடங்கியிருந்தன…

 

ஜெய் முன்பாகவே அங்கே வந்து அவர்களுக்காக காத்திருந்தான்…

 

எந்த ஒரு கேள்விக்கும் பதில் கொடுக்காமல்… அனைத்து நிருபர்களையும் தவிர்த்துவிட்டு… நேரே உள்ளே சென்றனர்… ஈஸ்வர் மற்றும் மலர் இரண்டுபேரும்.

 

ஜெய் மற்றும் வேறு சிலரும் அங்கே இருக்க… அந்த பிணங்களை அருகினில் சென்று பார்த்தாள் மலர்…

 

உடல் முழுதும் கட்டுகள் போடப்பட்டு… முகம் மட்டுமே தெரியும்படி வைக்கப்பட்டிருந்தன அந்த பிணங்கள்…

 

எரிந்து போய்… அரைகுறையாக இருந்தாலும் கூட… அதில் ஒருவனுடைய முகம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது… அவனை பார்த்த மாத்திரமே மலருக்கு அவன் வேதாவேதான் என்பது நன்றாகவே விளங்கியது…

 

அதை ஜெய்யிடம் சொல்லி… மற்றொருவன்… அன்று அவனுடன் கூடச்  சென்றவனாக இருக்கலாம் என்றும் சொல்லிவிட்டு… ஈஸ்வருடன்… அங்கிருந்தது கிளம்பினாள் மலர்…

 

ஆனால் யாருமே எதிர்பாராதவண்ணம்… கடத்தல் கும்பலிடமிருந்து குழந்தைகளை மீட்ட அன்று… ஆபத்தான நிலையில் அதே மருத்துவனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு… அங்கேயே தொடர் சிகிச்சையில் இருக்கும்… அந்த பெண் குழந்தையை நேரில் சென்று பார்க்கவேண்டும் என்று அங்கே சென்றான் ஈஸ்வர்…

 

மலரும் கூட அதை எதிர்பார்க்கவில்லை…

 

அங்கே சென்று… அங்கிருந்த மருத்துவர்களிடம் அந்த குழந்தையின் உடல்நலத்தை பற்றி ஈஸ்வர் விசாரிக்க… அங்கே மிரட்சியுடன்… கட்டிலில் அமர்ந்துகொண்டிருந்த… அந்த குழந்தையை நெருங்கி… “செம்ம கியூட்டா இருக்கீங்களே… உங்க பேர் என்ன?” என்று மலர் கேட்கவும்… புரியாதது போல்… பதில் சொல்லாமல் மிரண்டு விழித்தாள் அந்த குழந்தை.

 

அருகே இருந்த செவிலியர்… “இந்த பாப்பாவுக்கு தமிழ் புரியல… அதனாலதான் எதை கேட்டாலும் பதில் சொல்ல மேட்டேங்குது! நாங்களும் எவ்வளவோ கேட்டு பார்த்துட்டோம்… போலீஸ்காரம்மாவும் ட்ரை பண்ணி பார்த்துட்டாங்க… பேரைக்கூட சொல்லமாட்டேங்குது!” என்று அலுப்புடன் சொல்லி முடித்தார்…

 

அந்தச் சிறுமியின் உடல்மொழியில்… ஏதோ தோன்றவும்… மறுபடியும் அவள்புறம் திரும்பி… “பாப்பா! நீங்க ரொம்ப நல்ல பாப்பாவாம்… உங்க பேரை சொன்னால்… நான் உங்களுக்கு சாக்கலேட்… ஐஸ் கிரீம் எல்லாம் வாங்கி கொடுப்பேனாம்!” என்று அவளுடைய ஆசையை கிளப்பும்விதமாக சொன்னாள் மலர்…

 

அவளுடைய கனிவான குரலில்… கட்டுண்டு… “ஐஸ்!” என்ற ஒரு வார்த்தையை பிடித்துக்கொண்டு… கண்கள்  மின்ன… ‘யக்கா! மெய்யாலுமே என் பேர சொன்னா… ஐஸ்ஸு வாங்கிக் குடுப்பியாக்கா?” என்று அவள் கேட்க…

 

“ம்ம்… வாங்கிக் கொடுக்கறேன்… நீ உன் பேரை சொல்லு…” என்று மலர் கொஞ்சலாகச் சொல்லவும்…

 

“நயன்தாரா பாப்பா!” என்று தன் பெயரைத் தெளிவாக சொன்னாள் அந்த சிறுமி…

 

‘எப்படி?’ என்பதுபோல் புருவத்தைத் தூக்கி… அருகில் இருந்த செவிலியரை பார்த்த மலர்…

 

“நயன்தாராவா? உன் பேரு மாஸா இல்ல இருக்கு!” என்று குரலில் வியப்பை கூட்டி சொல்லவும் அதில் தயக்கம் கொஞ்சம் விலகி…

 

“எனக்கு குச்சி ஐஸ்லாம் வாணா! எங்கம்மா… துட்டு வெச்சிருந்தா… குச்சி ஐஸ்தான் வாங்கிக் கொடுக்கும்! நீ டக்கரா ஒரு கோன் ஐஸ் வாங்கி குடுக்கிறியா கா?” என்று சென்னை தமிழ் சரளமாக நாவினில் நாட்டியம் ஆட… அவள் கேட்கவும்… ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளந்தார்… அங்கே இருந்த செவிலியரும்… காவலுக்கு இருந்த ஒரு பெண் கான்ஸ்டபிளும்…

 

அது எதையும் கண்டுகொள்ளாமல்… மலர் ஈஸ்வர் முகத்தை பார்க்க… தமிழிடம் ஐஸ் கிரீம் வாங்கிவரும்படி அவன் ஜாடை செய்யவும்… அங்கிருந்து சென்றான் தமிழ்…

 

“பாருங்க… நம்ம நயன்தாரா பாப்பாவுக்கு… தமிழ் நல்லாவே புரியுது!” என்று அந்த செவிலியரை பார்த்து சொன்ன மலர்… “பாப்பா… உன் அம்மா பேர் என்னடா?” என்று அடுத்த கேள்வி கேட்க… அந்த குழந்தையின் முகம் வேதனையில் வாடிப்போனது…

 

“அம்மா! எனக்கு அம்மாவாண்ட போவணும்! ஒடனே!” என்று அவள் அழத்தொடங்கவும்… “போகலாம் பாப்பா! கோன் ஐஸ் சாப்பிட்டு போகலாம்… சரியா!” என்று சொல்லி அவளை சமாதானப்படுத்தினாள் மலர்…

 

அந்த குழந்தைக்கு… மயக்க மருந்தினால் ஏற்பட்ட ஒவ்வாமை காரணமாக சுவாச கோளாறு ஏற்ப்பட்டு… தொடர் மருத்துவ சிகிச்சைக்குப் பிறகு சரியாகி இருந்தது…

 

முந்தைய தினம் வரை… சாதாரணமாக பேசும் நிலையில்கூட இல்லை அவள்…

 

மருத்துவர்… செவிலியர்… பெண் காவலர் என அனைவரையும் கண்டு மிகவும் பயந்த நிலையில் இருந்தவள்… மலரை பார்த்ததும்தான் வாயையே திறந்தாள் எனலாம்…

 

முதலில் தயங்கினாலும்… பின்பு ஒரே ஒரு ஐஸ் க்ரீம் என்ற நிபந்தனையுடன் அவளை உண்ண அனுமதித்தார்… அவளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் மருத்துவர்…

 

அதன் பின்பு குழந்தைகளுக்கான அந்த பிரிவில் இருந்து அவர்கள் வெளியேறி வரவும்… அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்ட பத்திரிகையாளர்கள்… குழந்தைகள் கடத்தல்… மர்ம கொலைகள் எனக் கேள்விகள் கேட்க தொடங்கவும்… “இதற்கெல்லாம்… நம்ம காவல்துறைதான் பதில் சொல்லணும்… இந்த விஷயத்தைப் பொறுத்த மட்டில்… மற்ற குழந்தைகளின் பேரன்ட்ஸ் அண்ட் கார்டியன்ஸ் மாதிரிதான் நாங்களும்!” என்று ஈஸ்வர் சொல்லிவிட…

 

அடுத்ததாக ஈஸ்வருடைய புதிய திரைப்படங்கள் பற்றிப் பத்திரிகையாளர்கள் கேள்விகளை எழுப்ப… “நான் கொஞ்சம் அவசரமாகப் போகவேண்டிய சூழலில் இருக்கிறேன்… வெகு விரைவில்… ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்கிறேன்… அப்பொழுது நீங்கள் கேட்கும் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்கிறேன்… அதுவரை பொருத்தருள்க!” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து செல்ல எத்தனிக்க,

 

“சாரி சார்… மலர் மேடம் கிட்ட ஒரு சின்னப் பெர்சனல் க்வஸ்டியன்… ப்ளீஸ்” என்று கெஞ்சலான குரலில்… ஒரு பெண் நிருபர் கேட்கவும்… மறுக்க முடியாமல் அவன் மலரை பார்க்க… “என்ன?” என்பது போல் மலர் கேள்வியுடன் அந்த நிருபரை ஏறிட…

 

“நீங்க நிஜத்திலேயே… போல்டா… அத்தனை குழந்தைகளைக் காப்பாத்தி இருக்கீங்க… நம்ம ஜெகதீஸ்வர் சார்கூட உங்களுக்கு ஃபுல் சப்போர்ட் கொடுக்கறார்… ஆனால்… சினிமாவில் மட்டும்… அவர் ஹீரோவாக நடிக்கும் வாய்ப்புகளைத் தவிர்த்து… ஈஸ்வர் தேவ் மாதிரி நெகடிவ் ரோலில் நடிப்பதில் உங்களுக்கு எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லையா?” என்ற அதி முக்கியமான கேள்வியை அவர் கேட்கவும்… நொந்தே போனான் ஈஸ்வர்…

 

‘ஏற்கனவே… ஹீரோ ஒர்ஷிப் அது… இதுன்னு… எதோ சொல்லிட்டு இருந்தாளே… என்ன பதில் சொல்வாளோ?’ என்ற எண்ணம் தோன்ற… ஆவலுடன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான் ஈஸ்வர்…

 

உதட்டில் தவழும் புன்னகையுடன்… “சினிமால… ஹீரோயினை யார் ரொமான்ஸ் பண்ணுவாங்க?” என்று மலர் பதிலுக்கு ஒரு கேள்வியை அந்த நிருபரிடம் கேட்க…

 

சிரித்துக்கொண்டே… “ஹீரோதான்!” என்று அவர் சொன்ன பதிலில்…

 

“ஸோ! அந்தச் சான்ஸெல்லாம் நம்ம வில்லனுக்குக் கிடையாது இல்லையா? அதனால… என் ஈஸ்வர் எனக்கு மட்டும் ஹீரோவா இருந்தால் போதும்… உங்க எல்லாருக்கும் வில்லனாவே இருக்கட்டும்!” என்று கெத்தாகச் சொல்லிவிட்டு… அங்கே கொல்லென எழுந்த அனைவரின் சிரிப்பின் சத்தம் பின்தொடர… ஈஸ்வரின் கையுடன் தன் கையைக் கோர்த்தவாறு… அங்கிருந்து சென்றாள் மலர்…

 

இதில் இப்படி ஓர் உள் குத்து இருப்பது புரியாமல்… ‘அடிப்பாவி! அந்தப் படம் ரிலீஸ் ஆனவுடன்… இவ நம்மள என்ன பாடு படுத்தப் போறாளோ!” என்று மனதுக்குள் பதறியவாறு… அவளுடைய இழுப்பிற்குக் கட்டுப்பட்டு அவளுடன் சென்றான் ஈஸ்வர்… பீதியுடன்…

 

அடுத்து வந்த நாட்களில் படப்பிடிப்பு… டப்பிங் என முழு நேரமும்… ஈஸ்வர் வேலையில் மூழ்கிவிட… அவனைக் கண்களால் காண்பதே அரிதாகிப்போனது… மலருக்கு…

 

இதற்கிடையில்… அவர்கள் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் பள்ளியில் ஜீவனைச் சேர்த்தனர்… அதைத் தொடர்ந்து… சுபானுவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச்சென்று… கீமோ கொடுத்து அழைத்துவந்தனர் சாருமதி மலர் இருவரும்…

 

இடையிடையே… நயன்தாராவை… மருத்துவமனையில் சென்று பார்த்துவிட்டு வந்தாள் மலர்…

 

கிட்டத்தட்ட… ஒரு வாரம் கடந்திருந்த நிலையில்… ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிற்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தான் ஈஸ்வர்…

 

பிரபல நட்சத்திர விடுதி ஒன்றில்… மிக்க எதிர்பார்ப்புடன் ஊடகங்கள் அனைத்தும் குழுமி இருந்தன.

 

அங்கே கூடியிருந்த மற்றவர்களைப் போலவே… ஆவலுடன் அவன் பேசப்போவதை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்தாள் மலர்… அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்தவாறு…

 

தனது தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு… நேர் பார்வையில்… எதிர் புறமாக உட்கார்ந்திருந்த அனைவரையும் நோக்கி… “நான் நடிக்கும் திரைப்படங்களைப் பற்றியோ… இல்லை திரைப்படத் துறை பற்றியோ பேச… நான் இந்த ப்ரஸ்மீட் கொடுக்கல!”

 

“ஒரு முக்கிய அனௌன்ஸ்மென்ட்… கொடுக்கத்தான் உங்கள் அனைவரையும் இங்கே அழைத்திருக்கிறேன்” என்று சொன்ன ஈஸ்வர்… அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த தமிழிடம் ஜாடை செய்ய… அங்கிருந்து சென்ற தமிழ்… சில நிமிடங்களில்… பொருளாதார நிலையில்… அடி மட்டத்தில் இருப்பவர்கள் போன்று காட்சி அளிக்கும்… ஒரு இளம் தம்பதியரை அங்கே அழைத்துவந்தான்…

 

அவர்களை அங்கே கண்டதும்… கூட்டத்தில் சலசலப்பு எழ… “இவங்க யாரு ஈஸ்வர் சார்?”

 

“சினிமாவை பற்றி இல்லை என்றால்… நீங்க வேறு எதைப் பற்றி இங்கே சொல்ல போறீங்க?” என அடுக்கடுக்காக எழுந்த கேள்விகளுகெல்லாம்…

 

“இவர் கந்தசாமி… இவங்க இவரோட மனைவி ராசம்மா… இவங்க ரெண்டுபேரும்… வால்-டாக்ஸ் ரோட் அருகில் இருக்கும் பிளாட்ஃபார்ம்ல குடி இருக்கறவங்க…” என அவர்களைப் பற்றிச் சொன்ன ஈஸ்வர்…

 

“ஜஸ்ட்… ரெண்டு நிமிடம் வெயிட் பண்ணுங்க… மீதம் இருப்பதை நீங்களே பார்த்து தெரிஞ்சிக்கலாம்!” என்று அவர்களுடைய கேள்விகளுக்குத் தற்காலிக தடை விதித்தான் ஈஸ்வர்!

 

அனைவரும் அங்கே நடக்கவிருப்பதை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி காத்திருக்க… சில நிமிடங்களில் கம்பீர நடையுடன் அங்கே வந்தான் ஜெய்…

 

அவனைத் தொடர்ந்து… ஒரு பெண் காவலரின் கையைப் பற்றியவாறு அங்கே வந்துகொண்டிருந்தாள் குட்டி நயன்தாரா…

 

துரு துருவெனச் சுழன்ற அவள் விழிகளில் அந்தச் ராசம்மா என்ற பெண்ணும் அவளது கணவரும் விழ… அடுத்த நொடி… ‘யம்மா!’ என்ற கதறலுடன்… அந்தப் பெண்ணிடம் ஓடிசென்று… அவள் கழுத்தை இறுக… கட்டிக்கொண்டது அந்த இளம் தளிர்…

 

தாய்… மகள்… இருவரது உடலும் அழுகையில் குலுங்கிக்கொண்டிருந்தது…

 

அருகில் நின்றிருந்த கந்தசாமி… நெகிழ்ச்சியுடன்… தன் மகளை… தன் கைகளில் தூக்க முயல… குழந்தையின் இறுக்கம் மேலும் மேலும் கூடிக்கொண்டே போனது… விட்டால் எங்கே மீண்டும் தன் தாயை தன்னிடமிருந்து பிரித்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சம்… அதில் அப்பட்டமாய்த் தெரிந்தது…

 

கேள்வி கேட்கவும் தோன்றாமல்… பேச்சற்றுபோய்… மூச்சுவிடவும் மறந்து… அங்கே குழுமியிருந்த… நிருபர்கள்… ஒளிப்பதிவாளர்கள்… அந்த விடுதியில் வேலை செய்பவர்கள் என அனைவரும்… கல்லும் கசிந்துருக்கும் அந்தக் காட்சியை… பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்…

 

இரண்டு கைகளாலும்… வாயை பொத்திக்கொண்டு… கண்களில் கண்ணீர் திரையிட… ஈஸ்வரை பார்த்தாள் மலர்… ஆயிரம் நன்றிகளைச் சுமந்துக்கொண்டிருந்தது அவளது அந்தப் பார்வை…

 

அந்த உறைநிலையை ஜெய்தான் கலைத்தான்… தன் உரை மூலமாக…

 

“கிட்டத்தட்ட இருப்பது நாட்களுக்கு முன்பாக… இரவில்… உறங்கும்பொழுது… மர்ம நபர்கள் சிலரால்… இந்தக் குழந்தை கடத்தப்பட்டிருக்கிறாள்!”

 

“தன் புடவை முந்தானையில்… குழந்தையின் கையில் முடிச்சுப் போட்டுக்கொண்டுதான் உறங்கியதாக… அவருடைய தாய் சராசம்மா… விசாரணையின்போது எங்களிடம் சொன்னார்!”

 

“குழந்தை காணாமல் போனதை பற்றி… அவர்கள் இதுவரை புகார் எதுவும் கொடுக்கவில்லை என்பதுதான் வேதனைக்குரிய செய்தி!”

 

“எங்க டிபார்ட்மென்ட் மூலமாக… இந்தக் குழந்தையின் பெற்றோரை தேட… பலவித முயற்சிகள் எடுத்து வந்தோம்…”

 

“இந்த நயன்தாரா பாப்பா… வாயை திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாத சூழ்நிலையில்… எங்களுக்கு ஒரு க்ளூ கூடக் கிடைக்கவில்லை!”

 

“அந்தச் சமயத்தில்தான்… திருமதி மலர் ஜெகதீஸ்வரன்… இவளிடம் பேசும்பொழுது… இவள் பதில் பேச தொடங்கினாள்!”

 

“தொடர்ந்து… அவங்க இந்தக் குழந்தையிடம் பேச்சு கொடுத்ததில்… இவள் சொன்ன சில அடையாளங்களை வைத்து பார்க்கும் பொழுது… இவளோட பேரன்ட்ஸ்… பிளாட்ஃபார்ம்ல வசிக்கறவங்களோன்னு ஒரு சந்தேகம் வந்தது…”

 

“அவங்களைக் கண்டுபிடிக்க… எங்க டிப்பார்ட்மென்டுக்கு… மிஸ்டர்.ஜெகதீஸ்வரன் அதிகம் உதவி செய்திருக்கிறார்…”

 

“அவருடைய… ரசிகர்கள் மற்றும் சில தனியார் துப்பறியும் நிறுவனங்களையும்… இந்தத் தேடுதல் வேட்டையில் ஈடுபடுத்தி… அவர்… இவ்வளவு குறுகிய நாட்களுக்குள்… இந்தக் குழந்தையைப் பெற்றோருடன் சேர்க்க உதவி செய்திருக்கிறார்…”

 

“அவருக்கு எங்களுடைய மனமார்ந்த நன்றிகள்!” என்று… அனைத்தையும் விளக்கி முடித்தான் ஜெய்…

 

“இன்னும் சில குழந்தைகள்… பெற்றோரிடம் சேர்க்கப்படாமல் இருக்காங்களே… அவங்க நிலைமை என்ன?” என்று ஒரு நிருபர் கேள்வி எழுப்ப…

 

“அந்தக் குழந்தைகள்… பாதுகாப்பு இல்லத்தில் பத்திரமாக இருக்காங்க… அவங்க எல்லாருமே வேறு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள்… அவங்களைப் பற்றிய தகவல்களை எல்லா இடங்களுக்கும் அனுப்பியிருக்கோம்…”

 

“இதைப் பற்றி மேற்கொண்டு எதுவும் சொல்ல இயலாத நிலையில் இருக்கிறேன்… ஸோ… கைன்ட்லி… எக்ஸ்க்யூஸ் மீ!” என்று கேள்விகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து… நயன்தாரா மற்றும் அவளது பெற்றோருடன் அங்கிருந்து சென்றான் ஜெய்…

 

அவன் சென்றதும்… ஒரு நிருபர் ஈஸ்வரை நோக்கி… “எல்லாரும்… நமக்கென்ன என்று போய்க்கொண்டிருக்க… உங்களுக்கு… இப்படிப்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய செயலில் ஈடுபடும் ஆர்வம் எப்படி வந்தது!” என்று கேட்க…

 

“கண் எதிரில் பார்த்த பிறகும்… எப்படிச் சார் நம்ம வேலையை மட்டும் பார்த்துட்டு போக முடியும்?”

 

“நம்ம நாட்டின் பொக்கிஷங்கள் சார்… நம்ம குழந்தைகள்!”

 

“போயும் போயும்! பணத்துக்காக…அவங்களைப் பெத்தவங்க கிட்டேயிருந்து பிரித்து… உலகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும்… கடத்தறாங்க!”

 

“மொழி கூடத் தெரியாத ஒரு புதிய இடத்தில் விட்டு… பிச்சை எடுக்க வெக்கறாங்க…”

 

‘கொத்தடிமைகளாக… நம்மால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கமுடியாத வேலைகளிலெல்லாம் ஈடுபடுத்தறாங்க!”

 

“பெண்குழந்தைகளின் நிலைமை இன்னும் மோசம்…”

 

“ஈரானில் நடந்த… ஒரு தற்கொலை படை தாக்குதலில்… குழந்தைகளை  உபயோக படுத்தி பாம் வெடிக்க வெச்சிருக்காங்க!”

 

“இதையெல்லாம் கேள்விப்படும்பொழுது… உயிர் வரை வலிக்குது”

 

“எப்படிச் சும்மா இருக்க முடியும்?” கொதிப்புடன் வந்தன ஈஸ்வரின் வார்த்தைகள்…

 

“என்னதான் நீங்க ஒரு பிரபல நடிகராக இருந்தாலும்… இது போன்ற பிரச்சினைகளை… உங்க ஒருதரால சரி செய்ய முடியுமா?” என்று மற்றொருவர் கேட்கவும்…

 

“தெரியல… பட்… முயற்சி செஞ்சா தப்பில்லைனு தோணுது!”

 

“ஏன்னா… நம்ம ஆட்சியாளர்களை நம்பிட்டு நாம சும்மா இருந்தால்… குழந்தைகளாய்க் காணாமல் போனவர்கள்… கிழவர்களாய்கூடக் கிடைக்கமாட்டாங்க!” என்று சொல்லிவிட்டு,

 

இறுதியாக, “இதன் முதல் கட்டமாக… நயன்தாரா பாப்பாவைப்போல… கேட்பாரின்றி… இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு… ஒரு நல்ல ஷெல்டர் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க… ‘அன்னை ஜீவன்’ என்கிற பெயரில்… ஒரு தொண்டு நிறுவனம் தொடங்கப் போகிறேன்!” என்று பொதுவாக ஒரு அறிவிப்பை கொடுத்து… தனது பத்திரிகையாளர் சந்திப்பை முடித்துக்கொண்டான் ஜெகதீஸ்வரன்…

 

அனைத்தும் முடிந்து… உணவு உண்டு… வீடு வந்து சேரும் வரையிலும் கூட ஏதும் பேசவில்லை அணிமாமலர்… அந்த அளவிற்கு… உள்ளுக்குள்ளே மொத்தமாக நெகிழ்ந்துபோயிருந்தாள் அவள்.

 

இருவரும்… அறைக்குள் நுழையவும்… என்ன பேசுவது என்று புரியாமல்… தயக்கத்துடன்… மலர் ஈஸ்வருடைய முகத்தைப் பார்க்க… அடுத்த நொடி… அவனுடைய வலிய கரங்களில் கட்டுண்டிருந்தாள் மலர்…

 

“என்ன மேடம்… நொடிக்கு நூறு வார்த்தை பேசுவீங்க… இப்ப சொல்ல ஒரு வார்த்தைகூடக் கிடைக்கலையா?” என்றான் ஈஸ்வர் கிண்டல் தொனிக்க…

 

அவன் மார்பினில் தலை சாய்த்தவாறு… “ஹாஸ்பிடல்ல… அந்த நயன்தாரா பாப்பாவை பார்க்க போனோமே… அன்றைக்கு… அவள் அம்மாவை பார்க்கணும்னு சொல்லி அழுத போது… எப்படியாவது அவங்க அம்மாவை கண்டுபிடிக்கணும்னு தோணிச்சு… ஆனால்… அதை நீங்க இவளவு சீக்கிரம் செஞ்சுமுடிப்பீங்கன்னு நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல…”

 

“அதையும் தாண்டி… என்னென்னவோ செஞ்சிருக்கீங்க…”

 

“நீங்க உண்மையிலேயே ஹீரோதான்… ஹீரோ!” என்றாள் மலர் குரல் தழுதழுக்க…

 

“என்னோட அதிரடி அணிமா ராணி… இப்படிலாம் எமோஷனலா பேசினா… எனக்கு ரொம்ப டவுட் வருதே?”

 

“உண்மையிலேயே… நீ அணிமாமலர்தானா? இல்ல வேறு யாராவது மாறி வந்துட்டாங்களா?” என்று அதற்கும் ஈஸ்வர் அவளை வாற…

 

அதில் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியவளாக மலர்… “ம்ஹும்… வேணா என் ஸ்டைலில் ஒரு கும்ஃபூ பன்ச் ஒண்ணு கொடுக்கட்டுமா… நான் யாருன்னு ப்ரூவ் பண்ண?” என்று அதிரடியாய் கேட்க…

 

“நீ செஞ்சாலும் செய்வ தாயே!” என்று பயந்தவன் போல் சென்ன ஈஸ்வர்… “ப்ரூவ் பண்ண நீ பன்ச்செல்லாம் கொடுக்க வேண்டாம்… நச்சுன்னு… ஒரு இச் கொடு… அது போதும் எனக்கு!” என்றான் கிறக்கமாக…

 

IM17

IM 17

மக்களே… நீதிமன்ற நடைமுறைகள்…. நுகர்வோர் சட்ட பிரிவுகள் அதையெல்லாம் தொடாம… வாதி… பிரதிவாதி…. [வழக்கு பதிவிட்டவர்… எதிர்ப்பவர்] -ன்னு புரியாத பாஷை-ல பேசாம…, நறுக்குன்னு நாலஞ்சு முக்கியமான ஸீன்கள் மட்டும்… உங்க பார்வைக்கு…

“ஸ்ரீ ராம் .. ஜெய் ராம்.. ஜெய் ஜெய் ராம்”, சரண்யு -வின் மனம் விடாது பிரார்த்தித்து கொண்டு இருந்தது.. காரணம், வீடு வெறும் வசிப்பிடம் ஆகி இருந்தது. ஒருவர்.. மற்றவர் முகம் காண, தயங்கினர். சரண்யு… SNPஇடமும், பாஸ்கரிடமும் பேசுவதை .. . வெகுவாய் குறைத்திருந்தாள் .. காரணம்… கல்பா-விற்கு இவ்வழக்கிற்கு சட்ட நுணுக்கங்களை சொல்லி கொடுத்துக் கொண்டுதானே இருக்கின்றாள்? ஏதேனும் பேசி .. தகராறு வந்தால்? என்ற நினைவும் ஒரு காரணம்.

இது தவிர.. இவள் வட்டாரத்தில் புறமுதுகு பேசுவதெற்கென இருக்கும் கூட்டம்… “என்னமா… அலையறாங்க பாரு… பப்ளிசிட்டிக்கு?. எப்போதும்.. ஊர்வம்பு இழுத்து விட்டுப்பாங்களே ரெண்டு பேரு … அதுல ஒருத்தி…. வீட்டுக்காரர் கம்பெனி மேலயே… கேஸ் போட்டுருக்கா… யார் வின் பண்ணினாலும்.. கொண்டாடலாம் பாரு… இவ கச்சேரி-ல சண்டை போடுவா… வீட்டுல கொஞ்சிப்பா… கர்மம் கர்மம்.. இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பு….”.. என்று நீட்டி முழக்க, மீம்ஸ்-களில் வதந்திகள் வலம் வர…  மனதளவில் நொந்துதான் போயிருந்தாள்.

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் , லதிகாவை சாட்சி சொல்ல நீதி மன்றம் அழைத்திருக்க, அங்கு….. [ஒரு சின்ன FB .. So கொசுவர்த்தி ப்ளீஸ்…]

நீதிமன்ற நடைமுறைகள், சத்திய பிராமாணங்கள் முடிந்து, 

“உங்களை பத்தி, சொல்லுங்க.”

“அதிதி ஸந்த்யா இளம்பரிதி டாட்டர் ஆஃப், சூர்ய நாராயண பிரகாஷ், நியோநேட்டாலஜிஸ்ட் ”  

“உங்க வேலை மற்றும் இங்க நீங்க இருக்கிறதுக்கான காரணம் பற்றி சொல்ல முடியுமா?”

“சிசுக்குழந்தைகள் மருத்துவம் என்னோட வேலை , முக்கியமா குறை பிரசவ குழந்தைகள், அவங்களோட பிரச்சனைகள் பார்க்கறது, மகப்பேறு மருத்துவருக்கு (obstetrician), மற்றும் அந்த குழந்தைகளை பாக்கற வேற டாக்டர்ஸ்க்கு சஜெக்ஷன் தர்றது எங்க வேலை.. தவிர, தேவைன்னு தோணினா, OT -ல கூட இருப்போம்..”, என்றவள் தொடர்ந்தாள்…

“இந்த அக்சஸரீ[வெண்டிலேட்டர் சர்க்யூட்] , நாங்க ஒரு குழந்தைக்கு, ஃபிக்ஸ் பண்றதா இருந்தோம், தேங்க் காட். பண்ணல..”

“ஒருவேளை பண்ணி இருந்தா, அதோட விளைவுகள்?”

“ரூம் டெம்ப். லேயே இளக ஆரம்பிக்கிற இது, கண்டிப்பா நேனோ பிளாஸ்டிக்கை அந்த குழந்தைக்குள்ள எடுத்திட்டு போயிருக்கும்.”

“நேனோ பிளாஸ்டிக்?” 

“யெஸ் .. நேனோ பிளாஸ்டிக்.. இப்போதைக்கு உலகமே பயந்து பாக்கிற ஒரு துகள், தான உருவானதில்ல, நம்ம உருவாகினது. எங்க மருத்துவ உலகத்துக்கே இன்னமும் அதோட விளைவுகள் தெரிய ஆரம்பிக்கல “

“புரியல டாக்டர்.”

“வெல் .. நாம தூக்கி போடற பிளாஸ்டிக் எல்லாம், சீக்கிரம் மக்காது ன்னு எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சு இருக்கும், ஆனா அதெல்லாம் நாளாவட்டத்தில் காத்து, வெயில், தண்ணி பட்டு பட்டு, கண்ணுக்கே தெரியாத பிளாஸ்டிக் துகள்களா மாறி நம்ம உணவுல, காத்துல, தண்ணீல கலந்துடுது.”

“சாதாரணமான பிளாஸ்டிக் தயாரிப்புக்கே, நிறைய முன்னெச்சரிக்கைகள் /கட்டுப்பாடுகள் இருக்கு.. இது உயிர் சம்பத்தப்பட்ட விஷயம்.. இதுல கவனக்குறைவுங்கிறது மன்னிக்க முடியாத குற்றம். இனி யாருக்கும் இந்த கம்பெனி சம்பத்தப்பட்ட எதையும் நான் ரெகமெண்ட் பண்ண மாட்டேன்.. இது என்னோட ஸ்டாண்ட் “. தெளிவாய் தியா, SNP & Co.-வை சாடினாள் .

“தேங்க்ஸ் டாக்டர் “, என்று தியாவிடம்  கூற, 

நீதிபதி .. SNP யின் வக்கீலை பார்த்து, “நீங்க இவங்களை குறுக்கு விசாரணை செய்யணுமா?”, கேட்க..

“யெஸ் மை லார்ட் “

“ப்ரொசீட் “

“வணக்கம் டாக்டர். எனக்கு ரெண்டு மூணு கேள்விதான். ஒன்னு, தரமான பிளாஸ்டிக் மருத்துவ பொருட்கள் கூட , சீரான இடைவெளில மாற்றப்படணுமா இல்லையா?”

“மாற்றப்படணும்”

“ஏன்?”

“அதிக நாள் யூஸ் பண்ணினா, இன்பெக்ஷன் வர வாய்ப்புகள் இருக்கு.. உதாரணத்துக்கு சமீபத்துல இறந்து போன கழக தலைவர்.. அவர் உபயோகிச்ச ட்யூப் சீரான இடைவெளில மாற்றப்பட வேண்டிய ஒன்னு .”

“நன்றி டாக்டர்.. அடுத்து.. இந்த சர்க்யூட், SNP & Co லேர்ந்து சப்ளை பண்ணப்படலைன்னு ஆதாரத்தோடு நிரூபிச்சா.. உங்க so called ஸ்டான்ட் மாறுமா?”

“மே பீ, ஆனாலும் ஒரு தயக்கம் இருக்கத்தான் செய்யும்.மெடிக்கல் கவுன்சில் ரெகமெண்ட் பண்ணினா, ஒருவேளை கன்சிடர் பண்ணுவேனோ என்னமோ?”, சொல்லிய விதத்திலேயே தெரிந்தது, இனி எப்போதும் SNP தயாரிப்புகளை உபயோகப்படுத்த மாட்டாள் என்பது..

“தந்தையின் தயாரிப்புகளை நிராகரித்த மகள்” – என்று அடுத்த மணித் துளிகளில் செய்திகள் வலம் வர துவங்கியது .. இன்றுவரை நின்றபாடில்லை.. 

எனவே .. சரண் விடிந்ததில் இருந்தே மிகவும் அலைப்புறுதலில் இருந்தாள் .. எனினும் எழுந்து… நரேனுக்கு கஞ்சி தயாரித்து.. பூஜை முடித்து… டிஃபன் தயார் செய்து…. என அனைத்தும் இயந்திர கதியில் செய்து கொண்டிருந்தாள்…. இருவரும் ரெடியாகி வர.. கணவனுக்கும், மகனுக்கும் பரிமாறி…. கிச்சனுக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.. காரணம், இன்று விசாரணைக்கு கம்பெனி டைரக்டரை அழைத்திருந்தனர்.

ஒருவிதமான பயம், கல்பாவின் பேச்சாற்றல் இவள் அறியாததா? என்ன கேட்பாளோ? இவர்கள் இருவருமே சாமான்யர்கள் இல்லையே? அதுவும் பாஸ்கர்….? கோபம் வந்தால்… ஆடித்தீர்த்து விடுவானே? இத்தனைக்கும் மீறி , பத்திரிக்கையாளர்கள். ஏதாவது ஏடாகூடமாய் நடந்தால்…. நரேனுக்கு அகௌரவமாகி விடுமே ? ஏற்கனவே, இரண்டு நாள் முன்பு தியாவின் வாததினால் பிரச்சனை … என நினைத்து , நினைத்து   முகமே ரத்தப் பசையின்றி வெளுத்திருந்தது. 

அமைதியாய் பாஸ்கர் சாப்பிட்டு.., ” ம்மா…. போயிட்டு வர்றேன்….” என்றவாறே…. கிளம்பி … கார் ஷெட் -ஐ  நோக்கி … நடந்துவிட்டான் …

SNP சாப்பிட்டு முடித்து நேராய். சரண்யுவிடம் வந்தான்… “எல்லாம் நல்லபடி முடியும் சரண்… எதுக்கு இவ்வ்ளோ டென்ஷன்?”, சொல்லியவாறே.. அவள்.. கைகளை பிடித்து இருந்தான்.. ஜில்லிட்டுருந்தன.. “நம்ம லைஃப் வேற . இந்த கேஸ் வேற… அதுபோலத்தான்… பாஸ்கர் கல்பாவோடதும்… அவங்க ஸ்ட்ராங்-ஆ இருந்தா இது ஒண்ணுமேயில்ல…. யாருக்குமே பாதகமில்லாம நான் இதை முடிச்சுடுவேன்.. ஆனா, எனக்கு நம்பிக்கை கொடு.. நீ அழுதா.. வருத்தத்தோடு இருந்தா.. எனக்கு எதுவுமே ஓடாது… கவலையா இருக்கிற உன் முகம்தான் கண்ணுக்கு வருது.. “.. என்று பேசி.. அவளின் கைகளை… தன கைகளில் வைத்து .. சூடு பறக்க தேய்த்தான். 

சரண், கண்களில் இருந்து மளுக்கென நீர் இறங்கியது… அவன் கைகளின் வேலையை நிறுத்தி… அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து ….”இவன் என் கணவன்.. இவனுக்கு எதிரான  வழக்கிற்கு  நான் ஆலோசனை சொல்கிறேன்.. ஆனாலும்… செய்யாதே.. வேண்டாம்.. என்று ஒரு வார்த்தை கூறாத … என்னவன்… “, கர்வமாய் நினைத்தவாறு, SNP -யை மிக இறுக்கமாய் அணைத்திருந்தாள்…

ஆழ மூச்செடுத்து.. SNP யின் வாசத்தினை உள்ளிழுத்து…. மனதை சமன் செய்தாள்…”SNP க்கு நிக் நேம் சக்ஸஸ்.. , தெரியுமா நரேன்..?”, என்று அவள் அவன் காதினில் முணுமுணுக்க…  சரண் மட்டுமல்ல .. நரேனும் மீண்டிருந்தான்… ஆம்.. விழியும் .. இதழும்தான் மொழி பேசுமா என்ன? இதோ பாஷைகள் தோன்றும் முன்… தோன்றிய ஆதி மனிதனின் உடல் மொழி… அத்தனை இறுக்கத்தையும் சரி செய்து இருந்தது… இது காமமில்லை.. காதல் கூட இல்லை… அதைவிட பெரிய நம்பிக்கை…. எதுவாகினும் நான் உன் பின் எப்போதும்  இருப்பேன் என்ற நம்பிக்கை…

அவன் கேட்ட புத்துணர்வை… வார்த்தைகளிலும் .. உடல் மொழியாலும் தந்திருந்தாள், சரண்… அவளை அவனது உடலும் உணர்ந்து மறுமொழி சொல்ல… பாஸ்கர் கார் ஹார்ன் சத்தமிட…சரண்யு-வின் நெற்றியில் முட்டி , “வர்றேன்டி… என் பொண்டாட்டி…” , புன்னகையுடன் SNP கூறி விடைபெற… கவலைகள் நீங்கி … விடியலின் கதிரோனாய்  மலர்ந்தவள், “ம்ம்ம்…”, என்று விடை கொடுக்க, காதல் சுகமானது….எந்த வயதிலும்….

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

நீதிமன்ற வளாகத்தின் முன் .. பத்திரிகை நிருபர்கள் குழுமி இருக்க… பாஸ்கர் ஆதித்யாவும்….SNP -யுடன் காரில் வந்து இறங்கினான்…

காரில் இருந்து இறங்கும்போது… “டாட்.. டாஷ்போர்ட் -ல என் செல் இருக்கு.. கொஞ்சம் எடுங்க…”, சொல்லியபடி பாஸ்கர் ஆதித்யா கீழிறங்க… அவனை வித்தியாசமாய் பார்த்த SNP , “இவன் பேச்சில எதுக்கு இவ்வளவு பதட்டம்?”, என்று யோசித்து.. அலைபேசியை எடுக்கும்முன்…. பாஸ்கர் ஆதித்யாவை … பத்திரிகை நிருபர்கள் சூழ்ந்தனர்… “ஒ.. இதுதான் விஷயமா?”.. என்று நினைத்து கொண்டான்…

“எஸ்…”, என்று பாஸ்கர் ஆரம்பிக்க….

“சார் இது SNP கம்பெனி தான?”

” இது எங்க குரூப் ஆப் கம்பெனி.. & என் கண்ட்ரோல்-ல இருக்கிற கம்பெனி.. அவரும் டைரக்டர்..”, மறுபக்கம் இறங்கும் SNP -யை பார்த்தவாறே கூறினான்… இதை கேட்ட SNP …சற்றே புருவம் சுழித்து… சின்னதாய் .. இளநகை அரும்ப… ” எம்பையன் வளந்திட்டான் … என்னையே காப்பாத்த ட்ரை பண்றான்…? ம்ம் “, மனதுள் நினைத்தான்…

“அப்படின்னா… நீங்க தான் இதோட….”

“சீப் எக்சிகியூடிவ் ஆபிஸர் கம் டைரக்டர்…..”

“கேஸ் பத்தி…. உங்க கருத்து…”

“இத்தனை நாளா பாத்துட்டே இருக்கீங்க… ரெண்டு பக்க ஆர்க்யூமென்ட்டை கேக்கறீங்க… இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல தீர்ப்பு வரும் .. அப்போ… தெரிஞ்சுக்கோங்க…,”.. துளி கோபமில்லை…. பதட்டமில்லை… அழகாய் நிருபர்களை கையாண்டான்….

“சார் ஒரு க்ளூ வாவது கொடுங்க சார்….”

“நியாயம் நிச்சயம் வெல்லும்…”…

“அப்போ உங்க மேல கேஸ் போட்டவங்க அநியாயக்காரங்களா?”

“ஹேய் …ட்யுட்….. இதெப்ப நான் சொன்னேன் ?… “, கவனமாய் ..அழகாய் .. சிரித்த பாஸ்கர் ஆதித்யா… அனைவரின் கவனத்தை குவியமாய் ஈர்த்து இருந்தான்.

அழகாய் சிரிக்கும் மகனை, பார்த்திருந்தான் SNP. காரணம் அவன் சிரிப்பு கண்களை எட்டவில்லை. 

“ஓகே .. ப்ரெண்ட்ஸ் .. அப்பறம் பாக்கலாம் .. பை…”, நீதிமன்ற வளாகத்தை நோக்கி நடந்தவாறே… இன்னமும் சிரித்த முகமாய் இருந்தான். கோர்ட் அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், சிரிப்பென்னும் முகமூடி களைந்து… பாறையாய் இறுகியது… அவன் முகம்.

SNP …, பெருமூச்சுடன்… , என்னைப்போலவே… .. இவனும் உணர்ச்சிகளை சிரிப்புங்கிற போர்வையில் மறைக்க கத்துக்கிட்டான், என்று யோசித்தவாறே.. பாஸ்கரின் தோளில் தட்டி…. ” போ. ..”, என்றான்,அமைதியாய்.

கோர்ட் வளாகம், இவர்கள் பரம்பரையே கண்டறியாதது. அதுவும் அனைவராலும் மிகவும் மரியாதையாகவே பார்க்கப்பட்ட குடும்பம் , இன்று ஊரார் கேலி பார்வைக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றதென்பது…சொல்லொண்ணா வருத்தத்தை கொடுத்தது…

அதையும்  ஒற்றை  நொடியில், கடந்தனர். தந்தையும் தனயனும்… இது வருந்துவதற்கான  நேரமில்லை.

கோர்ட் பணியாளர், SNP குழுமத்தின் SIPCOT தலைமையை, கூண்டிற்கு அழைக்க…. பாஸ்கர் எழுந்திருந்தான்….

விரலசைத்து கூப்பிட்டு, “டேய் .. ரெண்டு பேரும் போடற சண்டையெல்லாம் இப்போவே போட்டுக்கோங்க… கல்யாணத்துக்கப்பறம், யாராவது ஒருத்தர் .. பேசணும்.ஒருத்தர் கேக்கணும்..”, என்று சிரித்தவாறே சொல்ல….

தந்தையின் புறம் குனிந்து கேட்டு கெண்டிருந்தவன், தன்னையும் மீறி முறுவலித்து…. SNP யிடம் ,”ப்பா… வீட்ல நீங்க பேசி … நான் கேட்டதேயில்லை “, சிரித்தவாறே கூற….., ” ஹ ஹ ஹ….. அதெல்லாம் சீக்ரெட்…டா… போ…. போய் எம் மருமகளை சமாளி…”, பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிலரை தவிர அனைவர்க்கும்… இவர்கள் நெருக்கமும் , இலகுவான பேச்சும் சிரிப்பும் அழகாய் .. ரசனையாய் இருந்தது…

உண்மையில், பாஸ்கரை .. SNP பேசி இலகுவாக்கி இருந்தான்… சிரித்த.. மலர்ந்த முகம் ,வெற்றியின் அடையாளம்.

ஆனால், லதிகாவை நேரிட்டு பார்த்ததும்…”இந்த கம்பெனி, பேரு, ஊரு, அட்ரஸ், அப்பா, அம்மா, அக்கா….. எதுவுமே வேணாம் – நீ மட்டும் போதுன்டி…. எங்காவது போயிடலாமா ?” என்ற எண்ணம் .. மனதில் சூறாவளியாய்.. தோன்றுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை…கடிவாளமிட்டான் பல நாட்களுக்கு பிறகு பார்கின்றான்… மெலிந்திருந்தாள் .. முகத்தின் பொலிவு மட்டும் மீதமிருந்தது…

இனி, தான் பேசப்போகும் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும் அவளுக்கு ஏறப்புடையதாய் இருக்கப்போவதில்லை என்று தெரியும்..அவன் இங்கே பேசப்போவதை, ஒத்திகை செய்திருந்தனர்.. என்ன ஒன்று … SNP பேசுவதாய் இருந்தது.. அதை பாஸ்கர், தன் வேலையாக்கி கொண்டான், .. தன்னைத் தாண்டித்தான், தந்தையை காயப்படுத்தவோ/கேள்வி கேட்கவோ முடியும் என்ற உறுதியுடன் ..

சத்திய பிராமாணங்கள் முடிந்து, விசாரணை ஆரம்பித்தது. கல்பலதிகாவும் பாஸ்கரும் நேருக்கு நேராய்….

“நீங்க?”

“ம்ம்ம்… மன்னார்சாமி …” இடக்காய் மைண்ட் வாய்ஸ் குரல் கொடுக்க….அதை அடக்கி..” பாஸ்கர் ஆதித்ய பிரகாஷ்… .. CEO ஆப் SNP குரூப்..”

“அதாவது.. எல்லாத்துக்கும் நீங்கதான் பொறுப்பு இல்லையா?”

“நிச்சயமா…”

“அப்போ ,உங்க புரொடக்ட் நம்பகத்தன்மை இல்லைன்னு..”

“ஒரு சின்ன திருத்தம்…. எங்க ப்ரொடக்ட்-ன்னு எப்படி அதை சொல்லுவீங்க? “

“அதுல உங்க trade mark இருக்கு”

“அதனாலேயே இது எங்க தயாரிப்பு ஆகிடுமா?”

“எங்க லோகோ – வை யாரோ பயன்படுத்தி எங்க குட் வில்ல கெடுக்க நடந்த சதிதான் இந்த போர்ஜரி …”

“அடப்பாவி…, முழு பூசணிக்காயை …..” பழமொழியை வாய்க்குள் மென்றவள்….  புஸ்ஸு.. புஸு வென புகைந்தாள் .. அவளுக்கு “பொய் சொல்ல நினைக்காத.. எனக்கு பிடிக்காது”, என மிரட்டிய பாஸ்கர் ஆதித்யா நினைவில் வந்தான்.

“ஏதாவது ப்ரூப் இருக்கா, நீங்க சொல்றதுக்கு?”

“யெஸ் … நாங்க ஏற்கனவே பைல் பண்ணின கம்பளைண்ட் காப்பி குடுத்துருக்கோம்”

 [இந்த புகார்… SNP யின் வழக்கறிஞர்களால் , சில பல காவல் துறை தலைகளின் ஒப்புதலோடு.முன்தேதியிட்டு தயாரிக்கப்பட்டது] 

“ஆனா, வேற ஸ்டேட் ல்ல புகார் பதிவாகி இருக்கு?” 

[பின்ன.. இங்க, பொய்யா FIR போட்டா , நீ கண்டுபிடிக்க வாய்ப்பிருக்கே ? அதான் வேற ஸ்டேட்-ல போட்டாங்க.] 

“ஆமா .. அங்கதான் எங்க ரீடைலர் , ப்ராடக்ட் தரம் பத்தி முதல்ல கண்டுபிடிச்சு சொன்னாரு.. ஆனா… எங்க ரெக்கார்ட்-ல அந்த குறிப்பிட்ட பார்மசி -க்கு, எங்க ஹோல் சேல் யூனிட் எதையும் சப்ளை பண்ணல…, அதுக்கும் ஆதாரம் இருக்கு..”

“அப்போ இந்த ப்ரொடக்ட் உங்களுது இல்லை-கிறீங்க….”

“ஆமா “

“இவ்ளோ நிச்சயமா சொல்ல முடியுதுன்னா… அதுக்கும் ஆதாரம் இருக்கா…”

“யா.ரெண்டு நாள் முன்னால, அசோக் நகர் போலீஸ் ஸ்டேஷன்-ல நாலு பேர் அரெஸ்ட் பண்ணிருக்காங்க, அதுல ஒருத்தன் எங்ககிட்ட வேலை பாத்தவன். அப்ரூவர் ஆகி எல்லா விவரத்தையும் சொல்லிட்டு இருக்கான்”.

கல்பலதிகா மனதுக்குள் வசை பாடினாள் , “பக்கி, பக்கி.. பிராடு ” 

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல எல்லாம் பிளாஷ் நியூஸ்-ல வரும் பாருங்க..”

அனைத்தையும்…  பார்வையாளர்களில் ஒருவனாய் தாடிக்குள் முகத்தை மறைத்து அமர்ந்து, பார்த்திருந்தான் மனோகரன், கோபமாய்.

மொழிவோம்

NP2

நிலவொன்று கண்டேனே 2

காலைக் கடன்களை முடித்து விட்டு, ரூமை விட்டு வெளியே வந்தான் யுகேந்திரன். நேரம் காலை ஆறு முப்பது. சமையலறையில் வானதியின் நடமாட்டம் தெரிந்தது.

சோஃபாவில் அமர்ந்தவன், தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பித்தான். காலையில் அவனுக்கு நியூஸ் சேனல் பார்க்க வேண்டும்.

அந்த விலையுயர்ந்த சோஃபா, அவனைப் பாதி உள்வாங்கிக் கொண்டது. கால் நீட்டி, சுகமாக அமர்ந்து கொண்டான்.

‘இன்றைய பரபரப்பான செய்தி.’ நியூஸ் வாசிப்பவர், ஏதோ ஒரு சேனலில் மும்முரமாகத் தகவல்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“அம்மா…” யுகேந்திரனின் அழைப்பில், காஃபியோடு வந்தார் வானதி.

“வந்துட்டேன் கண்ணு.”

“அங்கப் பாருங்க, உங்க ஹீரோயினை.” மகன் கை காட்டவும், டீ வியைத் திரும்பிப் பார்த்தார் அம்மா. கை, தானாக காஃபியை மகனிடம் நீட்டியது.

“அட, நம்ம சப் கலெக்டர்! இந்நேரத்துக்கு இந்தப் அம்மணி இங்க என்ன பண்ணுது?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டார் வானதி. ஏனென்றால், அந்தக் காணொளி நேரடியாக ஒளிபரப்பப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த யுகேந்திரனுக்கும், அதே எண்ணம் தான். நேற்றைக்குப் போல இன்றைக்கும் குர்தா, லெக்கின். என்ன, கொஞ்சம் ஃப்ரெஷ்ஷாக இருந்தாள்.

களப்பணி என்றால், அம்மணியின் ட்ரெஸ் கோட் இதுதான் போல. வாய் வரை வந்த வார்த்தைகளை, விழுங்கிக் கொண்டான். இல்லாவிட்டால், வானதி அடித்தாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை.

காமெரா, ஒன்றிரண்டு நிருபர்கள் என புடைசூழ நின்றிருந்தாள். பொள்ளாச்சியை அண்டிய, வளர்ந்து வரும் ஊர் ஒன்றில், நேரடி ஒளிபரப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது.

புதிதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த, அடுக்கு மாடிக் கட்டிடங்கள் கொண்ட பகுதி அது. ஏதோ ஒரு பேப்பரை சரிபார்த்தபடி, காலிங் பெல்லை அழுத்திக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா. அங்கு நடப்பது அத்தனையும், நேரடியாக தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது.

“யாருங்க அம்மணி அது? காலங்காத்தாலே பெல்லை அடிச்சிக்கிட்டு?” ஒரு வயதான குரல், கேட்டபடியே கதவைத் திறந்தது.

“அம்மா, இங்க ‘மஞ்சுளா’ ங்கிறது…” நித்திலாவின் குரல் கேள்வியாக வந்தது.

“என்ற மருமகள் தானுங்க. என்ன ஆச்சு?” பயத்தோடு கேட்டார் அந்த அம்மா.

“கொஞ்சம் அவங்களைக் கூப்பிடுறீங்களா?”

“மஞ்சுளா…” அந்த அம்மா உள்ளே குரல் கொடுக்க, ஒரு பெண் வெளியே வந்தாள். யுகேந்திரனும், வானதியும் அனைத்தையும் நேரடியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“மேடம்… நீங்க?”

“நீங்கதான் மஞ்சுளாவா?”

“ஆமாம் மேடம்.”

“நான்… நித்திலா. சப் கலெக்டர். நீங்க குடுத்த புகாரை விசாரிக்க வந்திருக்கேன்.”

“ஓ… தான்க் யூ மேடம். உங்களுக்கு லெட்டர் போட்டே மூனு நாள் தானே ஆச்சு?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

“நீங்க வெள்ளிக்கிழமை லெட்டரை போஸ்ட் பண்ணி இருக்கீங்க. சனிக்கிழமையே என் கைக்கு லெட்டர் கிடைச்சிருச்சு. சொல்லப் போனா, நான் தான் லேட். அதுக்கு உங்ககிட்ட நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கிறேன்.” அங்கு அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க, இங்கே யுகேந்திரன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். வானதி வாய்பிளந்து பார்த்திருந்தார்.

“சொல்லுங்கம்மா… எந்த இடத்துல குப்பை போடுறாங்க?”

“வாங்க மேடம் காட்டுறேன்.” சொல்லிய அந்தப் பெண், நித்திலாவை காம்பவுண்ட் சுவரருகே அழைத்துச் சென்றாள். சுவருக்கு அந்தப் புறமாக இருந்த ஒரு சிறிய இடத்தில், குப்பைகள் குமிந்து கிடந்தன. நாற்றம் வந்து கொண்டிருந்தது. நித்திலா முகத்தைச் சுளித்தாள்.

“வீட்டுல வயசானவங்க, குழந்தைங்க எல்லாம் இருக்காங்க மேடம். சொன்னா யாரும் கேக்க மாட்டேங்குறாங்க. நைட்ல கொசுத்தொல்லை தாங்க முடியலை.”

“யாரு பண்ணுறாங்க?”

“பக்கத்துல, புதுசா கொஞ்சம் அப்பார்ட்மெண்ட்ஸ் வந்திருக்கு. அங்க இருக்கிறவங்க தான் இப்பிடிப் பண்ணுறாங்க.”

“ம்…”

“எல்லாரும் நல்ல வேலையில இருக்கிறவங்க மேடம். படிச்சவங்களே இப்பிடிப் பண்ணினா, என்னத்தைச் சொல்ல மேடம்.”

“ம்… புரியுதும்மா. வேலைக்கு கிளம்பும் போது, வீசிட்டுப் போறாங்கன்னு லெட்டர்ல சொல்லி இருந்தீங்க இல்லையா? அதனால தான், கொஞ்சம் சீக்கிரமாவே வந்துட்டோம்.” சொன்னவள், மட மடவென்று காரியத்தில் இறங்கினாள்.

காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் சொல்ல, இரண்டு கான்ஸ்டபிள்கள் உடனடியாக உதவிக்கு அனுப்பப் பட்டார்கள். ‘முனிசிபல்’ இல் இருந்தும், ஊழியர்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

சற்று நேரம் போனதும், மக்கள் நடமாட்டம் வீதியில் ஆரம்பித்தது. விலையுயர்ந்த காரில் போகும் மேல்தட்டு வர்க்க மக்கள், காரை விட்டு இறங்காமலேயே குப்பைகளை வீச முற்பட்டார்கள். நித்திலாவுக்கு நடப்பதை நம்பவே, கொஞ்ச நேரம் எடுத்தது.

தயவு, தாட்சண்யம் இல்லாமல் அனைத்துக் கார்களும் நிறுத்தப்பட்டு, ‘சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்புச் சட்டம் 1986’ இன் கீழ், குப்பை வீசியவர்கள் அனைவருக்கும், தலா ஐநூறு ரூபாய் அபராதம் அங்கேயே (ஸ்பாட் ஃபைன்) விதிக்கப்பட்டது.

இந்தத் திடீர் நடவடிக்கையில், அந்த ஏரியா வாசிகள் மலைத்துப் போனார்கள். யாரும் இப்படியொரு திடீர்த் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை. பணம் கட்டியவர்களை எச்சரித்தே அனுப்பினாள் நித்திலா.

சப் கலெக்டரின் உத்தரவின் பேரில், அந்த இடம் உடனடியாகச் சுத்தப் படுத்தப்பட்டது. இரண்டு மணித்தியாலங்களுக்கும் குறைவான நேரத்தில் அனைத்தும் நடந்து முடிய, மக்கள் மகிழ்ந்து போனார்கள்.

“மேடம், ரொம்ப நன்றி. எத்தனையோ தரம், எங்கெல்லாமோ புகார் பண்ணினோம். ஒன்னுமே நடக்கலை. நீங்களாவது, ஏதாவது பண்ண மாட்டீங்களான்னு ஒரு நப்பாசையில தான், லெட்டர் போட்டேன்…” அதற்கு மேல் பேச முடியாமல், கண் கலங்கினார் மஞ்சுளா. வானதிக்கும் கண்கள் கலங்கின.

“மஞ்சுளா, என் கடமையை நான் பண்ணி இருக்கேன். அதுக்கு நீங்க இந்த அளவுக்கு உணர்ச்சி வசப்படத் தேவையில்லை. நாட்டை நல்லபடியா வச்சிருக்க, எத்தனையோ சட்டங்கள் இருக்கு. என்ன, அதையெல்லாம் அமுல்படுத்த யாருமே இல்லை. வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகள்ல எல்லாம், ரோட்டுல எச்சில் பண்ணினா, சிகரெட் பிடிச்சா எல்லாத்துக்கும் அபராதம் கட்டணும். அதனால அந்த நாடுகள் எல்லாம், அத்தனை சுத்தமா இருக்கு. நாமளும் இதையெல்லாம் பின்பற்றினா, நம்ம நாடும் எங்கேயோ போயிடும். கூடிய சீக்கிரம் அந்த நாளும் வரும். ” சொல்லி முடித்தவள், எல்லோருக்கும் வணக்கம் வைத்தாள். அரச வாகனம், அவசரமாகக் கிளம்பியது.

யுகேந்திரனுக்கு ஆச்சரியம் பிடிபடவில்லை. அந்தப் பெண்ணின் மேல், கொஞ்சம் மரியாதை உருவானது. தடாலடியாக என்றாலும், சமூகத்துக்கு ஏதோ அவள் செய்ய நினைப்பது, அப்பட்டமாகப் புரிந்தது.

யுகேந்திரனின் நிலையே இதுவென்றால், வானதி, நிகழ்ச்சி முடிந்த பின்னும், டீ வீயையே பார்த்திருந்தார். மகனின் கேலிப் புன்னகையை கவனிக்கும் நிலையில் அவரில்லை.

***   ***  ***   ***   ***   ***

அந்த வார இறுதியில், பொள்ளாச்சியில் ‘கம்பன் விழா’ மிகப்பெரிய அளவில் கொண்டாடத் திட்டமிடப் பட்டிருந்தது. பல்வேறு நிகழ்வுகள் நடந்தாலும், முத்தாய்ப்பாக, கருத்தரங்கு இடம்பெற்றிருந்தது.

விழாவில் பல அறிவு ஜீவிகள் பேச அழைக்கப் பட்டிருந்தார்கள். அதில், யுகேந்திரனும் அடக்கம். தாத்தா, சத்தியமூர்த்தியுடன் வந்திருந்தான்.

வெள்ளை வேட்டி, சட்டை அணிந்து, அத்தனை கம்பீரமாக இருந்தான் யுகேந்திரன். விழா ஆரம்பிக்க, இன்னும் கொஞ்ச நேரமே இருந்தது. பார்வையாளர்கள் சிறுகச் சிறுக வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

விழா மண்டபத்தின் நடுவில், சட்டென்று ஒரு சலசலப்புத் தோன்ற, யுகேந்திரன் திரும்பிப் பார்த்தான். சப் கலெக்டர் வந்திருந்தார். கூடியிருந்த மக்கள் கொஞ்சம் ஆரவாரப்பட, விழா ஒருங்கிணைப்பாளர் உடனேயே அங்கு போனார்.

“மேடம், முன் வரிசைக்கு வரலாமே.” மரியாதை நிமித்தம் கேட்டவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள் நித்திலா.

“இல்லை சார். நான் வாங்கின டிக்கெட்டோட சீட் நம்பர் இதுதான். நான் இங்கேயே உக்கார்றேன். நீங்க உங்க வேலையைக் கவனிங்க.”

“இல்லை மேடம்… அது…” ஏதோ சொல்லத் தயங்கியவரைப் பார்த்து, உறுதியாகப் புன்னகைத்தாள் பெண். அவருக்கு என்ன புரிந்ததோ? மௌனமாகப் போய் விட்டார்.

நடந்தது அத்தனையையும், கண்டுங் காணாமல் நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தான் யுகேந்திரன். அழகான மெல்லிய பட்டுடுத்தி, தலை நிறையப் பூ வைத்து, லட்சணமாக அமர்ந்திருந்தாள் நித்திலா. அன்றைக்கு நடு ரோட்டில், வியர்வை வடிய நின்ற பெண் இவள்தானா என்றிருந்தது யுகேந்திரனுக்கு. நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பிக்க, அனைத்தையும் மறந்து போனான்.

முதலாகப் பேசியவர், ‘கம்பன் செய்த வம்பு’ என்ற தலைப்பில், வான்மீகி ராமாயணத்தையும், கம்ப ராமாயணத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.

அடுத்து வந்தவர், ‘ராமாயணத்தில் மக்களுக்கு உள்ள படிப்பினைகள்’ என்ற தலைப்பில் பேசினார்.

அடுத்து, யுகேந்திரனின் முறை. முகமன் கூறி முடித்தவன், தனது தலைப்பைச் சொன்ன போது, அரங்கம் கொஞ்சம் உஷாரானது. எல்லோரையும் போல, நித்திலாவும் வியப்பாகப் பார்த்திருந்தாள்.

‘நான் ரசித்த ராவணன்.’

“ராவணனிடம் ரசிக்க என்ன இருக்கிறது? அவன் அரக்கக் குணத்தைத் தவிர? இப்படித்தானே நீங்கள் எல்லோரும் நினைக்கிறீர்கள்?‌ அதுதான் தவறு. இராவணன், ஒரு சிறந்த சிவபக்தன் என்பது, நம்மில் பலருக்குத் தெரியும். ஆனால், தெரியாத விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன.” இப்படி ஆரம்பித்தான் யுகேந்திரன்.

“தமிழ் உலகம் தந்த மாபெரும் வீரன் இராவணன். தென் இந்தியாவிலும், இலங்கையிலும் வாழ்ந்த, இயக்கர், நாகர் என்ற பூர்வீகக் குடிகளுடன், குடியேற்ற வாசிகளான ஆரியருக்குப் பகை இருந்துள்ளது. இதனாலேயே, ‘சிவதாசன்’ என்ற இயற்பெயரைக் கொண்ட சிவபக்தன், இராவணன் என்னும் கொடுங்கோல் மன்னனாகச் சித்தரிக்கப்பட்டான்.” தேர்ந்த தமிழ் உச்சரிப்பும், தெளிவான பேச்சும், பார்வையாளர்களைக் கட்டிப் போட்டிருந்தது. தாத்தா சத்யமூர்த்தி, தனது பேரனின் அறிவிலும், சொல்லாட்சியிலும், லயித்துப் போய்ப் பார்த்திருந்தார்.

“தமிழ் மகா கவியான கம்பன், தமிழ் மக்களுக்குச் செய்த இழிவு, இராவணன் பாத்திரம்.” இதைச் சொல்லும் போது, சபையில் பெரிய பரபரப்பு ஏற்பட்டது. யுகேந்திரன் எதையும் கண்டு கொள்ளவில்லை.

“கம்பனின் கவிச்சுவையிலும், தேன் சொட்டும் எழுத்து நடையிலும், தமிழ் மன்னன், சிவபக்தன் இராவணன், அரக்கனானான். இராவணனின் ஆட்சி எப்படி நடந்தது என்று, நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அவன் ஆண்ட அழகான இலங்கையில், அப்போது வாழ்ந்த மக்களின் செழிப்பான வாழ்க்கை முறை, அவன் ஒரு சிறந்த மன்னன் என்பதற்குச் சான்று. அவன் ஆட்சியில், ஓங்கி வளர்ந்திருந்த பல்வேறு கலைகள், அவன் ஒரு ரசிகன் என்பதற்குச் சான்று.” யுகேந்திரனின் குரல் தவிர, அங்கு மூச்சுச் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது.

“இராவணனின் மனைவியின் பெயர், மண்டோதரி என்று தான் நமக்குத் தெரியும். ஆனால், அவள் இயற்பெயர் ‘வண்டார்குழலி’. வண்டுகள் மொய்க்கும் மலர்களைச் சூடிய, கூந்தலைக் கொண்ட பெண் என்று பொருள் படும். அவள் மேல் அளவு கடந்த காதலைக் கொண்ட சிவதாசன், அவளைக் காதல்த் திருமணம் செய்து கொள்கிறான். அவனா பெண் மோகங் கொண்டு சீதையைக் கவர்ந்தான்? இந்தக் கம்பனின் வம்பிற்கு அளவே இல்லையா? என்னைப் பொறுத்தவரை, தன் தங்கையை இழிவு படுத்தியவர்களை வஞ்சம் தீர்க்கவே, சிவதாசன் சீதையைச் சிறைப்படுத்தி இருக்க வேண்டும்.”

இராவணனின் ஆட்சிச் சிறப்புகள், அவன் வீரம், அவன் தெய்வ பக்தி, மனைவி மேல் கொண்ட காதல் என, அத்தனையையும் சுவை பட விளக்கினான் யுகேந்திரன்.

இறுதியாக, இத்தகைய தமிழ் மன்னனின் வரலாறு, எத்தனை நாசூக்காக இலங்கையின் வரலாறு கூறும் ‘மகாவம்சம்’ நூலில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது என்று கூறிய போது, அரங்கமே கை தட்டியது.

அதற்குப் பின்னரும் ஒரு சிலர் உரை நிகழ்த்த, விழா இனிதே நிறைவு பெற்றது. பலரும் யுகேந்திரனுடன் பேசிவிட்டுத்தான் போனார்கள்.

“என்ன யுகேந்திரன்? பெரிய சர்ச்சை ஒன்னை ஆரம்பிச்ச மாதிரி தெரியுது?” இலக்கிய நண்பர் ஒருவர், சிரித்தபடியே யுகேந்திரனைக் கேட்டார்.

“சர்ச்சையெல்லாம் ஒன்னுமில்லை. படிச்ச விஷயம், சுவாரஸ்யமா இருந்திச்சு. அதை இங்க பகிர்ந்துகிட்டேன். அவ்வளவுதான்.” இவன் சொல்லவும், கேட்டவர் சிரித்துக் கொண்டே நகர்ந்தார்.

“வணக்கம் சார்.” முதுகிற்குப் பின்னால் குரல் கேட்டது. சட்டென்று திரும்பினான் யுகேந்திரன். சப் கலெக்டர் நின்றிருந்தார். எதிர்பாராத சந்திப்பு.

“வணக்கம் மேடம்.”

“பேச்சு ரொம்ப அருமையா இருந்துது சார். உங்களைப் பாராட்டி நாலு வார்த்தை சொல்லாமப் போனா, இன்னைக்கு எனக்குத் தூக்கம் வராது.” அவள் பேச்சில் விழி விரித்தான் யுகேந்திரன்.

“உங்க தமிழ் அத்தனை சுவையா இருக்கு சார். கேட்டுக்கிட்டே இருக்கலாம் போல ஒரு சுகம். இந்த ஏரியாக்கு நான் புதுசு சார். இதுமாதிரியான இலக்கியக் கூட்டங்கள் எங்க நடக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியாது. யாரை அணுகணும்னு சொன்னீங்கன்னா உதவியா இருக்கும்.”

“ஓ… தாராளமா மேடம். அதோ நிக்குறாங்களே, அங்கவஸ்திரம் போட்டுக்கிட்டு. அவங்க என்னோட தாத்தா. எல்லா இலக்கிய விழாவிலயும் தவறாம கலந்துக்குவாங்க. அவங்க உங்களுக்கு உதவி பண்ணுவாங்க.”

“நன்றி சார். இன்னைக்கு நீங்க பேசின கருத்துக்கள், ஒரு வித்தியாசமான பார்வையில இருந்துச்சு சார்.”

“இல்லை மேடம். அது என்னோட பார்வை கிடையாது. ஏற்கனவே கொடுக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை. அதிர்ஷ்ட வசமா அது என் கண்ணுல பட்டுது. அதை உங்களோட பகிர்ந்துக்கிட்டேன், அவ்வளவுதான்.” அவன் சொல்லவும், அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை வந்து போனது.

தலையாட்டி விடை பெற்றுக் கொண்டவள், சத்யமூர்த்தியிடம் போனாள். ஏதோ, சிரித்துப் பேசுவது தெரிந்தது. யுகேந்திரன், பார்த்தும் பாராதது போல கவனித்துக் கொண்டான்.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ஸ்கூட்டியை அதனிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு, உள்ளே வந்தாள் நித்திலா. நெடு நாளைக்குப் பிறகு, இன்று புடவை கட்டியிருந்தாள். புடவையோடு ஸ்கூட்டி ஓட்டுவது கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தது.

இந்த வார இறுதியில் கொஞ்சம் ஃப்ரீயாக இருந்தாள். பொள்ளாச்சிக்கு வந்து ஒரு மாதம் ஓடிவிட்டது. இப்போது ஊர், மக்கள் எல்லாம் கொஞ்சம் பழக்கப்பட்டிருந்தது.

‘கம்பன் விழா’ நடப்பதை அறிந்ததும், அதற்குப் போகலாம் எனத் திட்டம் போட்டுக் கொண்டாள். வீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு, எத்தனை நேரம் தான் டீ வி பார்ப்பது?

இலக்கியம் சம்பந்தமான விடயங்களைக் கேட்பதென்றால், நித்திலாவிற்குப் பிடிக்கும். பெரிதாக ஆர்வம் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால், தரமான பேச்சுக்களை எப்போதும் ரசிப்பாள். ஏனென்றால், அவளுக்கு நயமாகப் பேச வராது.

மனதில் தோன்றுவதை எப்போதும் சட்டென்று பேசிவிடுவாள். அதனால், இப்படி நயமாக, லாவகமாகப் பேசுபவர்களைக் கண்டால் ஆச்சரியமாக இருக்கும். ‘எத்தனை அழகாகப் பேசுகிறார்கள்’ என்று, மெச்சிக் கொள்வாள்.

இன்றைய விழாவை, நித்திலா மிகவும் ரசித்தாள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இலக்கியப் பேச்சாளர்கள் என்றால், சற்று வயதானவர்களாகத் தான் இருப்பார்கள் என்பது அவள் எண்ணம். அது இன்று தவிடு பொடியானது.

யுகேந்திரனை, அவளுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். சார்ஜ் எடுத்த கையோடு, அந்த ஏரியாவின் ஜாதகத்தையே அவள் பார்வைக்குக் கொண்டு வந்து விட்டாள்.

அந்த ஏரியாவின் முக்கிய புள்ளிகள், அரசியல் வாதிகள், உயர் பதவியில் இருப்பவர்கள் என, அத்தனை பேரையும் பரிட்சயம் பண்ணிக் கொண்டாள். ஆனால் ஃபாரெஸ்ட் ஆஃபீசருக்குள், இப்படியொரு கவிஞனை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆளையும், வயதையும் பார்த்தபோது, ‘லிவைஸ் ஜீன்ஸும், போலோ ஷர்ட்டுமாக’ நிற்பான் என்று பார்த்தால், பட்டு வேட்டி சட்டையோடு நிற்கிறானே? ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை நித்திலாவுக்கு.

குளியலை முடித்துக் கொண்டு, நைட் ட்ரெஸ்ஸுக்கு மாறி இருந்தாள். பங்கஜம் அம்மா இரவுச் சமையலை முடித்து விட்டு, இன்று அவர் வீட்டுக் போயிருந்தார். வெளியூரில் இருக்கும் அவர் மகள், இன்று வீடு வருவதாகச் சொல்லி இருந்தார்.

தனியாக உட்கார்ந்து  உண்டு முடித்தவள், தபால்களை எடுத்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள். இரண்டு, மூன்று நாட்களாக வந்திருந்த எதையும் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. இன்று நிதானமாக எல்லாவற்றையும் படித்தாள்.

லெட்டர் மூலமாக இப்போதெல்லாம் நிறையப் புகார்கள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. சப் கலெக்டரிடம் சொன்னால், நிச்சயம் தீர்த்து வைப்பார் என்ற எண்ணம் மக்கள் மத்தியில் இப்போது தோன்றியிருந்தது.

அனேகமாகப் பெண்களே அதிகம் கடிதம் போட்டார்கள். வெளி உலகத்தோடு அத்தனை பிணைப்பு இல்லாததால், அவர்களுக்கு இந்த முறை மிகவும் வசதியாக இருந்தது. அவர்களின் சின்னச் சின்ன சங்கடங்களையும், தீர்த்து வைத்தாள் நித்திலா.

அந்தக் கவர் கொஞ்சம் கனமாக இருந்தது. பிரச்சினை கொஞ்சம் பெரிதாக இருக்கும் போல, என்ற நினைத்தபடியே கவரைப் பிரித்தாள். படிக்கப் படிக்க நெற்றி சுருங்கியது.

 

anima21

வியப்பு மேலிட… “ஹேய்! ஸ்டாப்! ஸ்டாப்! நீ அப்பவே ஈஸ்வர் அண்ணாவை சைட் அடிச்சியா… நான் அதைக் கவனிக்கவே இல்லையே!” என்றான் ஜெய்.

 

ஈஸ்வருக்குமே அவள் சொன்ன செய்தி ஆச்சரியத்தைக் கொடுக்க… அதைத் தொடர்ந்து கேட்கும் ஆர்வம் கூடியது…

 

ஜெய்யின் கேள்விக்கு… “நீ என்னை எங்க கவனிச்ச! நீயும்தானே அவரைப் பார்த்து… ஜெர்க் ஆகி… ரன்னிங் கமெண்ட்ரிலாம் கொடுத்துட்டு இருந்த!” என்று சொன்ன மலர்… “இப்படி நடுவில பேசினா… எனக்குச் சொல்ல வராது… ஸோ ப்ளீஸ்!” என்றவள்… வாயை ‘ஜிப்’ போடுவதுபோல ஜாடை செய்யவும்… “சரி! சரி! இனிமேல் பேசல…  யூ… கன்டினியூ!” என்று அவன் சொல்லவும் தொடர்ந்தாள் மலர்.

 

ஜெய்… ஈஸ்வரின் தோற்றத்தைப் புகழ்ந்துகொண்டிருக்க… “என்ன அவர் ஃபிலிம் ஆக்டரா? நான் யாரோ பிசினஸ் மேன்னு இல்ல நினைச்சேன்” என்ற மலர்… “எந்த படத்துல நடிச்சிருக்கார்?” என்று கேட்க…

 

“இப்ப… வந்து… செம்ம போடு போட்டு இருக்கே… “ப்ளூ டூத்! னு ஒரு சைன்ஸ் பிக்ஷன் படம்… அதுலதான்!” என்றான் ஜெய்…

 

“வாட்! அதுல… அந்தத் தேவாங்கு அனுபவ்தானே ஹீரோ! அதனாலதான் அந்தப் படத்தை பார்க்கணும்னு கூட எனக்கு தோணல!” என்றாள் மலர்… சலிப்புடன்…

 

“ஹா! ஹா! நீதான் அவனை தேவங்குன்னு சொல்ற… அவனுக்குனு ஒரு பெரிய மாஸ் கூட்டமே இருக்கு…” என்று சொன்ன ஜெய்… தொடர்ந்து… “இவர் அந்த படத்தோட வில்லன்… பேரு ஜெகதீஸ்வரன்!” என்று முடித்தான்…

 

“ஜக… தீஈஈ… ஸ்வரன்!” ஒருமுறை சொல்லிப்பார்த்தவள்… “பார்க்க இவ்ளோ கெத்தா இருக்காரு… பிறகு ஏன் வில்லனா நடிக்கணும்… ஹீரோவாவே நடிக்கலாமே!” என்று அவள் மனதில் எழுந்த சந்தேகத்தை மலர் கேட்கவும்…

 

“வேணா… அவர்கிட்டயே கேளேன்…  நீ போகப்போற ப்ளைட்லதான் ட்ராவல் பண்ணப்போறார்னு நினைக்கிறேன்… எப்படியும் வெய்டிங் ரூம்லதான் இருப்பார்!” என்றான் ஜெய் நக்கல் கலந்த குரலில்…

 

அவன் சொன்ன செய்தியில்… அவளையும் அறியாமல்… குதூகலம் மேலிட…  “ஓஹ்! நான் போற ப்ளைட்லதான் வருவாரா” என்றவளின் மனம்… ‘எப்படியும்… பிசினஸ் கிளாஸ்லதான் ட்ராவல் பண்ணுவார் இல்ல?’ என்று ஏமாற்றத்துடன் கேள்வி எழுப்பியது…

 

அதற்குள் லாவண்யா… அவள் திருமணம் செய்துகொள்ளவிருக்கும்… சஞ்சீவன்… அனிதா… ரஞ்சனி… என அவளுடன் பயணம் செய்யவிருக்கும் நால்வரும் அங்கே வந்துவிட… ஜெய்யிடம் விடைபெற்று… அங்கிருந்து உள்ளே சென்றாள் மலர்…

 

மலர் நினைத்ததுபோல் இன்றி… அவர்கள் பயணம் செய்யும் ‘எகானமி கிளாஸ்’ பகுதியில்தான் உட்கார்ந்திருந்தான் ஈஸ்வர்… ஓய்வாகக் கண்களை மூடியவாறு…

 

அவன் உட்கார்ந்திருந்த இருக்கைக்கு எதிர்புறமாக… ஒரு வரிசைக்குப் பின்னால் இருந்தது… மலருக்கான இருக்கை… அவளுக்கு அருகில்… ரஞ்சனி உட்கார்ந்திருந்தாள்…

 

எதோ ஒரு புதுவிதமான உணர்வு மேலிட… அவனை நோக்கிச் சென்ற பார்வையை… விலக்கத் தோன்றாமல் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் மலர்…

 

அவளுடைய இயல்பிற்கு மாறான இந்தச் செய்கையில்… தோழியைக் கண்டு அதிசயித்த ரஞ்சனி…

 

“என்ன மலர்! உன் சிஸ்டம்ல எதாவது எர்ரர் ஆகிப்போச்சா? அந்த வில்லனை… இந்த லுக்கு விடுற?” என்று கிண்டலாக கேட்கவும்தான்… தான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறோம்  என்பதையே உணர்ந்த மலர்… பார்வையை மாற்றினாள்…

 

பொதுவான அறிவிப்புக்களைத் தொடர்ந்து… விமானம்… பறக்கத்தொடங்கி… சில நிமிடங்கள் கடந்திருந்தது… விமான பணிப்பெண்கள் மட்டும் சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிக்கொண்டிருக்க… மற்ற பயணிகள் அனைவரும்… சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தியிருந்தனர்…

 

கண்களை உறக்கம் தழுவ… அதன் பிடிக்குள் மெள்ள… மெள்ள… சென்றுகொண்டிருந்தாள் மலர்… அப்பொழுது அங்கே குடிகொண்டிருந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வந்தது… பிறந்து வெகு சில மாதங்களே ஆகியிருந்த குழந்தையின் அழுகை…

 

அவளுக்கு நேர் புறமாக இருந்த இருக்கையில்… தனியாகக் கைக்குழந்தையுடன் பயணிக்கும் வடகத்தியவர் போன்று தோற்றம் அளிக்கும்… இளம் பெண்… அந்தக் குழந்தையின் அழுகையை நிறுத்த… பலவாறு போராடிக்கொண்டிருக்க… குழந்தையின் அழுகை மேலும் அதிகரித்ததே தவிர குறையவில்லை…

 

அவளுக்கு அருகில் உட்கார்ந்திருந்த முதிய பெண்மணி ஒருவர்… முயன்று பார்த்தும்… ஏதும் மற்றம் இல்லை…

 

அந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த இரைச்சல்…  பலரது முகத்தையும் சுளிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தது… விமான பணிப்பெண் வேறு… குழந்தையின் அழுகையை நிறுத்துமாறு… அந்தப் பெண்ணிடம் பணிவுடன் சொல்லிவிட்டுப் போனார்!

 

அந்தப் பெண்ணை பார்க்கவே பரிதாபமாக இருந்தது மலருக்கு…

 

மிகவும் சிறு குழந்தைகளைத் தூக்கி பழக்கமில்லாத காரணத்தால்… என்ன செய்வது என்று முதலில் தயங்கியவள்… பின்பு முயன்று பார்க்கலாம் என்ற எண்ணத்துடன்… இருக்கையை விட்டு எழுந்தாள் மலர்…

 

அதே நேரம்… அவன் அணிந்துகொண்டிருந்த ஜெர்கினை கழற்றி… அருகில் உட்கார்ந்திருந்த தமிழிடம் கொடுத்துவிட்டு… அந்தப் பெண்ணை நோக்கிப் போனான் ஈஸ்வர்…

 

குழந்தைக்காகக் கையை நீட்டியவாறு… “டோன்ட் ஹெசிடேட் சிஸ்டர்! லெட் மீ ட்ரை!” என்று அவன் சொல்லவும்… மறுக்கத் தோன்றாமல் குழந்தையை அவனிடம் கொடுத்தாள் அந்தப் பெண்…

 

மலருக்குத்தான்… அவனது முரடான கைகளையும்… விரிந்த தோள்களையும் பார்த்து… ‘ஐயோ! இவர்ர்ர்… எப்படி இந்தத் தலை கூட நிற்காத குழந்தையைத் தூக்குவார்!” என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது… புதிராக அவனைப் பார்த்தாள் அவள்…

 

அவளுடைய அந்த எண்ணத்தைப் பொய்யாக்கி… அந்தக் குழந்தையை… அது பொத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த மெத்தையிலான பையில் இருந்து மிக லாவகமாக கையில் தூக்கியவன்…

 

அதன் முகத்தை ஆராய்ந்தவாறு… அதன் செவிகளில் பின் பகுதியில்… கட்டை விரலால் லேசாக அழுத்தம் கொடுக்கவும்… அதன் அழுகை கொஞ்சம் மட்டுப்பட… தொடர்ந்து…  கொஞ்சமும் பதட்டமோ… சலனமோ இன்றி… தனது தோளில் போட்டு… அந்தக் குழந்தையின் முதுகில் லேசாகத் தட்டிக்கொடுக்கவும்… அந்தக் குழந்தை… சில நிமிடங்களில் தூங்கிப்போனது…

 

அதற்குள் பதட்ட நிலை குறைந்து… இயல்பிற்கு வந்திருந்த அந்தப் பெண்… மெல்லிய குரலில் அவனுக்கு நன்றி தெரிவிக்க… சிறுத் தலை அசைப்பின் மூலம் அதை ஏற்ற ஈஸ்வர்… அந்தக் குழந்தையை… அவளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவனது இருக்கையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டான்…

 

எப்படி மலரை முதன்முதல் பார்த்த நொடி… அவளது பெண்மையின் மென்மையைத் தாண்டிய… அசாத்திய துணிவும்… தன்னம்பிக்கையும் ஜெகதீஸ்வரனை அவள்பால் ஈர்த்ததோ… அதே போன்று… அவனுடைய வசீகரிக்கும் ஆளுமையுடன் கூடிய ஆண்மைக்குள் பொதிந்திருந்த… மென்மையும்… தாய்மையும் அவளை முற்றிலுமாக வீழ்த்தியிருந்தது…

 

மலர் மட்டுமில்லாது… அங்கே பயணம் செய்த பலரும்… அவனை மெச்சுதலுடன் பார்த்தனர்…

 

அங்கே இருந்த விமான பணிப்பெண்… அவனிடம் கை குலுக்கி… பாராட்டவும்… புன்னகையுடன் அவளுக்கு ஏதோ பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் ஈஸ்வர்…

 

அதைப் பார்த்ததும் மலருக்கும் கூட… அவனிடம் சென்று பேசும் ஆவல் எழ… ஏனோ அதைச் செய்ய விடாமல்… ஒரு தயக்கம் அவளைத் தொற்றிக்கொண்டது…

 

சிறிது நேரத்தில் அவன் உறங்கிவிட… அவளுக்குத்தான் உறக்கம் பறி போனது…

 

அவள்தான் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாளே தவிர…  அவன் ஒரு முறை கூட… உணர்ந்து அவளைப் பார்க்கவில்லை… அதற்கேற்ற சூழலும் அவனுக்கு அமையவில்லை…  ஆனாலும் அவனுடன் பயணம் செய்த அந்தப் பன்னிரண்டு மணிநேரமும்… அவள் மனதில் கல்வெட்டு போல் பதிந்துதான் போனது…

 

அந்த விமானம்…  லண்டன் ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தை அடைந்தவுடன்… ஈஸ்வர் அங்கிருந்து சென்றுவிட… தொடர் விமானம் மூலம்… அமெரிக்கா நோக்கிப் பயணித்தாள் மலர்…

 

டெக்சாஸ் நகரம்… ஆகஸ்ட் மாதத்தில் அதிக வெப்பம் என அனைவரும் புலம்பிக்கொண்டிருக்க… சென்னை வெப்பத்தையே பார்த்திருந்ததால்… பெரியதாகத் தோன்றவில்லை மலருக்கு…

 

அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை… அங்கே இருந்த பூங்காவில்… தனிமையிலே இனிமை காண முடியாமல்… ஆற்றாமையுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள் அவள்…

 

லாவண்யா… சஞ்சீவனுடன் ஊர் சுற்ற கிளம்பிவிட… மற்ற இருவரும் அப்பொழுது புதிதாக வெளியாகியிருந்த திரைப்படத்திற்கு சென்றுவிட்டனர்… அவர்கள் மலரையும் உடன் அழைக்க… படம் பார்க்கும் ஆர்வம் இல்லாமல்… செல்லவில்லை அவள்…

 

அங்கே வந்து தரை இறங்கியது முதல்… ‘ஜெட் லாக்’ சரியாகவே சில தினங்கள் பிடித்தது அவளுக்கு… அதனுடன் கூட…  தங்கும் இடம்… அலுவலகம்… உணவு முறை… என அனைத்தையும் பழகிக்கொள்ள… கிட்டத்தட்ட பத்து தினங்கள் கடந்துவிட்டது… இதில் பெரிதாக ஈஸ்வர் பற்றிய எண்ணங்களெல்லாம் மேலெழவில்லை அவளுக்கு…

 

வீட்டில் எல்லோருடனும்… என்னதான் ‘வீடியோ கால்’ மூலம்… பேசிக்கொண்டிருந்தாலும்… அன்று கண் விழித்து முதலே… ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் தோன்றி இருந்தது மனதில்…

 

காரணம் அன்றைய தினம்… ஜெய் மற்றும் மலர் இருவரது பிறந்தநாள்…

 

பிறந்தது முதல்… ஜெய்யை பிரிந்து ஒரு பிறந்தநாள் என்பது அவளுக்கு இதுவே முதல் முறை.

 

இங்கே இரவாக… சென்னையில் பகலாக இருக்கும் சமயம்… மடிக் கணினி வழியாகவே… இருவருடைய பிறந்தநாளையும் கொண்டாடி… பெரியவர்களிடம் ஆசி பெற்று… முடித்தாகிவிட்டது… இருந்தாலும் அவர்கள் பிரிவில் தவித்துத்தான் போனாள் மலர்…

 

சிறு வயது முதலே… அம்மா… பாட்டி என அவர்களுடன் வீட்டிலேயே இருப்பதில்தான் நாட்டம் அதிகம் மலருக்கு… அப்படியே வெளியே சென்றாலும்… ஜெய் அவளுடன் கட்டாயம் இருப்பான்… தனிமை என்ற எண்ணமே தோன்றியதில்லை இதுவரை…

 

இப்படி இருக்க… நிர்பந்த படுத்தி… இப்படி அவளை நாடு கடத்தியிருந்த அந்த மென்பொருள் நிறுவனத்தின்மேல் அளவுகடந்த கோபம் உண்டானது மலருக்கு…  இப்படிப்பட்ட எண்ணப் போக்கில் மலர் இருக்க… அவள் பார்வையில் விழுந்தான்… நான்கு அல்லது ஐந்து வயதில் இருக்கும் அந்தச் சிறுவன்…

 

அங்கே அவன் வயதை ஒத்த பல குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்க… அவன் மட்டும் கண்களில் ஜீவனே இல்லாமல்… வெறித்த பார்வையுடன்… அங்கிருந்த கல் மேடையில் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்…

 

பார்த்த மாத்திரத்தில்அவனது முகம் ஏனோ ஈஸ்வரை அவளுக்கு நினைவுபடுத்த… ஒரு உந்துதலில் அவனுக்கு அருகில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டாள் மலர்…

 

அருகில் வந்து அவள் உட்காரவும்… அந்தப் பொடியன்… அவளை ஒரு புரியாத பார்வை பார்த்து வைக்க…

 

“ஹை! ஒய் ஆர் யூ சிட்டிங் அலோன் ஹியர்… கோ அண்ட் பிளே வித் தெம்!” (நீ ஏன் தனியாக இருக்கிறாய்… அங்கே போய் விளையாடு) என்றாள் மலர்… அவனை உற்சாகப்படுத்துவதுபோல்…

 

“நோ! தே ஆர் பிளேயிங் பார்பி கேம்ஸ்! அடலீஸ்ட் ஐ ஷுட் ஹாவ் எ கேர்ள் ஃபிரெண்ட்… யூ நோ!” என்றான் அவன் வருத்தம் தோய்ந்த குரலில்…

 

அவன் அப்படி சொல்லவும் எழுந்த வியப்பில்… “பார்றா! கேர்ள் ஃபிரெண்டாம்ல! ம்!” என்று சொல்லி மலர் உதடு சுழிக்க…

 

‘ஐ! தமிழ் பேசற!’ என்று அவன் உற்சாகமடைய… “ஓ! நீயும் குட்டி தமிழன்தானா?” என்றாள் மலர் செவிகளில் தேன் வந்து பாய்ந்த பரவசத்தில்…

 

“ம்! எனக்கு தமிழ் பேசத்தான் பிடிக்கும்” என்றான் அவன்…

 

மகிழ்ச்சியுடன் கையை நீட்டி… “ஹாய்! என் பேரு அணிமாமலர்! உன் பேர் என்ன?’ என்று மலர் கேட்க… அவளுடைய கையை பற்றி குலுக்கியவாறே… “என் பேர் ஜீவன்!” என்றான் அவன்… அவளுடைய மகிழ்ச்சியை பிரதிபலித்தவாறே…

 

அதற்குள் அவளுடைய கைபேசியில்… மலரை அழைத்த சுசீலா மாமியும்… கோபாலன் மாமாவும் அவளுக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்லி… அழைப்பை துண்டிக்க… அதை கவனித்துக்கொண்டே இருந்தவன்… அன்று அவளுடைய பிறந்தநாள் என்பது புரியவும்…

 

“ஐ! ஹனீமா! உனக்கு பர்த் டேவா! எனக்கும் இன்னைக்குத்தான் பர்த் டே!” என்றான் குதூகலம் கூடிய குரலில்… அந்த குட்டி ஜீவன்…

 

“அட! அப்படினா ஜீவனும்… நம்ம கட்சித்தானா? நம்ம பர்த் டே அன்றைக்குத்தான் அவனை முதலில் மீட் பண்ணியா?” என்று அடுக்கடுக்காக கேள்விகளை கேட்டவாறு  இடை புகுந்தான் ஜெய்…

 

மலருடைய பேச்சு அப்படியே தடைபட்டது… அதில் எரிச்சலாகி… “ஜெய்!” என்று பல்லை கடித்தான் ஈஸ்வர்…

 

அப்பொழுது சரியாக ஜெய்யுடைய கைபேசி ஒலிக்க… பால்கனியில் சென்று பேசிவிட்டு வந்த ஜெய்… “சாரி! ஒரு எமெர்ஜென்சி… நான் உடனே கிளம்பனும்… மலர் நீ கன்டினியூ பண்ணு… நான் பிறகு கேட்டு தெரிஞ்சுக்கறேன்…” என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்ப எத்தனித்தான் ஜெய்…

 

அதே நேரம்… கதவை திறந்துகொண்டு… செங்கமலம் பாட்டி பின் தொடர… உறக்கம் கலையாமல்… தள்ளாடியபடி உள்ளே நுழைந்த ஜீவன்… மலரிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டு… “தேனே பாட்டு பாடு ஹனி!” என்றான்… பிடிவாதக் குரலில்…

 

பிறகு ஜெய் கிளம்பிவிட… “ஜீவன்! நீ தூங்கு… அந்த பாட்டை நான் பிறகு பாடுறேன்!” என்று மலர் சொல்லவும்… அழுகை கலந்த குரலில்… “ஜீவன் சொல்லாத ஹனி!” என்று சொல்ல…

 

“ஓகே! பாய் ஃபிரென்ட்! சரியா! தூங்கு” என்று சொல்லி அவனை கட்டிலில் படுக்க வைக்க… வாயில் விரலை வைத்துக்கொண்டு… “பாடு ஹனி!” என்றான் ஜீவன்… பிடிவாதத்தை விடாமல்… அனைத்தையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த செங்கமலம் பாட்டி… ஈஸ்வர் அருகில் போய் உட்கார்ந்துகொள்ள… படத்தொடங்கினாள் மலர்…

 

தேனே தென்பாண்டி மீனே இசைத்தேனே இசைத்தேனே

 

மானே இள மானே

 

நீதான் செந்தாமரை தாலேலோ நெற்றி மூன்றாம்பிறை

 

ஆரீராரோ

 

 

 

மாலை வெய்யில் வேளையில் மதுரை வரும் தென்றலே

 

ஆடி மாதம் வைகையில் ஆடி வரும் வெள்ளமே

 

நஞ்சை புஞ்சை நாலும் உண்டு நீயும் அதை ஆளலாம்

 

மாமன் வீட்டு மயிலும் உண்டு மாலை கட்டிப் போடலாம்

 

ராஜா நீதான் நெஞ்சத்திலே நிற்கும் பிள்ளை

 

 

 

அன்று மலருடைய மென் குரலில் அந்தப் பாடலை கேட்கும் பொழுது… அது அவனுக்குச் சொல்லாத செய்தியெல்லாம்… இன்று மொத்தமாக ஈஸ்வரிடம் சொன்னது அந்தப் பாடல்…

 

அது ஜீவனுக்கென்றே… மலர் பாடிய பாடல் என்பது தெளிவாக புரிந்தது…

 

குழந்தைகள் படிக்கும்… ‘ஹான்செல் அண்ட் கிரேட்டல்’ கதை புத்தகத்தில்… மலர் அவனுடைய ‘ஆட்டோக்ராப்’ வாங்கியதன் கரணம் புரிந்தது ஈஸ்வருக்கு…

 

“இன்னும் கொஞ்ச நாளில்… தாய்மாமன் முறையெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருக்கும்… தயாரா இருங்க!”

 

“உங்க மருமகனை நீங்க நேரில் பார்க்கும்போது எப்படி பீல் பண்ணுவீங்கன்னு பார்க்க… இப்பவே வெயிட் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டேன்னா பார்த்துக்கோங்க!”

 

“அது… ஜீவன்னு ஒண்ணு இருக்கு… எப்பவுமே… அது என்னைத் தொல்லை பண்ணிட்டே இருக்கும்… அவனை வெறுப்பேற்றத்தான்…”

 

மலர் கடத்தப்பட்டதற்கு முந்தைய தினம்… அந்த நட்சத்திர விடுதியில் குரலில் அத்தனை கொஞ்சலும்… குழைவுமாக… மலர் பேசிக்கொண்டிருத்தது என…  ஜீவனைக் குறிப்பிடாமல்… அவனை மனதில் வைத்து… மலர் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளும்… ஈஸ்வர் மனதில் வந்துபோனது…

 

தனக்காக… தன்னைச் சேர்ந்தவர்களுக்காக… அவள் செய்த ஒவ்வொரு செயலிலும்… அவளது காதல் மேலோங்கித் தெரிய… அவளிடம் மேலும் மேலும்… மதி மயங்கித்தான் போனான் ஈஸ்வர்…

 

அவர்களையே… புன்னகையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த செங்கமலம் பாட்டி… “ஈஸ்வரா… உங்க அம்மாவைப் போல… உன்னைப் பற்றி யோசிக்கிற நல்ல பெண்… உனக்கு கிடைச்சிருக்கா… அவளை… பத்திரமா பார்த்துக்கோ!” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார்…

 

எண்ண ஓட்டத்தில்… அப்பொழுதுதான் அவள் பாடி முடித்திருந்ததையே உணர்ந்த ஈஸ்வர்… அவளைப் பார்க்க… ஜீவனுடன் சேர்ந்து மலரும் கூட உறங்கிப்போயிருந்தாள்…

 

இருவரையும்… நிறைந்த மனதுடன் ஈஸ்வர் பார்த்துக்கொண்டிருக்க… அப்பொழுது… ஈஸ்வரை கைப்பேசியில் அழைத்த ஜெய்… “அண்ணா! இங்கே… பல்லாவரம் பக்கத்துல இருக்கும் ஒரு குப்பை கிடங்கில்… இரண்டு பேர் கொலை செய்யப்பட்டு… எரிக்கப்பட்டிருக்காங்க…” என்று சொல்ல…

 

“ஐயோ! அடுத்த கொலையா?” என்றான் ஈஸ்வர்… அலுப்புடன்…

 

“ப்ச்! ஆமாம் அண்ணா!” என்றவன்… “நான்… கெஸ் பண்ண வரைக்கும்…  அந்தக் குழந்தைகள் கடத்தலில் சம்பந்தப்பட்டவங்களாகத்தான் இருக்கும்! அதாவது மலர் சொன்ன வேதா என்பவனும்… இன்னும் ஒருத்தனும்னு நினைக்கிறேன்”

 

“நாளைக்கு நான் வீட்டுக்கு வந்து மலரை… அழைச்சிட்டு போகட்டுமா… அந்தப் பாடியை அடையாளம் காட்ட?” என்று கேட்டான் ஜெய்…

 

சில நொடிகள் யோசித்தவன்… ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக… “வேண்டாம் ஜெய்… எனக்கு டூ டேஸ் டைம் கொடு… நானே மலருடன் அங்கே வரேன்!” என்றான் ஈஸ்வர்…

 

தயக்கத்துடன்… “ஓகே…ணா! எங்கே வரணும்னு… நான் நாளைக்கு சொல்றேன்!” என்று அழைப்பைத் துண்டித்தான் ஜெய்…

 

‘ஈஸ்வர் அண்ணா வந்தால்… மீடியாவுக்கு நிறைய பதில் சொல்ல வேண்டியதாக இருக்குமே! என்ன செய்யலாம்? ‘ என்று சிந்திக்க தொடங்கினான் ஜெய்…

 

அடுத்த நாளே… அவன் நினைத்ததை விட… ஒட்டுமொத்த ஊடகங்கள்… மற்றும் அனைத்துச் சமூக வலைத் தளங்களின் பார்வையும்…  ஈஸ்வரை அக்கிரமிக்கப் போவதையும்… அதன் பின் அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும்… செயலும்… மக்களை முழுவதுமாக திரும்பிப்பார்க்க வைக்கப்போகிறது என்பதையும்… அவன் அறிந்திருக்க நியாயமில்லை…

 

காரணம்… அடுத்த நாள்…

 

பிரபல எழுத்தாளர்… மோனிஷா எழுதி…பரபரப்பை ஏற்படுத்திய நாவலைத் தழுவி…  மிகப் பிரம்மாண்ட பொருட் செலவில்… தமிழ்… தெலுங்கு… ஹிந்தி… என மூன்று மொழிகளில்… எடுக்கத் திட்டமிடப்பட்டிருந்த…   ‘மீண்டும் உயிர்த்தெழு!’ திரைப்படத்தின் ‘ஃபர்ஸ்ட் லுக் போஸ்டர்’ வெளியிடப்பட்டது!

 

அறிமுக நடிகர் ஒருவர் கதாநாயகனாக நடிக்க… அனைவருடைய எதிர்பார்ப்பையும் கிளப்பிய… முக்கிய கதாப்பாத்திரமான… ‘ஈஸ்வர் தேவ்!’ வேடத்தில்… ஜகதீஸ்வரன் கம்பீரமான இளவரசன் தோற்றத்தில்… அனல் பறக்கும் விழிகளுடன்… குதிரையின் மேல் உட்கார்ந்திருப்பது போன்ற அந்த போஸ்டர்… அனைத்து ஊடகங்கள் மற்றும் வலைத் தளங்களிலும் வைரல் ஆகி… உலகம் முழுவதும்… அதிகப்படியான மக்களை திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது…

 

dhuruvam19

துருவம் 19

         அங்கே அழகர் ஆற்றில் இறங்கும் திருவிழா, மிக கோலாகலமாக கொண்டாடப்பட்டு கொண்டு இருந்தது. அந்த கூட்ட நெரிசலில் சிக்கி தவித்த, ஸ்டீஃபனும், ஃபெயிக்க்கும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புலம்ப தொடங்கினர்.

              “இவ்வளவு கூட்டம் இருக்கும்னு சத்தியமா எனக்கு தெரியாது, உனக்கு தெரிஞ்சு இருக்கும் தான, ஏன் டா சொல்லல?” என்று அவனை வறுத்து எடுத்தான் faiq.

                “ஆமா! என்னையவே கேளுங்க, உங்க வுட்பி முன்னாடி தான இருக்காங்க, அவங்களை போய் கேளுங்களேன்என்று அவன் அதற்கு மேல் சிடுசிடுத்தான்.

              அதற்குள் அவர்கள் மேல், தண்ணீர் விழவும் என்னவென்று பார்த்தால், அங்கே சாமி அருகில் உள்ள ஒருவர் எல்லோரின் மீதும் தண்ணீர் தெளித்து கொண்டு இருந்தார்.

              இதில் கோவிந்தா, கோவிந்தா என்ற கோஷம் வேறு காதை பிளந்து கொண்டு இருந்தது. ஒரு வழியாக அந்த கூட்டத்தில் இருந்து இவர்கள் வெளியே வர, மொத்த கும்பமும் சாமியை நன்றாக தரிசித்த திருப்தியில், சந்தோஷமாக இவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு சென்றனர்.

             வீட்டிற்கு வந்த பின்பும், கிழக்கை பார்த்து எல்லோரும் உட்காருங்க என்று ஒரு முதியவர் சொல்லவும், மொத்த குடும்பமும் அவ்வாறு அமர்ந்தனர். இவர்களும், அவர்களை போல் அமர்ந்தனர்.

            அதற்குள், பாட்டு பாட சொல்லி உறவு பெண்மணி ஒருவர் கூறவும், அவர்களுக்குள் யார் பாடுவது என்று பேசிக் கொண்டு இருந்தனர்.

           தன் வருங்கால கணவனும், தன் கல்லூரி தோழனும் படும் பாட்டை பார்த்து, மனதிற்குள் சிரித்து கொண்டே தானே பாட முடிவு செய்து பாட தொடங்கினாள்.

              “என்ன தவம் செய்தனையசோதா என்ற பாடலை அனுபவித்து பாடிக் கொண்டு இருந்தாள் அவனின் வனி. அவன் அதை கேட்டு அதிர்ந்தான் என்றால், ஸ்டீஃபன் முழித்துக் கொண்டு இருந்தான்.

           ஏனெனில், அவள் அவ்வளவு மென்மையாக பாடிக் கொண்டு இருந்தாள். பத்து நாட்களுக்கு முன், அங்கே நடந்த சம்பவத்திற்கு அவன் மனம், அந்த இடத்திற்கு அழைத்து சென்றது.

              ஸ்டீஃபனிடம் இருந்து போன் கால் வரவும், உடனே faiq உடன் அங்கே விரைந்தாள். அங்கே, அந்த கேஷவ் நாயர் தங்களின் கட்சியின் திட்டப்படி தான், இங்கே நாங்கள் இவர்களை இங்கே ஆராய்ச்சி செய்ய அனுமதி அளித்து இருந்தோம்.

             ஆனால், இவர்கள் அதை சரிவர செய்யாததால், இதை நிறுத்தி வைக்க அரசு ஆணையிடுகிறது. ஆகையால், நீங்கள் எல்லோரும் செல்லலாம் என்று மீடியாவிடம் அவன் பேசிக் கொண்டு இருந்ததை பார்த்து கொதித்து விட்டாள்.

              அருகில் வந்த ஸ்டீஃபனை, பளார் என்று கன்னத்தில் அறைந்தாள்.

            “அவன் பேசுற வரை, நீ என்ன டா செஞ்சிகிட்டு இருக்க?” என்று கோபம் குறையாமல் அவனை திட்டி தீர்த்தாள்.

            “கொஞ்சம் அங்க பாரு, கலை அவங்க கிட்ட மாட்டிகிட்டு இருக்கா. இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில், என்னால என்ன பண்ண முடியும்?”.

              “அதுவும் நான் வேற நாட்டுக்காரன், இதுல நான் எப்படி உள்ள நுழைய முடியும்?” என்று பதிலுக்கு அவன் கத்தினான்.

             நிலமையின் தீவீரத்தை உணர்ந்தவள், அவர்கள் இருவரையும் இங்கே நிறுத்தி விட்டு, இவள் நேராக மீடியாவின் ஆட்களை சந்தித்து பேச தொடங்கினாள்.

               “இதை நீங்க லைவ் telecast பண்ணுறீங்க அப்படினா, நான் இங்க சில உண்மைகளை சொல்ல கடமைபட்டு இருக்கேன். தைரியமா, செய்ரேன்னு சொல்லுறவங்க மட்டும் இருக்கலாம், மத்தவங்க கிளம்பலாம்என்று அவள் அழுத்தமாக கூறவும், அவளின் அந்த ஆளுமையில், எல்லோரும் அங்கேயே நின்று அதை லைவாக ஓட விட தொடங்கினர்.

            “இதோ இங்க நிக்குறார் பாருங்க, மிஸ்டர் கேஷவ் நாயர், இவர் இப்போ ***** கட்சியை சேர்ந்த ஒரு கிரிமினல். இவர் அப்பா, ஒரு நியாயவாதி நாட்டுக்காக சில காலம், இராணுவத்தில் பணி புரிந்தவர்”.

             “அப்படிப்பட்ட ஒருத்தருக்கு, இப்படி ஒரு தறுதலை மகன். இவருக்கு கட்சியில் mp பதவி வேண்டும், அதற்காக அந்த கட்சி என்ன சொல்லுதோ, அதை தவறாமல் கடை பிடிக்க கூடியவர்”.

            “இப்போ கூட இந்த ஆராய்ச்சியை நிறுத்த, எங்க டீம் பொண்ணை இவர் கடத்தி இருக்கார்என்று கூறவும், அங்கே ஒரே சலசலப்பு.

          “டேய்! உங்களை எல்லாம் அப்போவே போக சொன்னேனே, போங்க. இல்லைனா, உங்க மீடியாவை இல்லாம எங்க ஐயா பண்ணிடுவார். மம்ம்.. இடத்தை காலி பண்ணுங்க டாஎன்று அவர் போட்ட சத்தத்தில், மொத்த மீடியா ஆட்களும், இப்பொழுது அவர் மேல் கேள்வி எழுப்ப தொடங்கினர்.

              “சார்! பதவி ஆசையில் தான் நீங்க அப்போ, இப்படி செய்தீர்களா? அப்போ, இந்த ஆராய்ச்சி வெற்றி அடைய கூடாதுன்னு உங்க கட்சி தான் தடுத்துகிட்டு இருக்கா?”.

              “இந்த ஆராய்ச்சி பற்றி, அவங்க சொன்னது எல்லாம் நம்ம நாட்டுக்கு பெருமை சேர்கிற விஷயங்கள் தான இருக்கு. உங்க கட்சி ஏன், இதை தொடர்ந்து செய்ய விடாம தடுக்குது. என்ன உள்நோக்கம்? எதற்காக இந்த செயல்?” என்று கேட்க தொடங்கினர்.

            அதற்கு அவரால், பதில் கூற முடியவில்லை. இதற்கு பதில் கூறினால், அடுதுபென்ன நடக்கும் என்று அவர் நன்கு அறிவார். ஆகையால், அந்த இடத்தில் இருந்து தப்பி செல்ல எண்ணி, தன் அல்லகைகளுக்கு கண்களால் சைகை செய்யவும், அவர்கள் அடுத்து செய்த தகராறில் அந்த இடமே போர்க்களம் ஆனது.

             அதற்குள், ஸ்டீஃபன் அவர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டு இருந்த கலைசெல்வியை மீட்டு இருந்தான். அவள் பயத்தில் அரை மயக்கத்தில் இருந்ததால், அவளுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.

              இதற்குள், காவியஹரிணி குறிப்பிட மீடியா ஆட்களிடம் இந்த ஆராய்ச்சி பற்றி முழுமையாக சொல்லி முடித்து இருந்தாள்.

                அதன் பிறகு, அங்கே போலீஸ் அதிகாரிகள் வரவும், இவர்கள் உடனே அங்கு இருந்து புறப்பட்டு சென்றனர். வீட்டிற்கு வந்தவள், முதலில் கலைச்செல்வியின் மயக்கம் தெளிய வைத்து அவளை, அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் படுக்க வைத்தாள்.

              அதன் பின்னர், தாத்தாவிடம் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கூறி, நாளை முதல் இன்னும் மூன்று மாதத்திற்கு அங்கே ஆராய்ச்சி வேலை இருப்பதை கூறி, தன் சந்தோஷத்தை பகிர்ந்தாள்.

           “பார்த்தியா நாச்சி! என் பேத்தி என் மாமனார் ஆரம்பிச்ச ஒரு நல்ல விஷயத்தை எப்படி நல்லபடியா முடிச்சு இருக்கான்னுஎன்று அவர் பாராட்டவும், அவருக்கும் பெருமை பிடிபடவில்லை.

            பின்னர், அவரின் தந்தை ஆரம்பித்ததை இப்பொழுது பேத்தி, அவரின் கனவை அல்லவா நிறைவேற்றி வைத்து இருக்கிறாள்.

           “தாத்தா இன்னும் மூணு மாசம் போகனும், எல்லா விஷயமும் தெரிஞ்சிக்க. அதனால, இன்னும் முழுசா வேலை முடியல”.

              “இந்த மூணு மாசமும், யாரும் எங்களுக்கு எந்த வித குடைச்சலும் கொடுக்க கூடாது. அதுக்கு நீங்க தான் எல்லா ஏற்பாடும் செய்யணும், முக்கியமா உங்க சிநேகிதர் மகன் வராம பார்த்துக்கோங்கஎன்று அழுத்தமாக கூறிவிட்டு மாடி சென்றாள்.

              அங்கே நின்று இருந்த faiq, ஸ்டீஃபன் இதை பார்த்து தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொண்டனர். தாதா, அவர்களையும் வாழ்த்திவிட்டு, உடனே படுக்க செல்லுமாறு பணித்தார்.

         அதன் பின் வந்த மூன்று மாதங்களும், அந்த நால்வர் மத்தியிலும் வேலை வேலை மட்டுமே, அவர்கள் கண்ணிலும், கருத்திலும் பதிந்து இருந்தது.

         இதற்கிடையில், வீட்டில் கோவில் திருவிழாவுக்கு, அவர்கள் உறவினர்கள் கூடி இருந்தனர்.  அதில் அவளின் வயது ஒத்த அத்தை மகள்கள், மாமன் மகள்கள் எல்லோரின் பார்வையும், faiq மீது இருக்க, இவள் அவனை அவர்கள் கண்ணில் பட்டு விடாமல்,  இழுத்துக் கொண்டு ஓடினாள் ஆராய்ச்சி இடத்திற்கு.

             அவளின் அந்த உரிமை, அவனுக்கு பிடித்து இருந்தது. இவளை சீண்ட, சில சமயம் இவனே அவர்களிடம் சிக்கி கொள்ளுவான்.

          “அங்க இன்னும் அவ்வளவு வேலை இருக்கு, இங்க என்ன பேச்சு. போங்க டி உள்ள, அத்தை உங்களை கோபிடுறாங்கஎன்று இவள் சொன்னால், அவர்கள் பதிலுக்கு முறைத்து சண்டைக்கு வருவர்.

           “ஏய்! என்னடி கொஞ்சம் அவர் relax ஆ எங்க கூட பேசுறார், அது பொறுக்காதே உனக்குஎன்று பொரிய தொடங்கி விடுவர்.

           அவ்வளவு தான் அடுத்து, எளிதில் இவளை சமாளிக்க முடியாது. அவர்களின் அம்மாமார்கள் வந்து விளக்கி விடும்வரை, அந்த இடத்தில் பெரிய யுத்தமே நடந்து விடும்.

               “இன்னொரு தடவை, உன்னை அவங்களோட பார்த்தேன், முதல் டெட் பாடி நீ தான்என்று தன்னை மிரட்டி தான் செல்வாள்.

           அந்த மூன்று மாதம் கடும் உழைப்பில், அவர்களின் ஆராய்ச்சிக்கு மிகுந்த வரவேற்பு கிடைக்கவும், அந்த வெற்றியை அவள் கொண்டாடிய விதம், இன்றுவரை அவனால் மறக்க முடியவில்லை.

            அத்தை மகள்களுடன், இவள் தான் சண்டையிட்டாள் என்று வேறு யாரும் சொல்லி இருந்தால் நம்பி இருப்பானோ என்னவோ. கண்முன்னே, பார்த்துவிட்டு இப்பொழுது அவர்களுடன் அவள் ஆடும் ஆட்டம் அவனை வாய் பிளக்க செய்தது.

           “பாஸ்! என்னது இது? சத்தியமா இது ஹரிணி தானா! நம்பவே முடியல பாஸ்!” என்று ஸ்டீஃபனும் அதிர்ந்து போய் பார்த்தான்.

              பாட்டும் அப்படி, ஆட்டமும் அப்படி.

அட்ரா அட்ரா நாக்க முக்க, டங்கமாரி, டன்டணக்கா என்று வரிசையாக குத்து பாடல்களுக்கு, அவர்களோடு சேர்ந்து அந்த ஆட்டம்.

       ஏற்கனவே, இப்படி ஒரு பாடலோடு தான் துபாயில் இவளை கவனிக்க தொடங்கி இருந்தான். இப்பொழுது அதை நினைத்து பார்த்தவன், மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

         மென்மையாக அவள் பாட்டை பாடி முடிக்கவும், எல்லோரும் அதில் லயித்து, அவர்களை அறியாமல் கை தட்டி, அவளை வாழ்த்தினர்.

               என்ன தான் எல்லோருடைய வாழ்த்தை பெற்று இருந்தாலும், அவள் கவனம் faiq மீது தான் இருந்தது. அவனோ, அவள் மீது பார்வையை பதித்தவன், வேறு எங்கும் பார்வையை திருப்பாது அவளையே குருகுருவென்று பார்த்தான்.

            அவனின், அந்த பார்வை ஏதோ செய்ய அவள் அவனிடம் என்னவென்று கேட்டாள். அவனோ, மேலே வருமாறு அழைத்தான்.

          அவளோ, எல்லோரும் இருக்கும் பொழுது, தான் மட்டும் எப்படி எழுந்து செல்வது என்று நினைத்து, அவனிடம் மறுத்தாள். அவனோ, விடாகொண்டனாக அவளை மேலே வருமாறு, சைகையில் கூறிவிட்டு மேலே சென்றான்.

           கீழே, அவள் பாட்டியின் காதில் மட்டும், தான் மேலே செல்ல போவதை கூறிவிட்டு, யாரின் கண்களுக்கும் அகப்படாமல் மேலே அவன் அறை கதவு முன் நின்றாள்.

           கதவை தட்ட, அவள் கையை உயர்த்தவும், அவன் அவளை உள்ளே இழுத்து, கதவை சாத்தினான். உள்ளே அவளை இழுத்த வேகத்திற்கு, அவன் அவள் முகம் முழுக்க, தன் முத்திரைகள் பதித்து அவளை திண்டாட செய்து விட்டான்.

           “என்ன faiq இது! வீட்டில் எல்லோரும் இருக்கும் பொழுது, இப்படி செய்றீங்க!” என்றவளை இப்பொழுது எரிச்சலாக பார்த்தான்.

            “என்ன வனி இது? நானும் இங்க நீ வந்ததில் இருந்து பார்கிறேன், அப்படி செய்யாதீங்க, இப்படி செய்யாதீங்க, எல்லோரும் பார்க்கிறாங்க, இப்படியே சொல்லிகிட்டு இருக்க”.

                “பிளீஸ் வணி, it is irritating” என்று அவன் கூறவும், அதுவரை இருந்த மோன நிலை களைந்து, அவள் அவனை தீர்க்கமாக பார்த்தாள்.

               “faiq! நான் ஆரம்பத்தில் இருந்தே உங்களுக்கு இங்க இருக்கிற culture பற்றி சொல்லி இருக்கேன். இங்க இப்படி தான் நாம இருக்கணும், இடத்துக்கு தகுந்த மாதிரி நடந்துகிறது தான் புத்திசாலித்தனம் faiq” என்று அவள் கூறவும், அவன் அவளையே கூர்ந்து பார்த்தான்.

                “ஓகே! தென் let’s break up! என்னால் இங்க நீ சொல்லுற மாதிரி இருக்க முடியும்னு தோணல. அண்ட் உண்ணாலையும் அங்க இருக்கிற culture கூட ஒத்து போக முடியாதுன்னு புரியுது”.

             “தாங்க்ஸ் ஃபார் everything! நான் இன்னைக்கே கிளம்புறேன், இனி இங்க இருந்து உன்னையும், உங்க தாத்தாவையும் கஷ்டபடுத்த எனக்கு விருப்பம் இல்லை, பைஎன்று கூறிவிட்டு உடனே தன் பொருட்களை எல்லாம் சேகரித்து கொண்டு வெளியேறினான்.

             அவன் வெளியேறும் வரை திக் பிரமை பிடித்தது போல் இருந்தவள், அவன் சென்ற பின் உடைந்து அழ தொடங்கினாள். அவளால், அவன் சென்றதை தாங்க முடியவில்லை.

           அவனை தடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கூட தோன்றாமல், தன் மேல் மட்டுமே பழி சொல்லிவிட்டு சென்றவனை அப்பொழுது வெறுத்தாள்.

          நாட்கள் இப்படியே செல்ல, அவளின் மனதை மாற்ற எல்லோரும் எவ்வளவு முயன்றும், அவர்களால் மாற்ற முடியவில்லை.

          இதற்கிடையில், faiq தன் வாரிசு என்று அறிவித்து, அவனை துபாய் பிரின்ஸாக அறிவித்து இருந்தார், அவனின் தந்தை. அதற்கு காரணம், மதுரையில் அவன் ஆராய்ச்சி செய்த விஷயம் தான்.

              அவன் தாய்க்காக, அவன் போட்டு இருந்த சபதத்தில் வெற்றி பெற்றாலும், அவனால் முழுமையாக சந்தோஷம் அடைய முடியவில்லை. மனதின் வெறுமை, அதை அனுபவிக்க விடவில்லை என்பது தான் உண்மை.

             இந்த ஆறு மாதங்களை நினைத்து பார்த்து, அந்த பாலைவனத்தில் படுத்து இருந்தவன், காலையில் கண் விழிக்கும் பொழுது, அவன் முன் பூர்கா அணிந்த பெண் ஒருத்தி நிற்கவும், அவள் கண்களை உற்று பார்த்தவனுக்கு, வந்து இருப்பது யார் என்று தெரிந்து விட்டது.

             “ஹே வணி! வந்துட்டியா!” என்று கூறி அவளை பிடித்து இழுத்து, தன் மேல் போட்டு கொண்டான்.

             “விடுடா பக்கி! எப்படி டா நான் தான்னு கண்டு பிடிச்ச?” என்று பூர்காவை விளக்கி கொண்டே கேட்டாள் அவனின் வனி.

          “உன் கண்ணாலே நீ என்னை கட்டி போட்டதை, நான் அவ்வளவு சீக்கிரம் மறக்க முடியுமா டி. ஆமா! நீ எப்படி வந்த? நான் இங்க இருக்கேன் அப்படினு, உனக்கு யார் சொன்னா?” என்று கேள்விகளை அடுக்கினான்.

           “நேத்து நைட்டு வந்துட்டேன், ரசாக் அண்ணா தான் இங்க வர ஏற்பாடு செய்தாங்கஎன்று அவள் கூறிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது தான், ஒன்றை கவனித்தாள்.

             “டேய்! நீ தமிழ் ல பேசின இப்போ! எப்படி டா?” என்று விழி விரித்து கேட்கவும், அவன் கண் சிமிட்டினான்.

                 “எனக்காகவா டா நீ படிச்ச!” என்று அவள் கேட்க, அவன் அதற்காகவும் தான் என்றான்.

                  “நான் கண்டுபிடிச்ச விஷயம் அங்க என்னனு, உனக்கு தெரியும் தான. முக்கியமா, நான் கஷ்டபட்டு படிக்க ஆரம்பிச்சதே அதுக்காக தான்எனவும், அவள் பெருமையாக அவனை பார்த்தாள்.

               இருவரும், தங்களின் இணையை வந்து சேர்ந்த மகிழ்ச்சியில், மோன நிலையில் இருந்தனர். இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தான் இப்படியே இருக்க போகிறார்கள், என்று நினைத்த ரசாக், தன் தொண்டையை செருமி தானும் இங்கு இருப்பதாக கூறினான்.

             “நீ இன்னும் கிளம்பலையா!” என்று கேட்ட faiqகை முறைத்தான்.

               “ஏன் டா சொல்லமாட்ட? இப்போ நீ பொறுப்பான பதவியில் இருக்க தெரியுமா, அதுக்கு தகுந்த மாதிரி கொஞ்சம் யோசி டா”.

              “உங்க அப்பா, நாலு நாளாக போன் போட்டு, என்னை கொண்ணு எடுக்கிறார். நானும், என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகளை பார்க்க போக வேண்டாமா டாஎன்றவனை பார்த்து முறைத்தான்.

             “என்னது! நாலு நாளாக இங்கே தான் இருக்கீங்களா!” என்று அதிர்ச்சி பொங்க கேட்டாள்.

            “அட நீ வேற மா, நாலு நாளாக அவங்க அப்பா தான் போன் பொடுறார். நாங்க இங்க வந்து, எப்படியும் ஒரு பத்து நாள் இருக்கும் மாஎன்று சொல்லவும், faiqகை பார்த்து முறைத்தாள்.

              “போட்டு கொடுக்குறியா டா! இரு டி உனக்கு அங்க, வீட்டுல ஆப்பு ready பண்ணிடுறேன்என்று மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான்.

           இங்கே எல்லாவற்றையும் பேக் செய்து, அவனுக்கு உதவி புரிந்து, அன்று போல் இங்கு ஒரு ஹெலிகாப்டர் வரவும், பல பரிசோதனைக்கு பின் ஏறி அமர்ந்தனர்.

           அடுத்த மாதத்தில், மதுரையில் இவர்கள் திருமணம் இந்து முறையிலும், அது முடிந்து துபாயில் சின்ன reception மட்டும் வைத்து நடத்தி முடித்தனர்.

              இந்த சமயத்தில், அவன் செய்த ஒரு செயல் தான் எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. அவனின் தந்தையும், மனைவியும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

 

தொடரும்

 

             

NK1

நிலவொன்று கண்டேனே 1

‘மலேஷியா எயார்லைன்ஸ் 190′ பேரிரைச்சலோடு சர்ரென்று ரன்வேயில் வந்து இறங்கியது. காப்டனின் அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, பயணிகள் ஆரவாரமாக ஃப்ளைட்டை விட்டு இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

யுகேந்திரன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். ஆரவாரத்திற்கும், அவனுக்கும் வெகு தூரம். ‘எதற்கு இந்த மனிதர்கள் இப்படி முட்டி மோதுகிறார்கள்?’ என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுந்தது. கிட்டத்தட்ட முப்பதை நெருங்கிய தோற்றம். ஆறடி இரண்டங்குலத்திற்கு ஏற்ற எழுபது கிலோ வெயிட். ஹோம் ஜிம்மில் முறுக்கேறிய உடம்பு.

இவன் அமைதியைப் பார்த்து, எயார் ஹோஸ்ட்டஸ் புன்னகைத்தாள். அமைதியாகப் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தவன், தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கினான். இப்போது கொஞ்சம் இடம் கிடைத்தது. வாசலில் நின்று வாழ்த்தியவர்களுக்கு, எப்போதும் போல இப்போதும் ஒரு வசீகரப் புன்னகை.

ஒற்றைப் பையை லேசாக உருட்டிக் கொண்டு வெளியே வந்தவன், ஃபோர்மாலிட்டீஸ் அனைத்தையும் முடித்துக் கொண்டு சற்று உட்கார்ந்தான். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு, மூன்று விமானங்கள் தரை இறங்கியிருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், இத்தனை கூட்டம் சாத்தியமில்லை.

கோயம்புத்தூர் விமான நிலையம் மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தது. மக்களின் சுறுசுறுப்பைக் கொஞ்ச நேரம் வேடிக்கை பார்த்தவன், ஆரவாரம் சற்று அடங்கியதும் வெளியே வந்தான்.

அம்மா கட்டாயம் வந்திருப்பார் என்று தெரியும்.

அப்பா எப்போதும் பிஸி என்பதால், சிறுவயது முதல் எல்லாவற்றிற்கும் அம்மா தான். ஆனாலும், அப்பாவைக் குறை எல்லாம் சொல்ல முடியாது. பையன் மேல் உயிரையே வைத்திருந்தார்.

பொள்ளாச்சிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் ‘பழையாறு’ தான், யுகேந்திரனின் சொந்த ஊர். ஊரின் பெயருக்கு ஏற்றாற் போல, அவன் தாத்தா ‘சத்தியமூர்த்தி’ ஒரு தமிழ்ப் பண்டிதர்.

தமிழில் இலக்கியங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர், ஊருக்குப் பொருத்தமாக, தன் ஒற்றை மகளுக்கு ‘வானதி’ என்று பெயர் வைத்திருந்தார்.

அப்பா ‘அன்பரசு’ அந்தத் தொகுதியின் MLA. யுகேந்திரன் பிறந்தது முதல், அப்பா அரசியலில் தான் இருக்கிறார். நிற்க நேரம் இல்லாமல், காலில் சக்கரத்தைக் கட்டிக் கொண்டு அலையும் மனிதர்.

அரசியல் செல்வாக்கு அதிகம் இருந்தபோதும், ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பெண் எடுத்திருந்தார் அன்பரசு. காரணம், வானதி கொள்ளை அழகு. ஜாடையில், பழைய நடிகை ‘வைஜெயந்தி மாலா’வைப் போல் இருப்பார். நல்ல களையான முகம். கொஞ்சம் அழுத்திப் பிடித்தால், சிவந்து போவார். அப்படியொரு நிறம்.

யுகேந்திரன் நிறத்திலும், தோற்றத்திலும் அம்மாவைக் கொண்டே பிறந்திருந்தான். ‘ஃப்ரிட்ஜில் வைத்த ஆப்பிள்’ என்பார்களே, அப்படியொரு செழுமை அவனிடம். அவனைக் கடக்கும் பெண்களின் பார்வை, ஒரு நிமிடம் அவனை மொய்த்துத் தான் செல்லும்.

இன்டியன் ஃபாரெஸ்ட் சர்வீஸில், ‘கன்ஸர்வேட்டர்’ பதவியில் இருந்தான். இந்த நிலையை எட்டுவதற்குள், முப்பது நெருங்கி இருந்தது. பொள்ளாச்சியின் காடு சார்ந்த பகுதிகள், யுகேந்திரனுக்கு அத்துப்படி. அவன் உலகமே அதுதான்.

என்னதான் இன்றைய நாகரிகத்தில் மூழ்கி இருந்தாலும், நுனி நாக்கில் ஆங்கிலம் பேசினாலும், யுகேந்திரன் அடிப்படையில் ஒரு பழமைவாதி.

ஆரம்ப காலத்தில் தாத்தாவின் தமிழைக் கேட்டு வளர்ந்ததாலோ என்னவோ, தமிழ் மீது அத்தனை ஆர்வம். இன்றைக்கும், இவன் தமிழ்ப் புலமையைப் பார்த்து விட்டு, மேடைப் பேச்சுக்களுக்கு அழைப்பவர்களும் உண்டு.

நிதானமாக நடந்து வந்தவனின் தலையைக் கண்டதும், வானதி கையை ஆட்டினார். அதிகமாக ஒன்றும் இல்லை. ஒரு வாரம் மகனைப் பிரிந்திருந்த ஏக்கம், அவர் முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

“ஹாய் யுகேந்திரா… ஒரு சுத்துப் பெருத்த மாதிரித் தெரியுது. ஃப்ரெண்ட்ஸோட செமையா ஜாலி பண்ணினயோ?” அம்மாவின் பேச்சில், சிரித்தான் மகன்.

இதுதான் வானதி. முப்பது வயது இளைஞனின் அம்மா என்று, சொல்ல முடியாது. பேச்சு, சிந்தனை எல்லாவற்றிலும், இன்றைய இளவட்டங்களுக்கு ஈடு கொடுக்க அவரால் முடியும்.

“ம்… அட்டகாசம். முதல் மூனு நாள் சிங்கப்பூர். அதுக்கப்புறம் கோச்ல எல்லாரும் மலேஷியா போனோம். ஒரு வாரம் போனதே தெரியலைம்மா.”

“கல்யாணம் நல்ல படியா நடந்துதாப்பா?”

“ஆமாம்மா, ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. ஒரு வித்தியாசமான அனுபவம்.”

“வாவ்!” ஆச்சரியப் பட்டார் வானதி. யுகேந்திரனின் நண்பனுக்குத் திருமணம். ஆனால், அவன் இப்போது இருப்பது மலேஷியாவில்.

பேசியபடியே இருவரும் கார் பார்க்கிங்கிற்கு வந்திருந்தார்கள். வானதி ட்ரைவரை அழைத்து வந்திருந்தார். அந்த black Audi ஐ ஒரு தரம் தடவிக் கொடுத்தான் யுகேந்திரன்.

“ஆமா… அம்மாவை மிஸ் பண்ணலை. ஆனா காரை மட்டும் கொஞ்சு. அப்பிடி என்னதான் இருக்கோ, இந்தக் கார்ல?” அங்கலாய்த்த அம்மாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான் யுகேந்திரன்.

“அஞ்சு வருஷம், சிறுகச் சிறுகப் பணங்கட்டி வாங்கின என்னோட கார்மா. என்ன இவ்வளவு சுலபமாச் சொல்லிட்டே?”

“ஆமா… நீதான் மெச்சிக்கணும். உன் சம்பாத்தியத்துக்கு, இதை விட பெட்டராவே வாங்கலாம். ஆனா நீதான் கஞ்சப்பயலாச்சே.”

“நீங்க MLA பொண்டாட்டி. இப்பிடித்தான் பேசுவீங்க. நான் சாதாரண கவர்மென்ட் சர்வன்ட் மா. எதிர்காலத்தைப் பத்தியெல்லாம் யோசிக்கணும் இல்லை?”

“ஆஹா… ஆஹா… முதல்ல கல்யாணத்தைப் பண்ணுங்க சார். அதுக்கு அப்புறமா எதிர்கா…லத்தைப் பத்தி யோசிக்கலாம்.” நீட்டி முழக்கினார் வானதி.

இதுவரை அமைதியாகப் பார்த்திருந்த ட்ரைவர் முருகன், யுகேந்திரனுக்கு வணக்கம் வைத்தார். நம்பிக்கையான மனிதர். பத்து வருடங்களாக இவர்களிடம் வேலை பார்க்கிறார்.

“வணக்கம் தம்பி.”

“வணக்கம் அண்ணா. உங்க முதலாளி அம்மாவோட பேச்சைக் கேட்டீங்களா அண்ணா?”

“அம்மா சொல்லுறது சரிதானே தம்பி. ஒத்தைப் புள்ளை. ஒரு கல்யாணம் பண்ணிப் பாக்கணும்னு அவங்களுக்கும் ஆசை இருக்கும் தானே.” பேச்சு பேச்சாக இருக்க, கார் கிளம்பியது.

வழி நெடுகிலும் அம்மாவும், மகனும் சளசளவென்று பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.

“அப்புறம், சிங்கப்பூர் எப்பிடி இருக்கு யுகேந்திரா?”

“அது இருக்கும்மா அம்சமா, எப்போவும் போல. என்ன க்ளீன், என்ன நேர்த்தி… அந்த மக்களையெல்லாம் எப்பிடிப் பாராட்டுறதுன்னே புரியலைமா.” ரசித்துச் சொன்னான் யுகேந்திரன்.

“ம்… நம்ம ஊர்லயும், இந்த ‘பெனால்ட்டி’ சிஸ்டத்தை கொண்டு வரணும்பா. அப்போ தான் எல்லாரும் திருந்துவாங்க.”

“நம்ம ஜனங்க, என்ன சிஸ்டத்தைக் கொண்டு வந்தாலும் திருந்த மாட்டாங்க.”

“அப்பிடிச் சொல்ல முடியாதுப்பா. இன்னைக்கு பொள்ளாச்சியே சும்மா அதிருதில்லை.” அம்மாவின் பேச்சில், ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான் யுகேந்திரன்.

“அம்மா சொல்லுறது சரிதான் தம்பி. நீங்களே ஆச்சரியப் படுவீங்க. நம்ம மக்கள்தானா இதுன்னு?” முருகனும் பேச்சில் இணைந்து கொள்ள, இப்போது கார் பொள்ளாச்சியை நெருங்கியது.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. வீதிகள் கொஞ்சம் நெருக்கடி இல்லாமல் இருக்கும் என்று, எதிர்பார்த்திருந்தான் யுகேந்திரன். நிலைமை அதற்கு எதிர்மாறாக இருந்தது.

வாகனங்கள் வரிசை கட்டி நிற்க, மக்கள் கூட்டம், கூட்டமாக வீதியில் இறங்கி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஏரியாவே ஆரவாரமாக இருந்தது.

“என்னம்மா நடக்குது இங்க?”

“அக்கடச் சூடு யுகேந்திரா.” அம்மா காட்டிய திசையில், திரும்பிப் பார்த்தான் யுகேந்திரன்.

ஒரு பெண் வேலையில் மும்முரமாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் தலைமையில், இளைஞர்கள் சிலர், திறந்திருந்த பாதாளச் சாக்கடைகளை மூடிக் கொண்டிருந்தார்கள். நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையை, புறங்கையால் துடைத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள். குர்த்தா, லெக்கின்… கூந்தலைத் தூக்கி உயரமாக ஒரு கொண்டை போட்டிருந்தாள்.

“யாரு தெரியுதா?”

“யாரும்மா?”

“நம்ம ஏரியா சப் கலெக்டர்.”

“வாட்?”

“ஹா… ஹா… இதுக்கே ஷாக் ஆனால் எப்படி மகனே? இன்னும் உனக்கு ஆச்சரியங்கள் காத்திருக்கின்றன குழந்தாய்!” நாடக பாணியில் பேசிய அம்மாவை, அவன் கவனத்தில் கொள்ளவில்லை. அவன் பார்வை அந்தப் பெண்ணிலேயே இருந்தது.

நல்ல வெடு வெடுவென்று வளர்ந்திருந்தாள். ஐந்தரை அடி இருப்பாளோ? வெயில் பட்டுப் பட்டு, அந்தச் சருமம் கறுத்திருந்தது. பெண்மைக்குரிய எந்த இலக்கணமும் இல்லாமல், அசால்ட்டாக ரோட்டில் இறங்கி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னம்மா பண்ணுறாங்க?”

“ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, மூடாமக் கிடந்த பாதாள சாக்கடையில ஒரு பெரியவர் விழுந்துட்டாரு.”

“ம்…”

“மீடியா முழுதும் இது தான் பேச்சு. அரசியல் வாதிகள் இதையெல்லாம் என்னன்னு பாக்க மாட்டேங்குறாங்க. ஓட்டுக் கேக்குறப்போ வர்றதோட சரி. அதுக்கப்புறம், மாயமா மறைஞ்சு போறாங்கன்னு ஒரே ரகளை.”

“ம்…”

“அதுக்கு நம்ம ஹீரோயின், குடுத்தா பாரு ஒரு விளக்கம்…”

“ஹீரோயினா…?”

“ம்… நான் அந்தப் பொண்ணோட தீவிர ரசிகைப்பா.”

“இது எப்போ இருந்து?”

“நேத்துல இருந்து. கலெக்டரை நேத்து நம்ம ஊர் கோயில்ல பாத்தேன். ஆட்டோகிராஃப் வேற வாங்கினேன்.” பெருமையாகச் சொன்ன அம்மாவை, வாய் பிளந்து பார்த்தான் யுகேந்திரன்.

“ம்ப்ச்… அதை விட்டுட்டு நீ விஷயத்துக்கு வாப்பா.”

“சரி… சொல்லுங்க.”

“அடுத்த நாளே, பேப்பர்ல அதிரடிப் பேட்டி.”

“யாரு? இந்தம்மாவா?”

“என்ன? யுகேந்திரா… மரியாதை குறையுது?” காட்டமாகக் கேட்டார் வானதி.

“ஓ… சாரி சாரி. என்ன சொன்னாங்க கலெக்டர்?”

“நம்ம மக்களைச் சாடினாங்கப்பா. ஓட்டுப் போடும் போது சிந்திக்காம, உங்க தலைவனைத் தெரிவு செய்யுறீங்க. இப்போ வந்து அதைப் பண்ணலை, இதைப் பண்ணலைன்னு ஏன் புலம்புறீங்க? ஒவ்வொன்னுக்கும் உங்க தலைவன் வந்து நிக்க மாட்டான். உங்களுக்கு ஒரு தேவைன்னா, நீங்கதான் களத்துல இறங்கணும். சும்மா மத்தவங்களைக் குத்தம் சொல்லக் கூடாதுன்னு, செமையா ஒரு பேட்டி.”

“ஒரு வாரம் நாட்டுல இல்லை. அதுக்குள்ள இத்தனை ரண களமா?”

“பொண்ணு அதிரடி. சார்ஜ் எடுத்து ஒரு வாரத்துலேயே, ஊர் அமக்களப்படுது.”

“சிங்கப்பூர் போகும் போது நியூஸ்ல பாத்தேன். புதிய கலெக்டர் வர்றாங்கன்னு சொன்னாங்க. நான், ஏதோ வயசானவங்களா இருப்பாங்கன்னு நினைச்சேன்.”

“நல்லா நினைச்சே போ. இவங்க மாதிரி யங்ஸ்டர்ஸ் தான், இப்போ நாட்டுக்குத் தேவை யுகேந்திரா.”

“ம்… அது உண்மைதான்.”

“சும்மா மெஸேஜ் குடுத்துட்டுப் போகலை. அதை செயல்லயும் காட்டுறாங்க. பேப்பர்ல பெரிய விளம்பரம். வர்ற ஞாயிற்றுக்கிழமை, பொள்ளாச்சி ஏரியா முழுக்க சிரமதானப் பணி. கலெக்டர் தலைமையில நடக்கப் போகுது. ஆர்வமுள்ளவங்க கலந்துக்கங்க, அப்பிடீன்னு.”

“ம்…”

“பாத்தேயில்லை… எப்பிடி ஏரியா களை கட்டுதுன்னு!”

“இருந்தாலும்… ஒரு பொண்ணு…”

“ஏய்! என்ன? பொண்ணு, கிண்ணுன்னு இழுக்கிற. ஏன்? பொண்ணுங்க இதெல்லாம் பண்ணினா ஏத்துக்க மாட்டீங்களா?”

“ஐயையோ! நான் அப்பிடிச் சொல்லலைம்மா. தாராளமா பண்ணட்டும்.” தன் மேல் எகிறிய அம்மாவுக்காக, தணிந்து போனான் யுகேந்திரன். இருந்தாலும் மனது ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது.

பெண்மை என்றால், ஒரு நளினம், நாசூக்கு இதெல்லாம் இருக்க வேண்டும். இப்படித்தான் நினைப்பான் யுகேந்திரன். ‘இதென்ன? இந்தப் பெண் இப்படி நடு ரோட்டில், அதுவும் இந்தக் கொளுத்தும் வெயிலில் நிற்கிறது?’

ஏதோ, ஒரு அதிசயப் பிறவியைப் பார்ப்பதைப் போலவே அவன் கண்கள் அவளை நோட்டமிட்டது.

ஆனால், அவள் செய்ய நினைக்கும் மாற்றம், மெச்சத் தக்கதாக இருந்தது. ஒரு அரை மணி நேரக் காத்திருப்பிற்குப் பிறகு, வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தார்கள் அம்மாவும், மகனும்.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

‘ஹோ’ என்ற இரைச்சலோடு, பெண்கள் குழுவொன்று வாலிபால் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த ஆசிரமத்திற்குப் பின்னால் இருந்த மைதானத்தில், பெரிய ‘நெட்’ கட்டி, விளையாட்டு மும்முரமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

நித்திலா விளையாட்டில் மும்முரமாக மூழ்கியிருந்தாள். அங்கிருந்த டீனேஜ்களுக்கு சளைக்காமல் இருந்தது அவள் ஆட்டம். இளம் கலெக்டர் கைக்குப் பந்து வந்த போதெல்லாம், எதிர் அணியினர் கொஞ்சம் திணறித் தான் போயினர்.

‘மேடம்’ இந்த வார்த்தைக்கே பழக்கப் பட்டிருந்தவள், ‘அக்கா’ என்ற அழைப்பில் சற்று பரவசமாக உணர்ந்தாள். விசில் சத்தத்தில் ஆட்டத்தை முடித்தவர்கள், கை குலுக்கி சிரித்துக் கொண்டனர்.

வியர்க்க, விறு விறுக்க ‘மதர் நான்ஸி’ இன் பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். புன்னகையே உருவாக அமர்ந்திருந்தார் மதர்.

“தான்க் யூ மை சைல்ட். ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கு. கலெக்டர், அதுவும் எங்க ஆசிரமத்துக்கு. என்னால நம்பவே முடியலை.”

“இதுல என்ன மதர் இருக்கு? வெளிநாடுகள்ல எல்லாம், ப்ரைம் மினிஸ்டர் சாதாரணமா ட்ரெயின்ல பிரயாணம் பண்ணுறாங்க. மினிஸ்டர் எல்லாம் சைக்கிள்ல வேலைக்குப் போறாங்க. நம்ம நாட்டுல தான், என்னமோ இந்தப் பதவியில இருக்கிறவங்களை எல்லாம், தேவதூதன் மாதிரி ட்ரீட் பண்ணுறோம்.”

“சத்தியமான வார்த்தைம்மா.”

“விவசாயி, போஸ்ட் மேன், ப்ளம்பர் இது மாதிரி, கலெக்டரும் சாதாரண ஒரு தொழில். அவ்வளவுதான். உண்மையைச் சொன்னா, மத்தவங்க எல்லாம் அவங்கவங்க கடமையை ஒழுங்காச் செய்யுறாங்க…” மீதியை முடிக்காமல், மதரைப் பார்த்து விஷமமாகப் புன்னகைத்தாள் நித்திலா.

அவள் செய்கையில், வாய் விட்டுச் சிரித்தார் மதர். அவள் நெற்றியில் சிலுவை போட்டவர்,

“காட் ப்ளெஸ் யு மை சைல்ட். உன்னை, நீயே கேலி பண்ணிக்குறேயே நித்திலா.” என்றார்.

“மதர், உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா? தன்னைத் தானே கேலி பண்ணுறவங்க, ஆரோக்கியமான மனப்பாங்கு உள்ளவங்களாம்.”

“உன்னை நீயே கேலி பண்ணாட்டியும், உனக்கு ஆரோக்கியமான மனம்தான் நித்திலா. இங்க இருக்கிற பசங்களுக்கு நீ பெரிய முன்னுதாரணம். உன்னோட பெறுமதியான நேரத்துல, கொஞ்சத்தை இங்க செலவு பண்ணுறதுக்காக, நான் உனக்கு ரொம்பவே நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கேன்மா.”

“ஐயோ மதர்! நீங்க வேற… ஆக்ஷூவலா, இங்க வர்றதால எனர்ஜியை ஏத்திக்கிறது நான்தான். நான் வளர்ந்ததும், இது மாதிரி ஒரு சூழல்ல தானே. இங்க இருக்கிறவங்களோட உணர்வுகளை, என்னால புரிஞ்சுக்க முடியும்.” புன்னகையோடு கூறியவள், மதரிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டாள்.

தனது ஸ்கூட்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணியவள், நேராக வீடு வந்தாள். கூர்க்கா கேட்டைத் திறந்து விட, அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவாறே உள்ளே நுழைந்தாள் நித்திலா.

நேரம் மாலை ஆறை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. சமையலுக்கு இருக்கும் அம்மாவையே, இரவில் துணைக்கும் வைத்துக் கொள்வாள். சமையலறையிலிருந்து வாசம் வந்தது.

லேசாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்தாள். பங்கஜம் அம்மா சமையலில் படு மும்முரமாக இருந்தார்.

“பங்கஜம் அம்மா…”

“சொல்லுங்கம்மா.” இவள் குரலில் திரும்பியவர், அவசமாகக் கைகளைப் புடவைத் தலைப்பில் துடைத்தார்.

“இன்னும் ஒரு அவர்ல சாப்பிடுறேன். நீங்க நிதானமா ரெடி பண்ணுங்க.”

“சரிம்மா.”

தனது ரூமிற்குள் போன நித்திலா, நன்றாக ஒரு குளியல் போட்டாள். இன்று முழுவதும் வெயிலில் நின்றதால், கச கசவென்றிருந்தது.

குளியலை முடித்துக் கொண்டு ஒரு நைட்டியை அணிந்தவள், ஹாலிற்கு வந்தாள். இந்த ஒரு வார காலமாக, புதிய இடம், புதிய வீடு, புதிய மனிதர்கள் என, எல்லாம் புதிது.

ஹாலிற்கு முன்பாக இருந்த அந்தச் சிறிய இடத்தில், தோட்டம் போல நான்கைந்து செடிகள் இருந்தது. புதிதாக இன்னும் கொஞ்சம் செடிகள் நடவேண்டும் என, மனதுக்குள் திட்டம் போட்டுக் கொண்டாள்.

நித்திலா IAS.

அவள் பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் மூன்றெழுத்தை அடைய, அவள் நிறையவே போராட வேண்டி இருந்தது. திறமைகள் இருந்த போதும், போராட்டங்கள் தீரவில்லை. ஏனெனில், அவள் வளர்ந்தது ஒரு அனாதை இல்லத்தில்.

தாய், தகப்பன், குலம், கோத்திரம் எதுவும் தெரியாது. சொந்தம் என்று சொல்லிக் கொள்ள, ஒரு ஈ, காக்கா கிடையாது. அவள் வளர்ந்த இல்லம் தான், அவள் உலகம். அங்கிருந்தவர்கள்தான், அவள் சொந்த பந்தம்.

இவளின் கல்விப் புலமையைக் கண்ட அந்த இல்லத்தின் மதர், அவளை வெகுவாக ஊக்குவித்தார். அந்த வகையில் அவள் பாக்கியசாலி.

தட்டுத் தடுமாறி, கிடைத்த வாய்ப்புகளை எல்லாம் கைப்பற்றி, இந்த நிலையை அடைந்த போது, வயது இருபத்தியெட்டு.

தனிக்கட்டை என்பதால், எங்கு மாற்றல் கிடைத்தாலும் கவலையில்லை. இரண்டு பைகள், ஒரு ஸ்கூட்டி. இவைதான் அவளின் சொத்து. சமூகத்திற்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும். இது மட்டும் தான், அவளின் தாரக மந்திரம்.

பொறுமையைக் கற்றுக் கொடுக்க ஒரு குடும்பம் இல்லாமல் போனதால், எல்லாவற்றிலும் தடாலடியாகத்தான் இறங்குவாள். நிதானத்திற்கும், நித்திலாவுக்கும் வெகு தூரம். அதனால் போகும் இடமெல்லாம், கொஞ்சம் எதிரிகளைச் சம்பாதித்துக் கொள்வாள் பெண். ஆனால், அதைப்பற்றி அவளுக்குக் கொஞ்சமும் அக்கறை இல்லை.

இந்தத் தனிமை மட்டும் தான் அவள் சாஸ்வதம். இடத்துக்குத் தக்க ஒன்றிரண்டு மனிதர்களின் பழக்கம். ரயில் ஸ்நேகத்தைப் போல. தற்போது அவள் சொந்தங்களாக, கூர்க்கா, பங்கஜம் அம்மா, மதர் நான்ஸி.

புன்சிரிப்பொன்று உதட்டில் உறைய, பெருமூச்சோடு உள்ளே போனாள் நித்திலா.

 

KYA 29

காலம் யாவும் அன்பே 29

 

வர்மா ரதியை நினைத்து முதலில் திருவாசகம் சொல்ல ஆரம்பித்தவன், போகப் போக அந்த பாடலில் மூழ்கி பக்தியில் திளைத்தான்.

சேனா நண்பனின் இந்த தீவிரத்தை கண்டு அசந்தே போனான். அவனது உயிரான ரதி கிடைக்கவேண்டும். அதே சமயம், அவனுடைய கண்டுபிடிப்புகளும் வீணாகக் கூடாது என்று எண்ணினான்.

இரவு பகல் பாராமல் திருவாசகம் படித்த வர்மாவை  சற்று ஓய்வெடுக்குமாறு கூறி அழைத்தான் சேனா.

நண்பனின் பேச்சை தட்டாமல் வர்மா அந்த சுரங்கத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்.

“ என்ன சேனா? எதற்கு இப்போது அழைத்தாய்!?” வர்மா கேட்க,

அவன் முகம் மட்டும் ஒளிர்ந்ததே தவிர, அவனது உடல் மிகவும் தளர்ந்து போய் காணப்பட்டது. சரியான உணவு இல்லாமல் அவன்  இறைவனை தியானிப்பது நன்றாகவே தெரிய,

“ நண்பா, நீ செய்யும் பிரார்த்தனைக்கு நிச்சயம் பலன் உண்டு, ஆனால் அதற்கு முன் நீ இன்னொரு வேலை செய்ய வேண்டும்.” சேனா அவனைத் தேற்ற,

“ சொல் சேனா! இன்னும் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

“ நீ கண்டுபிடித்த அனைத்தும் , பிற்காலத்திலும் உதவ வேண்டும். அதற்காக நீ அதை பாதுகாத்து வைக்க வேண்டாமா?” சேனா தொளைநோக்குப் பார்வையோடு பேசினான்.

நண்பன் சொன்ன பிற்காலம் எது என்று தெரியாமல் வர்மாவும் ஒத்துக்கொண்டான்.

“ நண்பா, எனக்கு ஓலைச்சுவடிகள் வேண்டுமே! இங்கு எங்கேயும் ஓலைகள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இங்குள்ள மரங்களும் சிறிய இலைகளே கொண்டுள்ளது.  பதப்படுத்தி உபயோகம் செய்ய நாள் அதிகம் பிடிக்கும். என்ன செய்வது?” யோசனையோடு இருக்க,

“ ஓலைகள் வேண்டாம் நண்பா. காலப்போக்கில் அழியவும் வாய்ப்பிருக்கும். அதனால் உனக்கு நான் தகடுகள் எடுத்து வந்தேன். கெட்டவர்கள் கையில் கிடைத்தாலும் அவர்களுக்கு புரியாத அளவு  குறித்து வை . எழுதுவதற்கு  இங்குள்ள உளியால் எழுதி விடு.” அவன் கையோடு கொண்டு வந்திருந்த சில தகடுகளை அவனிடம் கொடுக்க,

அதை பெற்றுக்கொண்டு,  தன் கண்டு பிடிப்புகளை அதில் பொறிக்க ஆரம்பித்தான்.

அதை பத்திரப் படுத்த சேனா தன் சிற்பக் கலையைப் பயன்படுத்தி ஒரு அழகிய பெட்டியைச் செய்தான்.

வர்மா தன் கண்டுபிடிப்பு வானமண்டலத்தைச் சார்ந்தது என்பதற்காக நட்ச்சத்திரக் கூட்டத்தையும், பலவிதமான சூரியக் குடும்பத்தையும் அதில் வரைந்தான்.

அவற்றை அவன் சாதரணமாக வரைந்து வைக்காமல், தன் கையில் இருந்த ஐந்து கற்களின் மூலம் மட்டுமே அவை தெளிவாகத் தெரியும்படி வரைந்து வைத்தான்.

அந்தக் கற்கள் உள்ளிருப்பதை வேறு விதமாகக் காட்டும் கண்ணாடி போன்ற கற்கள். அதனால் அவற்றையே உபயோகப் படுத்திக் கொண்டான் வர்மா..

இது வானமண்டலத்தில் இருப்பதைப் பற்றி மட்டும் தான்!

  அடுத்த தகடில் கோவிலைப் பற்றியும் அங்கே தான்தோன்றியாக வந்த சிவலிங்கம், மாயக் கதவு பற்றி குறித்து வைக்க முடிவு செய்தான்.

அதற்குள் சேனா தான் செய்த பெட்டியை எடுத்து வந்து வர்மாவிடம் கொடுக்க, அதன் கலைநயத்தை பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

“ நண்பா, உன் குறிப்புகள் அடங்கிய தகடுகளை இதில் பத்திரப் படுத்தி வை” என்று அவனிடம் கொடுக்க,

அப்போதே அதில் முதலில் செய்த தகடினையும், அந்த ஐந்து கற்களையும் போட்டு வைத்தான்.

மகிழ்ந்த சேனா, “ நாளை மற்ற குறிப்புகளை தகடில் செய்துவிட்டு நீ மீண்டும் அந்தச் சுரங்கத்தில் திருவாசகம் சொல்வாயாக!”

மனம் உறுத்த அவனிடம் கூறினான்.

வர்மாவும் சிரித்து விட்டு அன்றிரவு உறங்கச் சென்றான்.

சேனாவிற்குத் தெரிந்தது. விரைவில் நண்பன் அந்த மாயக் கதவிற்குள் மீண்டும் செல்வான் என்று. சென்றால் எப்போது திரும்புவான் என்று அவனுக்கு அனுமானம் இல்லை.

அதற்காகத் தான் அவசரமாக அனைத்தையும் தகடில் பதிய வைத்தான். நாளை எப்படியும் மீதம் உள்ள குறிப்புகளையும் செய்து விட்டால் பிறகு கவலை இல்லை. பின்னாளில் இது அவனுக்கே உதவும் என்று தான் யோசித்து வைத்திருந்தான்.

ஆனால் விதி வேறு விதமாக இருந்தது. வர்மா ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருக்கும் போது , அந்தச் சுரங்கத்தில் மாயக் கதவு இப்போது உருவாகி அவனை அழைப்பது போலக் கனவு கண்டான்.

கதவிற்குப் பின்னால் ரதி நின்றுகொண்டு , “அத்தான்! என்னை அழைத்துச் செல்லுங்கள், தனியாக நிற்கிறேன்.” என கதறுகிறாள்.

மனம் பதைபதைக்க அந்த அர்த்த ஜாமத்தில் விழித்துக் கொண்டான் வர்மா.

சிறு விளக்கின் ஒளியில்  இன்னும் அந்த குடிசையில் இருப்பது தெரிந்தது. சேனா ஒரு மூலையில் கையை தலையணையாக வைத்துப் படுத்திருந்தான்.

கனவு என்று தெரிந்தாலும், வர்மாவால் அங்கே நிற்க முடியவில்லை. ரதியை அப்போதே காண வேண்டும் என்று தோன்ற, தன்னிடம் இருந்த அந்த ஐந்து கற்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் அங்கே செல்ல நினைத்தான்.

அவசரமாகத் தேட, பெட்டி கண்ணில் பட்டு, அத்தோடு எடுத்துக்கொண்டு சுரங்கத்திற்கு சென்றான்.

எப்போதும் மாயக் கதவு தோன்றும் சமயம் , நீரில் மூழ்குவது  போல, “களுக் புளுக்” என்ற ஒலி கேட்கும்.

சுரங்கத்தின் மேலே நின்று கொண்டு பார்க்க, வர்மாவின் காதுகளில் இந்தச் சத்தம் கேட்க,

“கதவு தோன்றிவிட்டதா!” என்று பதட்டமாக தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டு, அவசரமாக உள்ளே இறங்கினான்.

அவனை ஏமாற்றாமல் அங்கே மாயக் கதவு உருவாகி நின்றது. இது ஒன்றே அவனுக்குப் போதும். கனவில் வந்தது போல,  நிச்சயம் ரதி  கதவின் பின்னால் தனக்காகக் காத்திருப்பாள் என்று உறுதியாக நம்பினான்.

அவசரமாக அந்த ஸ்படிக லிங்கத்தை சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி விட்டு , அதை எடுத்துக் கொண்டான்.

அவனது நாக்கு  திருவாசகத்தை  அவனையும் அறியாமல்  சொல்லத் தொடங்கியது.

சிவலிங்கத்தை நெஞ்சோடு அணைத்தபடி, கதவிற்குள் நுழைந்திருந்தான்…

ஆனால் சேனா கொடுத்த அந்த பெட்டியை அவசரத்தில் அங்கேயே விட்டுவிட்டான். ஐந்து கற்கள் மற்றும் அந்த தகடோடு பெட்டி அந்தச் சுரங்கத்திலேயே கிடந்தது.

மனம் துடிக்க, தூக்கத்திலிருந்து விழித்தான் சேனா. அவன் நினைத்தது போலவே வீட்டில் வர்மா இல்லை. அவசரமாக ஓடிச் சென்று சுரங்கத்திற்குள் எட்டிப் பார்க்க,

தான் செய்து கொடுத்த பெட்டி மட்டுமே கிடந்தது. நண்பனைக் காணவில்லை.

சேனாவிற்கு இப்படி நடக்கும் என்பது தெரியும். ஆனாலும் இன்றே நடக்கும் என சிறிதும் எதிர்ப்பார்க்க வில்லை.

அவனைக் காப்பாற்ற தேவையான வழிகளை தகடில் குறிப்பிடச் சொன்ன போதும், அதை வர்மா நிறைவாகச் செய்வதற்கு முன்பே அவன் ரதியைச் தேடிச் சென்றுவிட்டது வருத்தமே!

‘இனி உயிருக்கு உயிரான தனது இந்திரவர்மனை எப்போது காண்பேன்!’ தலையில் கை வைத்து அமர்ந்து விட்டான்.

என்ன தான் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த கற்றிருந்தாலும், நண்பனை மட்டும் அவனால் விட முடியவில்லை.

அப்படி அவன் சோர்ந்து அமர்ந்திருந்தது வெகு சில நேரமே! அடுத்து தான் செய்யவேண்டிய வேளைகளில் அவன் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தான்.

இரண்டாவது சிவலிங்கம் தோன்றுவதற்கான நேரம் நெருங்கிவிட்டது.

ஆனால் அதை இங்குள்ளவர்கள் பார்த்துவிட்டால், அனைவரும் ஈசனுக்குக் கிடைக்கும் அமைதியை கெடுத்துவிடக் கூடும் என்று யோசித்து,

முதலில் அந்தச் சுரங்கத்திற்கு மேலே ஒரு கோவில் அமைக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

அங்குள்ள மக்களின் உதவியால் கோவில் கட்ட முடிவு செய்து, அவர்களிடம் , “இந்த இடத்தில் நாம் ஒரு கோயில் கட்டவேண்டும்” என்றான்.

அவர்கள் அவன் சொல்வதை விடுத்து , ‘ வர்மா எங்கே’ என்று கேட்டு துளைக்க ஆரம்பித்தனர்.

அவன் சென்ற விதத்தையோ சென்ற இடத்தையோ  இவர்களிடம் கூற இயலாது. அதனால் வேறு வழியின்றி மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு  , “அவன் இந்த இடத்தில் நேற்று தியானம் செய்யும் போது இறந்துவிட்டான். அவனை நான் அங்கேயே புதைத்து விட்டேன். அதனால் இதற்கு மேல்  ஒரு கோயில் அமைத்து விடலாம்”  என அவர்களிடம் கேட்க,

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“இறந்து போன ஒருவரின் சமாதியின் மேல் கோவில் கட்டுவதா..?”

“ எங்கள் கூட்டத்தில் யாராவது இறந்தால் , வெறும் மண்ணால் மூடித்தான் பழக்கம்..”

“ கோவில் கட்டக் கூடாது.. வெறும் சமாதி எழுப்புங்கள்..”

அங்கிருந்தவர்கள் பலவாறு தங்களுக்குள்ளே விவாதம் செய்தனர்.

“ அப்படியே இருந்தாலும் , அவன் நம் இனத்தவனும் இல்லை. அதனால் சமாதியும் வேண்டாம். சேனா சொன்னபடி கோவில் என்பது கடவுள் இருக்கும் இடம். ஆகையால் அதுவும் வேண்டாம்…” என ஒருவன் சொல்ல,

“வர்மா நமக்கு எவ்வளவோ உதவி செய்திருக்கிறான். அதனால் நிச்சயம் அவனுக்காக எதாவது செய்தே ஆகா வேணும்” மற்றொருவன் கூற

இவர்களிடம் எதுவும் பேசாமல் சேனா அமைதி காத்தான். அவர்களே தீர்மானிக்கட்டும்  என விட்டுவிட்டான்.

கடைசியில் ஒரு முடிவிற்கு வந்தனர். அது , அந்தச் சுரங்கத்தின் மேலே ஒரு பிரமிட் கட்டுவது என்று.

 

அங்கிருந்த மக்களைப் பொறுத்தவரை பிரமிட் அவர்களது நாகரீகம் இல்லை. எகிப்தியகர்ளின் நாகரீகம்.  ராணி ராஜாக்கள் இறந்த பின்னர் அவர்களை அங்கே பதப் படுத்தி வைப்பார்கள் என்பது வரை மட்டுமே தெரியும். வர்மாவிற்கும் ஒரு ராஜ மரியாதை அளிக்க, இந்த யோசனையை அமுல்படுத்த முடிவானது.

அதைக் கேட்டவுடன் சேனா அடைந்த ஆனந்தத்திற்கு அளவே இல்லை. பிரமிட் சாதாரண விஷயமல்ல என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். தமிழர்கள் தான் பிரமிட்களின் முன்னோடி.

  மாயன் இனத்தவர்கள் உருவாக்கியது தான் இந்த பிரமிட்கள்.  கடல் கோள்களின் சீற்றத்தால் சில தமிழர்கள் நாடு கடந்து சென்று வாழ ஆரம்பித்தனர். புலம் பெயர்ந்த மக்கள் தங்களுக்கு என்று ஓர் இனம் அமைத்துக் கொண்டு மாயன் என்று சொல்லிக்கொண்டு வாழ்ந்தனர்.  அவர்களோடு சேர ஆரம்பித்த பிறகு,

எகிப்த்தியர்கள் சில முறைகளை தனதாக்கிக் கொண்டனர். அதில் பிரமிட் என்பதும் ஒன்று.

பிரமிட் ஒரு சாதாரண விஷயம் அல்ல. அதில் பல ரகசியங்கள் அடங்கியிருக்கிறது.

தமிழர்கள் வானியலில் எப்போதும் சிறந்து விளங்கியவர்கள். சூரியனைப் பார்த்து மணி சொல்வது. நிலவைப் பார்த்து கிரகணத்தை கணிப்பது. நட்ச்சத்திரங்களின் சேர்க்கையை வைத்து ஜாதகம் அமைத்து ஒருவரின் தலையெழுத்தையே சொல்வது என்று அவர்கள் அறிவில் சிறந்து விளங்கியவர்கள்.

அப்படிப் பட்டவர்கள் மாயன் இனத்தில் இருக்கத் தான் செய்தார்கள். அவர்கள் அமைத்தது தான் முதல் பிரமிட். அவர்கள் கடல் சீற்றத்தால் இடம் பெயர்ந்ததால், அவர்களுடைய பிரமிட்கள் அனைத்தும் மீன ராசிக்கு உரிய நட்ச்சத்திரக் கூட்டத்தை குறிப்பதாகவே இருந்து வந்தது. பிரமிடின் உச்சி அந்த நட்சத்திரக் கூட்டத்தை சுட்டிக் காட்டி இருக்கும்.

அதே போல, எகிப்த்தியர்கள் பிரமிட்கள் அனைத்தும் ஓரியன் நட்ச்சத்திரத்தைக் குறிப்பவை.

இந்த ஓரியன் நட்ச்சத்திரக் கூட்டத்தில் உள்ள நட்ச்சத்திரங்களை சேர்த்தால் அவை லிங்க வடிவம் கொள்ளும். திருவாதிரை நட்ச்சத்திரத்தின் குறியீடு .

அதைத் தான் நம் முன்னோர்கள் அந்த கூட்டணியை ஆருத்ரா தரிசனம் என்றனர்.

ஓரியன் என்னும் ஆங்கில வார்த்தை தமிழில் ஆருத்த்ரா என்பதிலிருந்து வந்ததே!

இவர்கள் அமைக்கப் போகும் பிரமிடும் அதைச் சார்ந்தது தான் என்பதை சேனா அறிந்து கொண்டான். சரியாக அன்றிலிருந்து அந்த பிரமிட் கட்டி முடிக்கப் போகும் நாள் ஆருத்தரா தரிசனம். அன்று தான் அந்தச் சுரங்கத்தில் லிங்கம் குடியேறப் போகும் நாள். முன்பே கணித்து வைத்தான் சேனா.

அதனால் நடப்பதை பேசாமல் வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்தான்.

அவர்கள் கற்களைக் கொண்டு வந்து சிறிய அளவிலான பிரமிட்டை கட்ட ஆரம்பித்தனர்.

ஆரம்பித்த நாள் அன்று இரவு, சேனா அந்த கற்கள் அடங்கிய பெட்டிய எடுத்து பத்திரப் படுத்திக் கொண்டான்.

அவர்கள் சுரங்கத்தை முழுதாக அடைக்காமல் , பள்ளத்தொடு விட்டு , மேலே பெரிய அளவிலான கல்லை வைத்து அடைத்து அதன் மேல் பிரமிடை அமைத்தனர்.

முதலில் ஒன்று பின் இரண்டு அதற்குப் பின் மூன்று என பிரமிட்கள் உருவானது. அவற்றின் முனை நேரே அந்த நட்ச்சத்திரத்தை குறித்தது.

ஒவ்வொரு பிரமிட் அமைக்கும் போதும் அங்கே சேனா சென்றான். இது தமிழனுக்குச் சொந்தம் என்னும் வகையில் அங்கே உயிர் எழுத்துக்களையும் மெய்யெழுத்துக்களையும் வைத்து அந்தச் சுவற்றில் குறியீடுகளை அமைத்தான்.

பாதுகாக்கப் பட வேண்டிய அந்தப் பெட்டியை மூன்றாவது பிரமிடில் சேனா வைத்து விட,  யாரும் திறக்க முடியாத படி பிரமிடை அடைத்துவிட்டனர். அவர்களுக்கு அந்தப் பெட்டி இருப்பதே தெரியவில்லை.  இப்போது அந்தப் பெட்டியை எடுக்க அதிக சிரமம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

மந்திரக் கட்டு போட்டு வைத்தான் சேனா. அதாவது இதை வர்மா ஒருவனால் மட்டுமே திறக்க முடியும் என்பதான மாயக் கட்டு.

இரண்டாம் பிரமிட் முடிந்த பிறகு அங்கே காற்றுக்குரிய சக்தியும் நீரின் குளுமையும் நிறைத்து வைத்தான். அனைத்தையும் அங்கே லிங்கம் தோன்றியபிறகு அது ஈர்த்துக் கொள்ளும். வேறு யாரவது உள்ளே சென்றால் அங்கே மூச்சுத் திணறல் ஏற்படும்.  அந்த காற்றும் நீரும் சேர்வதால் அந்த இடத்தில் ஒரு அமானுஷ்ய சத்தம் உண்டாகும்.

அவற்றால் மக்கள் நிச்சயம் பயந்து உள்ளே செல்ல மாட்டார்கள். ஈசன் அமைதி பெறுவார் என்பதற்காக ஏற்பாடு செய்தான்.

மூன்றாவது பிரமிட் அமைத்து அதனை முழுமை அடையச் செய்தனர்.

என்று வர்மா இங்கு வந்தாலும் அவனது கால் பட்டால் இங்குள்ள சக்தி அவனுக்குள் சென்று அவனுக்கு அவன் கண்டுபிடிப்புகளை மீண்டும் பெற உதவும் என்பது தான் சேனா பிரமிட் மூலம் போட்டு வைத்து முடிச்சு.

பிரமிட் கட்டி முடித்த இரவு , ஓரியன் கூட்டணி ஒன்று கூட, ஆருத்த்ரா தரிசனம் பிரமிட் உச்சி மூலம் ஈர்க்கப் பட, சுரங்கத்தில் ஈசன் தோன்றினார்.

“ ஓம் நம சிவாய……..” ஞானக் கண்ணால் சேனா தரிசனம் பெற்று வெளியே நின்று வணங்கினான்.

மற்ற அனைவரும் வர்மாவின் ஆத்மா சாந்தி அடைய அங்கே வேண்டிக்கொண்டனர்.

வந்த வேலை முடிந்தது. சேனா தன் ஊருக்குப் புறப்பட்டான். இனி மூன்றாவது லிங்கம் தோன்ற வழி வர்மா திரும்பி வந்த பிறகு தான் கிட்டும்.. அதற்காக காத்திருந்தான் சேனா.

***

“ ஹெட் கண் முழிச்சுட்டாரு ஆகாஷ்….” வந்தனா ஓடிவந்தாள்.

“ இயல் எப்படி இருக்கா?” பதட்டமாக ஆகாஷ் கேட்க,

“ இல்ல, அவ இன்னும் மயக்கமா  தான் இருக்கா…”

வாகீயையும் இயலையும் நீருக்கு அடியில் சென்று தூக்கி வாந்திருந்தான் ஆகாஷ்.

அந்த வயதான சித்தராக வந்த நமது சேனா சென்ற பிறகு, அப்படியே அவர்களை விட்டுச் செல்ல மனமின்றி,

தன் இடுப்பில் கயிறைக் கட்டிக்கொண்டு உள்ளே குதித்து ஒவ்வொருவராக தூக்கி வந்திருந்தான் ஆகாஷ்.

மிகவும் சிரமப் பட்டு முதுகில் சுமந்து மேலே கொண்டு வந்தவன், அவர்களை தாங்கள் தங்கி இருந்த அந்த வீட்டிற்கு வாகியின் ஜீப்பில் அழைத்து வந்தான்.

வந்தவர்கள், கண் விழிக்கவில்லை. ஒரு நாள்.. ஒரே நாள் தான் ஆகியிருந்தது. வாகி இப்போது கண் விழுத்து விட்டான்.

நடந்த அனைத்தும் அவர்களின் மனக் கண்ணில் படமாக ஓடி முடிந்திருந்தது.

 

 

 

 

 

 

 

anima20

மலர்… ஈஸ்வருடைய மார்பினில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொள்ளவும், வலியில்தான் அப்படிச் செய்கிறாளோ என்ற எண்ணம் தோன்ற, “என்ன ஆச்சு மலர்… தலை ரொம்ப வலிக்குதா… ரொம்ப முடியலன்னா… பெயின் கில்லர் போட்டுக்கறயா!” என்று அக்கறையுடன் கேட்டான் ஈஸ்வர் மென்மையான குரலில்.

 

“ப்ச்… வலி தலையில இல்ல… மனசுல! அதுக்கு பெயின் கில்லரெல்லாம் கிடையாது…  நம்ம சொசைட்டி… போயிட்டு இருக்கற நிலைமையைப் பார்த்தால்…  நானே கில்லரா மாறினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை!” என்றாள் மலர்… குழந்தைகள் கடத்தப்படுவதின் பின்னணியை குறித்து ஜெய் சொன்ன தகவல்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தில்.

 

மலர் சொன்ன விதத்தில், ‘இன்றைக்கு ஒரே நாளில், இருக்கறவங்க எல்லாரையம் கொலையா கொன்னுட்டு… பேசுறா பாரு பேச்சு!’ என்ற எண்ணம் தோன்றவும், அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட, நக்கல் கலந்த குரலில்,

 

“நல்ல தாட்… அப்படி எதாவது ஐடியா வந்தால்… என்னை உங்க அசிஸ்டண்டா சேர்த்துக்கோங்க கில்லர் குருவே! தனியா போய்… மண்டைய உடைச்சுக்காதீங்க!” என்றான் ஈஸ்வர்.

 

அதற்கு அவனை முறைக்க முயன்று, தோற்றவள், “அப்படியே செய்வோம் சிஷ்யா! என் கூடவே வந்து… எனக்கு விழ வேண்டிய அடியையெல்லாம்… நீங்க வாங்கிக்கோங்க! உங்க உடம்பு தாங்கும்…” என்று… அவனை ஏற… இறங்க… பார்த்துக்கொண்டே… அவன் சொன்ன பாணியிலேயே மலரும் பதில் கொடுக்க…

 

“திமிறுதாண்டி உனக்கு!” என்று சொல்லி… சத்தமாக சிரித்தேவிட்டான் ஈஸ்வர்.

 

அதற்கு அவளது இதழில் விரலைவைத்தவாறு அவனை முறைத்தவள், கிசுகிசுப்பான குரலில், “ஷ்.. மெதுவா!” என்றாள் மலர், ஜீவன் உறங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் குறிப்பிட்டு.

 

பிறகு தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டவன், “ஓகே… ஓகே… ஜோக்ஸ் அபார்ட்! இப்ப சொல்லு!” என்றான் ஈஸ்வர் மொட்டையாக.

 

“என்ன சொல்லணும்?” புரியாமல் மலர் கேட்கவும், “கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி… நீதானே எதோ சொல்ல வந்த…” என்றான் ஈஸ்வர், சிறிது நேரத்திற்கு முன் அவள் சொல்லவந்ததை அலட்சியப் படுத்த விரும்பாமல்.

 

சட்டென, அவளுடைய கண்கள் அங்கே உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஜீவனைத் தொட்டு மீண்டது…

 

மென்மையாக அவனுடைய கூந்தலை வருடியவள், “நாம வெளியிலே போய் பேசலாமா?”

 

“இவன்… தூங்கிட்டு இருக்கானு நம்பவே முடியாது… நாம பேசுவதை கவனிச்சிட்டு… காலைல எழுந்தவுடன் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டு… உண்டு இல்லைனு செஞ்சிடுவான்!” என்றாள் இதழில் பூத்த புன்னகையுடன்!

 

அவள் சொன்னதும், ஈஸ்வரின் பார்வையுமே மருகனிடம் சென்றது கனிவுடன்!

 

பின்பு மலர் பின்தொடர, அவர்களுடைய அறையை ஒட்டியிருந்த, மிகப்பெரிய பால்கனியை நோக்கிச் சென்ற ஈஸ்வர், அங்கே போடப்பட்டிருந்த திவானில் சென்று அமர்ந்தான்.

 

அவனுக்கு எதிராகப் போடப்பட்டிருக்கும் இருக்கையில் அமர எத்தனித்த மலரை இழுத்து, தன் கை வளைவிற்குள் கொண்டுவந்தவன், “இப்ப சொல்லு” என்றான்… அதைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆவலுடன்.

 

“நான் என்ன செஞ்சாலும்… அப்பாவும்… அண்ணாவும் கோபப்படவே மாட்டாங்க… அவங்களே டென்சன் ஆகி… இதுவரைக்கும் என்கிட்டே பேசவே இல்ல!”

 

“எங்க அம்மா… என்னை நோக்கு வர்மத்தாலேயே தாக்கிட்டு போயிட்டாங்க!”

 

“ராசாவும்… ரோஸாவும்… போன் போட்டு… அட்வைஸ் மழை பொழிஞ்சிட்டாங்க!”

 

“ஒரு படி மேல போய்… ஜெய் என்னை அடிக்கவே செஞ்சுட்டான்!”

 

“இப்படி இருக்கும்போது… நீங்க மட்டும்… ஏன்னு ஒரு வார்த்தை கூட கேக்காம… என்னை சப்போர்ட் பண்றீங்களே… அது எப்படி ஹீரோ?”

 

“அதுவும் மீடியால எல்லாம்… உங்களை வெச்சுதான் என்னை அடையாளம் காட்டுறாங்க! உங்களுக்கு என் மேல் கோபம் வரவே இல்லையா?” என்று கேட்டாள் மலர், வியப்புடன்.

 

“ப்ச்! கோபமெல்லாம் இல்ல… ஆனால் இதையெல்லாம்… முன்னமே நீ சொல்லியிருக்கலாமே என்கிற வருத்தம்… ஆதங்கம்… இதெல்லாம் நிறையவே இருக்கு!”

 

“இருந்தாலும்… உன்னைக் காயப்படுத்தி பார்க்க எனக்கு விருப்பம் இல்ல!”

 

“எனக்கு உன்னிடம் பிடிச்சதே… இந்த தைரியமும், தெளிவும்தான்!”

 

“எதோ ஒரு புள்ளியில்… என்னையே… உன்னிடம் பார்த்த மாதிரி எனக்கு ஒரு பீல்!”

 

“அந்த பீல்தான்…  எனக்கு இப்படி ஒரு லவ் உன்மேல் ஏற்படக் காரணமும் கூட”

 

“அதையே உன்னிடமிருந்து பறிக்க நான் தயாரா இல்ல!”

 

“அதை மத்தவங்க செய்யவும் நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்!”

 

“உன் இயல்பு மாறாமல்… நீ இருந்தால்தான் என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியும்!” என்று தன் மனதில் இருப்பதை நீளமாகப் பேசி முடித்தான் ஈஸ்வர்.

 

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில்… பெருமை போங்க அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தவள்… அவனிடம் இன்னும் நெருங்கி… அவனுடைய வலியத் தோள்களில் தனது முகத்தைப் பதித்துக்கொண்டாள் மலர்.

 

அவளுடைய மனதில் தோன்றிய… வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாத மகிழ்ச்சியையும்… நிறைவையும் அவளது இந்தச் சிறிய செயல் ஈஸ்வருக்கு உணர்த்த… அவளுடைய உச்சியில் இதழ் பதித்து நிமிர்ந்தவன்,

 

“என் கிட்ட சுபாவைப் பற்றி முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம்…  நீ ஏன் மறைச்சேன்னு தெரியல… ஆனால்… அவளையும், அவளுடைய குழந்தையையும் பத்திரமா காப்பாற்றி என்னிடம் கொடுத்திருக்க!”

 

“அதுக்கு நான்தான் உனக்கு நன்றி சொல்லணும்… தேங்க்…” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே… அவளது விரல்கொண்டு அவனது இதழ் மூடி… அந்த வார்த்தையைத் தடுத்தவள்,

 

“ப்ளீஸ்! தேங்க்ஸ்லாம் வேண்டாமே… ஆக்சுவலி… இதெல்லாம் நான்…!” என்று மலர் தொடங்கவும்… “அம்மா! ஹனி!” என்று அழைத்துக்கொண்டே, உறக்கம் தெளியாமல்… புதிய சூழ்நிலை ஏற்படுத்திய  கலவரத்துடன்… அந்த பால்கனி கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு அங்கே நுழைத்தான் ஜீவன்.

 

அங்கே ஈஸ்வரை பார்த்ததும்… அவனிடம் மிச்சம் இருந்த தூக்கமும் பறந்து போக… “ஹீரோ!” என்று கூவிக்கொண்டே ஓடிவந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டான் குட்டி ஜீவன்.

 

“ஐயோ! இவன் உங்களை விடவே மாட்டான் போல இருக்கே… நாளைக்கு நீங்க எப்படி ஷூட்டிங் போவீங்க?” என்றாள் மலர் பதட்டம் நிறைந்த குரலில்.

 

எழுந்து நின்று ஜீவனைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டே, “ஹகூனா மத்தாத்தா! க்ரேட்டல்! நான் ஒரு வாரத்துக்கு எல்லா ஷூட்டிங்கையும் கேன்சல் பண்ண சொல்லிட்டேன்!” என்றான் ஈஸ்வர்.

 

அவன் சொன்ன க்ரேட்டல்! என்ற வார்த்தையை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, “ஐ! ஜாலி! ஹீரோ! உங்களுக்கு ஹான்செல் அண்ட் க்ரேட்டல் கதை தெரியுமா?” என்று கேட்டான் ஜீவன் மிகவும் தெளிவாக, குதூகலத்துடன்.

 

அவன் தொடங்கினால் நிறுத்த மாட்டான் என்பது தெரிந்ததால், ‘வேண்டாம்’ என்பதுபோல் மலர் கையை ஆட்ட… அதற்குள் “தெரியுமே!” என்று சொல்லி… தானே போய், வலிய அவனிடம் மாட்டிக்கொண்டான் ஈஸ்வர்.

 

“ஹே! அப்ப அந்தக் கதையை சொல்றீங்களா ஹீரோ!” என்று ஜீவன் ஆர்வத்துடன் கேட்கவும்… உள்ளே சென்று, அவனைக் கட்டிலில் படுக்க வைத்துவிட்டு, தானும் அருகில் படுத்துக்கொண்டு… கதையை சொல்லத் தொடங்கினான் ஈஸ்வர்…

 

அவர்களுக்கு அருகில் வந்து உட்கார்ந்த மலருடைய மடியில் உரிமையுடன் தலையை வைத்துப் படுத்துக்கொண்டு… அவளுடைய துப்பட்டாவின் நுனியைப் பிடித்தவாறு… இடது கை கட்டைவிரலை வாயில் வைத்துக்கொண்டு… அந்தக் கதையை ஆர்வத்துடன் கேட்கத்தொடங்கினான் ஜீவன்.

 

ஈஸ்வர் கதை சொல்லி முடித்ததும், மலரின் முகத்தை உற்று நோக்கிய ஜீவன், “ஹனிம்மா! இந்த கதைல வர மாதிரி… நான்தான் ஹன்சல்… நீதான் க்ரேட்டல் இல்ல?”

 

“அவங்க ரெண்டு பேர் மாதிரி… நம்ம கூட கெட்டவங்க கிட்ட மாட்டிகிட்டோம் இல்ல?”

 

“அதே மாதிரியே… அங்கே நிறைய பாய்ஸ் அண்ட் கேல்ஸ்லாம் ஃபிரீஸ் ஆகி இருந்தாங்க இல்ல?”

 

“கதைல ஹீரோ வரல… அவங்களே தப்பிச்சாங்க! ஆனா… நிஜத்துல நம்ம ஹீரோ வந்து… நம்ம எல்லாரையும் காப்பாத்திட்டார் இல்ல?”

 

“வி… ஷல் லிவ் வெரி ஹாப்பி எவர் ஆஃப்டர்! ஆம் ஐ ரைட்! ஹனிம்மா!” என்று, அடுக்கடுக்காக தனது சந்தேகங்களைக் கேட்டுக்கொண்டே போனான் ஜீவன்.

 

அவர்களுடைய சூழ்நிலையை தொடர்புப்படுத்தி, அழகாக அவன் பேசியதைக் கேட்டு அசந்துதான் போனார்கள் மலர் மற்றும் ஈஸ்வர் இருவரும்!

 

“ஹனீமாஆஆ! சொல்லு!”  விடாமல் மறுபடி ஜீவன் கேட்கவும்… அடுத்த நொடியே, கண்கள் பணிக்க அவனை இறுக அணைத்துக்கொண்டு, “ஆல்வேஸ் யூ ஆர் கரெக்ட் டா மை பாய் ஃப்ரென்ட்!” என்று சொல்லவிட்டு, அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஈஸ்வரை உணர்ந்து நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டாள் மலர்.

 

“அப்படினா… இவன்தான் உன்னோட அந்த சோ கால்ட் பாய் ஃப்ரென்டா?” என்று குரலில் கிண்டல் தொனிக்க ஈஸ்வர் கேட்கவும், அசடு வழிய, ‘ஆமாம்!’ என்பதுபோல் தலையை ஆட்டினாள் மலர்.

 

அதைப்பார்த்து, தானும் அதைப்போலவே தலையை ஆட்டி, “எஸ்… ஹானிதான் என்னோட கேர்ள் ஃப்ரென்ட்!” என்று ஜீவனும் தீவிர பாவனையுடன் சொல்லவும்… சிரித்தேவிட்டான் ஈஸ்வர்.

 

அதன் பிறகு ஜீவன் அடித்த லூட்டியில், அவர்களுடைய இரவு, தூங்கா இரவானது.

விடிந்த பிறகும்…

 

“ஹீரோ கூடத்தான் பிரஷ் பண்ணுவேன்!”

 

“ஹீரோ தான் குளிக்க வைக்கணும்!”

 

“ஹீரோ கூடத்தான் பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாப்பிடுவேன்!” என ஜீவன் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஈஸ்வரையே தேட, அதுவரை பார்த்தே இராத அந்த மாமனின்மேல் அவன் கொண்ட அன்பு, வீட்டில் அனைவரையுமே அதிசயிக்க வைத்தது, ஈஸ்வரையும் சேர்த்து.

 

**************************

 

மலருடன் ஜீவனையும் அழைத்துக்கொண்டு, சுசீலா மாமி வீட்டிற்கு வந்திருந்தான் ஈஸ்வர்.

 

தங்கைக்காக அவர்கள் செய்த உதவிகளுக்கு, மாமா, மாமி இருவரிடமும் மனதிலிருந்து நன்றியைச் சொன்னான் அவன்.

 

“நாங்க என்னப்பா பண்ணோம்? மலர்தான் மொத்தமா பக்கத்துல இருந்து… அந்த பொண்ணையும், இந்தக் குழந்தையையும் கவனிச்சிண்டா!”

 

“நாங்க சும்மா அவளுக்கு துணையா இருந்தோம்… அவ்வளவுதான்” என்றார் மாமி பெருந்தன்மையுடன்.

 

“மாமி! நீங்க மட்டும் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணலைனா என்னால ஒண்ணுமே செஞ்சிருக்க முடியாது” என்றாள் மலர் நன்றியுடன்.

 

பிறகு அங்கே மலர் குடும்பத்தினருக்கு சொந்தமான பிளாட்டில் இருக்கும் சுபானுவின் பொருட்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பினர்.

 

வீதியில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த காரை நோக்கி அவர்கள் வரவும், அங்கே இருந்த நடை மேடையில் படுத்திருந்த, அந்த மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர், கண்களைச் சுருக்கி ஈஸ்வரை கேள்வியாகப் பார்க்க, அவரிடம் நெருங்கி, “ஹாப்பி மேன்! இவர்தான் என்னோட ஹீரோ! ஹாண்ட்சம்மா இருக்கார் இல்ல?” என்று ஜீவன் அவரிடம் கேட்கவும், கண்கள் மின்ன ஆமாம் என்பதுபோல் தலையை ஆட்டினார் அவர்.

 

“பைத்தியம்னு சொல்ல கூடாதுன்னு… இவனுக்கு மாமா ஹாப்பி மேன்னு சொல்லிகொடுத்திருக்கார்” என்று அதற்கு விளக்கம் கொடுத்தார், அவர்களை வழி அனுப்ப வந்த சுசீலா மாமி.

 

அவர் அதைச் சொன்னதும்தான், அந்த மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட மனிதரைப் பற்றி அன்று ஒருநாள், தமிழ் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது ஈஸ்வருக்கு நினைவில் வந்தது.

 

ஜீவன், அவனுக்காகக் கோபாலன் மாமா கொடுத்த ஆப்பிள்களில் ஒன்றை அந்த மனிதனிடம் கொடுக்க, கண்கள் மின்ன அதை வாங்கிக்கொண்டான் அவன்.

 

அப்பொழுது விசாரணைக்காக அங்கே வந்த ஜெய், மாமியிடம், ‘அங்கே யார் யாரெல்லாம் குடியிருக்கிறார்கள்?’ என்று தொடங்கி, சில சம்பிரதாய கேள்விகளைக் கேட்டு தெளிவுபடுத்திக்கொண்டான்.

 

அங்கே கண்காணிப்பு கேமரா ஏதும் இல்லை என்று மாமி மூலம் தெரித்துக்கொண்டான் அவன்.

 

“நான் உள்ளே போய், கொஞ்சம் என்கொய்றி  பண்ணனும்… நீங்க கிளம்புங்கண்ணா… நான் முடிந்தால் மதியம் வீட்டுக்கு வரேன்…” என்று ஜெய் ஈஸ்வரிடம் சொல்ல, அவர்கள் காரில் கிளம்பிச் சென்றார்கள்…

 

மாமி உள்ளே செல்லவும், அந்த மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவரை, ஆராய்ச்சியுடன் பார்த்துக்கொண்டே, அந்தக் குடியிருப்பின் உள்ளே சென்றான் ஜெய்.

 

அவனை உணர்ச்சியற்ற ஒரு பார்வை பார்த்துவைத்தான் அந்த மனிதன்.

 

***************************

 

மதியம், சாப்பிட்டு முடித்து, பாட்டியின் அறையில், ஒரு துப்பட்டவை பிடித்தவாறு, வாயில் விரலை போட்டுகொண்டு, ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான் ஜீவன்.

 

செங்கமலம் பாட்டி அவனுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு, அவனது கைகள், கால்கள் என வருடிக்கொண்டிருந்தார்.

 

“எல்லாமே முறைப்படி நடந்திருந்தா… நம்ம ஜீவிக்கு செய்யற மாதிரி பார்த்து… பார்த்து… செஞ்சிருப்போம்… இப்படி ஆகிப்போச்சே…” என்று சன்னமான குரலில்… அவர் புலம்பவும்…

 

“ராஜமாதா! இப்ப இதெல்லாம் பேசாதீங்க… அண்ணி எதிர்பார்த்த மாதிரி… அவங்களுக்கு எதுவுமே அமையல… இந்த மட்டுமாவது அவங்க மீண்டு வந்திருக்காங்களேன்னு நாம சந்தோஷம்தான் படனும்… ஸோ… முடிஞ்சு போனதை பேசவே வேண்டாமே… ப்ளீஸ்!” என்று அந்தப் பேச்சுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள், சுபானுவிற்கு மருந்துகளைப் பார்த்து… கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மலர்…

 

அங்கே வந்த மதி… மகளின் கையை பற்றி… தன் கன்னத்தில் அழுத்திக்கொண்டு… “ஐயோ! இவ்வளவு மருந்தையா இவ சாப்பிடணும்?” என்று வருத்தத்துடன் கேட்க…

 

“என்ன பண்றது மாமி! வேறு வழி இல்லை… இது சித்த மருந்து என்பதால்… கொஞ்சம் சேஃப்… பயப்படாதீங்க?” என்றாள் மலர்…

 

அப்பொழுது கதவை தட்டிவிட்டு… உள்ளே வந்தான் ஜெய்…

 

அனைவரையும் நலம் விசாரித்து… சில நிமிடங்கள் அவர்களுடன் பேசிவிட்டு, “மலர் நீ ஃப்ரீயா இருந்தால்… கேஸ் பற்றி… உன்னிடம் கொஞ்ச நேரம் பேசணுமே…” என்று அவன் சொல்லவும்… பாட்டியிடம் சொல்லிவிட்டு… அங்கிருந்து அவனுடன் வெளியில் வந்தாள் மலர்…

 

“அவர்… மாடியில ரூம்லதான் இருக்கார்… அங்கேயே பேசலாம்!” என்று சொல்லிவிட்டு… உள்ளே சென்று மூன்றுபேருக்கும் பழரசம் எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள் மலர்…

 

பின்பு அவள் ஜெய்யுடன்… அவர்களுடைய அறைக்கு வரவும்… “வா ஜெய்! போலீஸா வந்திருக்கியா… இல்ல என்னோட தம்பியா வந்திருக்கியா?” என்று ஈஸ்வர் அவனை வார…

 

“தெய்வமே! போலீஸெல்லாம் இல்ல… உங்க அப்பாவி தம்பியாத்தான் வந்திருக்கேன்! ” என்று  அழுதுவிடுபவன் போன்று… அவனுக்குப் பதில் சொன்ன ஜெய்…

 

“இந்தக் கடத்தல் கேஸ்… கொலை கேஸ்… இதெல்லாம் கூட ஈஸியா கண்டுபிடிச்சிடுவேன் போல இருக்கு…”

 

“ஆனால்… இந்த மலர் எப்படி சுபா அக்காவை மீட் பண்ணா… என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்காம… எனக்கு தலையே வெடிச்சிடும் போல இருக்கு…”

 

“தயவு செஞ்சு… உங்க ஹீரோயினை… சொல்லிட சொல்லுங்க…”

 

“ஏற்கனவே ஆட்டமா ஆடுவா… இப்ப உங்க சப்போர்ட் வேற சேர்ந்தால்… சுத்தம்” என்று அலுத்துக்கொண்டான் அவன்…

 

எடுத்து வந்த பழரசத்தை மலர் அவர்களுக்குக் கொடுக்க… அதை வாங்கிப் பருகியவாறு… ஜெய்க்கு ஆதரவாக… “சொல்லிடு ஹனி… பாவம் பையன் பிழைச்சு போகட்டும்…” என்றான் ஈஸ்வர்…

 

“என்ன ஹனியா!” என்று மற்ற இருவரும் ஒரே குரலில் சொல்ல…

 

“ஆமாம்… என் மருமகன்தான் எனக்குச் சொல்லி கொடுத்தான்” என்றான் ஈஸ்வர்… உல்லாசமாக…

 

“ஐய… அவன் ஹனின்னு சொன்னாலே எனக்குப் பிடிக்காது… இதுல நீங்களுமா?” என்று மலர் அலுத்துக்கொள்ள… அதில் கடுப்பான ஜெய்… “போதும்… உங்க ரொமேன்ஸ பிறகு வெச்சுக்கலாம்… நடந்ததைச் சொல்லு மலர்…” என்று கெஞ்சுவது போல் கேட்கவும்…

 

“பிழைச்சு போ” என்று சொல்லிவிட்டு…

 

“உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா ஜெய்… நான் ஆன்சைட்…காக… டெக்சாஸ் கிளம்பின அன்றைக்கு… நீ என்னை ட்ராப் பண்ண ஏர் போர்ட் வந்திருந்தயே…” என்று அனைத்தையும் சொல்லத் தொடங்கினாள் மலர்…

 

சரியாக ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்பாக… ‘ஆன்சைட் அசைன்மெண்ட்’ காரணமாக…  அமெரிக்கா செல்வதற்கு விமான நிலையம் வந்திருந்தாள் மலர்… அவளை வழி அனுப்பவேன… அவளுக்கு துணையாக… அங்கே வந்திருந்தான் ஜெய்…

 

மலருடைய நண்பர்களுக்காக… அவள் விமான நிலையத்தின் ‘செல்கை’  (Departure) பகுதியில் போடப்பட்டிருந்த தடுப்பு வேலிக்கு உட்புறமாக நின்றவாறு காத்திருக்க… அதே வேலியின் மறுபுறம், அதில் கையை ஊன்றியவாறு நின்றிருந்தான் ஜெய்…

 

அப்பொழுது திடீரென்று… “ஏய் மலர்… டக்குனு பார்க்காதே… கேஷுவலா பார்க்குற மாதிரி திரும்பிப்பாரேன்!” என்று  ஆர்வத்துடன்… அவளுக்கு பின் புறமாக பார்த்தவாறு… ஜெய் சொல்ல…

 

‘என்ன இவ்வளவு பில்ட் அப்… கொடுக்கறான்’ என்று எண்ணியவாறு யதார்த்தமாக திரும்பி பார்த்தாள் மலர்…

 

தமிழ்… பயணப்பொதிகள் அடங்கிய  ட்ராலியை தள்ளிக்கொண்டு வர… அவனை பின் தொடர்ந்து…  வெளிர் நீல ஜீன்சும்… உடற்பயிற்சி செய்து… உரமேறிய திரண்ட தோள்களை எடுப்பாகக் காட்டும் கருப்பு நிற டீஷர்ட்டும்… அணிந்து… ஏறு போன்ற நிமிர்வன… கம்பீர நடையுடன்… அங்கே வந்துகொண்டிருந்தான் ஜெகதீஸ்வரன்…

 

அவனுடைய ஆளுமையான தோற்றமும், தெளிவான முகமும்… கூர்மையான கண்களும்… நெட்வேர்க் கிடைத்த நொடி… கைப்பேசியில் குவியும் ‘நோட்டிபிகேஷன்’ போல மலருடைய மனதில்… அவளுடைய அனுமதியின்றி… நிறைந்துபோனது…

 

“ப்பா… என்னமா இருக்காரு மனுஷன்… சினிமால இருப்பதை விட… நேரில் செம்ம ஹாண்ட்சம்மா இருக்காரு இல்ல!” என ஜெய் சொல்லிக்கொண்டிருந்த வார்த்தைகள்… அவளது மூளையை எட்டவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தன…

 

anima19

அன்றைய ஒட்டுமொத்த அதிர்ச்சியையும்… தாண்டி… தாய்மாமனான… அவனுடைய ஹீரோ ஜெகதீஸ்வரனை…  நேரில் பார்த்ததில்… ஒரு பரவச நிலையை எட்டியிருந்தான் ஜீவன்… அது அப்படியே அவனது முகத்தில் பிரதிபலித்து…

முதல் முறை அவனை… தனது கையில் ஏந்தியபொழுது உண்டான சிலிர்ப்பை… அப்பொழுது இருந்த மனநிலையில் புறந்தள்ளியவன்… ஜீவனின் அணைப்பில்… மறுபடி நன்றாக உணர்ந்தான் ஈஸ்வர்…

பெண் குழந்தை போல் உடை அணிந்து இருந்ததால்… ஜீவனின் தோற்றம்… சிறு வயது சுபானுவை நினைவு படுத்தியதால்தான்… ‘சுபா!’ என்ற பெயரை… அவனையும் அறியாமல் உச்சரித்தான் அவன்…

ஜீவனுடைய மயங்கவைக்கும் சிரிப்பினில்… சுபானுவால்… முன்பு அடைந்த ஏமாற்றம்… அவமானம்… துக்கம்… அவை அனைத்தும் சேர்ந்து… அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்த க்ரோதம் அனைத்தும் பின்னுக்கு செல்ல… அன்பு மட்டுமே மேலோங்கி… அவனை தன்னுடன் அணைத்துக்கொண்டான் ஈஸ்வர்… அவனது கண்களின் ஓரம் ஈரம் கசிந்தது…

அங்கிருந்து சற்று தொலைவில்… சுபானுவை… கட்டிப்பிடித்து… செங்கமலம் பாட்டியும்… சாருமதியும்…கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருந்த காட்சி… அவனை வேதனையின் விளிம்பில் கொண்டு நிறுத்தியிருந்தது…

சுபானுவின் உருக்குலைந்த தோற்றம் வேறு… அவனை சொல்லொணா துயரத்தில் ஆழ்த்தி… அவனுடைய சிந்தனையை செயலிழக்கச் செய்திருந்தது…

அவனது மனநிலையை முற்றிலும் உணர்ந்தவளாக… மலர்… “ஹீரோ! இந்த மாதிரி ஒரு சூழ்நிலையை… உங்களுக்குக் கொடுக்க கூடாதுன்னுதான்… ரொம்பவே… முயற்சி பண்ணேன்… என்னையும் மீறி… இப்படி நடந்துபோச்சு… ரியலி… ஐம் வெரி சாரி!” என்று தவிப்புடன் சொல்லவும்…

ஒரு கையால்… ஆதரவாக அவளை தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்தவன்… மௌனத்தையே அவளுக்குப் பதிலாக கொடுத்தான். ஏதும் பேசும் நிலையில் கூட இல்லை ஈஸ்வர்…

தமிழ் வாங்கி வந்த உடையை ஜீவனுக்கு அணிவித்தாள் மலர்…

அப்பொழுது… குமார்… சுபானுவை… சக்கர நாற்காலியுடன்… அவன் அருகில் கொண்டு வந்து நிறுத்தினர்…

ஜீவனே இல்லாத வெறுமையான கண்கள்… கண்ணீரில் நிரம்பியிருக்க…  உதடுகள் துடிக்க… “ஜகா! உனக்கு நான் செய்த பாவத்துக்கு… என்னை மன்னிச்சுடுடா!” என்றாள் சுபா… அவள்… பேசக்கூட முடியாமல்… மிகவும் முயன்றுதான் பேசுகிறாள்… என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே… புரிந்தது…

ஜீவனை அணைத்திருந்த கையால்… ஆறுதலாக… அவளது கையை… அழுத்தத்துடன் பிடித்துக்கொண்டான் ஈஸ்வர்… ‘இனிமேல்… நான் இருக்கிறேன் உனக்கு!’ என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லியது அவனுடைய செயல்…

அப்பொழுது ஜெய் அவர்களை நோக்கி வரவும்… அவனை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஜீவனை… மலருக்கு அருகில் உட்காரவைத்துவிட்டு… ஜெய்யிடம் வந்த ஈஸ்வர்… கடுமையான குரலில்… “நீ… போலீஸா… எதாவது கேட்கணும்னா… மலர் கிட்ட கேட்கலாம்… மற்றபடி… அவளிடம் பெர்சனலா பேசணும்னா… ஐ வோண்ட் அலவ் யூ” என்று ஜெய் அறைந்ததினால் மலரின் கன்னத்தில் பதிந்திருந்த அவனுடைய விரல் தடத்தை பார்த்துக்கொண்டே சொல்லவும்… “ணா!” என்றவாறு அதிர்ந்தான் ஜெய்…

இவ்வளவு நேரம்… அமைதியுடன் இருந்தவன்… கோபமாகப் பேசவும்… மலர் ஈஸ்வரை  ஒரு புரியாத பார்வை பார்த்து வைத்தாள்…

“என்ன நடந்திருக்கும்னு… கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல்… அதுவும் என் கண் எதிர்லயே… நீ மலரிடம்… கையை நீட்டியது… எனக்கு பிடிக்கல…”

“அவ தலையில… காயம் பட்டு… ரத்தம் வழிஞ்சதை பார்த்து… என் உயிரே போயிடிச்சு ஜெய்!”

“எனக்குமே… முதலில் கோபம்தான் வந்தது!”

“ஆனால்! அவ மட்டும் துணிஞ்சு… இதை செய்யலன்னா… அத்தனை பிஞ்சுக் குழந்தைகளோட நிலைமையும் என்ன ஆகியிருக்கும்னு நினைச்சு பார்த்தியா?”

“எனக்கு வந்த கோபத்திற்கு… அங்கேயே இதைச் சொல்லியிருப்பேன்… உனக்குக் கீழே வேலை செய்யறவங்க எதிரில்… உன்னை… இறக்கிக் காண்பிக்க விரும்பாமல்… மௌனமாய் இருந்தேன்!” என்று ஈஸ்வர் பட படவென பொரியவும்…

“ணா! சாரி ண்ணா…  நீங்க எல்லாரும் அவ பக்கத்துலேயே இருக்கீங்க… ஆனால்… நான் இந்தத் தகவல் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து…  இங்கே வந்து அவளை… நேரில் பார்க்கற வரைக்கும்… என் உயிர்… என் கைல இல்லண்ணா…”

“அந்த ஆதங்கத்துலதான்… யோசனை இல்லாம… அவளை அடிச்சிட்டேன்…” என்று சொன்ன ஜெய்…  மலரிடம் திரும்பி… “சாரி மலர்!” என்று சொல்லவும்… மலர் இறைஞ்சுதலுடன் ஈஸ்வரின் முகத்தைப் பார்க்க… போனால் போகிறது என்பதுபோல்…  “இதுவே கடைசியா இருக்கட்டும் ரெண்டு பேருக்கும்!”  என்றான் ஈஸ்வர் கெத்தாக…

“டாக்டர்… மலரை வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போக சொல்லிட்டாங்க… மத்தபடி… தேவைப் படும்போது… மலர் கிட்ட… விசாரணை செய்ய வேண்டி இருக்கும்… அவளுக்கு ஸ்ட்ரைன் இல்லாமல்… அதை நான் கவனிச்சுக்கறேன்… நீங்க அவளை அழைச்சிட்டு போங்க!” என்று தான் ஈஸ்வரிடம் சொல்ல வந்த விஷயத்தைச் சொல்லி முடித்தான் ஜெய்… 

யோசனையுடன் மலரைப் பார்த்த ஈஸ்வர்… “அதுக்குள்ள வீட்டுக்கு அனுப்பறாங்க? உனக்கு தலையில ஏதும் வலி இருக்கா மலர்! நாம வேணா வேற ஹாஸ்பிடல்ல பார்த்துக்கலாமா?” என்று ஈஸ்வர் சந்தேகத்துடன் கேட்கவும்…

“என்ன இங்கே ஓசில செஞ்சதெல்லாம்… அங்கே காசு வாங்கிட்டு… மறுபடியும் ஒரு தடவை… என்னை வெச்சு செய்வாங்க… அதெல்லாம் வேண்டாம்… நாம முதல்ல வீட்டுக்கு போகலாம்…” என்றாள் மலர் கிண்டல் கலந்த குரலில்…

அவள் பேசிய விதத்தில்… எழுந்த சிரிப்பை அடக்கியவாறு… ஈஸ்வரின் கோபத்தையும்… அக்கறையையும்.. உணர்ந்து… “அண்ணா! இங்கேயே எல்லா செக்கப்பும் செஞ்சுட்டாங்க… நல்லாத்தான் ட்ரீட்மெண்ட் செஞ்சிருக்காங்க… நானும் விசாரிச்சுட்டேன்… வீட்டுக்குப் போங்க!” என்றான் ஜெய்…

அனைத்தையும் மிரட்சியுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சுசீலா மாமி… அவர்களை நெருங்கி… மலரிடம் “மலர்… நீ இனிமேல் எல்லாத்தையும் மேனேஜ் பண்ணிப்ப இல்ல! நான் கிளம்பட்டுமா? தப்பா நினைச்சுக்காதடி குழந்த!” என்று சங்கடத்துடன் இழுக்கவும்…

“ஐயோ மாமி! ஏன் இப்படியெல்லாம் சொல்றீங்க… நான்தான் உங்களை ரொம்ப தொந்தரவு பண்ணிட்டேன்… மாமா வேற வீட்டுல தனியா இருப்பாங்க… நீங்க கிளம்புங்க…” என்றாள் மலர்… அவருக்குத் தேவை இல்லாத அலைச்சலை ஏற்படுத்திய குற்ற உணர்ச்சியுடன்…  

உடனே… அங்கே இருந்த பிரபாவிடம்… “அண்ணா! மாமியை வீட்டுல ட்ராப் பண்ண முடியுமா?” என்று மலர் கேட்கவும்… மறுப்பேதும் கூறாமல்…அவன் மாமியை அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளப்பினான்…

தொழிற்சாலையில்… முக்கிய வேலையில் இருந்த பொழுது… சூடாமணி கைப்பேசியில் அழைத்து… தகவலைச் சொல்லவும்… வேலையைப் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டு… பதறி அடித்து அங்கே வந்திருந்தான் பிரபா…

வீட்டில் யாருக்குமே தெரியாமல்… மலர் செய்து வைத்திருக்கும் செயல்களால்… அவளிடம் கோபமே கொள்ளாதவன்… அன்று அவ்வளவு கோபத்தில் இருந்தான்… ஆனாலும் சூழ்நிலை கருதி… அதை வெளியில் காண்பிக்கவில்லை அவ்வளவே…

அவனுடைய உச்சபட்ச மௌனத்திலிருந்தே… அண்ணனின் கோபத்தை புரிந்துகொண்டாள் அணிமாமலர்…

மாமி கிளம்புவதற்குள்… சூடாமணி… செங்கமலம் பாட்டி…  சாருமதி… மூவரும் மாமிக்கு  ஆயிரம்  முறை அவர்களுடைய நன்றியை சொல்லியிருந்தனர்…

ஜீவிதாவின் உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு… அவளை அங்கே வர அனுமதிக்கவில்லை சூடாமணி… மலருடைய பாட்டியையும்… தாத்தாவையும் அவளுக்குத் துணையாக வைத்துவிட்டு… அவரும்… வேங்கடேசனும் மட்டுமே அங்கே வந்திருந்தனர்…

அதனால்… பிரபா கிளம்பவும்… அவனைத் தொடர்ந்து… சூடாமணியும்… வெங்கடேசனும்… கிளம்ப எத்தனிக்க…

“மாப்பிளைத்தான் மாமியை ட்ராப் பண்ண போயிட்டாரே… நீங்க எப்படி போவீங்க… பேசாம எங்க கூடவே வந்துடுங்க…” என்று சாருமதி சொல்லவும்…

“பரவில்லை… அண்ணி! அங்கே ஜீவி… அம்மா… அப்பா எல்லாரும் கவலை பட்டுட்டு இருப்பாங்க… நாங்க ஜெய் கார்லதான் வந்தோம்… அதனால பிரச்சனை இல்ல!” என்று சொல்லிவிட்டு… வேகடேசனுடன் அங்கிருந்து கிளம்பிப்போனார் சூடாமணி… மகளை முறைத்துக் கொண்டே…

*********************  

ஒரு வழியாக… அனைத்துக் குழப்பங்களும் முடிவுக்கு வந்து… வீடு வந்து சேர்த்தனர்… அனைவரும்…

அவனிடம் வந்து சேர்ந்தது முதல்… ஒரு நொடி கூட அவனைப் பிரியாமல்… மாமானிடம் ஒட்டிக்கொண்டான் ஜீவன்… அவனை மடியில் வைத்துக்கொண்டுதான்… காரையே ஓட்டி வந்தான் ஈஸ்வர்…

வீட்டில் வேலை செய்யும் வசந்தி… ஆரத்தி தட்டுடன் தயாராக இருக்க… அவரது முதல் கொள்ளு பேரனானன ஜீவனை… ஆலம் சுற்றி… வீட்டிற்குள் அழைத்துச்சென்றார் செங்கமலம் பாட்டி…  

உள்ளே நுழைந்ததும்… “இப்ப இருக்கற நிலைமையில்… யாரும் எதுவும் பேச வேண்டாம்… எதுவாக இருந்தாலும்… காலையில் பார்த்துக்கலாம்… நேரத்துல… சாப்பிட்டு படுங்க எல்லாரும்… சுபாவும்… குட்டி பையனும்…  என் கூட படுத்துக்கட்டும்…” என்று யாரும் மறுத்துப் பேச இடம் அளிக்காமல் சொல்லிவிட்டு… சென்றார் பாட்டி…

பிறகு… அலுப்பு தீர குளித்துவிட்டு ஈஸ்வர் கீழே வரவும்… உணவு மேசை மேல் ஜீவனை உட்கார வைத்து… அவனுக்கு உணவை ஊட்டிக்கொண்டிருந்தாள் மலர்… அருகில்… சுபா… சூப் நிரம்பிய கிண்ணத்தை… பார்த்துக்கொண்டே இருக்க… “அண்ணி! பிடிக்கலேன்னாலும்… மெதுவா சாப்பிட ட்ரை பண்ணுங்க… பிளட் கௌண்ட்… சரியா இல்லனா… அடுத்த கீமோ கொடுக்க டிலே ஆகும்…” என்று மலர் சொல்லவும்…

“வயித்த பெரட்டுது… மலர்… முடியலம்மா!” என்று சன்னமாக ஒலித்தது… மார்பக புற்றுநோயிலிருந்து மீண்டுகொண்டிருக்கும்… சுபாவின் குரல்…

மலர் அந்தக் கிண்ணத்தை எடுக்க வரவும்… அதை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்ட ஈஸ்வர்… அந்தச் சூப்பை… மெதுவாகச் சகோதரிக்கு புகட்டத் தொடங்கினான்…

அதைப் பார்த்துக்கொண்டே அங்கே வந்த… சாருமதியின் கண்கள் குளமானது…

*************************** 

அசதியில்… அவன் மீதே சாய்த்து தூங்கிப்போன ஜீவனை… அவர்களது அறைக்குத் தூக்கி வந்த ஈஸ்வர்… அவனைக் கட்டிலில் படுக்க வைத்துவிட்டு… தானும் அவன் அருகிலேயே ஓய்வாகச் சாய்ந்து உட்கார்ந்தவாறு… அங்கே இருந்த தொலைக்காட்சியை உயிர்ப்பித்தான்…

அவனைப் பின் தொடர்ந்து வந்த மலர்… அவனுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு… ஏதோ சொல்ல வரவும்… ‘பேசாதே’ என்பது போல் ஜாடை செய்து… தொலைக்காட்சியை சுட்டிக் காண்பித்தான் ஈஸ்வர்…

அதில்… காவல்துறை சார்பாக… ஜெய் அளித்துக்கொண்டிருக்கும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு… நேரலையாக  ஒளிபரப்பாகிக்கொண்டிருந்தது…

“இத்தனை குழந்தைகள்… ஆபத்தாபன நிலைமையில் இருந்திருக்காங்க… என்ன சார் செஞ்சுகிட்டு இருக்கு காவல் துறை?” என்ற ஒரு பத்திரிகையாளரின் காரமான… கேள்விக்கு…

“எங்களுக்குன்னு… ஒரு ப்ரோடோகால் இருக்கு… அது படி… சிறப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது காவல் துறை…”

“அடி மட்ட லெவல்ல… ஆரமிச்சு… இந்த சைல்ட் கிட்னாப்பிங் ராக்கெட்… இன்டர்நேஷனல் லெவல்ல… பெரிய நெட்வொர்க்காக இயங்கிட்டு இருக்கு…”

“பிறந்த குழந்தை முதல்… பல வயதிலும் குழந்தைகள் கடத்தப்படுகிறார்கள்”

“SCRB அதாவது ஸ்டேட் கிரைம் ரெக்காட்ஸ் பியூரோ… தகவலின் படி… 2011 முதல் 2015 வரை… தமிழ்நாட்டில் மட்டும்… 14716 குழந்தைகள் காணாமல் போனதாகப் பதிவாகி இருக்கு…”

“அதில் 14174 குழந்தைகளை வெற்றிகரமாக மீட்டுப் பெற்றோர்கள் கிட்ட சேர்த்திருக்காங்க… நம்ம காவல்துரை!” என்று தெளிவான விளக்கங்களுடன் பதில் கொடுத்தான் ஜெய்…

“குழந்தைகள் காணாமல் போவதில் சென்னைதான் முதல் இடத்தில இருக்குன்னு சொல்லுறாங்களே… அதுக்கு உங்களோட பதில்!” என்று அடுத்த கேள்வி அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தது…

“எஸ்… அது மறுக்க முடியாத… வெட்கப்படும்படியான உண்மை…”

“நாள் ஒன்றுக்குத் தமிழ் நாட்டில் பன்னிரண்டு குழந்தைகள் காணாமல் போகின்றனர் என்றால்… அதில் சென்னையில் மட்டுமே ஐந்து முதல் ஏழு குழந்தைகள் அடக்கம்…” என அதை ஒப்புக்கொண்டான் ஜெய்…

“என்ன காரணங்களுக்காக குழந்தைகள்… கடத்தப்படுறாங்க” அடுத்ததாக ஒருவர் கேட்ட கேள்விக்கு…

“வெரி அஷேம்ட் டு சே… குழந்தைகளைத் தத்து எடுப்பதில் தொடங்கி… இதுக்குதான்னு வரையறுக்க முடியாத ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கு… இதுக்கு பின்னால…”

“ஆர்கன் ட்ரேட்… செக்ஸ் ட்ரேட்… புதிதாகக் கண்டு பிடிக்கும் மருந்துகளைச் சோதிக்க… தீவிரவாதத்திற்கு… இப்படிப் பல கரணங்கள் இருக்கு” என்று பதறவைக்கும் உண்மையைப் பதிலாக சொன்னான் ஜெய்…

“இன்றைக்கு மீட்டுக் கொண்டுவரப்பட்ட… குழந்தைகளின்… நிலைமை என்ன?” என்ற ஒரு நிருபர் கேட்க…

“தேங்க்ஸ் டு மீடியா… குழந்தைகள் யார்… யார்… என்பதைக் கண்டுபிடிக்க… அவர்களுடைய படங்கள்… தொலைக் கட்சியில் காண்பிக்கப்பட்ட காரணத்தினால்… அதில் தம் பிள்ளைகளை அடையாளம் கண்டுகொண்ட சில பெற்றோர்கள் அவர்களாகவே வந்துவிட்டனர்…”

“குழந்தைகள்… ஒவ்வொருவராக… மயக்கம் தெளிந்து கொண்டிருக்க… அவர்களுடைய பெற்றோரை அடையாளம் கண்டுபிடித்து… ஒப்படைக்கும் வேலைகளும் தொடங்கியிருக்கு…”

“முன்பே… காவல்துறைக்கு வந்திருந்த புகார்களின் அடிப்படையில்… தேடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகள் பலரும் அதில் இருக்கவே…  பெற்றோரைக் கண்டுபிடித்து… குழந்தைகளை ஒப்படைக்கும் வேலை ஈசியாக இருக்கு!”

“உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருந்து… ஸ்டேபில் ஆன குழந்தையுடன் சேர்த்து… மேலும் ஐந்து குழந்தைகளை பற்றிய தகவல்கள் கிடைக்காத காரணத்தால்… அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள்… மற்ற மாநில காவல் நிலையங்களுக்கும்… அனுப்பப்பட்டு வருகின்றன…”

“கண்டுபிடிக்கப்பட்ட குழந்தைகளில் ஒருவன்… நடிகர்… மிஸ்டர் ஜெகதீஸ்வரனின் தங்கை மகன்… அவன் அங்கே இருந்ததால்தான்… மற்ற குழந்தைகளை கண்டுபிடிக்க முடிந்தது… அது எல்லாருக்குமே தெரிந்திருக்கும்” என்று முடித்தான் ஜெய்…

அதனைத் தொடர்ந்து… அன்று காலை… மலரால் தாக்கப்பட்டு… அவர்களிடம் சிக்கியவனைப் பற்றிய கேள்விகள் எழுந்தால்… அது மேற்கொண்டு விசாரணையைக் கொண்டு செல்வதில் குழப்பம் ஏற்படுத்தும் என்பதை உணர்ந்த ஜெய்… அதைத் திசைதிருப்பும் விதமாக… குழந்தைகளை… பெற்றோரிடம் ஒப்படைக்கும் காட்சிகளை… ஒளிபரப்ப அனுமதி அளிக்கவும்… அந்தக் காட்சிகள்… உணர்ச்சிப்பூர்வமாக… ஊடகங்களில் பரபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தன…

ஜெய்  அளித்த பேட்டியை பார்த்த பிறகு பேச்சே வரவில்லை அணிமாமலருக்கு… துயரத்துடன் ஜெகதீஸ்வரனின் மார்பினில்… முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள் அவள்…

அவளுடைய தலையில் இருந்த காயத்தைப் பார்த்த ஈஸ்வரின் மனதில் முள் தைத்தது…

இதற்குப் பின் இருக்கும் கூட்டத்திக்கே… நிரந்தரமாகச் சமாதி கட்டவேண்டும் என்று மனதிற்குள்… கோபத்துடன் சூளுரைத்துக்கொண்டான் மலரின் ஈஸ்வரன்…

dhuruvam17

துருவம் 17

           Faiq, துபாய் வந்ததில் இருந்து அவன் அவனாக இல்லை. அங்கு அவளுடன் மதுரையில் இருந்த நான்கு மாதங்களும், அவனுக்கு சில நேரங்களில் சந்தோஷத்தையும், சில நேரங்களில் துக்கத்தையும் விதி வழங்கி கொண்டு இருந்தது.

              இங்கு வந்து இன்றோடு ஆறு மாதமாகியும், அவனால் எந்த ஒரு வேலையையும் உருப்படியாக செய்ய முடியவில்லை. மனது அவளை தேடுகிறது, மூளையோ இங்கு தான் உன் வாழ்வு, அவளை நினையாதே என்று அழிச்சாட்டியம் செய்கிறது.

             தூக்கம் வராமல், அந்த நள்ளிரவில் பாலைவனத்தில் டென்ட் அமைத்து, வெளியே தெரிந்த நிலவை வெறித்து கொண்டு இருந்தான்.

               முன்பு, இங்கே அவளை அழைத்து வந்த தருணத்தை நினைத்து, பெருமூச்சு விட்டான். அவனுடன் வந்த அவன் நண்பன் ரசாக், நண்பனின் நிலையை பார்த்து வருந்தினான்.

              இன்று அவன் இந்த நாட்டின் பிரின்ஸ், அதுவும் அரசனின் மூத்த மகன் என்று அரசரே அறிவித்து, அவனை கெளரவப்படுத்தி மகிழ்ந்தார்.

              அவன் தாய்க்காக, அவன் நடத்திய போராட்டத்தில் என்ன தான் வெற்றி கண்டாலும், மனதின் ஓரத்தில் அவளை பிரிந்த சோகமும், வலியும் அவனை அவனாக இருக்க விடவில்லை.

                இங்கே இவன் இப்படி இருக்க, அங்கே காவ்யஹரிணி தலையணையில் கண்ணீரை நனைத்து கொண்டு இருந்தாள்.

          “faiq! எனக்கு நீ வேணும், ஆனா என்னால நீ நினைக்கிற வாழ்க்கையை கொடுக்க முடியும்னு தோணல. நீ இல்லாம, இங்கு எனக்கு ஒன்னும் பிடிக்கல, என்னை புரிஞ்சிக்கஎன்று கண்ணீர் விட்டு அழுது புலம்பி கொண்டு இருந்தாள்.

             அவள் மனம் அவளை கேட்காமல், இங்கு அவன் வந்த நாளுக்கு அழைத்து சென்றது.

        கோபத்துடன், மேலே ஏறி சென்றவளை பார்த்து குழம்பிக் கொண்டு நின்று இருந்த faiqகை, அவளின் தம்பி மனோகர் தான் அவனை வரவேற்று ஹாலில் தாத்தா அருகே அமர வைத்தான்.

          தாத்தாவின் கண் ஜாடையை புரிந்து கொண்ட மனோகர், அவனும் அங்கேயே அமர்ந்து faiqயிடம் அவர் கூறுவதை மொழி பெயர்க்க தொடங்கினான்.

               “இவர் பெயர் சடகோப நாயர், என்னுடைய சினேகிதர். இவர் தான், என் பேத்தி காவ்யஹரிணிக்கு, வர்ம கலை எல்லாம் கற்று கொடுத்ததுஎன்று அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

                அவரை பார்த்து வணங்கியவன், அவரிடம் எதற்காக இவள் கோபம் கொண்டு இருக்கிறாள்? அவரின் வயதிற்காகவது, அவள் சற்று பொறுமை காத்து இருக்கலாம் என்று எண்ணாமல் அவனால் இருக்க முடியவில்லை.

         அதற்கு ஏற்றாற் போல், தாத்தா அவனுக்கு எதனால் என்று விளக்க தொடங்கினார்.

            “உங்களுக்கு, அவளோட ஆராய்ச்சி எது பற்றி அப்படினு ஏதும் யுகம் இருக்கா தம்பி?” என்று கேட்டார்.

            “ம்ம்.. கிட்ட தட்டஎன்று அவன் கூறிவிட்டு அவர் முகத்தை பார்த்தான்.

             “அந்த ஆராய்ச்சியை முதலில் ஆரம்பிச்சது, என் மனைவியுடைய அப்பா தான் தம்பி. அப்போ அவரை பைத்தியக்காரன் மாதிரி தான், எல்லோரும் பார்ப்பாங்க”.

                  “அந்த காலத்துல, அந்த அளவுக்கு தான் தம்பி இங்க மக்களுடைய ஞானம். அவ்வளவு ஏன், நானே அப்போ அவரை அப்படி தான் பார்த்தேன்”.

             “நான் ரௌடியா திரிஞ்ச காலம் அது, ஊருல நான் ஒரு பெரிய தாதா. அப்போ இவ மேல எனக்கு எந்த ஒரு லவ்வும் இல்லை, இப்போ இந்த பிள்ளைங்க சொல்லுற மாதிரி, நான் அப்போ முரட்டு சிங்கிள் தம்பிஎன்று கூறி சிரித்தார்.

            அவர் சொல்லுவதை கேட்ட faiq, நம்ப முடியாமல் அவரை பார்த்தான். ஏனெனில், அவர் எந்த அளவு தன் மனைவியை பார்த்துக் கொண்டார் என்று கண் கொண்டு பார்த்தவன் ஆயிற்றே.

            அதுவும் அவர் ரௌடியாக இருந்தார் என்று சொல்லுவதை தான், இன்னும் நம்ப முடியாமல் பார்த்தான். அவனின் முகம் போன போக்கை வைத்து, அதை அறிந்தவர் அவனுக்கு விளக்கம் கொடுக்க தொடங்கினார்.

             “தம்பி! உங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கலாம். ஆனா இதான் உண்மை, அதுவும் அப்போ நான் ஜெயிலுக்கு எல்லாம் போயிட்டு வந்து இருக்கேன்எனவும், மேலும் திடுக்கிட்டான்.

              அவனோ, மேலும் இதை கேட்டு அதிர்ந்தான். கிளற, கிளற ஏதோ பூதம் வருவது போல், அவனுக்கு அப்பொழுது தோன்றியது.

              “அப்புறம் ஒரு நாள், என் மாமனாரை நாலு தடியனுங்க துரத்தவும், இவரை ஏன் துரத்துறாங்கன்னு நானும் பின்னாடியே போனேன். அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது, அவனுங்க அவரை கொல்ல தான் துரத்தி இருக்காங்கன்னு”.

                “அப்போ அந்த நேரத்துல நானும், என்னோட கூட்டாளி ஒரு ஆளும் தான் அவனுங்களை அடிச்சி விரட்டினோம். அவரை விசாரிக்கும் பொழுது தான் தெரிஞ்சது, இந்த ஆராய்ச்சியில் அவர் ஈடுபடுறதில் பெரிய தலைங்களுக்கு பிடிக்கலன்னு”.

               “அப்போ தான் அவர் எங்க கிட்ட, எது பற்றிய ஆராய்ச்சி அப்படினு விளக்கமா சொன்னார். கொஞ்ச நாளைக்கு இதை மூட்டை கட்டுங்க, உங்கள் குடும்பத்துக்கு நாளைக்கு யார் பதில் சொல்லுவா அப்படினு சொல்லி, நான் அப்புறம் அவங்களுக்கு தெரியாம அவங்களை எல்லாம் காவல் காத்தேன்”.

                Faiqகிற்கு, அவரின் இந்த பரிமாணத்தில் ஒரே வியப்பு. எப்படி அவ்வளவு பெரிய ரௌடியாக இருந்தவர், இப்பொழுது எப்படி பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தை கட்டி ஆளுகிரார் என்று குழப்பமும், வியப்பும்.

           அப்பொழுது அங்கே வந்த நாட்சியார், இவர்களுக்கு சாப்பிட வேறு எதுவும் வேண்டுமா என்று கேட்டுவிட்டு, கணவரிடம் எப்பொழுதும் அவர் அந்நேரத்தில் பருகும் சுக்கு காபியை கொடுத்து உபசரித்தார்.

         மேலோட்டமாக பார்த்தால், அவர் காபி மட்டும் கொடுத்தது போல் ஒரு தோற்றம் இருக்கும். ஆனால், அவர்கள் இருவரும் பழைய நினைவுகளில் தத்தளித்து, காதல் பார்வையை பரிமாற்றம் செய்து கொண்டு இருக்கின்றனர் என்று காதலை புரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

          காவ்யஹரிணி, அவனின் உயிர் அல்லவா. அவனுக்குள், காதல் விதையை தூவி, கண்களால் காதல் பாஷை கற்றுக் கொடுத்த அவனின் உயிர் அல்லவா.

            இப்பொழுது, இங்கே இவர்களின் காதலை புரிந்து கொண்டு, மேலும் ஆச்சர்யம் அடைந்தான். இந்த வயதிலும், அவர்களின் காதலை கண்டு வியந்தான்.

             தானும், இவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினான். அதற்கு காரணம், அவனின் தந்தை.

        தாய், தன் தந்தை மீது அவ்வளவு காதலை கொட்ட அவர் தயாராக இருந்தும், அவர் ஏனோ திரும்பி கூட பார்க்கவில்லை. இப்பொழுது காதல் மனம் கொண்டு, அவரின் காதலியை மணந்து இருந்தாலும் அந்த காதல் இப்பொழுது அவர்கள் இடையில் இருக்கிறதா என்று கேட்டால், அவனுக்கு அது புரியாத புதிர்.

            அவனுக்கு அப்படி இருக்க பிடிக்கவில்லை, இதோ அவளின் தாத்தா, பாட்டி போல் தான் இருக்க பிடித்தம். இங்கே இவன் இப்படி எண்ணங்களுகுள் பயணிக்க, அவனின் எண்ணத்தை கலைத்து அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்.

              “அப்போ தான், இவ என்னை பார்த்தாள். எதுக்கு, இங்க எங்க வீட்டை காவல் காக்குறீங்கனு கேள்வி கேட்டா. யாரும் பார்க்கல அப்படினு நான் நினைக்க, இவ பார்த்துபுட்டா”.

               “நான் காவல் தான் காக்குறேன்னு, உனக்கு எப்படி தெரியும் அப்படினு நான் கேட்க, பதிலுக்கு அவ சொன்னதை கேட்டு தான் அவளை நான் கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன்”.

              “அப்புறம் எங்களுக்குள்ள, படி படியா காதல் மலர்ந்தது. எப்படியோ தெரிஞ்சுகிட்ட இவ அப்பா, எங்க காதலை ஏத்துக்கல. அதனால, அப்போவே வீட்டை எதிர்த்து கல்யாணம் பண்ணிகிட்டோம்”.

              இதை கேட்டு, மேலும் அதிர்ந்தான். அவர் கூறியது, கிட்டத்தட்ட ஒரு அறுபது வருடங்களுக்கு முன் நிகழ்ந்தது. அப்பொழுதே, இவர் இப்படி எதிர்ப்பு வரும் என்று தெரிந்தே, இதை தைரியமாக செய்து இருக்கிறார் என்று அவர் மீது இப்பொழுது பிரமிப்பு.

                “எதிர்த்துக்கிட்டு வந்தாச்சு, இனி மேல் அவங்க அப்பா இவளை பார்த்ததை விட, நாம இவளை நல்லா வச்சு இருக்கணும் அப்படினு ஒரு வைராக்கியம். அப்போ உழைக்க ஆரம்பிச்சது தான், இப்போ என் பிள்ளைங்க, என் பேர பசங்க இன்னும் நல்லா முன்னேற்றி விட்டு இருக்காங்கஎன்று பெருமை பொங்க பார்த்தவரை, அவன் கை தன்னால் கை தட்டியது.

             “தாத்தா, உங்களை பார்த்து எங்க பொறாமை பட்டுடுவேனோனு இப்போ பயம் எனக்குஎன்று கூறிய faiqகை பார்த்து சிரித்தார்.

            “எங்களை பார்த்து பொறாமை படாம, நீங்களும் என் பேத்தியும் உங்களை பார்த்து பொறாமை பட வைக்க வழியை பாருங்கஎன்று அவர்களின் காதலுக்கு பச்சை கொடி காட்டினார்.

         அதில், அவன் முகம் சிவந்தது வெட்கதினால். அதை பார்த்து, அங்கு உள்ளவர்கள் சிரித்தனர். இப்பொழுது அவனுக்கு அவளின் மேல், எந்த அளவு காதல் இருக்கிறதோ, அதே அளவு கோபம் இப்பொழுது அவள் நடந்து கொண்டு இருப்பது.

         வீட்டில், இத்தனை பேர் இங்கு சூழ இருக்கும் பொழுது, இவள் இவரை வரவேற்க கூட இல்லாமல், மேலே அவள் கோபத்துடன் சென்றது ஏனோ மனதிற்கு பிடிக்கவில்லை அவளின் இந்த செயல்.

             அதை தாத்தா புரிந்து கொண்டார் போல், மேலும் தொடர்ந்தார்.

             “இவ்வளவு வசதி வந்த பிறகு, என் மாமனார் ஆரம்பிச்சு வச்ச ஆராய்ச்சியை இப்போ தொடங்கினா என்னனு ஒரு பத்து வருஷம் முன்னாடி தோணுச்சு. அப்போ, இதை பத்தி இதோ என் நண்பர் சடகோபன் கிட்ட தான் சொன்னேன்”.

              “ஆராய்ச்சி பத்தி முழுசா கேட்டுட்டு, உடனே என் கூட சேர்ந்து உதவி பண்ண தயாரானான். இதை பத்தி யார் கிட்டையும் நாங்க மூச்சு விடல, ஆனா விதி அதை இவர் பையன் காதுக்கு போய்டுச்சு”.

              “உதவி பண்ணுறேன் சொல்லி, பெரிய அரசியல் கட்சி மேலிடத்தில் இதை பற்றி போட்டு கொடுத்துட்டான். அவ்வளவு தான், அதுக்கு அப்புறம் அங்க சுத்தி, இங்க சுத்தி அத்தனை தடை இதை தொடர விடாம”.

              “அப்போ பார்த்து எனக்கு அட்டாக் வந்திடுச்சு, எனக்கு இப்படி ஆனதுல என் நாட்சியை விட என் பேத்தி தான் துடிச்சு போய்ட்டா. அப்போ என்னை பார்க்க வந்த என் நண்பன், இதை பத்தி இனி கவலை படாதே, கடவுள் நமக்கு நிச்சயம் ஒரு வழி சொல்லுவார் அப்படினு எனக்கு ஆறுதல் சொல்ல, இவ இவனை பிடிச்சு என்ன விஷயம் அப்படினு கேட்டு குடைஞ்சு எடுத்துட்டா”.

                “அப்போ முடிவு பண்ணா, என்ன செய்யனும் அப்படினு. இவன் தான் அவளுக்கு, அப்போ எல்லா வித்தையும் கத்து கொடுத்தான். அப்புறம் அவ, அகழ்வாராய்ச்சி தான் படிப்பேன் சொல்லி, விடாம என்னை சம்மதிக்க வச்சு படிச்சா”.

               “சேகரிச்சு வச்சு இருந்த தகவல் அம்புட்டையும், ஒன்னு விடாம அலசி ஆராய்ந்து தனக்கு ஒரு நம்பிக்கையான ஆள் வேணும் அப்படினு இவன் கிட்ட சொன்னா”.

                “இவனும் ஒரு பையனை, இவ கிட்ட அனுப்பி வசான். ஆனா, அதுக்கு அப்புறம் தான் பெரிய பிரச்சனை வந்தது”.

                “அந்த பையன் இவனோட பையனோட அடியாள், அது இவனுகும் தெரியும். தெரிஞ்சும் இவன் அனுப்பினதுக்கு ஒரே காரணம், அவனோட பேத்தி தான்”.

           “அவளை தன்னுடைய பிடியில் வச்சுட்டு தான், இவனை பிடிச்சு ஆட்டி இருக்கான். என் பேத்தி சேகரித்த அத்தனையும், அவன் எரிச்சிட்டு, அவளையும் கடத்திட்டு போயிட்டான்”.

             “இவன் தான் சத்தியம் செய்யாத குறையா, அவன் கிட்ட பேசி, இவளையும், அவனோட பேத்தியையும் காப்பாத்தி கூட்டிட்டு வந்தான். அதுல இருந்து, இவன் மேல அவளுக்கு செம கோபம், ஆனா கோபத்தை விட வருத்தம் சொன்னா பொருத்தம்”.

              இதைக் கேட்டு மேலும் அதிர்ந்தான், அவள் எந்த மாதிரி சூழ்நிலையை எதிர் கொண்டு இருந்தால், இவர் மேல் கோபம் கொண்டு இருப்பாள். இப்பொழுது, அவள் மீது இருந்த கோபம் கூட கொஞ்சம் மட்டு பட்டு இருந்தது.

              “இப்போ தான் அவ கூட படிச்ச பையன் ஸ்டீஃபன் கூட சேர்ந்து, இன்னும் சில விஷயங்களை கண்டுபிடிச்சு துபாய் வந்தா”.

               “அங்க நாங்க பார்த்த குறிப்பு எல்லாம், ரொம்ப பிரமிக்க வச்சது. அங்கேயும், இவளை தொடர்ந்தாங்க, ஆனா இவ எப்படியோ அங்க தப்பிசிட்டா உங்க புண்ணியத்தில்என்று அவர் கூறவும், அவன் இப்பொழுது அவளின் ஆராய்ச்சி பற்றி முழுவதுமாக தெரிந்து கொள்ள முனைந்தான்.

               “முதல, எனக்கு இவ இதை தொடறதில் இஷ்டமில்லை. ரெண்டு பேருக்கும், வீட்டில் இதனால சண்டை தினமும்”.

             “அதனால தான், அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்து நிச்சயம் செய்ய ஏற்பாடு பண்ணேன். ஆனா, அது கடவுளுக்கே பிடிக்கல போல, சூழ்நிலை நின்றுச்சு. உடனே, இதான் சாக்குண்ணு பிடிவாதம் பிடிச்சு துபாய் கிளம்பிட்டா”.

              “அவ பாதுகாப்புக்கு தான், நாங்க வந்தது. என் பேரன் கிஷோர் கூட, அங்க வந்தது அவளோட பாதுகாப்புக்கு தான்”.

            “ ஆனா அங்க உங்களை பார்த்த பின்னாடி தான், அதுவும் நீங்க யாருன்னு தெரிஞ்ச பின்னாடி, நம்பிக்கையா நாங்க இங்க வந்துட்டோம்என்றவரை பார்த்து அசந்து விட்டான்.

               தன் மேல் நம்பிக்கை வைத்து, அவர் அங்கு இருந்து சென்று இருக்கிறார் என்று கூறிய பின், அவர் மேல் அவனுக்கு மரியாதை கலந்த பிரமிப்பு உண்டாகியது.

             அதற்குள், அவளின் தம்பி அவனை அழைத்துக் கொண்டு மேலே அவனிற்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையை காட்டினான்.

            “மச்சான்! உங்க ரூம்க்கு அப்படியே எதிர் ரூம், எங்க அக்கா ரூம் தான். நைட் டின்னர்க்கு, நீங்க தான் அவளை அழைச்சிட்டு வரணும்”.

          “அவ கோபம் நியாயம் தான், ஆனா அவரும் பாவம் தான மச்சான். அக்கா மேல, அவருக்கும் பிரியம் எல்லாம் இருக்கு. அதனால தான், அவர் அவனை வச்சு எப்படியாவது அவர் பையன் ஆட்டத்தை க்ளோஸ் பண்ண பிளான் செய்தார், எல்லாம் இப்படி கடைசி சொதப்பும்ன்னு அவரும் நினைக்கல ”.

             “கொஞ்சம் அக்கா கிட்ட, நீங்க நேரம் பார்த்து இதை பத்தி பேசுங்க மச்சான். நாங்க எவ்வளவோ சொல்லி பார்த்துட்டோம், நீங்க சொன்னா ஒரு வேளை கேட்க ஒரு சான்ஸ் இருக்குனு தான் சொல்லுறேன் மச்சான்என்று கூறிவிட்டு உடனே கீழே இறங்கி சென்றான்.

        அறைக்குள் சென்று, தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு நேராக அவள் அறை கதவை தான் தட்டினான் faiq. அவள் திறந்த அடுத்த நிமிடம், உள்ளே சென்று கதவை அடைத்து, அவளை தன்னோடு சேர்த்து அனைத்து இதழில் நீண்டதொரு முத்தம் பதித்தான்.

              ஆஆஆஆஆஆ! என்று அறையில் யாரோ அலரும் சத்தம் கேட்டு அதிர்ந்து அவளிடம் இருந்து விலகி பார்த்தான். அங்கே, அவள் அறையில் ஸ்டீஃபன், மற்றும் வேறு ஒரு பெண் பயத்துடன் நின்றதை பார்த்து தான் செய்த செயலை நினைத்து தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

               காவ்யஹரிணிக்கு, வெட்கம் என்றால், ஸ்டீஃபனோ, இது போல் நிறைய என் நாட்டில் பார்த்து இருக்கிறேன் என்று சாதாரணமாக இருந்தான்.

           ஆனால், அந்த புதிய பெண் பயத்துடன் சுவரை ஒட்டி நின்று கொண்டு இருந்தாள். யார் இவள், என்று கண்களால் காவியாவிடம் கேட்டான் faiq.

         “இவ பெயர் கலைசெல்வி, இப்போ எங்க கூட இந்த ஆராய்ச்சியில் புதுசா சேர்ந்து இருக்கா. ரீசன், அந்த இடம் பற்றி இவளுக்கு நல்லா தெரியும், நம்ம எல்லோரையும் விட”.

             “ஸ்டீஃபன், அங்க இவளை பத்தி தெரிஞ்சுகிட்டு, கையோட இன்னைக்கு இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டான். இப்போ, நம்ம ரெண்டு பேருமே, ஒரே இடத்தில் தான் நம்ம ஆராய்ச்சி செய்ய போறோம்”.

               “அதுக்கு, இப்போவே பிளான் போடலாம்னு தான் இவங்களை வர சொன்னதே. வாங்க, இங்க உட்காருங்க டின்னர் இங்க கொண்டு வர சொல்லிட்டேன்என்றவளை பார்த்து முறைத்தான்.

               அங்கே ஆரம்பித்தது, திரும்பவும் மோதல். இதை பார்த்த விதி, நாம வச்சு செய்ய தேவையே இல்லை, அவங்களே நல்லா செஞ்சுக்குவாங்க என்று நொந்து போனது.

 

தொடரும்

error: Content is protected !!