Puthu Kavithai 14

14

அவளுக்கு புரிந்து விட்டது. ஆனால் சஞ்சயின் வாயாலேயே இதை சொல்லிக் கேட்பது என்பது அவளை சுக்கல் சுக்கலாக உடைத்தது.

“சஞ்சய்…” அவனை நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள். அந்த பார்வை விவரிக்க முடியாத வலியை சுமந்திருந்தது.

அவள் புகழ் வெளிச்சத்திற்காக ஏங்குகிறாள் தான்! ஆனால் அதற்கான விலையாக அவளேவா?

அதையும் சஞ்சய் வாயாலேயே கேட்கும் போது பூமி பிளந்து விடாதா என்று தோன்றியது!

வேறு யார் கூறியிருந்தாலும் இந்த உணர்வு தோன்றியிருக்குமா என்பது சந்தேகமே! ஆனால் தான் விரும்பும் சஞ்சயிடமிருந்து இந்த வார்த்தைகளை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

எதிர்பார்க்கவே இல்லை!

“சஞ்சு… நீயா சொல்ற?” நம்ப மாட்டாமல் அவள் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள கேட்க, “எஸ் மது…” அவன் அமைதியாக கூறினான்.

“ஐ நெவர் எக்ஸ்பெக்ட்டட் திஸ் சஞ்சு…” என்று அதிர்வு நீங்காமல் கூறியவள், “நெவர் எக்ஸ்பெக்டட்…” என்று தனக்குள்ளாக கூறிக் கொண்டாள்.

“ஓவரா ரியாக்ட் பண்ணாதே மது… இரும்பு இளகியிருக்கும் போதுதான் அடிக்க முடியும்…” என்று ஆங்கிலத்தில் கூறியவன், “வாய்ப்பு வரும் போது யூஸ் பண்ணிக்க…” என்று சற்று எரிச்சலாக கூற,

“ஆனா நீ சொல்ற அந்த ஹிட்டன் க்ளாஸ் உனக்கு ஒப்புதலா?” கண்களில் கடைசி நம்பிக்கையை தேக்கி அவள் கேட்க,

“இதென்ன மது? ஏன் கிராமத்து பொண்ணாட்டம் ரியாக்ட் பண்ற? முன்னேறத்துக்கு ஒரு வாய்ப்பு… ஒருத்தர் ஒன்னை பண்றாங்கன்னா பிரதிபலன் இல்லாம பண்ணுவாங்களா?” நேரமாகிக் கொண்டிருக்கிறதே என்று அவனுக்கு கோபம் வந்தது. இந்த சுபாஷ் கோயல் வேறு பெண்டுலம் போல ஆடிக்கொண்டிருப்பவன். இவனை தங்கள் பக்கம் பிடித்து வைப்பதே பெரிய விஷயம் எனும் போது, இப்போது வெட்டியாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் மதுவை என்ன செய்வது என்று எரிச்சலாக நினைத்துக் கொண்டான்.

“நான் உன்னை கேட்கிறேன் சஞ்சு… உன்னை மட்டும் தான் கேட்கிறேன்….”

“எனக்கென்ன? மிஸ் இந்தியா எனக்கு மனைவியாக வந்தால் கசக்குமா? நீ மிஸ் இந்தியாவாகி விட்டால் என்னுடைய பிரான்ட் நீதானே…” வெகு சுலபமாக முடித்து விட்டவனை உணர்வில்லாமல் பார்த்தாள்.

“பிரான்ட்…” என்றவளின் உதட்டில் கசப்பான ஒரு புன்னகை நெளிந்தது.

“பிராண்ட் என்று எதை கூறுகிறாய் சஞ்சய்? உன்னுடைய எதிர்கால மனைவியை, இந்நாள் காதலியை, பிரான்ட்டாக பார்ப்பாயா?” அதே கசப்போடு அவள் கேட்க,

“மது… பேச இப்போ டைம் இல்ல… நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கப் போகுது… இதுக்காக எத்தனை பேரிடம் லாபி செய்து இவரை ஒப்புக்கொள்ள செய்து இருக்கிறோம் தெரியுமா? யாருக்கும் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் கிடைக்காத வாய்ப்புடா… கற்பு அது இதென்று கற்கால பெண்ணாக பேசி வாய்ப்பை கெடுத்துக் கொள்ளாதே… அப்படியே என்றாலும் அதைப் பற்றி கவலைப் படவேண்டியவன் நான்… நானே சொல்றேனே…. ப்ளீஸ் கண்ணம்மா…” சற்று உருக்கமாக அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.

இவர்களது சம்பாஷணைகளை அருகிலிருந்து எந்த உணர்வையும் வெளிப்படுத்தாமல் ரதீஷ் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, இதுவரை சஞ்சய் மேல் தான் கொண்ட நம்பிக்கை சீட்டுக் கட்டை போல பொலபொலவென சரிய, அவளால் அந்த ஏமாற்றத்தை தாள முடியவில்லை.

கால்கள் நிற்க முடியாமல் தள்ளாடியது.

தன்னுடைய குடும்பத்தின் பெருமை என்ன? பெற்றோர் தன் மேல் கொண்ட நம்பிக்கை என்ன?

பார்த்திபன் எத்தனை அறிவுரை கூறியிருப்பான்? இப்படித்தான் வெற்றி பெற்றதாக தெரிய வந்தால் தன்னால் அவன் முன் நிற்கத்தான் முடியுமா?

வெட்டிப் போட்டுவிடுவான் என்று ஒரு மனம் கூற, மறுமனமோ அதற்கு முன்னரே உன் உயிர் போய்விடுமே, என்று கூறியது.

அதிலும் பாட்டியை கண்கொண்டு பார்க்க முடியுமா?

எவ்வளவு கௌரவமாக ஊர்போற்ற வாழ்பவர்களுக்கு முன், தனக்கு இப்படியொரு நிலை தேவையா?

மதுவினால் சஞ்சய்யை பார்க்க முடியவில்லை. கண்ணீர் திரை அவனை மறைத்தது.

அதுவரை மெளனமாக இருந்த ரதீஷ்,

“சஞ்சு… இவ இதுக்கெல்லாம் சரிப்பட மாட்டான்னு அத்தனை முறை சொன்னேன்… கேட்டியா நீ? இவளுக்காக லாபி பண்ண நேரத்துல ஷிவானியையாவது நாம ப்ரொமோட் பண்ணியிருக்கலாம்… நாம சொல்றதுக்கெல்லாம் தலையாட்டுவா அவ…”

நேரடியாக அவளது சுயமரியாதையை சீண்டிவிட்டான் ரதீஷ்.

ஆண்களுக்கு இது கைவந்த கலை. இரண்டு பெண்களுக்கு நடுவில் இப்படி ஒரு போட்டியை ஏற்படுத்தி விட்டு, சற்று சுயமரியாதையை சீண்டி விட்டால் ஆயிற்று. இரண்டு பக்கமும் போட்டிப் போட்டுக்கொண்டு அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதை செய்து முடித்து விடுவர்.

இதை அறியாத அந்த பெண்களுக்கிடையில் தீராத பகையே தோன்றிவிடும்.

அதை உபயோகப்படுத்த நினைத்தான் ரதீஷ்.

அவன் கூறுவதை கேட்டபோது உள்ளுக்குள் கோபம் கொப்பளித்தது. ஆனாலும் தன்னைத் தானே நிதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.

“ராஷ்… நீ கொஞ்சம் சும்மா இரு…” என்று அவன் புறம் திரும்பி அடக்கிய சஞ்சய்,

“யோசிக்க டைம் கிடையாது மது… இட் இஸ் ரன்னிங்… சீக்கிரமா சைன் பண்ணிட்டு ரெடியாகு…” என்று சற்றும் நேரம் கொடுக்காமல் அவசரப்படுத்தினான்.

அவளை பொன் முட்டையிடும் வாத்தாக மாற்றி விடும் அவசரம் அவனுக்கு.

நிமிர்ந்து நின்றவள், தன்னுடைய கண்களை நாசூக்காக கைக்குட்டையால் ஒற்றியெடுத்தாள். தன்னருகில் நின்றுக்கொண்டிருந்த இருவரையும் வெற்றுப் பார்வை பார்த்தவள், சற்று தள்ளி நின்று இவளையே வெறித்துக் கொண்டிருந்த சுபாஷ் கோயலை கூர்ந்து பார்த்தாள்.

வெளியே அறிவிப்பாளர், பேசுவது ஸ்பஷ்டமாக காதில் விழுந்தது.

இன்னும் சில நொடிகளில், கேட் வாக் செய்ய தயாராக வேண்டும்.

அங்கு செல்லவேண்டுமென்றால் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட வேண்டும்.

விருப்பமா?

தேவையா?

தேவை என்பது வேறு… விருப்பம் என்பது வேறு!

விரும்பி ஏற்றுக் கொண்டால் மட்டுமே இந்த வாழ்க்கையை வாழ முடியும். தேவை என்பதோ விருப்பங்களுக்கு இடமில்லாமல் வாழ்ந்தேயாக வேண்டுமென்பது.

சஞ்சய் வலியுறுத்துவது தேவை!

இவளுடையது விருப்பம். அதில் சில ரிசர்வேஷன் இருக்கலாம். விருப்பம் இல்லாவிட்டால் தூக்கி போட்டுவிட்டு போய்விடலாம்.

அவனது இப்போதைய தேவை, இவளது விருப்பம்.

அவளது முகத்தையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“என்ன மது யோசிக்கற? உனக்காக பட்ட கஷ்டம் எல்லாம் வீணா போய்டும்… கம்மான் சைன் இட்…”

“இல்ல சஞ்சய் கிருஷ்ணா…” அவனது முழு பெயரை சொல்லி மறுத்தவள், “நான் சைன் பண்ண விரும்பலை…”

சஞ்சய் அதிர்ந்து அவள் முகம் பார்த்தான்.

அப்பட்டமான ஏமாற்றத்தோடு, கோபமும், எரிச்சலும், ஆற்றாமையும், தெறித்தது அவனது விழிகளில்.

“வாட்… கம் அகைன்…”

நிமிர்ந்து நின்று இருவரையும் பார்த்தவள், “நான் சைன் பண்ண மாட்டேன்…” உறுதியாக மறுத்தாள்.

அதுவரை அமைதியாக இருந்த ரதீஷ், “ஏய் என்ன விளையாடுறியா?” கோபமாக முன்னே வர, சற்றும் பின்னடையாமல்,

“நான் விளையாடலை ரதீஷ்…” முகத்தில் எந்தவிதமான உணர்வையும் அவள் காட்டவில்லை. ஆனால் உறுதி சற்றும் குறையவில்லை.

“இத்தனை நாள் உனக்காக நாங்க வொர்க் பண்ணிருக்கோம்… கொஞ்சமாவது அதுக்கு மதிப்புக் கொடு மது…” பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அவன் கேட்க,

“என்னுடைய உழைப்புக்கு இல்லாத மதிப்பு, வேறே எதோ ஒண்ணுக்குத்தான் தான் இருக்குன்னா, இந்த டைட்டில் எனக்கு வேணாம்…” சற்றும் தயங்கவில்லை அவள்!

“ஏய்… என்ன நினைச்சுட்ட இருக்க? இதெல்லாம் தெரியாம தான் இந்த பீல்டுக்கு வந்தியா? என்னை என்ன கேனையன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா?” என்றவன் அவளது கழுத்தைப் பிடிக்க போக, சட்டென்று நகர்ந்துக் கொண்டாள். ஆனால் முகத்தில் சற்றும் அச்சமில்லை.

எந்த நிலை என்றாலும், யார் என்றாலும் என்னால் சமாளிக்க முடியும் என்ற அவளது தன்னமிக்கை சற்றும் குறையவில்லை.

“எல்லாரும் எல்லாத்தையும் அக்செப்ட் பண்ணிப்பாங்கன்னு எந்த தைரியத்துல முடிவு பண்ணிருக்க ரதீஷ்? எனக்கு என்னோட சுயமரியாதையும், என்னோட ஒழுக்கமும் ரொம்ப முக்கியம்… இதை விட்டுட்டு நான் எதை சாதிக்க போறேன்?” வெகு தெளிவாக அவள் கேட்க, ரதீஷால் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.

‘எத்தனை பேரை சமாளித்து, இவளை ப்ரொமோட் செய்தால், முட்டாள் பத்தாம்பசலித்தனமாக உளறிக் கொண்டிருக்கிறாளே’ என்ற கடுப்பு அவனுக்கு.

“இந்த விஷயத்தை ஏன் ஒழுக்கத்தோட சம்பந்தப்படுத்தி பார்க்கற மது? நம்ம லட்சியத்தை அடையனும்னா சில விஷயங்களை விட்டுக் கொடுத்துத்தான் ஆகணும்… அது கூட தெரியாத முட்டாளா நீ?” ரதீஷுக்கு பதிலாக சஞ்சய் கிட்டத்தட்ட கத்தினான்.

‘நேரம் வேறு போய்க்கொண்டே இருக்கிறதே! இந்த சுபாஷ் வேறு மனம் மாறிவிட்டால் என்னாவது?’ என்ற தவிப்பு அவனுக்கு!

“நான் முட்டாளாவே இருந்துட்டு போறேன் சஞ்சய்… ஆனா இந்த விஷயத்துக்கு நான் ஒப்புக்க முடியாது…” தீர்மானமாக அவள் கூற,

“உன்னோட கேரீரை ஒரே செக்கன்ட்ல நான் காலி பண்ணிடுவேன் மது… இனிமே ஜென்மத்துக்கும் மாடலிங் சைட் நீ வரவே முடியாது…” இருவராலும் முடியவில்லை என்றவுடன் மிரட்ட ஆரம்பித்தான் ரதீஷ்.

ஒரு கணம் கண்களை மூடித் திறந்தாள் மது.

அவள் சிறு வயது முதற்கொண்ட லட்சியம்….

அவள் கண்முன்னே காணாமல் போய்விட போகிறது!

தான் சொல்லும் அடுத்த வார்த்தை, வாழ்க்கையின் போக்கையே திசை மாற்றிவிட போகிறது!

இனி மாடலிங்கை பற்றி நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா?

மிஸ் சென்னை என்ற பட்டம், இனி கானல் நீராக போகிறது.

அத்தனையையும் நினைத்தவளுக்கு, கண்ணோரம் நீர்த் துளி!

மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டாள். இனி திரும்பிப் பார்க்க முடியாது.

கூடாது!

அப்படி இந்த விஷயங்களுக்கெல்லாம் தகைந்துப் போய் தான் தான் கொண்ட லட்சியத்தை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்றால் அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை தனக்கெதற்கு?

உனக்கு இந்த பீல்டை பற்றி தெரியாது என்று பார்த்திபன் கூறிய போதெல்லாம் அலட்சியப்படுத்திய தன்னுடைய முட்டாள்தனத்தை நினைத்த போது சிரிப்பாக வந்தது.

தனது புகழ் திக்கெட்டும் பரவப் போகிறது என்று அவனிடம் சவால் வேறு!

மனம் பிசைந்தது. இத்தனை நாட்களாக தான் கொண்ட கனவு இல்லையென்று ஆகும் அந்த நொடிகளை அவளால் அவ்வளவு எளிதாக கடந்துவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

கண்களை திறந்த தீர்க்கமாக ரதீஷை பார்த்தாள்.

“எனக்கு கவலையில்லை ரதீஷ்…” என்றவள், திரும்பி சஞ்சய்யை பார்த்து, “குட் பை சஞ்சய்…” என்றுக் கூறிவிட்டு, ரெஸ்ட் ரூமை நோக்கிப் போனாள்.

அதுவரை சஞ்சய் அதிர்ச்சி மாறாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், அவள் நகரவும் தான் சுய உணர்வை அடைந்தான்.

“இங்க என்ன நடக்குது? இமோஷனல் டிராமாக்கு இது இடமுமல்ல… நேரமும் எனக்கு இல்ல…” சுபாஷ் கோயல் ஒரு பக்கம் கோபமாக கூற, அவரை பார்த்த சஞ்சய்,

“சர் ப்ளீஸ்… ஒரு ஃபைவ் மினிட்ஸ் வெய்ட் பண்ணுங்க… ஷி வில் சைன்…” என்றவன், அவள் பின்னால், “பேபி… ப்ளீஸ் கொஞ்சம் பொறுமையா இரு…” என்று கெஞ்சியதோ… அவள் பின்னே ஓடியதோ எதுவுமே அவளது உணர்வுகளை அடையவில்லை.

சற்றும் உடையாமல் ரெஸ்ட் ரூமுக்கு சென்று மேக்அப் பை கலைத்தவள், உடை மாற்றி தன்னை திருத்தப்படுத்திக் கொண்டு, தன்னுடைய பொருட்களை எடுக்க வர,

“கொஞ்சம் பொறுமையா இரேன் மது…” ஷாலினியும் கூட கூறினாள்.

“சாரி ஷால்… யு கேரி ஆன்…”

“சரி வேண்டாம்ன்னு சொல்லிட்ட… ஆனா ஜஸ்ட் காம்படிஷன்லையாவது கலந்துக்கலாமே மது?” ஷாலினி ஆற்றாமை தாங்க மாட்டாமல் கேட்க,

“இல்லடி… ஐ கான்ட்…” என்றவள், அவளுக்கு முகத்தைக் கூட காட்டாமல், தனது பொருட்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு,

“ஆல் தி பெஸ்ட் ஷாலினி…” என்றவள், ஷிவானியின் பக்கம் திரும்பி, “ஆல் தி பெஸ்ட் ஷிவானி…” என்றுக் கூறிவிட்டு விடுவிடுவென்று வேறு பக்கமாக வெளியேறினாள்.

அக்கினி குஞ்சொன்று கண்டேன் – அதை

அங்கொரு காட்டிலொர் பொந்திடை வைத்தேன்!

வெந்து தணிந்தது காடு!

தழல் வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ?

தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்!

தக தத்தரிகிட தத்தரிகிட தித்தோம்!

****

திரும்பி யாரையும் பார்க்கவில்லை. தன்னை எவ்வளவுதான் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் முகம் கலக்கத்தை சுமந்துக் கொண்டிருந்தது. யாரும் அதை பார்க்கவோ, அவளது சுயதீர்மானத்தை விமர்சனம் செய்யவோ, மாற்ற இடம் கொடுக்கவோ அவள் சற்றும் விரும்பவில்லை.

அவள் கிளம்பும் போதே பார்த்திபனுக்கு அழைத்த ஷாலினி சுருக்கமாக நடந்தவற்றை கூறிவிட்டு,

“அவ பேக் சைட்ல கிளம்பிட்டா பார்த்திபன்… கொஞ்சம் அவளை பாருங்க… ஷி இஸ் இன் வெரி டிஸ்டர்ப்ட் ஸ்டேட்…”

“ஓஓ…” என்று கேட்டவனுக்கு எந்த மாதிரி அதற்கு ரியாக்ட் செய்வது என்று கூட தெரியவில்லை. அவனைப் பொறுத்தவரை நல்ல விஷயம் என்று எண்ணினாலும், இது அவளது லட்சியம்!

இலட்சியங்கள் உடையும் போது மனம் படும் பாட்டை அவனும் அறிவானே!

அந்த நொடி வாழ்க்கையை வெறுக்காமல் இருந்தால் ஆச்சரியம் அல்லவா?

அந்த நிமிடங்களை கடக்கும் நொடியில் இறந்தல்லவா பிழைக்க நேரிடும். உயிரை பிரித்து எடுத்துவிட்டால் கூட அந்த சிரமத்தை அனுபவிக்க நேராது.

அந்த நேரத்தில் ஒருவராவது தோள் கொடுக்க மாட்டார்களா என்ற ஏக்கம் எழுமே?!

சட்டென்று எழுந்து கொண்டான் பார்த்திபன்.

“என்ன பார்த்தி?”

இயல்பாக பானுமதி கேட்க, “ஒன்னுமில்லக்கா… கொஞ்சம் வெளிய வரைக்கும் போய்ட்டு வரேன்…” என்று நகரப் பார்க்க,

“ஆரம்பிக்க போகுது பார்த்தி… மது வந்துடுவா… ப்ளீஸ் அப்புறமா அந்த வேலையை பாரேன்…” என்று அவர் கெஞ்சுதலாகக் கூற, அவரிடம் நடந்தவற்றை சட்டென்று கூற முடியவில்லை.

ஆனால் இப்போது மது தான் முக்கியம் என்று எண்ணிக்கொண்டவன்,

“ஒன் மினிட்ல வந்துடறேன்…” என்றவன், ஹோட்டலின் பின் பக்கத்தை நோக்கி விரைந்தான்.

பெட்டியை தள்ளிக்கொண்டு போனாள் மது. அத்தனை நிமிர்வாக!

அது நேர்மையின் நிமிர்வு!

துணிச்சலின் நிமிர்வு!

வெளிப்படைத் தன்மையின் நிமிர்வு!

“மதுக்குட்டி… கொஞ்சம் நானும் தள்ளிட்டு வரட்டா?” எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் மதுவோடு நடந்துக் கொண்டே பார்த்திபன் கேட்க, அதிர்ந்து, பின் நின்று பார்த்திபனை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பேலசோ மற்றும் கிராப்ட் டாப் தான் அணிந்திருந்தாள். கண்களுக்கு ஒரு கறுப்புக் கண்ணாடி. முடியை தூக்கி வாரி தீபிகா படுகோனேவை போல டாப் நாட்டாக கட்டியிருந்தாள். முகம் சிவந்து வெளுத்திருந்தது.

அவளது கண்களிலிருந்த கண்ணாடி அவளது உணர்வுகளை வெளிப்படையாக காட்ட வில்லை. மிகவும் சாதாரணமாகத் தான் இருந்தாள். உணர்வுகளை இவளால் இவ்வளவு மறைக்க முடியுமா? அல்லது மது இதை சகஜமாக எடுத்துக் கொண்டாளா?

பார்த்திபன் லேசான குழப்பத்தோடு அவளைப் பார்க்க, அவளோ மெளனமாக காருக்குள் அமர்ந்தாள்.

“யாருமில்லாத இடமா பார்த்து கூட்டிட்டு போங்க மாமா…. யாருமே இருக்கக் கூடாது… யாரும் இப்ப வேண்டாம் எனக்கு… ப்ளீஸ் மாமா…” என்றவள் கண்ணாடியை கழற்றி விட்டு, கைகளால் முகத்தை மூடியவள், சப்தமே இல்லாமல் அழுகையில் குலுங்கினாள்.

பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்த்திபனுக்கு வலித்தது.

தனியாக அழுதவளை தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.

அவனது கண்களும் கலங்கிவிடும் போல இருந்தது.

இரும்பாலான இதயம் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் இளகிவிடுமா என்ற நிலை மாறி, அந்த இதயம் பாசத்தில் இளகிக் கொண்டிருந்தது.

15

ஓட்டுனரின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன், பக்கவாட்டில் சற்று முன்னே வந்து அவளது தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொள்ள, அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை எல்லாம் வெடித்து கிளம்பியது.

அதுவரை கலங்கிய தனது முகத்தையே யாருக்கும் காட்ட விருப்பப்படாதவள், அவனது தோளில் சாய்ந்து அழுது தீர்த்தாள். மதுவை பொறுத்தவரை அவளது கண்ணீரை யாருமே காண அனுமதித்தில்லை. அது என்னவோ சிறு வயது முதலான அப்படியொரு பிடிவாதம் அவளுக்கு. ஒரு வேளை அவளோடு உடன் பிறந்தவர்கள் இருந்து வளர்ந்திருந்தால் இந்த பிடிவாதம் இருக்காதோ என்னவோ? தனியாகவே வளர்ந்ததினால் தன்னுடைய உணர்வுகளையும் பொதுவில் அவள் வைக்க பிரியப்பட்டதில்லை. அது ஒருவிதமான ஈகோ! தன்னுடைய கண்ணீர் யாருடைய பார்வைக்கும் அல்ல என்ற பிடிவாதம்!

ஆனால் இப்போதோ அந்த நொடி வரை தான், தன்னுடைய தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் இழுத்து பிடித்து வைக்க முடிந்தது. அவனது தோளில் சாய்ந்த பின், ஆதரவு தேடும் பூனைக்குட்டியாக அவனது மார்பில் ஒண்டிக்கொள்ளத்தான் முடிந்தது.

ஒண்டிக் கொண்டாள்!

கழுத்தை இறுக்கமாகப் கட்டிக்கொண்டு அழுகையில் கரைந்துப் போனாள்.

என்னவென்று அவளும் சொல்லவில்லை. ஏனென்று அவனும் கேட்கவில்லை. மென்மையாக முதுகை வருடிக் கொடுத்தவனுக்கு அவளது உணர்வு தெளிவாக புரிந்திருந்தது. அவள் விளக்கித்தான் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லையே!

பார்த்திபனை பொறுத்தமட்டில் மேலோட்டமாக ஷாலினி கூறினது மட்டுமே! அவளாக எதையுமே அதுவரைக் கூறவில்லை.

கேட்கவும் தோன்றவில்லை பார்த்திபனுக்கு!

இப்போது மதுவுக்கு தேவை தோள் மட்டுமே! எந்த நிலையாக இருந்தாலும், விஷயமாக இருந்தாலும், எதிர்ப்பாக இருந்தாலும் அவள் சமாளிப்பாள்! அவளுக்கு அந்த திறமை கண்டிப்பாக உண்டு… அவள் டீனேஜ் பெண் என்பதையும் தாண்டி, அவளது தன்மையை அறிந்திருந்தான்.

அவ்வளவு தெளிவான பெண் இவள் என்ற தைரியம் பார்த்திபனுக்குள் வந்து நாட்களாகி இருந்தன! அதை இன்று அவன் மனப்பூர்வமாக உணர்ந்தும் விட்டான்.

அப்படி சமாளிக்க முடியவில்லை என்றால் அவன் இல்லையா?

இந்த பார்த்திபன் சமாளிப்பான்…எத்தனை பிரச்சனையாக இருந்தாலும் அது மதுவை அணுக வேண்டும் எனில், அது தன்னைத் தாண்டி தான் என்பதை மிகவும் உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டான்.

அழும் வரை அழட்டும் என்று விட்டவன், சற்றே மட்டுப்பட்ட போது,

“என்ன மதுக்குட்டி? இப்ப ஓகேவா?” முதுகை வருடிக் கொண்டே அவன் கேட்க, நிமிர்ந்து அவனை பார்த்தவள், மெளனமாக தலையாட்டினாள்.

அதை ஆமென்று கொள்வதா? இல்லையென்று கொள்வதா? ஆனால் அவளை இந்த நிலையில் மேலும் கேள்வி கேட்காமல்,

“உள்ள போகலாமா மது?” என்று நிகழ்ச்சி நடைபெறும் ஹாலை கைக் காட்டி அவன் கேட்க, அவள் தீர்மானமாக மறுத்துத் தலையாட்டினாள்.

“ம்ஹூம்… வேண்டாம்…” கண்களை துடைத்துக் கொண்டு சற்று தள்ளி அமர்ந்தவள், வாட்டர் கேனை எடுத்து கதவைத் திறந்து முகத்தில் நீரை வாரியடித்தாள்.

சில்லென்ற நீர் முகத்தில் தெறிக்கையில், மனதுக்குள் இருந்த துயரம் கரைந்துப் போனது போல ஒரு தோற்றம்.

ஒரே நேரத்தில் காதலும் பொய்த்து, லட்சியமும் பொய்த்து போன ஆற்றாமை அவளுக்கு!

“மது… இங்க பார்…” என்றவன், அவளை பிடித்து தன் பக்கம் திருப்ப, கைப்பையிலிருந்த டிஸ்யுவை எடுத்து முகத்தை துடைத்துக் கொண்டே,

“சொல்லுங்க மாமா…” என்றவளது முகம் வெகுவாக தெளிந்திருந்தது கண்டு அவனது மனம் திருப்திக் கொண்டது.

“பூனை கண்ணை மூடிக்கிட்டா பூலோகமே இருண்டு போச்சுன்னு நினைக்க முடியுமா மது?” என்று அவன் கேட்க, பதில் கூறாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.

“சஞ்சய்யோ ரதீஷோ… அவங்க உன்னோட உலகம் கிடையாது… அவங்களை தாண்டியும் இந்த உலகம் இயங்கிட்டுத்தான் இருக்கு…” என்றவனை,

“நீங்க சொல்ல வர்றது புரியுது… ஆனா…” அந்த ஹாலுக்குள் செல்ல அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

அதிலும் தான் ஆசைப்பட்ட விஷயத்தை இன்னொருவருக்கு தூக்கிக் கொடுப்பதை பார்க்க, தனக்கு பெரிய மனமெல்லாம் இல்லை.

“ஓடி ஒளிஞ்சுகிட்டா லைப்ல ஜெய்க்க முடியுமா மது? எந்த விஷயமா இருந்தாலும் நேருக்கு நேரா ஃபேஸ் பண்ணனும்… பிரச்சனையை பார்க்காம ஓடிட்டா மறுபடியும் அதை பார்க்க மாட்டியா?” என்று அவன் கூற, மது எதுவும் கூறாமல் அவனைப் பார்த்தாள்.

“நாளைக்கே நாம இப்படி பண்ணிருக்க கூடாதோன்னு நினைக்க தோணும்… சஞ்சய்யை மிஸ் பண்ணிட்டமோன்னு சந்தேகம் வரும்… அப்ப தேவையில்லாம உனக்கு இன்னொரு குழப்பம் வரும்… இது தேவையா? எதுவா இருந்தாலும் இப்பவே கிளியர் பண்ணிக்க…” என்று அவன் உறுதியாக கூற,

‘இவனுக்கு அதற்குள் விஷயம் வந்துவிட்டதா? எவ்வளவு தூரம் இவனுக்கு தெரியும்? எப்படி?’ குழப்பமாக பார்த்திபனை பார்த்தாள்.

“ஷாலினி தான் சொன்னாப்ல…” என்று அவளது புருவத்தை நீவி விட்டவன், அவளது கன்னத்தில் தனது உள்ளங்கையை வைத்து அழுத்தினான். அந்த அழுத்தம் அவளுக்கு உள்ளுக்குள் நூறு யானை பலத்தை தருவது போல இருந்தது.

பார்த்திபன் தொட்டு பேசுபவன் அல்ல. எப்போதுமே ஒரு ஒதுக்கம் அவனிடத்தில் இருக்கும். அவனும் ஒதுங்கி யாரையும் அருகில் கூட அண்ட விட்டவனில்லை.

மதுவுடன் இந்த சில காலங்களில் தான் பேச்சுவார்த்தை கூட சற்று முன்னேற்றமே தவிர, அத்தனை நாட்களில் பேச்சும் கூட அரிதுதான். அவளாக தொட்டுப் பேசினால் கூட தள்ளி நின்றவன். அதுவும் அவன் காரியமாகவே தள்ளி நின்றதில்லை. அது அவனது இயல்பு, அவனது குணம், அவனது பழக்கம். பழக்கத்தை கூட மாற்ற முடியும், இயல்பான குணத்தை மாற்ற முடியுமா?அதிலும் இப்படி செய்யாதே, அப்படி செய்யாதே என்ற ஆதிக்கம் தான் அவனது வார்த்தைகளில் பெரும்பாலான நேரங்களில் இருக்கும். மதுவை எரிச்சல்படுத்துவதும் அது போன்ற உத்தரவுகள் தான்.

ஆனால் அந்த நேரத்தில், அவளது நிலை புரிந்தவனுக்கு, தள்ளியே நிற்க முடியவில்லை. ஏனென்றால் இந்த நிலைகளை கடந்து வந்தவன் தானே அவனும்.

இலட்சியங்கள் கண் முன்னே காணமல் போகும் வலி என்னவென்று அவனுக்கு தெரியும். அதே நேரத்தில் காதலும் காணலாகி, பின் கனலாகி உயிரை எரிக்கும் வலியையும் அனுபவித்தவன் என்பதால், அதே நிலையில் நின்றிருந்த மதுவை அவனையும் அறியாமல் தன் மேல் தாங்கிக் கொண்டான்.

“இப்ப நீ என்னோட உள்ள வர்ற… எல்லாருமா சேர்ந்து ப்ரோக்ராமை பார்க்கறோம்… அப்புறமா ரெஸ்டாரன்ட் போய் நல்லா சாப்பிடறோம்… அப்புறம் கொஞ்ச நேரம் பீச்ல டைம் ஸ்பென்ட் பண்றோம்… அப்புறமா உன்னை வீட்ல விட்டுட்டு நானும் உன் அம்மாச்சியும் கிளம்பறோம்… சரியா?” என்று கேட்க,

“ம்ம்ம் எல்லாம் சரி… நீங்க வேண்ணா ப்ரோக்ராம் பார்த்துட்டு வாங்க… நான் வரலை…” அவள் பிடிவாதமாக கூற, அவளது மனம் எதனால் சங்கடப்படுகின்றது என்பதை நன்றாகவே உணர்ந்தான் பார்த்திபன். ஆனால் மதுவை அப்படியே விட்டுவிடவும் மனம் வரவில்லை.

“என் மேல உனக்கு கொஞ்சமாவது நம்பிக்கை இருந்தா வா மது…” அதற்கும் மேல் அவள் பேசவில்லை. சம்மதமாக தலையாட்ட, அவளது கையை பிடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

பார்த்த மாத்திரத்தில் இந்த மேடை இன்று தனக்கு சொந்தமாகிருக்கலாம் என்ற ஒரு நினைப்பு சட்டென்று அவளது மனதுக்குள் ஓடியது.

நினைக்கும் போதே உள்ளிருந்து ஒரு கேவல் எழும் போல இருந்தது.

தைரியமாக மறுத்துவிட்டு வந்திருக்கலாம் ஆனால் அத்தனை நாட்களாக சேகரித்து வைத்த கனவு ஒரு நொடியில் ஆவியானதை அவளால் அவ்வளவு இயல்பாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதே உண்மை.

அத்தனை நாட்களும் இதை தவிர அவள் வேறு எதையும் எண்ணியதில்லை. ஒவ்வொரு நொடியும் அவளது லட்சியத்தை பற்றிய கனவு மட்டுமே. ஆனால் இப்போது அதை விட்டுக் கொடுத்து, அதை இன்னொருவர் கைப்பற்ற போவதையும் தான் சாட்சி பூதமாக இருந்து பார்க்க போவதை பற்றி நினைத்தால் மனம் குமுறியது.

ஒரு வேளை கலந்து கொண்டு தோற்று போயிருந்தால் கூட இந்த வலி கண்டிப்பாக இருக்காது. ஆனால் கலந்து கொள்ள முடியாமல் வலுக்கட்டாயமாக கைவிட வேண்டிய சூழல். அந்த சூழலை அவ்வளவு இயல்பாக கடந்து விட முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

பார்த்திபனின் கைகளை இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டாள்.

இல்லை… இனி நினைக்கக் கூடாது! நினைக்கவே கூடாது!

நினைத்தால் தன்னையும் அறியாமல் தோன்றும் ஆற்றாமையால் தனது இயல்பு மாறிவிடக் கூடும். வேறெதையும் காட்டிலும் கண்ணியம் மிக முக்கியம்.

அந்த கண்ணியமில்லாத வெற்றியும் அதற்கான வழிமுறைகளும் தனக்கு தேவையற்றது!

பெரிதாக மூச்சை வெளியே விட்டு, தீர்மானமாக நினைத்துக் கொண்டவள், பார்த்திபனின் இடது கையை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்துக் கொண்டு மேடையை நேராக பார்க்குமாறு பின்னால் நின்று கொண்டாள்.

மனம் மெதுவாக சமன்பட துவங்கியது.

ஓரக்கண்ணால் மதுவை பார்த்த பார்த்திபனுக்கு தெளிந்த அவளது முகம் வெகுவான திருப்தியை கொடுத்தது.

நடுங்கும் கரங்களால் தன்னுடைய கையை இறுக்கமாக பற்றியிருந்தவளை தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.

எப்படியும் அவளை வெளியே கொண்டு வந்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது. அவள் இந்த ஆற்றாமையிலிருந்து வெளிவந்து விட்டால் மதுவின் எண்ணப்போக்கை மாற்றுவதும் அவளை மடைமாற்றுவதும் பெரிய வேலையாக இருந்துவிடாது என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை!

நடந்ததையே நினைத்திருந்தால் அமைதி என்றுமில்லை!

பார்த்திபன் மதுவின் தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொள்ள, மதுவுக்கு ஏனோ பலம் கூடியது போல தோன்றியது. மேடையின் பின்புறமிருந்து சஞ்சய் தங்களை பார்ப்பதை உணர்ந்தவள், பார்த்திபனோடு இன்னும் நெருங்கி நின்று கொண்டாள்.

சஞ்சய்க்கு உள்ளுக்குள் கொதித்தது. திரும்பியும் பார்க்காமல் சென்றவளை அப்போதே சமாதானப் படுத்தி இருக்கலாம். ‘ஆனால் ஷோ ஆரம்பிக்க சில நிமிடங்களே இருக்கும் போது அதை விடுத்து காதலியை சமாதானப்படுத்த போக முடியாதே’ என்று அப்போது பல்லைக் கடித்துக் கொண்டான்.

இப்போது பார்த்திபனோடு அவளை சேர்த்துப் பார்த்தவனுக்கு நரம்புகள் தீப்பிடித்து விடும் போல இருந்தது. பார்த்திபனால் தான் அத்தனையும் என்ற அவ்வளவு கோபம்!

அவளை ரதீஷ் காட்டி கேலியாக சிரித்தது வேறு உள்ளுக்குள் கோபத்தை பலமடங்கு அதிகப் படுத்தி இருந்தது.

சஞ்சய்க்கு மதுவை மிக மிகப் பிடிக்கும். அவனைப் பொறுத்தமட்டில் அது காதல்!

காதலுக்கு அவன் கொண்ட விளக்கமும் பெஞ்ச் மார்க்கும் வேறு!

மது கொண்ட விளக்கமும் பெஞ்ச் மார்க்கும் வேறு!

அதை அவன் உணரவில்லை. இவன் இப்படித்தான் என்பதை அவளும் உணரவில்லை. வயதுக் கோளாறு என்பதை தாண்டி சொல்ல வேறு என்ன இருக்கிறது?

இப்போது பார்த்திபனோடு நின்றுக் கொண்டிருந்த மதுவை பார்க்க பார்க்க கோபம் எல்லை மீறிக் கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு தெளிவாக நின்று கொண்டிருந்தாள், முகத்தில் சிறு தயக்கமும் வருத்தமும் இல்லாமல்!

அருகில் நின்றவனது முகம் தான் சற்று இறுகியிருந்தது. அவன் எப்போதுமே அப்படித்தானே என்று நினைத்துக் கொண்டான் சஞ்சய்.

“சஞ்சய் என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? எல்லாம் ரெடியான்னு பாரு…” கோ ஆர்டினேட்டர் தான்யா கொடுத்த குரலில் மனதின் குழப்ப எண்ண குவியலிலிருந்து மீண்டான்.

‘இவளை இப்படியே விட்டுவிட முடியாது.’ என்று அவனது மனம் பிடிவாதம் பிடித்தது.

‘எப்படி விட முடியும்? இத்தனை நாட்களாக தன் கைகளில் இருந்த காதலியை விட்டு விட முடியுமா? அது தன்னால் ஆக கூடிய ஒன்றா? அவள் இல்லாமல் இருக்க முடியுமா? அவளுக்கு தான் அறிவில்லாமல் பெரும்பாடு பட்டு கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை தூக்கி எறிந்து விட்டு செல்லும் அளவு புத்தி மழுங்கி விட்டதென்றால் அவளை அப்படியே விட்டு விட முடியுமா?’

உள்ளுக்குள் கோபம் கனன்றது சஞ்சய்க்கு. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவனால் எதையும் பேச முடியவில்லை. ரதீஷ் வேறு ஓரக்கண்ணில் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.

மதுவுக்கு பதிலாக ஷிவானி ஒப்பந்தத்திற்கு ஒப்புக்கொண்ட மகிழ்ச்சியை அவன் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தான். எப்படியும் ஷிவானியை ட்ரம்ப் கார்டாக்கி நிறைய விஷயங்களை சாதித்துக் கொள்ளலாம்.

எத்தனையோ விஷயங்களுக்கு அவள் கண்டிப்பாக பிள்ளையார் சுழியாக இருப்பாள் என்பதில் ரதீஷுக்கு சந்தேகம் இல்லை. தன்னுடைய லாபி வீணாகி விடவில்லை என்பதில் அவனுக்கு அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சி.

மதுவுக்கு பதிலாக ஷிவானியை இங்கு வேண்டுமானால் களமிறக்க முடியும். ஆனால் வாழ்கையில்?

நினைத்துப் பார்த்த சஞ்சய்க்கு உள்ளுக்குள் வெப்பம் பற்றி எரிந்தது.

அது அவனை மட்டுமல்ல, அவளையும் சுட்டு பொசுக்கத் தயாராக இருக்கும் வெப்பம் என்பதை அவன் அறியவே இல்லை.

மாடல்கள் ஒவ்வொருவருவராக மேடையில் பூனை நடை பயின்று வர, அதை பார்த்த சஞ்சய்க்கு உள்ளுக்குள் கோபம் கொதித்தது. இத்தனை நாட்களாக எவ்வளவு சிரமப்பட்டு இந்த நிலை வரை கொண்டு வந்துவிட்டு, பெரிதாக கலாச்சாரமென்று மறுத்து விட்டு போனவளை நினைத்து வந்த கோபம்.

விட முடியாது!

அவளை விடவே முடியாது!

எந்த காலத்திலும், நேரத்திலும் அவளை விட்டு விட முடியாது!

அவளை சிறை எடுத்தாவது தன்னருகில் கொண்டு வந்தே தீர வேண்டும்!

இந்த பூமியில எப்ப வந்து நீ பொறந்தே

என் புத்திக்குள்ள தீப்பொறிய நீ விதச்ச

அடி தேக்கு மரக்காடு பெரிசுதான்

சின்ன தீக்குச்சி உசரம் சிறுசுதான்

ஒரு தீக்குச்சி விழுந்து துடிக்குதடி

கருந்தேக்கு மரக்காடு வெடிக்குதடி

அவளருகில் தான் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்… தான் அனுமதித்தால் மட்டுமே மற்றவர்… ஆனால் பார்த்திபன் இருக்கக் கூடாது!

இருக்கவே கூடாது!

வெறியோடு சஞ்சய் மதுவை பார்க்க, அதை உதட்டோர விஷமப் புன்னகையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ரதீஷ்.

இதை அவன் எதிர்பார்த்திருந்தான். இந்த நிலைக்கு சஞ்சயாக வராவிட்டாலும் ரதீஷ் வர வைத்திருப்பான். இப்போதும் என்ன? பின்னணியில் அவனது தூண்டுதல் இல்லாமலா இருந்தது?

நேரடியாக கொலை செய்தால் தான் கொலையென்று சட்டம் சொல்லலாம்… ஆனால் அந்த சட்டமும் கூட கொலைக்கு தூண்டியவனுக்கு தண்டனை அதிகமென்று தான் கூறுகின்றது. ஆனால் தூண்டி விட்டதையும் எதிராளி அறிய முடியாமல் காரியமாற்ற முடியும் என்றால் அது ரதீஷை போன்றவர்களால் தான் முடியும்.

ரதீஷ் அவனது விளையாட்டை ஆரம்பித்து இருந்தான். சஞ்சய் அவனது கைப்பாவையாகி இருந்தான்.

“அன்ட் தி வின்னர் இஸ் ஷிவானி சக்ஸேனா…” மேடையில் அறிவிப்பாளர் ஆரவாரமாக அறிவிக்க, ரதீஷின் முகத்தில் வெற்றிக் களிப்பு.

ஷிவானி அவனது கருவியாகியிருந்தாள்.

ஷாலினி உணர்வுகளை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஷிவானியின் முகமோ மகிழ்ச்சியில் விகசித்தது. வெற்றி தரும் களிப்பு அவளது அழகை பன்மடங்காக்கியிருந்தது. எதிர்பாராமல் கிடைத்த பொக்கிஷம் இந்த வெற்றி.

பார்த்திபனை இன்னும் ஒட்டி நின்ற மதுவுக்கு உடல் நடுங்கியது.

கண் முன்னே வாழ்க்கை பறிபோய் விட்டதாக தோன்றியது அவளுக்கு!

ஆனால் இனிதான் வாழ்க்கை அதன் ஆடுபுலி ஆட்டத்தை ஆடப் போவதை அவள் அறியவில்லை.

உண்மைக்கு மாற்று எதுவுமில்லை. இடம் பொருள் ஏவலில்லை. கசப்பாகத்தான் இருக்கும். விழுங்கித்தானாக வேண்டும். வேறு வழியில்லை. பொய்யையும் போலித்தன்மையையும் விழுங்குவதை விட அது மேலானது.

அடுத்த நாள் ஷிவானி அவளைத் தேடி வந்தாள்.