KVK-15

KVK-15

ஆராதனா அனைத்தையும் கதிரிடம் சொல்ல, அவன் எழுந்து ஆடாத குறை தான். மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்கே சென்றான். அதுவும் அவன் ஆராதனாவின் அப்பாவிடம் பேசியதைப் பற்றிச் சொல்லவும், ‘ அவனை யாராலையும் புரிஞ்சுக்கவே முடியல ‘ மனதில் பாராட்டினான்.
இனி தன் பங்கிற்கு இதைப் பற்றி மலரிடமும் பேச நினைத்தான். உடனே அவர்கள் வீட்டிற்கு செல்ல, அங்கே மலர் என்றும் இல்லாமல் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.
“ என்னம்மா ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கீங்க ?” கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே செல்ல,
“ யுவா தான் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சுட்டானே கதிர். அதுவே பெரிய விஷயம். இப்போ தான் பொண்ணோட அப்பாகிட்ட பேசினோம். யுவா ஊர்ல இருந்து வந்ததும் பொண்ணு பார்த்து நிச்சியம் பண்ணிக்கலாம்ன்னு சொல்லிட்டோம்.” அவரின் முகம் முழுதும் மகிழ்ச்சியில் பூரித்தது.
“ உங்ககிட்ட முன்னாடியே சொல்லிட்டானா? நான் தான் லேட்டா ! “ அலுத்துக்கொண்டான்.
“ நீயும் எங்க கூட வரணும் கதிர். நீ தான் அவனுக்குப் பக்கத்துல இருக்கணும். உனக்கு காஃபி கொண்டுவரேன் “ சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றார்.
“ துணை மாப்பிள்ளை வேலையும் எனக்கே வா “ சத்தமாகச் சொல்ல
அன்பரசு அங்கே வந்தார்.
“ கதிர் உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும். “ சிறிது கலக்கத்துடனே இருந்தார்.
“சொல்லுங்க மாமா. என்ன விஷயம் “
“அவன் ஊருக்குப் போயிருக்கான். என்ன நடக்குமோன்னு பயமா இருக்கு” மலரின் காதில் விழுந்துவிடாமல் மெதுவாகக் கேட்டார்.
“ மாமா! அவன் எல்லாத்தையும் யோசிச்சு தான் செய்வான். நீங்க கவலைப் படாதீங்க “ ஆறுதலாகப் பேச
“ என்னம்மோ பா அமைதியா வாழ்ந்துட்டு இருக்கா மலர். மறுபடியும் அவளுக்குச் சங்கடம் வராம இருந்தா போதும். “ மனத்தாங்கலை சொல்ல,
“ அவன் கூடப் போயிருக்கற ஆளு பயங்கர கில்லாடி. எல்லாம் நல்லா நடக்கும் பாருங்க “ சூசகமாச் சொல்ல
“யாருப்பா அது ?” ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்.

“எல்லாம் உங்களுக்கு வேண்டியவங்க தான். “ சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல
யோசனையோடு அவனைப் பார்த்தார்.
“ மிஸ்டர். சித்தார்த் மனோகர் “ புன்னைகையுடன் சொல்ல
அதிர்ச்சியில் அவருக்கு இதயமே நின்றுவிடும் போல ஆகிவிட்டது.
“ என்ன சொல்ற கதிர். நீங்க என்ன பண்றீங்கன்னு தெரிஞ்சு தான் பண்றீங்களா?” சற்று கோபமாகவே கேட்டார்.
“ மாமா. அவன் ரொம்ப பராக்டிகல் பெர்சன். கண்டிப்பா புரிஞ்சுப்பான். அதுனால தான் அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்ல முடிவு பண்ணான் யுவா. “ சொல்லிக்கொண்டிருந்தவன் மலர் வருவது தெரிந்ததும் அமைதியானான்.
அவனைக் கலக்கமாகவே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அன்பரசு. அதற்கு மேல் அங்கிருந்தால் அவர் குடைந்து கொண்டே இருப்பார் என்று அவரசமாகக் காஃபியை அருந்திவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.
அன்பரசுவிற்கு படபடப்பாகவே இருந்தது. ‘ இப்பொழுது அவன் அங்குச் சென்றிருப்பான், என்ன நடக்கும்?’ என்று அவருக்குப் பயமாகவே இருந்தது.

 

யாருக்கு என்ன சமாதானம் சொல்வது என்று தெரியாமல் யோசனையில் அமர்ந்திருந்தார் ஜானகி. அருகில் சக்தி சிறிதும் சலனம் இல்லாமல் தெளிவாக அமர்ந்திருந்தாள்.
“ ஏன் டீ முன்னாடியே என்கிட்ட சொல்லல? இப்போ உங்க அப்பா நிச்சியம் வரைக்கும் பேசிட்டு வந்திருக்காரு. இப்போ போய் அவங்ககிட்ட வேண்டாம்ன்னு எப்படி சொல்றது? “ குழப்பத்துடன் அவளைக் கத்திக்கொண்டிருந்தார்.
“ நீங்க இப்படி திடிர்ன்னு முடிவு செய்வீங்கன்னு எனக்கு எப்படி தெரியும்?நீ என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கலாம் .” நகத்தைக் கடித்துக்கொண்டே சொல்ல
“அசால்டா சொல்ற. கொஞ்சமாவது உனக்குப் பயம் இருக்கா?”
“அம்மா சித்து ரொம்ப நல்லவர்மா. நிச்சயம் அவர உங்களுக்குப் பிடிக்கும்.” அவளும் தன் பங்கிற்குச் சொல்ல
“ அதுக்காகச் சொல்ல சக்தி. இப்போ வரவங்களுக்கு என்ன பதில் சொல்றது. உங்க அப்பாவை எப்படி சமாளிக்கறது? எனக்கு ஒன்னும் புரியல!” தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்துவிட்டார்.
“ அம்மா , நான் வர அந்தப் பையன் கிட்டப் பேசிப் பார்க்கறேன். நான் ஒருத்தரை விரும்பறதா சொல்றேன். அப்போ அவங்களே வேண்டாம்ன்னு சொல்லிடுவாங்க !” தன்னுடைய ஐடியாவைச் சொல்ல
“ சக்தி! இது விளையாடற விஷயம் இல்லை. அவங்கள அவமானப் படுத்தற மாதிரி இருக்கும். இது சரிப்பட்டு வராது.”
“ அம்மா அதுக்காக அவங்கள கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியுமா?என்னால முடியாது. சித்துவைத் தவிர நான் யாரையும் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்.அதுல நான் உறுதியா இருக்கேன்.” தன் முடிவைச் சொன்னாள்.
“ சரி இன்னும் ஒரு நாலு நாள் டைம் இருக்கு. யாரையும் புண்படுத்தாம இருக்கனும். யோசிக்கலாம் “ யோசித்தபடியே வெளியே சென்றார்.

ஜான்சி சென்றதும் மீண்டும் சித்துவிற்கு செல்லில் அழைத்தாள். அது அனைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளது என்று சொல்லவும் எரிச்சலாகத் தானும் வைத்தாள்.
சுந்தரும் சுஜாவின் மூலம் விஷயம் அறிந்தான். சித்துவிற்கு தொடர்புகொள்ள நினைத்த அவனுக்கும் பதில் இல்லை.
இருவரும் செய்வதறியாமல் தவித்தனர்.

 

 

யுவராஜும் சித்துவும் காரில் வந்து இறங்கினர். ராஜேஷ் தான் அவர்களை முதலில் வரவேற்றது. யுவாவை அறிமுகப் படுத்தி வைத்தான் சித்து.
தன்னுடைய நண்பன் என்றும் , “மலர் அட்ஸ் இவருடையது தான் மாமா. ஊர் சுற்றிப் பார்க்க என்கூட வந்திருக்காரு” இயல்பாகக் கூற
“ஹலோ யுவராஜ் “ சிநேகமாகக் கைகுலுக்கினான்.
உள்ளே சென்று அனைவரிடமும் அறிமுகப் படுத்தி வைத்தான் மனோகரைத் தவிர..
“இது மைதிலி என்னோட அக்கா” சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு
அவன் காதருகில் சென்று “உங்களுக்குத் தங்கச்சி “ என்றான்.
அவனைப் பார்த்து இதழோரம் சிறு புன்னைகையை வீசிவிட்டு, மைதிலியைப் பார்த்து சின்னத் தலையசைப்புடன் புன்னகைத்தான்.
தனது தாயான பார்வதியைப் பார்த்து “ அம்மா” என்றான் சித்து.
தன் தாய் வாழ வேண்டிய இடத்தைச் சுலபமாகப் பெற்றுக்கொண்டவர் என்று மனதில் கோபம் வந்தது. ஆனாலும் அவரின் முகத்தைப் பார்த்து அவனால் சிறு வெறுப்பைக் கூடக் காட்ட முடியவில்லை.
முகத்தில் சாந்த்தம் தான் தெரிந்தது. அவனைப் பார்த்து அந்நியன் என்ற நினைப்பும் இல்லாமல் நலம் விசாரித்தார்.
“ நீயே வண்டி ஓட்டிட்டு வந்தியாப்பா, ரொம்ப களைப்பா இருக்கியே! ஏன் டா சித்து ! நீ கொஞ்ச நேரம் ஒட்டியிருக்கலாம்ல?”
“ இல்லம்மா அவர் என்னை ஓட்ட விடல” முந்திக்கொண்டு சித்து சொன்னான்.
“பரவால்லங்க , எனக்கு லாங் டிரைவ் பண்ணி பழக்கம் இருக்கு.” அடக்கமாகவே பதில் உரைத்தான் யுவா.
“சரி நீங்க ரெண்டு பேரும் மேல ரூம் க்கு போய்க் குளிச்சுட்டு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு வாங்க, டிபன் சாப்பிடலாம். நான் காஃபி மேல அனுப்பறேன்” சிரித்த முகத்துடனே சொல்லிவ்ட்டு சென்றார்.
இருவரும் மேல இருக்கும் அறைக்குச் சென்றனர். அமைதியாகவே இருந்தான் யுவா.

“என்ன யோசிக்கறீங்க?” ஒரே கட