Kaalangalil aval vasantham 4 (2)

மணியைப் பார்த்தாள்.

எட்டைக் கடந்திருந்தது.

செல்பேசி அழைக்க, யாரென்று பார்த்தாள்.

சஷாங்கன் தான் அழைத்திருந்தான்.

“சொல்லுங்க பாஸ்…” சற்று கீழே இறங்கிய தொனியில் கேட்க, அந்தத் தொனி அவனுக்கு சரியென படவில்லை.

“என்னாச்சு ப்ரீத்தி?” என்று கேட்க,

“ஒண்ணுமில்ல பாஸ்…” என்று அவள் கூறினாலும் நம்பவில்லை.

“பொய் சொல்லாத…”

“இல்ல நத்திங் பாஸ்…” அவனிடத்தில் கூற பிரீத்திக்கு பிடிக்கவில்லை. அவனிடம் அதிகமாக சலுகை எடுப்பதாக யாரும் நினைத்து விடக் கூடாதே என்று இருந்தது.

“நத்திங்ன்னு நீ தா சொல்ற. ஆனா உன்னோட வாய்ஸ் அப்படி சொல்லலையே…” என்றவன், சற்று நிறுத்தி, “உன்னோட குட் மார்னிங் மிஸ்ஸிங்…” என்று கேட்க,

“இஸ்ஸ்…” என்று நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டவள், “குட் மார்னிங் பாஸ்…” என்றாள் ஒட்டிக் கொண்ட சின்ன செயற்கையான சிரிப்போடு!

“இந்த குட் மார்னிங்கை கொண்டு போய் ட்ராஷ்ல போடு. ஐ நீட் தட் பெப்பி மார்னிங்…” என்று எப்போதும் அவள் கூறும் தொனியை அவன் எதிர்பார்க்க, சற்று முன் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனம் இன்னமும் சமநிலைப் பட மறுத்தது. ஹிஹி என்று சிரித்து சமாளிக்க,

“ஹூம்ம்… சிரிச்சே சமாளி…” என்றவன், “சைட்டுக்கு ஏன் போகல?” என்று கேட்க,

“சாரி பாஸ். கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு… இப்ப கிளம்பிட்டே இருக்கேன்…” என்று கூற,

“இட்ஸ் ஓகே…” என்றவன், “அங்க பாஸ்கர் இருக்கார். நீ ஆஃபீஸ் போ…” என்று கூற,

“ஓகே பாஸ்…” என்றவள், “நீங்க எப்ப பாஸ் வர்றீங்க?” என்று கேட்க,

“இன்னைக்கு ஸ்வேதாவோட கசின் பிரதர் வர்றானாம். என்னை லீவ் போட சொல்லி பிடிவாதம் பிடிச்சுட்டு இருக்கா. இன்னைக்கு நீயே சமாளி ப்ரீத்தி. முடிஞ்சா வர்றேன்…” என்று கிசுகிசுப்பாக கூற,

“ஷப்பா… பாஸ்… இதெல்லாம் டூ மச். பாங்காக் போறதை சாக்கா வெச்சுக்கிட்டு ஒரு வாரமா நீங்க எங்கயும் எட்டிப் பார்க்கல. ஊர்ல இருந்து வந்தும் இப்படின்னா…” என்று இடைவெளி விட்டவள், “சுத்தமா சரி கிடையாது…” சற்றே கண்டிக்கும் தொனி இருந்தது அவளது குரலில். இதுவும் எப்போதும் நடப்பதுதான். அவள் கண்டித்தாலும் கூட ஏற்றுக் கொள்வான். ப்ரீத்தி சரியாகத்தான் சொல்வாள் என்ற நம்பிக்கை.

“ஓகே ஓகே… ஸ்வேதாவ சமாளிச்சுட்டு வர்றேன் ஆபீசர்…” சிரித்தவன், “ஏன் மூட் அவுட்ன்னு சொல்ல மாட்டீங்க?” என்று விடாக்கண்டனாக கேட்க,

“நிஜமா ஒண்ணுமே இல்ல பாஸ்…” என்றவள், “அப்படியே இருந்தாலும் நமக்கெல்லாம் ஜுஜுபி பாஸ். ஊதித் தள்ளிற மாட்டோம்?!” என்று மனம் விட்டு சிரிக்க,

“தட்ஸ் மை கேர்ள். இப்படியே சிரிச்சுட்டு இருடா. இதுதான் உனக்கு நல்லா இருக்கு, மை எனெர்ஜி பூஸ்டர்.” உள்ளார்ந்த அன்போடு ஷான் கூறியதை கேட்டபோது, இவளுக்கு இரண்டு லிட்டர் பூஸ்ட் குடித்ததை போல இருந்தது.

“தேங்க்ஸ் பாஸ்…” என்றவள், உற்சாகமாகவே கிளம்பினாள்.

அத்தனை உற்சாகமும் அலுவலகம் சென்று சேர்ந்த ஒரு மணி நேரம் வரை தான்.

எப்போதும் போல அலுவலகம் வந்த வாடிக்கையாளர்களிடம் மார்க்கெட்டிங் டீம் பேசிக் கொண்டிருக்க, அவர்களை மேற்பார்வை பார்த்துக் கொண்டே, அடுத்த ப்ராஜக்ட் விவரங்களை இன்னொரு டீம் அவளிடம் கொடுத்திருக்க, அதை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தாள். அனைத்தும் சரியாக இருக்கிறதா என்று ப்ரீத்தி முதலில் பார்த்து விட்டு, நிதிநிலைகளை பராமரிக்கும் குழுவிடமும், செயல்முறைப் படுத்தும் குழுவிடமும் கொடுத்து முதல் நிலை அறிக்கையை பெற்ற பின், அதை அட்மினிஸ்ட்ரெட்டிவ் டீமிடம் ஒப்படைத்து, அவர்களது கருத்துக்களோடு அதை சஷாங்கனிடம் சமர்ப்பிப்பது அங்குள்ள நடைமுறை.

அதை சஷாங்கன் பார்த்து ஒப்புதல் கொடுத்தப் பின், முறையான கலந்துரையாடல் நிகழும். அதன் பின்னர், தான் அடுத்தகட்ட செயல்முறைகள் தொடரும்.

இதில் அட்மினிஸ்ட்ரெட்டிவ் டீம், பிளானிங் டீம், ஃபைனான்ஷியல் டீம், மார்க்கெட்டிங் டீம், ஃபீல்ட் டீம் என்பதெல்லாம் தனி தனியான குழுக்கள். அனைவருக்கும் பொதுவான பாலம் ப்ரீத்தி தான்.

அனைத்தும் சுறுசுறுப்பாக நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த போது தான் அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

அவர்கள் உள் தணிக்கையாளர்கள். மொத்த ஜுபிடரின் ஆடிட்டிங்கை கையாள்பவர்கள்.

அதாவது இன்டெரிம் ஆடிட் டீம். கார்பரேட் அலுவலகங்களின் கணக்குகளை தணிக்கைக்கு ஆட்படுத்தும் முன்பே, அவர்களது ஆடிட்டர்கள் உள்தணிக்கை செய்வார்கள். அந்த உள்தணிக்கை தொடர்ந்து நடைபெறும். ஆனால் ஜுபிடர் ரியல்ட்டர்ஸ், ஜுபிடர் குழுமத்தில் ஒரு நிறுவனம் என்றாலும், இதுவரை சுதந்திரமாகத்தான் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது! எந்த வகையிலும் தாய் குழுமத்தோடு பிணைத்துக் கொண்டதில்லை. இதுவரை கணக்கு வழக்குகள் அனைத்தும் தனிப்பட்ட முறையில் தான் கையாளப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. முறையாக டைரக்டர்ஸ் மீட்டிங், வருடாந்திர பங்குதாரர்கள் சந்திப்பு எல்லாம் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது.

ஆனால் இதுவரை இண்டரிம் ஆடிட் என்று தலைமையகத்திலிருந்து யாரும் வந்ததில்லை.

இப்போது ஆடிட்டர்கள் குழு வந்ததை அவளால் நன்மைக்கென்று எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகுமென்று சொல்லக் கூட முடியவில்லை. அதிலும் அவன் குடும்பம் இருக்கும் நிலை, அவனது நிலை அனைத்தும் தெரிந்த பிரீத்தியால் அந்த சூழ்நிலையின் இறுக்கத்தை உணர முடிந்தது.

அவனது தன்மானம் அடிபடுமே என்று நினைத்தபோது உள்ளுக்குள் பதட்டம் ஊற்றெடுத்தது! எப்படிபட்ட பிரச்சனை என்றாலும், ஜுபிடர் குழுமத்திடம் அவன் சென்று நின்றதில்லை. அது போல அவர்களையும் இங்கு உள்ளே வர சஷாங்கன் அனுமதித்ததில்லை.

அவனுடையது என்றால் அவனுடையது மட்டும் தான்! அதற்கு வேறு பெயர் இல்லை.

சமாளித்துக் கொண்டு புன்னகைத்தபடி அவர்களை பார்த்தாள்.

வந்தது இருவர். கிருஷ்ணன் நாயர், ஆப்ரஹாம் சாலமன். அவர்களை நன்றாகவே அறிவாள். அவள் மேல் மிகுந்த மரியாதை உண்டு அவர்களுக்கு!

“ஹலோ சார்… எப்படி இருக்கீங்க?” இயல்பாக கேட்பதை போல கேட்க,

“ஃபைன் ப்ரீத்தி…” என்ற கிருஷ்ணன் நாயர், “யூ ஆர் லுக்கிங் கார்ஜியஸ் டார்லிங்…” என்று சிரிக்க,

“தேங்க்ஸ் சர்… என்ன இந்த பக்கம்?” புன்னகையோடு கேட்டாள்.

“ஜஸ்ட் ஒரு சின்ன இன்பார்மல் ஆடிட்…” கூறியது சாலமன்.

“வாட்? சர் கிட்ட…” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஜிஎம் வாசுதேவன் வந்துவிட, அனைவரது முகத்திலும் சிறு குழப்பம். கடந்த எட்டு வருடங்களில் ஒருநாளும் இப்படி அவர்கள் வந்ததில்லை. அதாவது தனக்கு இந்த நிறுவனம் மட்டும் போதுமென்று சஷாங்கன் முடிவெடுத்து, இந்த நிர்வாகத்தில் மட்டுமாக காலெடுத்து வைத்தது முதல், அப்படித்தான்!

ஏஜிஎம் இயல்பாக வருவதை போல, செல்பேசியில் சஷாங்கனை பிடிக்க முயன்று கொண்டிருந்த பிரீத்தியின் அருகில் வந்தவர், “பாஸுக்கு இன்பார்ம் பண்ணு பிரீத்திம்மா…” என்று முணுமுணுக்க,

“ட்ரை பண்ணிட்டே தான் சர் இருக்கேன். லைன் போகுது, பாஸ் பிக் அப் பண்ணல…” என்றவள், தன்னை முதலில் சமநிலைப் படுத்திக் கொள்ள முனைந்தாள். தன்னுடைய பதட்டத்தை அவன் மேல் திணித்து, அதற்கும் மேல் அவன் பதட்டப்பட்டானென்றால் வண்டியோட்டும் போது கவனம் சிதறி விடக் கூடும். சும்மாவே தாறுமாறாக வண்டியோட்டுபவனாயிற்றே என்ற கவலை வேறு அவளுக்கு!

“விடாதம்மா… எப்படியாவது பிடி…” என்றவரின் குரலிலும் அதே பதட்டம். “ஏதாவதுன்னா செத்தோம்…”

“ஆமா சர்…” என்றவள், மீண்டும் முயற்சிக்க, முழு ரிங் போய் கட்டானது.

“சொல்லுங்க சர்…” என்று ஜிஎம் அவர்களிடம் பொதுவாக கேட்க,

கண்ணாடியால் மூடியபடி இருந்த பால்கனிக்கு தனியாக சென்றவள், அங்கேயே நின்றபடி, மீண்டும் மீண்டும் அவனுக்கு முயற்சித்தாள், அவ்வப்போது உள்ளே நடப்பதையும் கவனித்தபடி!

இவள் இங்கே முயற்சி செய்தபடி இருக்க, வந்தவர்களை வரவேற்று பேசியபடி அவரது கேபினுக்கு அழைத்துப் போனார் ஜிஎம், வாசுதேவன். கூடவே ஏஜிஎம்மும் தொடர்ந்தார், பிரீத்தியை பார்வையால் கேள்வி கேட்டபடி!

அலுவலகம் முழுவதும் அமைதியோ அமைதியாக இருந்தது.

அவர்கள் கேட்கும் தஸ்தாவேஜுகளை ஜிஎம்மின் உதவியாளர் கொண்டு போய் கொடுக்க, அதை தடுக்க முடியாமல், நிர்க்கதியாக நின்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் அவளுக்கு வேறு எதுவுமே தோன்றவில்லை. இது சஷாங்கனுக்கு விரிக்கப்படும் வலை என்பது புரிந்து விட்டது.

அவனை எப்படியாவது பிடித்து விட முடியாதா என்ற எண்ணத்தில், மீண்டும் அவனது எண்ணுக்கு அழைத்தாள், விடாமல்!

இந்த முறை அழைப்பு துண்டிக்கப்பட, அவளது பதட்டம் இன்னும் அதிகமானது.

எந்த நேரத்தில் தான் இப்படி அழைப்பை தூண்டிப்பது என்று விவஸ்தை இல்லை இவனுக்கு என்று மனதுக்குள் பொறுமியபடி, மீண்டும் முயற்சிக்க, அதே போல இன்னொரு முறையும் துண்டிக்கப்பட, அவளால் அதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியவில்லை.

மூச்சை இழுத்து விட்டு தைரியத்தை சேகரித்துக் கொண்டவள், ஜிஎம் அறைக்கு விரைந்தாள்.  கதவை மெலிதாக தட்ட, ஜிஎம், “கம்மின்…” என்றார்.

தஸ்தாவேஜுகளை பார்வையிட்டபடி கணக்குகள் சம்பந்தமாக கேள்விகள் கேட்க ஆரம்பித்து இருந்தனர் அவ்விருவரும். ஜிஎம்மும் அதற்கான பதில்களை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவள், “ஜெண்டில்மேன், கேன் யூ ப்ளீஸ் வெய்ட் ஃபார் பியூ மோர் மினிட்ஸ்?” என்று அமைதியாக கேட்க,

“ஒய் ப்ரீத்தி? இட் இஸ் ஜஸ்ட் ஏ கேஷ்வல் விசிட்…” என்று புன்னகைத்தபடி கிருஷ்ணன் நாயர் விளக்கம் கொடுக்க,

“இட் மே பி சர். ஆனா எம்டி இல்லாத நேரத்துல காண்பிடென்ஷியல் ஃபைல்ஸ‌ அக்ஸெஸ் பண்ண அலோ பண்ண முடியாது…” உறுதியான குரலில் அவள் கூறிய செய்தி, ஜிஎம்முக்கே சற்று அதிர்வை வரவழைத்தது.

தான் பெரிய ஆளா? அல்லது இவள் பெரிய ஆளா? சற்று எரிச்சலோடு அவர் பார்க்க,

“அதான் ஜிஎம், ஏஜிஎம் இருக்காங்களே?” சாலமன் அவ்விருவரை காட்டி கேட்டார்.

“பட் சர், நான் எம்டி சாரோட பர்சனல் அசிஸ்டண்ட் கூட. உங்க கிட்ட இருக்க ஃபைல்ஸ் எல்லாம் என்னோட கஸ்டடில இருந்தது. ஐ ஹேவ் டூ ஆன்சர் அவர் எம்டி… சோ ப்ளீஸ் வெய்ட் ஃபார் சம் டைம்…” என்றவளின் குரலில் அத்தனை உறுதி. அது கிட்டதட்ட கட்டளையாக, மீறினால் விளைவுகளுக்கு தான் பொறுப்பல்ல என்பதை கூறாமல் கூறியது. என்னவானாலும் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற உறுதி!

“எஸ் சர். ஷீ இஸ் ரைட். கொஞ்சம் வெய்ட் பண்ணுங்க ப்ளீஸ்…” ஏஜிஎம் அவரது பங்குக்கு கொளுத்திப் போட, இருவரையுமே சற்று எரிச்சலாக பார்த்தார், வாசுதேவன்.

“ப்ரீத்தி, யூ ஆர் கிராசிங் யுவர் லிமிட்ஸ்…” அவரிடமிருந்து பலமான எதிர்ப்பு கிளம்ப,

“சாரி ஜிஎம் சர். ஆனா என்னோட கஸ்டடில இருக்க ஃபைல்ஸை எம்டி சர் ஓகே சொல்லாம என்னால யாருக்குமே குடுக்க முடியாது… அதை அக்சஸ் பண்ண விட முடியாது” மிக கறாராக கூறியவளை கோபமாக பார்த்தார் வாசுதேவன். ஆனால் அவளை எதுவும் சொல்ல முடியாது. சஷாங்கனின் பிரதி அவள்!

“நீ எப்படி இங்க கண்டிநியூ பண்றன்னு நானும் பார்க்கறேன்…” வெளிப்படையாக சவால் விட்ட வாசுதேவனை பார்க்கும் உள்ளுக்குள் பயம் எழுந்தாலும், அதை அவள் வெளிக்காட்டவில்லை.

“ஆஸ் யூ விஷ் சர். ஆனா இப்ப என்னால இதை மட்டும் தான் சொல்ல முடியும்…” என்றபடி, அவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் முயன்று கொண்டே இருக்க, மீண்டும் மீண்டுமாய் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

சசாங்கனுக்கு ஒரு பர்சனல் நம்பர் இருக்கிறதே… சட்டென தோன்றியது.

அந்த எண் முழுக்க முழுக்க ரகசியமானது. வெகு சிலருக்கு மட்டுமே அந்த எண்ணை கொடுப்பான், எதாவது மிக முக்கியமான வேலை என்றால் மட்டுமே, அந்த எண்ணுக்கு இவளும் அழைத்திருக்கிறாள்.

அவசரமாக பேசியில் தேடி எடுத்தவள், மனம் படபடக்க அழைத்தாள். இதையாவது இவன் எடுத்துத் தொலைய வேண்டுமே என்ற கடுப்பு வேறு!

இன்னும் எத்தனை நேரம் இவர்களை பிடித்து வைக்க முடியும்?

ஒரு முழு ரிங் போய் முடிக்கும் போது, “சொல்லு ப்ரீத்தி…” அவனது குரலில் சிறு பதட்டம். அவ்வளவு எளிதாக இந்த எண்ணுக்கு அழைத்து விட மாட்டாள் என்பது அவனுக்கும் தெரியும். சட்டென அவர்களிடமிருந்து பிரிந்து வந்து, தனியாக நின்று கொண்டு,

“எங்க இருக்கீங்க பாஸ்?”

“ஸ்வேதா வீட்ல தான்… அவளோட கசின் வந்துருக்கான்டா…” சுதி சற்று குறைந்திருந்தது.

“சரி, உங்க போன் என்னாச்சு?”

பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவள் கேட்டு முடித்த பத்தாவது நிமிடம் அங்கிருந்தான்.

*****