anima30

அணிமா-30

தனது படிப்பு மற்றும் தோற்றத்தில் அளவுகடந்த கர்வம் உண்டு அசோக்கிற்கு. அதுவும் வேலை கிடைத்து, பெங்களூரு சென்ற பிறகு அவனது வாழ்க்கை முறையே மாறிப்போனது.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே, அவனுடைய திறமையாலும், கிடைத்த வாய்ப்பை தக்க வைத்துக்கொள்ளும் புத்தி சாதுரியத்தாலும், பதவி உயர்வு கிடைத்துவிட, அவனது கர்வம் வளர்ந்துகொண்டே போனது.

அதிகப்படியான பெண்கள் சகவாசம், குடி, போதை… என கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை முறைக்குப் பழகியவன், திருமணம் என்ற சொல்லையே வெறுத்தான்.

பண வசதியில் எந்தவித குறைவும் இல்லை என்றாலும், நாகரிக வளர்ச்சியில் சற்று பின் தங்கியே இருந்தனர் அசோக்கின் குடும்பத்தினர்.

அவர்கள் குடும்பத்திலேயே, அசோக்தான் முதல் பட்டதாரி.

அவன் எம்.ஈ. படித்து முடித்ததும், மிகப்பெரிய நிறுவனத்தில், அவனுக்கு நல்ல வேலையும் கிடைத்துவிடப் பெருமையின் உச்சியிலிருந்தார் அவனுடைய அப்பா.

எக்கச்சக்க சீர்வரிசைகளும், அதிகப்படியான ரொக்கமும் கொடுத்து, அவர்கள் சொந்தத்திலேயே அவனுக்குப் பெண் கொடுக்க முன் வரவும், அதற்கு அவனுடைய சம்மதத்தைக் கேட்காமலேயே ஒப்புக்கொண்டனர் அவனது குடும்பத்தினர்.

அவனை வற்புறுத்தி, நிச்சயதார்த்தமும் செய்து முடித்தனர்.

படிப்பு, அழகு எதிலும் அவனுக்குப் பொருத்தமில்லாமல் இருந்த அந்த பெண்ணை, அவனுக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்கவில்லை. அத்துடன் அவளை மணந்துகொண்டால், அவனுடைய வாழ்க்கை முறையே மாறிப்போகும்.

அந்த பெண்ணை மீறி, அவனால் ஒரு அடி கூட எடுத்துவைக்க முடியாது என்ற நிலை ஏற்பட்டுவிடும். ஏனெனில் அவளுடைய குடும்ப பின்னணி அது போன்றது.

அதிலிருந்து தப்பிக்கும்பொருட்டு, வெளி நாடு செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லி, தற்காலிகமாக அந்த திருமணத்தை ஒரு வருடம் தள்ளிப்போட்டான் அசோக்.

அந்த காலகட்டத்தில்தான் அவன் சுபாவைச் சந்தித்தது. முதலில் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்றெல்லாம் அவன் எண்ணவில்லை. பழகும் வரை பழகிவிட்டு, சுலபமாக அவளைக் கழற்றி விட்டுவிடலாம் என்றே நினைத்தான்.

ஆனால் அவளே, ஒரு கட்டத்தில் அவனைப் புரிந்துகொண்டு விலகிச்சென்று விட, அந்த ஏமாற்றத்தை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை.

திருமணம் செய்யாமல், அவளை நெருங்க இயலாது என்பதை அவன் நன்றாகவே புரிந்துகொண்டான்.

அவனது வீட்டில் ஏற்பாடு செய்திருந்த திருமணத்திலிருந்து, எளிதாகத் தப்பிக்கச் சுபாவைத் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் சுலபமான வழி என்று எண்ணினான் அசோக்.

இல்லையென்றால் அவனை எப்படியாவது வற்புறுத்தி, அந்த திருமணத்தை நடத்தி முடித்துவிடுவார் அவனுடைய அப்பா.

அதனாலேயே அவளிடம் கோபமாகவோ, அல்லது வேறு விதமாகவோ அவன் நடந்துகொள்ளவில்லை.

அதுவும், அவளுடைய திருமண அறிவிப்பை, பார்த்த பிறகு அவனால் அவளை அப்படியே விட்டுவிட இயலவில்லை.

அவளை அடைந்தே தீரவேண்டும் என்ற வெறி, அவன் மனதில் தீயாய் கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது.

பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்து, தனக்குச் சாதகமாக, அவளை மணந்துகொண்டான்.

நாளடைவில், அவளிடம் ஏற்பட்டிருந்த ஈர்ப்பு மறைந்துபோக, அவளிடம் எந்தவித நாட்டமும் இல்லாமல் போனது அசோக்கிற்கு.

அவனுடைய வாழ்க்கை முறை எதையும் மாற்றிக்கொள்ளாமல், அவன் விருப்பப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான்.

திமிராக அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தவன், “நீ விருப்பப்பட்டால் இப்பவே கூட உங்க ஊருக்கு போகலாம்! எனக்கு எந்த அப்ஜக்ஷனும் கிடையாது. என்ன, உன்னை உங்க வீட்டில் சேர்த்துப்பாங்களான்னு முடிவு பண்ணிக்கோ!” என்று நக்கலாகச் சொன்னான் அசோக்.

“கண்டிப்பா நான் போனால், என்னை சேர்த்துப்பாங்கதான். ஆனால் நான் ஏன் போகணும்? சட்டப்படி நான் உன்னோட பொண்டாட்டி. என்னையும் உன் பிள்ளையையும் காப்பாத்தவேண்டிய கடமை உனக்குத்தான் இருக்கு. என்ன நடந்தாலும் நான் உன்னை விட்டுப் போகவே மாட்டேன்!” என்றாள் சுபா திண்ணமாக.

அதன் பிறகு வந்த நாட்களில், அவளுக்கு மேலும் தொல்லை கொடுக்க தொடங்கினான் அசோக். மற்ற பெண்களை வீட்டிற்கே அழைத்துவருவது. அவர்களை வைத்துக்கொண்டே, ஜீவனின் எதிரிலேயே, சுபாவிடம் வன்முறையைக் கையாள்வது என மோசமாக நடந்துகொள்ள தொடங்கினான்.

அங்கே ஆறு வயதில்தான் குழந்தைகளை, அரசாங்கமே நடத்தும் பள்ளியில் குறைந்த செலவில், சேர்க்க முடியும். ஆனால் அதற்கு முன்பு ‘ப்ரீஸ்கூல்’ லில் சேர்க்க வேண்டும் என்றால், செலவு அதிகம்.

நான்கு வயது கடந்ததும், மகனை ‘ப்ரீஸ்கூல்’ லில் சேர்க்கவேண்டும் என்று சுபா கேட்ட பொழுதிலும் அவன் அதை ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

குழந்தை வளர வளர, அவனது தேவைகளும், ஏக்கங்களும் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது.

வீட்டிற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க, இண்டியன் ஸ்டோருக்கு சென்றால், அவன் வயதிற்கே உரிய துருதுருப்போடு, அவன் ஆசையாகக் கேட்கும் பொருட்களை வாங்கிக்கொடுக்க முடியாமல், அவனது பிடிவாதத்தை வளர்க்க விரும்பாமல்தான், அவனைத் தனியே பூங்காவில் விளையாட விட்டுவிட்டு, அவள் கடைகளுக்குச் செல்வதே.

“நான் பொறுப்பில்லாம, இப்படி அவனை விட்டுட்டு போனதாலதான், அவனுக்கு இப்படி பிராக்ச்சர் ஆச்சு. நான் பண்ணப் பாவத்துக்கு, இவன்தான் தண்டனை அனுபவிக்கிறான்!

இவனைப் பற்றி ஈஸ்வருக்கு தெரிஞ்சா, அப்படியே இவனைத் தங்க தட்டுல வெச்சு தாங்குவான்!

உறவுகள் மேல அவனுக்கு அந்த அளவுக்குப் பாசமும், அக்கறையும் அதிகம்.

நான் இப்பவே அவன் எதிரில் போய் நின்னாலும், எந்த கேள்வியும் கேட்காம எங்களை அரவணைப்பான்.

அந்த நிலைமையில், அப்படியே விட்டுட்டு, நான் இந்த பாவி கூட வந்ததும், எங்க வீட்டுல எல்லாரும், எந்த அளவுக்கு நொந்துபோயிருப்பாங்கன்னு வார்த்தையால சொல்ல முடியாது. அப்பா செத்துப்போனதுக்கே நான் தான் காரணம்.

அப்படி இருக்க, அதுவும் இப்படி தோத்துப்போய், நான் மறுபடியும் அவங்க முன்னாடி நின்னா, அம்மாவும் பாட்டியும் அதை நிச்சயமா தாங்க  மாட்டாங்க.

மறுபடியும் என்னால அவங்களுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது.

ஜீவிதா! அவ ஒரு குழந்தை மாதிரி. என்னைப் பொறுத்தவரை ஜீவன் எப்படியோ அப்படித்தான் எனக்கு அவளும். என்னால அவளோட வாழ்க்கை பாதிக்கக் கூடாது!

அதனாலதான், இப்படி பட்ட உறவுகள் இருப்பதைக் கூட ஜீவனுக்கு நான் சொல்லவே இல்லை!

இனிமேலும் சொல்ல மாட்டேன்! எப்படியோ… என் வழக்கை இப்படியே போகட்டும்!” என்று கண்ணீருடன் சொல்லி முடித்தாள் சுபா. அருகில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த மகனின் தலையை, மென்மையாய் கோதியவாறே!

***

சுபா மூலமாக அவள் அறிந்துகொண்ட உண்மைகளை, ஈஸ்வரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே மலருக்கு வேதனையில் தொண்டையை அடைத்துக்கொண்டு வர, கணவனுடைய  மனநிலையை எண்ணி, அவனது முகத்தைப் பார்க்கவும், அவள் நினைத்ததுபோலவே வேதனையில் அவன் முகம் கசங்கிப்போயிருந்து.

அவனது நிலை மனதை உறுத்த, அவனுக்கு அருகில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டு, “ஹீரோ! இதெல்லாம் சுபா அண்ணியோட பர்சனல். இந்த விஷயங்களை நியாயமா நான் யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது!

ஆனால், நமக்குள்ள எந்த ஒளிவு மறைவும் இருக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன்.

சுபா அண்ணி முழுமையா குணமானதும்… இதெல்லாம் உங்ககிட்ட சொல்லிட்டு, பிறகுதான் கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும்னு நினைச்சேன்!

ஆனால் எல்லாமே மாறிப்போச்சு!

அதன் பிறகு இதைச் சொல்ல நேரமே அமையல!

இதெல்லாம் கேட்டால், நீங்க வருத்தப்படுவீங்கன்னு தெரிஞ்சேதான் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்!

ஆனால் இப்படி உங்களைப் பார்க்கும்போது என்னால தொடர்ந்து சொல்லமுடியும்னு தோணல!” என்றாள் மலர்.

சரிந்து மலருடைய தோளில் முகம் புதைத்து, சற்று நேரம் மௌனமாய் இருந்தவன், “ப்ச்! ஏற்கனவே தாங்கவே முடியாத அளவுக்கு வேதனை, வலி எல்லாமே பட்டாச்சு மலர்!

அதிலிருந்து ஓரளவுக்கு மீண்டும்… வந்துட்டோம்.

ஆனால் சுபாவுடைய ‘ஆங்கிள்’ல இருந்து பார்க்கும்போது, எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல!

ஃபீலிங் கில்ட்டி!

அவ லவ் பண்ணி, பிடித்தவனைக் கல்யாணம் செஞ்சுட்டு, நல்லா இருப்பான்னுதான் நினைச்சேன்!

ஆனால் பல விஷயங்கள் கேட்கவே குலை நடுங்குது மலர்!

அந்த பொண்ணு, ஒரே ஒரு வார்த்தை என்னிடம் சொல்லியிருந்தால், எல்லாத்தையும் சரிபண்ணியிருப்பேன்!

தப்பு மேலே தப்பு பண்ணி… எல்லாத்தையும் மறைச்சு… ச்ச!

நாங்கதான் எல்லாத்தையும் இழந்து நின்னோம்னா… அவளும் கூட சந்தோஷமா இல்லையே!” என்று ஆதங்கத்துடன் சொன்னான் ஈஸ்வர்.

***

சுபா, கைப்பேசியுடன் வெளியே சென்ற பிறகு, அதிக நேரம் ஆகியும் அவள் திரும்ப வராமல் போகவே, அவளைத் தேடிக்கொண்டு வெளியில் போனார் சாருமதி.

அன்னையை பின் தொடர்ந்து தானும் வெளியில் வந்தான் ஈஸ்வர்.

அப்பொழுது அங்கே வந்த கைலாஷ், சுபா யாரோ புதியவனுடன் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டு இருந்ததையும், அதன்பின் அவனுடன் காரில் ஏறிச் சென்றதையும், தான் பார்த்ததாகச் சொல்லவும், அதிர்ந்தனர் இருவரும்.

அவர்கள் வீட்டிலிருந்த பழனிச்சாமியை அழைத்துச்செல்லவே அவன் அங்கே வந்தது.

அதன் பின் அவர்களைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே சென்றவன், பரந்தாமனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த அவனது தந்தையிடம், “இனிமேல் இந்த கல்யாணம் நடக்கவே நடக்காது… ஏன்னா சுபானு எவனோடவோ ஊரைவிட்டே ஓடிட்டா!” என்று நக்கலாகச் சொன்னவன்,

பரந்தாமனை நோக்கி, “ஊருக்கு உபதேசம் செய்யறவன் வீட்டுல எல்லாம் இப்படிதான் இருக்கும்” என்று சொல்லிக்கொண்டே போக, அதில் கோபம் வரப்பெற்ற பழனிச்சாமி மகனுடைய சட்டையைக் கொத்தாகப் பிடித்தார்.

அங்கே நடப்பது எதுவும் விளங்காமல், பரந்தாமன் மகனைத் தேடினார்.

இதற்கிடையில் கைலாஷ் சொன்னது எதையும் பொருட்படுத்தாமல், ஈஸ்வர் சுபாவைத் தேடிக்கொண்டு சென்றிருக்க, அழுதுகொண்டே வீட்டிற்குள் நுழைந்தார் சாருமதி.

மனைவியின் அழுகையில், நிலைமையை ஓரளவுக்கு ஊகித்த பரந்தாமன், உச்சபட்ச அதிர்ச்சியில், நெஞ்சை பிடித்துக்கொண்டு, வேரறுந்த மரமாய் கீழே சரிந்தார்.

அருகில் நின்றிருந்த பழனிச்சாமி, நண்பனை தேற்ற முயல, சத்தம் கேட்டு, பாட்டி… ஜீவிதா மற்றும் வீட்டில் தங்கியிருந்த உறவினர் சிலரும் அங்கே ஓடி வந்தனர். சில நிமிடங்களில் சுபாவை கண்டு பிடிக்க இயலாமல் ஈஸ்வரும் அங்கே வந்துசேர்ந்தான்.

மகனைக் கண்டதும், தழுதழுத்த குரலில், “போயும்போயும் அவகிட்ட நம்பிக்கை வெச்சியே… பார்த்தியா அவள் செஞ்ச நம்பிக்கை துரோகத்தை .  உன் பேச்சைக் கேட்டு புத்தி கெட்டு, அவளை வெளியூரில் தங்கி வேலை பார்க்க அனுப்பினேன் பாரு, என்னை சொல்லணும்!” என்று துயரத்துடன் சொல்லிக்கொண்டே மயங்கினார் பரந்தாமன்.

அவரது வார்த்தைகளில் உயிர் வரை அடிவாங்கினான் ஈஸ்வர்.

ஆனாலும் நிலைமையின் தீவிரம் உணர்ந்து, பரந்தாமனை மருத்துவமனையில் அனுமதித்த  ஈஸ்வர், கையிருப்பில் வைத்திருந்த பணத்தையெல்லாம் திரட்டி, அவருடைய மருத்துவச் செலவுகளைச் செய்தான்.

அந்த நிலைமையிலும், கருணாகரனின் நட்பை முற்றுமாக இழக்கப்போகிறோம் என்பது புரிந்து, மனம் வலித்தது ஈஸ்வருக்கு.

அவன் எண்ணியதை விட மோசமாக,  கருணாகரனின் நட்பை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையில் இனி அவன் இழப்பதற்கு ஏதுமில்லை என்ற நிலையில் அவனைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருந்தாள் சுபா.