UKIK – 16

16

ஜார்ஜின் அழைப்பை வைத்த ப்ளாக் கோஸ்ட், தனிச்சையாக லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருக்க ஈஸ்வரின் எண் இருக்கும் இடத்தை பச்சை நிற விளக்கெறிந்து அவனுக்கு எடுத்து காட்டியது..

பல யோசனைகளுக்கு இடையிலே சந்த்ருவின் லொக்கேஷனை ட்ராக் செய்திருந்தவனின் கால்கள் சிங்காரச் சென்னையில் இன்னும் மூன்று மணி நேரங்களில் கால் பதிக்கத் தயாராகியது..

ஜார்ஜின் தயக்கமான பேச்சினை சில மணி நேரம் புருவ மத்தியில் முடிச்சுகள் விழ யோசித்த ப்ளாக் கோஸ்ட், பின் ஒரு நம்பருக்கு அழைத்து,

“கில் ஜார்ஜ்..” மேற்கோடிட்டு சொன்னவன் அழைப்பைத் துண்டித்தான்..

பல வருடங்கள் கழித்து வெளியுலகைப் பார்ப்பது போல் இருந்தது அவனுக்கு, பம்பாயில் இறங்கி சென்னை நோக்கித் தனது பயணத்தை தொடர்ந்தவனுக்கு, இந்தியா இவ்வளவு வளர்ந்துவிட்டதா என்ற யோசனையின் போதும் கூட, கண்களில் பட்ட டாஸ்மார்க் கடைகள் இதழில் சிரிப்பைக் கொடுத்தது..

இரண்டு பைகள் நிரம்பிய ட்ராலியை ஏர்போர்ட் முன்பு வரைத் தள்ளி வந்தவன், சற்று தூரம் தள்ளி நிற்கும் கால்டாக்ஸி பக்கம் தனது நடையை எட்டிப் போட்டு அதில் ஏறிக் கொண்டான்..

தமிழகத்திற்கு வந்ததில் இருந்து ப்ளாக்கின் நினைவு முழுவதும் சந்த்ருவே, மீனம்பாக்கத்தில் இருந்து அடையார் பக்கம் வந்தவன் அங்கிருந்த தி ராஜா பேலஸில் தனது ரூமை புக் செய்தான்..

அறைக்குள் வந்து பெட்டியை வைத்து குளித்து வந்தவன், தனது எண்ணில் இருந்து ஈஸ்வரின் எண்ணுக்கு அழைப்பு விடுக்க அது அணைத்து வைக்கப் பட்டிருப்பதாய் தனது பதிலைச் சொல்லியது..

***

சந்த்ரு தனது வீட்டின் வாயிலில் காரை நிறுத்த, கொஞ்சம் தள்ளி தோட்டத்தில் போடப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலில் சஞ்சீவும் மாலினியும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க, கொஞ்சம் தள்ளியிருந்த இருக்கையில் சாந்தியும் ராஜ மூர்த்தியும் அமர்ந்து சிரித்து கொண்டிருந்தனர்..

சில நொடிகள் நின்று கவனித்தவனுக்கு அவர்களின் சிரிப்பு மனநிறைவைக் கொடுப்பதற்கு பதில் மனப் பாரத்தையே கொடுக்க, அழுத்தமான காலடிகளுடன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்..

சந்த்ருவின் சூ சத்தத்தில் அனைவரும் திரும்பி பார்க்க, மாலினி மட்டும் எழுந்து கூச்சலுடன், “அண்ணா வந்தாச்சு..” என அவனை நோக்கி ஓடி வந்தாள்..

மாலினியின் கூச்சல் அவனுக்கு புதுவிதமாய் இருக்க, முன்னறையில் போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் அமர்ந்தவன் டீபாயில் காலை வைத்து கொண்டான்..

வெளியில் இருந்து மாலினி ஓடி வருவதைக் கண்டும் காணாமலும் அமர்ந்திருந்தவன், “காபி கொண்டு வாங்க..” என்றான் பக்கத்தில் நின்ற வேலையாளிடம்,

அதற்குள் சந்த்ருவின் பக்கம் வந்துவிட்ட மாலினி, அவன் கால் வைத்திருந்த டீபாயில் அமர, சந்த்ரு காலை எடுத்துக் கொண்டான்…

“அய்யோ அண்ணா..சும்மா கால வைங்க..” எனவும் எதுவும் பேசாமல் அவளை மட்டுமே பார்த்தான்..

அதற்குள் அவர்கள் மூவரும் வீட்டுக்குள் வந்துவிட, “எரும கீழ இறங்கி உட்காரு டீ..” என்றான் சஞ்சீவ்.

“யாரு டா எருமை நீ தான்..?” திருப்பி திட்டிய மாலினியை முறைத்த சாந்தி,

“அண்ணன அப்படிலாம் பேசக் கூடாது மாலு..” எனவும்

“இவன் ஒண்ணும் என் அண்ணன் கிடையாது இவன் தான் என் அண்ணன்..” என்ற மாலினியின் ஒருமையான
அழைப்பில் வியப்பில் ஆழ்ந்த சந்த்ரு முகத்தில் எதுவும் காட்டாமல் அப்படியே இருக்க,

“அவன் இவன் சொன்ன பல்லத் தட்டி கைல கொடுத்திருவேன்..” எனச் சாந்தி சொல்லி முடிக்கும் முன்பே சந்த்ருவின் கரங்களுக்கு காபி வந்திருந்தது..

“அண்ணா…” என அழைக்க, நிலையாய் அவளைப் பார்த்து நின்றவன் என்னவென கேட்கவில்லை அதையும் அவள் கண்டுகொள்ளவில்லை..

முன்னே குனிந்து காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தவனின் கைகளைச் சுரண்டியதும், ஒற்றைப் புருவத்தை ஏற்றியிறக்க,

“நான் இன்னைக்கு அவல் உப்புமா செஞ்சிருக்கேன்.. எடுத்துட்டு வரேன் கொஞ்சம் சாப்பிடுங்க…” தகவலாய் சொன்னவள் அவன் பதில் எதிர்பாராமல் ஓட,

“வேணாம் அண்ணா..சாப்பிடாதீங்க..” எனக் கடனே என்று காபி அருந்திக்கொண்டிருந்த சந்த்ருவிடம் சொன்னான் சஞ்சீவ்..

இறுதி சிப்பை உறிஞ்சி அருந்தியவன் அறைக்குள் செல்ல படிகளில் ஏற, ஒரு குட்டித் தட்டில் உப்புமா வைத்து கொண்டு வந்தவள், அவன் மேலேறுவதைப் பார்த்து அப்படியே திரும்பி சென்று வைத்துவிட்டாள்..

சஞ்சீவைத் தவிர அனைவருமே பெரூமூச்சை விட, “சாந்தி, அவன் நம்ம கிட்ட பேசவே மாட்டான்..” சந்த்ருவின் அறை வாயிலைப் பார்த்து கொண்டே ராஜ மூர்த்தி சொல்ல,

“நீங்க பார்த்த வேலைக்கு அவன் நம்மல வீட்டுக்குள்ள விட்டதே பெருசு…” சாந்தி குரல் உயர்த்தாமல் தணிவாய் சொல்ல,

“நான் அண்ணன் இடத்துல இருந்தா உங்கள இந்தளவுக்கு கூட விட்டிருக்க மாட்டேன் டாட்..” என்றான் சஞ்சீவ் குற்றம் சுமத்தும் பார்வை பார்த்து..

இருவரிடமும் ஆமோதிப்பாய் தலையசைத்தவர் அறைக்குள் சென்று மறைந்துவிட்டார்..

மேலே அறைக்குள் வந்த சந்த்ரு, ஆனந்துக்கு அழைப்புவிடுத்து,

“ஆன்ந்த் ஹேக்கர் வேணும்னு சொன்னனே..” என்க,

“சார் நான் உங்க ரூம் வரட்டுமா..?”

“ம்…வாங்க..” என சந்த்ரு அனுமதியளித்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் கையடக்க போனுடன் வந்து சேர்ந்தான் ஆனந்த்..

சந்த்ருவின் கைகளுக்கு போனைக் கொடுத்தவன் அமைதியாய் கையைப் பின்னால் கட்டி நின்று கொள்ள,

அதில் குறித்து வைத்திருந்தவற்றில் தனது பார்வையை ஓட்டியவன், “இது உண்மையா…?” எனக் கேட்க,

“எஸ் சார்..” என்றவன் அமைதியாகிவிட்டான்..

“உட்காருங்க ஆனந்த்..” தனக்கு எதிரேயிருந்த இருக்கையைக் காட்டிக் கூறி, தனசேகருக்கு அழைத்து சஞ்சீவை
தனது அறைக்கு வரச் சொல்லுமாறு சொன்னான்..

“ஆனந்த் இந்தத் தகவல் உண்ம தான..?” சந்த்ரு அவன் கொடுத்த மொபைலில் தனது பார்வையைப் பதித்து கொண்டே கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது உள்ளே நுழைந்தான் சஞ்சீவ்..

“உட்காரு..” ஆனந்துக்கு அருகே இருந்த இருக்கையில் அமரச் சொன்ன சந்த்ரு..

“ஆனந்த், டோர் லாக் பண்ணிடுங்க..” என்றான்..

‘என்னங்கடா இது’ கேள்வியை பார்வையில் தாங்கியவன், சந்த்ரு பார்த்து கொண்டிருந்த மொபைலைப் பார்க்க முயன்று கொண்டிருந்தான்..

“சஞ்சீவ்..” சந்த்ருவின் அழைப்பில் தலைநிமிர்ந்து பார்க்க,

“சாரி சாரி, நேநோ..அம் ஐ ரைட்…?” இவனது கேள்விக்கு திகைத்து விழித்தான் சஞ்சீவ்…

“என்ன நேநோ இவ்வளவு அமைதி…சாரி சாரி என்ன ப்ளடி ப்ளட் இவ்வளவு அமைதி..”என்ற அடுத்தக் கேள்வியின் சஞ்சீவின் இதயம் எகிறித் துடித்தது, இருந்தும் அதை மறைத்து கொண்டவன்,

“என்ன அண்ணா..?” எனக் கேட்க,

“சுத்தி வளைச்சு பேச விரும்பல சஞ்சீவ்..எனக்கு உன்னால சில காரியம் ஆகணும்..” என்றான் தலைக்கு பின்னே கைகளைக் கோர்த்து,

“என்னால என்னப் பண்ண முடியும்..” திக்கித் திணறி அவன் கேட்டதும் சத்தமாய் சிரித்தவன்,

“வேர்ல்ட் மோஸ்ட் வான்ட்டட் ஹேக்கர்..அதுவும் ரெண்டு பேருல வெப்சட்ல விளையாடுற உன்னால எனக்கு எதுவும் பண்ண முடியாதா..?” என்றவன் நிறுத்தி,

“முடியுமா முடியாதா…? சாரி நோ சாய்ஸ் ஃபார் யூ…உன்னால முடியனும்..” என்றான் திடமாய்..

சில நிமிடங்கள் யோசித்த சஞ்சீவ், “எப்படி என்னை கண்டுப்பிடிச்சீங்க..” என்பதற்கு சிரித்த சந்த்ரு..

“அது இப்போ முக்கியமில்ல..ஒரு பதினைஞ்சு நாள் நீ என்கூட இருக்க வேண்டி வரும்…ஃபர்ஸ்ட் உனக்கு என்னென்ன வேணும்னு ஆனந்த்கிட்ட சொல்லு அவன் உனக்கு வாங்கி தருவான்…”

“ஆனந்த், இவனைக் கூட்டிப் போய் சாஜிக் கிட்ட இன்ட்ரோ கொடு..” என்றான் நிதானமாய்..

“அண்ணா ரிஸ்க்கி ஜாப்’ஆ..? பிகாஸ் எனக்கு இப்போ இருக்கிற சிட்டிவேஷன்ல என்னால இதைப் பண்ண முடியுமா தெரியல..” கேள்வியாய் கேட்பவனிடம் மறுப்பாய் தலையசைத்தவன்,

“சஞ்சீவ், உனக்கு அன்டர் மார்கெட் தெரியுமா..?”

“ஏதோ கொஞ்சம் தெரியும்..நான் கூட அதுல பிப்ட்டி தவுஸன்ட் போட்டு ஏமாந்திருக்கேன்” என்றவனிடம்..

“அப்போ அந்த சைட் அட்மின் தெரியுமா..?” கூரிய விழிகளுடன் அவன் கேட்க,

“நோ அண்ணா, அவர பார்க்க ட்ரை பண்ணிருக்கேன் அன்ட் ஆல்சோ ட்ராக் பண்ண…முடியல..” என்றான்..

“ம்…அன்டர் மார்க்கெட்..நம்மளுக்கு புரியுற மாதிரி சொல்லனும்னா கள்ளச்சந்தை…நம்ம வேர்ல்டுல இருக்கிற மோஸ்ட் டாப் ப்ரான்ட் எல்லாமே இவங்க காப்பி பண்ணி அது போலவே தயாரிப்பு இருக்கும்…அதை நம்ம கிட்ட சேல் பண்ணிடுவாங்க…”

“ஃபார் எகாஸ்ம்பில், இப்போ இந்த ஆப்பிள் வாட்ச் இருக்குல்ல இது மாதிரியே இவங்களும் ப்ரொடக்ஷன் பண்ணுவாங்க..ஆனா அது சாதா வாட்ச் தான் ஸ்டிக்கர் மட்டும் ஆப்பிள் மாதிரி இருக்கும்..இது நம்ம நேர்ல போய் சேல்ஸ் பண்ண முடியாது ஆனா ஆன்லைன்ல சேல்ஸ் பண்ணலாம்…” என்ற சந்த்ரு நிறுத்த,

“இதை நாம என்ன பண்ண போறோம்..?”

“இதை நாம ஒண்ணும் பண்ண முடியாது..இது ஒரு செயின் மாதிரி போயிட்டே தான் இருக்கும் ஆனா இதுக்கு பின்னால இதே மாதிரி போதை மருந்து சப்ளை கமிஷன் ஆல்சோ இருக்கு…போன வாரம் ஒரு நியூஸ் பார்த்தியா சஞ்சீவ்..?”

“என்ன நியூஸ்..?”

“அதான்..**** ஹோட்டல்ஸ்க்கு பக்கத்துல இருக்கிற இடத்துல போதை மருந்து கிடைச்சதா..?”

“ம்ம்…ஆக்சுவலி..இது ஒரு பெரிய வியாபாரம் எப்படின்னா அப்போ சொன்னா டூப்லிகெட் புரொடெக்சன்ல இருந்து இப்போ சொன்ன போதை மருந்து வரைக்கும் எல்லாத்துக்குமே மூல இடம் ஒண்ணு தான்…அந்த அட்மின் யாருன்னு நமக்குத் தெரியாது ஆனா அது எல்லாம் நம்ம கைக்கு ரொம்ப வேணாம் அந்த போதை மருந்து பதுக்கும் இடம் மட்டும் நம்ம கைக்கு வந்தா போதும்..” என்றவன் நிறுத்த

“அண்ணா..இது ரொம்ப ரிஸ்க்..அவன் என்னைவிட வெல் நாலேட்ஜ்டு..வேணாம்..” ப்ளாக் கோஸ்டை மனதில் வைத்து சஞ்சீவ் சொல்ல,

“அப்படியா என்ன பண்ணலாம்..” என்றான் மோவாயில் கையை வைத்து..

“இப்போதைக்கு அவனுக்கு உங்கள யாருன்னு தெரியாது சோ அப்படியே விடுங்க..வேண்டாம்…”

“இன்னைக்கு மிட் நைட் என்னைப் பார்க்க மிஸ்டர்.ப்ளாக் இங்க வரான்…” என்றான் தண்ணீரை அருந்திக்
கொண்டே,

“எப்படி..?” என்றக் கேள்வியை சஞ்சீவ் கேட்க,

“பாஸ், லொக்கேஷன் ஆன் பண்ணி, அவரோட மொபைல் ட்ராக் பண்ணவும் அலோ பண்ணுனார்..சோ அவன் எப்போ வேணும்னாலும் இந்தியா வரலாம்…எந்த நேரத்துலையும் அவன் சார பார்க்கலாம்..” என்ற ஆனந்த் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஈஸ்வரின் எண்ணை சந்த்ரு ஆன் செய்து இருக்கையில் சாய்ந்து அமர..

“அண்ணா, நமக்கு எதுக்கு இந்த வேலை..?” என்றான் சஞ்சீவ்..

“இப்போ முடிவா என்ன சொல்ல வர..?”

“என்னால இது முடியாது..”

“முடியனும்..”

“இப்போ இதைப் பண்ணி என்ன சாதிக்க போறோம்..?”

“கோடி கோடியா பணம்.. யோசிச்சு பாரு..”

“இப்போ மாலினி கல்யாணம் அது இதுன்னு இருக்கு அண்ணா..இந்த நேரம் நாம இதப் பண்ணி மாட்டிக்கிட்டா..?”

“மாலினிக்கு கல்யாணம் ஆனா என்ன ஆகலன்னா எனக்கு என்ன..?” சந்த்ருவின் பேச்சில் கோபம் கொண்ட சஞ்சீவ்,

“ஓஹ்..அப்போ நான் மட்டும் எதுக்கு உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்..?”

“சஞ்சீவ்..எனக்கு இந்த அண்ணா பேமிலி சென்ட்டிமென்ட் எதுவுமே பிடிக்காது…உன்னோட வேலை இனி நான் சொல்றத செய்றது மட்டும் தான்..நான் கூட உங்களை இன்னைக்கு இந்த வீட்டை விட்டு கெஸ்ட் ஹவுஸ் அனுப்பலாம்னு தான் நினைச்சேன் ஆனா இப்போ உன்னோட குடுமி என் கைக்கு வரணும்ல..சோ,”

“சோ…”

“அவங்க மூணு பேரும் இங்கயே இருக்கட்டும்..இதுக்கு மேலயும் கேள்வி கேட்டு பண்ண மாட்டேன் வர மாட்டேன்னு ஏதாச்சும் சொல்ல ட்ரை பண்ணுனாலோ இல்ல நினைச்சாலோ உன் அம்மா தங்கச்சி நைனா…” என்றவன் நிறுத்தி கழுத்தில் கைவைத்து

“ஸ்ஸ்…” என்க,

“நீ மிரட்டுற இது நல்லதுக்கு இல்ல..” என இருக்கையை விட்டு எழுந்த சஞ்சீவின் தோள் பற்றி அமர வைத்த ஆனந்த்

“பாஸ் கிட்ட சத்தமா பேசாதீங்க..” எனச் சொல்ல,

“பெரிய பாஸ் இவன்..நான் நினைச்சா இப்போவே உன்னை உன்னோட ப்ரைவெட் செக்டார் எல்லாம் லீக் பண்ணி ஒண்ணுமில்லாதவனா ஆக்க முடியும் தெரியுமா..என் குடும்பத்தையே அழிப்பம்னு சொல்லுவியா..?” என சஞ்சீவ் கர்ஜிக்க,

மெதுவாய் தண்ணீரை அருந்திக் கொண்டே,”ஆனந்த், வீட்டைச் சுத்தி நம்ம ஆளுங்கள நிக்க வை, யாரும் வீட்டை விட்டு போக கூடாது அதே மாதிரி புதுசா வர யாரும் நம்ம அனுமதியில்லாம உள்ள வரக் கூடாது..” என்றவன் சஞ்சீவிடம் திரும்பி,

“இப்போ நீ ஆனந்த் கூட போ…அப்படி போக மாட்டேன் பண்ண மாட்டேன் சொன்னா இன்னைக்கு முதல் பலி உங்கப்பன் தான்..” என்றான் இறுக்கமாய்.

“உனக்கும் அப்பா தான..ச்சீ..காசுக்காக அப்பாவ கொல்லுற உன்னை மாதிரி புள்ளய எங்க அப்பா விட்டு வந்ததுல தப்பே இல்ல..”

“நான் யாருமில்லாம கஷ்டப்பட்டப்போ உங்க அப்பானா வந்து சோறு போட்டான்..இந்தப் பணம் தானே சோறு போட்டுச்சு…மனுஷன் சாகும் போது கூட பணம் வேணும் சஞ்சீவ்..” என்றவன் ஆனந்துக்கு கை காட்டி அவனை அழைத்து செல்ல சொல்லிவிட்டான்..

ஆட்டம் அணிவகுக்கும்…