Monisha Selvaraj

148 POSTS 8 COMMENTS

Imk-epilogue

௩௬(36)

நிறைவு

சிம்மவாசல். ராஜராஜேஸ்வரியின் கம்பீரமான கோபுரத்தின் மேலுள்ள  கலசம் காலை சூரியனின் ஒளிக்கதிர்கள் பட்டு பொன்னாய் மின்னி கொண்டிருந்தது. கோவிலை சுற்றிலும் தென்னை மரங்கள் தூண்களாக  இடவல புறங்களில் நின்றிருக்க, அதன் வாயிலில் உள்ள பூச்செடிகளில் பூக்கள் பல வண்ணங்களில் சிரித்து கொண்டிருந்தன.

அதோடு கோவிலின் பின்புறம் அமைந்த அகண்ட ஆழி காலை கதிரவனின் இளஞ்சிவப்பு வண்ணத்தில் பிரதிபலிக்க, அடடா என்னே! இந்த இயற்கையின் அழகு என்று அவற்றை எல்லாம் கண்டு என் உள்ளம் சிலாகிக்கிறது.

அதேநேரம் செவிகளில் ஒலித்து கொண்டிருந்த கடலலையோசையின் தாளகெதியோடு நாதஸ்வரமும் கெட்டிமேள சத்தமும் கலந்து ஒலிக்க, கோவிலுக்குள் நாம் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று எண்ணி கொண்டேன். பூமாலை தோரணங்கள் கோவிலின் உள்கோபுரம் முழுக்க அலங்கரிக்கப்பட்டு கண்களுக்கு விருந்தாகிய அதேநேரம் அவற்றின் வாசம் என் நாசிகளில் புகுந்து மயக்கம் கொள்ளவும் செய்கிறது.

ராஜராஜேஸ்வரி கருவறையில் சர்வஅலங்காரங்களோடு கிரீடம் தரித்திருந்த அழகையும் கம்பீரத்தையும் பார்க்க இரு விழிகள் நிச்சயம் போததாது. பார்த்து கொண்டே இருக்க மனம் ஆவல் கொள், அவளை கண்கொட்டாமல் ரசித்தபடி நான் உள்ளே நுழைந்தேன்.

வாயிலின் சற்று தள்ளி வரவேற்பு வேலையை  தன் அன்னையோடு நின்று திறம்பட செய்து கொண்டிருந்தான் முகில். பட்டு வேட்டி சட்டையில் அவனும் கதாநாயகன் போல்தான் இருந்தான். ஆனால் அவனுக்கு நாயகிதான் யாரும் கிட்டவில்லை.

“எதுக்கு சும்மா இருக்கிறவனை உசுபேத்திறீங்க ? சீக்கிரம் உள்ள போங்க ஆத்தரே…நேரமாயிடுச்சு” என்று அவன் என்னை பார்த்து அலுத்து கொள்ள,

“விடு முகில் … அடுத்த எடுக்க போற பார்ட்ல வேணா உனக்கு ஒரு நல்ல ஹீரோயினா பார்த்து செட் பண்ணிடுறேன்” என்றேன்.

“வேண்டாவே வேண்டாம்” என்று அவன் என்னை பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டு உள்ளே போக சொன்னான்.

“வந்தவங்க கிட்ட கொஞ்சம் மரியாதையா பேசு முகில்” என்று தேவி எனக்காக பரிந்து கொண்டு அவர் மகனை முறைக்க, நாம் புன்னகை புரிந்து விட்டு வரவேற்பு தட்டிலிருந்த சந்தனத்தை நெற்றியில் வைத்து கொண்டு ரோஜா மலர்களை தலையில் சூடி கொண்டேன்.

கடைசியாக கற்கண்டை கைநிறைய அள்ளி வாயில் போட்டு கொண்டு அந்த இனிமையான தருணத்தை அனுபவித்தபடி உள்ளே செல்ல, ரகு பரபரப்பாய் மாங்கல்ய தட்டை வந்தவர்களிடம் நீட்டி ஆசிர்வாதம் பெற்று அட்சதையை கொடுத்து கொண்டிருந்தார்.

நானும் என் பங்கிற்கு அந்த மாங்கல்யத்தை பக்தியோடு தொட்டு வணங்கிவிட்டு அட்சதையை எடுத்து கொண்டேன். பின் நான் இருக்கையில் அமர செல்ல எண்ணிய போது என் பார்வையில் தென்பட்டான் இவான் ஸ்மித்.  கோபியர் கூட்டம் சூழ கிருஷ்ணன் போல இவானை சுற்றிலும் இளம் பெண்கள் கூட்டம். அவன் உயரத்திற்கு எத்தனை பேர் சுற்றி நின்றாலும் அவனை மறைக்க முடியாது.

“ஹாய் இவான்!” என்று நாம் பழக்க தோஷத்தில் கை காட்ட அவன் என்னை பார்த்த மாத்திரத்தில் கோபமாகி, அந்த கோபியர் கூட்டத்தை விலகி விட்டு பாய்ந்து கொண்டு என்னிடம் வந்தான்.

“வெய்ட் வெய்ட்… ஒய் டென்ஷன்?” என்று நாம் அவன் உயரத்தை பார்த்து அச்சத்தோடு விலகி நிற்க,

“என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல” என்றவன் அவனின் ஆங்கில பாணியில் கேட்க, நான் திருதிருவென்று விழித்துவிட்டு,  “நோ… இவ்வளவு பாஸ்டா பேசுனா எனக்கு சத்தியமா புரியாது” என்றேன்.

“ஓகே… நான் தமிழ்லயே கேட்கிறேன்… எனக்கு தமிழச்சி மாறியே ஒரு ஹீரோயின் வேணும்…” என்று அவன் சட்டமாய் சொல்ல, ‘அடப்பாவி… இவன் அடங்க மாட்டான் போலயே’ என்று வெளிவந்த மைன்ட் வாய்சை உள்ளே சைலன்ட் மோடில் போட்டு கொண்டேன்.

அவன் முறைப்பாய் என்னை பார்த்து கொண்டு, “முடியுமா முடியாதா?” என்று மீண்டும் கேட்க, “பெட்டர்மாஸ் லைட்டேதான் வேணுமா? வேற இந்த ஜீரோ வால்ட்ஸ்… ட்யுப் லைட்… இதெல்லாம் போட்டா உங்களுக்கு பல்பு எரியாதா?” என்று படபடத்து கொண்டே கேட்டேன்.

“வாட்?” என்று அவன் புரியாமல் பார்க்க வேறுவழியின்றி அவனை சமாளிக்க,  “ஓகே ஓகே… ஒரே மாறி உலகத்தில ஏழு பேர் இருப்பாங்களாம்… அப்படி யாரையாச்சும் தேடி பிடிக்க ட்ரை பண்றேன் பாஸ்” என்றதும் அவன் முகம் கொஞ்சம் சமாதான நிலைக்கு வந்தது.

“சீக்கிரம் தேடி பிடிங்க… ஐ கான்ட் வைட்” என்று அதிகாரமாய் சொல்லிவிட்டு அவன் மீண்டும் அந்த கோபியர்கள் கூட்டதில் சென்று ஐக்கியமாகிவிட, “தப்பிச்சேன் டா சாமி” என்று பெருமூச்சுவிட்டு என் காலியாக இருந்த முன்இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தேன்.

என் பார்வை மேடையில் இருக்க, முதலில் விழிகள் சென்று நின்றது மாலையும் கழுத்துமாய் இருந்த மணமக்களிடம்தான். சிம்மாவின் கம்பீரத்திற்கும் மிடுக்கும் அந்த பட்டு வேட்டி சட்டை மிக பொருத்தம். மதியழகி உண்மையில் அழகு பதுமைதான். அதுவும் கல்யாண கோலத்தில் பார்க்க அவள் அத்தனை சௌந்தர்யமாக இருந்தாள்.

ஆனால் தலைநிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் அவள் விழகள் நாணமெனும் பெண்மையின் மொழி பேசி கொண்டிருந்தது. சிம்மவிற்கோ அந்த முழு நிலவு எப்போது தன் முழு முகத்தை காட்டும் என்றிருந்தது.

இந்த அழகான காட்சிகளுக்கு இடையில் சம்பந்தமே இல்லாமல் தலையை நுழைத்தார் அமைச்சர் விக்ரம் அவர்கள்.

“ஏன் தங்கச்சி? என் பிரெண்ட் முகம் என்ன அவ்வளவு கர்ணகொடுரமாவா  இருக்கு… நிமிர்ந்தே பார்க்க மாட்டுற” என்று அவன் கேட்ட நொடி, “என்ன ண்ணா நீங்க… அவரை போய்” என்று பதறி கொண்டு நிமிர்ந்தாள் மதியழகி.

முழு மதியின் தரிசனம் கிட்டிய சந்தோஷத்தில் சிம்மா அவள் முகத்தை பார்த்து குறும்புத்தனமாக புன்னகை செய்ய விக்ரம் அப்போது, “எப்படி மச்சான் என் ராஜதந்திரம்” என்று சொல்லி மெச்சுதலாய் தன் காலரை தூக்கிவிட்டு கொண்டான்.

“நண்பேன் டா” என்று புன்னகைத்தான் சிம்மா!  மதிக்கு அவர்களின் தந்திரம் புரிந்து மீண்டும் நாணத்தில் தலை கவிழ்ந்து கொண்டு முகம் மலர்ந்தாள்.

அப்போது தமிழச்சி அங்கே வந்து, “விக்ரம்” என்றழைக்க, நிமிர்ந்தவன் சிவப்பு வண்ண பட்டு புடவையில் அழகாய் நின்று கொண்டிருந்த தன் நாயகியை பார்த்து காதல் ரசம் சொட்ட பார்த்தான்.

அவள் கடுப்பாகி, “பார்த்தது போதும்…டேடை காணோம்… ஃபோன் பண்ணா கூட எடுக்கல… வெளிய யாருகிட்டயாச்சும் பேசிட்டு இருக்காறோ என்னவோ…  பாத பூஜைக்கு… டைமாச்சு கூட்டிட்டு வா” என்றாள் .

“அப்பாவை கூட்டிட்டு வரவா… ஒரு அமைச்சனை இப்படி எடுபிடி வேலை வாங்குறது கொஞ்சம் கூட நல்லா இல்ல… இதை நான் வன்மையாக கண்டிக்கிறேன்”

“ஐயோ! முடியல இவன் கூட” என்று அவள் கடுப்பாய் தலையில் அடித்து கொண்டு, “சரி விடு… நான் இவான் கிட்ட சொல்லிக்கிறேன்” என்று சொல்லி கொண்டே, “இவான்” என்று அழைத்தாள்.

“ஏய் ஏய்… கூல்… நானே போறேன்” எஎன்று அவன் அவள் கரத்தை பிடித்து தடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து விரேந்திரனை அழைத்து வர சென்றான். அதன் பின் தமிழச்சி பொறுப்பாய் ஐயருக்கு தேவையானவற்றை எல்லாம் எடுத்து கொடுத்து கொண்டிருந்தாள்.

சில நிமிடங்களில் பாத பூஜை சடங்கு தொடங்க, ஜோடி சமையதறாய் விரேந்திரனும் அவரின் சரிபாதியுமான செந்தமிழ் நிற்க மதியும் சிம்மாவும் அவர்கள் பாதம் கழுவி பூஜை செய்தனர். அதே போல் ரவிக்கும் அருந்ததிக்கும் அவர்கள் செய்து முடிக்கவும் ஐயர் மாங்கலய தாரணம் செய்ய நாழியானது என்ற கூவ தொடங்கினார்.

அதேநேரம் மணமகனின் சகோதரி விளக்கு எடுக்க வேண்டும்.

“மாசமா இருக்கும் போது விளக்கு எடுக்க கூடாது” என்று சொந்தத்தில் ஒரு பெண் சொல்ல, செந்தமிழும் தமிழச்சியும் என்ன செய்வதென்று ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

“தமிழச்சி மாசமா இருக்காளா? நமக்கு தெரியாம இது எப்ப நடந்தது” என்று யோசித்து கொண்டிருந்த நான் பிறகு அவர்கள் அந்த விளக்கு எடுக்கும் சடங்கை எப்படி பூர்த்தி செய்ய போகிறார்கள் என்று ஆர்வமாய்  பார்த்திருந்தேன்.

செந்தமிழ் வீர் உறவு முறையில் வேறு சிம்மாவிற்கு நெருக்கமான தங்கை முறை யாரும் இல்லை.

செந்தமிழ் யோசித்துவிட்டு பின் அந்த நொடியே கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணை கை காட்டி வர சொல்லி அழைத்தார்.

யாரந்த பெண் என்று நான் திரும்பி பார்க்க, “அட!  நம்ம ஜெசிக்கா… சும்மா சொல்ல கூடாது… பட்டு புடவையெல்லாம் கட்டி நம்மூர் பொண்ணு மாறியே இருக்காங்க” என்று எண்ணி கொண்டிருக்கும் போதே ஜெஸ்சி அந்த சடங்கை செய்வதில் ஆர்வமானாள்.

சிம்மாவிற்கும் ஜெஸ்சி அந்த சடங்கை செய்வதில் முழு ஆனந்தம். சிறப்பாக எல்லாம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே, “எங்க நம்ம இன்னொரு முக்கியமான ஜோடியை காணோம்” என்று யோசனையில் நான் என் பார்வையை சுழற்ற,

ஆஹா! அவர்களும் முதல் வரிசையில்தான் அமர்ந்திருந்தார்கள். நம் ஆதர்ஷ தம்பதிகளான ஆதியும் விஷ்வாவும்! குன்றாத காதலும் மனநிறைவும் அவர்கள் முகத்தில் திண்ணமாய் பிரதிபலித்தது.

தாலி கட்டுவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டதை உணர்த்த கெட்டி மேளம் சத்தம் காதில் ஒலிக்க புது மணத்தம்பதிகளை எழுந்து நின்று அட்சதை போட்டு ஆசிர்வதிக்க நான் எண்ணிய போது அருகிலிருந்த முதியவர் அவரை எழுப்பிவிட சொல்லி உதவி கேட்க, இத்தனை நேரம் அவரை கவனிக்காமல் போனோமே!

மகேந்திர பூபதி. அவர் என் உதவியோடு எழுந்து நின்று தன் பெயரன் பேத்தி சிறப்பாக தங்கள் இல்லற வாழ்வை தொடங்க அட்சதை தூவி வாழ்த்தினார். நானும்தான்.

சிம்மா மதியின் கழுத்தில் மாங்கல்யம் கட்ட கெட்டி மேள சத்தம் அந்த இடத்தை முழுவதுமாய் நிரப்பியது. அவன் அவளை தன் அணைப்பில் கொண்டு வந்து நெற்றியில் குங்கமிட பெண்ணவள் மனம் காதலன்… கணவனாக மாறிய அந்த தருணத்தில் சொல்லிலடங்கா இன்பத்தில் மூழ்கி திளைத்தது.

“கங்க்ராட்ஸ் அழகி!… கங்க்ராட்ஸ் டா ண்ணா!” என்று தமிழ்ச்சி பின்னிருந்து வாழ்த்த, அவர்கள் இருவரும் அவளை பார்த்து நன்றி சொல்லி முகமலர்ந்தனர்.

அப்போது ஜெஸ்சி, “அன்பும் அறனும் உடைத்தாயின் இல்வாழ்க்கை பண்பும் பயனும் அது” என்று தன் வாழ்த்தை தீந்தமிழில் திருவள்ளுவத்தில் தெரிவிக்க சிம்மா வியப்போடு,

“ஒ! திருக்குறளையும் கரைச்சி குடிச்சிட்டியா?” என்று கேட்டான்.

“எஸ்…” என்றவள் கெத்தாக சொல்ல, “பாவம் நந்து!” என்று சொல்லி சிம்மா தன் நண்பனின் பரிதாப நிலையை எண்ணி உள்ளுர சிரித்து கொண்டான்.

சடங்குகள் முடிவடைய வாழ்த்து படலம் தொடங்கியது. ஒவ்வொருவராக மணமக்களை வாழ்த்தி கொண்டிருக்க வாஷிங்டனில் பார்த்த நம்முடைய நண்பர்களும் சிம்மாவை வாழ்த்த வந்திருந்தனர்.

“வாங்க வாங்க… இராமநாதன் சார்… அஜீஷ்… தேஜா… எழில் நீங்களுமா?” என்று சிம்மா ஆச்சரய்மாக,

“நண்பரோட திருமணத்திற்கு பங்கேற்காமல் எப்படி?” என்றார் எழில் புன்னகையோடு!

“அதானே” என்று அஜீஷ் சொல்ல, “நன்றி சகோ” என்று பூரித்தான் சிம்மா!

இராமநாதன் தங்கள் கையிலிருந்த புத்தகங்களை பரிசாக வழங்கிவிட்டு, “விஜயன் மட்டும் வர முடியல… ஆனா உங்களுக்காக பரிசு அனுப்பியிருக்காரு” என்றார்.

அந்த பரிசை பெற்று கொண்ட சிம்மா, “உங்க எல்லோரையும் பார்த்ததில ரொம்ப சந்தோசம்” என்க, அஜீஷ் முன்னே சென்று நின்று “ஒரு செல்பி எடுத்துக்கலாமே” என்றான்.

ராமநாதன் சிம்மாவின் தோள் மீது கை போட்டு பெருமிதமாய், “தமிழன் டா” என்று சொல்ல மதி உட்பட எல்லோரும் வாய்விட்டு சிரித்தனர்.

வாழ்த்து படலங்கள் நிறைவு பெறும் தருவாயில் நாமும் சென்ற அந்த அழகிய தம்பதியை வாழ்த்த எண்ணி அருகில் செல்ல சிம்மாவின் முகம் மலர்ந்து, “வாங்க வாங்க… உங்க நாவல் இருமுனை கத்தி முடிஞ்சுதா?” என்று கேட்க,

“இன்னையோடு இருமுனை கத்தி முடிச்சிடலாம்… ஆனா அதோட அடுத்த பாகத்தில உங்களை மட்டுமே பிரத்யேகமா ஹீராவா வைச்சு” என்று நான் சொல்லி கொண்டிருக்கும் போது,

“ஐயோ! வேண்டாம்” என்று மதி பதறினாள்.

சிம்மா மனைவியை அதிர்ச்சியை பார்க்க, மதி வேகமாய் என் கரத்தை பற்றி தனியே அழைத்து வந்தார். நான் என்னவென்று புரியாமல் பார்க்க,

“அக்கா… ப்ளீஸ் எனக்கு இந்த ட்விஸ்ட் அன் டர்ன்ஸ் எல்லாம் சத்தியமா தாங்க முடியாது… அதுவும் பாம்ப் ப்ளேஸ்ட் ஆக்சிடன்ட் கொலை கொள்ளைன்னு ஐயோ! எனக்கு சொல்லும் போதே ஹார்ட் பீட் எகிறுது…  அதுவும் இல்லாம இருந்து இருந்து இப்பதான் நான் அவர் கூட கஷ்டப்பட்டு சேர்ந்திருக்கேன்… அதுல மண்ணள்ளி போட்டிறாதீங்க” என்று கெஞ்சினாள்.

“அப்படி எல்லாம் ஆகாது” என்று நான் தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்க,

“ஆன வரைக்கும் போதும்… இப்படியே முற்றும் போட்டுடுங்க” என்று இறங்கி கேட்டவளை பார்த்து ஒரு பெருமூச்சோடு சரியென்று தலையசைத்தேன். சிம்மாவோ என்னிடம் பேசிவிட்டு அருகில் வந்து நின்ற மதியிடம், “என்ன சொன்ன?” என்று கேட்க,

“ஒன்னும் இல்ல… சும்மா ஒரு சின்ன மேட்டர்” என்று அவள் தலையை குனிந்தபடிஏ பதில் சொல்ல, சிம்மா உடனே என்னை பார்த்தான். நான் நல்ல பிள்ளையாக அவர்களை வாழ்த்திவிட்டு விடைபெற்று கொண்டேன்.

திருமணம் வைபவம் நிறைவாக முடிவடைந்தது.

அன்று இரவு வானில் சந்திரன் உதயமாக, தமிழச்சியின் வீடு வெறிச்சோடி இருந்தது. ஆள் அரவமே இல்லை. எங்கும் எந்தவித சின்ன சத்தமும் கூட எழவில்லை. தனிமையில் மதியழகி அந்த வீட்டை சுற்றி பார்த்து யாருமில்லாததை கண்டு அச்சமுற்றாள்.

திருமணம் முடிந்து வீடு வந்து சேர்ந்ததும் சோர்வில் அவள் உறங்கி இப்போதுதான் விழித்தெழுந்தாள். எழுந்து பார்த்தால் யாரையும் காணவில்லை. அதற்குள் எல்லோரும் எங்கே போனார்கள் என்று தேடியவள் வேகமாய் தன் அறைக்கு சென்று தன் பேசியை எடுத்து அழைப்பு விடுத்தாள்.

சில நொடி நிசப்தத்திற்கு பின்,

“உன்னை காணாத நான் இங்கு நான் இல்லையே…

விதையில்லாமல் வேர் இல்லையே” என்ற பாடலின் ஒலி கேட்க, சிம்மா அவள் முன்னே வந்து கம்பீரமாய் காட்சியளித்தான்.

“பரவாயில்ல மதி… வேற யாருக்கும் கால் பண்ணாம எனக்கே கால் பண்ணிட்ட?” என்று அவன் கேட்க அவள் புரியாமல் அவனை பார்க்க,  அவன் அறைக்குள் வந்து கதவை மூடினான்.

அவன் செய்கையில் அவள் முகம் சிவக்க, “எல்லோரும் எங்க?” என்று படபடப்பாய் கேட்டாள்.

“நம்மக்கான ப்ரைவசியை நமக்காக கொடுத்துட்டு போயிருக்காங்க” என்று அவன் சொல்லி கொண்டே அவளை நெருங்கி வர,“என்ன?” என்று அதிர்ச்சியாக கேட்டு அவனை தயக்கமாய் பார்த்தாள்.

அவன் பதில் சொல்லாமல் மேலும் அவளை நெருங்கி வந்தான். காலையில் கட்டியிருந்த மஞ்சள் வண்ண பட்டு புடவை லேசாக கசங்கியிருக்க மல்லிகை சரம் வாடியிருந்தது. இருப்பினும் கூட அவள் அழகில் எந்த குறைபாடு இல்லை.

பேரழகியாகத்தான் திகழ்ந்தாள். அதுவும் அவன் நெற்றியில் இட்ட குங்குமமும் கட்டிய மஞ்சள் தாலியும் அவளுக்கு புதுவிதமான அழகை கொடுத்திருந்தது.

அவளை ரசனையாக பார்த்து கொண்டே முன்னே வர அவள் தலைகவிழ்ந்து அவன் வருகையை விரும்பியவளாகவே நின்றிருந்தாள். பெண்மையும் நாணத்தையும் தாண்டி அவன் மீதான காதல் அவளை பித்து பிடிக்க வைத்திருந்தது.

அவன் மிருதுவாக அவள் இடையை பற்றி இழுத்து அணைக்க அவள் நாணத்தில் தன் முகத்தை அவன் நெஞ்சில் புதைத்து கொண்டாள்.

“நான் இன்னும் ஒன்னுமே பண்ணல… அதுக்குள்ள வெட்கமா?” என்றவன் அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி அவன் முகம் பார்க்க வைத்தான். அந்த பார்வையில் ஒரு விண்ணப்பம் இருந்தது.

அவள் யோசனையாய் பார்க்க, “நான் கேட்டதை மறந்திட்டியா மதி” என்றான்.

“என்ன கேட்டீங்க?” என்றவள் குழப்பமாக, “அந்த பாட்டுக்கு நீ ஆடறதை நான் பார்க்கனும்னு சொன்னேனே” என்றவன் சொல்லி தன் புருவத்தை ஏற்றினான்.

மீண்டும் அவள் நாணம் அவளை பற்றி கொண்டது. அவளுக்கு மனதெல்லாம் ஏதோ செய்ய, “இன்னைக்கு வேண்டாமே” என்றாள் கெஞ்சுதலாய்.

“ப்ளீஸ்… எனக்காக ஆட மாட்டியா?” என்று அவன் ஏக்கத்தோடு அவள் முகம் பார்த்து கேட்க, அவளால் மறுப்பு தெரிவிக்க முடியவில்லை.

“சரி ஆடுறேன்” என்றவள் சொன்ன போதும் அவன் தன் அணைப்பை விடாமல் அவளையே கிறக்கமாய் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

அவள் தவிப்போடு, “என்னை நீங்க விட்டாதானே போய் ட்ரெஸ் சேஞ் பண்ணிட்டு வந்து ஆட முடியும்” என்றவள் சொல்ல,

“ஆமா இல்ல” என்றவன் அசடு வழிந்து கொண்டே அவளை விட்டு நகர்ந்து தன் அறையின் பின் வாசல் புறமாய் சென்று நிலவை ரசித்து கொண்டிருந்தான். அவன் மதி வரும் வரை அவனுக்கு அந்த வானின் மதிதான் துணை.

மௌனமாய் தன் இல்லற வாழ்வின் கனவுகளோடு அவன் மிதந்து கொண்டிருக்க, மதியின் கொலுசு சத்தம் அவன் ஹார்மோன்களை எல்லாம் தட்டி எழுப்பிவிட்டது. ஆசையாய் அவன் திரும்ப அவள் ஒரு மெல்லிய பொன்நிற கரையோடு கூடிய ஒரு சிவப்பு நிற காட்டன் புடவையில் நின்றிருந்தாள். திருத்தமான முக அமைப்பில் மத்தியில் குங்கும நிற பொட்டு அவனை கட்டி இழுத்தது. அவளின் கரிசல் கூந்தல்கள் காற்றோடு சரசம் புரிந்து கொண்டிருந்தது.

மல்லிகை சரம் அவள் தோளில் தவழ்ந்து விளையாடியது. பார்க்க அவள் உயிருடன் வண்ணம் தீட்டிய ஓவியமாகத்தான் அவனுக்கு தெரிந்தாள். காதலும் மோகமும் சேர்த்து அவனை பாடாய் படுத்த தொடங்கியது.

இதுவரை ஒரு ஓவியனாக அவன் அரைநிர்வாண வடிவத்திலிருந்த பல விதமான பெண் சிற்பங்களை ஊடுருவி பார்த்து வரைந்திருக்கிறான். அப்போதெல்லாம் அந்த அழகின் ரூபம் அவன் மனதை சலனப்படுத்தியதில்லை. ஆண்மை தலைதூக்கியதும் இல்லை.

ஆனால் முதல்முறையாக ஒரு ஆணாக அவன் கண்ணியம் தம் கட்டுபாடுகளை தளர்த்தி கொள்ள, அவன் விழிகள் அவளின் பெண்மையை  இன்னும் ஆழமாய் ஊடுருவி பார்க்க விழைந்தது. அதை அவள் உணராது முழுதாய் நடனமாடும் மனநிலையில் இருந்தாள்.

அவள் தயாரகிவிட்டு அவனிடம் தலையசைத்து ஆடவா என்று அனுமதி கேட்க ஏக்கபெருமூச்சொன்றை வெளிவிட்டு அவன் தலையசைத்தான்.

அவள் அந்த பாடலை ஒலிக்க விட்ட மறுகணம் அவளின் செவ்விதழ்கள்அந்த வரிகளை உச்சரித்தன. அவளின் பாதங்கள் பூமியின் மீது தாளங்கள்வாசித்தன. அவள் விழிகள் பாவங்களால் உணரவுகளுக்கு உயிர் கொடுத்தன. அந்த பாடலும் அதற்கான அவளின் நடனமும் அவனை போதை கொள்ள செய்தது.

தக தக தக
தின தின தின
நக நக நக
திக்கிட தான தான தான
திக்கிட திக்கிட தகின தான
தாக்குடு தான

 

உன்னைக் காணாது நான் இன்று நானில்லையே
விதை இல்லாமல் வேரில்லையே

உன்னைக் காணாது நான் இன்று நானில்லையே
விதை இல்லாமல் வேரில்லையே

……………………………………………

………………..

அவ்வாறு நோக்கினாள்
எவ்வாறு நாணுவேன்
கண்ணாடி முன்நின்று

பார்த்து கொண்டேன்
ஒன்றாக செய்திட

ஒரு நூறு நாடகம்
ஒத்திகைகள் செய்து
எதிர்பார்த்து இருந்தேன்

எதிர் பாராமலே…. அவன்
எதிர் பாராமலே அவன்
ஓஓஓ பின்னிருந்து வந்து எனை

பம்பரமாய் சுழற்றி விட்டு
உலகுண்ட பெரு வாயில் எந்தன்
வாயோடு வாய் பதித்தான்

அந்த வரி முடியும் போது அவன் கரம் அவள் இடையை தனக்குள் சிறையிட்டு அவள் இதழ்களுக்குள் தன் இதழ்களை பாய்ச்சி இருந்தது. அவள் நடனம் நின்று போக பாடல் மட்டும் நிற்காமல் ஒலித்து கொண்டிருந்தது.

இங்கு பூலோகம் என்று
ஒரு பொருள் உள்ளதை

இந்த பூங்கோதை மறந்தாளாடி

அவன் தீண்டலில் அவள் உலகமே மறந்து போனாள் என்பதுதான் உண்மை. சிம்மாவும் அவள் பெண்மையோடு கூடி அவன் கண்டிராத புது உலகை கொண்டான். அவனும் அவளும் மட்டுமே வாழும் உலகம் அது.

அன்று அவளின் ஓவியத்திற்கு வஸ்திரம் தரித்த அவன் விரல்கள் இன்று முற்றிலும்  நேர்மாறான வேலையை செய்து கொண்டிருந்தது. அவனின் ஒவ்வொரு செய்கையிலும் அவளின் பெண்மை நெகிழ நாணம் அவிழ்ந்தது.

காமத்துப்பாலும் அகத்திணையும் அடி முதல் நுனி வரை கற்றாலும் அது நடைமுறைப்படுத்தும் போது அவை வெறும் ஆரம்ப நிலை மட்டுமே என்பதை புரிந்து கொண்ட சிம்மாவிற்கு காதலையும் களவியலையும்  இன்னும் ஆழ்ந்து கற்க பேரவா உண்டானது.

இவ்வாறாக அவர்களின் கற்றலும் காதலும் கரைகாணாமல் சென்று கொண்டிருக்க, இனிதே தொடங்கியது அவர்களின் இல்லறம்!

இன்னும் கதை முடியல… ஒரு முக்கியமான நபரை பார்க்காமல் எப்படி?

கமலக்கண்ணனிடம் அந்த சோழர் காலத்து நடராஜர் சிலை வருவதற்கு முன்னதாக அந்த சிலை ஒரு கடத்தல் பொருள்கள் விற்கும் தரகனிடம் கிடைத்தது என்பது முன்னமே சொல்லப்பட்டது.  ஆனால் அந்த சிலை கிடைத்தன் பின்னணி இதோ.

தஞ்சை அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் அடித்தளம் தோண்டும் போதுதான்  அந்த நடராஜன் வெளிப்பட்டான். அதாவது பூமிக்கு அடியிலிருந்து!

அம்பலத்தரசன் முடிவெடுத்துவிட்டால் யார் அவனை மறைக்க இயலும்? தரிசனம் தரவேண்டும் என்று யாதுமானவன் அன்றே முடிவெடுத்துவிட்டான்.

இப்போது அந்த ஆடலரசன் டில்லி மாநகரத்தில் புதுப்பிக்கப்பட்ட மத்திய தொல்லியல் துறை அலுவலகத்தின் நுழைவு வாயிலில் தமிழனின் மாட்சிமையை நிருபித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான்.

**********நிறைவு***********

இந்த கதையில் குறிப்பிடப்பட்ட இடங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் யாவும் கற்பனையே! ஆனால் கதையில் குறிப்பிடப்பட்ட சம்பவங்கள் யாவும் ‘சிலை திருடன்’ அல்லது ‘Idol of theft’ எஸ். விஜயகுமார் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய மொழிபெயர்க்கப்பட்ட  நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது.

விருத்தாச்சலத்தில் பிறந்து வளர்ந்த விஜயகுமார் தற்போது சிங்கபூர் வாழ் தமிழன். சிலை திருட்டை ஒழிப்பதில் அவருடைய பங்கு மிக அதிகம். poetryinstone என்ற பெயரில் அவர் நடத்தி கொண்டிருக்கும் இணையத்தளம் மற்றும் முகநூல் குழு சிலை கடத்தலை ஒழிக்க முக்கிய பங்காற்றி கொண்டிருக்கிறது.

அப்படிப்பட்ட துணிச்சல் மிக்க நிஜ நாயகன் எஸ். விஜயகுமார் அவர்களுக்கு இந்த கதை சமர்ப்பணம்.

இந்த கதையை எழுத முதல் வித்திட்ட மரியாதைக்குரிய ஆதிம்மா அவர்களுக்கு  நன்றி மற்றும் இந்த கதைக்கு தொடர்ந்து ஆதரவளித்த வாசக பெருமக்களுக்கு என் உளமார்ந்த நன்றிகள்.

 

 

 

 

 

 

imk-final

(35)௩௫

இறுதிக்கட்டம்

நாடே ஸ்தம்பித்தது. தொலைக்காட்சிகள் எல்லாம் ஓயாமல் ஒரே செய்தியை அலறிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு பெரும் கலவரத்தைத் தடுக்க நாடு முழுக்க உள்ள காவல் துறைப் பாதுகாப்புப் படைகள் மற்றும் ராணுவ வீரர்கள் எல்லோரும் தயார் நிலையில் தங்கள் கடமைகளை ஆற்ற காத்திருந்தனர். பதட்டமான பகுதிகளில் காவல் துறையும் ராணுவ வீரர்களும் அதிகமாகக் குவிக்கப்பட்டனர்.

இன்னொரு புறம் இந்த செய்தியை கேட்ட எஸ்.பி கட்சித் தொண்டர்கள் கொந்தளிப்பில் இருந்தனர். தேர்தல் நேரத்தில் யாரும் அப்படி ஒரு விபரீதம் நடக்குமென்று எதிர்பார்க்கவில்லை. கிட்டதட்ட இருபது வருடங்களுக்கு முன்னதாக ராய் குடும்பத்தில் இதே போல ஒரு கொடூர விபத்து அரங்கேறியது. ஆனால் அது திட்டமிட்டு அரங்கற்றப்பட்டது என்று இன்றுவரை யாருக்குமே தெரியாது.

சிம்மாவின் மனம் யாருக்கும் எந்தவித ஆபத்தும் வந்துவிடக் கூடாதே என்ற எண்ணத்தை வேண்டுதலாய் அந்த நடராஜனிடம் வைத்துக் கொண்டிருந்த அதே நேரம், விக்ரம் ஒரு அரசியல்வாதியாக செயல்படத் தொடங்கினான்.

அவனின் பேசியில் உள்ள முகநூல் மற்றும் வாட்ஸ் அப் குழுவில் அவர்கள் கட்சியின் தொண்டர்கள் தலைவர்கள் என்று எல்லோரும் இருந்தனர். முகநூலில் ஒரு லைவ் வீடியோவை பதிப்பித்தான்.

“மாதாஜிக்கு இப்படி நடந்தது உண்மையிலேயே ரொம்ப வேதனையா இருக்கு. ஆனா இதுக்காக கலவரத்தை ஏற்படுத்துறது பொது சொத்திற்கோ அல்லது அப்பாவி மக்களுக்கோ தீங்கு விளைவிக்கும்  கேவலமான காரியத்தை ஒரு நல்ல எஸ்.பி கட்சித் தொண்டன் செய்ய மாட்டான்.

அதையும் மீறி யாராச்சும் கலவரத்தை ஏற்படுத்தினா அவங்க எஸ்.பி கட்சி அடிப்படை உறுப்பினர் பதிவியில் இருந்து நீக்கப்படுவாங்க…  அவர்களுக்கு எஸ்.பி கட்சி சார்பாக தேர்தலில் போட்டியிடும் உரிமையும் நீக்கப்படும்.

இதை  தமிழக எஸ்.பி கட்சியின் தலைவர் மனோகர் ஐயா அறிவிக்க சொன்னார். மாதாஜி இறப்பு செய்தியைக் கேட்டதுல ஐயாவோட பிபி வேற ஏறிடுச்சு… அதனால்தான் அவர் சார்பாக எஸ். பி கட்சியின் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளரா நான் உங்ககிட்ட பேசுறேன்…  நான் திரும்பவும் சொல்றேன்…

நடந்த விபத்திற்கு எந்த விதத்திலும் மக்கள் பொறுப்பில்லை… அவங்களுக்கு ஆபத்து விளைவிக்கிறவன் எவனும் மாதாஜிக்கும் எஸ்.பி கட்சிக்கும் ஒரு உண்மையான தொண்டனா இருக்க முடியாது. அப்படி யாரவது ரவுடியிஸம் பண்ணா மக்கள் உடனே அவங்களை செல்போனில் வீடியோ எடுத்து இந்த நம்பருக்கு அனுப்புங்க” என்று சொல்லி ஒரு அலைபேசி எண்ணை வேறு தந்தான்.

அதோடு அவன் ஆங்கிலம் ஹிந்தியிலும் பேசி போஸ்ட் செய்து அதை அனைத்து சமூக வலைதளங்களிலும் பரப்பிவிட்டான். அவனால் முடிந்ததை செய்துவிட்டான். இனி எல்லாம் விதிப்படி என்று அவன் எண்ணிக் கொள்ள, அவனின் அந்த இரண்டு நிமிட வீடியோ வெகு சில நிமிடங்களில் பல லைக்ஸ் ஷேர்ஸ்கள் என்று மக்களிடம்  வைரலாக பரவிய அதே நேரம் தொலைகாட்சியிலும் ஒளிபரப்பானது.

இதைப் பார்த்த மனோகரன் கொதித்துப் போனார். “எனக்கு எப்படா பிபி ஏறுச்சு… இவன் என்னடா உளறிட்டு இருக்கான்” என்று சொல்ல,

“ஆமா ண்ணா… சும்மாவே நம்ம மக்கள் விடமாட்டாங்க… இதுல வீடியோ வேற எடுக்க சொல்லி ஐடியா குடுக்குறான்… அடிப்படை உறுப்பினர் பதவில இருந்து வேற தூக்கிடுவேன்… அப்படி இப்படின்னு உங்க பேரை வேற சொல்லி மிரட்டுறான் … இப்ப இன்னா பண்றதுன்னு… ஒன்னும் புரியல” என்று சொல்ல,

“இனிமே ஒன்னும் பண்ண முடியாது… பண்ணவும் கூடாது… அப்புறம் எல்லாம் தப்பாயிடும்… என் பேரை வேற இழுத்து விட்டிருக்கான்… அதனால இப்போதைக்கு கம்முன்னு இருங்க… எல்லா மாவட்டத்திலயும் கப்சிப்புன்னு இருக்க சொல்லுங்க” என்று மனோகரன் உரைக்க அதுபடியே அவருடன் இருந்த அடியாட்களும் தகவல்களை தமிழ்நாடு முழுக்கப் பரப்பினர்.

எதிர்கட்சிகளும் கூட விக்ரமின் பேச்சில் அதிசயித்துவிட்டனர். “யாருடா இவன்?” என்று கேட்குமளவுக்கு!

நாடு முழுக்க விக்ரமின் பேச்சு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதோ தெரியாது. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இப்படியாக எல்லோரும் தங்கள் தங்கள் வழிகளில் இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையை சமாளிக்கப் போராடிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால் சைதன்யாவோ சந்தோஷக் களிப்பில் இருந்தார். அவர் எதிர்பார்த்தது இந்நேரம் நடந்தேறி இருக்கும். தன் மகனை மருமகனாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது என்று சொன்ன அன்றே சம்யுக்தாவிற்கு கட்டம்கட்டத் தொடங்கியிருந்தார். அதுவும் விக்ரமை அமிர்தா திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாக பரவிய தகவல் அவரை வெறிகொள்ள செய்தது.

இனி சம்யுக்தா இருந்தால் தான் நினைத்ததை நடத்த முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்தவர் அதற்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்த தயார் நிலையில் வைத்துவிட்டு தான் டில்லிக்கே வந்து இறங்கினார். அதுவும் முக்கியமாக அந்த சிலையைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணமே பிரதானமாய் இருந்தது.

சம்யுக்தா திருமணத்திற்கும் சம்மதிக்காமல் சிலையும் தரமாட்டேன் என்று சொன்ன மறுகணம் அவரின் பொறுமை தகர்ந்து போனது. உள்ளுக்குள் கோபம் எரிமலையாய் வெடித்தது.

இங்கேதான்  சம்யுக்தா பெரிய தவறை இழைத்துவிட்டார். அவர் கூடவே இருந்த சைதன்யாவின் வஞ்சக புத்தியைப் புரிந்துக் கொள்ளவில்லை. சைதன்யா சம்யுக்தாவை சுற்றிலும் உள்ள ஐ ஏ எஸ், ஐ பி எஸ் அதிகாரிகள் தொடங்கி அவரின் பிரத்யேக பாதுகாப்புப் படையான எஸ்.பி.ஜி ஆட்கள் வரை தனக்கான விசுவாசிகளையே பணியமர்த்தி வைத்திருந்தார்.

துரோகிகளை சுற்றித் துரோகிகள் தானே இருக்க முடியும். ஒரு தீயவனின் ஆட்சியில் லஞ்சவாதியும் ஊழல் செய்பவனும் தான் உயர் பதவி வகிக்க முடியும். அதுதான் அவர்கள் விதைத்த வினைகள். இப்படியிருக்க சம்யுக்தா சைதன்யாவின் குரூர திட்டத்தை உணராமல் அந்த நடராஜர் சிலையை எடுத்துக் கொண்டு பிரான்ஸ் போக முடிவெடுத்தார்.

இதை சைதன்யா தம் உளவாளிகள் மூலமாக அறிந்து கொண்டார். அவரின் இந்த முடிவு அவர் ஏற்கனவே போட்டு வைத்திருந்த திட்டத்திற்கு ஏதுவாக இருந்தது. அந்த நடராஜர் சிலையை விமானத்தில் ஏற்ற பேக் செய்த சம்யுக்தாவின் தனிப்பட்ட ஊழியனோ சைதன்யாவின் விசுவாசி.

அவன் அந்த சிலையை அங்கிருந்த அவனுடைய ஆட்கள் மூலமாக வெளியேற்றிவிட்டு உள்ளே அதே அளவுக்கு கணம் கொண்ட பொருளை வைத்து அதனோடு பிளாஸ்டிக் எக்ஸ்ப்லோஸிவ் வகையை சேர்ந்த மிகவும் சக்தி வாய்ந்த பி.இ.டி.என் (PETN) என்ற வெடிகுண்டை உள்ளே வைத்தான்.

PETN பிளாஸ்டிக் என்பதால் மெட்டல் டிடெக்டர்சையும் செக்யூரிட்டி செக் பாயிண்ட்சையும் சுலபமாக கடந்து வந்துவிட முடியுமென்பதுதான்  அதன் வடிவமைப்பின் சிறப்பு. ஏன்? எக்ஸ் ரே இயந்திரங்கள் கூட அவற்றை கண்டுபிடிக்க முடியாது. அவற்றில் அழுத்தமான மூலக்கூறுகள் இருப்பதால் பயற்சி தரப்பட்ட காவல் நாய்கள் கூட அந்த வகையான வெடிகுண்டை மோப்பம் பிடித்துக் கண்டறிவது அசாத்தியம்தான்.

ஆனால் இந்தளவுக்கான சிரமமே தேவையில்லை. சம்யுக்தாவின் பெட்டி என்பதால் அது அத்தகைய செக்யூரிட்டி செக்குகள் இல்லாமலே உள்ளே சென்றுவிடும். இதற்குப் பெயர்தான் விதி என்பது. அவனவன் தலையெழுத்தை அவனவனே எழுதிக் கொள்கிறான்.

இது ஒருபுறம் எனில் சைதன்யாவின் மற்றொரு திட்டம் அந்த சிலையைக் கைப்பற்றுவது. டில்லியில் இருந்து அந்த சிலையை சாலை மார்க்கமாக மும்பை கொண்டுவந்து அவனுடைய ஆட்கள் மூலமாக அங்கிருந்து கப்பல் வழியாக நியூயார்க் எடுத்து செல்வது.

‘நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை’ என்று  கவியரசர் கண்ணதாசன் அன்றே பாடிவிட்டார். நடராஜர் சிலையைக் கடத்தும் சைதன்யாவின் திட்டம் விக்ரம், சிம்மாவின் புத்தி சாதுரியத்தால் முறியடிக்கப்பட்ட அதேநேரம் சம்யுக்தாவைக் கொல்லும் திட்டமும் முறியடிக்கப்பட்டது.

நாம் மட்டும் நினைத்தால் போதுமா? அந்த ஆடலரசன் நினைக்க வேண்டாமா? அவர் திட்டமே வேறாக இருந்தது. கடைசி நேரத்தில்தான் சைதன்யா கைது ஆகப் போகும் தகவல் சம்யுக்தாவின் காதுக்கு எட்டியது

அவர் போக இருந்த பயணத்தைத் தனக்குப் பதிலாக அமிர்தாவை அனுப்பி வைத்தார். அமிர்தா முதலில் முடியாது என்று மறுத்தாலும் பின் தன் அம்மாவின் வார்த்தைக்கு மறுப்பு கூற முடியாமல் புறப்பட, அவள் சென்ற அந்த விமானம் வானில் உயர எழும்பிய சில நொடிகளிலேயே வெடித்து சிதறியது.

அதேநேரம் சம்யுக்தா அவரின் பூர்வீக பங்களாவில் இருந்தார். சிலைக் கடத்தல் குறித்த ரகசியமான ஆவணங்கள் மற்றும் அவருக்கு சொந்தமான பிரான்ஸ் அருங்காட்சியகம் பற்றிய முக்கிய ஆதாரங்களையும் அங்கேதான் ஒரு ரகசிய அறையில் வைத்திருந்தார். அதனை எப்படியாவது அழித்துவிட வேண்டும் என்ற முடிவில் அவர் அங்கே வந்திருந்தார். ஒரு சில பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மற்றும் தன் காரியதரிசி தவிர வேறு யாரையும் உடன் அழைத்து வரவில்லை.

அவர் இருந்த ரகசிய அறைக்குள் யாருக்கும் அனுமதி இல்லை. அவர் இங்கே இருப்பது யாருக்கும் தெரியக் கூடாதென்று தன் பேசியைக் கூட சில நிமிடங்கள் உபயோகிக்காமல் விட்டார். அந்த சமயத்தில்தான் அமிர்தா சென்ற விமானம் வெடித்தது. சரியாக விஷயம் தெரியாத பலர் அமிர்தா சென்ற விமானத்தில் சம்யுக்தாதான் சென்றார் என்ற செய்தியைப் பரப்பிவிட, ஊடகங்கள் காட்டுத் தீயாய் அந்தத் தகவலை நாடு முழுக்கவும் பரப்பியது.

தன் வேலைகளை முடித்து வெளிவந்த சம்யுக்தாவிற்கு தன் மகளின் மரணம் குறித்த விஷயம் அப்போதே தெரிந்தது. பூமியே வெடித்து சிதறி அவரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டது போன்ற பிரமை. இடிந்து போனவருக்கு உடல், மூளை என்று எல்லாவித பாகங்களும் தம் இயக்கங்களை நிறுத்திவிட்டது போலிருந்தது. தன் ஆருயிர் மகளுக்கு இப்படி ஒரு கொடூரமான மரணம் நிகழும் என்று அவர் கனவிலும் எண்ணியதில்லை.

இவர் இப்படி அதிர்ச்சியில் உறைந்திருக்க மற்றொரு புறம் சம்யுக்தாவின் காரியதரிசி பரவிக் கொண்டிருந்த தகவல் பொய்யானது என்று ஊடகங்களுக்குப் புரிய வைக்க முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தார். மீடியாக்கள் அவசர அவசரமாய் ஒரு தகவலைப் பரவ செய்துவிட்டார்கள். அதுவுமில்லாமல் இப்போது சம்யுக்தா எங்கே என்ற கேள்வி வேறு எழும். பொய் சுலபமாய் சென்றுவிடுவது போல் உண்மைகள் ஆதாரங்கள் இன்றி நம்பப்படுவதில்லை.

ஊடகங்கள் தாங்கள் சொன்ன தகவல் பொய்யென்று பின்வாங்குவது அவர்களுக்கே சிரமம். அதை மீண்டும் பின்வாங்க பலமான ஆதாரத்தைக் காட்ட வேண்டும். அதற்கு சம்யுக்தா மக்களிடம் பேச வேண்டும். அவரோ தன் மகளுக்கு நேர்ந்த கெதியை நம்ப முடியாமல் உலகமே இருண்ட நிலையில் தன் எதிர்காலத்தையே தொலைத்துவிட்டு அமர்ந்திருந்தார்.

அப்போது அவரின் காரியதரிசி பேசிய எதுவும் அவர் செவியை எட்டவில்லை.

“மேடம்… லைன்ல பிரசிடென்ட்” என்று அவர் அழுத்தி சொன்ன போதே சம்யுக்தா சுயநினைவுக்கு வந்து பேசியைக் காதில் வாங்கி வைக்க,

“உங்க கஷ்டமும் வேதனையும் எனக்கு புரியுது சம்யுக்தா… ஆனா வேறு வழியில்லை… நீங்க உடனே ஒரு லைவ் வீடியோ பேசணும். மீடியாக்கள் நீங்களே இறந்து போனதா ஒரு தவறான வதந்தியை பரப்பிட்டாங்க… இறந்து போனது நீங்க இல்லை… உங்க மகள்னு தெரியப்படுத்துங்க. நீங்க பேசுனாதான் மக்களுக்கு நம்பிக்கை வரும்… அமைதியாவங்க… இல்லைனா நாம் நினைச்சுப் பார்க்க முடியாதளவுக்கு பெரிய பெரிய விளைவுகள் உண்டாகும்…” என்று அவர் சொன்னதை மெளனமாகக் காதில் வாங்கிக் கொண்டார்.

“இப்ப நான் இருக்கிற மனநிலையில்” சம்யுக்தாவின் விழிகளில் கண்ணீர் தாரை தாரையாகப் பெருக,

“நீங்க ஒரு சாதரணமான பெண்மணி இல்ல… இந்த நாட்டோட பிரதமர்” என்ற வார்த்தை ஆயிரம் ஊசிகளால் அவர் தேகம் முழுக்க குத்தியது போல் இருந்தது. அந்தப் பதவிக்காக வேண்டிதானே இத்தனையும் செய்தார். ஆனால் அந்தப் பேராசை இன்று அவரை நிர்கதியாய் நிற்கவைத்துவிட்டது.

சம்யுக்தா தன் சோகங்களை எல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டு குடியரசுத் தலைவர் வார்த்தைக்கு ஏற்ப மக்களிடத்தில் வீடியோ மூலமாகப் பேசினார். இரண்டு வார்த்தைகள் மேல் பேச முடியாமல் அவர் தடுமாற, அந்த வீடியோ ஊடகங்களில் திரும்பத் திரும்ப ஒளிபரப்பப்பட்டு சம்யுக்தா உயிருடன்தான் இருக்கிறார் என்பதை புரியவைத்தது. ஒரு வழியாக சூழ்நிலை கட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால் நாடு முழுவதும் பதட்டம் நிலுவியது. மக்கள் வருத்தத்தில் மூழ்கினர்.

சிம்மாவின் வேண்டுதல் ஓரளவில் பலித்தது. நல்லவர்களைக் காப்பாற்றித் தீயவர்களை அழிக்கும் சக்தி என்பதை நடராஜன் நிருபித்துவிட்டான். நாட்டில் அந்தளவுக்காய் பேரபாயங்கள் ஒன்றும் நிகழவில்லை. அதேநேரம் தமிழச்சியின் அறிவுரைப்படி சிம்மாவும் விக்ரமும் அருகிலிருந்த காவல் நிலையத்தில் அந்த நடராஜர் சிலையை சேர்ப்பித்தனர்.

சைதன்யாவிற்கு நடந்த விஷயங்கள் தெரியவந்த போது அதிர்ச்சியோ அதிர்ச்சி. அவர் நினைத்தது எதுவுமே சரியாக நடக்கவில்லை.

அதேநேரம் சைதன்யாவைக் கைது செய்ய எதிர்கட்சிகள் போட்ட திட்டமும் நிர்மூலமானது.  மக்களுக்கு இப்போது சம்யுக்தா மீது பெரிய பரிதாப அலை உண்டாகியிருக்கும் சூழ்நிலையில் அவர் மீது எந்தக் குற்றத்தை சொன்னாலும் அது தங்களுக்கு எதிராகவே திரும்பிவிடும் என்று அமைதி காத்தனர்.

இப்படியான சூழ்நிலையில் சைதன்யாவும் ஒரு நாட்டின் பிரதமர் மேல் குற்றம் சாட்டி நிரூபிப்பது கடினம். அது அவருக்கே எதிர்வினையாகத்தான் முடியும். யானை தன் தலையில் தானே மண்ணை வாரிப் போட்டுக் கொண்ட கதைதான்.

தன் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றத்தைப் பொய்யென்று நிரூபிக்கவே சைதன்யா முயன்று கொண்டிருந்தார். ஆனால் அந்த எண்ணத்தில்தான்  இவான் ஒரு பெரிய கல்லாய் தூக்கிப் போட்டான்.

நியூயார்க்கில் அவருடைய கேலரி மூடப்பட்டது. அவரின் சொத்துக்கள் முடக்கப்பட்டன. அதோடு சைதன்யா ‘உலகின் மிகப் பெரிய சிலைத் திருடன்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டார். மற்ற நாடுகளிலும் உள்ள அவருடைய நெட்வொர்க் ஆட்களையும்  இவான் கைது செய்தான்.

சைதன்யா ரகசியமாக வைத்திருந்த சிலை குடோனில் இருந்த மற்ற நாட்டுத் தொல்லியல் பொருட்களோடு பல தமிழ்நாட்டின் சிலைகளும் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. இந்திய சட்டத்திலிருந்து தப்பித்தாலும் இனி அவரின் கைவரிசை எங்கேயும் எடுபடாது.

சைதன்யாவின் முகத்திரையை எப். பி. ஐ உலக நாடுகள் முன்னிலையில் கிழித்தெறிந்தது. இவரிடம் சிலை வாங்கிய உலக நாடுகள் முழுக்க உள்ள கேலரிகள் மற்றும் பெரிய பணமுதலைகள் கத்திமுனையில் நின்று கொண்டிருந்தன. அவரிடம் பெரியளவிலான தொகை கொடுத்துப் பெற்ற பொக்கிஷங்களைத் திருப்பிக் கொடுக்க நேர்ந்தால் அதில் பெரியலவிளான நஷ்டத்தை சந்திக்க நேரிடும் என்ற பயம்தான்.

அவர்களின் அச்சத்திற்கு ஏற்றார் போலவே சிம்மா திருடப்பட்ட சிலைகள் குறித்து இத்தனை நாளாக சேகரித்த தகவல்களை வைத்துப் பல நாட்டு அருங்காட்சியகங்களிலும் உள்ள பழமையான சிலைகள் தங்கள் நாட்டுக்கு சொந்தமானது என்று ஆதாரப்பூர்வமாக நிரூபிக்கத் தொடங்கினான்.

முதலில் இல்லையென்று மறுப்புத் தெரிவித்த  அந்த அருங்காட்சியகங்கள் பின் அவன் காட்டிய ஆதாரத்திற்கும் இந்திய அரசாங்கத்தின் நெருக்கடிக்கும் அடிபணிய நேரிட்டது. இப்படி ஒரு வருடத்தில் பல கோடிகள் மதிப்பிலான சிலைகள் தங்கள் தாய்தேசம் வந்தடைந்தன.

ஆனால் இந்த ஒரு வருடத்தில் பெரிய அரசியல் நிகழ்வுகளும் நடந்தேறின. அமிர்தாவின் மரணத்தில் மொத்தமாய் உடைந்து போனார் சம்யுக்தா. அதேநேரம் அந்த நடராஜர் சிலை மீட்கப்பட்ட தகவல் அவருக்குப் பேரதிர்ச்சி!

அந்த சிலையை நாட்டை விட்டு எடுத்து செல்லத்தான் இத்தனை களேபரங்களும். ஆனால் அந்த சிலை முழுதாய் எந்தவித பாதிப்பும் இன்றி இருந்தது. அங்கேதான் கடவுளின் சக்தி அவருக்குப் புரிந்தது. இறைவன் சிலைகளைக் கடத்திய தன் மோசமான பாவத்திற்கு  தனக்குக் கிடைத்த தண்டனை  இது என்பதை உணர்ந்து கொண்டார்.

அதேநேரம் விமான விபத்து சைதன்யாவின் வேலைதான் என்பது அவருக்குத் தெரியாமல் இல்லை.  ஆனால் இதை அவர் நிரூபிக்க முற்பட்டால் அவருக்கே ஆபத்தாக முடிந்துவிடும். ஏற்கனவே அவர் செய்த குற்றங்கள் யாவும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் அம்பலமாகிவிடும்.

சம்யுக்தான் தன் உடன்  இருந்தே குழிபறித்த அதிகாரிகள் அனைவரையும் கண்டுபிடித்த போதுதான் தன் தமையனுக்கும் கணவனுக்கும் தான் இப்படிதான் நம்பவைத்துத் துரோகம் செய்தோம் என்ற குற்றவுணர்வு பிறந்தது.

செய்யும் பாவங்கள் என்பது பூமரேங் போல. அது தமக்கே திரும்ப வரும் என்பதைப் பலரும் மறந்து விடுகிறார்கள். இதற்கிடையில் இந்த அப்பாவி மக்கள் தேர்தலில் பரிதாபம் பார்த்து சம்யுக்தாவின் கட்சியைப் பெருவாரியான தொகுதிகளில் ஜெயிக்க வைத்தார்கள் எனில் மக்களின் அறியாமையை என்னவென்று சொல்வது.

சம்யுக்தாவிற்கு அந்தப் பதவியை ஏற்க மனமே இல்லை. நெருஞ்சி முள்ளாக செய்த பாவங்கள் உள்ளூர குத்திக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அரசியல் என்பது புலிவாலைப் பிடித்த கதை. அதை விட்டால் அது நம்மையே அடித்து கொன்றுவிடும்.

எஸ்.பி கட்சிக்கு அவர் தேவை இருந்தது. அவர் சாகும்வரை அந்தக் கூட்டம் அவரை விடாது. வேறு வழியில்லாமல் சம்யுக்தாவே பிரதமராகப் பதவியேற்றார். அந்தப் பதவியே அவருக்கு தண்டனை. பழைய நிமிர்வும் கம்பீரமும் எங்கோ தொலைந்து போனது சம்யுக்தாவிடம். மகளின் இழப்பு அவரை பெரிதும் பாதித்திருந்தது. சிலருக்கு மரணம் தண்டனை. அவருக்கு இன்று வாழ்வதே பெரும் தண்டனை. பிரான்சில் உள்ள தன் அருங்காட்சியகத்தை சம்யுக்தா மூடிவிட்டார். அந்த சிலைகள் யாவும் இந்தியா வந்து சேர்வதற்கு மறைமுகமான ஏற்பாடுகளையும் செய்தார்.

மறுபுறம் தமிழ்நாட்டில் விக்ரம் நின்ற தொகுதியில் அவனுக்கு எதிராக நின்ற பெரிய கட்சி வேட்பாளர்கள் கூட டெபாசிட் இழந்தனர். ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அவன் நடந்து கொண்ட விதம், பேசிய விதம் மக்களுக்கு அவன் மீதான நன்மதிப்பைக் கூட்டியது. எஸ்.பி கட்சியின் வேட்பாளன் என்பதைத் தாண்டி அவனுகென்று ஒரு தனி அங்கீகாரம் உருவாகியிருந்தது. தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற அவனுக்கு கலாச்சாரம் மற்றும் சுற்றுலா துறையில் மத்திய இணை அமைச்சர் பதவி தரப்பட்டது.

ஆதியும் விஷ்வாவும் கூட அன்று அவன் பேசிய வீடியோவைக் கேட்டுப் பூரித்து போயினர். அந்த சூழ்நிலையில் விக்ரம் சமயோசிதமாய் நடந்து கொண்டதை எல்லோரும் பாராட்டித் தள்ள, அவர்களுக்கு நெகிழ்ந்து போனது. “உன் மகன்னு விக்ரம் நிருபிச்சிட்டான்… ஆதி” என்று விஷ்வா சொல்ல ஆதி மறுப்பாய் தலையசைத்து, “நம்ம மகன்” என்று கண்களில் நீர் தளும்ப உரைத்தார்.

சிலைக் கடத்தல் பிரிவில் தமிழச்சி திறம்பட செயல்பட்டதை  மக்கள் பத்திரிகையாளர்கள் அரசியல் தலைவர்கள் என்று எல்லோரும் புகழ, அவள் பின்னிருந்து இந்த விஷயத்தில் சிம்மா முன்னெடுத்த முயற்சிகளை மக்கள் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தினாள்.

அவனுக்கும் பாரட்டுக்கள் குவிந்த வண்ணம் இருந்தன. பல முன்னோடியான செய்தித்தாள்கள் அவனின் துணிச்சலைப் புகழ்ந்தும் அவனின் நுணுக்கனமான கலைநயம் பொருந்திய ஓவியங்களைப் பாராட்டியும் வெளியிட்ட கட்டுரை அவனை இன்னும் மக்களிடையில் அதிகப் பிரபலப்படுத்தியது.

இவை எல்லாவற்றிருக்கும் மேலாக அவன் நம் மொழி, கலச்சாரம், பாரம்பரியம் மீது கொண்ட பற்றுதலையும் தமிழ் இலக்கியங்கள் மற்றும் கோவில்கள் அவனுக்கு இருந்த அறிவையும் பாராட்டி ஒரு சமூக ஆர்வலர்கள் குழு விருது வழங்கி கௌரவித்தது.

அந்த விருது வழங்கும் விழாவிற்கு அவனுடைய முகநூல் குழிவிலிருந்த பலரும் வந்திருந்தனர்.  தன் மனைவியை அழைத்து வந்த ரவி, “இப்ப சொல்லு என் மருமகனுக்கு உன் பொண்ணைக் கொடுக்க சம்மதமா?” என்று கேட்க, அவர் என்ன பேசுவார். மகளுக்குக் கிடைக்க போகும் வாழ்க்கையை எண்ணி உள்ளம் சிலாகித்தார்.

அந்த விருது வழங்கும் மேடையில் சிம்மா தன் பெற்றோரையும் அருகில் அழைத்து நிறுத்திக் கொண்டான். அந்த விழாவிற்கு வந்த பெரும் இலக்கியவாதிகள் தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் அவனை  சிம்மவர்மனின் வழித்தோன்றல் என்றனர். அவர் பெயரை அவன் நிலைநாட்டிவிட்டதாக மேடையில் நின்று அவர்கள் புகழ்ந்ததில் செந்தமிழுக்கு மகனை எண்ணிப் பெருமிதம் உண்டானது. அதே போல் வீரேந்திரனுக்கும்  மகனுக்கும் மகளுக்கும் கிடைத்த இந்தப் பாராட்டுக்களில் அளவில்லா கர்வம்!

இறுதியாக சிம்மா அந்த பிரமாண்டமான மேடையில் தன் கருத்தைப் பதிவிட்டான். “இத்தாலி, ரோம் போல பழமையான வராலாற்று நகரம்… பேரிஸ் ஈஃபில் டவர்… யூ எஸ் ல இருக்க ஸ்டேச்யு ஆப் லிபர்ட்டி… கொல்கத்தா விக்டோரியா பேலஸ்… அவுரா பிரிட்ஜ்… தாஜ் மஹால்… இப்படி பல லட்சம் மையில் தூரத்தில இருக்குற இடத்தோட வரலாற்றை நம்ம எல்லோரும் தெரிஞ்சு வைச்சிருக்கோம். ஆனா நம்ம சொந்த கிராமத்துல… இது எல்லாத்தையும் விட வரலாற்றுப் பழமையான கோவில் இருக்கும்…  அதைப் பற்றிக் கேட்டா நமக்குத் தெரியாது…  ஏன்னா அது நமக்கு அவசியம் இல்ல… அப்படித்தான் நம்ம நினைச்சிட்டு இருக்கோம்… ஆனா அதே கோவிலோட கற்சிற்பங்களைக் கூட… நம்ம அதிசயம்னு வியந்துட்டு இருக்க நாடுகள் கோடி கணக்கில வாங்க காத்துக்கிட்டு இருக்கு…  நம்ம பழமைன்னு ஒதுக்கிட்டு இருக்குற விஷயங்கள் உலக நாடுகள் பொக்கிஷமா பார்க்குது…

அதுதான் தமிழனோட வரலாற்றுச் சிறப்பு… அம்பது வருஷத்துக்கு முன்னாடி அடிமைத்தனத்தாலேயும் அறியாமையினாலேயும் தொலைச்சோம்… இன்னைக்கு அலட்சியத்தால… இப்படியே போன  நம்முடைய தெய்வதிருமேனிகளை அருங்கட்சியங்களை போய்தான் தரிசனம் செய்யணும். கைக்கு கிட்ட இருந்த விஷயத்தை லட்ச கணக்குல டிக்கட் வாங்கிப் போய் பார்க்கணும்.

வருங்காலத்தில இப்படி ஒரு விஷயம் நடக்காம தடுக்கணும்னா…  நம்ம ஊர் கோவில்களோட வரலாற்று  சிறப்பை நாம தெரிஞ்சு வைச்சிக்கணும். நம்ம சந்ததிகளுக்கு அதைப் பற்றி சொல்லணும். அதைப் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பு நம்முடையதுன்னு நாம உணரனும்” என்று அவன் பேச அந்த அரங்கமே கரவொலிகளில் அதிர்ந்தது.

அவன் தன் பேச்சை முடித்து கீழே இறங்க, அவனை முதல் ஆளாய் முன்னே வந்து பாராட்டினாள் ஜெஸ்சிகா!

 

imk prefinal

௩௪(34)

அழிக்கும் சக்தி

அப்போது சிம்மாவும் விக்ரமும் இருசக்கர வாகனத்தில் டில்லி மாநகரத்தின் படுமோசமான வாகன நெரிசலையும் கிழித்துக் கொண்டு சென்றனர். விக்ரம்தான் அதை செலுத்திக் கொண்டிருந்தான்.

டில்லியில் இருந்த ஒரு நண்பரின் மூலமாக அந்த வாகனத்தை ஒரு அவசர வேலைக்காக கேட்டுப் பெற்றிருந்தான். சிம்மா அவன் பின்னோடு அமர்ந்து தன் கைப்பேசித் திரையைக் கூர்மையாக கவனித்து, அவனுக்கு வழி உரைத்துக் கொண்டிருந்தான். இருவருக்கும் பதட்டம் ஏறிக் கொண்டே இருந்தது. அவர்கள் துரத்தும் பொருளுக்கும் அவர்களுக்கும் இடைவெளி அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

ஆனால் அவர்கள் தங்கள் முயற்சியைக் கைவிடுவதாக இல்லை. முழு மூச்சோடு அந்தப் பொருளைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தனர். அதனை எப்படியாவது கைப்பற்றிவிடுவோம் என்ற ஆழமான, அழுத்தமான நம்பிக்கையோடு!

அவர்கள் துரத்தும் பொருள் சென்று கொண்டிருக்கும் வாகனத்தின் வேகத்தின்படி அது இன்னும் சில மணித்துளிகளில் டில்லி மாநகரை விட்டு வெளியே சென்றுவிடலாம். அதற்கு முன்னதாக அதனைப் பிடித்துவிட வேண்டும்.

இவர்கள் இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு முன்னதாக தமிழச்சிக்கு, ‘நம்ம ப்ளான் பிளாப்’ என்று மெசேஜ் அனுப்பி விவரங்களையும் அனுப்பியிருந்தனர்

தமிழச்சி அப்போதுதான் சரியாய் டில்லி விமான நிலையத்தில் சைதன்யாவைக் கைது செய்தாள். அவளின் இந்த தீடீர் நடவடிக்கையில் சைதன்யா அதிர்ந்து நின்றிருக்க தமிழச்சி அவன் கரத்தில் விலங்கு பூட்டினாள்.

“ஏ ஏ வாட்? நான் யார் தெரியுமா?” என்று சைதன்யா சீற்றமாய் உறும,

“நீ யாரு என்னன்னு உன் வரலாறே எனக்குத் தெரியும்… ஆனா என்னைப் பத்திதான் உனக்குத் தெரியாது” என்றவள் கெத்தாக, “தமிழச்சி ஐ.பி.எஸ்… தமிழ்நாடு போலீஸ்… சிலைக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவு” என்று கர்வமாய் அதேநேரம் கம்பீரமாய் சொல்ல அண்டசராசரமும் ஒரு நொடி அதிர நின்றார் சைதன்யா.

“என்ன மிஸ்டர். சைதன்யா பட்டேல்… எங்க கோவில் சிலையெல்லாம் நீ தூக்குன மாதிரி… இன்னைக்கு உன்னையே நான் ஸ்கெட்ச் போட்டுத் தூக்கிட்டேன்… பார்த்தியா?” என்றவள் எகத்தாளமாக சொல்லி சிரிக்க அவர் முறைப்போடு, “என் பவர் தெரியாம நீ என் மேல கையை வைச்சிட்ட… இதுக்கெல்லாம் நீ ரொம்ப வருத்தப்படுவ” என்றார்.

“ஐயோ! முடியல… டையலாக்கை  மாத்துங்கடா… சேம் ஓல்ட் டையலாக்” என்று எள்ளி நகையாடியவள், உடனிருந்த காவலாளிகளிடம் அவரை அழைத்து வரச் சொல்லிப் பணித்தாள். பின்னர் ஏடிஜிபி தயாளனுக்குத் தகவல் கொடுத்தாள்.

அதன் பின் அங்கிருந்த விமான நிலைய பாதுகாப்பு அதிகாரிகளிடம் பேசிவிட்டு அங்கேயே ஒரு அறைக்குள் அடைத்து வைத்தாள்.

அப்போது சைதன்யா இதெல்லாம் சம்யுக்தாவின் வேலையா என்று மனதில் எண்ணி ஆக்ரோஷமான போதும் வஞ்சகமாய் ஒரு புன்னகை அவர் முகத்தில் தவழ்ந்தது. எதையோ சாதித்தவிட்ட களிப்பு. அதோடு இந்த சட்டமும் அரசாங்கமும் தன்னை என்ன செய்துவிட முடியும் என்ற அலட்சியம். அந்த வன்மமான புன்னகையின் பின்னணியில் ஒரு கொடூரமான திட்டம் அரங்கேறக் காத்திருந்தது.

இதெல்லாம் ஒரு புறமிருக்க தமிழச்சி சிம்மா அனுப்பிய தகவலைப் பார்த்துவிட்டு உடனடியாக அவன் கைபேசிக்குத் தொடர்பு கொண்டு விவரத்தைக் கேட்டறிந்தாள்.

நடராஜர் சிலை டில்லி மாநகரத்தைவிட்டு சாலை மார்க்கமாக வெளியே சென்று கொண்டிருந்தது. ஆனால் சிம்மா, தமிழச்சி, விக்ரம் மூவரும் வகுத்த திட்டமே வேறு. விக்ரம் அதற்காகத்தான் அன்று அமிர்தாவை ஏமாற்றி அந்த நடராஜர் சிலையின் கால் பாகத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு ஜிபிஎஸ் கருவியைப் பொருத்தினான்.

அதாவது அந்த சிலையை சம்யுக்தா விமானம் வழியாக எடுத்து செல்லும் பொது அவரை கவிழ்க்க காத்திருக்கும் எதிர்கட்சிகள் மற்றும் பத்திரிக்கையாளர்கள் உதவியோடு அந்த சிலையை மீட்க வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களின் திட்டம்.

அவ்விதமாக  சம்யுக்தாவின் போலித்தனத்தை அடையாளம் காட்டிவிடலாம் என்று எண்ணியிருந்தனர். இவர்களின் திட்டத்திற்கு தன்னால் இயன்ற முழு ஒத்தழைப்பையும் தமிழக முதலமைச்சரே செய்வதாகவும் ஒத்துக் கொண்டார். அப்படி மட்டும் அவர்கள் நினைத்தது நடந்திருந்தால் அது உலகையே உலுக்கும் ப்ரேக்கிங் நியூஸாக இருந்திருக்கும்.

ஆனால் நம் திட்டத்திற்கு நேர்மாறாய் ஒரு திட்டத்தை வகுத்தான் போலும் அந்த ஆடலரசன். அவர் விமானம் மார்க்கமாக போகாமல் சாலை மார்க்கமாகப் போகும் சூட்சுமத்தை அவர் மட்டுமே அறியக் கூடும்.

அதேநேரம் சம்யுக்தாவும் அன்று இரவு விமானத்தில் பிரான்ஸ் போக ஆயத்தாமாகிக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய பிரயாணத்தில் எந்த மாறுதலும் இல்லை என்று தமிழச்சிக்கு நம்பகமான இடத்திலிருந்து தகவல் கிடைத்தது.

இப்போது தமிழச்சிக்கு சந்தேகம் உண்டானது. ஒரு வேளை தாங்கள் பொருத்திய ஜிபிஎஸ் கருவியை சம்யுக்தா கண்டுபிடித்து தங்களை அதன் மூலமாகவே  திசை திருப்ப முனைகிறாரா என்று. ஆனால் எது எப்படி நடந்தாலும் சரி. அந்த சிலையை இந்தியாவை விட்டுப் போக விடக் கூடாது என்று மூவரும் உறுதியாக இருந்தனர்.

ஆனால் அவர்களின் உறுதியை சோதிக்கும் விதமாய் சிம்மாவின் கைப்பேசி தம் சக்திகளை இழந்து அணைந்து போகும் நிலையில் இருந்தது. தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிடுமோ என்று அவர்கள் அச்சப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது சட்டென்று நகர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த சிறு புள்ளி ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நின்றது.

சிம்மா விக்ரமைத் துரிதப்படுத்தி அந்த இடத்திற்கு விரைவாக செல்லச் சொல்லிப் பணித்தான். இந்த சந்தர்ப்பத்தை விட்டால் மறுபடி இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் வாய்க்காதே!

அப்போது அந்தி சாய்ந்து இருள் தம் ஆதிக்கத்தை செலுத்தத் தொடங்கியிருந்தது. அவர்கள் இருவரும் அந்த ஜி பி எஸ் கருவி சுட்டிக்காட்டிய இடத்தை அடைந்த போது இருள் முழுமையாக அந்த இடத்தைக் கவ்விக் கொண்டது.

சாலையோரங்களில் மரங்கள் புதர்களாக மண்டிக் கிடக்க அவ்வப்போது சில கனரக வாகனங்கள் மட்டுமே அந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றன. எங்கே வந்திருக்கிறோம் என்ற குழப்ப நிலையோடு அந்த இடத்தை சுற்றிலும் அவர்கள் பார்க்க அங்கே வாகனங்கள் ஏதும் இல்லை. அதேநேரம் சிம்மாவின் கைப்பேசி அந்த இடத்தைத்தான் காட்டியது.

சிம்மா தன் பார்வையை சுழற்றிவிட்டு ஒரு நொடி அப்படியே அதிர்ச்சியாகி, “விக்ரம் அங்க பாரு” என்று சுட்டி காட்டிய இடத்தில் சாலையோர மரத்தில் ஒரு மினி ட்ரக் மோதி நின்றிருந்தது.

முன் பக்க வீல் பஞ்சர் ஆனதில் அதிவேகமாய் வந்த அந்த வாகனம் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து மரத்தில் மோதியிருந்தது. அந்த வாகன ஓட்டுநரும் ஸ்டியரிங்கில் தலை மோதி மயக்க நிலையில் கிடந்தான்.

உடனடியாய் விக்ரம் பின்னிருந்து அந்த வாகனத்தின் மூடிய கதவைத் திறக்க, அண்டமே பிண்டமாய் பிண்டமே அண்டமாய்…

தன் வடிவத்தில் பிரபஞ்சத்தையே அடக்கி ஆடல் ரூபத்தில் அடங்கா வியப்பாய் காட்சிக் கொடுத்தான் அந்த ஆடலரசன்.

நீயே  நான்…  நானே நீ…

உன்னுள் நானிருக்க…

நீ எதைத் தேடுகிறாய்?…

நான் எனக்காக எதுவும் செய்வதில்லை…

ஆனாலும் அனைத்துமாய் நான் இருக்கிறேன்

அவனிருக்கும் இடத்தை அவனேயன்றி வேறு யார் காட்டிக் கொடுக்க  முடியும்? அம்பலத்தரசன் முடிவெடுத்துவிட்டால் யார் அவனை மறைக்க இயலும்?  தரிசனம் தரவேண்டும் என்று யாதுமானவன்  உருத்தறித்தால்  யார் அதைத் தடுக்க இயலும்?

சிம்மாவிற்கும் விக்ரமிற்கும் நடந்த விபத்து எதேச்சையானது என்று  தோன்றவில்லை. எல்லாம் அவன் செயல்.

ஜாதி மதங்களைக் கடந்து உலகை ஆள்வது ஒரே சக்தி. மனித எண்ணங்களின் வடிவில் அது பல்வேறு வடிவங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. அது அவரவர்கள் நம்பிக்கையின் ரூபத்தில் நிச்சயம் ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பிரசன்னமாகும். தூய மனம் கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே அந்த ஆரூப சக்தி ரூபமாய் கண்முன்னே தோன்றும்.

விக்ரம் தமிழச்சிக்குத் தகவல் கூற அவள் மிகுந்த பதட்டத்தோடுப் பேசினாள். அவள் குரல் தடுமாறியது.

“அந்த இடத்தைப் பத்தின டீடைல்ஸ் சொல்லுங்க… நான் பக்கத்துல இருக்க போலீஸ் பூத் ஆர் ஸ்டேஷனுக்கு இன்பார்ம் பண்றேன்… நீங்க இரண்டு பேரும் பத்திரமா இருங்க” என்றவள் படபடக்க, “நாங்க சேப்ஃபாதான் இருக்கோம்… நீ ஏன் இவ்வளவு டென்ஷனா பேசுற?” என்றான்.

“இங்க நிலைமை ரொம்ப மோசமா இருக்கு… இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நாடே களேபரமா மாறப் போகுது…”

“ஏய் இரு இரு… என்ன விஷயம்னு சொல்லிட்டுப் பேசு?”

“என்னாச்சு விக்ரம்… என்ன சொல்றா?” என்று சிம்மாவும் கேட்க,  விக்ரம் தமிழச்சி சொன்ன விஷயத்தைக் கேட்டு அதிர்ந்துவிட்டான்.

“விக்ரம் என்ன?” என்று சிம்மா அவனை உலுக்க, “மாதாஜி போன ப்ளைட் ஜஸ்ட் நவ் ப்ளாஸ்ட் ஆயிடுச்சாம்” என்றான்.

அதற்குள் தமிழச்சி எதிர்புறத்தில், “விக்ரம்… ப்ளீஸ் நீங்க இரண்டு பேரும் பத்திரமா இருங்க… எந்தப் பிரச்சனையிலும் மாட்டிக்காதீங்க” என்றாள்.

சிம்மாவும் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு வார்த்தைகள் வராமல் நின்றுவிட்டான். அவன் பார்வை மொத்தமாய் ஆடலரசனிடம் சரணடைந்தது.

“நீ அழிக்கும் சக்திதான்… ஆனா தீமையை அழிச்சு நன்மையை வாழ வைக்கிற சக்தின்னுதான் நான் நம்பிட்டு இருக்கேன்… எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் அந்த நம்பிக்கையை உடைச்சிடாதே… எதுவும் தெரியாத அப்பாவி மக்களை இதுல தண்டிச்சிராதே… மனசார உன்கிட்ட வேண்டிக்கிறேன்” என்று எல்லாம் அவன் மயம் என்று நம்பி சரணாகதி அடைந்துவிட்டான்.

நம் கையை மீறி சென்றுவிட்ட ஒரு சூழ்நிலையில் நமக்கும் மேலான ஒரு சக்தியை நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

 

 

imk-32

௩௩ (33)

விதைத்த வினை

அந்த அறை முழுக்க  மங்கலான வெளிச்சமே சூழ்ந்திருந்தது.  ஜன்னல்கள் திரைசீலைகள் யாவும் மூடி வைக்கப்பட்டிருந்த்தால் வெளியிருந்து வெளிச்சம் உள்ளே நுழைவதற்கான வாய்ப்பே இல்லை. அந்த அறையின் நடுநாயகமாக இருந்த சோபாவின் மீது கம்பீரமாய் கால் மீது கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தார் சம்யுக்தா ராய்.

கச்சிதமான தேகத்தில் தன் உடல் வாகுக்கு ஏற்றார் போல் கழுத்தை ஒட்டிய பிளவுஸ் அணிந்து கொண்டு காட்டனில் வெள்ளையும் கருப்புமாய் ஒரு புடவை அணிந்திருந்தார். அதோடு தலையை ஏற்றி வாரி கொண்டையிட்டிருந்த விதத்தில் ஓர் அரசியல் பெண்மணிக்கே உரிய மிடுக்கு தெரிந்தது.

வெண்மையான தோலும் முதிர்ச்சியோடு லேசான நெற்றி சுருக்கங்களும் சிறியதாய் ஒரு கருப்பு நிற பொட்டும் வைத்து கொண்டிருந்தார். கையில் மின்னும் ஒரு வாட்ச்சும் மோதிரத்தையும் தவிர பெரிதாய் எந்தவித அணிகலனும் அணிந்திருக்கவில்லை.

இவையெல்லாம் தாண்டி அப்போது சம்யுக்தாவின் தோற்றத்தில் தனிதத்துவமாய் தெரிந்தது கொதிகலனாய் இருந்த அவரின் சுடும் பார்வை. கோபத்தின் உச்சம். எப்போதும் மக்கள் முன்னிலையில் சாந்தசொரூபமாய் இருக்கும் அந்த விழிகளின் மாற்று பரிமாணம் அது.

அந்த விழிகள் தாக்கி நின்றது சைதன்யாவைதான். அவர் முகத்திலும் அதே அளவுக்காய் கோபம் கொப்பளித்து கொண்டிருந்தது. அவர்களின் உரையாடல் ஹிந்தியில் காரசாரமாய் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

“இப்ப எனக்கு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்” என்று சைதன்யா சம்யுக்தாவை பார்க்க, “சீ” என்பது போல் அசூயையாய் ஒரு பார்வை பார்த்தார்.

“இந்த முறைக்கிற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்… உன் பொண்ணு அமிர்தாவை என் பையனுக்கு கட்டி கொடுக்கிற… அவ்வளவுதான்” என்று அவர் முடிவாய் சொன்னார்.

“எப்படி இப்படி கேவலமா உன்னால கேட்க முடியுது… உனக்கும் எனக்கும் ரிலேஷேன்ஷிப் இருக்கும் போது… அதெப்படி என் பொண்ணை போய் உன் பையனுக்கு” என்று மென்று வழங்கி அந்த வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

“அதெல்லாம் யாருக்கு தெரிய போகுது… பேசாம நான் சொல்றதுக்கு ஒழுங்கா ஒத்துக்கோ” என்று சைதன்யா மிரட்டலாய் சொல்ல சம்யுக்தாவின் கோபம் கனலாய் ஏறி கொண்டிருந்தது.

அமிர்தா மட்டுமே சம்யுக்தாவின் ஒரே வாரிசு. அதேநேரம் அவளே அவரின் நேரடியான அரசியல் வாரிசாகவும் இருக்க முடியும். சைதன்யாவின் திட்டமும் அதுதான். அமிர்தாவை அவர் மகனுக்கு திருமணம் செய்துவிட்டால் சம்யுக்தாவிற்கு பிறகு இந்நாட்டின் அரசியல் அதிகாரத்தை தன் மகன் கைப்பற்றிவிடலாம். இதில் ஒழுக்க மீறல்கள் விதி மீறல்கள் என்று வேறெதுவும் அவர் கண்களுக்கு தெரியவில்லை.

ஒரு மாதம் முன்பாகவே தன் எண்ணத்தை சைதன்யா சம்யுக்தாவிடம் சொல்லிவிட, அவர் முடியவே முடியாது என மறுத்துவிட்டார். அவர்களுக்கு இடையிலான முதல் விரிசல் அது. அப்போதுதான் அந்த சிலை அவர்கள் கைக்கும் வந்திருந்தது. அதன் பின் இருவருக்கும் இடையில் பேச்சுவார்த்தை சண்டை என்று பெரிய கருத்து மோதல்கள் உண்டானது.

அந்த நிலையில்தான் அரசல்புரசலாய் அமிர்தா அதே கட்சியில் இருக்கும் வி.வி.கே. ஆதித்தயா என்பவனை திருமணம் செய்து கொள்ளப்போவதாக சமூகவலைதளங்களில் செய்தி பரவ ஆரம்பித்தது.

அந்த நொடி சைதன்யாவிற்கு தன்னுடைய கனவு கோட்டையை தகர்த்துவிடுமோ என்ற பயம் உண்டாக, அவர் குரூரமாய் யோசிக்க தொடங்கினார். அவரின் வஞ்சக புத்தி சம்யுக்தாவை குறி வைக்க தொடங்கியது.

மீண்டும் சம்யுக்தாவிற்கு தன் கைபேசி மூலமாக  அழைத்து, “உடனே என் பையனுக்கு உன் பொண்ணை கட்டி வைக்கிறதா அறிவிப்பு கொடு” என்றார். அன்று சம்யுக்தா அவரை காரசாரமாய் கடிந்து கொண்டார். அவர்களுக்கு இடையிலான மோதல் மேலும் எரிமலையாய் வெடித்து சிதறியது.

சைதன்யா சம்யுக்தாவிடம் அனுமதி கேட்கவில்லை. அவர் செய்தே ஆக வேண்டும் என்று மிரட்ட அப்போது ஆதியைத்தான் தான் தன் மகளை திருமணம் செய்விக்க போகிறேன் என்ற முடிவாக சொல்லிவிட்டார். அந்த கொந்தளிப்பில்தான் சைதன்யா உடனடியாக டில்லி வந்து இறங்கியது.

அவர்களுக்கு இடையில் கருத்து மோதல் அதிகரிக்க சம்யுக்தா, “நான் என் பொண்ணை உன் பையனுக்கு கட்டி கொடுக்க மாட்டேன்… இதுக்கு மேல இந்த விஷயத்தை பேசுனா… அப்புறம் உன் பேர் புகழ் எல்லாத்தையும் ஒண்ணுமில்லாம பண்ணி உன்னை ஜெயிலில் கலி திங்க விட்டுடுவேன்… ஜாக்கிரதை” என்றவர் எச்சரிக்கை விடுக்க, சைதன்யாவின் கோபம் பன்மடங்கானது.

“என்னாலதான் நீ இந்த நிலையில இருக்கன்னு மறந்துட்டு பேசுற சம்யு!”

“நீதான் என் தயவில வாழ்ந்துட்டு இருக்க… நான் மட்டும் இல்லன்னா உன் நிலைமையை யோசிச்சு பாரு”

சம்யுக்தாவை எரிப்பது போல் பார்த்த சைதன்யா, ‘உன் சம்மதம் இல்லாமலே நான் நினைச்சதை நடத்தி காட்டுறேன்… ஆனா அதை பார்க்க நீ உயிரோட இருக்க மாட்ட’ என்று அவர் வஞ்சமாய் எண்ணி கொள்ள,

சம்யுக்தா அவரை அலட்சியமாய் பார்த்து, “ஒழங்கா ஊர் போய் சேர்ந்திரு… இனிமே நீ என் கண்ணில பட்டா அப்புறம் நான் என் பவரை யூஸ் பண்ண வேண்டி வரும்… அப்புறம் நீ என்ன ஆவேனே தெரியாது” என்றார்.

சைதன்யா தன் கோபத்தை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து இந்த விஷயத்தை பொறுமையாக கையாள எண்ணி, “சரி நான் போறேன்… ஆனா எனக்கு அந்த சிலை வேணும்” என்று கேட்க,

அப்போது சம்யுக்தா, “எந்த சிலை?” அலட்சியமாய் கேட்க சைதன்யாவின் முகத்தில் இருளடர்ந்து போனது.

அதற்கு மேல் சம்யுக்தா அங்கே நிற்கவில்லை. அவர் அந்த அறையை விட்டு அகன்று விட, சைதன்யா இதை சற்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அதிர்ச்சி மற்றும் வெறி ஏகபோகமாய் தலைக்கேறியது அவருக்கு. நல்லவனின் கோபம் நன்மையில் முடியும். ஆனால் தீயவனின் கோபம் பெரும் தீமையில்தான் முடியும். ஒரு மோசமான விளைவிற்கு அவர் கோபம் வழிவகுத்து கொண்டிருந்தது.

சைதன்யாவும் சம்யுக்தாவும் ஒரே கல்லூரியில் ஒரே பிரிவில் படித்து கொண்டிருந்த போதே இருவருக்குள்ளும் காதல் மலர்ந்தது. இதை தெரிந்து கொண்ட சம்யுக்தாவின் தந்தை சத்யா ராய் உடனடியாக தன் குடும்பம் மற்றும் அரசியல் கௌரத்தை காப்பாற்றி கொள்ள வேண்டி சொந்தத்திலேயே அவருக்கு மணமுடித்து வைத்தார்.

சைதன்யாவிற்கு இது பெரிய ஏமாற்றமாக இல்லை. கிடைத்தால் லாபம் என்றளவிலேயே சம்யுக்தாவை காதலித்தார். இது ஒருபுறமிருக்க சைதன்யாவின் தந்தை வெகுகாலமாய் டில்லியில் பழமையான கலைநய பொருட்கள் விற்கும் சிறு கடை ஒன்றை நடத்தி வந்தார். படிப்பை முடித்த சைதன்யா அதை பார்த்து கொள்ள தொடங்கினார். கூடவே பழமையான பொருட்களை குறித்த ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட தொடங்கினார். இதற்கிடையில் அவருக்கு திருமணமாகி மகனும் பிறந்தான்.

மேற்கு வங்காளத்தின் அருகே 25௦௦ ஆண்டு கால பழமையான நகரம் ஒன்று தொல்லியல் ஆராய்ச்சி மூலமாய் கண்டறியப்பட்டது. அங்கே தொடங்கப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சி ஒரு சில வருடங்களில் கைவிடப்பட்டது. அப்போது கிடைக்கபெற்ற அரிய சுடுமண் பொருட்கள்  சிலவற்றை சட்ட விரோதமாக விற்பனை செய்ய தொடங்கினான் சைதன்யா. அதில் அவனுக்கு கிடைத்த லாபம் மற்றும் புகழ் ஒரு போதையாக மாறியது.

இதையே அவன் தொடர்ச்சியாக செய்து கொண்டிருக்கும் போது சைதன்யாவின் தந்தை போலீசாரால் பிடிப்பட்டார். அவரை காப்பாற்ற வேண்டி சம்யுக்தாவின் உதவியை நாடினான். அங்கிருந்து மீண்டும் அவர்களின் தொடர்பு உருவானது. சம்யுக்தாவிற்கு மோகன் ராயுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை திருப்திகரமாக இல்லை. மோகனுக்கு மக்கள் சேவை மற்றும் அரசியலே குறிக்கோள்.

சம்யுக்தாவின் திருமண வாழ்கையில் உண்டான அந்த ஏமாற்றம் சைதன்யாவிற்கு சாதகமானது. அதன் பின் இருவரும் நெருக்கமாய் பழக தொடங்கிய நாட்களில் சம்யுக்தாவின் மனதில் பேராசையை விதைத்து சைதன்யா அவனுக்கு சாதகமாய் சில செயல்களை செய்ய தூண்டினான். இந்திய அரசாங்கத்தை ஆளும் பெரும் வாய்ப்பு சம்யுக்தாவின் கையிலிருப்பதாக சுட்டி காட்டியவன், அவரின் அண்ணன் மற்றும் கணவனை ஒழித்து கட்டிவிட்டால் அடுத்த வாரிசு அவர்தான் என்றும் அவளை மூளைசலவை செய்தான்.

அவளுக்கும் அந்த எண்ணம் ஆழமாய் வேரூன்றியது. இருவரும் அந்த சந்தரப்பதிற்காக காத்திருந்தனர். அப்போதுதான் அவள் கணவன் மோகன் ராயும் தமையன் அரவிந்த் ராயும் ஒன்றாய் விமானத்தில் செல்லும் ஓர் சூழ்நிலை ஏற்ப்பட்டது.

அந்த வாய்ப்பை வெகுசாமர்தியமாக இருவரும் பயன்படுத்தி கொண்டு காய்களை நகர்த்தினர். அவர்கள் எண்ணியது நடந்தேறியது. மோகனும் அரவிந்த் ராயும் சென்ற விமானம் வெடித்து சிதறியது. விசாரணையில் விமானத்தில் ஏற்பட்ட கோளாறுதான் காரணம் என்று மக்களிடம் நம்பவைக்கபட்டது.

அவர்கள் இறந்து ஒரு வருடம் கழித்து தன்னுடைய 26 வயதில் கட்சி தலைமையை ஏற்ற சம்யுக்தா, அவர்கள் கட்சியாளர்கள் ஆதரவில் பதவி ஏற்றார். ஆனால் ஒரு வருடத்தில் அவரின் ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு வேறு கட்சி ஆட்சி அமைத்தது.

சைதன்யா அப்போதிலிருந்தே சம்யுக்தாவின் கட்சி அதிகாரங்களை வைத்து தன் கடத்தல் தொழிலை உலகம் முழுக்க விரிவாக்கம் செய்தான். நியூயார்க்கில் ஒரு பெரிய ஆர்ட் கேலரியை திறந்தான். அந்த சமயத்தில்தான் பத்து வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் ஆட்சி அமைக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது சம்யுக்தாவிற்கு .

அவர்கள் இருவரின் ஆட்டமும் அங்கிருந்து தொடங்கியது. சைதன்யா  தொல்லியல் பொருள் கடத்தல் தொழிலில் பெரும் ஜாம்பவனாய் மாற தொடங்கினான். அதேநேரம் பல கேலரிக்கு தானே முன்வந்து சில பழமையான பொருட்களை தானமாய் தந்து உலகம் முழுக்க தன் பெயரையும் பெருமையையும் நிலைநாட்டி கொண்டான்.

அதோடு   உலகிலேயே அதிக விலை போகும் ஆயிரம் வருடங்கள் முந்தைய சோழர் காலத்தின் செப்பு சிலைகளை அதிகமாக ஏற்றுமதி செய்ய தொடங்கினான்.

தமிழ்நாட்டில் இயங்கி கொண்டிருந்த சிலை தடுப்பு பிரிவு சம்யுக்தா ஆட்சியில் மொத்தமாய் செயல்படாமல் நின்றது. சைதன்யாவிற்கு அப்போதுதான் கமலகண்ணனின் தொடர்பு கிடைத்தது. ஏற்கனவே சிறிய அளவில் சில கடத்தலில் ஈடுப்படிருந்த கமலகண்ணன் கூட்டு சேர்ந்து பூட்டிவைத்து இயங்காமல் போன பழங்கால கோவில்களில் இருந்த செப்பு சிலைகளை சைதன்யாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்ய தொடங்கினான்.

சுங்க துறைகளில் பல அதிகாரிகளை தன் கைவசம் வைத்து கொண்டு அவர்கள் மூலமாக பழங்கால சிலைகளை ஏற்றுமதி செய்தான். 500 மற்றும் 600 ரூபாய் பெறுமானம் உள்ள புதிதாய் செய்யப்பட்ட சிலைகள் என ரசீதுகள் தயாரித்து சமரப்பித்தான். அதோடு எஸ்பிஜி பாதுகாப்பின் கீழ் எந்த இந்திய தலைமை அதிகாரிகளுக்கு  பெட்டி உள்ளிட்ட எந்த பொருட்களும் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படமாட்டாது என்ற விதிமுறையை தனக்கு சாதகமாக பயன்ப்படுத்தி கொண்டார் சம்யுக்தா.

இதற்கிடையில் சம்யுக்தாவே மீண்டும் ஆட்சியை கைபற்ற சிலைகளை ஏற்றுமதி செய்வது அவர்களுக்கு இன்னும் சுலபமானது. கிட்டத்தட்ட பத்து வருடகாலமாய் நூற்றுக்கும் மேற்ப்பட்ட பல்லாயிரம் கோடிகள் மதிப்பிலான தமிழ்நாட்டின் பழங்கால பொக்கிஷங்கள் வேற்று நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. எந்தவித தங்குதடைமின்றி!

ஆனால் பல நாள் திருடன் ஒரு நாள் அகப்பட்டே தீருவான் என்ற பழமொழியை இவர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள் போலும்.

சைதன்யா வந்த சிலமணி நேரங்களிலேயே தமிழச்சி தன்னுடைய குழுவுடன் டில்லி வந்தடைந்தாள். சைதன்யாவை கைது செய்வதை முடிந்தளவு ரகசியமாய் செயல்படுத்த எண்ணினாள்.

சிம்மாவும் அவளுடன் வந்தாலும் இருவரும் ஒன்றாக வந்தது போல் காட்டி கொள்ளவில்லை. இருவரும் சேர்ந்தே தங்கள் திட்டங்களை தீட்டினர்.

“சைதன்யாவை அரெஸ்ட் பண்றதுல மட்டும் அவசரம் காட்டாம… அவன் அந்த சிலையை வெளி கொண்டு வருவானான்னு க்ளோஸா வாட்ச் பண்ணி கையும் களவுமாய் பிடிக்க பாரு” என்ற சிம்மா சொன்ன யோசனை தமிழச்சிக்கும் சரியென்று தோன்றியது.

சைதன்யா தங்கியிருந்த இடத்தில் தன் ஆட்கள் மூலமாக அவரை கண்காணிக்க வைத்தாள். சிம்மாவும் அவளுக்கு உறுதுணையாய் நின்றான். இரைக்காக காத்திருக்கும் கொக்கு போல சரியான வாய்ப்புக்காக இருவரும் காத்திருந்தனர்.

அதேநேரம் விக்ரமும் டில்லிக்கு வந்திருந்தான். அவன் வந்ததுமே அலைபேசி மூலமாக அமிர்தாவை அழைத்து பேசினான்.

“நான் உன்னை பார்க்கணும்” என்றவன் சொல்ல அவளுக்கு குதுகலமானது.

“ஒ எஸ்!… ஆனா எங்க” என்று அவள்கேட்க, “இந்த மாறி டைம்ல வெளியே மீட் பண்றது சரியா வராது” என்றான்.

“அப்போ வீட்டுக்கே வந்திருங்க” என்றவள் சொல்லவும், “ஆனா அந்த செக்கிங் நினைச்சாதான் எனக்கு கடுப்பாகுது” என்றான்.

“நீங்க வந்துட்டு கால் பண்ணுங்க… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள்.

அவனும் அதே போல் அங்கே சென்றதும் அவளுக்கு அங்கிருந்த ஓர் அதிகாரி மூலமாக அவனை தன்னுடைய ஸ்பஷல் கெஸ்ட் என்று சொல்லி அழைத்து வர சொன்னாள். அப்படியிருந்தும் ஒரு சில ஃபார்மல் செக்-அப்களை அவன் கடந்து வரவே நேரிட்டது.

விக்ரம் அமிர்தா அறைக்குள் நுழைந்ததும் அவளிடம் முக்கியமாக பேச வேண்டும் என்று அறை கதவை மூடிவிட்டு உள்ளே அழைத்து வந்தான்.

“என்ன ஆதி… பதட்டமா இருக்கீங்க”

“நான் அப்பவே சொன்னேன் இல்ல… இதெல்லாம் வேண்டாம்… பிரச்சனைன்னு… கேட்டியா?” அவன் பரபரப்பாய் சொல்ல,

“என்ன பிரச்சனை? எனக்கு புரியல” என்றாள்.

“உங்க அம்மா உன்கிட்ட உன் காதலுக்கு சம்மதிக்கிறேனு சொன்னதெல்லாம் பொய்… எலெக்ஷன் முடிஞ்சதும் என்னை போட்டு தள்றதுக்கு ப்ளேன் பண்ணி இருக்காங்க… போச்சு… என் வாழ்க்கையே போச்சு… இதுக்காகவா நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு அரசயலில் மேல வந்தேன்” என்றவன் வேதனையோடு சொல்ல அமிர்தா அதிர்ச்சி நீங்கமால் அவனை பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

“இல்ல… அவங்க என்கிட்ட”

“உன்கிட்ட அப்படிதான் சொல்லுவாங்க… ஆனா உடனே சம்மதிசாங்க பார்த்தியா… அங்கேயே நீ சந்தேக பட்டிருக்கணும்”

“அப்படியெல்லாம் இருக்காது… ஏதோ தப்பு… இல்ல… நானே அம்மாகிட்ட” என்றதும்,

“அதுக்கு இப்பவே ஒரு கத்தியை எடுத்து என்னை குத்தி கொன்று… அவங்க செய்றதுக்கு முன்னாடி நீயே அதை செஞ்சிடு” என்றவன் சொல்ல அவள் பதறி, “என்ன ஆதி… இப்படியெல்லாம் பேசுறீங்க… நான் உங்களை லவ் பண்றேன்னு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள்.

“நீ உண்மையிலேயே என்னை லவ் பண்றேன்னா என்னை விட்டுடு ப்ளீஸ்…” என்றான்.

சில நொடிகள் தீவிரமாக யோசித்து கொண்டே அவள் நிற்க, விக்ரம் அதுதான் சந்தர்ப்பம் என்று அந்த அறையிலிருந்த ரகசய கதவின் புறம் வந்து நின்றான். இன்னும் அந்த உடைந்த கண்ணாடிகள் சரி செய்யபடாதது அவனுக்கு நல்லதாய் போயிற்று. அந்த அறை கதவின் துவாரம் வழியாக  அதனை ஊன்று கவனித்தான்.

இம்முறை அந்த சிலையின் முழு தோற்றமும் தெள்ளதெளிவாய் அவனுக்கு தெரிந்தது. அதற்குள் அமிர்தா அவன் அருகில் வர சட்டென்று அவன் சுதாரித்து கொண்டு அவள் புறம் தன் பார்வையை பதிக்க, “நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன்” என்றாள் அவள்.

அவன் என்னவென்று புரியாமல் பார்க்க, “நம்ம பப்ளிக்கா மேரேஜ் பண்ணிப்போம்… அப்போ அவங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியாது… அவங்க அரசியல் பெயரை காப்பாற்றிக்காகவாச்சும்… அவங்க ஒத்துகிட்டுதான் ஆகணும்”

“அப்படியே ஒத்துக்கிட்டாலும் என் பொண்டாட்டி என்னை உயிரோட விட மாட்டா… கன் எடுத்து என் நெற்றி பொட்டிலையே வைச்சு சுட்டுட்டு போயிட்டே இருப்பா… அப்புறம் நீ என் கழுத்தில மாலை போட முடியாது… மலர் வளையம்தான் வைக்கணும்”

அமிர்தாவின் முகத்தில் கோபமேற, “ஒ! அவ்வளவு தைரியமா அவளுக்கு” என்று கேட்க,

“பின்ன இல்லாம… நீ யாருன்னு தெரிஞ்சும் உன்னையே உள்ள வைக்க பார்த்தாளே… என்னை கொல்றது அவளுக்கு ஒரு மேட்டரா… அவளுக்கா அவ்வளவு தைரியமான்னு கேட்குற… மறந்துட்டியா… உன் கன்னத்தில அவ அடிச்ச அடியை கூடவா மறந்துட்ட” என்றதும் அவள் முகம் சிவந்தது.

“எதையும் நான் மறக்கல… அவளை  இல்லாமலே பண்ணிட்டா நமக்கு தொல்லையே இல்லயில்ல” என்று அமிர்தா சொல்ல, விக்ரமின் விழிகள் ஒரு நொடி கோபத்தில் சிவந்து பின் இயல்பு நிலைக்கு மாறியது.

“நீ நினைக்குற மாறி எல்லாம் எதையும் உடனே செய்ய கூடாது… எலெக்ஷன் டைம்… கொஞ்சம் பொறுமையாதான் இருக்கணும்” என்றவன் சொல்லி கொண்டே, “ஸ்ஸ்ஸ் ஆ” என்று வலியால் தன் வலது கரத்தை உதறினான்.

“என்னாச்சு ஆதி?” என்றவள் பதற அவன் விரலில் ரத்தம் வடிந்தது.

“எப்படி?” என்றவள் பார்க்கும் போதுதான் அவன் அந்த உடைந்த கதவின் கண்ணாடியில் கரம் பதித்தது தெரிய வந்தது.

“கதவு கண்ணாடி உடைஞ்சிருக்கே… அங்கே ஏன் கையை வைச்சீங்க” என்றவள் கேட்கவும், “ஜஸ்ட் சும்மா ஒரு சப்போர்ட்க்காக” என்றான். அவன் தெரிந்தே அங்கே கை வைத்திருப்பான் என்று அவள் யுகித்திருக்க மாட்டாள்.

மருந்து பெட்டியை எடுத்துவந்தவளிடம் அப்போதுதான் அந்த சிலையை பார்த்தவன் போல, “இதென்ன பூஜை ரூமா… சாமி சிலை இருக்கு” என்று போட்டு வாங்க,

“அம்மாவுக்கு இந்த மாறி அன்டிக் கலக்ஷன் பண்றது ரொம்ப பிடிக்கும்… அப்பப்ப இந்த மாறி வாங்குவாங்க… பிரென்ஸ்ல அம்மாவுக்கு சொந்தமான ஒரு ஆர்ட் கேலரி இருக்கு…” என்று சொல்லி கொண்டே அவன் விரல் காயத்திற்கு மருந்திட்டாள்.

“ஆர்ட் கேலரியா… அதுவும் பிரான்ஸ்லயா?!!”

“இந்த விஷயம் யாருக்கும் தெரியாது… அம்மாவோட ப்ரெண்ட் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிறாங்க… இந்த மாறியான கலக்ஷன் அங்கேதான் போகும்”

‘எங்க ஊர் கடவுள்… உங்களுக்கு கலக்ஷன்ஸாடி?’ என்று மனதில் அவளை திட்டியவன் தயங்கி தயங்கி, “அந்த சிலையை கிட்ட போய்  பார்க்கலாமா ? நடராஜர் சிலைன்னா எங்க ஊர்ல அவ்வளவு மதிப்பு… சக்தி” என்று நடராஜர் சிலையின் சிறப்புகளை குறித்து அவன் விளக்க அவளுக்கே அதன் மீது ஆர்வம் பிறந்தது. அதுதான் விக்ரம். பேசி பேசியே எதிரே இருப்பவரின் மனநிலையை தனக்கு சாதகமாய் மாற்றும் திறன்.

முதலில் அவள் பயந்து மறுத்தாலும் அவன் கேட்ட ஒரு காரணத்திற்காக அந்த அறை கதவின் சாவியை ஒளிந்து மறைந்து எடுத்து வந்து அந்த அறை கதவை திறந்துவிட்டாள்.

உள்ளே சென்றதும் விக்ரம் அந்த சிலையை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் ரொம்பவும் பக்திமானாக கண்களை மூடி வணங்கிவிட்டு அதே வழிமுறையை அவளையும் பின்பற்ற சொன்னான்.

“நம்ம நினைச்சதெல்லாம் நடக்கும்… சக்திவாய்ந்த கடவுள்… நீயும் கும்பிட்டுக்கோ” என்று சொல்ல அவளும் அவன் சொல்வது போலவே பின்பற்றினான் . கடவளின் பெயரால் ஏமாற்றுவதுதானே இன்று உலகபிரசித்தமான டெக்னிக்!

அந்த டெக்னிக்கையே அவளிடம் உபயோகித்தான். அவளும் அவன் சொன்னதை அப்படியே நம்பி விழிமூடி கொண்டு பக்தியாக இறைவனை வேண்ட, அந்த சில விநாடிகள் அவன் நினைத்ததை செய்ய அவனுக்கு போதுமானது.

தன் வேலையை முடித்த மாத்திரத்தில் அவன் புறப்பட தயாராக, அவளுக்குத்தான் அவனை அனுப்பி வைக்க மனமே இல்லை.

“நான் இங்க வந்ததுக்கே எனக்கு என்ன நடக்க போகுதோ தெரியல… இருந்தாலும் உனக்காகத்தான் வந்தேன்” என்று பொய்க்கு பொயாக அளந்தவன் வாசலில் சைரன் சத்தம் கேட்டு அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றான்.

அதேநேரம் சம்யுக்தா வேகவேகமாக உள்ளே நுழைய விக்ரமிற்கு உள்ளே தடதடத்தது. சம்யுக்தாவிற்கு அவனை பார்த்ததும் அதிர்ச்சி.  சில நொடிகள் அவனை புரியாமல் பார்த்து கொண்டே அவர் நிற்க, அந்த நேர இடைவெளி போதுமானது விக்ரமிற்கு. அவன் பின்னோடு வந்த அமிர்தா அஞ்சி நிற்க, அவளை அமைதியாக இருக்க சொல்லிவிட்டு தானே நிலைமையை சமாளிக்க முன்வந்தான்.

“உங்க கிட்ட ரொம்ப முக்கியமா பேசணும்… அதான் அமிர்தா மூலமா அபாய்ன்மன்ட் வாங்கி உங்க வீட்டிலேயே சந்திக்க வந்தேன்… ரொம்ப முக்கியமான விஷயம்” என்று அழுத்தி அதேநேரம் ரகசியமாய் சொல்ல, அப்படி என்ன சொல்ல போகிறான் என்ற எண்ணத்தோடு அவனை தன் அலுவலக அறைக்குள் அழைத்து சென்றார்.

சம்யுக்தா கைகட்டி கொண்டு அவனை ஆழ்ந்து ஒரு பார்வையோடு என்னவென்று கேட்க உள்ளுக்குள் பயஉணர்வு பற்றி கொண்டது. இருந்தாலும் அவன் திடமாய் நின்று, “அது… ஆளுங்கட்சியும் அந்த தே கு கா கட்சியும் சேர்ந்து உங்களை பெரிசா மாட்டி விட ப்ளேன் பண்றாங்க” என்றான்.

“என்னையா… அவனுங்களா?” என்று அலட்சியமாய் அதேநேரம் கர்வமாய் அவர் சிரிக்க,

“ஆமா மாதாஜி… எங்க ஊர்ல இருக்க கோவில் சிலை எல்லாம் உங்க ஆட்சியில்தான் திருடு போயிருக்காம்… அதுக்கு நீங்களும்உடந்தைன்னு” என்று அவன் சொல்ல சம்யுக்தாவின் முகம் மாறியது.

சிரமப்பட்டு தன் எண்ணத்தை மறைத்து கொண்டவர், “இந்த மாறி பொய்யான ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை பரப்பிட்டுதான் இருப்பாங்க… அதுக்கெல்லாம் பயப்பட முடியுமா? ஒரு அரசியல் தலைவன் மேல எவ்வளவு பெரிய ஊழல் நிரூபணமே ஆனா கூட இந்த மக்கள் ஓட்டு போடுவாங்க… அவங்களுக்கு வேற ஆப்ஷனே இல்ல” என்று மீண்டும் அவர் அலட்சியமாய் பதில் சொல்ல,

“கரெக்ட்தான் மாதாஜி… ஆனா எலெக்ஷன் நேரத்துல இப்படி ஒரு வதந்தி பரவினா நமக்கு அது பெரிய பின்னடைவு” என்றான்.

அவன் சொன்னதில் ஆழ்ந்த உண்மை இருக்குமோ என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்ற ஒரு வேளை இந்த பதவி போய்விட்டால் என்று மனதில் ஓர் எண்ணம் எழுந்தது. விக்ரமை அனுப்பிவிட்டு அடுத்த நொடியே தன் செகரட்ரியை அழைத்து சில முக்கியமான ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ள சொன்னார்.

எப்படியாவது அந்த சிலையை பிரான்ஸ் கொண்டு சேர்க்க முடிவெடுத்தார். பதவி போய்விட்டால் பின் இந்த சலுகை போய்விடுமே!

இங்கே சம்யுக்தா தீட்டிய திட்டத்திற்கு எதிர்மறையாய்ஒரு திட்டத்தை வகுத்தார் சைதன்யா. அவரின் விசுவாசிகளாக முக்கிய பதவியில் அமர்த்தியிருக்கும் பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மூலமாக தன் திட்டத்தை செயல்படுத்த பணித்தவர், அடுத்த நாள் நியூயார்க் பறந்துவிட விமான நிலையம் வந்தார்.

அங்கேயே தமிழச்சி குழு அவரை சுற்றி வளைத்து கைது செய்தது. சைதன்யா இதை சற்றும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

சட்டத்தையும் மக்களையும் இந்த உலகையும் கூட ஒருவன் ஏமாற்றலாம். ஆனால் அவனவன் விதைத்ததை அவனவன் அறுவடை செய்தே ஆக வேண்டும். அதற்கான காலம் வரும் போது.

 

 

 

imk-31

(32)௩௨

அரசியல் விளையாட்டு

அன்று இரவு தமிழச்சி வேலையை முடித்து விரைவாகவே வீடு திரும்பினாள். வந்ததும் வராததுமாய் தன் பெற்றோரின் அறையில் ஐக்கியமானவள், அவர்களிடம் முக்கியாமாக பேச வேண்டும் அவர்கள் அருகில் ஒரு நாற்காலியை இழுத்து போட்டு அமர்ந்து கொண்டு பேச தொடங்கினாள்.

சிலை கடத்தல் வழக்கில் அவள் சேகரித்த மொத்த விஷயங்களையும் ஒன்று விடாமல் அவள் சொல்ல, அவர்கள் மிகுந்த வியப்போடு மகளை இமைக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

“சைதன்யாவை அரெஸ்ட் பண்ண வாரன்ட் மட்டும் கிடைச்சுட்டா அந்த சிலைகடத்தல் நெட்வொர்க்கையே மொத்தமாய் பிடிச்சிடலாம்” என்றவள் சொல்லி முடிக்க,

விரேந்திரன் வியப்போடு மகளின் திறமையை எண்ணி அளவில்லாமல் பெருமிதம் கொண்டார். அந்த பெருமித உணர்வை தன் மனைவியிடமும் பார்வையாலையே பிரஸ்தாபிக்க,

தந்தைக்கு இருந்த பெருமை தாய்க்கும் இருக்காதா. செந்தமிழும் மகள் சொன்னதை கேட்டு பூரிப்போடு,

“எவ்வளவு பெரிய கிரிமனல் நெட்வொர்கை இவ்வளவு ஃபாஸ்டா ட்ரேப் பண்ணி பிடிச்சி இருக்கேன்னா… நீ செஞ்சது சாதாரணமான விஷயமில்ல தமிழச்சி” என்று புகழ விரேந்திரன் அப்போது,

“அப்புறம்… என் பொண்ணாச்சே… இவ்வளவு கூட செயலன்னா எப்படி?!”என்று மனைவியை பார்த்து கர்வமாய் புன்னகைத்தார்.

“அவ எனக்கும் பொண்ணுதான்” என்று தமிழ் தன் கணவரை பார்த்து முறைத்தாள்.

அவர்கள் பேசி கொள்வதை பார்த்து தமிழச்சி சிரித்துவிட்டு, “நீங்க நினைக்கிற மாறி நான் மட்டும் இதெல்லாம் செய்யல… இன்னும் கேட்டா என்னோட பங்கு ரொம்ப குறைவு…  இதோட மொத்த  கிரெடிட்டும் சிம்மா அண்ணாவைதான் சேரும்” என்று அவள் சொல்ல, செந்தமிழ் பார்வை கணவன் புறம் திரும்ப அவர் புருவங்கள் சுருங்க குழப்பமாய் பார்த்தார்.

தமிழச்சி மேலும், “அமெரிக்கால கிடைச்ச அந்த கண்டைனர்தான் இந்த கேஸ்ல கிடைச்ச முக்கிய ஆதாரம்… அப்படி பார்த்தா அந்த கண்டைனரை சிக்க வைச்ச அண்ணாக்குதான் மொத்த க்ரெடிட்டும்… அப்புறம் ரீசன்ட்டா பிரேன்ஸ்ல இருந்து மீட்ட கற்சிலைகள் கூட அண்ணாவோட கைங்கரியம்தான்… ஆனா இதுல அவன் பேர் வெளியவே வரல” என்றவள் சிம்மா இந்த வழக்கில் சேகரித்து கொடுத்த முக்கிய ஆதரங்களையும், சங்கத்தமிழன் குழு பற்றிய விவரங்களையும் சொல்ல, விரேந்திரனுக்கு ஆச்சரியம் மிகுந்தது.

ஆனால் செந்தமிழுக்கு இது புது விஷயமல்ல.  எனினும் இதை தானே வீரிடம் சொல்வதை விட அவர் செல்ல மகள் சொல்ல வேண்டும் என்றுதான் செந்தமிழ் அமைதியாக இருந்தார்.

தமிழச்சி பேசி கொண்டிருக்கும் போதே அவள் கைப்பேசி ரீங்காரமிட, அவர்களிடம் சொல்லி விட்டு தன் பேசியில் அளவளாவி கொண்டே அவள் வெளியே சென்று விட்டாள்.

விரேந்திரன் மனைவியின் முகத்தை ஆழ்ந்து பார்த்து, “சிம்மா இவ்வளவு எல்லாம் செஞ்சிருக்கான்னு…  நீ ஏன் தமிழ் என்கிட்ட சொல்லல?” என்று கேட்க,

“நான் சொல்ல வந்தேன்… நீங்கதான் சொல்ல விடல” என்றார்.

மனைவியை ஏற இறங்க பார்த்தவர், “சரி… இந்த எஃப் பி க்ரூப் ஐடியா எல்லாம் உன்னோடதா?” என்று கேட்க,

“உஹும்… இதுல நான் எதுவுமே செய்யல வீர்… அவனாவே இன்ட்ரெஸ்ட் எடுத்து இந்த விஷயத்துல இறங்கி இவ்வளவு தூர கண்டுபிடிச்சிருக்கான்… இது சம்பந்தமா அவன் வெளிநாடுகளுக்கு போனோம்னு சொன்ன போதுதான் இதை பத்தின முழு டீடைலையும் சொன்னான்… அப்புறம்தான் அவன் போகிறதுக்கு நான் அரேஞ் பண்ணேன்… அவ்வளவுதான்… மத்தப்படி இதுல என் பங்குன்னு ஒண்ணுமே இல்ல… எல்லாமே சிம்மாவோட தனிப்பட்ட யோசனைகள்தான்” என்றார் செந்தமிழ்.

வீர் மௌனமாய் மனைவியை பார்க்க, “எனக்கு அக்சிடென்ட் ஆனதும் அவன் வரலன்னு நீங்க கோபப்பட்டீங்க…  ஆனா இந்த விஷயம் தெரிஞ்சு அவன் மட்டும் உடனே வந்திருந்தா பிரான்சில அந்த சிலைகளை மீட்டு இருக்கவே முடியாது” என்றவர் மேலும் கணவனை ஆழ்ந்து பார்த்து,

“ஏன் வீரா? நம்ம இரண்டு பேரும் என்னைக்குமே குடும்பத்துக்காக கடமையையும் கடமைக்காக குடும்பத்தையும் விட்டு கொடுத்ததில்ல… இன்னும் கேட்டா உங்களுக்கு கடமை ஒரு படி மேலதான்… நீங்க இங்க என்னை பார்த்துபீங்கங்கிற தைரியத்துல அவன் அங்க அவன் கடமையை செஞ்சான்… அது எந்தவிதத்தில தப்புன்னு நீங்க சொல்றீங்க” என்ற கேள்வி விரேந்திரேன் மனதில் சுருக்கென்று குத்தியது. அவர் மௌனமாய் மனைவியை பார்க்க செந்தமிழ் மேலும் தொடர்ந்தார்.

“இன்னும் கேட்டா சிம்மா செஞ்சதை எல்லாம் தமிழச்சி செஞ்சிருந்தா அவளுக்கு பதவி உயர்வு பாராட்டு மெடல் இப்படியெல்லாம் கிடைச்சிருக்கும்… ஆனா சிம்மவிற்கு… அப்படி எதுவும் கிடைக்காது… அவன் எந்தவித பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காம தன் நாட்டுக்காக தன் கடமையை செஞ்சிருக்கான்… தன் பார்வைக்கு வந்த ஒரு அநியாயத்தை வேரோட அழிக்க தனியா நின்னு போராடி இருக்கான்… இப்பவும் நீங்க அவன் செஞ்சதை தப்புன்னு சொல்வீங்களா வீர் ?” என்று செந்தமிழ் கேட்க விரேந்திரன் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுந்து நின்று கொண்டார்.

“நான் இதெல்லாம் தெரிஞ்சிக்காம அவ மனசை ரொம்ப கஷ்டபடுதிட்டேனே தமிழ்” என்றவர் மனைவியிடம் வருத்தம் கொள்ள, “அவன் நீங்க சொன்னதை பெருசா எடுத்துக்கல… இருந்தாலும் அப்பா பேசலையேன்னு கொஞ்சம் வருத்தம்” என்று சொல்லி எழுந்து நின்று தன் கணவரின் தோளின் மீது ஆதரவாய் கை வைத்தார்.

“ஆனா எனக்கு ரொம்ப கில்டியா இருக்கு தமிழ்”

“இதுக்கு எதுக்கு கில்டி… நீங்க அவன் கிட்ட சாதாரணமா எப்பவும் போல பேசுங்க… அது போதும்” என்று சொல்ல, “ஹ்ம்ம்” என்று வீர் தலையசைத்தார்.

“நைட் எல்லோரும் ஒண்ணா டின்னர் சாப்பிடலாம்” என்று செந்தமிழ் சொல்ல விரேந்திரனும் ஆர்வாமாக சம்மதம் தெரிவித்தார்.

இரவு உணவு உண்ண எல்லோரும் ஒன்றாய் டைனிங் ஹாலில் கூடினர். எல்லோரும் இருக்கையில் அமர சிம்மாவும் வந்தான். அங்கே தன் தந்தை அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தவன், எங்கே தான் சென்று அமர்ந்தால் அவர் எழுந்து சென்று விடுவாரோ என்ற எண்ணத்தோடு திரும்பி செல்ல பார்க்க, “சிம்மா” என்று வீர் அழைத்தார்.

தன் தந்தையின் அழைப்பை கேட்டு ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்தவன் அவர் புறம் மௌனமாய் திரும்ப, “எங்க போற… வா சாப்பிடலாம்” என்று அழைத்தார்.

அவர் அழைப்பில் ஆச்சரியம் கொண்ட சிம்மா தன் அம்மாவை பார்க்க செந்தமிழ் முறுவலோடு அவனை அமர சொன்னார். தமிழச்சியும் மதியழகியும் இந்த காட்சியை பார்த்து முகம் மலரந்தனர்.

சிம்மா தன் தந்தையின் அருகில் இருந்த இருக்கையில் தயங்கி கொண்டே அமர, அவர் முகத்தில் துளி கூட கோபம் இல்லையென்பது அவனுக்கு ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

அதோடு அவர்களின் இரவு உணவு, பேச்சும் சிரிப்புமாய் ஆனந்தமாய் தொடங்கி நிறைவாய் முடிந்தது. ஆனால் இன்னும் சிம்மவால் தன் தந்தை சமாதானம் ஆகிவிட்டார் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை.

அவன் கை அலம்பி கொண்டு வரவும், “சிம்மா” என்று வீர் அழைக்க அவர் அருகில் வந்து நின்றவன் மரியாதையோடு, “சொல்லுங்க ப்பா” என்று கேட்க,

“நான் உன்னை புரிஞ்சிக்காம கோபப்பட்டுட்டேன்… சாரிடா” என்றார். அவன் பதறி கொண்டு, “என்னப்பா நீங்க சாரி எல்லாம் கேட்டுட்டு… உங்க கோவத்திலயும் நியாயம் இருக்கு” என்றான். மகன் வார்த்தைகளை கேட்டு அவர் பூரித்தபடி, “ஆனா உன் செயலில் அதை விட அதிகமான நியாயம் இருக்கு சிம்மா… ரியலி ஐம் ப்ரௌட் ஆஃப் யு” என்று சொல்லி அவன் தோளில் தட்ட, “தேங்க்ஸ் ப்பா” என்று அவன் நெகிழ்ந்து நின்றான்.

“இந்த விஷயத்தில உனக்கு என்ன செய்யணும்னு தோணுதோ… அதை தைரியமா செய்… அதனால வர என்ன பிரச்சனையா இருந்தாலும் நம்ம சமாளிக்கலாம்” என்ற தந்தையின் வார்த்தையில் அவன் உள்ளம் சிலாகிக்க அவனுக்கு அந்த நொடி வார்த்தைகளே வரவில்லை. விழிகள் நனைய தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

தூரமாய் நின்று இந்த காட்சியை பார்த்த செந்தமிழுக்கு மனம் நிறைந்தது. அதன் பின் செந்தமிழ் முகபறையில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியில் செய்திகளை பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

“சும்மா சொல்ல கூடாது தமிழ்… புத்திசாலித்தனத்துலையும் தைரியத்துலயும்…  நம்ம பசங்க நமக்கு கொஞ்சம் கூட சளைச்சவங்க இல்ல”என்று வீர் சொல்ல செந்தமிழும் தன் கணவனின் வார்த்தையை அப்படியே ஆமோதித்தார்.

அப்போது அவர்கள் இருவரின் கவனத்தையும் அந்த தொலைக்காட்சி செய்தி ஈர்த்தது.

அந்த செய்தி வாசிப்பாளர் சென்னைக்கு வந்திருந்த பிரதமர் சம்யுக்தா பிரச்சார கூட்டத்தில் பேசியவற்றை எல்லாம் சுருக்கமாக சொல்லி கொண்டிருந்தார்.

ஒளிபரப்பாகி கொண்டிருந்த அந்த செய்தியில் சம்யுக்தா மேடையில் திறம்பட தம் உரையை நிகழ்த்த, அவரின் ஆங்கில உரையாடலை தமிழில் துல்லியமாய் மொழிபெயர்த்து கொண்டிருந்தான்  விக்ரம்.

குறுகிய காலத்தில் அதுவும் அரசியலில் அவன் அடைந்திருக்கும் இந்த உயரம் ஆச்சரியமானது. ஆனால் அதை விட வியப்பான இன்னொரு விஷயத்தை அந்த செய்தி வாசிப்பாளர் உரைத்தார். தமிழநாட்டின் எஸ்.பி கட்சியின் கொள்கை பரப்பு செயலாளராக விக்ரம் அறிவிக்கப்பட்டான்.

இவற்றை பார்த்து கொண்டிருந்த செந்தமிழ் வீர் முகத்தில் ஏனோ சந்தோஷ களிப்பு ஏற்ப்படவில்லை. மாறாய் குழப்பம். இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒருவன் அரசியலில் திடுதிடுவென மேல பறக்கிறான் என்றால் அதில் ஆயிரம் சூட்சமங்கள் ஒளிந்திருக்கும். அதுவும் நியாயம் தர்மத்தோடு முன்னேறுவது சாத்தியமே இல்லை. அப்படியிருக்க விக்ரமின் இந்த வளர்ச்சி அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் பயத்தையே உருவாக்கியது.

அப்போது செந்தமிழ் தமிழச்சியின் அறையில் உள்ள இன்டர்காமில் அழைத்து அவளை உடனே கீழே இறங்கி வர சொன்னார்.

“சொல்லுங்க ம்மா” என்று அவளும் அவர்கள் முன்னே வந்து நிற்க,

“ஆமா… உன்கிட்ட வந்ததுமே கேட்கனும்னு நினைச்சேன்… நேத்து நைட் விக்கிரமை பார்த்து சமாதானப்படுதிறேனு ஜம்பமா கிளம்புனே… என்னாச்சு?” என்று செந்தமிழ் கேட்க அவள் முகம் இருளடர்ந்து போனது.

ஆனாலும்  இந்த கேள்வியை அவள் முன்னமே எதிர்ப்பார்த்தாள்.

“நான் விக்ரம் கிட்ட பேசிட்டேன்… அவன் சமாதனம் ஆயிட்டான்” என்றவள் சொல்ல, “அப்படின்னா நீ” என்றவர் பேச ஆரம்பிக்கும் போதே,

“இல்லம்மா … அவன் எலெக்ஷன் முடியற வரைக்கும் ரொம்ப பிசியாம்… அதுவரைக்கும் என்னை இங்கயே இருக்க சொன்னான்… அதுவும் இல்லாம இந்த கேஸ்னால எனக்கும் கொஞ்சம் டைட் வொர்க்… இங்கிருந்தா ஸ்டேஷன் போயிட்டு வர ஈசியா இருக்கும்… அதான்”என்று பொருந்தாமல் ஒரு பொய்யை ஜோடித்து உரைத்தாள்.

அவள் சொல்வது உண்மைதானா என்று ஆராயும் நோக்கில் தமிழச்சி மகளை பார்க்க அவளோ, “ம்மா… கேஸ் ஒரு முக்கியமான் கால் பேசணும்… நம்ம அப்புறம் பேசலாமா” என்று சொல்லி அவர்களிடம் இருந்து நழுவி சென்றுவிட்டாள். அவளின் இந்த செயலால் செந்தமிழின் சந்தேகம் இன்னும் வலுத்தது.

“உங்க பொண்ணு எதையோ சொல்லாம மறைக்கிறா வீர்” என்று தமிழ் தன் கணவனிடம் சொல்ல, “என்ன பிரச்சனையா இருக்கும்” என்று விரேந்திரனும் புரியாமல் குழம்பினார்.

செந்தமிழ் இந்த விஷயத்தை இப்படியே விட மனமில்லாமல் இரவு தன் மகனின் அறைக்கு செல்ல சிம்மா அவரை பார்த்து, “நீங்க ஏனம்மா மேல வந்தீங்க… கூப்பிட்டிருந்தா நானே கீழ வந்திருப்பேன் இல்ல” என்றான்.

“நான் நல்லாதான் இருக்கேன் சிம்மா… என்னை ஒரு நோயாளி மாறி ட்ரீட் பண்ணாதே… சொல்லிட்டேன்” என்று தமிழ் மகனிடம் கண்டிப்பாய் சொல்ல,

“மன்னிச்சிருங்கம்மா… இனிமே அப்படி பண்ணல” என்றான்.

அவர் அதன் பின், “நான் கொஞ்சம் முக்கியமா உன்கிட்ட பேசணும்” என்க,

“சொல்லுங்க ம்மா” என்றான்.

செந்தமிழ் அவனிடம் தமிழச்சி விக்ரம் விஷயத்தை பற்றி சொல்லி,

“என்னகென்னவோ உன் தங்கச்சி வார்த்தையில் நம்பிக்கை இல்ல… நீ பேசாம விக்ரமுக்கு கால் போட்டு இது பத்தி கொஞ்சம் பேசுடா… பிரச்சனையை இப்படியே விட்டா பெருசாயிடும்” என்றார் கவலையோடு.

“அப்படி எல்லாம் ஆகுதும்மா… இரண்டு பேருக்குள்ள கொஞ்சம் ஈகோ… ஆனா ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் உயிரையே வைச்சிருக்காங்க” என்று சிம்மா சொல்ல,

“அது எனக்கும் தெரியும் சிம்மா” என்றவர் தாய்மையின் தவிப்போடு உரைத்தார்.

அவர் வேதனை புரிந்து, “கவலைபடாதீங்க ம்மா… இந்த பிரச்சனையை என்கிட்ட விட்டுடுங்க… நான் விக்ரம் கிட்ட பேசி இதை முடிச்சி வைக்கிறேன்” என்று உறுதியளித்தான் .

செந்தமிழ் மனதில் நிம்மதி படர்ந்தது. இனி இந்த பிரச்சனையை சிம்மா பார்த்து கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையோடு செந்தமிழ் அங்கிருந்த அகன்றார். அப்போது அந்த அறையின் வாசல் புறம் ஓரமாய் நின்றிருந்த தமிழச்சி தன் அம்மா சென்றதும் உள்ளே நுழைந்து, தன் தமையனிடம் சில முக்கியமான விவரங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

********

தமிழகத்தில் தேர்தல் திருவிழா களைகட்ட தொடங்கியது. தெருவுக்கு தெரு வீட்டுக்கு வீடு வாக்காளர் பெருமக்களே என்ற குரல் ஒலித்து கொண்டிருந்தது. முந்தைய தேர்தலில் ஒட்டு கேட்கும் போது வந்தவர்கள் மீண்டும் இந்த தேர்தலுக்குத்தான் கண்ணில் தென்ப்பட்டார்கள்.

மேடைகளில் நின்று கொண்டு ஆளுங்கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் மாறி மாறி சேற்றை வாரி இறைத்து கொண்டிருக்க, அந்த பெரிய கட்சிகளோடு பல சார்பு கட்சிகள் பேரம் படியும் இடத்தில் தங்கள் கூட்டணியை அமைத்து கொண்டு தேர்தலில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் கோவிந்தா போட தயாராகி கொண்டிருந்தனர்.

அரசியலில் நிரந்தர நண்பனும் இல்லை. நிரந்தர எதிரியும் இல்லை. முந்தைய தேர்தலில் கூட்டணி வைத்திருந்த கட்சியோடு அடுத்த தேர்தலில் கூட்டணி வைத்து கொள்ள மாட்டார்கள். குரங்கு போல் மாறி மாறி தாவி கொண்டே இருந்தார்கள்.

ஒருவேளை மனிதன் குரங்கில் இருந்து வந்தவன் என்பதால் இருக்குமோ? இருக்கும் இருக்கும்…  கொஞ்சமாவது அந்த புத்தி நமக்கு ஒட்டி கொண்டுதானே இருக்கும்.

இவர்களை செய்யும் இந்த கூட்டணி குளறுபடிகளில் பாதிக்கப்படுவது என்னவோ மக்கள்தான். அவர்கள் எந்த கட்சி வேலைக்காகாது என்று ஒதுக்க நினைகிறார்களோ, அந்த  கட்சி  அவர்களின் அபிமான கட்சியோடு கூட்டணி அமைத்துவிடும். இந்த புத்திசாலியான ஜனநாயக முறையில் ஒவ்வொரு முறையும் தோற்று போவது கட்சிகள் அல்ல. ஜனநாயகமும் வாக்காளர்களும்தான்.

ஆனால் இம்முறை கெட்டதிலும் ஒரு நல்லது போல தமிழ் நாட்டின் ஆளும்கட்சி  எஸ். பி கட்சியுடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு காரணமாக அவர்கள் கூட்டணியை முறித்து கொண்டது. இந்த பாராளுமன்ற தேர்தலில் இரு கட்சிகளும் எதிர் எதிர் அணியாக நின்றன. எதிரிக்கு எதிரிக்கு நண்பன் என்ற வகையில் வேறொரு தேசிய கட்சியோடு கூட்டணி வைத்தது தமிழ்நாடு ஆளுங்கட்சி.

இதற்கிடையில் சிலைகடத்தல் வழக்கில் தயாளன் தன் மேலதிகாரியிடம் தமிழச்சி கொடுத்த ஆதரங்களை தந்து சைதன்யாவை கைது செய்வது குறித்து ஆனுமதி கேட்க , இந்த வாய்ப்பை சம்யுக்தாவின் ஆட்சியை வீழ்த்தும் ஆயுதாமாக பயன்படுத்த எண்ணியது மாநில அரசாங்கம்.

சைதன்யாவும் சம்யுக்க்தாவும் நண்பர்கள் என்பது ஊரறிந்த விஷயம். ஆனால் இதற்கு பின்னணியில் அரசல்புரசலான தவறான தகவல்களும் பரவினாலும் அதெல்லாம் அரசியல் ரகசியங்கள்.

தேர்தலுக்கு முன்னதாக சைதன்யாவை இந்த வழக்கில் குற்றவாளியாக பிடித்துவிட்டால் சம்யுகத்தாவையும் இதோடு சம்பந்தப்படுத்தி அவர் பெயரை நார்நாராய் கிழிக்கலாம் என்று எஸ்.பி கட்சியின் எதிராளி கட்சி கொடுத்த யோசனையை தமிழ் நாட்டின் ஆளுங்கட்சியின் ஏற்றது.

அதுவரை அரசாங்கத்தால் கண்டுக்கொள்ளாப்படாத ஒரு துறை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறையாக மாறியது. உடனடியாக சிலை கடத்தல் துறைக்கு அதிகாரங்கள் கூடின.

அதாவது நம் நாட்டின் பொக்கிஷங்கள் திருடுவது திடீரென்று ஒரு பயங்கர குற்றமாக விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. அரசியல் சூட்சமத்தில் இதுவும் ஒன்று. சுயலாபதிற்காக ஒரு விஷயத்தை செய்து விட்டு நாட்டின் நன்மைக்காக செய்ததாக சொல்லி அவர்களின் அரசியல் சாதனை பட்டியலில் இதையும் சேர்த்து கொள்ளலாம் இல்லையா?

சிலை கடத்தல் துறையில் தமிழச்சியின் கீழ் ஏழு காவலாளிகள் மட்டுமே இருந்தனர். இப்போது அதில் இருபத்தியொரு காவலாளிகள் பொறுப்பில் அமரத்தப்பட்டனர். அடுத்ததாக முதலமைச்சரே தலையிட்டு சைதன்யாவை மற்றும் இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட எல்லோரையும் உடனடியாக கைது செய்யும்படி சிறப்பு ஆணையை வழங்குகிறார். தமிழச்சி எதிர்ப்பார்த்ததை விட எல்லாம் பன்மடங்காய் அவளுக்கு கிடைத்தது. இதெல்லாம் இரண்டே நாட்களில் நடந்ததுதான் வியப்பு!

இனி யார் தலையிட்டாலும் இந்த வழக்கிலிருந்து சைதன்யாவை காப்பாற்ற முடியாது.

அதுவும் மாநில அரசாங்கம் தனிப்பட்டு செயல்பட முடிவெடுத்துவிட்டால் மத்திய அரசாவது மண்ணாவது. அதுவும் பதிவி காலம் முடிந்த எஸ்.பி கட்சியால் என்ன செய்ய முடியும்.

தமிழச்சிக்கு பழம் நழுவி பாலில் விழுந்தது போலத்தான். இவர்கள் விளையாடும் அரசியல் விளையாட்டில் இப்போது பந்து தமிழச்சியின் கையில். இனி அதை அவள் குறி பார்த்து கூடையில் போட வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

இந்த விளையாட்டை ஆடுபவர்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியாது. அவர்கள் யாரும் சொந்தமாக விளையாடவில்லை. அவர்களை மேலிருந்து ஒருவன் ஆட்டுவிக்கிறான்.

எத்தனை பெரிய புத்திசாலியாக இருந்தாலும் அவன் எத்தனை பெரிய உயரத்தில் இருந்தாலும் அவன் விழ வேண்டும் என்று முடிவாகிவிட்டால் அது நடந்தே தீரும்.

சைதன்யா வந்த விமானம் டில்லி இந்திரா காந்தி பன்னாட்டு விமான நிலையத்தில் தரையிரங்கியது.

imk- 30(2)

தயாளன் அலுவலகத்தில் இருந்து புறப்பட்ட தமிழச்சி வேலைகளை எல்லாம் முடித்துக் கொண்டு தன் வீட்டிற்கு செல்ல, அங்கே விஷ்வாவும் ஆதியும் வந்திருந்தனர். ஆதி தன் தோழியைப் பார்க்கவேஅங்கே வந்திருந்தார்

தோழிகள் இருவரும் மும்முரமாய் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே தமிழச்சி உள்ளே நுழைந்து,

“எப்போ வந்தீங்க ஆதிம்மா? என்கிட்ட வீட்டுக்கும வரப் போறேன்னு காலையில கூட சொல்லவே இல்ல” என்று வினவ,

“இல்ல ஊருக்குப் புறப்பட்டுட்டு இருந்தோம்… அதான் அப்படியே உங்க அம்மாவும் எப்படி இருக்கான்னு பார்த்துட்டுப் போலாம்னு” என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே, “ஆதிபுரத்துக்கா?” என்று கேட்க,

“ஹ்ம்ம்” என்று சொல்லி ஆதி எழுந்து கொண்டு, “வந்து ரொம்ப நேராமாச்சு டா… நாங்க கிளம்பணும” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் தோழியிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டவர் தன் மருமகளின் காதோரம், “நாங்க திரும்பி வர்றதுக்குள்ள… நீயும் உன் புருஷனும் சமாதானம் ஆகியிருக்கணும்” என்றார்.

“அது வந்து ஆதிம்மா” என்றவள் தயங்க ஆதி உடனே, “என் புத்திசாலி மருமகளே! வேலையில காட்டுற உன் புத்திசாலித்தனத்தை இதுலயும் கொஞ்சம் காட்டு” என்று அவள் காதைத் திருகிக் கொண்டே செல்ல, “ஆ… சரி சரி” என்றவள் அதேநேரம் தலைகுனிந்து வெட்கமாய் புன்னகைத்தாள்.

அதன் பின் ஆதியும் விஷ்வாவும்  அங்கிருந்து புறப்பட்டு விட அப்போது செந்தமிழும் மகளைப் பார்த்து, “ஆதி சொன்னது புரிஞ்சுது இல்ல… விக்ரம் கிட்ட உன் ஈகோவெல்லாம் காட்டாம கொஞ்சம் பொறுமையா பேசு…” என்றார்.

“அதெல்லாம் நான் பொறுமையாதான் பேசுவேன்” என்றவள் சொல்ல செந்தமிழ் அலுத்துக் கொண்டு, “நீ பொறுமையா பேசுவ…” என்றார்.

“ம்மா” என்றவள் இழுக்க, “சரி சரி கிளம்பு” என்றவர்,

“அப்புறம் அன்னைக்கு நீ என்கிட்ட கார்ல… நீயும் விக்ரமும் சேர்ந்து இருக்கிறது  ஒரே புடியில இரண்டு கத்தி சேர்ந்து இருக்க மாதிரி… அது இரண்டு பேருக்கும் ஆபத்துன்னு சொன்ன… ஆனா எல்லாமே கையாள்ற விதத்துலதான் இருக்கு தமிழச்சி… நான் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சில பார்த்திருக்கேன்… இருமுனைக் கத்தி கூட அந்தக் காலத்துல பயன்பாட்டுல இருந்த ஒரு ஆயுதம்தான்” என்று சொல்ல, அவர் வார்த்தைகள் உண்மைதான். எதுவும் கையாள்கின்ற விதத்தில்தான் இருக்கிறது.

தமிழச்சி தன் அம்மாவின் வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு, “ஷ்யூர் ம்மா… இனிமே எனக்கும் விக்ரமுக்கு இடையில எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பார்த்து நடந்துக்கிறேன்” என்றாள்.

மகளிடம் வெளிப்பட்ட இந்த முதிர்ச்சி அவளுக்கு மிகுந்த சந்தோஷத்தை அளிக்க, அவளோ உடனடியாக உடை மாற்றிக் கொண்டு விக்ரமைக் காண ஆர்வம் மேலிட அவன் வீட்டிற்கு சென்றாள்.

விக்ரம் வீட்டில் இவான் புறப்படுவதற்குத் தன் பாஸ்போர்ட் விசா எல்லாவற்றையும் தயார் நிலையில் எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தான். சிம்மாவும் அவனுடன் உதவி புரிந்து கொண்டிருந்தான்.

அப்போது தமிழச்சியின் வருகையைப்  பார்த்த இவானுக்கு மனம் பாரமானது. “எத்தனை மணிக்கு ப்ளைட்?” என்று தமிழச்சி கேட்க சிம்மா தன் கைப்பேசியைப் பார்த்துவிட்டு, “இப்போ கிளம்புனாதான் கரெக்ட்டா இருக்கும்” என்றான்.

“ஆனா விக்ரம் வந்துட்டா” என்று இவான் சொல்ல, “அவன் ஃபோன் பண்ணா எடுக்கவே மாட்டேங்குறானே… பிஸியா இருக்கானோ என்னவோ… அவனுக்காகக் காத்திருந்தா லேட்டாயிடும்” என்றான் சிம்மா.

“சிம்மா சொல்றது கரெக்ட்தான்… அவன் எப்போ வருவான்னு தெரியாது… நான் வேணா அவன் வந்தா சொல்றேன்… நீங்க கிளம்புங்க”  என்று அவள் சொல்லவும் மனமின்றித் தலையை மட்டும் இவான் அசைக்க. சிம்மா அவனுடைய பேகை கையில் எடுத்துக் கொள்ள, “சிம்மா வெய்ட்… ஐ ல்… டேக் இட்” என்றான்.

“இட்ஸ் ஓகே” என்று சொல்லி சிம்மாஅவன் பேகை எடுத்துக் கொண்டு  முன்னேறிச் சென்றான்.

இவான் தயக்கமாய் தமிழச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டே நகர,

தமிழச்சி அவன் பேசியை மேஜை மீது விட்டு செல்வதைப் பார்த்து, “இவான்… யுவர் ஃபோன்” என்று அதனை எடுத்துக் கொண்டு கொடுக்கும் போது அதிலிருந்து தஞ்சை கோபுரத்தை அவர்கள் முதல் சந்திப்பில் பார்த்து வியந்தது நினைவுக்கு வந்தது.

 “இந்த பிக் நீங்க எடுத்ததா? நம்ம ஃபர்ஸ்ட் மீட்டிங் அன்னைக்கே பார்த்தேன்… இட்ஸ் ரியலி ஆசம்” என்று உரைத்தாள்.

“நோ… தட் டெம்பிள் இஸ் ஆஸம்… வாட் அ ஸ்கல்ப்ச்சர்… வாட் அன் ஆர்கிடெக்ச்சர் யா?! சிம்மா சொல்லும் போது கூட எனக்குப் பெரிசா நம்பிக்கை இல்ல…  பட் பார்க்கணும்னு ஆர்வமா இருந்துச்சு… அதான் வந்ததும் தஞ்சை டெம்பிளை போய் பார்த்தேன்… வாவ்! ஸ்டன்னாயிட்டேன்… அந்த நிமிஷம் உண்மையிலேயே தமிழனோட பாரம்பரிய வரலாற்றைப் பத்தி தெரிஞ்சுக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை வந்திருச்சு… இட்ஸ் ரியலி அன் அமேசிங் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்” என்று பாராட்டிப் புகழ்ந்து தள்ளிக் கொண்டிருக்க , அவன் சொல்வதை வியப்பாக கேட்டுக் கொண்டே அவன் பேசியைக் கொடுத்தாள்.

அதனைப் பெற்றுக் கொண்டவன், “ஃபார் தேங்க்ஸ் இன் தமிழ்… நன்றி… அம் ஐ ரைட்?” என்றான். அவள் சிரித்தபடி, “எஸ்… பட்  நோ நீட் ஆப் தேங்க்ஸ் இன் பிட்வீன் ப்ரெண்ட்ஸ்” என்று சொல்லித் தன் கரத்தை நீட்ட இருவரும் கைகுலுக்கிக் கொண்டனர்.

“நீங்க திரும்பவும் இந்தியா வரணும் இவான்… உங்களுக்கு ஒரு அழகான தமிழ் பொண்ணா நான் பார்த்து வைச்சிருப்பேன்… ஓகே தானே?” என்று அவள் புன்னகையோடு சொல்ல,

“ஓகே… பட் ஒன் கண்டிஷன்… பொண்ணு அப்படியே உங்களை மாதிரியே இருக்கணும்” என்றான்.

அவள் புன்னகை மறைந்து அவனை அதிர்ச்சியாய் பார்க்க அவனே மேலும், “பட் இட்ஸ் நாட் பாசிபிள் தமிழச்சி… பிகாஸ் யு ஆர் அன் யுனிக் பெர்ஸநாலிட்டி (ஆனா அதுக்கு வாய்ப்பே இல்ல… ஏன்னா நீ ரொம்ப தனித்துவமானவ)” என்று சொல்லிவிட்டு அழுந்தப் பற்றியிருந்த அவள் கரத்தை விடுவித்துப் புன்னகை செய்தான்.

அவள் எதுவும் பேசாமல் அவன் பார்வையைத் தவிர்க்க, “ஓகே தமிழச்சி பை” என்று அவன் விடை பெற்றுக் கொண்டு வெளியே செல்ல, விக்ரம் வாசலில் சிம்மாவுடன் நின்றிருந்தான். இருவருமே அவனை அந்த நொடி எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

இவான் விக்ரமை நோக்கி வந்து அவனுக்குக் கை கொடுத்து, “உங்களுக்கு நான் ரொம்ப தொந்தரவு கொடுத்துட்டேன் விக்ரம்… சாரி” என்க,

“நான்தான் சாரி சொல்லணும்… நீங்க யாரு என்னன்னு தெரியாம… கொஞ்சம் மரியாதை இல்லாம” என்றவன் சொல்ல இவான் புன்னகைத்து, “தட்ஸ் ஓகே” என்று சொல்லி விக்ரமை சிநேகமாய் அணைத்துக் கொண்டான்.

“இவான் டைம் ஆச்சு” என்று சிம்மா உரைக்க, “யா… யா… பை விக்ரம்” என்று உரைத்துவிட்டு தமிழச்சியின் புறம் திரும்பி ஒரு பார்வைப் பார்த்து சிரிக்க, அவள் உணர்ச்சியற்றப் புன்னகை புரிந்தாள்.

விக்ரம் அப்போதே தமிழச்சி வாயிலில் நிற்பதைப் பார்த்தான். ஆனால் அவளைக் கண்டும் காணாமல் அவன் உள்ளே செல்ல, “விக்ரம் ஒரு நிமிஷம்” என்று அழைத்துக் கொண்டு அவளும் உள்ளே வர, வீட்டில் யாரும் இல்லாததை அவன் கவனித்து, “அம்மாவும் அப்பாவும் எங்கே?” என்றான்.

“ஊருக்குப் போயிருக்காங்க” என்றவள் பதிலளிக்க,

“ஊருக்கா… என்கிட்ட சொல்லவே இல்லை” என்று அதிர்ச்சியானான்.

“என்கிட்ட சொல்லிட்டுத்தான் போனாங்க” என்றாள் அவள் தன் கரங்களைக் கட்டிகொண்டு.

அவளை ஏறஇறங்கப் பார்த்தவன், “அவங்களே இல்ல… நீ எதுக்கு  இங்க இருக்க?… உன் வீட்டுக்குக் கிளம்பு” என்று கடுப்பாய் சொல்லிவிட்டுத் தன் அறைக்குள் செல்ல,

“கிளம்ப முடியாது… இதுவும் என் வீடுதான்… நான் இங்கதான் இருப்பேன்” என்றாள்.

அவளை அதிர்ச்சியாகத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தவன், “எப்படியோ போ” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் தன் அறைக்குள் நுழையவும் அவளும் உள்ளே நுழைந்தான்.

“ஏய் இப்ப எதுக்கு என் ரூமுக்குள்ள வர” என்றவன் கடுப்பாக, “இதுதானே என்னோட ரூமும்” என்றாள்.

அவன் கோபப் பார்வையோடு, “எந்த உரிமையும் வேண்டான்னு நீதான் தூக்கிப் போட்டுட்டு போயிட்ட இல்ல… இப்ப என்னடி திரும்பவும்… என் ரூம் என் வீடுன்னு” என்று அவளிடம் வெறுப்பாகப் பேசினான்.

“ப்ச்… ரொம்ப டென்ஸ்டா இருக்க… போய் குளிச்சிட்டு வா… ஆர தீர பொறுமையா சண்டை போடலாம்…” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்த டவலை எடுத்து அவன் கரத்தில் திணிக்க அதனைத் தூக்கி எறிந்தவன், “உன் கூட சண்டை போடுற மூட்ல நான் இல்ல” என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் கப்போர்டில் இருந்து தன் உடைகளையும் வேறொரு  டவலையும் எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

‘ரொம்ப கோபமா இருக்கான் போலவே… இவனை எப்படி சமாதானப்படுத்துறது’ என்றவள் படுக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்த  சமயத்தில் அவள் பேசி ரீங்காரமிட அதில் ஒளிர்ந்த எண்ணைப் பார்த்தவள் அந்த அழைப்பை ஏற்று,  “அந்த ஆளைப் புடிச்சுட்டீங்களா?” என்று எடுத்து எடுப்பில் கேட்கவும், “தப்பிக்க பார்த்தான் மேடம்… ஆனா அவனைப் பிடிச்சிட்டோம்” என்று பதில் வந்தது.

“குட்” என்றவள் சந்தோஷப் பூரிப்பில் பேசிக் கொண்டிருக்க, அப்போது விக்ரம் குளியலறை விட்டு வெளியே வந்தான்.

அவள் அவர்களிடம் தன் உரையாடல்களைத் தொடர்ந்தாள். “நான் ஒரு  நடராஜர் சிலையோட போட்டோ அனுப்பறேன்… அதைப் பத்தி அவன் கிட்ட  விசாரிச்சு வைங்க… பதில் சொல்லாம் அவனை விடாதீங்க” என்று அவள் உத்தரவு போட்டுக் கொண்டிருக்க, நடராஜர் சிலை என்ற வார்த்தையைக் கேட்டு விக்ரமின் முகம் மாறியது.  அவன் எண்ணம் அதை சுற்றியே வந்தது.

அவளிடம் அந்த சிலைப் பற்றிக் கேட்கலாம் என்று அவன் உள்ளுணர்வு சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவள் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு தன் பேசியை எடுத்து உள்ளே வைத்தாள்.

அவன் அப்போது யோசனையாய் நின்றிருப்பதைப் பார்த்தவள், “ஏ விக்ரம்… ஐம் சாரி டா… நான் அந்தளவுக்கு உன்கிட்ட கோபமா நடந்திருக்கக் கூடாதுதான்… ஆனா அப்ப நான் இருந்த மனநிலைக்கு…” என்று இடைவெளி விட்டவள்,

“இப்பவும் சொல்றேன்… என்னால ஒரு போலிஸா அன்னைக்கு நீ செஞ்சதை  சரின்னு ஏத்துக்க முடியாது…  ஆனா அந்த ஒரு விஷயத்துக்காக நம்ம காதலையும் உறவையும் ஏன் விட்டுக் கொடுக்கணும்? இதை நான் லேட்டாதான் ரியலைஸ் பண்ணேன்… ப்ளீஸ் விக்ரம்… இந்தப் பிரச்சனையை இதோட விட்டுடலாமே“ என்றாள்.

அவள் பேசுவதை முறைப்பாய் பார்த்துக் கொண்டு நின்றவன், “இதையே நான் எத்தனை தடவை உன்கிட்ட சொன்னேன்… நீ கேட்டியாடி? பெரிய இவளாட்டம் பிரிஞ்சிடலாம் அப்படி இப்படின்னு சொன்ன… இப்ப என்னடான்னா…  நீ சமாதானம் ஆயிட்டன்னு என்னையும்  சாமதானம் ஆக சொல்றியா? நெவர்” என்றவன் கோபமாய் சொல்லிவிட்டு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

அவள் பொறுமை தன் எல்லையைக் கடந்துவிட அவன் சட்டைக் காலரைப் பிடித்துக் கொண்டவள், “இப்ப எதுக்கு நீ ஓவரா சீன் போடுற… என்ன? நான் உன் கால்ல விழுந்து கெஞ்சணும்னு எதிர்பார்க்குறியா?” என்று கேட்கவும் அவனிடம் இருந்து இறுக்கம் தளர்ந்து முகம் மலர்ந்தவன், “இனிமே நடக்கிற எதுக்கும் நான் பொறுப்பில்ல” என்றான்.

“என்னடா நடக்கும்?” என்றவள் சீற்றமாய் அவனைப் பார்க்க, அவளைப் பார்த்து வஞ்சமாய் புன்னகை செய்தவன் அடுத்த சில விநாடிகளில்  தன் கரங்களை அவள் உடைகளுக்குள் அத்துமீறி நுழைத்து அவள் இடையை அழுந்தப் பற்றி இழுத்தான்.

“விக்” என்று அவள் வார்த்தைகள் முடியும் முன்னரே அவள் இதழ்களைத் தம் இதழ்களால் மூடிவிட்டு,  அவள் சுதாரிப்பதற்கு முன்னதாக விக்ரம் அந்த முத்தத்திற்குள் அவளை மூழ்கடித்துக் கொண்டே அவளைப் படுக்கையில் தள்ளிவிட்டான்.

நெடுநாளைய பிரிவினால் அவன் கொண்ட காதலும் காமமும் காட்டாற்று வெள்ளமாய் பெருக, அவளுடனான கூடலில் அந்த உணர்வை தீவிரமாய் காட்டி அவளைத் திணறடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளுமே அதைத்தான் விரும்பினாள். அவன் காதலின் தீவிரம் அவளுக்குத் தெரியாதா என்ன?

அவன் தேவையும் தாபமும் தீரும் வரை அவளுமே அவனுக்குத் தளராமல் ஈடுகொடுக்க, ஒரு  நீண்ட ஊடலுக்குப் பின்னான அந்தக் கூடலில் தங்களின் காதலை மீண்டும் அழகாய் புதிப்பித்துக் கொண்டனர்.

அவன் அப்படியே தலையணையில் சரிந்து அவளைத் தன் தோளில் கிடத்திக் கொள்ள, “ஃப்ராடு… என் மேல கோபமா இருக்க மாதிரி நடிச்சதானே” என்று கேட்டாள்.

“சத்தியமா இல்ல… கோபமாதான் இருந்தேன்… நீ கிட்ட வந்து என் சட்டையைப் பிடிச்சதும்… எனக்கு என்னாச்சுன்னே தெரியல” என்றவன் இழுக்க, “அவ்வளவு வீக்காடா நீ” என்று அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

“உன்கிட்ட மட்டும்தானடி” என்றவன் சொல்ல, “இதை நான் நம்பணும்” என்று எகத்தாளமாய் கேட்டாள்.

அவளை ஆழமாய் பார்த்தவன், “அப்படின்னா நம்புற மாதிரி ஒரு மேட்டர் சொல்லட்டுமா?” என்று ஆரம்பிக்க அவள் அப்படியென்ன சொல்லப் போகிறான் என்று சுவாரசியம் இல்லாமல் அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

விக்ரம் அப்போது அவன் பிரதமர் வீட்டிற்குப் போனதிலிருந்து அமிர்தா அவனிடம் பேசிய விதம் காதலை சொன்னது மற்றும் அதற்கு சம்யுக்தாவின் சம்மதம் என்று முழுவதுமாய் சொல்லி முடித்தான்.

அவன் சொல்வதைக் கேட்க கேட்க அதிர்ச்சியும் கோபமும் மாறி மாறி வெளிப்பட, அவள் வாயடைத்துப் போனாள். அவன் சொன்னது உண்மைதான் என்று நம்பவே அவளுக்கு சிரமமாயிருந்தது. அவள் மௌனமாய் இருந்த போதும் அவள் விழிகள் கோபத்தை அனலென கக்கிக் கொண்டிருந்தன.

“தமிழச்சி” என்று விக்ரம் அழைக்கவும் உணர்வு பெற்றவள் ஆக்ரோஷமாக , “அந்த அமிர்தா என்னதான் நினைச்சிட்டிருக்கா… பிஎம் பொண்ணா இருந்தா அவ பெரிய இவளாமா… என் கையில மட்டும் அவ மாட்டினா அவளுக்கு சங்கு ஊதிடுவேன்னு சொல்லி வை”

“அன்னைக்கே அவ முகரையை நான் பேத்திருந்தேன்னா இன்னைக்கு இப்படி எல்லாம் அவ உன்கிட்ட வந்து பேசி இருப்பாளா… என்ன பொம்பள அவ… கல்யாணம் ஆன உன்கிட்ட அவளுக்கு அப்படி என்ன காதல்” என்று பட்டாசு போல படபடவெனப் பொறிந்த தன் மனைவியிடம் , “தமிழச்சி கொஞ்சம் அமைதியா இரு” என்றான்.

இப்போது அவள் கோபம் மொத்தமாய் அவன் புறம் திரும்பி, “உண்மையை சொல்லு… அவளைக் கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டு பிஎம் ஆகலாம்ன்னு உனக்கு ஏதாவது ஐடியா இருக்கா?” என்று சந்தேகமாய் கேட்க,

“நீதானடி  நான் இரண்டாவது கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி லெட்டர் எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்த… அதுவும் இல்லாம ப்ரெஸ் எல்லாம் கூப்பிட்டு எனக்கும் உனக்கும் சம்பந்தம் இல்லன்னு வேற சொல்லிட்ட” என்றவன் கிண்டலாய் நகைத்துக் கொண்டே சொல்ல, “கொன்னுடுவேன் ராஸ்கல்” என்று அவள் ஆவேசத்தில் அவன் கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்தாள்.

“கொன்னுடு… அப்படியாவது இந்தப் பிரச்சனைக்கு ஒரு முடிவு வரட்டும்” என்றான் அவன் சாதரணமாக சொல்ல,

அந்த நொடியே அவள் தன் கரங்களை விலக்கிக் கொண்டவள் தளர்ந்த பார்வையோடு, “ஸோ… உன் அரசியல் வாழ்க்கைக்காக நம்ம காதலை விட்டுக் கொடுக்க போற… அப்படித்தானே?” என்றதும் அவன் அவளைக் கோபமாய் முறைத்தான்.

“அவ்வளவுதான் நீ என்னை புரிஞ்சி வைச்சிட்டிருக்க இல்ல” என்றவன் வேதனையோடு உரைத்து,

 “எனக்கு என் இலட்சியம் முக்கியம்தான்… ஆனா அதுக்காக எல்லாம் உன்னை விட்டுக் கொடுக்க முடியாது… அன்னைக்கு அந்த அமிர்தா ஆக்சிடென்ட் பண்ண போது கூட… நான் என் அரசியல் வாழ்கையைக் காப்பாத்தணும்னோ இல்ல அந்த அமிர்தாவைக் காப்பாத்தணும்னோ அப்படி எல்லாம் செய்யல… நீ அமிர்தாவை அரெஸ்ட் பண்ண விஷயம்  மாதாஜி காதுக்குப் போய் உனக்கு எதாவது பிரச்சனை வருமோன்னு பயந்துதான் நான் அந்த விஷயத்துல தலையிட்டேன்”

“இப்பவும் நான் என் சுயலாபத்துக்காக யோசிக்கல… அந்த அமிர்தா ஒரு சரியான கிறுக்கு… நான் முடியாதுன்னு சொல்லி அவ பாட்டுக்கு ஏடாகூடமா எதாச்சும் செஞ்சு வைச்சிட்டா… மாதாஜியோட கோபம்… என்னை மட்டும் இல்ல… என்னை சுத்தி இருக்கிறவங்களுக்கும் சேர்த்து பாதிப்பை உண்டாக்கிடுமோன்னுதான் பயப்படுறேன்…” என்றவன் தவிப்போடு சொல்ல அவன் எண்ணத்தில் நியாயம் இருந்தது.

பலம் படைத்தவர்களிடம் பலவீனமானவர்கள் அவர்கள் விருப்பு வெறுப்பைக் கடந்து அடிபணிந்தே ஆக வேண்டும். அதுதான் இன்றைய நியதி.

 அவளுக்கு என்ன பேசுவதென்றே புரியவில்லை. தலையை அழுந்தப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

சில பிரச்சனைகள் இருமுனைக் கத்தி போல, எந்தப்பக்கம் திரும்பினாலும் ஆபத்துதான். 

imk-30(1)

௩௧(31)

இருமுனைக் கத்தி

தமிழச்சியும் சிம்மாவும் விடிந்ததுமே விக்ரமைக் காண தங்கள் காரில் புறப்பட்டு இருந்தனர். அவளுக்கு விக்ரமைப் பார்த்து எப்படியாவது சமாதானப்படுத்திவிட வேண்டுமென்கிற டென்ஷன். கூடவே விக்ரம் முகத்தை எப்படி எதிர்க்கொள்வது என்ற அச்சம் வேறு.

ஆனால் சிம்மா கேஸ் விஷயமாக இவானைப் பார்த்துப் பேசவே  அவளோடு சென்றான். அதோடு இல்லாமல் இவானுக்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பாகவே அவன் டிபார்ட்மெண்டில் இருந்து அழைப்பு வந்துவிட்டதால் உடனே பயணச்சீட்டிற்கு ஏற்பாடு செய்து இரவு விமானத்தில் புறப்பட இருந்தான்.

 விக்ரம் வீட்டின் வாயிலில் இருவரும் இறங்கி உள்ளே நுழையும் போதே  தமிழச்சி தன் கணவனைத் தேடிக் கொண்டே வர, சிம்மாவைப் பார்த்த விஷ்வாவும் ஆதியும் அவனை ஆர்வமாய் உள்ளே அழைத்து உபசரித்தனர். அவனும் இயல்பாய் அவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க தமிழச்சியின் விழிகள் தன் கணவனின் தரிசனத்திற்காகவே காத்திருந்தது.

சிம்மா அப்போது விக்ரம் பற்றிக் கேட்க, அவன் விடியற் காலையிலேயே புறப்பட்டுவிட்டதாக விஷ்வா உரைத்தார்.

அவள் முகம் வருத்தமாய் மாற, அப்போது உடற்பயிற்சி முடித்துவந்த இவான் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்தான். அவன் இயல்பாய் சிம்மாவிடம் பேச ஆதியும் விஷ்வாவும் வியப்பாய் பார்த்து, “உனக்கு முன்னாடியே இவானைத் தெரியுமா?” என்று சிம்மாவைப் பார்த்து வியப்பாய் கேட்டார்.

“தெரியும்…  நான்தான் விக்ரம் கிட்ட சொல்லி இவானை இங்க தங்க வைக்க சொன்னேன்” என்றதும் இருவரும் அவனைக் குழப்பமாய் பார்த்தனர்.

 சிம்மா மேலும், “நான் உங்ககிட்ட நிறைய விஷயம் சொல்லணும்… எல்லாத்தையும் உங்களுக்கு அப்புறமா பொறுமையா விளக்கி சொல்றேன்” என்றான்.

அவர்கள் முகத்தில் இருந்த குழப்பம் மறையவில்லை, எனினும் சிம்மா சொன்னதற்கு அவர்கள் தலையசைத்தனர். சிம்மா பிறகு இவானிடம் பேச வேண்டும் என்று அவனோடு அறைக்குள் சென்று விட்டான்.

இவர்களின் எந்த உரையாடல்களையும் தமிழச்சி கவனிக்கவே இல்லை.  ‘இவ்வளவு காலைல அவனுக்கு அப்படி என்ன வேலை?’ என்று விக்ரமைத் திட்டிக் கொண்டே கோபமாய் நின்றிருந்தாள்.

“தமிழச்சி” என்று அப்போது ஆதி அவள் தோளைத் தொடவும் சிந்தனையில் இருந்து மீண்டவள் அவரிடம், “அப்படி என்ன காலையிலேயே வேலை அவனுக்கு?” என்று தன் மனதிலிருந்த கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டாள்.  

“நாளைக்கு பிரச்சாரத்துக்காக பிஎம் சென்னை வராங்களாம்… அவங்க கட்சி சார்பா ஏற்பாடு எல்லாம் இவன்தான் பார்த்துக்கறான்” என்று அவர் உரைத்ததும், “ஆமா இல்ல” என்று தமிழச்சி அப்போதே அந்த விஷயத்தை நினைவு கூர்ந்தாள்.

பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் எல்லாம் பலமாக நடந்து கொண்டு இருந்தது. அவளுக்கும்  நன்றாகத் தெரியும். ஆனாலும் விக்ரமைப் பார்க்க முடியவில்லை என்ற ஏமாற்றம் மனதில் குத்திக் கொண்டுதான் இருந்தது.

“நைட் வருவாரா அங்கிள்?” என்றவள் மீண்டும் கேட்க விஷ்வாவிற்கும்  அருகில் நின்றிருந்த ஆதிக்கும் அவள் தவிப்பு ஒருவாறு புரிந்தது. ஆனால் அவன் தமிழச்சியைத் தவிர்க்க எண்ணுகிறான் என்று எப்படி சொல்வது என்ற தயக்கம். அதை சொன்னால் அவள் மனம் புண்படும் என்று அவர்கள் யோசித்துவிட்டு விஷ்வா அவளிடம், “வருவான்… ஆனா ரொம்ப லேட் ஆகும்மா” என்றார்.

“வருவான் இல்ல… அது போதும்… அவன் எவ்வளவு லேட்டா வந்தாலும் பரவாயில்ல… நான் வந்து அவன்கிட்டபேசிட்டுத்தான் போவேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் புறப்பட, ஆதிக்கும் விஷ்வாவிற்கு ரொம்பவும் சங்கடமாய் இருந்தது.

அவள் வெளியேறுவதற்கு முன்னதாக சிம்மாவிடமும்  இவானிடமும் சொல்லிவிட்டு செல்ல, அவர்கள் இருந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள். இருவரும் அப்போது தீவிரமாய் அந்த நடராஜர் சிலையின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துதான் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

“எனக்கு டைம் ஆகுது… நான் கிளம்புறேன்” என்றவள் சொல்ல சிம்மா அவளிடம், “ஒரு டென் மினிட்ஸ் இரு… உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் காண்பிக்கணும்” என்றான்.

அவள் என்னவென்று பார்க்க இவான் தன்னிடம் இருந்த நடராஜர் சிலை புகைப்படத்தைக் காண்பிக்க அவள் உடனே, “இது எதாச்சும் கடத்தப்பட்ட சிலையா?” என்று கேட்டாள்.

சிம்மா அப்போது நியூயார்க்கில் சைதன்யா அந்த நடராஜர் சிலையின் போட்டோவை வைத்து ஏலம் விட்ட கதையெல்லாம் அவளிடம் சொல்லி இறுதியாய், “அங்கே போட்டோ எடுக்க கூட அலோவ் பண்ணல தமிழச்சி… இவான்தான் நியூயார்க்ல இருக்க அவரோட நண்பர்கள் மூலமா இந்த சிலையோட போட்டோவை வரவழைச்சிருக்கார்” என்றார்.

“இந்த சிலை இந்தியாவை விட்டுப் போக விடக் கூடாது… அதுக்குள்ள இந்த சிலையை எந்தக் கோவிலோடது என்னன்னு நாம கண்டுப்பிடிக்கணும்” என்றான்.

 அவனை ஆழ்ந்து பார்த்தவள், “அதெப்படி… இந்த சிலையை இந்தியாவில  வைச்சுக்கிட்டு அங்க அவன் ஏலம் விட்டிருப்பான்… அது அவனுக்கு ரிஸ்க் இல்லையா?” என்று கேட்க,

“சிலை அவன்கிட்ட இருந்திருந்தா சிலையை வைச்சே அவன் ஏலம் விட்டிருக்கலாமே” என்றான் சிம்மா.

இவான் தமிழச்சியைப் பார்த்து, “சிம்மா சொல்ற லாஜிக் சரிதான்… அதேநேரம் அவன் அவ்வளவு அசால்டா ரிஸ்க் எடுத்திருக்க மாட்டான்… நிச்சயம் அந்த சிலை அவனுக்கு ரொம்ப நம்பிக்கை ஆனவங்க கிட்டதான் இருக்கணும்” என்றான்.

தமிழச்சி சிம்மாவைக் கேள்வியாகப் பார்த்து, “சைதன்யா ஒரு வேளை அந்த சிலைக்காகத்தான் வர்றானோ?” என்று கேட்க, “அப்போ சிலை” என்று மூவரும் குழப்பத்தோடு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

அப்போது இவான் அவர்களிடம், “ஒரு வேளை அந்த சிலை யு எஸ் வந்தா நிச்சயம் அது சைதன்யா கைக்குப் போக விடாம நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றான்.

“அங்கே தான் சிக்கலே… அந்த சிலை யு எஸ் போனா பரவாயில்ல… ஆனா வேற எங்கயாச்சும் போனா… அவனுக்குத்தான் உலகம் பூராவும் நெட்வொர்க் இருக்கே” என்று சிம்மா கவலையாக சொல்ல தமிழச்சி தன் தமையனைப் பார்த்து, “சியர் அப்… இந்தத் தடவை அந்தக் கிரிமினல் இந்தியா உள்ளே வந்துட்டு வெளிய போகவே மாட்டான்” என்றவள் சொல்லி நம்பிக்கையோடு  புன்னகைக்க, சைதன்யாவைக் கைது செய்யப் போவதைதான் அவள் அப்படி சொல்கிறாள் என்பது இருவருக்கும் புரிந்தது . அதில் அவள் ரொம்பவும் தீவிரமாய் இருக்கிறாள்.

 “சொல்றதைக் கேளுங்க தமிழச்சி…  சைதன்யாவை அரெஸ்ட் பண்ற வேலையை எங்க டிபார்ட்மெண்ட் கிட்ட விட்றுங்க” என்றான் இவான்.

“நோ வே… அவன் தாய் நாட்டுக்கே துரோகம் செஞ்சிருக்கான்… ப்ளடி ராஸ்கல்… அவனை இங்கதான் அரெஸ்ட் பண்ணனும்…” என்றவள் சீற்றமாய் சொல்ல, சிம்மா இவானைக் கவலையோடுப் பார்த்தான். அவள் இந்தக் காரியத்தை செய்தால் அவளுக்கு எந்த எல்லைக்கும் பிரச்சனை வரலாம் என்ற எண்ணம் சிம்மாவின் மனதை நெருட,

இவானோ அவள் தைரியத்தைப் பார்த்து மெச்சிக் கொண்டான்.

“கோ அஹெட்… எங்க டிபார்ட்மென்ட் மூலமாக நான் இதுல உங்களுக்கு எல்லா விதத்திலயும் சப்போர்ட்டிவ்வா இருப்பேன்” என்றான்.

“தேங்க்ஸ்” என்று தமிழச்சி அவனைப் பார்த்து புன்னகைக்க அப்போது சிம்மா தங்கையிடம், “இருந்தாலும் நீ இந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா மூவ் பண்ணு” என்றான்.

“எஸ் எஸ்” என்று இவானும் அவன் வார்த்தைகளை ஆமோதிக்க,

அவர்கள் சொன்னதை தலையசைத்துக் கேட்டுக் கொண்டவள்  தன் கைகடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, “ஓகே ஒகே.. நான் கிளம்புறேன்… இந்த சிலையை நான் என் ஃபோன்ல போட்டோ எடுத்துக்கிறேன்” என்று அந்தப் புகைப்படத்தை தன் கைபேசிக்குள் படமாக்கிக் கொண்டவள், “வினோத்துக்கு இல்ல அந்த குமாருக்கு இந்த சிலையைப் பத்தி தெரிஞ்சிருக்க வாய்ப்பு இருக்கு… நான் விசாரிச்சுப் பார்த்துட்டு சொல்றேன்”என்றாள்.

அவள் சொன்னது போல் அவர்களுக்குத் தெரிந்தால் நலம். இல்லையெனில் அந்த சிலையைத் தேடுவது திக்கு தெரியாத காட்டில் சுற்றுவது போலத்தான் என்று சிம்மா எண்ணிக் கொண்டான்,

 அப்போது இவான் போக இருந்தவளை, “தமிழச்சி” என்று அழைத்து,

“ஐம் லீவிங் டுநைட்” என்று அவளிடம் ஏக்கம் நிரம்பிய பார்வையோடு சொல்லவும், “தெரியும்…  சிம்மா சொன்னான்… நான் கண்டிப்பா நீங்க கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி வந்துடுறேன்” என்றாள்.

அந்த ஒரு பார்வையில் தமிழச்சியின் விஷயத்தில் இவானின் எண்ணவோட்டத்தைக் கணித்திருந்தான் சிம்மா. அப்படியெனில் விக்ரமின் கவலை சரிதானா என்று தோன்றியது. ஆனால் அர்த்தமில்லாமல் இவான் தனக்குள் வளர்த்துக் கொண்ட ஆசைக்கு யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியாது.

********

தமிழச்சி அங்கிருந்து புறப்பட்டு நேராக குமாரும் வினோத்தும் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்திற்கே சென்று அவர்களிடம் அந்த சிலையைக் காண்பித்து விசாரணையை நடத்த, அவர்கள் இருவருக்குமே அதுபற்றி ஒன்றும் தெரியவில்லை.

அப்போது அவளுக்கு அந்த சிலை திருடர்கள் பற்றிய  நினைவு வந்தது. ஒரு வேளை அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால் என்று எண்ணியவள் லாக் அப்பில் இருந்த திருடர்களிடம் அந்த சிலையின் போட்டோவைக் காண்பித்து விசாரிக்க, முதலில் தெரியாது என்று மறுத்தவர்கள் பின் அவள் விசாரணையின் தீவிரத்தில் அந்த சிலைப் பற்றி அவர்களுக்குத் தெரிந்த உண்மையை அவளிடம் உரைத்தனர்.

அதாவது கமலக்கண்ணன் சொன்னபடி அவர்கள் தஞ்சையில் இருந்த ஒரு தரகர் மூலமாக  அந்த சிலையைக் கொண்டுவந்து கமலக்கண்ணனிடம் சேர்ப்பித்ததாக சொல்ல அவளுக்கு அதிர்ச்சி தாங்கவில்லை.

“அந்த தரகர் எங்கடா இருக்கான்?” என்று அவர்கள் இருவரையும் அவள் அறைந்து கேட்க, அவர்கள் அஞ்சிக் கொண்டு அவனைப் பற்றிய தகவல்களை உரைத்தனர். அந்த ஊர் காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்து உடனடியாக அந்தத் தரகனை கைது செய்ய சொல்லி உத்தரவு பிறப்பித்தாள்.

அதேநேரம் அவளுக்கு சிலை விவகாரம் ஒரு வகையில் ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. இரண்டு நாள் முன்பு இவான் கிரீடத்தை ஒப்படைக்கும் போதே கமலக்கண்ணனின் கடையில் உள்ள ரகசிய அறையைப் பற்றி உரைத்தான். அங்கிருந்த வேறு சில பழமையான பொக்கிஷங்களை மீட்ட கையோடு அவன் வீட்டை சுற்றிலும் தோண்டி அவன் புதைத்து வைத்திருந்தப் பழமையான சிலைகளயும் மீட்டெடுத்துவிட்டாகியது. ஏடிஜிபி தயாளனிடம் மட்டும் இந்தத் தகவலை உரைத்தாள்.

செய்திகளில் இந்த விஷயமெல்லாம் வராமல் எச்சரிக்கையாக இருந்தாள். சைதன்யாவை கைது செய்ய அரெஸ்ட் வாரன்ட் பெறும் வரை எந்தவித பிரச்சனையும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தாள்.

ஆனால் அவள் கண்டெடுத்த சிலைகளில் இந்த நடராஜர் சிலையைப் பார்த்ததாக அவளுக்கு நினைவில்லை.  நிச்சயம் அந்த சிலை கமலக்கண்ணனிடம் இருந்தால் அவளிடம் அது  நிச்சயம் சிக்கியிருக்கும்.

அப்படியெனில் அந்தச் சிலை கமலக்கண்ணனிடம் இருந்து கைமாறி இருக்கவே அதிக வாய்ப்பிருக்கிறது. கமலக்கண்ணன் இறந்துவிட்ட காரணத்தால் இப்போது அதைக் கண்டுபிடிப்பது ரொம்பவும் சிரமம் கூட.

அப்படியே அந்தத் தரகரை விசாரித்தாலும் அவன் எந்தக் கோவிலில் இருந்து அந்த சிலையை எடுத்திருக்கிறான் என்ற தகவல் மட்டுமே கிடைக்கும் என்று எண்ணி மனம் தளர்ந்தாள்.

******

இரவு… ஏடிஜிபி தயாளனின் அலுவலக அறை.

அவர் இருக்கைக்கு வலது புறத்தில் போலிஸுக்கே உண்டான மிடுக்கோடு தமிழச்சி நின்றிருந்ததாள்.  சிலைக் கடத்தல் வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய ஆவணங்கள், ஆதாரங்கள் அனைத்தையும் அவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டாள். அதுவும் அவள் கேட்ட ஒரு வாரக் கெடுவிற்கு முன்னதாக.

தயாளனுக்கு ஆச்சரியமாகவும் அதே நேரம் அதிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. இதற்காகவே அவளை இந்த வழக்கில் இருந்து விலக்கிவிட பலதரப்பட்ட முயற்சிகள் நடந்தன. பெரிய இடங்களில் இருந்து அவளைத் தூக்க சொல்லி அழுத்தங்கள் வந்த நிலையில் கமலக்கண்ணனின் கொலையைக் குற்றமாய் சுட்டிக்காட்டி அவளைத் தூக்கிவிடலாம் என்ற அவரின் யுக்தி பலிக்கவில்லை.

அவர் தீவிர ஆலோசனையோடு அவள் கொடுத்த ஆவணங்களை சரி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தமிழச்சிஅவற்றை எல்லாம் அவர் பார்த்து முடிக்கும் வரை மௌனம் காத்தாள்.

எல்லாவற்றையும் பார்த்த தயாளன் தொண்டையை செருமிக் கொண்டு ஏதோ சொல்ல வர, “சைதன்யாவை உடனே அரெஸ்ட் பண்ணனும் சார்… அவன் நேரடியா கமலக்கண்ணனோட டீல் பண்ணி இருக்கான்… அவன் மூலமா குமாரை அணுகி ராஜராஜேஸ்வரி கிரீடத்தைப் போலியா மாத்திக் கடத்த இருக்கான்… இதுல இன்ஸ்பெக்டர் வினோத்தும் உடந்தை… வினோத் என்னை ரவுடிங்கள வைச்சு கொலை பண்ணவும் ட்ரை பண்ணி இருக்காரு” என்று அவள் முந்திக் கொண்டு படபடவென தான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தாள்.

“இன்ஸ்பெக்டர் வினோத் எங்கே தமிழச்சி?” என்று தயாளன் கேட்க,

“என்னோட கஸ்டடிலதான் இருக்கார்… யாருக்கும் தெரியாத எனக்கு நம்பகமான இடத்துல வைச்சிருக்கேன் சார்”

“அதெப்படி?” என்று அவர் ஏதோ கேட்க முனைய, “வினோத் அரெஸ்ட் பண்ண விஷயம் தெரிஞ்சா குற்றவாளிகள் அலர்ட் ஆயிடுவாங்க… அதனாலதான் இதுல அபிஷியலா எந்த ரெகார்டும் பண்ணாம பெர்சனலா எல்லாரையும் என்னோட நேரடி கண்ட்ரோல்ல வைச்சிருக்கேன்… தேவைப்படும் போது வினோத் உட்பட சம்பந்தப்பட்ட எல்லோரையும் கோர்ட்ல ஆஜர் படுத்திடுறேன்” என்றாள்.

 தயாளன் முகத்தில் இப்போது அதிர்ச்சியைத் தாண்டி அச்சம் தொற்றிக் கொண்டது. அவள் இந்தளவுக்கு முன்னெச்சரிக்கையாக இருக்கிறாள் எனில் இந்த வழக்கை அவள் அடுத்த கட்ட விசாரணைக்குக் கொண்டு செல்லாமல் விடமாட்டாள். இது நிச்சயம் பெரிய விபரீதத்தில் முடியும் என்பது மட்டும் அவருக்கு நன்றாய் புரிந்தது. அவரின் வேலை கொடுத்த அனுபவும்  வயதின் முதிர்ச்சியாலும் தெளிவாய் யோசித்தவர், “அவசரப்பட்டு இதுல நான் எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது” என்று எச்சரிக்கையாக சொல்ல,

“ஏன் சார்… இவ்வளவு ஆதாரங்கள் இருக்கும் போது சைதன்யாவிற்கு அரெஸ்ட் வாரன்ட் கொடுக்குறதுல  உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? அதுவுமில்லாம இந்த ஆதாரம் எல்லாம் நம்ம கைக்கு கிடைச்சிருக்குன்னு சைதன்யா காதுக்குப் போறதுக்கு முன்னாடி நாம நடவடிக்கை எடுத்தாகணும்” என்றாள் பரபரப்போடு!

அவள்  முடிவாய் யோசித்துவிட்டுத்தான் பேசுகிறாள் என்பதை உணர்ந்தவர், “ஆதாரமெல்லாம் சரிதான் தமிழ்… ஆனா உனக்குத் தெரியாது… உங்க அப்பாவுக்குத் தெரியும்… கேட்டுப் பாரு… இதுவரைக்கும் எவ்வளவோ சிலைக் கடத்தல் குற்றவாளியை நாம பிடிச்சாலும் ஒன்னும் செய்ய முடியல…” என்றவர் நடப்பை வெளிப்படையாகவே உரைத்தார்.

“முடியும் சார்… இதான் ரைட் டைம்… எலெக்ஷன் டென்ஷன்ல இருக்காங்க… ஆளுங்கட்சியாவே இருந்தாலும் இந்த நேரத்துல அவங்க பவர் எடுபடாது” என்று அவள் தெளிவாய் உரைக்க அவர்  விழிகள் வியப்பில் அகன்றது.

சைதன்யாவின் ஆளுங்கட்சி பலத்தையும் அவள் தெரிந்து கொண்டுதான் பேசுகிறாள் என்பதில் அவருக்கு மேலும் அதிர்ச்சி. சில நொடிகள் யோசித்தவர், “தமிழச்சி… நல்லா யோசிச்சுக்கோ… திரும்பியும் எஸ்பி கட்சியே ஆட்சிக்கு வந்துட்டா அப்புறம் இந்த வழக்கு ஒன்னும் இல்லாம போயிடும்” என்றவர் நேரடியாகவே எச்சரிக்கை விடுத்தார்.

“இப்போ சைதன்யா மேல ஆக்ஷன் எடுக்கலைன்னா அப்புறம் எப்பவுமே  முடியாது… அவன் இன்னும் இரண்டு நாளில் டில்லிக்கு வரப் போறான்னு நியூஸ்… நான் இந்த வாய்ப்பை தவறவிட விரும்பல… நீங்க எனக்கு அவனைக் கைது பண்ண அரெஸ்ட் வாரன்ட் மட்டும் கொடுங்க… மத்ததெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று அவள் முடிவாய் உரைத்துப் பிடிவாதமாய் நின்றாள். அவருக்கு அந்த நொடி வீரேந்திரனைப் பார்த்த உணர்வுதான்.

அனைத்துத் தடைகளையும் உடைத்து அவள் தான் நினைத்ததை சாதித்துக் காட்டிவிட்டாள். இறுதியாய் முடிவு எடுக்கும் சிக்கலான நிலையில் மாட்டிக் கொண்டார் தயாளன்.

Anima – 36

மாமியின் வீட்டில் மலர் இருக்கும் சமயம்அவளை கைப்பேசியில் அழைத்த ஈஸ்வர்தான் அவளுக்காக வெளியில் காத்திருப்பதாகச் சொல்லவும்மாமியிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து கிளம்பினாள் அவள்.

அவளுடைய எண்ணம் முழுவதும் சோமய்யாவையும்சங்கரையும் பற்றியே சுழன்று கொண்டிருந்தது.

காரில் ஏறியது முதல் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல்  அருகில் அமர்ந்திருந்த அவனுடைய திருமதியைஈஸ்வர் ஒரு புரியாத பார்வை பார்க்கஅவளுடைய கண்கள் அந்த காரின் டாஷ்போர்டில் பதித்து வைக்கப்பட்டிருந்த விநாயகப்பெருமானையே வெறித்தவாறு இருந்தது.

ஆனால் அவளுடைய சிந்தனை வேறு எங்கோ இருப்பது அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.

அவளுடைய என்ன ஓட்டத்தைக் கணிக்க முடியாமல், “என்ன ஹானிமா! உன் மண்டைக்குள்ள என்ன குடையுது?

அதுதான் நீ சொன்ன மாதிரிசோமய்யாவோட ட்ரீட்மெண்ட்க்கு ஏற்பாடு பண்ணிட்டோமே?

இன்னும் என்ன பிரச்சினை?” என்று ஈஸ்வர் கேட்க,

இல்ல ஹீரோ! அவரை குணப்படுத்துறது எவ்வளவு முக்கியமோ… அவ்வளவு முக்கியம் நாம டிப்புவை கண்டு பிடிப்பதும்!” என்றவள்,

மாமி வீட்டுக்கு எதிரில்சங்கரய்யான்னு ஒருத்தன் குடியிருக்கான் ஹீரோ!

அவனுக்கு ஒரு முப்பது வயசு இருக்கும்!” என மலர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கஅந்த பெயரைக் கேட்டதும்ஒரு நொடி திடுக்கிட்டுப்போனான் ஈஸ்வர்.

இருந்தாலும் குறுக்கே பேசாமல்அவள் பேசுவதைத் தொடர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினான்.

நிறுத்தாமல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் மலர். “அவன் தரமணில எங்கேயோ வேலை செய்யறான்னு கேள்விப்பட்டேன்.

சுபா அண்ணி ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆகி இருந்த சமயம் நான் அவங்க கூட அங்கேயே தங்கி இருந்தேன்.

மாமியும் மாமாவும்தான் ஜீவனை பார்த்துக்கிட்டாங்க.

அப்ப ஒரு நாள் ஈவினிங் அவனை ரொம்ப நேரமா காணாமபயந்துபோய் மாமி எனக்கு போன் பண்ணாங்க.

பிறகு பதறி அடிச்சிட்டுஅங்க வந்து ஒவ்வொரு பிளட்டா போய் நான் அவனைத் தேடினேன்.

அப்பஅந்த சங்கர் பிளாட்லதான் இருந்தான் ஜீவன். அங்கே அவன் தன்னை மறந்து தூங்கிட்டு இருந்தான்.

பிறகு அவனை வீட்டுக்குத் தூக்கிட்டு வந்தேன்.

அந்த சங்கர் ரொம்ப வேடிக்கையா பேசறதலஅவன் வீட்டுக்கு அங்கே இருக்கிற பிள்ளைங்க எல்லாருமே சகஜமா போவாங்க.

ஜீவனை கொஞ்சம் கண்டிச்சு வெக்கறதாலஎப்பயாவது எங்களுக்கு தெரியாம நைசா அங்கே போயிடுவான். அதனால அன்னைக்கு நான் அதை வித்தியாசமா எடுத்துக்கல.

யூசுவலா அவன் அந்த நேரத்துல தூங்க மாட்டான். அம்மாவைப் பிரிந்து இருக்கும் ஏக்கத்தாலதான் அப்படி ஸ்ட்ரேஞ்சா பிஹேவ் பண்ணறான்னு மாமியும் சொன்னாங்க.

ஸோ… அதுக்கு பிறகு அவனுடனேயே நிறைய நேரம் செலவு செய்ய ஆரம்பிச்சேன்!” என்று சொன்னவள்,ஈஸ்வருடைய முகத்தை திரும்பி பார்த்து, “ஜீவனை கடத்திட்டு போனதுக்கும்அவனுக்கும் எதோ பெரிய தொடர்பு இருக்குமோனு எனக்கு டவுட்டா இருக்கு!

ஏன்னாசுபா அண்ணிக்கு உடம்பு சரியில்லாததாலகோபாலன் மாமாதான் ஜீவனை கவனிச்சிக்கிட்டாங்க!

அவங்க காலில் பிராக்ச்சர் ஆனதால,அவன் பின்னாலேயே அவரால ஓடிட்டு இருக்க முடியல!

மாமியாலயும்… மாமாசுபா அண்ணி ரெண்டு போரையும் கவனிச்சிக்கிட்டுஜீவனையும் பார்த்துக்க முடியல!

காமன் ஏரியாலதான விளையாடிட்டு இருக்கான்னு விட்டுட்டாங்க!

நம்ம கல்யாண பிஸில என்னாலயும் அங்கே போக முடியல!

அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக்கிக்கிட்டுதான்அவனை ஈஸியா கடத்தி இருகாங்க!” என்று மலர் சொல்லிக்கொண்டே போகஅவனது கட்டுப்பாட்டை இழந்துகார் ஒரு நொடி அதிர்ந்துபின்பு நேரானது.

என்ன ஆச்சு ஹீரோ?” என்று மலர் பதறவும், “இல்ல மலர்நீ நினைக்கிற மாதிரிமாமாவுக்கு காலில் அடிபட்டது எதேச்சையாக நடந்த மாதிரி தெரியல!

பக்காவா பிளான் பண்ணி எல்லாத்தையம் செஞ்சிருக்காங்க! ஓ மை காட்!” என்று ஆத்திரத்தில் ஸ்டியரிங்கை குத்தினான் ஈஸ்வர்!

“ஐயோ! என்ன சொல்றீங்க ஹீரோ!” என மலர் பதறிய அதேநேரம், அவனுடைய செய்கையினால் எழுந்த ஹாரன் ஒலியில் அருகில் சென்ற வாகனங்களிலிருந்த சிலர் எரிச்சலுடன் ஈஸ்வரைப் பார்க்கஅவனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட ஓரிருவரின் பார்வையில் வியப்பு கூடியது.

உடனே தன்னிலை உணர்ந்துசாலையில் கவனத்தைச் செலுத்தியவாறு, “ப்ச்! பிளான் பண்ணித்தான் மாமாவின் காலை உடைச்சிருக்காங்க மலர்! இது உனக்கு புரியலையா?!” என்றான் ஈஸ்வர்எரிச்சலுடன்.

சிந்தனை வயப்பட்டவளாக,”ஓ! அப்படி நடந்திருக்கவும் சான்ஸ் இருக்கு இல்ல?” என்றவள், “பேசாம ஜெய் கிட்ட அவனைப் பற்றிச் சொல்லிடலாம் ஹீரோ! அவனை பிடிச்சி விசாரிச்சாங்கன்னா எதாவது இன்ஃபர்மேஷன் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கு!” எனக் கேட்டாள் மலர்.

ப்ச்! அவசரப்படாதம்மா. கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு. நான் பார்த்துக்கறேன்!” என்றான் ஈஸ்வர்மல்லிகார்ஜுனை மனதில் வைத்து.

ஐயோ! அந்த சங்கரைப் பற்றி மாமிகிட்ட கேட்டேன். அவன் முன்ன மாதிரி அடிக்கடி கண்ணிலேயே படலன்னு மாமி சொன்னாங்க. எப்பவாவதுதான் அங்க வாரான் போல இருக்கு. தப்பிச்சிட்டான்னா அவனை கண்டிபிடிப்பது கஷ்டம்!” என்றாள் மலர்.

அந்த நேரம் சங்கரய்யாவை பற்றி அனைத்தையும் அவளிடம் விளக்கமாகச் சொல்ல விரும்பாதவனாக, “நான்தான் பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லிட்டேன் இல்ல! ஜெய் மேல இருக்கற நம்பிக்கை உனக்கு என் மேல இல்லையா மலர்!” என ஈஸ்வர் காட்டமாகக் கேட்கவும்அதில் பதறியவளாக, “ஐயோ! அப்படிலாம் இல்ல… எதோ எனக்கு தோணினத சொன்னேன் அவ்வளவுதான். சாரி!” என்றாள் மலர் உள்ளே போன குரலில்.

பரவாயில்ல விடு! இத்தோட இதைப் பற்றி எதுவும் யார்கிட்டேயும்ஈவன் மாமிகிட்ட கூட பேசாதே!” என அவளை எச்சரிக்கும் விதமாகச் சொன்னான் ஈஸ்வர்.

பேசிக்கொண்டே அவர்கள் வீடு வந்து சேர்ந்துவிடவாகனத்தை நிறுத்தி விட்டு உள்ளே நுழைந்தனர் இருவரும்.

அங்கே சாருமதியிடம் கதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஜீவன்மாமனைக் கண்ட மாத்திரத்தில்,”ஹீரோ!” எனக் கூவிக்கொண்டே அவனை நோக்கி ஓடி வந்து அவன் மீது தாவி அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான்.

அதன் பின் அவர்களுடைய நேரம் அவனால் களவாடப்பட்டது.

 ***

மாம்பலத்தில்… அந்த அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் அருகிலேயே அவனது ஆட்களை நிறுத்தி வைத்து,சங்கரைய்யாவிற்காக கட்டம் கட்டிக் காத்திருந்தான் ஈஸ்வர்.

இரண்டு தினங்கள் கடந்துநள்ளிரவு நேரத்தில், சாலையிலேயே ஓரமாகக் காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கிய சங்கர்,பதுங்கியபடி உள்ளே செல்ல எத்தனிக்க,அவர்களிடம் வகையாகச் சிக்கினான்.

அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பாராத நேரத்தில் மயக்கமடையச் செய்துஅவனை பட்டிபுலம் கொண்டுவந்தனர் ஈஸ்வர் ஏற்பாடு செய்திருந்த கூலிப்படை ஆட்கள்.

அங்கே ஈஸ்வருக்குச் சொந்தமான பங்களாவின் கார் ஷெட்டில்அவன் மீது ஓர் சிறு கீறல் கூட விழாமல்அவனைத் தலை கீழாகக் கட்டி தொங்கவிட்டிருந்தனர்.

அவன் மயக்கமாக இருக்கும் போதே அவனைக் கொண்டுவந்து அப்படி அவனைத் தொங்கவிட்டுவிட்டுஅவர்கள் அனைவரும் அங்கிருந்து சென்றுவிடவே,சில நிமிடங்களில் மயக்கம் தெளிந்து அவன் கண் விழிக்கஎதுவுமே புரியவில்லை அவனுக்கு.

மிகப்பெரிய எம்.யூ.வி வகை கார்கள் நான்கு முதல் ஐந்து வரை நிறுத்த வசதியாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தது அந்த ஷெட்.

சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்திருக்கஅதன் ஓரமாக நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த ஒரே ஒரு குவாலிஸ்‘ தவிர ஒரு ஈ காக்கைகூட இல்லை அந்த இடத்தில்.

அவனுடைய அசைவிற்கு ஏற்ப சுழன்று கொண்டு இருந்தது அவனைப் பிணைத்திருந்த கயிறு.

அது எந்த இடம் என்பதுகூட புரியவில்லை அவனுக்கு.

வெகு நேரமாய் அவன் எழுப்பிக்கொண்டிருந்த ஓலத்திற்குகண்டிப்பா யாரேனும் வந்திருக்க வேண்டும்.

அப்படி நடக்காத காரணத்தால்சுற்றுப்புறத்தில் யாருமே குடியிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டான் அவன்.

அவனுடைய ஓலம்அனற்றலாக மாறிஅதிகாலை வரை அப்படியே சென்றது.

பொறுத்த பட்டிருந்த கூரை தகடுகளிலிருந்த சிறிய இடைவெளிகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டுஆதவனின் வெளிச்ச கீற்றுகள்உள்ளே நுழையத் தொடங்கஅந்த ஷெட்டின் ஷட்டர்‘ திறக்கப்படும் ஓசையில்அவன் உடல் ஒரு நொடி அதிர்ந்தது. அதில் அந்த கயிறு சுற்றத்தொடங்கவும்பளீர் என்று உள்ளே நுழைத்த வெளிச்சம் அவன் கண்களைக் கூசச்செய்யஅவன் பார்வை தெளிவாகத் தெரியவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது.

அதற்குள்அவன் அருகிலேயே வந்திருந்தனர் ஈஸ்வர் மற்றும் மல்லிக் இருவரும்.

மல்லிக்கை அவனுக்கு தெரியாமல் இருந்தாலும்ஈஸ்வரை அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது.

அவனுடைய அச்சம் எக்கச்சக்கமாக எகிற, “சார்! அந்த பையன் உங்க மருமகன்னு தெரியாம கடத்திட்டேன்முன்னாலேயே தெரிஞ்சிருந்தா அவர் இருந்த திசை பக்கமே தலை வெச்சிருக்க மாட்டேன்! என்னை மன்னிச்சி விட்ருங்க!” என்று அலறினான் அந்த சங்கரய்யா.

ஏண்டா நாயே! கோடீஸ்வரன் வீட்டு பையன்னா மட்டும் உனக்கு இவ்வளவு பயமாஅப்படினாபணம் இல்லாதவங்க வீட்டு பிள்ளைங்கள உன்னைப்போல பண வெறி பிடிச்ச ஓநாய்ங்களுக்கு நேந்து விட பெத்துப்போட்டு வெச்சிருக்காங்கனு நினைப்பா உனக்கு?” என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டான் ஈஸ்வர்.

விட்டால் அவனை அங்கேயே கொன்றுபோட்டிருப்பான் மல்லிக். அவ்வளவு வெறி இருந்த பொழுதிலும் ஈஸ்வரின் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டுதனது கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தான் அவன்.

இல்ல… பணத்துக்காக இப்படியெல்லாம் செஞ்சிட்டேன். தயவு செஞ்சு என்னை விட்டுடுங்க… இந்த தொழிலையே விட்டுட்டு நான் எங்கேயாவது போயிடுறேன்!” என கெஞ்சத்தொடங்கினான் சங்கரய்யா.

உனக்கு தெரிஞ்ச உண்மையெல்லாம் சொல்லிட்டுநான் சொல்றத அப்படியே செய்யறதா இருந்தால்உன்னை இறக்கி விட சொல்றேன்!

முடியாதுன்னா சொல்லிடு!  நாங்க இங்கிருந்து இப்படியே கிளம்பறோம்! அதுக்கு பிறகு இந்த பக்கம் ஒரு காக்கா குருவி கூட வராது! இப்படியே கிடந்தது இங்கேயே சாகவேண்டியதுதான்!” என்று மிரட்டலாகவே சொல்லி முடித்தான் ஈஸ்வர்.

அவன் சொற்படி கேட்டு நடப்பதைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை என்பது தெளிவாகப் புரியவேமறுப்பின்றி அதற்கு ஒப்புக்கொண்டான் சங்கர்.

அதன் பிறகு அங்கே நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த  குவாலிஸில்ஈஸ்வரின் அடியாட்கள் மூலம்  ஏற்றப்பட்டவன்அங்கிருந்து வேறு எங்கோ அழைத்துச்செல்லப்பட்டான்.

ஈஸ்வர் அவனது காரில்மல்லிக்குடன் அந்த வாகனத்தைப் பின்தொடர்ந்தான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகுஅந்த வாகனம் எதோ ஒரு இடத்தில் நிற்கஆளரவமற்ற அந்த இடத்தில்ஒதுக்குப்புறமாக  நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த அவனுடைய காரை பார்த்து அதிர்ந்த சங்கர்அமைதியாகப் போய் அதில் ஏறினான்.

அதன் பிறகு ஈஸ்வர் ஜாடை செய்யவும்அந்தக் காரிலிருந்த மடிக்கணினியை உயிர்ப்பித்துசில படங்கள் மற்றும் சில கோப்புகளைப் பற்றி அவனிடம் விவரித்தவன்ஈஸ்வரின் கட்டளைப் படிஒரு காணொளியைஅந்த காரிலேயே இருந்த அவனது கைப்பேசியில் பதிவு செய்துதொடர்ந்து ஈஸ்வர் சொன்ன சில மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அதை அனுப்பியவன், அதன்பின் அதிலேயே பத்திரமாக அனைத்தையும் வைத்துவிட்டுஅந்த காரிலிருந்து இறங்கினான்.

அப்பொழுதுஅங்கே நடக்கும் ஒவ்வொன்றையும் வியப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மல்லிக்கை பார்த்து, “நீ இவனை என்ன செய்யணும்னு நினைச்சியோ… இப்ப்ப்ப்ப்….ப  அதைத் தாராளமா செஞ்சிக்கோ!

பட் இதுவே கடைசியா இருக்கணும் ரைட்!” என்றவன் தொடர்ந்துஇதுக்கு பிறகு நீ எந்த காரணத்தைக் கொண்டும் இந்த விஷயத்தில் தலையிடக் கூடாது!

நம்ம டிப்புவை கண்டுபிடிப்பது அவ்வளவு சுலபமான வேலை இல்லைன்னு உனக்கு இப்ப புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்!

ஆனாலும் அவனைப் பத்திரமா கண்டுபிடிச்சி உங்க கிட்ட சேர்க்க வேண்டியது இனிமேல் என்னோட பொறுப்பு!

அதுவரை நீ உன் பிழைப்பை கவனிச்சிட்டுசோமய்யாவையும் உங்க அண்ணியையும் பக்கத்துல இருந்து ஆறுதலா பார்த்துக்கோ! அது போதும்! புரிஞ்சிதா?” என்றான் ஈஸ்வர் கண்டிப்பான குரலில்.

“தப்புகுண்டா அண்ணய்யா! நீங்க என்ன சொன்னாலும் அட்டனே சேஸ்தானு!” என்று ஈஸ்வரிடம் சொல்லிவிட்டு,

பிள்ளைகளை உயிருடன் இழந்து கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருக்கும் பல தாய்மார்களின் சாபங்கள் அனைத்தும் உயிர்பெற்று வந்ததைப் போன்று தோற்றம் அளித்த மல்லிக்சங்கரை வெறியுடன் நெருங்கினான்…

உயிர் பயத்தில் தன்னை நோக்கி அவன் கெஞ்சிய கெஞ்சல்களுக்கெல்லாம், “சாரி சங்கரய்யா! ஐ காண்ட் ஹெல்ப் யூ!  யூ ஹவ் டு பே ஃபார் வாட் யூ ஹவ் டன்!” என்று கொஞ்சமும் இளக்கமின்றி சொல்லிவிட்டுஅடுத்த நொடியே அவனது வானகத்தில் ஏறிப் பறந்தே போனான் ஈஸ்வர்.

imk-29

௩௦

சவால்

இரவின் சத்தங்களோடு தமிழச்சி சிம்மாவின் குரலும் காற்றோடு கலந்து அங்கிருந்த நிசப்தமான சூழ்நிலையை கலைத்தது. தமிழச்சி தன் தமையன் மீது கோபமாய் இருந்தாலும் அந்த கோபம் சில நிமிடங்கள் மேல் தாக்கு பிடிக்கவில்லை. அவனிடம் நிறைய விஷயங்களை கேட்டு தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று ஆர்வமே அவளிடம் மிகுதியாய் இருந்தது.

“எப்போத்துல இருந்து நீ இந்த சிலை கடத்தல் விஷயத்துல  இன்வால்வ் ஆன சிம்மா?” என்றவள் கேட்க, அப்போது சிம்மா தன் தங்கையிடம் மதி மூலமாக அவனுக்கு தெரியவந்த ஆஸ்திரேலியா கேலரியில் உள்ள அர்த்தனாதீஸ்வரர் சிலை குறித்து உரைக்க தொடங்கினான். அங்கிருந்த அவன் தான் தொடங்கிய விசாரணை பற்றி விவரமாய் சொல்லி கொண்டிருக்க  அவள் இடைநிறுத்தி,

“அந்த அர்த்தனாதீஸ்வரர் சிலை கடத்தப்பட்ட சிலைதானு இவ்வளவு ஆதாரம் போதுமே… ஆஸ்திரேலியன் கேலரில இருக்க அந்த சிலையை நம்ம உடனே மீட்டிரலாமே!” என்று ஆவல் ததும்ப கேட்டாள்.

“அந்த சிலையை மீட்கிறது பெரிய விஷயம் இல்ல… ஆனா நம்ம நாட்டை விட்டு கடத்தப்பட்ட ஒவ்வொரு சிலையையும் மீட்கணும்… அதுதான் என்னோட இலட்சியம்” என்றான்.

தன் தமையனை மெச்சிய பார்வை பார்த்தவள் சில நொடிகள் யோசித்துவிட்டு,

“அது சரி… இவானை உனக்கு எப்படி தெரியும்?… அன்னைக்கு நானும் இவானும் கோவிலுக்கு போகும் போது கூட  நீங்க இரண்டு  பிரான்ஸ்ல மீட் பண்ணதா சொன்னாரு… ஆனா அப்புறம் அவர் கிட்ட அதைபத்தி டீடைலா கேட்டு தெரிஞ்சுக்க முடியல… இன்ஸ்பெக்டர் வினோத்தை  எப்படியாவது ட்ரேப் பண்ணி பிடிக்கணுங்குற வேலையில பிசியா பேரும் இருந்துட்டேன்” என்றாள்.

“ஆமா நான் பிரான்ஸ்லதான் இவானை முதலில பார்த்தேன்… ஆனா  அவர் என்னை நியூயார்க்லையே பார்த்திட்டாரு… அந்த விஷயம் எனக்கு அப்புறமா அவர் சொல்லித்தான் தெரியும்… திரும்பவும் அவர் பிரன்ஸ்ல என்னை பார்க்கிற மாறி சூழ்நிலையை அமைஞ்சுது… அதுவும் அங்கிருந்த ஃபேமஸ் ஆர்ட் கேலரில… இரண்டு பேரும் அங்கிருந்த ஒரே  பொருளை பார்த்துக்கிட்டே வந்து  ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் இடிச்சுக்கிட்டோம்”

“அப்படி என்ன பார்த்தீங்க?”

“அது ஒரு உடைஞ்ச பழங்கால தூண்… ஆனா விஷயம் அந்து தூண் இல்ல… அந்த தூணிற்கு கீழ இருந்த போர்ட்ல சைதன்யா அதை தானமா அந்த கேலரிக்கு  குடுத்ததா எழுதி இருந்துச்சு…

இரண்டு பேருமே அதை பார்த்த ஆர்வத்தில்தான் மோதிக்கிட்டோம்… அப்புறம் நான் இவான் கிட்ட சாரி கேட்டேன்… அப்ப அவர் என்னை நியூயார்க்ல பார்த்த விஷயத்தை சொல்லி அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டாரு…

ஆச்சரியமா இருந்துச்சு… கூடவே அவர் நம்ம தமிழ் நாட்டோடு தொல்லியல் விஷயங்களை தெரிஞ்சுக்கிறதுல ரொம்ப ஆர்வமா இருக்கிறதா சொன்னாரு… நிறைய அதை பற்றி தெரிஞ்சிக்கணும்னு சொன்னாரு… என்னையும் அறியாம இவான் மேல எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை வந்துச்சு… அதனால அவரை  என்னோட முகநூல் குழுவில சேர்த்துக்கிட்டேன்…

அப்புறம் சங்கத்தமிழன் க்ருப்ல இருந்த விஷயங்களை பார்த்த இவான்… ஒரு விதத்தில நானும் சிலை கடத்தல் விஷயத்துல  டீல் பண்ணிட்டு இருக்கேன்னு புரிஞ்சிக்கிட்டாரு… அப்புறமா அவர் விடாம என்னோட பெர்சனல் ப்ரோபைலையும் சர்ச் பண்ணி பார்த்திருககாரு… அதுல போலீஸ் யுனிபார்மல இருந்த உன் போட்டோவும்  இருந்துச்சு … அங்கதான் இவானுக்கு என் மேல டவுட் வந்துச்சு… ஒருவேளை நானும் அவரை மாறியே சிலை கடத்தல் பற்றி விசாரிக்க தமிழ்நாடு போலீஸ் அனுப்புன ஸ்பையா இருப்பேனோன்னு ”

“அந்த டவுட் கிளியர் பண்ணிக்க… அன்னைக்கே  பிரென்ஸ்ல நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டலுக்கே வந்து அவரு உன்னை பத்தியும் என்னை பத்தியும் விசாரிச்சு தெரிஞ்சிக்கிட்டாரு… அதுக்கப்புறம்தான் அவர் தான் எப்.பி ஐனு தன்னோட அடையாளத்தை வெளியிட்டு… அவரோட அடுத்த கட்ட விசாரணைக்காக தமிழ்நாடு போக என்னோட உதவியை கேட்டாரு” என்று அவன் சொல்லி முடிக்க, அப்போதே தமிழச்சிக்கு எப்படி இவான் தன்னை பற்றிய முழு தகவல்களையும் தெரிந்து கொண்டான் என்ற விஷயம் தெரிந்தது.

அதன் பின் தமிழச்சி தன் அண்ணனிடம், “அப்போ இவான் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தது கமல்கண்ணனை தேடித்தானா?” என்று கேட்க,

“ஆமா…  சைதன்யா அதிகப்படியா தன் கைவரிசையை காட்டுனது தமிழ் நாட்டுலதான்… அவனுக்கு தமிழ்நாட்டில இருக்கிற பழைமையான கோவில்கள் சிலைகள் பற்றி தகவல் கொடுத்தது கோடிக்கணக்கான பல சிலைகளை அவனுக்கு கடத்தி கொடுத்தது எல்லாமே கமலகண்ணன்தான்… கிட்டத்தட்ட பத்து வருஷமா சைதன்யா கமலக்கண்ணனோட நேரடியான டீலிங்கல இருந்திருக்கான்… அவனை உயிரோட பிடிச்சிட்டா சைதன்யாவை பிடிச்ச மாறி” என்று சிம்மா சொல்ல,

அவள் இப்போது கோபநிலைக்கு  மாறி, “அப்புறம் ஏன் ரெண்டு பேரும் நடுவுல புகுந்து குட்டைய குழப்பனீங்க… நான் அந்த கமலகண்ணனை அன்னைக்கே அர்ரெஸ்ட் பண்ணி இருப்பேன் இல்ல” என்றாள்.

“புரியாம பேசாதே தமிழ்… நீ கமல்கண்ணனை அரெஸ்ட் பண்ணா சைதன்யா காதுக்கு விஷயம் போகும்… அவன் அலெர்ட் ஆயிடுவான்…   நம்ம டார்கெட் கமலகண்ணன் இல்ல… தான் தப்பிக்கணுங்கறதுக்காக சைதன்யா அவனை கொல்லவும் தயங்க மாட்டான்…

அதனாலதான் நாங்க இரண்டு பேரும் கமலகண்ணனை  சேஃப் கார்ட் பண்ண நினைச்சோம்… சில தகவல்களை அவன் மூலமாவே வாங்கணும்னு நினைச்சு இவான் அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ற மாறி அவனை நம்ப வைச்சு ஏமாத்தினாரு… அதோடு அவன் கிட்ட ஒரு ஃபோன் கொடுத்தாரு… அதுல அவன் யார்க்கிட்ட பேசினாலும் இவானுக்கும் கனெக்ட் ஆகி கேட்கிற மாறி ஒரு டிவைஸ் செட் பண்ணி இருந்தாரு…

அப்படிதான் கமலகண்ணன் ஒரு முறை குமாருக்கு கால் பண்ணி கிரீடத்தை யார் கைக்கும் கிடைக்கவிடாம பத்திரப்படுத்த சொல்லி இருக்கான்… இவானுக்கு அவங்க பேசுனது முழுசா புரியலனாலும் அவங்க சொன்ன இடத்தை கெஸ் பண்ணி கிரீடத்தை மீட்டு இருக்காரு… அதை பத்தி முன்னாடியே இவான் என்கிட்ட சொல்லவும் முயற்சி செஞ்சாரு… ஆனா அதுக்கான சந்தர்ப்பம் அப்போ அமையல”

தமிழச்சி அவனை ஆழமாய் பார்த்து, “கிரீடத்தை கண்டுபிடிச்சதெல்லாம் சரி… ஆனா கமலகண்ணனை நீங்க அடைச்சி வைச்சிருக்கிற விஷயத்தை பத்தி ஒரு வார்த்தை என்கிட்ட சொல்லி இருக்கலாம்… டிபார்ட்மெண்ட் மேல நம்பிக்கை இல்லன்னாலும் என் மேல நம்பிக்கை வைச்சிருக்கலாமே” என்றாள்.

“ஐயோ தமிழச்சி! இவான் உன்னை நம்ம வீட்டுக்கு தேடி வந்ததே உன்கிட்ட கமலகண்ணன் பத்தி சொல்லத்தான்… அவர் அந்த விஷயத்தை உன்கிட்ட ஆரம்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி பிரச்சனை வேற மாறி போயிடுச்சு… நாங்க எது நடக்க கூடாதுன்னு நினைச்சோமோ அது நடந்திருச்சு” என்று சொல்லும் போதுதான் அவள் இவான் வீடு தேடி வந்து தன் அம்மாவின் அறையை பார்க்க வேண்டுமென்று சொன்னதை நினைவுப்படுத்தி கொண்டாள். அப்போது சுவற்றில் மாட்டியிருந்த கிரீடத்தின் ஓவியத்தை பார்த்து இவான் ஆச்சரயப்பட்டு விசாரித்ததும் ஞாபகம் வந்தது.

அதேசமயம் கமலகண்ணன் இருக்கும் இடத்தை பற்றி அவளுக்கு தகவல் வர சில நொடிகள் முன்னதாக இவான் அலைபேசி ஒலித்ததன் சூட்சமமும் அவன் முகம் பதட்டமாய் மாறியதன் காரணமும் விளங்கியது.

இது பற்றியான யோசனையில் இருந்தவள் சட்டென்று, “அதெல்லாம் சரி… ஏன் நீங்க ரெண்டு பேரும் பிரான்ஸ் போனீங்க… சைதன்யாவோட கேலரி நியூயார்க்லதானே இருக்கு” என்று அவள் கேட்க மறந்துவிட்ட விஷயத்தை நினைவுப்படுத்தி கொண்டு கேட்க,

“ப்ளேன் பண்ணி இரண்டு பேரும் ஒன்னா போகல… ஆனா ஒரே விஷயத்திற்காக போனோம்… அதாவது சைதன்யாவோட  நெட்வொர்க் பலமா செயல்படுற  இன்னொரு முக்கியமான இடம் பிரான்ஸ்… நியூயார்க் அப்புறமா அவனுடைய டீலிங் நடக்கிற இடம் பிரன்ஸ்தான்…

எப்போ அமெரிக்கா கஸ்டம்ஸ்ல அவன் கண்டைனர் மாட்டுச்சோ… அவனுடைய மொத்த நெட்வொர்கையும் பிரேன்ஸ் பக்கம் திருப்பிட்டான்… அதாவது ஹாங்காங்கல இருந்து லண்டன் வந்து அங்கிருந்து பிரன்ஸ் ரீச் ஆகிற வழி… யாராலும் அவ்வளவு சீக்கிரம் இந்த ரூட்டை கெஸ் பண்ண முடியாது… ஆனா இவான் ஹாங்காங்கல இருக்க தன்னோட உளவாளி மூலமா அதையும் கண்டுப்பிடிசிட்டாரு… ஆனா எனக்கு கிடைச்சது வேறொரு தகவல்” என்றதும் அவள் அவன் என்ன சொல்ல போகிறான் என்று ஆர்வமாய் பார்த்திருக்க,

“நம்முடைய பழைமையான சிலைகள் பல ஃப்ளைட் மூலமாவே இந்தயாவில இருந்து நேரடியா பிரான்ஸ் வருது…  அதுவும் ஒரு விவிஐபி மூலமா…” என்றான். இந்த விஷயத்தை கேட்டு அவள் முகம் வியப்பாக மாறிய அதேநேரம் குழப்பமாகவும் மாறியது. எங்கேயோ அவள் கேள்விப்பட்ட விஷயங்களோடு அவன் சொல்லும் தகவல் ஒன்றி போனது.

அவள் யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே சிம்மா மேலும், “உனக்கு தெரியும்தானே. நம்மூர்ல எஸ் பி ஜி ப்ரொடெக்ஷன் கேடகிரில இருக்கிறவங்களுக்கு செக்யுரிட்டி செக் கிடையாதுன்னு” என்க,

அவள் அவனை தீவிரமாய் பார்த்தாள். அவன் எங்கே சுற்றி எங்கே வருகிறான் என்பது அவளுக்கு ஒருவாறு புரிந்தது. ஆனால் இப்படி ஒரு பார்வையில் இருந்து அவள் இந்த வழக்கில் இதுவரை யோசிக்கவில்லை.

அவனை ஆராய்ந்து பார்த்தவள், “எங்க டிபார்ட்மெண்டுக்கே தெரியாத இந்த மாறி தகவலெல்லாம் உனக்கு யாரு சொல்றது சிம்மா?” என்று கேட்க,

அவன் மெலிதாய் நகைத்து, “நான் ஒரு உண்மையை சொல்லுவேன்… நீ கோபப்பட கூடாது” என்றான்.

அவள் புருவத்தை ஏற்றி, “சொல்லு” என்றாள்.

“போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட் விட இன்னைக்கு சோசியல் மீடியா ரொம்ப பவர் ஃபுல்… காலங்காலமா நடந்துக்கிட்டு இருக்க சிலை கடத்தல் பற்றிய விழிப்புணர்வை நான் அங்க கொண்டு வந்தேன்… அதற்கு உதாரணம்தான் என்னோட சங்கத்தமிழன்  முகநூல் குழு…

இதுல எனக்கு ஆதரவா உலகம் முழுக்க வசிக்கிற  தமிழர்கள் நிறைய தகவல்களை எனக்கு ரகசியமா சேகரிச்சு தராங்க…”

தமிழச்சி அவனை ஏறஇறங்க பார்த்து, “தகவல்களை சேகரிச்சா மட்டும் போதுமா… அது சம்பந்தமா அக்ஷன் எடுக்க வேண்டாமா?” என்று வினவ,

“எடுக்கணும்…ஆனா இங்க வேலியே பயிரை மேஞ்சிட்டு இருக்கு… இதுல உங்க டிபார்ட்மெண்டால என்ன செய்ய முடியும்… ”

“ஏன் முடியாது? முடியும்… நான் அந்த சைதன்யாவை அரெஸ்ட் பண்ணி காட்டுறேன்” என்றவள் தன் அண்ணனிடம் சவாலாக உரைக்க, “இங்க வீரியம் முக்கியம் இல்ல… காரியம்தான் முக்கியம்…” என்றான் நிதானமாக!

 

Anima- 35

மல்லிக் ஈஸ்வரின் வீட்டிலிருந்து சென்றுவிடஅவனது அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்த ஜெய்யை பார்த்துவிட்டுஅவனை பின் தொடர்ந்து வேகமாக அங்கே வந்தாள் மலர்.

அவள் வந்த வேகத்தைப் பார்த்துவிட்டுநக்கலுடன், “என்ன அண்ணா! வீட்டுக்குள்ளேயே சரியான தள்ளுமுள்ளு போல இருக்கு! இங்கேயே பவுன்சரெல்லாம் வராங்க!” என ஜெய் சொல்லவும்,

ஹா! ஹா! சரியா சொன்ன ஜெய்! என்னாலேயே சமாளிக்க முடியலைன்னா பார்த்துக்கோயேன்!” எனச் சிரித்துக்கொண்டே கிண்டலுடன் சொன்னான் ஈஸ்வர்.

அதில் உக்கிரமான மலர், “என்ன ரெண்டு பெரும் ஒண்ணு கூடிட்டு என்னையே கிண்டல் செய்யறீங்களா! இருக்கு உங்களுக்கு!” என்று எகிறியவள், “முக்கியமா உனக்கு!” என்று ஜெய்யை பார்த்து முறைத்தாள்.

ஏய் லூசு! அடங்கவே மாட்டியா நீ?” என்றவன் ஈஸ்வரை நோக்கி, “பாருங்க அண்ணா! டிபார்ட்மெண்ட் சீக்ரட்நானே தயங்கித் தயங்கி போன்ல சொன்னா… உணர்ச்சிவசப்பட்டுஓவரா பேசிட்டு போறா இவ! அதை சொன்னா கோவம் பொத்துட்டு வருது!” என மலரைப் பற்றிக் குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தான் ஜெய்.

விடு ஜெய்! அவ சொன்னா புரிஞ்சுப்பா!” என்றான் ஈஸ்வர் மனைவிக்குப் பரிந்துகொண்டு.

ஜெய் விளையாட்டாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும்ஈஸ்வரைப் பற்றிப் பல சந்தேகங்கள் அவன் மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டேதான் இருந்தது.

அவன் ஈஸ்வரிடம் கொண்டிருந்த மரியாதை காரணமாகஅதுவும் மலர் அங்கு இருக்கவும் அவளுடைய முன்னிலையில் ஈஸ்வரிடம் விசாரணை நடத்துவதுபோல் தோன்றிவிடக் கூடாது என்று எண்ணியேஅந்த சூழ்நிலையைச் சகஜமாகக் கொண்டுசெல்ல விரும்பினான் அவன்.

மலரோ… ஜெய் அங்கே இருக்கும் பொழுதுபாதியிலேயே ஈஸ்வர் சென்றதன் காரணத்தை கேட்பதா வேண்டாமா எனத்  தயக்கத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் குடிகொண்டிருந்த குழப்ப ரேகையைப் படிக்க முயன்றவாறே, “அண்ணா! பை எனி சான்ஸ்… உங்களுக்கு அந்த டிப்புவோட பாமிலியை தெரியுமா?” என்று எதார்த்தமாகக் கேட்பது போல் கேட்டான் ஜெய்.

அவனிடமிருந்து அப்படி ஒரு மறைமுக விசாரணையை எதிர்நோக்கியே இருந்ததால் கொஞ்சமும் பிறழாமல், “என்ன ஜெய் கிண்டல் பண்றியாஅவங்கள எனக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றான் ஈஸ்வர்.

இல்ல அன்னைக்கு வீடியோ கால் பேசும் போதுஉங்களோட ரியாக்ஷனை பார்த்ததும் எனக்கு அப்படி தோணிச்சு! சாரி!

டிப்பு காணாமல் போனது உங்களை ரொம்பவே பாதிக்க மாதிரி எனக்கு ஒரு பீல்!

சூட்டோட சூடா கருணா மாமா கிட்ட பேசி என்னவெல்லாம் செஞ்சு முடிச்சிருக்கீங்க!

எல்லாமே அந்த பையனைக் கண்டுபிடிக்கத்தானே?!

ஷூட்டிங்கை வேற சீக்கிரமா முடிச்சிட்டுஅவசரம் அவசரமா கிளம்பி இங்கே வந்துடீங்களா!” எனச் சரியாக அவனது நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்தது போல் சொன்ன ஜெய்தொடர்ந்து, “இன்னைக்கு வேற நான்  மல்லிக்கை பற்றி சொன்னவுடன்நீங்க அங்கிருந்து பாதியிலேயே போடீங்களா… அதுதான்!” என்று இழுக்கவும்அவனுடைய போலீஸ் புத்தியை நினைத்து அதிர்ந்தாள் மலர்.

ஆனால் அதைக் கொஞ்சமும் கண்டுகொள்ளாதது போல், “என்ன ஜெய்! இந்த மாதிரி விஷயங்களைக் கேட்கும்போது எல்லோருக்கும் ஏற்படும் வருத்தம்தான் எனக்கும்மற்றபடி வேற எதுவும் இல்ல!

அந்த பையனுக்காக மட்டும் இல்லஇப்படி அனாமத்தா கடத்தப்படும் எல்லா குழந்தைகளுக்காகவும் தான் நான் அதைச் செய்தது.

பர்டிகுலர்லி ஜீவன் கொடுத்த எக்ஸ்பீரியன்ஸ்தான் காரணம்!” என வெகு ஜாக்கிரதையுடன் சொல்லி முடித்தான் ஈஸ்வர்.

ஓஹ்! சாரி அண்ணா! நான்தான் அவசரப்பட்டு என்னென்னவோ திங்க் பண்ணிட்டேன்!‘ என்று விட்டுக்கொடுப்பதுபோல் சொன்ன ஜெய், “ஆனால்… ஏதாவது சூழ்நிலையில் அந்த மல்லிக் பற்றியோஇல்ல சோமய்யாவை பற்றியோ எதாவது உங்களுக்குத் தெரியவந்தால்… என்னிடம் கொஞ்சம் ஷேர் பண்னுங்க!

ஏன்னாஅவன் கொலை செய்வது கெட்டவங்களையா இருந்தாலும்அவன் ஒரு பெரிய நெட்வொர்க்கோட சேனல் லிங்க்கை கட் பண்ணிட்டு இருக்கான்!

அதுல ஒருத்தன் கிடைச்சாலும் அதோட மாஸ்டர்ப்ரைன் யாருன்னு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடலாம்!” என்றான் ஜெய்.

என்னதான் அவன் சுமுகமாகப் பேசுவதுபோல் பேசினாலும்அவனது காவல்துறை விசாரணையும் அதில் அடங்கி இருப்பது ஈஸ்வருக்கு  நன்றாகவே புரியமலருக்கோ, ‘ஏன் இவன் நம்ம ஹீரோ கிட்ட இப்படியெல்லாம் பேசறான்!’ என்ற கேள்வி எழுந்தது.

என்ன இருந்தாலும் நீ போலீஸ்தான ஜெய்! உன்னை மாதிரி ஒரே ஒரு நல்ல போலீசும்கருணா மாதிரி ஒரே ஒரு நல்ல அரசியல்வாதியும் மட்டும் நம்ம நாட்டுக்கு போறாது!

நல்லது செய்யணும்னு நீங்க நினைச்சாலும் பக்கத்துல இருக்கறவங்க உங்களைத் தொடர்ந்து செய்ய விடமாட்டாங்க!

மல்லிக்கை பற்றி உங்கிட்ட சொன்னால்அவனோட உயிருக்கே ஆபத்தாய் முடியும்! சோ நான் சொல்ல மாட்டேன்!

ஆனால் அவனுக்கும் உனக்கும் நடுவில் இருந்துட்டு… உங்க ரெண்டு பேருக்குமே என்னால நன்மை செய்யமுடியும்!‘ என மனதிற்குள் எண்ணிய ஈஸ்வர், “கண்டிப்பா ஜெய்! இந்த விஷயத்தில் நான் உனக்கு முழு சப்போர்ட் கொடுப்பேன்!” என்றான் மனதிலிருந்து.

ஈஸ்வர் அப்படிச் சொல்லவும், “ஜெய் ஒரு வேளை அந்த மல்லிகார்ஜுன் கிடைச்சான்னாஅவனை என்ன செய்வீங்க?” என தன் மனதில் எழுந்த சந்தேகத்தை மலர் கேட்க,

“வேற என்னஇருக்கவே இருக்கு குண்டாஸ்! அதுல அவனை அர்ரெஸ்ட் பண்ணி… கோர்ட்ல ப்ரொட்யூஸ் பண்ணுவோம்!

அதன் பிறகுஜட்ஜ் என்ன சொல்றாரோஅதுபடி அவனுக்கு இரட்டை ஆயுள் தண்டனையோ இல்ல அதுக்கு மேலயோ கிடைக்கும்!

அவனுக்குப் பண பலம்அரசியல் பாக்ரவுண்ட் எதுவும் இருக்க வாய்ப்பில்லை!

அதனால உணர்ச்சிவசப்பட்டு அவன் செஞ்ச கொலைகளால ஜெயில்லயே அவனோட லைப் முடிஞ்சுபோயிடும்!” என்றான் ஜெய் விரக்தியுடன்.

“ஆனாலும் அவனை நீ அர்ரெஸ்ட் பண்ணியே ஆகணும் இல்ல ஜெய்?

நீ சொன்ன மாதிரி அவன் செஞ்ச கொலைகளுக்காகஜெயில்ல உயிரோட இருந்தால்கூட பரவாயில்ல…

எப்படியும் இந்த சைல்ட் ட்ராபிக்கிங்ல இன்வால்வ் ஆகி இருக்கறவங்களுக்கு அரசியல் சப்போர்ட் இல்லாம இருக்காது.

அதனால வேற வழி இல்லாம… அவங்கள தப்ப வைக்கஇந்த மல்லிக்கோட கதையை முடிக்கப்போறீங்க!” என்றாள் மலர் காட்டமாக.

கோபத்தில் அவளது குரல் வேறு ஓங்கி ஒலிக்கவேஅதுவும் அவனுடைய வேலையைப்பற்றி அவள் விமர்சிக்கவும்அதில் அவனது தன்மானம் சீண்டப்பட, “ஷட் அப் மலர்! ரொம்ப  அதிகப்படியா பேசற… நான் என்ன செய்ய போறேன்னுவெயிட் பண்ணி பாரு! இப்பவே எல்லாத்தையும் பேசி முடிச்சிடாத!” என்றான் ஜெய்.

“யாரோ முகம் தெரியாதவனுக்காகநீங்க ரெண்டுபேரும் ஏன் சண்டை போடுறீங்க?

முதலில் உங்க சண்டையை நிறுத்துங்க!” என்றான் ஈஸ்வர்அந்த மல்லிகார்ஜூன் அவனைப் பொறுத்தவரை ஒரு முகம் தெரியாதவன் என்பதை ஜெய்க்கு உணர்த்தும் விதமாய்.

அவனது வார்த்தைகளில் அமைதி ஆனார்கள் இருவரும்.

ஆனாலும் இருவர் முகத்திலும் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்துக்கொண்டிருந்தது.

அவர்கள் இருவருடைய மனநிலையையும் மாற்ற எண்ணி, “எல்லாமே ஓகேதான்… ஆனா எல்லாரும் சேர்ந்து இப்படி என் லைஃப்ல விளையாடுறீங்களேஇது எந்த விதத்துல நியாயம் ஜெய்?” எனக் கேட்டான் ஈஸ்வர் தீவிரக்குரலில்.

அதில் திடுக்கிட்டவனாக, “சாரி…ணா என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியல!” என தடுமாற்றத்துடன் ஜெய் சொல்லவும்,

இல்ல… இந்த கேஸெல்லாம் முடிஞ்சு நாங்க எப்பதான் ஹனிமூன் போறது… ம்?

 அதுக்காகவாவதுநீ இந்த சைல்ட் கிட்னப்பிங் ராக்கெட்டை சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்கணும் ஜெய்!” என்று கொஞ்சமும் சிரிக்காமல் சொன்ன ஈஸ்வர், “எது எதுக்கோ அவன்கிட்ட சண்டை போடுற நீ! இதுக்காகவும் கொஞ்சம் அவன்கூட ஃபைட் பண்ணலாமில்ல ஹனி!?” என்றான் மலரைப் பார்த்து கண் சிமிட்டியவாறே!

அவனது பேச்சில் முகம் சிவந்தவளாக, “ஐயோ! விவஸ்தையே இல்லாம இப்படி பேசுறீங்களே!” என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டுஅவர்களுக்குப் பழரசம் எடுத்துவருவதாகச் சொல்லிவிட்டுநாணம் மேலிட அங்கிருந்து ஓடியே போனாள் மலர்.

ஐயோ! இந்த ராணி மங்கம்மாவைசெம்மையா டீல் பண்றீங்கண்ணா நீங்க! நீங்கதான் அவளுக்குச் சரியான ஆளு!” என்றான் ஜெய் சிரித்தவாறே.

இல்லனா அவளை எப்படி சமாளிக்கிறது ஜெய்!” என்றவன்,  “மீண்டும் உயிர்த்தெழு! படம் ரிலீசான பிறகுதான் இருக்கு என்னோட ரியல் ஷோவே!” என்றான் ஈஸ்வர் உண்மையான திகிலுடன். அதை கேட்டு அதிர்ந்து சிரித்தான் ஜெய்அடக்கமுடியாமல்.

பிறகு மலர் எடுத்துவந்த பழரசத்தை அருந்திவிட்டுவீட்டில் எல்லோரையும் சந்தித்து நலம் விசாரித்துவிட்டு,அங்கிருந்து கிளம்பினான் ஜெய்.

அவனை வழி அனுப்ப வந்த மலரிடம், “கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க வந்திருந்தாரே ஒரு பவுன்சர் அவரோட நேம் என்ன!” என்று கேட்டான் ஜெய்.

எதுக்கு அவரோட பேரையெல்லாம் கேக்கறான் இவன்?’ என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தாலும், “மாலிக்!” என்று பதில் சொல்லவும் செய்தாள் மலர்.

அவரோட ஃபுல் பேரே அதுதானா?” என்று ஜெய் அடுத்த கேள்விக்குத் தாவவும், “வேணா அவரோட ஜாதகம் இருந்தால் வாங்கி வந்து தரட்டுமா ஜெய்! கேக்கறான் பாரு கேள்வி!” என்றாள் மலர் நக்கல் கலந்த குரலில்.

நோ தேங்க்ஸ்! எதாவது பொண்ணோட ஜாதகமா இருந்தாலும் பரவாயில்ல! அவரோட ஜாதகத்தை வெச்சிட்டு நான் என்ன செய்ய போறேன்!” என்றான் ஜெய் அதைவிட நக்கலாக.

அடப்பாவி! இரு இதை இப்பவே ராசா… ரோசா ரெண்டுபேர் கிட்டயும் சொல்லி உனக்கு ஒரு கால் கட்டுப் போட வழி பண்றேன்!” என்று மலர் தீவிரமாகச் சொல்லவும்…

தாயே நீ செஞ்சாலும் செய்வ! ஆளை விடு! அப்புறம் உன் ஹீரோ பீல் பண்ற மாதிரி… என்னோட ஹீரோயினும் பீல் பண்ணப்போறா! என்ன விட்டுடு!” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் பைக்கை கிளப்ப,

அது! அந்த பயம் இருக்கணும்!” என்று சொல்லி மலர் கலகலத்துச் சிரிக்கவும்அவளுடைய மலர்ந்த முகத்தைப் பார்த்து நிம்மதி அடைந்தவனாக அங்கிருந்து சென்றான் ஜெய்.

***

அன்றைய இரவு முழுதும்டிப்புவையும்மல்லிக்கையும் நினைத்து உறக்கமின்றி தவித்த ஈஸ்வர்ஒரு முடிவுக்கு  வந்தவனாகஅதிகாலை கண் விழித்த மறுகணம்அவர்களைப் பற்றிய அனைத்தையும் மலரிடம் சொல்லி முடித்தான்.

என்ன அந்த ஹாப்பி மேன்தான் டிப்புவோட அப்பாவா?!” என நம்பவேமுடியாமல்  அதிசயித்துப் போனாள் மலர்.

சில தினங்களுக்கு இதைப் பற்றி ஜெய்யிடம் எதையும் சொல்லவேண்டாம் என அவளை எச்சரித்தவன்அவள் சொன்னதன்பேரில் தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில்அதன்  மனோதத்துவ மருத்துவ பிரிவில்சோமய்யாவின் சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடு செய்தான்.

சோமய்யா சிகிச்சைக்காக அங்கேயே சில தினங்கள் தங்கியிருக்க வேண்டிய காரணத்தால்அவனுக்குத் துணையாக சக்ரேஸ்வரி அங்கே இருக்கவும் ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

அன்று காலையே கிளம்பி மலரை அழைத்துவந்து சுசீலா மாமி குடியிருக்கும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் வாயிலில் அவளை இறக்கி விட்டவன்அங்கே சுருண்டு கிடந்த சோமய்யாவை ஒரு பரிதாப பார்வை பார்த்தவாறு, “இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல அம்புலன்ஸ் வந்துடும் மலர்! சோமய்யாவை ஜாக்ரதையா அம்புலன்ஸ்ல ஏத்திவிட்டுட்டுநீ மாமி வீட்டிலேயே இரு! நான் என் வேலை முடிஞ்சதும் உன்னை வந்து பிக்கப் செய்துக்கறேன்!” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றான் ஈஸ்வர்.

அதன் பின்புதான்,  சக்ரேஸ்வரியை சந்திக்கஅவர்களுடைய வீட்டிற்கு வந்தான் அவன். முன்பே சொல்லி இருந்த காரணத்தால்அங்கேயே காத்திருந்தான் மல்லிக்.

அவனைப் பார்த்தவுடன்மனம் உடைந்து அழுத சக்ரேஸ்வரியை ஆறுதல் சொல்லித் தேற்றியவன்சோமய்யாவின் சிகிச்சையைப் பற்றி அவர்களுக்கு விளக்கமாகச் சொன்னான்.

உடனே அவனது அழைப்பின் பெயரில் அங்கே வந்த தமிழுடன் அவளை மருத்துவமனைக்கு அனுப்பிவைத்தனர் ஈஸ்வர் மற்றும் மல்லிக் இருவரும்.

அதன் பின் தனிமையில்தன்னை பற்றிய உண்மைகள் அனைத்தையும் ஒன்று விடாமல்  ஈஸ்வரிடம் சொல்லி முடித்தான் மல்லிக்.

***

தனது தேநீர் விடுதியிலிருந்துஅந்த குடியிருப்பின் முன்பாக கூடியிருந்தவர்களைப் பார்த்துவிட்டு அங்கே வந்த தீனாமலரை நோக்கி, “என்ன மலரு! இவரை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்கபோறியா?” என்று கேட்கவும், “அம்மாம்ப்பா தீனா! பெரிய ஆஸ்பத்திரில இவனை காமிக்க ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கார் நம்ம ஈஸ்வர்!” என அவளை முந்திக்கொண்டு பதில் சொன்னார் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த கோபாலன் மாமா.

இதற்கிடையில்சோமய்யா உச்சரித்த சங்கரய்யா‘ என்ற பெயரில் கொஞ்சம் குழம்பிய மலர்சுசீலா மாமி குடி இருக்கும் பிளாட்டின் எதிர் பிளாட்டில் தங்கி இருக்கும் சங்கரைப் பற்றித்தான் அவன் எதோ சொல்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.

ஏனென்றால் அந்த வீட்டின் ஜன்னலை நோக்கித்தான் சோமய்யா முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள் நெடுநேரம் காணாமல் போன ஜீவனைஅவனுடைய வீட்டிற்குள் உறங்கிய நிலையில் அவர்கள் கண்டுபிடித்ததும் அவளது நினைவில் வந்தது.

தனது எண்ணங்களிலிருந்து கலைந்த மலர்சோமய்யாவை பார்க்கவும்அவன் மனமின்றி ஆம்புலன்சில் ஏறினான்.

அவனை ஏற்றிக்கொண்டுஅந்த ஆம்புலன்ஸ் அங்கிருந்து விரையவும்,மாமியுடன் அவர்களுடைய வீட்டிற்குப் போனாள் மலர்.

***

பட்டிபுலம் கடற்கரையை ஒட்டி அமைந்திருந்ததுநீச்சல்குளம்ஜிம் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய அந்த பிரமாண்டமான பங்களா.

அழகிய மிகப்பெரிய தோட்டத்திற்கு நடுவிலிருந்தாலும்ஆள் அரவமே இன்றி சுற்றிலும் இருள் சூழ்ந்திருக்கபார்ப்பவரை மிரளவைக்கும் விதமாக இருந்தது அந்த இடம்.

கடல் அலைகளின் ஒலி செவிகளில் இரைச்சலைக் கொடுக்கதலை கீழாகத் தொங்கவிடப்பட்ட நிலையிலிருந்ததால் பலமாகத் துடிக்கும் இதயம் அவனது வாய்வழியாக வெளியில் விழுந்து தெறித்திடுமோ என்பதுபோல்அலறிக்கொண்டிருந்தான் சங்கரய்யா!

உயிர் பயம் அவனது கண்களில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

error: Content is protected !!