Home Uncategorized OVS – FINAL

OVS – FINAL

வெகு நேரத்திற்குப் பிறகு வீட்டிற்கு வர, தங்கள் அறை இருள் சூழ்ந்திருந்தது. கூடத்திலோ சமையல் கட்டிலோ மனைவியை காணாததால் மீண்டும் எங்கேனும் சென்றுவிட்டாளோ என்னும் சந்தேகம் தலை தூக்க,


“ஈஸ்வரி…ஈஸ்வரி…!” என அழைக்க


“ரூம்ல தான் இருக்கேன் அத்தான்!” பதட்டமான குரல் கேட்டு விரைந்தவன்,


“இருட்ல என்ன பண்ற…?” அதட்டியபடி விளக்கைப் போட வியர்வைத் துளிகள் அரும்ப மருண்ட விழிகளுடன் அமர்ந்திருந்தவளை கண்டு,


“என்னாச்சு ஈஸ்வரி..?” அருகே அமர்ந்து ஆதரவாய் தலை கோதி தன் கைக்குட்டை கொண்டு முகம் துடைத்து விட


“ஒன்னும் இல்ல அத்தான். சும்மா தான் இருட்ல இருந்து பழக…” அவள் முடிப்பதற்குள்ளாகவே


“லூசாடி நீ? இப்போ என்ன மண்ணாங்கட்டிக்கு இருட்டு பழகணும்?” என சிடுசிடுக்க அடங்கியிருந்த சினம் மீண்டும் கொப்பளித்தது.


“இல்ல… லைட் வெளிச்சம் பாப்பாக்கு கஷ்டமா இருக்கும்ல… நீங்க கூட சொன்னீங்களே கண் கூசும்ன்னு… அதான் பாப்பா வரதுக்குள்ள இருட்டுக்கு பழகிடலாம்னு நினைச்சேன். நீங்க முன்ன சொன்ன மாதிரி தினமும் கொஞ்ச நேரம் இப்படி…” பரிதாபமாய் சொல்ல,


குழந்தைக்காக தனது nyctophobia வில் இருந்து மீள வேண்டும் என நினைக்கும் தன் செல்ல பொம்மியின் மீது காதல் பெருக, வந்த கோபம் நிற்கவா போகவா என அனுமதி கேட்க ஆழ்ந்த மூச்சின் மூலம் தன்னை சமன் செய்துகொண்டவன்,


“ஈஸ்வரி… ஈஸ்வரி…! ஆரம்பத்தில் இருந்தே பழகிட்டா பாப்பாக்கு கஷ்டமா இருக்காது. அதுக்காகவெல்லாம் நீ இந்த வேண்டாத வேலையை பார்க்காத” அழுத்தமாகவே சொன்னான்.


“இல்லத்தான் பழகிடுவேன். பாருங்களேன்… அன்னைக்கு மாதிரி அழுது கூப்பாடு போடல… மூச்சு திணறல, மயக்கம் வரல, லேசா படபடன்னு இருக்கு. கொஞ்சமா வேர்க்குது அவ்வளவுதான்.” என விளக்கம் வைக்க தன்னவளை இழுத்து அனைத்து முத்தமிட துடித்த மனதை வெகு சிரமப்பட்டு கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து,


“சொல்ற எதையும் கேட்கக் கூடாதுன்னு முடிவோட இருக்க. நடத்து நடத்து…” இதற்கு மேல் இங்கு இருந்தால் கட்டுப்பாடு காணாமல் போய்விடும் என்னும் பயம் உண்டாக விலகி தன் போக்கில் அவளது ஓவியத்தை கிஃப்ட் ராப் செய்து அன்னையிடம் எடுத்துச் சென்றான்.


“அம்மா, இதை ஈஸ்வரி உங்களுக்குன்னு சிறப்பா வரைஞ்சிருக்கா, பிரிச்சுப் பாருங்க…!” என இதழ்களில் புன்னகை ஏந்தி, அன்னையின் மனநிலை அறிய காத்திருந்தான்.


“உன் படத்தையே என்கிட்டே தானே முதல்ல காட்டுச்சு. இதை ஏன் உங்கிட்ட கொடுத்து விட்டுருக்கு…?!” எனும் ஆராய்ச்சியுடன் மகனின் கையில் இருந்து வாங்கிக் கொள்ள,


“தெரியலம்மா, அவளே கொடுக்க ரொம்ப வெட்கப்படுறா” என்றவனின் முகத்தில் பெரும் மகிழ்வும், கூடுதல் பொறுப்பும், பெருமிதமும், இத்தனை நாள் அடுத்தவர் அறியாமல் ரகசியமாய் படித்த பாடம் இன்று அம்பலமானதில் கொஞ்சமே கொஞ்சமாய் கூச்சமும் விரவியிருக்க…


“வெட்கமா…?!” என விழி விரித்தவருக்கு மகனின் கலவையான உணர்வுகளை ஏந்திய முகம் நல்ல செய்தியை காட்டிக்கொடுக்க, வேகவேகமாகப் பிரிக்க, மகனின் வார்ப்பாய் அவன் கையில் இருக்கும் பிஞ்சைப் பார்த்ததும் ஐயம் திரிபுர அனைத்தும் விளங்க,


“என் சாமி…! ரொம்ப சந்தோஷமய்யா!” என மகனின் கன்னம் வழித்து திருஷ்டி கழித்தவர்,


“சுமதியும், மாப்பிள்ளையும் தள்ளிப் போட்டிருக்க மாதிரி நீங்களும் மனசுல ஏதும் வச்சிருக்கீங்களோன்னு நினைச்சேன், நான் ஒரு கூறு கெட்டவ!” என தன்னையே நொந்துகொண்டாலும், ராணியின் பொறாமையும், வயிற்றெரிச்சலும் கூட பிள்ளை உண்டாவது தள்ளிப் போக காரணமாக இருக்குமோ என்னும் தனது இத்தனை நாள் கவலைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்து மருமகளிடம் சென்று,


“ஆத்தா…!” என மகிழ்வுடன் வந்தவரை அணைத்துக் கொண்டாள்.

“என் குலம் தழைக்க வச்ச ராசாத்தி! நல்லபடியா பிள்ளையை பெத்தெடுக்கனும்…!” என மருமகளின் நெற்றியில் முத்தமிட, இதையெல்லாம் கணவனிடம் எதிர்பார்த்து ஏமாந்த வலி கண்களில் குளம் கட்ட,


“ஏன் ஆத்தா கண் கலங்குற? உன் அம்மா நினைப்பு வந்துருச்சா? அவுக வரும் போது வரட்டும். தாய்க்கு தாயா உன்னை பார்த்துக்க நான் இருக்கேன், கலங்கக்கூடாது. நல்ல சேதி சொல்லியிருக்கீங்க. உனக்கு என்ன இனிப்பு பிடிக்கும்ன்னு சொல்லு. செஞ்சு தரேன்” என முகம் தாங்க, 

கணவனை சரிகட்டும் விதமாய் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த பால் கேசரி வேண்டும் என்றாள். அவளுக்கு பிடிக்காத ஒன்றை தனக்காகவே கேட்கிறாள் என்பது புரிய,


“இதில் ஒன்னும் குறையில்ல…” எனும் முணுமுணுப்புடன்,


“கற்கண்டுவடை பண்ணுங்கம்மா, விருப்பமா சாப்பிடுவா!” என்றான்.


“ஆமா, அன்பு வீட்ல கூட புள்ளை ஆசையா சாப்பிடுச்சு” என்றபடி அடுக்களை நோக்கி விரைய, அவரைப் பின்தொடர எத்தனித்தவனை பின்னின்று அணைத்து முதுகில் முகம் அழுத்தி,


“சாரி அத்தான்!” எனக் குழைய, அவள் உதடுகள் நடத்திய நாடகத்தில் கிளர்ந்த உள்ளத்தை கட்டுப்படுத்தி அவள் கரத்தை விலக்கிவிட்டவன் சிறு முறைப்புடன் சென்றுவிட்டான். (என்ன லுக்கு…?! முறைக்குற மாதிரியே சைட் அடிக்கிறதெல்லாம் எங்களுக்கும் தெரியும் தம்பி!)


“போடா வில்லேஜ் விருமாண்டி! ரொம்பத் தான் பண்ற…!” என முகம் திருப்பிக் கொண்டாலும் அதை இழுத்துப் பிடிக்க முடியாமல் தூங்கும் நேரத்தில் கணவனின் சதி கலவரப்படுத்த,


“இப்போ எதுக்கு குறுக்க தலையணையை வைக்குறீங்க அத்தான்?” சுள்ளென கேட்க,


“இதை தாண்டி நானும் வரமாட்டேன், நீயும் வராத…” என்றபடி படுக்க, (கோதாவரி வீட்டுக்கு நடுவுல கோட்டைக் கிழிடி மொமென்ட்! விசு காலத்துல வீட்டுக்கு நடுவுல கிழிச்சாங்க, நீங்க கட்டிலுக்கு நடுவுல…. இந்த ஐடியாவெல்லாம் ரூம் போட்டு யோசிப்பாங்களோ)


“ஆமா, இது பெரிய சீனப் பெருஞ்சுவர்… இதைத் தாண்டி வரக்கூடாது. ரொம்ப பண்ணாதீங்க அத்தான்” என கடுப்படிக்க,


“சைனாவுக்கு போயிருந்தா இந்நேரம் தலையணையைத் தானே கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு படுத்திருப்ப!? இப்படியே தூங்கு”


“அதான் போகலையே”


“நான் வந்ததால போகல… இல்லைன்னா போயிருப்ப தானே… திருட்டுத்தனமா!” என அழுத்தம் கொடுத்து சொன்னவன் முதுகு காட்டி படுத்துக்கொண்டான்.


‘நியாயம் தான், இவன் வரலைன்னா போயிருப்போம் தான்!’ என்பதால் அவனிடம் மறுத்துப் பேச முடியாமல் அமைதியாகப் படுத்துவிட்டாலும் தூக்கம் தான் வந்து தொலைக்காமல் சதி செய்தது கணவனைப் போலவே. இருபது நிமிடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டதால் நிச்சயம் தூங்கியிருப்பான் எனும் நினைவில்,


“எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவில் ஒய்யாரமாய் படுக்கை ஒரு கேடா உனக்கு?” என மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தபடி தலையணையை தூக்கி வீச, அது ட்ரெஸிங் டேபிளின் அருகே போய் விழுந்தது. இப்பொழுது நிம்மதியாய் படுத்தவளுக்கு சந்தேகம் கிளம்பியது.


‘காலையில் எழுந்து இது எப்படி அங்க போச்சுன்னு கேட்டா என்ன பதில் சொல்றது மக்கு?’ என மனம் கை கொட்டி சிரிக்க,


“லூசு, லூசு!’ என தன்னையே கடிந்து கொண்டவள், மீண்டும் அதை எடுத்து வந்து கால் வைக்கும் இடத்தில் போட்டு,


“ரெண்டு பேருக்கும் குறுக்க வந்த… கொன்னுடுவேன்!” எனும் மிரட்டலுடன் தன் குட்டி பாதங்களை வைத்து நச்சென ஒரு மிதி கொடுத்து, (ராணியை விட்டுடு… தலையனையை திட்டு!)


“கடவுளே, என் தொடுகையை அத்தான் உணரவே கூடாது!” என வேண்டிக்கொண்டு பட்டும் படாமலும் தன்னவனை நெருங்கிப் படுத்து, மென்கரம் கொண்டு அவன் இடை தழுவ, இவ்வளவு நேரமும் இவளது சேட்டைகளையெல்லாம் சிறு சிரிப்புடன் கண்ணாடியின் வழி பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது வேண்டுதலை பயனற்றதாக்க மனம் வராமல், அமைதி காத்தான்.

கண்ணாளனை கட்டிப்பிடித்த கணநேரத்தில் கண்ணயர்ந்து விட்டவளின் தூக்கம் கலையாதவாறு மெல்ல அவள் புறம் திரும்பி,


“பொம்மை, நான் வேண்டாம்னு விட்டுட்டு கிளம்பினேல்ல, உனக்கு என் இருப்பை உணர்த்தியே ஆகனும். அத்தான் இல்லாம அரை மணி நேரம் கூட உன்னால இருக்க முடியாதுன்னு நீ உணரனும். என்ன தைரியத்தில் கிளம்பினோம்ன்னு யோசிக்கனும், நான் வர்றதுக்குள்ள பிளேன் ஏறியிருந்தா அங்க உன் நிலை என்னங்கிறதை புரிய வைக்கிறேன். அதுக்காக தான் இந்த விலகல்.


இனி கனவுல கூட என்னை விட்டுப் போகனும்னு நினைக்கக் கூடாது. ஒருவேளை நீ போயிருந்தா அப்படியே விட்டிருக்கமாட்டேன். அங்கேயே வந்து நாலு அறைவிட்டு கூட்டி வந்திருப்பேன்கிறது வேற விஷயம்.


விசா ப்ராசஸ் எல்லாம் முடிஞ்சு வர பத்து பதினஞ்சு நாட்கள் ஆகாது. அதுவரை எத்தனை தவிப்பும், கஷ்டமுமா இருந்திருப்போம். அதை நீ உணர்ற வரை உன் மன்னிப்பை ஏற்கப் போறதில்லை!” என காட்டமாகச் சொன்னாலும் கரங்களென்னவோ அவளை இறுக அணைத்து விடுவித்தன.


“என் பொம்மை அம்மா ஆகப்போகுதுன்னு நினைக்கும் போது சந்தோஷமா இருந்தாலும், வலி தாங்குவியான்னு பயமாவும் இருக்கு” என நெற்றியில் இதழ் ஒற்றி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு,


“என்னை தீண்டாம தூங்க முடியல, உனக்கெதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை? அவ கதை சொன்னாளாம்… இவ வாழ்க வளமுடன்னு கிளம்பிட்டாளாம்… இருடீ! எல்லாத்தையும் உணர வைக்கிறேன்” என வலிக்காமல் கன்னம் கிள்ளி சிரித்தான்.


ஐயோ பாவம் ஆண்டவன் வரத்தை மாற்றிக் கொடுத்துவிட்டான் போல, அத்தானின் தொடுகையை அவள் தான் உணரவேயில்லை. 


காலையில் வழக்கத்திற்கு மாறாய் கணவன் எழுப்புவதற்கு முன் எழுந்தவள் அவன் குளிக்கிறான் என்பதை கண்டு கொண்டு வேக வேகமாய் டிரசிங் டேபிள் கண்ணாடியில் தன் லிப்ஸ்டிக் கொண்டு டொய் பு ச்சி (dui bu qi) அதாவது சாரி என எழுதி உதடு மடித்து அழும் முகம் வரைந்து விட்டு ஓடிப் போய் படுக்கையில் பதுங்கி போர்வை கொண்டு உச்சி முதல் பாதம் வரை இழுத்துப் போர்த்திக் தூங்குவது போல் பாசாங்கு செய்ய,


குளித்து முடித்து வந்தவன் தன் போக்கில் உடை மாற்றி அலுவலகம் கிளம்பி, அதே கண்ணாடியின் முன் நின்று அடங்கா கேசத்தை படிய வார, இவளோ மெல்ல போர்வையை விலக்கி பார்க்கிறானா இல்லையா என நோட்டம் விட, தன் திருட்டு பூனையை கண்ணாடியின் வழி அவன் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தான். அது தெரியாமல்,


‘அத்தானுக்கு அர்த்தம் தெரியல போல… லூசு, சாரின்னே எழுதி தொலைச்சிருக்கலாம். உன்னை யார் சைனீஸ்ல எழுதச் சொல்றது? இதுல அழுமூஞ்சி பாப்பா வேற… அடக் கொடுமையே! ஒருவேளை இவன் பார்க்கவேயில்லையோ…? இருக்கலாம் ஆறடி உயர படமே இவன் கண்ணனுக்கு தெரியல நீ தம்மாத்துண்டு எழுதி வச்சுட்டு வந்திருக்க, எப்படி தெரியும்?’ என தன்னையே நொந்து கொண்டது தான் மிச்சம். (அவன் தெரிஞ்சாலும் தெரியலன்னு தானே சொல்லுவான்) 


‘எப்பொழுதும் கிளம்புவதற்கு முன் எழுப்புவானே இன்னிக்கு என்ன பண்றான்னு பார்ப்போம்’ என மீண்டும் நாடகத்தை தொடர,


“குட் மார்னிங் குட்டி பேபி. அப்பா ஆஃபீஸ் கிளம்பிட்டேன். நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க பைடா!” என்றதும்


‘எனக்கு குட் மார்னிங் இல்ல… என்னை எழுப்பவே இல்லை… பிள்ளைக்கு தான் எல்லாமே…’ ஏங்கியவளுக்கு அழுகை வந்துவிடும் போல் இருந்தது. பட்டென அவளது போர்வையை விலக்க எதிர்பாராத நிகழ்வால் அதிர்ந்து விழித்தவளைக் கண்டு,


“எவ்வளவு நேரத்துக்கு தான் முகத்தை மூடிக்கிட்டு இருப்ப மூச்சு திணறப் போகுது” என்றதும் 


“நீங்க ஏன் என்னை எழுப்பல…?” என முறைக்க


“ஏற்கனவே முழிச்சு இருப்பவளை எதுக்கு எழுப்பனும்? அதோட இந்நேரம் சைனா போயிருந்தா இது தானே நிகழ்ந்திருக்கும்!” என தோள்களை குலுக்கியபடி சென்றுவிட்டான். (என்ன நீ… சந்தைக்கு போகனும், ஆத்தா வையும் காசு கொடு மாதிரி சீனா போயிருந்தான்னு…சொன்னதே திரும்பத் திரும்ப சொல்ற!) 


‘உண்மை, உண்மை… மறுக்க முடியாத உண்மை தான். கடவுளே, இப்படி அவஸ்தைபடுறதுக்கு சைனாக்கே போயிருக்கலாம். நேரில் வந்து கன்னத்தில் படம் வரைந்ததோடு கூட்டி வந்திருப்பான். அதோடு எல்லாம் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்’ திக்கு தெரியாமல் வெகு நேரம் அமர்ந்திருந்தவள்,


‘இப்படியே முடங்கிக் கிடக்காமல் சாண எரிவாயு கூடத்தின் திறப்பு விழா ஏற்பாடெல்லாம் எப்படி நடக்குதுன்னு பார்த்துட்டு வருவோம்…’ என கிளம்பிவிட்டாள்.

ஆம், அவர்கள் திட்டமிட்டபடி அனைத்து செயல்களும் ஒவ்வொன்றாய் வெற்றி பெற சிறந்த சுகாதார வசதி, தூய்மையான சுற்றுப்புற சூழல், குடி நீர், சோலார் தெருவிளக்கு, பள்ளம் படுகுழி இல்லாத பிளாஸ்டிக் துகள் கலந்த சாலை, பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு எல்லாம் சிறந்த முறையில் அமைய கடைசியாய் சாண எரிவாயுக் கூடமும் தயாராகிவிட்டது. 

அதன் திறப்பு விழாவிற்கு அந்த தொகுதியின் MLA சிறப்பு விருந்தினராக வர இருப்பதால் ஏற்பாடுகள் எல்லாம் பாதுகாப்பாகவும், பலமானதாகவும் இருந்தன. அதை பார்வையிட்டபடி பெரியண்ணனிடம்,


“பெரியப்பா… சிறப்பு விருந்தினர், தலைமை ஏற்பவர் எல்லோருக்கும் நினைவு பரிசு, மாலை எல்லாம் வாங்கணும். நாளைக்கு அத்தானோட போயிட்டு வந்துடுங்க” என நினைவுப்படுத்தி வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.


“ஏன் ஆத்தா வயிற்றுப் பிள்ளைக் காரி வேகாத வெயில்ல அலையிற…” என கரிசனமாய் மோர் கொண்டு வந்து கொடுத்த குணவதி,


“போதும் பொறுப்பை பாண்டிகிட்ட கொடுத்துட்டு நீ ஓய்வா இரு” என்றதும் மறுப்பின்றி ஆமோதிப்பாய் தலையை ஆட்டி வைத்தவளுக்கு அத்தை சொன்னது போல் அயர்ந்து போய் தான் வந்தது. படுத்தால் தூங்கிவிடக் கூடும் கணவனுக்கு உணவு பரிமாற முடியாமல் போய்விடும் என அங்கேயே அமர்ந்துவிட்டாள்.


கணவனைக் கண்டதும் ஓடிச் சென்று அணைத்துக்கொள்ள முடியாமல் தலை சுற்றுவது போல் தோன்ற நிதானமாய் அவனருகே வர அதற்குள் கைகழுவிவிட்டு உணவு மேசையில் அமர்ந்துவிட்டிருந்தான்.


“சாரி…” என்னும் வார்த்தையை தாங்கி இருக்கும் தன் உள்ளங்கையை அவன் முன் நீட்ட,


‘உன் சாரியை நீயே வச்சுக்கோ எனக்கு சாதத்தை போடு போதும்.” என்றான் கண்ணோர சிரிப்புடன் (சாதத்தை தட்டுல போட்டு, அவன் தலையில… ச்சு அது தலையில சாம்பாரை ஊத்து!). அதை கவனிக்காதவள்,


“இன்னும் என்ன தான் எதிர்பார்க்கறீங்க அத்தான்? இதுக்கு மேல எப்படி சாரி சொல்றதுன்னு எனக்கு தெரியல…” என் கண்களில் குளம் கட்ட உணவு பரிமாற,


“இப்போ சாப்பிடவா வேண்டாமா?” வெடுக்கென கேட்க கன்னம் தொட்ட விழி நீர் துடைத்து இயல்பாகவே பரிமாறினாள். மனைவி அழுதது தாங்காமல்,


“நான் உன்னை சாரி சொல்லச் சொன்னேனா ஈஸ்வரி…? இந்நேரம் சைனால இருந்திருந்தா இப்படி தானே ரெண்டு பேரும் விலகி இருந்திருக்கனும்… அப்படியே நினைச்சுக்கோ நமக்கு நடுவுல விரிசல் விழுந்தாச்சு. அது அப்படியே இருக்கட்டும் சரி பண்றேன்னு இன்னும் அதிகப்படுத்தாத.” என்றதும் கையில் இருந்த கரண்டியால் அவன் தலையில் ஓங்கி ஒன்று வைக்க வேண்டும் போல் வந்த கோபத்தை அடக்கி,


“சும்மா அதையே சொல்லாதீங்க அத்தான். நீங்க வேணும்னு தான் திரும்பி வந்தேன்னும் யோசிங்க. தப்பு தான்! உங்கள விட்டுப் போனது தப்பு தான். அதுக்காக மன்னிப்பும் கேட்டுட்டேன். என் பக்கத்துக்கு நியாயத்தையும் எடுத்து சொல்லிட்டேன். இன்னும் அதையே பிடிச்சுக்கிட்டு தொங்கினா எப்படி? இப்படியே பண்ணிக்கிட்டு இருந்தீ ங்க திரும்பவும் சைனாவுக்கே போய்டுவேன்.” என்றதும் அவனுக்கு பொங்கிக் கொண்டு வந்துவிட்டது.


“நீ திருந்தவே மாட்ட. போ, இப்பவே கிளம்பி போ… உனக்காக இங்க யாரும் ஏங்கி நிற்கல.” என பாதி சாப்பாடோடு எழுந்து விட்டான். (ஏங்கி நிக்கலன்னா… ஏங்கி ஏங்கி நிக்கிறேன்னு தான் அர்த்தம். பிலீவ் மீ! நாங்க பாக்காத சண்டையா, செய்யாத சமாதானமா… இதெல்லாம் வாழ்க்கைல சகஜமப்பா!) அவ்வளவு தான் கோபமெல்லாம் காற்றுப் போன பலூனாய் காணாமல் போக,


“ப்ளீஸ், அத்தான் சாப்பிடாம போகாதீங்க… நீங்க என்னை விட்டு விலகி விலகி போறதை ஏற்க முடியாம தான் சண்டை போட்டுட்டேன். மன்னிச்சுடுங்க. ப்ளீஸ்… நாம இப்படியே இருப்போம். சாப்பிடுங்க அத்தான்.” கரம் பிடித்துக் கெஞ்ச போகவும் மனம் வராமல் மனைவியின் மன்றாடலை தவிர்க்கவும் முடியாமல் மீண்டும் அமர்ந்துவிட்டான்.


இரண்டு கவளங்களை விழுங்கியவன் பரிதாபமாய் பார்த்தபடி நிற்பவளை இழுத்து மடிமீது அமர்த்திக் கொண்டு உணவை ஊட்ட,


“தேங்க்ஸ் அத்தான்…” அழுகையும், கண்ணீருமாய் வாங்கிக் கொண்டவளுக்கு நல்ல பசி போலும் அனைத்தையும் உண்டு முடித்துவிட மீண்டும் தானே பரிமாறி தன்னவளுக்கு ஊட்டிவிட்டவன் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பாமல் தங்கள் அறைக்குள் போக, இது தான் சமயம் காலில் விழுந்தேனும் சமாதானம் செய்துவிட வேண்டும் என்னும் முடிவுடன் அவளும் வர, கட்டிலில் அமர்ந்தவன் அவள் முகம் பார்த்து முதலிரவில் சொன்னது போல் தன்னருகே தட்டி,


“உட்கார்!” என்றான் நிதானமாய். மறுப்பின்றி அமர்ந்தவள் அறியா பிள்ளையாய் அவன் முகம் பார்க்க


“ஏன் ஈஸ்வரி என்னைவிட்டு போக நினைச்ச?” வெகு நிதானமாய் கேட்டான்.


‘தெரியாம நினைச்சுட்டேன்…’ எண்ணியதை சொல்ல தைரியமற்று


“அதான் சொன்னேனே… நீங்க சந்தோஷமா, நிம்மதியா வாழணும்னு நினைச்சு தான் போனேன்.” மீண்டும் உண்மை சொல்ல


“உனக்கே இது லூசுத் தனமா இல்லையா ஈஸ்வரி…? கண்ணை வித்து யாராவது சித்திரம் வாங்குவாங்களா? நீ என்னோட இல்லைனா எனக்கு ஏதுடி சந்தோஷம்? உன்னை பார்க்காம நான் எப்படி நிம்மதியா இருப்பேன்? என் அன்பும், காதலும் உனக்கு புரியவே இல்லையா?” அத்தனை வேதனை அவனிடம். தனது தவறு புரிய,

“நான் உங்கள இம்ப்ரஸ் பண்றதுக்காக செஞ்ச ஒரு விஷயத்துல கூட நீங்க இம்ப்ரஸ் ஆகலையே!” ரொம்பவும் தயங்கி,


“அது… ராணியை விரும்பினதாலையோன்னு…” அவனது பார்வையின் சங்கதி புரிய பாதியோடு நிறுத்திக் கொண்டாள்.

“ஆள் தான் சின்னதா இருக்கேன்னா அறிவும் அந்தளவு தான் இருக்கு. ஒரு தடவை கூடவா நான் இம்ப்ரஸ் ஆனதை நீ பீல் பண்ணவேயில்லை… என் மக்கு பொம்மை! பச்சமுட்டையை குடிச்சுட்டு நீ குட்டியா இருக்கன்னு நான் ஃபீல் பண்னேன்னு ஒரு பச்சப்புள்ளை லுக்கிவிட்ட பாரு… அதுல இம்ப்ரஸ் ஆனேன்.


காரெட் கீரை மொத்தமா வாயில் வச்சுக்கிட்டு ஆஞ்சநேயருக்கு அத்தை பொண்ணு மாதிரி கன்னம் உப்ப நின்னியே… அப்போ என்னை கன்ட்ரோல் பண்ண முடியாமல் தான் என் ஸ்டெய்லில் கேரட் கீரை உன்னோட ஷேர் பண்ணிகிட்டேன். (அப்போ அந்த ஆஞ்சநேயர் நீ தானா?)


ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு வரைஞ்சேன், சூப்பர்ன்னு பாராட்டி ஒரு முத்தம் கொடுக்க கூடாதான்னு…? கண்ணை சுருக்கி, உதடு சுழித்து, கன்னத்தில் ஒற்றை விரல் வைத்து காட்டினியே, அப்போ, முத்தத்தால் உன்னை மூழ்கடிக்கும் வேகம் எழுந்தது கண்டு நானே பயந்துட்டேன். தொடங்கினா நிறுத்த முடியாதுன்னு தான் சட்டுன்னு விலகிப் போனேன்.


உழவும் தொழிலும் செயலியில் அங்கங்க பட்டு சிட்டுன்னு உன்னை தான் கொஞ்சியிருக்கேன்னு சொன்னதை நம்பி நிஜமாவான்னு கண்ணை விரிச்சியே, அதுல இம்பரஸ் ஆனேன். கிராமத்துக்கான நல்ல திட்டமெல்லாம் சொல்றேன்னு சொல்லிட்டு உன்னை மறந்து என்னை விழிகளால் விழுங்கினியே அப்போ என்னை மொத்தமா உனக்குள் தொலைக்கத் தான் நினைச்சேன்.


அடிக்கடி அத்தான் அத்தான்னு சிணுங்குவியே அதில் இம்ப்ரஸ் ஆனேன். ரொம்ப முக்கியமா நான் சாரி சொன்னதும் சட்டுன்னு சமாதானம் ஆய்டுவியே அதுல இம்ப்ரஸ் ஆனேன். குட்டி பசங்க கிட்ட சிலம்பம் கத்துக்கும் போது கம்பை பறக்க விட்டுட்டு ‘என்ன கொடுமை சரவணா இது’ன்னு தலையில் கையை வச்சுக்கிட்டு நின்னியே, அப்போ இறுக்கி அணைச்சு ஒரு உம்மா தரணும் போல தோணுச்சு.


ஏரிக்கரையில் ஸ்கூட்டி கத்துக்கும் போது குறுக்க வந்த நாய்க்குட்டியை பார்த்து “விலகிப் போ!” ன்னு கூப்பாடு போட்டியே, அப்போ “என் செல்ல குட்டி பொம்மை!”ன்னு கொஞ்சனும் போல தோணுச்சு.


ராணி வீட்ல ஏன் அவளுக்கு பரிசை விட்டுக் கொடுக்க சொன்னீ ங்கன்னு உரிமையா என்னோட சண்டை போட்டியே அந்த பொஸசிவ்னெல்ஸ்ல அத்தான் டோட்டல் சரண்டர்.


என்கிட்ட மயங்கி நிக்கிற இந்த ஜில்லுக்குட்டியை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். என்னை இம்ப்ரஸ் பண்ணியே ஆகனும்னு நினைக்கிற உன்னோட சிறுபிள்ளைத்தனமான வீம்பு ரொம்ப பிடிச்சது. அதனால் தான் எனக்காக நீ எவ்வளவு தூரம் போறன்னு பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். என் குட்டி பொம்மை என்னையே இன்னொருத்திக்கு தூக்கி கொடுக்கற அளவுக்கு போகும்னு நினைக்கல…


நீ சைனா செட்டுன்னு நிரூபிச்சுட்டடீ. உன்னோட தெய்வீக காதலை தூக்கி குப்பையில் போடு! யாராவது புருஷனை விட்டுக் கொடுப்பாங்களா முட்டாளே…? எவ்வளவு திமிர் இருந்தா இப்படி ஒரு காரியம் பண்ணுவ?” என வலிக்க கன்னம் கிள்ளினான்.


“நான் உங்களுக்காக மெனக்கெட்டு பண்ணினதை விட்டுட்டு, இப்படி என் சின்னப்புள்ளைத் தனத்துல போய் இம்ப்ரஸ் ஆவீங்கன்னு எதிர்பார்க்கவே இல்ல அத்தான். சின்ன புள்ளையா தான் தெரியுறேன்னு சொல்லிட்டு, நீங்க அதில் தான் மயங்கி இருக்கீங்க!


அதுக்கு நீ இப்டியே இரு அது தான் பிடிச்சிருக்குன்னு சமாதானம் வேற, பிராடு! அப்போ, நீங்க என்னில் உங்க சுயம் தொலைச்சுட்டீங்களா அத்தான்!” அவள் பார்வையில் ஏக்கம், காதல், எதிர்பார்ப்பு, மட்டுமல்ல தைரியமாய் ஒத்துக்கொள்வாயா? எனும் குறும்பும் மின்னியது.


“ஊரறிய நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரி காதல் சொல்லி கூடுதல் போனஸா லிப்லாக் பண்ணினே! இன்னுமா உனக்கு சந்தேகம்?”


“நிஜமாவா வீரா!?” உண்மை தானா என தெளிவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்றே அவன் பெயர் சொல்லி அழைத்தாள்.


“ஓய் ஜில்லு! அன்னைக்கும் இதே டெஸ்ட் தானே வச்ச? அத்தான் ரேஞ்சுக்கு யோசிடா… உன் டெஸ்ட்ல வேணும்னே தான் பெயில் ஆனேன். நீ கூப்பிடும் வீராங்கிற பேர்ல எப்போதுமே எனக்கு கிக் தான். உன்னை வம்பிழுக்கத் தான் மறுப்பு சொல்றது, பட் எனிவேஸ் நான் சொன்னவுடனே உனக்கு பிடிக்கலைன்னாலும் அதை பாலோ பண்ணினியே அதில் தான் முதல்ல இம்ப்ரஸ் ஆனேன்.


என் மனசு முழுக்க நீ தான் இருக்க! நான் மொத்தமாவே நீயா தான் இருக்கேன்! கதை கதையா சொல்லியிருக்கேன் இப்போவாச்சும் அத்தான் காதலை பத்தி அரிசுவடியாவது புரியுதா?” கண் சிமிட்டி கூரிய பார்வையுடன் கேட்க,


விழி நீர் பெருக இதழ்களில் மந்தகாசப் புன்னகை குடியேற… பதில் சொல்லாது அவனை தழுவிக் கொண்டாள். மார்பில் முகம் புதைத்திருப்பவளின் தாடை பற்றி உயர்த்த முயற்சிக்க அவளோ இன்னும் இன்னும் தன்னை அவனுள் ஆழப் புதைத்துக் கொண்டாள்.


“என்னை பாரு ஜில்லு…” அவன் மன்றாட மறுப்பாய் தலையசைத்து,


“போங்க… நீங்க! இதைச் சொல்ல என்னை எவ்வளவு தவிக்க விட்டீங்க…” என முகம் காட்ட மறுத்தாள்.


“தப்பு என்னோடது இல்ல. நீ தான் என் காதலையும் என்னையும் நம்பல. நான் காதல் இல்ல பிடித்தம் தான்னு சொல்ற ஒவ்வொரு முறையும் பொய் சொல்றீங்க அத்தான் நான் நம்பமாட்டேன். நீங்க என்னை காதலிக்கிறீங்கன்னு என்னோட சண்டை போடனும்னு நினச்சேன். நீ பண்ணல. நான் மறுத்ததும் காதல் இல்லையான்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சுடுவ, சைனா செட்டு தானேன்னு ஒழிஞ்சு போகட்டும்னு விடறேன். இல்லன்னா என்னை நம்பாததுக்கு தனியா தண்டனை
கொடுத்திருப்பேன்’


‘சரிதானே ஒருமுறை கூட எதிர்த்து சண்டை போடவேயில்லையே… உண்மை விளம்பியின் பேச்சை அப்படியே நம்பி தொலைச்சோமே. ஃபிராடு எவ்வளவு சுத்தல்ல விட்டுட்டான்…’ செல்ல கோபம் உண்டாக மெல்ல தலை உயர்த்தி பட்டென வலிக்க கன்னம் கடிக்க,


“ஆ…” என அலறியவன் “பிசாசே ஏண்டி கடிச்சு வைக்கிற…?” வலியில் சிடுசிடுக்க,


“ஒன்னும் தெரியாத புள்ள ஒன்னு சிக்கினா இப்படி தான் இம்சை பண்ணுவீங்களா?” என முறைக்க

“பின்ன, நானே ஏய் உன்னை லவ் பணறேன்பா நம்பு! பாரு, பாரு நான் லூசாயிட்டேன்னு தம்பட்டம் அடிச்சுக்கனுமாக்கும்…?” என சிரித்து வைத்தான்.


“சரிதான், நான் தான் கண்டுபிடிச்சிருக்கனும். சோ ஸ்வீட்! வோ ஐ நி சோங் அர்!” என கழுத்தை கட்டிக்கொள்ள


“வோ ஏ ஐ நி” (wo ye ai ni நானும் உன்னை காதலிக்கிறேன்) என்றபடி குட்டி இதழ்களை தன் வசப்படுத்திக் கொண்டான். நீண்ட நெடிய முத்தம் அவனது காதலின் ஆழத்தை பறைசாற்ற, ஏற்கவும் முடியாது விலக்கவும் முடியாது மூர்ச்சையாகும் நிலைக்கு சென்று மீண்டவளின் மனம் முழுவதும் மகிழ்வு குடிகொண்டிருக்க, 

கணவனையும் சந்தோசக்கடலில் மூழ்கடிக்க விரும்பியவள், வழிய அவனுக்கு வலை வீச, மறுப்பின்றி அவளிடம் விரும்பியே கட்டுண்டவன் முத்தமழை பொழிந்து மோகம் தீர்க்க ஒருவழியாய் முடிவுக்கு வந்தது இவர்கள் சண்டையும் சச்சரவும்.


அழகான விடியலில் சாண எரிவாயு கூடத்தின் திறப்பு விழாவிற்கு வருகை தரும் நன்னிலம் தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினரை வரவேற்க தயாராகி வந்தான் வீரபாண்டியன். விக்னேஸ்வரியோ தாய்மையின் பூரிப்பு மிளிர பட்டுப்புடவையை கட்டிக்கொண்டிருக்க,


“ஜில்லுக்குட்டி ரெடியாகிட்டியா, போலாமா?” எனும் கேள்வியுடன் உள்ளே வந்தவன் அழகோவியமாய் நிற்பவள் கன்னம் கிள்ளி,


“என் அழகு பொம்மை!” எனக் கொஞ்சி, சட்டென மண்டியிட்டு புடவையின் மடிப்புகளை நீவி சரி செய்து வயிற்றில் முத்தமிட்டான். காதல் பெருக கணவனை அணைத்துக் கொண்டவள்,


“வோ ஐ நி சோங்கர்” என மண்டியிட்டு இருந்தவனின் நெற்றியில் முத்தமிட,


“வோ ஐ நி பேபி!” என மூக்கோடு மூக்கை உரசி சிரித்தபடி அழைத்துச் சென்றான்.


ஊரே திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. பெரியண்ணன்,


“வாங்க மாப்பிள்ளை, வா ஆத்தா… எம் எல் ஏ கிளம்பிட்டார்ன்னு போன் பண்ணினாங்க. உங்களுக்காகத் தான் காத்துகிட்டு இருந்தேன். எல்லாம் சரியா இருக்கான்னு பாருத்தா… நீ சொன்னபடி மாலை, சால்வை, நினைவு பரிசு எல்லாம் வாங்கிட்டேன்.” என்றதும்,


‘என்ன தான் நான் உதவி பண்ணினாலும் மகாராணிக்கு தான் மரியாதை’ என சிரித்துக் கொண்டான். MLA வந்ததும் பெரியண்ணனும், வீரபாண்டியனும் அவரை வரவேற்றுப் பேசி, மாலை மரியாதை செய்தனர். அதை ஏற்றுக் கொண்ட MLA, தனது சிறப்புரையை தொடங்கினார்.


“பேரன்பு கொண்ட பெரியோர்களே, தாய்மார்களே…. சகோதர சகோதரிகளே! அனைவருக்கும் எனது அன்பான வணக்கங்கள். நமது ப்ரெசிடெண்ட் ஐயா பெரியண்ணன் அவர்கள் அரசாங்கம் கொடுத்த கிராமிய வளர்ச்சி நிதியை மிகச் சிறந்த முறையில் பயன்படுத்தி, 

தெருவெங்கும் சோலார் விளக்குகளும், சுற்றுப்புறத்தை மேம்படுத்தும் வகையில் ஊரெங்கும் மரங்களும், உறுதியான சாலைகளும், சுகாதாரமான கழிப்பறைகளும் அமைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், வரும் முன் காக்கும் முயற்சியாய் தண்ணீர் பஞ்சத்தில் இருந்து தப்பிக்க இப்பொழுதே குறைந்த அளவில் தண்ணீரை பயன்படுத்த வேண்டியதின் அவசியத்தை தண்ணீருக்கான மீட்டர் வைத்து வலியுறுத்தி உள்ளார்கள்.


இங்கு பிளாஸ்டிக் பைகளுக்கு அனுமதி இல்லை என்பது பெரும் மகிழ்வை உண்டாக்குகிறது. மாதிரி கிராமத்திற்கான அனைத்து அமைப்புகளும் பெற்று தன்னிறைவு கிராமமே நன்னிலம் மிளிர பெரும் பங்காற்றிய பிரசிடெண்ட் பெரியண்ண அவர்களை பாராட்டி முதல்வரிடம் நன்னிலத்திற்கு மாதிரி கிராம விருது வழங்க பரிந்துரைக்கிறேன்.” என உரையை முடிக்க கரகோஷம் காதைப் பிளந்தது. 

அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாய் பெரியண்ணன் தனது உரையைத் தொடங்கினார்.


“MLA வுக்கும், நம்ம ஊராருக்கும் வணக்கம். அரசாங்கத்துக்கு நாம கட்டுற வரிப்பணம் தான் வளர்ச்சி நிதியா கிடைக்குது. அது எந்த விதத்துலயும் வீணாகக் கூடாதுன்னு உறுதியா இருந்ததேனே, அதை எப்படி நல்லவிதமா உபயோகப்படுத்தனும்னு எனக்குத் தெரியல.


இன்னைக்கு நம்ம கிராமம் இந்த நிலைக்கு வந்திருக்குன்னா அதுக்குக் காரணம் என் மகள் ஈஸ்வரி தான்னு உங்க எல்லாருக்கும் தெரியும். வெளிநாட்டுல வளந்த புள்ளையா இருந்தாலும், நம்ம கிராமத்து வளர்ச்சிக்காக ஒன்னொன்னையும் பாத்துப் பார்த்து செஞ்சுச்சு. இந்த பாராட்டெல்லாம் அதுக்குத் தான் சேரனும்!” என பெரியண்ணன் பாராட்டுப் பத்திரம் வாசிக்க,


ஈஸ்வரியோ இதைப் பற்றியெல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் தெய்வானையிடம் ஏதோ பேசி சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அதைக் கண்ட வீரபாண்டியனுக்கோ ஊர் மெச்சினாலும் அதை தலையில் ஏற்றிக் கொள்ளாத மனைவியிடம் இருந்து விழிகளை மட்டுமல்ல மனதையும் திருப்ப முடியவில்லை.


வெகு சிரமப்பட்டு தன்னை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தவன், நன்றியுரை ஆற்ற எழுந்து வந்தான்.


“நமது சிறப்பு விருந்தினர் அவர்களுக்கும், இங்கு குழுமியிருக்கும் எல்லோருக்கும் வணக்கம். திறப்பு விழாவுக்கு நாங்கள் தேதி கேட்டதும் எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் வந்து விழாவை சிறப்பித்துக் கொடுத்த MLA அவர்களுக்கு நன்றி.

அரசாங்கப் பணத்தை மக்களோட அத்தியாவசியமான தேவைகளுக்கு பயன்படுற வகையில் நல்ல திட்டங்களை நடைமுறை படுத்தியிருக்கிற பிரசிடெண்ட் ஐயாவுக்கு நம்ம கிராம மக்கள் சார்பில் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அடுத்ததாக நம் கிராம வளர்ச்சிக்கு திட்டங்கள் வகுத்து பெரிதும் பங்காற்றிய திருமதி விக்னேஸ்வரி வீரபாண்டியன் அவர்களுக்கு சிறப்பான நன்றிகள்”

கணவன் வாய்மொழியாக தன் பெயர் கேட்டதும், அதிர்வும் மகிழ்வுமாய் தன்னவனை நோக்க, அவளையே பார்த்திருந்தவனோ கள்ளச் சிரிப்புடன், ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தி கண் சிமிட்ட,

‘இத்தனை கூட்டத்தின் முன் நின்று என்ன செய்றான் இவன்!’ என வெட்கமும், கூச்சமும் போட்டிபோட, அவனை பார்க்க முடியாமல் யாரேனும் பார்த்துவிட்டார்களோ என அக்கம் பக்கம் பார்வையை சுழல விட, இதுவரை தான் செய்ததை இன்று தன்னவள் பின்பற்றுவதைக் கண்டவன் வெளிநாட்டு மருமகளாய் இருந்தவள் உள்ளூர்க்காரியாகிப் போனதாய் எண்ணி வாய்விட்டுச் சிரிக்க, அவனது சிரிப்பில் உணர்வு பெற்றாள். 

“முதன்முதலில் என் கரம் பிடித்து இந்த கிராமத்தின் மருமகளாய் வந்த போது இங்கு நம்மால் ஒத்து வாழ முடியுமா எனும் பயத்தை ஈஸ்வரியின் கண்களில் கண்ட பொழுது, எப்படியேனும் இங்கு ஸ்திரபடுத்தனும்ன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ தானாகவே இவ்வளவு ஒட்டுதலோடு ஊரோடு ஒன்றி வாழ்வது மட்டுமல்ல அதன் முன்னேற்றத்துக்கும் பாடுபடுறதுல எனக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி.

நன்னிலத்து வீரபாண்டியனின் மனைவி விக்னேஸ்வரி என்பதைவிட சீன தேசத்தில் வளர்ந்த விக்னேஸ்வரியின் கணவன் இந்த வீரபாண்டியன் என சொல்வதில் பெருமைப்படுகிறேன். என்னை பெருமைகொள்ள வச்சதுக்கு நன்றி ஈஸ்வரி” என சொன்னவன் கண்களில் காதல் வழிய,

“அஸ்க், லஸ்கா, ஏமோர், ஐ, அஸ்து, லீபே, ஹாவ, போலிங்கோ, சின்தா, இஸ்க்கு, மீலே, லவ், இஷ்டம், பிரேமம், பியார், காதல்… 

அத்தனை மொழியிலும் வார்த்தைகள் கொய்து…

காதல் பூச்செண்டு செய்து…

உன்னிடம் நீட்டுகிறேன்…

என் காதலை காட்டுகிறேன்…

தன்னாலே உன்மேல் காதல் கொண்டேன்…

உன்னாலே என் வாழ்வில் அர்த்தம் கண்டேன்…

வோ ஐ நி பேபி!”

என தன்னவளுக்காக தன் சுயம் தொலைத்து காதல் கவிதை படிக்க, ஊருக்காக பார்த்துப்பார்த்து உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துபவன் இன்று அனைவர் முன்னிலையிலும் காதல் சொன்னதும், 

‘ஐயோ! காதல் கிறுக்கனாகிவிட்டான்…’ என அதிர்ந்து தன் கரம் கொண்டு வாய்மூடி கண்கள் விரித்து விழிக்க, புரிந்தும் புரியா நிலையில் ஊரே இவர்களை மாறி மாறி பார்க்க, மேடையில் இருந்து இறங்கி வந்தவன்,

“வா கண்ணம்மா…” என கரங்களை விரிக்க தான் கேட்க ஏங்கிய ஒற்றை வார்த்தைக்கு பல வித பரிணாமங்கள் கொடுத்து காதல் சொல்லி குளிரச் செய்தவன் மீது காதல் பெருக அவன் கைச்சிறைக்குள் விரும்பியே கட்டுண்டாள் ஈஸ்வரி. 

“உன் அத்தான் ஊரறிய தன் சுயம் தொலச்சதை ஒத்துக்கிட்டான்… இப்ப சந்தோசமா ஜில்லுக்குட்டி…?” நெற்றி முட்டி… கண்களில் காதல் வழிய … காதோரம் மீசை உரச கிசுகிசுக்க… வெட்கத்தில் முகம் சிவக்க தலையசைத்து எம்பி நின்று கன்னத்தில் முத்தமிட்டு தன் மகிழ்வை வெளிப்படுத்தினாள் அவன் மனையாள். 

முற்றும்

Comments Here