arputha79

103 POSTS 0 COMMENTS

SSKN — epi 11

அத்தியாயம் 11

 

எந்தன் நெஞ்சில் ஊஞ்சல் கட்டி

ஆடிக் கொண்டே இருக்கிறாய்

எனக்குள் புகுந்து எங்கோ நீயும்

ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறாய்

 

“ஹேரி, ஒழுங்கா உட்கார்ந்து சாப்பிடுடா”

மீராம்மா உணவை ஊட்ட நாற்காலியில் உட்காராமல், நடப்பதும், ஓடுவதும் பின் மீண்டும் வந்து உட்காருவதுமாக போக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தான் ஹேரி.

“இந்தியன் சூப் வேணாம் கேம்மா. ஸ்பைசி”

“இந்த ரசம் டைஜெஷனுக்கு நல்லதுடா. என் செல்லம்ல. சாப்புடுவியாம், கேம்மா பாட்டுப் பாடுவேனாம்”

“இன்னும் ரெண்டு ஆ தான் வாங்குவேன். அதுக்கு மேல வேணாம்.” என வேண்டுமென்றே வாயைக் குட்டியாகத் திறந்தான்.

அந்த குட்டி வாய்க்குள் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு சோற்றைத் திணித்தார் மீரா.

மென்றுக் கொண்டே,

“பாடுங்க!” என்றான் குட்டி.

தொண்டைய கணைத்துக் கொண்டவர்,

“திமிரு புடிச்சவன்

இவன் திமிருக்கே புடிச்சவன்

காயங்கள் பொறுப்பவன்

கோபத்தில் வெடிப்பவன்

டிகிடிங்டிங் டிகிடிங்டிங்” என தன் தலைவரின் புது பாடலை எடுத்து விட்டார் அவர்.

“தலைவருக்கு மட்டும் திமிர் இல்ல, அவரு ரசிகைக்கும் திமிர் டன் டன்னா இருக்கு.”

சொல்லியவாறே நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தார் வெங்கி. டேட்டிங் முடிந்து ஒரு வாரம் ஓடி விட்டது. மீரா இன்னும் இவரிடம் ஒற்றை வார்த்தைக் கூட பேசவில்லை என்கிற கடுப்பில் இருந்தார் அவர்.

“கேப்பா, வேலை பினிஸ்சா?” பகலிலே வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் வெங்கியைப் பார்த்து குதூகலித்தான் ஹேரி.

“கேப்பாக்கு சரியான தலைவலிடா! வேலைப் பார்க்க முடியல. அதான் வந்துட்டேன். நீ ஒழுங்கா உட்கார்ந்து சாப்பிடு”

“ஹேரி, கேப்பாக்கு காபி வேணுமா கேளு!”

சின்னவனைத் தூது விட்டார் மீரா.

“சாப்பாடே சாப்படறேன்” என நேராக மீராவைப் பார்த்தே பேசினார் வெங்கி.

மீரா இன்னும் ஹேரிக்கு சாப்பாடு கொடுத்து முடிக்காததால் தானாகவே தட்டை எடுத்துக் கொண்டு சாப்பாட்டைப் பரிமாறிக் கொண்டார்.

ரசத்தை தட்டில் ஊற்றும் போது,

“கொள்ளு ரசம், எள்ளு ரசம் எல்லாம் வைக்கத் தெரியுது. சமரசம் மட்டும் வைக்கத் தெரியல” சத்தமாகவே முனகினார்.

“கேம்மா, டுமோரோ சமரசம் வச்சு கேப்பாக்கு குடுங்க”

சிரிப்பு வந்துவிட்டது வெங்கிக்கு. ஹேரியின் வாயில் சோற்றைத் திணித்த மீரா, வெங்கியை ஒரு முறை முறைத்தார்.

“தானத்திலே சிறந்த தானம் என்ன தெரியுமா மீரா? சமாதானம். சீக்கிரமா சமாதானம் ஆகிடேன் ப்ளீஸ்! உனக்கு கோடி புண்ணியமா போகும். மனுஷனால ஒழுங்கா வேலைப் பார்க்க முடியல. இப்போ கூட மார்ஸ் பத்தி பாடம் எடுக்கறேன், அந்த சிகப்பு வட்ட பிளேனட் உன் கோபமான வட்ட முகத்தத்தான் ஞாபகப் படுத்துது. கிளாஸ்ச கேன்சல் பண்ணிட்டு வந்துட்டேன்.”

ஹேரி நாற்காலியில் இருந்து இறங்கி ஓடிய நொடி தன் மனதைத் திறந்தார் வெங்கி. பதில் ஏதும் சொல்லாமல் கையைக் கழுவ போனார் மீரா.

திரும்பி வரும் போது ஒரு கிளாஸ் தண்ணீரும், தலை வலி மாத்திரையும் கையில் இருந்தது. அவர் அருகே மேசை மேல் வைத்தவர் நகரப் போனார். வலது கை சாதத்தில் இருக்க, இடது கை நீட்டி, மீராவின் கரத்தைப் பற்றி நிறுத்தினார் வெங்கி.

“இந்த அக்கறை எனக்குத் தேவையில்ல மீரா. போதும் போதும்கற அளவுக்கு அக்கறை வச்சு கடமையா செய்யப்படற செயல்கள என் வாழ்க்கையில ரொம்பவே அனுபவிச்சுட்டேன். எனக்கு யார் அக்கறையும் வேணாம். காதல்தான் வேணும். அதைக் குடுக்க முடிஞ்சா குடு. இல்லைனா விடு.”

மீரா கையை உறுவிக் கொள்ள, மாத்திரையை ஆத்திரமாகத் தள்ளிவிட்டவர் பாதி சாப்பாட்டில் எழுந்தார்.

“சாப்பிட்டுப் போங்க சார்”

“இப்போத்தான் சொன்னேன் உன் அக்கறை எனக்குத் தேவையில்லன்னு” என கோபமாக கத்தினார்.

ஹேரி அந்த சத்தத்துக்கு ஓடி வந்தான். அவன் பயந்த முகம் பார்த்து தன் கோபத்தைக் கட்டுப் படுத்தியவர்,

“நத்திங் ஹேரி. நாங்க பேசிட்டுத்தான் இருந்தோம். நீ போய் விளையாடு” என கஸ்டப்பட்டு சிரித்தார். மீராவும் புன்னகைக்கவும், சமாதானமாகி மீண்டும் விளையாட ஹாலுக்குப் போய் விட்டான் அவன்.

“மன்னிச்சிரு மீரா. என்னமோ கடுப்புல கத்திட்டேன். சாரி”

கையைக் கழுவியவர், நெற்றியைத் தேய்த்துக் கொண்டார்.

வெங்கியின் கோப முகத்தைப் பார்த்திருக்கிறார், சந்தோஷமான முகத்தை, அசட்டுக்களை வடியும் முகம் என எல்லா பரிணாமத்தையும் பார்த்திருந்த மீராவுக்கு அவரின் ஓய்ந்துப் போன தோற்றம் மட்டும் மனதை பிசைந்தது. ஆறுதலாக பேசத் தோன்றினாலும், ஏதோ ஒன்று அவரைத் தடுத்து நிறுத்தியது.

“நான் கொஞ்ச நேரம் படுக்கறேன் மீரா” என நகரப் போனவரை,

“அக்கா, ஹ்ம்ம் கவியோட அம்மா உங்கள லவ் பண்ணது இல்லையா?” என்ற கேள்வி அப்படியே நிறுத்தியது.

அப்பொழுதுதான் தான் ஆத்திரத்தில் வாய் தவறிப் பேசியதை உணர்ந்தவர் பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்டார்.

“கவி அம்மா, என்னோட கீதா ரொம்ப நல்லவ மீரா, ஒரு நல்லா அம்மா, நல்ல மனைவி.  இத மட்டும்தான் என்னால சொல்ல முடியும். தன் பொண்டாட்டிய பத்தி தப்பு தப்பா அதையும் இதையும் சொல்லி இன்னொரு பொண்ணு மனசுல சிம்பத்தி வர வச்சு மடக்கறான் பாத்தியா, அவன விட கேவலமான ஒரு பிறவி இந்த உலகத்துலயே இருக்க முடியாது. அத எந்தக் காரணத்த கொண்டும் நான் செய்ய மாட்டேன். தெய்வமா ஆகிட்ட அவளப் பத்தி இனி நாம பேச வேணாம்னு நினைக்கறேன். நீ என்னைக் கல்யாணம் செஞ்சிக்கிட்டன்னா என் பழைய வாழ்க்கையோட மிச்சமா கவி மட்டும் தான் நமக்கிடையில இருப்பா. வேற எதையும் நினைச்சு நீ கவலைப் பட வேணாம் மீரா.”

கண்கள் மட்டும் எப்பொழுது சரி சொல்வாய் என ஆவலாக மீராவின் முகம் பார்த்தது. வெங்கியின் பார்வையில் தடுமாறினார் மீரா.

‘இது என்ன கண்ணால பார்த்தே காதல் காவியம் படைக்கிறாரு! முதல் மனைவிப் பத்தி பேச வேணாம்னு சொல்லுறாரு, ஆனா அவங்க நல்ல மனைவின்னும் சொல்லுறாரு. யார் கிட்டயும் காதல் கிடைக்காத மாதிரி விரக்தியா பேசறாரு. இப்ப என்னை லவ்வோ லவ்வுன்னு லவ் பார்வை பார்க்கறாரு. ஐயோ மண்டை வெடிக்குது எனக்கு. ஒரே மக்கயாலாவா இருக்கு!’

ஒன்றும் பேசாமல் மீரா தலையைக் குனிந்துக் கொள்ளவும், வெங்கிக்கு மீண்டும் கோபம் உச்சாணிக் கொம்பில் ஏறிக் கொண்டது.

வேகமாக அவர் அருகில் வந்தவர்,

“நானும் எவ்வளவுதான்டி பொறுத்துப் போறது? அன்னைக்கு அவசரப்பட்டு முத்தம் கொடுத்துட்டேன் தான். இன்னும் கூட அது எனக்கு ரொம்ப கில்ட்டியா இருக்கு! ஏன்டா அவசரப்பட்டுக் குடுத்தோம், இன்னும் கொஞ்சம் நிதானமா பொறுமையா அனுபவிச்சுக் குடுத்துருக்கலாம்னு நான் என்னையே திட்டாத நாள் இல்ல.” என்றவரை பேவேனப் பார்த்தார் மீரா.

மீராவின் ரியாக்‌ஷனில் சிரிப்புப் பொத்துக் கொண்டு வந்தது வெங்கிக்கு. வாய் விட்டு சிரித்தவர், மீராவை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டார்.

“மீரா மை மீரா! இத்தனை வயசுக்கும் மேல, என்னைப் போட்டு இப்படி இம்சைப் பண்ணுறியேடி! எனக்கே என்னை நினைச்சா வெக்கம் வெக்கமா வருது. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோடி ப்ளிஸ்” அணைப்பு இறுகிக் கொண்டே போனது. உடல் விறைத்தாலும் திமிறாமல், திருப்பி அணைக்காமல் அப்படியே நின்றார் மீரா. அதற்குள் கிச்சனுக்கு வந்த ஹேரி,

“நானும் நானும்! எனக்கும் பிக் ஹக் வேணும்” என இருவரின் காலையும் கட்டிக் கொண்டான். கீழே குனிந்து அவனைத் தூக்கிக் கொண்ட வெங்கி, மீராவைப் பார்த்து ஆசையாக புன்னகைத்தார்.

“தலை வலி போச்சா சார்?”

“போயே போச்சு மீராக்குட்டி”

சட்டென அவர் அணைப்பில் இருந்து விலகிக் கொண்ட மீரா,

“தலை வலி போகனும்னு தான் கட்டிப்பிடி வைத்தியத்துக்கு சும்மா நின்னேன். இனிமே இப்படி கட்டிப் பிடிக்காதீங்க!” என சொல்லிவிட்டு ஹாலுக்குப் போய் விட்டார்.

“அப்போ தலைவலி வந்தா மட்டும் தான் உன்னை கட்டிப்பிடிக்கனுமா? ரைட்டு, இனிமே அடிக்கடி எனக்கு தலைவலி வரும்டி” என சிரிப்புடன் குரல் கொடுத்தார் வெங்கி.

மேலே ரூமில் தனதறையில் போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தான் மணி.

“என்னால முடியலடி நிலா!”

“முடியலைனா பாத்ரூம் போக வேண்டியது தானேடா! மனுஷன் தூங்கற நேரத்துக்குப் போன போட்டு என் உசுர ஏன்டா குறைக்கற பாசி மணி?” கொட்டாவி விட்டப்படியே பேசினாள் மணியின் இரண்டாவது அக்கா நிலா.

“நீயெல்லாம் ஒரு அக்காவா? தம்பி இருக்கற ஸ்ட்ரேஸ் தெரியாம கொட்டாவி கொட்டாவியா விடற!”

“உன்னோட ஸ்ட்ரேஸ் என் கொட்டாவிக்கு எங்கடா புரியுது! அதுவா வருது, அதுவா போகுது” தத்துவம் பேசினாள் அவள்.

“உனக்குப் போன போட்டேன் பாரு. என் புத்திய…”

“இருடா மணி. நானே லேட்டாத்தான்டா படுத்தேன். நான் மட்டும் முழிச்சிருக்க உங்க மாமா மட்டும் சொகுசா தூங்குறாரு. லைன்லே இரு அடிச்சு எழுப்பிட்டு ஸ்பீக்கர்ல போடறேன்”

“என்ன ஒரு நல்லெண்ணம்டா சாமி!” என சிரித்தான் மணி.

“சிவுடு, ஏந்திரி சிவுடு ஏந்திரி” என சத்தம் கேட்டது.

“ஏன்டி வைசி இந்த மாதிரி டார்ச்சர் பண்ணுற? இப்பத்தானடி படுக்க விட்ட, அதுக்குள்ள மறுபடியும் எழுப்பற! இது கடவுளுக்கே அடுக்காது சொல்லிட்டேன்” என தூக்கக் கலக்கத்தில் சிவா முனகும் சத்தமும் கேட்டது.

“மானத்த வாங்காத, கொன்னுருவேன் ராஸ்கல்! உன் மச்சான் லைன்ல இருக்கான், பேசனுமாம்”

“சொல்லுடா மாப்பிள்ளை? நிலவரம் எல்லாம் எப்படி இருக்கு?” என லைனில் வந்தான் சிவா.

இவன் பேசுவதற்குள்,

“அந்த பல்செட்டு என் தம்பிய டார்ச்சர் பண்ணுறாளாம். பாவம் பையன் நொந்துப் போயிருக்கான்” என நிலா பதில் அளித்தாள்.

“ஓஹோ, நீ என்னை பண்ணாத டார்ச்சரா அவ உன் தம்பிக்குப் பண்ணிருக்கப் போறா? உங்க குடும்பத்துக்கு வந்தா ரத்தம் எங்களுக்கு வந்தா தக்காளி சட்னியா?” என கேட்டான் சிவா.

மணி பேச வாயெடுப்பதற்குள்,

“நாங்க என்ன உங்கள டார்ச்சர் பண்ணிட்டமாம்? சொல்லித்தான் பாரேன்! பாவம்னு வாழ்க்கைக் குடுத்தா ஓவர் சவுண்டு” என நிலா கோபக் குரல் எழுப்பினாள்.

“இந்த பொம்பளைங்களே இப்படித்தான் மாப்பு. நாம வலைல விழற வரைக்கும் அடக்கி வாசிப்பாங்க. எப்ப நாம தொபுக்கடீர்னு விழறமோ, அப்படியே அமுக்கி அடிமையாக்கிருவாங்க. பாத்து மாப்பூ, சூதனமா பொழச்சுக்கோ”

“இப்ப நீ அப்படித்தான் அடிமையா கிடக்கறியா? உன் வாய் கொழுப்பு மட்டும் அடங்காதுடா சிவுடு” என கடபுடவென சத்தம் கேட்டது.

‘மாமாவுக்கு சேதாரம் ரொம்ப இருக்கும் போல இருக்கே!’ என சிரித்தப்படியே போன் காலை கட் பண்ணினான் மணி. அவன் எதிர்ப்பார்த்தப்படியே பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து நிலாவே போன் செய்தாள்.

“ஏன்டா, போனை கட் பண்ண?”

“சண்டைப் போட்டு சமாதானம் ஆகிட்டீங்களா? இனிமே என் பிரச்சனையைப் பத்தி பேசலாமா?” என கேட்டான்.

“சொல்லு மணி, கேக்கறோம்” என கோரசாக பதில் வந்தது அங்கிருந்து.

“இந்த கவி திரும்பவும் காணாம போயிட்டா! போன் போட்டா கிடைக்கல, வீட்டுக்கும் வரல. அவங்க அப்பா கிட்ட, வேலை விஷயமா போறேன்னு மட்டும் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கா. எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல மாமா. ஒரு சமயம் ரொம்ப நெருங்கிட்ட மாதிரி இருக்கு, பல சமயம் எங்கயோ ஒட்டாம இருக்கற மாதிரி இருக்கு இந்த உறவு. எனக்கு அவ வேணும் நிலா. பக்கத்துலயே வேணும். அதுக்கு வழி சொல்லுங்க ரெண்டு பேரும்” அவன் குரலில் இருந்த ஆதங்கத்தைக் கேட்ட இருவருக்கும் சற்று நேரம் பேச்சு வரவில்லை. நிலாவுக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

“அவ என்ன பெரிய இவளாடா? என் தம்பிய இப்படி அலைய விடறா! எனக்கு வர கோபத்துக்கு பல்செட்டுப் போட்டு நேரா ஆகியிருக்கற வாயிலயே ஒரு குத்து விட்டு பல்லெல்லாம் தெறிக்க விட்டுருவேன். என்ன நினைச்சுகிட்டு இருக்கா மனசுல! என் தம்பிக்கு என்ன குறை? இவ்வளவு அழகா, அறிவா, மேன்லியா ஒருத்தன் தொங்கிகிட்டு வந்தா அவளுக்குக் கசக்குதாமா?”

அந்த பக்கம் முழு அமைதி. கவியை ஏசவும் கோபத்தை மௌனமாக காட்டுகிறான் என இருவருக்கும் புரிந்தது. நிலமையை சரி செய்ய சிவா,

“விடு மச்சான். பொறுத்ததே பொறுத்துட்ட இன்னும் ஒரு பத்து பதினைஞ்சு வருஷம் வெய்ட பண்ணா என் மக பெரிய பொண்ணா ஆகிருவா. உனக்கே கட்டி வைச்சிருறேன். எப்புடி?” என சிரித்தான்.

அந்த பக்கம் மணிக்கும் சிரிப்பு வந்தது. அவன் சிரிக்கவும் நிலா மெல்ல பேச்சுக் கொடுத்தாள்.

“சாரிடா மணி! உன்னை வேணாம் வேணாம்னு சொல்லவும் எனக்கு கோபம் வந்துருச்சு”

“விடு நிலாக்கா! அவ நிலைமை உனக்குப் புரியல. நெஞ்சு முழுக்க என் மேல ஆசை வச்சிருக்கா. தன்னை அறியாம அதை என் கிட்ட காட்டவும் செய்யற. ஆனா நான் சீரியசா இந்த ரிலேசன்ஷிப்ப கொண்டு போக நினைச்சா பின் வாங்கறா! என்னால அவள புரிஞ்சுக்க முடியுது. ஆனா எப்படி என் வழிக்கு கொண்டு வரதுன்னு தான் தெரியல”

“அவளப் புரியுதுன்னு சொல்லுறியே, ஏன் கல்யாணத்துக்கு மறுக்கறான்னு க்ளூ எதாவது இருக்கா மச்சான்?” என கேட்டான் சிவா.

“மாமா, அவ கிட்ட பல குறைகள் இருக்கறதா அவ நம்புறா. அவ தோற்றத்துல அவளுக்கு ஒரு காம்ப்ளேக்ஸ். நான் தோற்றத்துல அவள விட நல்லா இருக்கேன்னு நினைச்சு ஒரு தயக்கம். அவளால நல்ல வைப்பா நடந்துக்க முடியாதுன்னு ஒரு பயம்”

“பொண்ணுன்னா பொண்டாட்டியா ஆவறதும், அப்புறம் போண்டாவா ஆகறதும், அதான்டா வயித்த தள்ளிக்கிட்டு அம்மாவா ஆகறதும் இயற்கையா நடக்கறது தானேடா! இதுல என்ன வைப் மேட்டிரியல் இல்லைன்னு சில்லியா ஒரு எண்ணம்?” என கேட்டாள் நிலா.

“அவளால எந்த ஒரு விஷயத்தையும் கான்சண்ட்ரேட் பண்ணி ரொம்ப நேரம் செய்ய முடியாது. அவ மூளையோட இயக்கம் அப்படி. அவங்க அம்மா இருந்த வரைக்கும் அவள கண்ணுல வச்சிப் பார்த்துகிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் அவ அப்பா. போன வருஷத்துல இவருக்கு வைரல் பீவர் வந்து ரொம்ப முடியாம இருந்தாராம். அப்போ கஞ்சி வச்சித் தரேன்னு அடுப்படிக்குப் போனவ, ஃபயர் இஞ்சின் வர அளவுக்கு கஞ்சி வச்சாளாம்.”

“என்னடா சொல்லுற?”

“ஆமாக்கா! அடுப்புல கஞ்சிய வச்சிட்டு வேகட்டும்னு இவ ரூமுக்குப் போயிருக்கா. அங்க போய் என்னமோ கணக்குப் போட உட்கார்ந்தவ, அதுலயே அப்படியே மூழ்கிட்டாளாம். சட்டி தீஞ்சி போய் புகை வந்து ஃபயர் அலார்ம் ட்ரீகர் பண்ணி ஒரே களேபரமா போச்சாம். இது மாதிரி பல சாம்பிள் இருக்கு. அதனால தான் அவ அப்பா வேலைக்கே ஆள் பாத்தாரு. அவ மைண்ட்ல எப்பவும் எதாச்சும் ஓடிட்டே இருக்கும்கா. இப்ப நீ டான்ஸ் ஆடறப்போ, பிள்ளைய பத்தி நினைச்சுக்கவ, டெலிபோன் பில் கட்டியாச்சான்னு நினைச்சுக்குவ, மாமா ஒழுங்கா சாப்பிட்டாறா இல்லைன்னு நினைச்சுக்குவ. இப்படி ஒரு பத்து விஷயங்கள் மண்டைக்குள்ள ஓடும். ஆனா அவளுக்கு நூறு விஷயங்கள் ஓடும். அவ ரொம்ப பாவம்கா. சில சமயம் ரூம விட்டே வரமாட்டா! தூங்கக் கூட ரொம்ப கஸ்டப்படுவா. இப்ப நாம ஒரு கார்ட்டூன் பார்த்துட்டு தூங்கினா, அதுல வர கேரேக்டர் மட்டும் தான் மனசுல நிக்கும். ஆனா இவளுக்கு ஒவ்வொரு கேரக்டரும், அதோட மேனரிஷம், சவுண்ட், பேக்ரவுண்ட எல்லாம் மண்டையில ஓடும். மூளை ஒவ்வொன்னா அலசி ஆராயும். அப்புறம் எப்படி தூக்கம் வரும் சொல்லு? அங்கிள் இன்னும் நெறைய சொன்னாரு. கேக்கற உனக்குத்தான் மண்டை வலி வரும். இவ்ளோவுக்கும் எப்படியோ மக்கா மனுஷன அனுசரிச்சுப் படிச்சு வந்துட்டா.”

“மணி டேய், இப்டிப்பட்ட காம்ப்ளேக்‌ஷ்சான பெட்ரோமேக்ஸ் லைட்டே தான் உனக்கு வேணுமாடா? ஒரு சிட்டி ரோபோ கூட எப்படிடா குடும்பம் நடத்துவ?”

“தோ, உனக்கு வர சந்தேகம் தான் அவளுக்கும் வந்துருக்கு. அதான் என் மேல அவ்வளவு ஆசை இருந்தும் தள்ளி ஓடுறா. எங்கள பத்தி உனக்குத்தான் நல்லா தெரியும் நிலாக்கா. உனக்குத்தானே போன் பண்ணி பேசுவா. அவளுக்கு நான் அப்போ இருந்தே ஸ்பெஷல் நிலாக்கா. எனக்கும் அப்படிதான், என்னோட முதல் காதல், முடிவான காதல் அவ மேல மட்டும்தான். அவ மூளை பண்ணுற சித்து விளையாட்டுக்கெல்லாம் பயந்து அவள அப்படியே விட்டுற சொல்லுறியா? எங்கள பிரிக்க நீ போட்ட ஷாலினி பிட்டையே நம்பாம, என்னைத்தான் இத்தனை நாளா நினைச்சுட்டு இருக்கா அவ”

“சொல்லிட்டாளா அந்த பல்செட்டு?”

“சொன்னா, சொன்னா! அதுக்கு உனக்கு ஸ்பெஷல் கவனிப்பு இருக்கு. டோண்ட் வோரி!” என மிரட்டினான் மணி.

“விட்ரா, விட்ரா! அதெல்லாம் நம்ம வாழ்க்கையில சகஜம்டா பாசி”

“எனக்கு அவ வேணும் நிலா, மாமா. அவ கிட்ட இருக்கற மைனஸ் எல்லாம் என் கிட்ட ப்ளஸ்சா இருக்கு. என் கிட்ட இருக்கற மைனஸ் எல்லாம் அவ கிட்ட ப்ளஸ்சா இருக்கு. நாங்க ஒன்னு சேரறது தான் கரெக்டு. அவளுக்கு வீட்டப் பார்த்து பிள்ளைங்கள பாத்துக்க முடியாதுன்னா, நான் பாத்துட்டுப் போறேன். அதுல நான் எக்ஸ்பேர்ட் ஆச்சே! நான் ஹவூஸ்ஹஸ்பண்டா இருக்கனும்னா பிள்ளை வேணும். பிள்ளை வேணும்னா கல்யாணம் வேணும். அதுக்கு ஐடியா குடுங்க” என ஆரம்பித்த இடத்திலேயே வந்து நின்றான் மணி.

“மச்சான் அகில உலக பெண்கள் ஃபார்முலா ஒன்னு என் கிட்ட இருக்கு, வேணுமா? எந்த பொண்ணையும் வசப்படுத்துற ஃபார்முலா இது.”

“சொல்லுங்க மாமா. மீ வேய்ட்டிங்”

“இந்த பொண்ணுங்க இருக்காங்களே, அவங்க நாம கெஞ்சிகிட்டுப் போனா மிஞ்சிகிட்டுப் போவாங்க. அதே நாம மிஞ்கிட்டுப் போனா கொஞ்சிகிட்டு வருவாங்க. பேசாம நீ மிஞ்சி பாரேன். என்ன நடக்குதுன்னு பார்க்கலாம். கேக் உப்பனும்னா பேக்கிங் சோடா போடனும். காதலி சிக்கனும்னா பேசாம இருக்கனும்”

“எப்போ பாரு கேக்கு, பேக்குன்னு கிட்டு. நீ இன்னும் அப்படியேதான் இருக்கே சிவுடு”

“இந்த கேக்கு சுடற பேக்கு வேணும்னுதான்டி தவமா தவமிருந்த!” மீண்டும் கடபுடா சத்தம்.

“ஐயோ! ரெண்டு பேரும் அடிச்சிக்காம என் மேட்டருக்கு வாங்க”

“மேட்டருலாம் உங்கக்காவுக்குத்தான் நல்லா தெரியும்டா மச்சான். அவ கிட்டயே கேளு” மீண்டுன் போன் கட்டானது.

தலையில் அடித்துக் கொண்டான் மணி.

பத்து நிமிடத்தில் போன் வந்தது.

“ஏன்டா போனை வச்ச?” என கேட்டாள் நிலா.

“கொன்னுருவேன்டி. இனிமே கவி என்னை கலட்டி விட்டாக் கூட ஐடியா வேணும்னு உனக்குப் போன் போட மாட்டேன்”

“கோச்சிக்காதடா! மாமாவ தொரத்தி விட்டுட்டேன். இனிமே ஒழுங்கா பேசறேன். ஜொள்ளு, ஐ மீன் சொல்லு”

“எவ்வளவு நாள் இப்படி மிஞ்சனும்?

“”ஒரு வாரம் எடுத்துக்கோ” என்றாள் நிலா.

“அதெல்லாம் முடியாது. ஒரு மூனு நாள் ஓகே. அதுக்கு மேல என்னால முடியாது”

“அடச்சை! ரொம்ப கேவலமா இருக்குடா, என் தம்பின்னு வெளிய சொல்லிறாதே!”

சிரித்தப்படியே பாய் சொல்லி போனை வைத்தான் மணி. இரண்டு நாள் கழித்து, கவியே இவனுக்கு போன் செய்தாள். இவன் எடுக்கவில்லை. மேசேஜ் போட்டாள், ப்ளூ டிக் தெரிய வேண்டும் என படித்தவன் ரிப்ளை போடவில்லை. விடாமல் மேசேஜூம் போனும் வந்தவாறு இருந்தன இவன் கண்டு கொள்ளவில்லை.

அடுத்த நாள், பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக் கொண்டு இவன் முன் பத்ரகாளியாய் நின்றாள் கவி.

“என்னடா பெரிய இவன் ஆயிட்டியா? போன் எடுக்கல, ரிப்ளை போடல! கேம் விளையாடி பார்க்கறியா என் கிட்ட?”

அமைதியாகவே கைக்கட்டியபடி நின்றான் மணி. முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டவில்லை.

“ஒழுங்கா பேசு மணீ! நான் செம்ம கோபத்துல இருக்கேன்”

அப்பொழுதும் அதே பார்வை, அதே மௌனம்.

“பேசுடா!”

அவன் அருகே சென்று அவனை உலுக்கினாள்.

“பேசுன்னு சொல்லுறேன்ல, பேசு ப்ளிஸ்” கண்ணில் நீர் வழிய அவன் முகமெங்கும் முத்தமிட்டாள் கவி.

“பேசு மணி” இன்னும் இன்னும் கொடுத்தாள்.

“பேச மாட்ட?” அழுத்தமாக அவன் உதட்டை முற்றுகையிட்டாள். அவன் வாயைத் திறக்காமல் இருக்க, கோபத்தையெல்லாம் அவன் உதட்டில் காட்டினாள். கடித்து வைத்தாள். எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொண்டு அமைதியாகவே இருந்தான் மணி.

“பேசு, பேசு, பேசு! மணி பேசு!”

கத்தி கத்தி அவன் மார்பிலே தொய்ந்தவள்,

“பேசு மணி” என கதறி அழுதாள்.

இரும்பென நின்றவன் அவளின் சூடான கண்ணீர் பட, உருகி கரைந்தான். நெஞ்சில் சாய்ந்திருந்தவளை தனக்குள் புதைத்துக் கொள்வதைப் போல இறுக்கிக் கொண்டான் மாசிலாமணி.

(கொட்டும்)

ENE– epi 5

அத்தியாயம் 5

காதல் ஒன்னும் தவறே இல்லை
காதல் இன்றி மனிதனும் இல்லை
நண்பர்களும் காதலர் ஆக
மாறியப்பின் சொல்லிய உண்மை
நீயும் நானும் பழகுறோமே காதல் ஆகுமா
இது ஆயுள் முழுதும் தொடர்ந்தாலும் நட்பு மாறுமா

“டேனி டியர், நீ வந்தவுடனே சாப்பிட்டுட்டு, ஸ்டடி ரூமுக்கு வர சொன்னாருப்பா டாடி”

“ஓகே மாம். இன்னிக்கு என்ன மெனு?”

“ச்சேப் இன்னிக்கு வெஸ்டர்ன் குசின் செஞ்சிருக்காரு. சூப், பாஸ்தா, சேலட் எல்லாம் இருக்கு”

“ எனக்கு இட்லி தான் மாம் வேணும். அதுவும் ஆன்ட்டி கற் செய்வாங்க பாருங்க. செம்மையா இருக்கும்.”

“டேய், ஒன்னு உங்க டாடி மாதிரி சூப்பா சாப்பிடனும். இல்ல என்னை மாதிரி பாஸ்தாவாவது சாப்பிடனும். எங்க ரெண்டு பேரும் மாதிரி இல்லாம இது என்னடா டிசைன்.”

“ஆவ்வ்வ் மாம். இட்லி சாப்பிடறதனால நான் ஓங் பரம்பரை இல்லன்னு ஆயிருமா? எனக்கு இந்தியன் கல்ச்சர், சாப்பாடு எல்லாம் ரொம்ப பிடிக்கும் மா”

“கல்ச்சர் மட்டும் தான் பிடிக்குதா? இல்லை அந்த கல்ச்சரோட வர பொண்ணையும் பிடிக்குதா?” என கலாய்த்தார் அவன் அம்மா கேத்ரீன்.

வெள்ளை முகம் செக்கச்செவேரென சிவந்து போக, வலது கை விரல்களை இடது கையில் வைத்து பியானோ வாசிப்பது போல் ஆட்டினான் டேனி. டேனிக்கு வெட்கம், கோபம், சந்தோசம், சோகம் போன்ற உணர்ச்சிகரமான நிகழ்வுகள் நடந்தால் இந்த மேனரிசம் தானாக வெளிப்படும்.

“யாரு டான்யாவையா கல்ச்சர் தெரிஞ்ச பொண்ணுனு சொன்னிங்க. ஒரே ஒரு தடவ சேலை கட்டி காட்டு டான்யான்னு சொன்னேன். ரூமுக்குள்ள போனவ அரை மணி நேரம் கழிச்சிதான் வந்தா. அவங்க அம்மா சேலையை மடிச்சி, ரிப்பன் வச்சு கட்டி கொண்டுவந்து என் முகத்துல விட்டு அடிச்சா. இந்தா சேலையை கட்டிட்டேன், காட்டிட்டேன். இதுக்கு மேல என்னை தொந்தரவு பண்ணாதேன்னு சொன்னவ, ஒரு வாரம் என்கிட்ட பேசல”

“அப்புறம் எப்படிடா திரும்ப பேசுனா?”

“நாங்க இப்படி சின்ன சின்ன சண்டை போடுறது என்ன புதுசா மாம். நான் ஆயிரம் தடவை வாட்சாப்ல சோரி சொன்ன பிறகுதான் பேசுனா. அதுவும், இனிமே சேலை கட்டு, சுடிதார் போடுன்னு எங்க அம்மா மாதிரி டார்ச்சர் பண்ண அப்புறம் நம்ம பிரண்ட்ஷிப்பை கட் பண்ணிருவேன்னு மிரட்டிட்டு தான் விட்டா”

“சரி மேடம் ஏன் கொஞ்ச நாளா என்னை பார்க்க வரது இல்ல?”

“அவ ரொம்ப பிசிமா. எங்களோட STPM (மலேசியாவின் ஏ-லெவல்) ரிசல்ட்ஸ் இன்னும் ஒரு மாசத்துல வருதுல, அதுக்கு பணம் சேர்க்கிறா. எப்படியும் லோக்கல் யுனிவர்சிட்டியில மெடிக்கல் சீட் கெடைச்சிரும்னு நம்பிக்கையா இருக்கா. உபகார சம்ளம் கிடைச்சாலும், அது சாங்சன் ஆகிற வரை சமாளிக்கனுமே.”

“என்னவோ போ. அவளாச்சும் நல்லா படிக்கிறாளே. ரொம்ப சந்தோஷம்.”

“மம்மி, நானும் ஓரளவு நல்லா தான் படிக்கிறேன். எங்களுக்கு படிக்க தெரியாதுன்னு இல்ல, படிக்க வேணாம்னு இருக்கோம். ஒரு வீட்டுல ரெண்டு ஒவர் படிப்ஸ் இருந்த குடும்பத்துக்கு ஆகாதாம்”

“ஆமான்டா, ரூம்ல வெயிட் பண்ணிகிட்டு இருக்கிற உங்க டாடி கிட்ட இத போயி சொல்லு, மடியில தூக்கி வச்சு நாலு முத்தம் குடுப்பாரு.”

முகத்தை சோகமாக வைத்து கொண்ட டேனி,

“மாம், இந்த சோகம் போதுமா அவர கவுக்க இல்லை இன்னும் கொஞ்சம் சோகத்த ஏத்தனுமா?” என கேட்டவறே கேத்ரீனை தூக்கி ஒரு சுற்று சுற்றி கீழே இறக்கி விட்டான்.

“வர வர உங்க அழகும் ஸ்டைலும் ஏறிக்கிட்டே இருக்கு மம்மி” என்றவாரே அவர் நெற்றியில் முத்தமிட்டான் டேனி.

“யார் யார எப்படி எப்படி கவுக்கனும்னு நல்லாவே தெரிஞ்சி வைச்சிருக்க” என்றவாறே அவன் முடியை செல்லமாக கோதினார் அவன் அம்மா.

“ஓகே மா. நான் சாப்பிட போறேன். நீங்க மறக்காம உங்க வைட்டமின்ஸ் சாப்பிட்டு, சீக்கிரமா படுங்க. குட் நைட் ஸ்வீட்டி”

“குட் நைட் டேனி. டாடி ஏதாவது கோபமா பேசினா பொறுத்து போப்பா”

“நீங்க போங்க மாம். நான் சமாளிச்சிக்குவேன். அவருக்கு என்னை கோபமா பார்க்கவே தெரியாது, இந்த லட்சணத்துல கோபமா பேசிறவா போறாரு. ச்சில் மாம்” என்றவாறே உணவு அறைக்கு சென்றான் டேனி.

தன் அழகான , அன்பான மகன் நினைப்பதெல்லாம் நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும் என ப்ரேயர் சொல்லி கொண்டே படுக்க சென்றார் கேத்ரீன்.

டேனி வசிப்பது வில்லா என அழைக்கபடும் பெரிய செல்வந்தர்கள் வாழும் வீடு. மூன்று மாடிகளுடன் நீச்சல் குளமும் சேர்ந்தமைந்தது. மேல் மாடியில் ரூப் டோப் கார்டன் அழகாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கும். அங்கேயே அமர்ந்து உணவருந்த ஏதுவாக மேசை, நாற்காலிகள் அழகாக செட் செய்யபட்டிருக்கும். இரவு நேரத்தில் வண்ண விளக்குகளால் அந்த கார்டனே தேவலோகம் மாதிரி காட்சி அளிக்கும். ஸ்டடி ரூமில் அப்பாவை காணாமல் இங்கேதான் இருப்பார் என தேடி வந்தான் டேனி. அவன் எதிர்ப்பார்த்ததைப் போல் அவர் அங்கே தான் செயற்கை நீருற்று பக்கம் நின்றிருந்தார். மெதுவாக வந்து பின்னால் இருந்து அவரை அணைத்துக் கொண்டான் டேனி.

“ஹாய் டாட்”

“டேனி மை போய். ஐ மிஸ்ட் யூ”

“டேடி, இன்னிக்கு காலைல தானே என்னைப் பார்த்தீங்க. அதுக்குள்ள மிஸ் பண்ணுருங்கிளா?”

“உங்க மம்மி வேணும்னா உன்னை பத்து மாதம் வயித்துல சுமந்திருக்கலாம். ஆனா உன்னை நான் இந்த இருபத்தியொரு வருஷமா இந்த நெஞ்சில சுமக்கிறேன். ஐ ஹேவ் ஆல் தே ரீசன் டூ மிஸ் யூ மோர்”

“உங்களாலயும் மம்மியாயாலயும் என்னை விட்டுட்டு இருக்க முடியாது. அப்புறம் ஏன் டேட் என்னை ஆஸ்திரேலியாவுக்கு போ போன்னு துரத்துறிங்க” என ஆதங்கத்துடன் கேட்டான் டேனி.

மகனை ஊன்றி பார்த்தார் மிஸ்டர் ஓங்.

“டேனி, நாம அடிக்கடி தாத்தாவோட மேமோரியல் பார்க்குக்கு போவோம் இல்லையா? அங்க தாத்தா அஸ்தி வச்சிருக்கிற கண்ணாடி பேழையில் என்ன எழுதி இருக்கும்?”

“தாத்தா போட்டோ வைச்சி, அவர் பிறந்த தேதியும் இறந்த தேதியும் எழுதி இருக்கும் டேட்.”

“அதுல பிறந்த நாளையோ, இறந்த நாளையோ நாம டிசைட் பண்ண முடியாது. ஆனா இன் பிட்வீன் இருக்கிற வாழுற நாட்களை எப்படி பயனுள்ளதா வாழலாங்கிறதை நாம டிசைட் பண்ணலாம் இல்லையா. அப்படி வாழ்ந்து தான் உன் தாத்தா நம்மள நல்ல நிலமையில விட்டுட்டு போயிருக்காரு. நீ சம்பாதிச்சா தான் அடுத்த வேளை சாப்பாடுங்கிற நிலைமையில நாம இல்ல. உன் பேரன், அவனுக்கு பேரன் வரைக்கும் உக்காந்து சாப்பிடற அளவு நமக்கு சொத்து இருக்கு.”

“சொத்து இருக்கிறதுனால மட்டும் நமக்கு மரியாதை வந்திடாது. என் மகன் ஒரு டிகிரி ஹோல்டர், ஒரு பி.எச்.டி ஹோல்டர்ன்னு சொல்லுறதுல தான் எனக்குப் பெருமை. உன் அங்கிள் ஜோன் உனக்கு ஆஸ்திரேலியா வர ஸ்போன்சர் பண்ண ரெடியா இருக்காரு. என்ன கோர்ஸ், எந்த யுனிவெர்சிட்டி எல்லாம் உன் சாய்ஸ். எங்களை விட்டு தனியா இருந்தா தான் நீ சுய காலில நிக்க பழக முடியும்.” என்று சொல்லிவிட்டு எதிர்பார்ப்புடன் மகனை ஏறிட்டார் அவர்.

கையில் பியானோ வாசித்துக் கொண்டே தன் தந்தையின் கண்களைப் பார்த்து டேனி சொன்ன ஒரே பதில்,

“என்னால டான்யாவ விட்டுட்டு இருக்க முடியாது டாட்.”

மற்ற அப்பாக்கள் எல்லாம் இந்த பதிலில் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணியிருப்பாங்களோ தெரியாது. ஆனா டேனியின் அப்பா அவனை ஒரு சிரிப்புடன் அணைத்துக் கொண்டார்.

“என்னை விட பெரிய காதல் மன்னனாடா நீ?”

“போங்க டேட். இப்படி கிண்டல் பண்ணாதிங்க எனக்கு வெக்கம் வெக்கம்மா வருது”

மகனின் வெட்கத்தைப்  பார்த்து வாய் விட்டு சிரித்தார் அவர்.

“வெறும் ப்ரண்ட்ஷிப் மட்டும்தான்னு நெனைச்சேன். இப்படி நீ வெட்கப்படறத பார்த்தா காதலுக்கு ப்ரோமோஷன் வாங்கிட்ட போல”

“டாட், எனக்கே கொஞ்சம் குழப்பமா தான் இருக்கு. சின்ன வயசு தோழிய இப்ப என்னால தோழியா பார்க்க முடியல டாட். பாசமா பழகின டான்யாவை இப்ப காதலா பார்க்கும் போது என் மனசாட்சி உறுத்துது. அதுவும் கள்ளம் இல்லாம என் கை பிடிச்சி , தோள் தொட்டு அவ பேசும் போது, அந்த தொடுகையிலே நான் கரைஞ்சி போறது எனக்கு ரொம்ப கில்ட்டியா இருக்கு டாட். என் மேலயே வெறுப்பா இருக்கு. ஆனா ஐ கான்ட் ஹேல்ப் இட். அவதான் வேணும்னு மனசு அடம் பிடிக்குது. டேட், நான் கேவலமானவனா? “ என கண் கலங்கினான் டேனி.

மகனை பார்க்கும் போது கலக்கமாக இருந்தது அவருக்கு. ‘இப்படி அவ மேல பாசம் வச்சிருக்கானே. அவ இவனை ஏத்துக்குவாளா. அவளும் எனக்கு மகள் மாதிரிதான். அவ பாட்டி அன்னிக்கு உதவுலனா இன்னிக்கு டேனி இல்லை. ரெண்டு பேரும் சந்தோசமா இருக்க கண்டிப்பா நான் ஒரு நல்ல முடிவை எடுக்கனும்’ என கவலை கொண்டார் அவர்.

“டேனி, நீ கேவலமானவன் இல்லப்பா. காதல் எப்போ, யாரு மேல வரும்னு அறிஞ்ச ஞானி யாருமில்ல. டான்யாக்கும் உன் மேல காதல் வரலாம். அதுக்கு நான் ஒரு வழிய சொல்லுறேன்.”

“சொல்லுங்க டாட். நான் கேக்குறேன். என் டான்யா என்னை காதலா பார்க்க நான் என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன். உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற காதல் எப்போ பொத்து கிட்டு வந்து எங்க ப்ரண்ட்ஷிப்ப கவுத்துருமோன்னு ஒவ்வொரு நாளும் பயந்து பயந்து சாகிறேன். ப்ளீஸ் டாட்”

“நீ கொஞ்ச நாளைக்கு அவள பிரிஞ்சு தூரமா போறதுதான் நல்லது. பொறுப்பா நான் பேசி முடிச்சிருறேன். தள்ளி இருக்கிறப்ப தான் ஒருத்தரோட அருமை நமக்கு புரியும். அவள சுத்தி சுத்தி நீ போறதனால அவளால உன்னை நண்பனா தவிர வேற மாதிரி உணர முடியல. நீ பக்கத்துல இல்லாத போது அந்த உணர்வு வரலாம். இதுல இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. தூரமா இருக்கும் போது உனக்கே இது நிஜ காதல்தானா இல்ல இன்பாக்ச்சுவேஷனானு தெளிவா தெரிய வாய்ப்பிருக்கு.”

என்ன சொல்வது என புரியாமல் மௌனமாக நின்றிருந்தான் டேனி.

“என்னோடது காதல் தான்னு எனக்கு நிச்சயம் தெரியும் டாட். டான்யாவுக்காக இதுக்கு நான் சம்மதிக்கிறேன். கிவ் மீ ஓன் வீக். எங்க பினாங்கு ட்ரிப் முடிஞ்சவுடன் நான் கிளம்பறேன்” என சோகமாக சொன்னான் டேனி.

“நல்லதுப்பா. இப்போ போய் படு. மணி ஆகுதுபாரு”

“டான்யாவுக்கு வேலை முடிஞ்சிருக்கும் பா. ஏத்த போகனும்.”

“சரி, இந்தா கார் கீ. திரும்ப உன்கிட்டயே குடுக்கிறேன். பைக் வேண்டாம். அவள பத்திரமா விட்டுட்டு வா”

“சரி டாட், பை”

களையில்லாமல் செல்லும் மகனையே வருத்தத்துடன் பார்த்து கொண்டிருந்தார் மிஸ்டர் ஓங்.

கைத்தொலைபேசியை எடுத்து அழைப்பு எடுத்து மறுமுனை பதிலளிக்க காத்திருந்தார்.

“ஹாலோ தருண். நான் ஓங் பேசுறேன்”

SSKN — epi 10

அத்தியாயம் 10

 

பறவையின் சிறகுகள் பிரிஞ்சா தான்

வானத்தில் அது பறக்கும்

காத்திருந்தால் தான் இருவருக்கும்

காதல் அதிகரிக்கும்

 

அந்த பொன் மாலை பொழுதை அல்லோலகல்லோலப் படுத்திக் கொண்டிருந்தார் வெங்கி. மணி வெளியே சென்றிருக்க, கவிலயா தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு வெங்கியின் ரூமில் அமர்ந்திருந்தாள்.

“இந்த கோட் நல்லா இருக்கா ஹனி?”

“நல்லா இருக்குப்பா. இதுக்கு முன்ன நீங்க கழட்டிப் போட்ட சாம்பல் கலர் கோட் கூட நல்லாத்தான் இருந்துச்சு. அதுக்கும் முன்ன கழட்டிப் போட்ட நீல கோட் கூட மிக நல்லாவே இருந்துச்சு” என நீட்டி முழக்கினாள்.

உள்ளே லைட் ஊதா கலரில் ஷேர்ட் போட்டு அதன் மேலே கருப்பு நிற கோட் போட்டிருந்தார். கோட்டுக்கு ஏற்ற நிறத்தில் பேண்ட் அணிந்திருந்தார். இன்னும் டை அணிவதுதான் பாக்கி.

“நெஜமா நல்லா இருக்காம்மா?”

“மிஸ்டர் வெங்கி, நீங்க எது போட்டாலும் நல்லாத்தான் இருக்கும். நல்ல கலரா இருக்கீங்க, ரிம்லெஸ் கண்ணாடி வேற, லேசா நறைச்சிருந்தாலும் சின்ன சொட்டை கூட இல்லாத தலைமுடி, சின்னதா ப்ரென்ச் தாடின்னு எங்கப்பா எப்பவுமே ஹேண்ட்ஷம்தான். சோ நோ நீட் டூ வோரி. ஆனா டேட்டிங்க்கு போறதுக்கு இந்த மாதிரி பார்மல் ட்ரெஸ்சிங் தான் ஒரு மாதிரியா இருக்குப்பா”

“இல்லம்மா, அவ இம்ப்ரெஸ் ஆக வேணாமா?”

“ஐயோ அப்பா! அவங்க உங்கள லுங்கியோட கூட பார்த்துருக்காங்க. ஏன் சில சமயம் வெளிய நீங்க கார்டெனிங் செய்யறப்போ டீ சர்ட் இல்லாம கூட பார்த்துருப்பாங்க. இப்போ போய் இம்ப்ரேஸ் ஆகனும்னு இப்படி நீங்க அலம்பல் பண்ணறது நல்லா இல்ல சொல்லிட்டேன்.”

“என்னை டீ ஷர்ட் இல்லாம பாத்துருக்காளா உன் மீராம்மா? என் சிக்ஸ் பேக்க பாத்து கூடவா என் ப்ரோபோசல ரிஜேக்ட் பண்ணுறா?”

கட்டிலில் விழுந்து புரண்டு சிரித்தாள் கவி.

“நினைப்புத்தான்பா உங்களுக்கு. சிக்ஸ் பேக்கா? சிக்ஸ் கேக்குன்னு வேணும்னா சொல்லலாம். ஆறு கேக்க ஒன்னா அடிச்சு விட்டா வயிறு உப்பிக்குமே அப்படி வயித்த வச்சிக்கிட்டு சிக்ஸ் பேக்காம்!”

“இதெல்லாம் நல்லா இல்லை கவிம்மா. உன் ஆளு வரிக்குதிரை மாதிரி வயித்துல கோடு கோடா வச்சிருக்கான்னு, பெத்த அப்பாவையே நீ கலாய்க்கக் கூடாது” மகளைப் பார்த்து சிரித்தப்படியே சொன்னார் வெங்கி.

கவி கிண்டல் செய்த மாதிரி அவர் அப்படி ஒன்றும் மோசமாக இல்லை. ஐம்பதை நெருங்கினாலும் இன்னும் உடம்பை கட்டுக் கோப்பாகத்தான் வைத்திருந்தார். இந்த மாதிரி வெளி மாநிலங்களுக்கு செமினார் அல்லது கான்பரண்ஸ் போகும் போது, கிடைத்ததை சாப்பிடுவதால் திரும்பி வரும் போது குட்டி தொப்பையோடு வருவார். இங்கு வந்து மீரா வைத்து தரும் கொள்ளு ரசம், விடாத உடற்பயிற்சி என பாடுபட்டு ஏறிய எடையைக் குறைப்பார். நேற்றுதான் சிக்காகோவில் இருந்து வந்திருந்தார் குட்டி தொந்தியோடு. அதைத்தான் கிண்டல் அடித்தாள் கவி.

“எப்படிம்மா மீரா என் கூட டேட்டிங் வர ஒத்துக்கிட்டா?”

“அவங்க எங்க ஒத்துக்கிட்டாங்க! முடியாதுன்னு ஒரே புலம்பல். கண்ணுல தண்ணி வேற வச்சிக்கிட்டாங்க. நான் தான் ஓன் டைம் போங்க. பிடிக்கலனா இனிமே நான் போர்ஸ் பண்ண மாட்டேன் அப்படின்னு சமாதானப்ப படுத்திருக்கேன்” என்றவள் தன் அப்பாவைக் கூர்ந்துப் பார்த்து,

“பிடிக்கலனா போர்ஸ் பண்ண மாட்டீங்கதானேப்பா? என்னை நம்பி மட்டும் தான் வராங்க. என் மேல உள்ள பாசத்துல வராங்க. அவங்க உங்கள ரிஜேக்ட் பண்ணிட்டா, விட்டறனும். விட்டுருவீங்கத்தானேப்பா?” என கேட்டாள்.

“கண்டிப்பாமா! பிடிக்காதவங்கள போர்ஸ் பண்ண உன் அப்பா என்ன ரோட் சைட் ரோமியோவா!” என மகளின் முகம் பார்க்காமல் சொன்னார் வெங்கி.

ஆனால் மனதில்,

‘அப்படியே விட்டுற அவ என்ன வெறும் வீட்டு வேலைக்காரியா? என்னோட வாலிபத்த வாழ வைக்க வந்த சாகசக்காரி! இப்போ பிடிக்கலைனா போகுது, போக போக பிடிக்க வைப்பேன். அது சரி, நான் இன்னும் வாலிபனா? ஜஸ்ட் நாற்பத்தி ஒன்பது தானே இப்போ, கன்சிடர் வாலிபன் தான். அப்படியே மனசுல நினைப்போம். மனசு நினக்கறத தான் உடம்பும் நம்பும். இது இளமை கொஞ்சும் வயசுடா’ என நினைத்தவாறே பாடிஷோப் பெர்பியுமை அடித்துக் கொண்டார். அதில் வந்த இதமான பூ வாசம் ரூமை நிறைத்தது.

தன் அப்பாவையே வைத்தக் கண் வாங்காமல் பார்த்திருந்தாள் கவி. அவர் முகத்தில் பூத்திருந்த அழகிய புன்னகை என்றும் வாடாமல் இருக்க வேண்டும் என பிரார்த்தித்துக் கொண்டாள்.

“போம்மா, போய் மீரா ரெடி ஆகிட்டாங்களான்னு பாத்துட்டு வா”

மீராவின் ரூமுக்கு சென்றவள், அவர் இருந்த கோலத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள்.

“மீராம்மா”

“என்ன கவிம்மா?”

“இன்னும் கிளம்பலையா?”

“கிளம்பிட்டேனே! ஏன் நல்லா இல்லையா?” என அவளையே சந்தேகம் கேட்டார் அவர்.

அவரை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்த கவிக்கு அழுவதா சிரிப்பதா என தெரியவில்லை. தன்னுடன் வரும் போதாவது மேக்கப் போட்டு லட்சணமாக வருபவர், இப்பொழுது வெறும் முகம் மட்டும் கழுவி சின்னதாகப் பொட்டிட்டிருந்தார். நீல ஜீன்ஸ் அணிந்து, அடுப்பு துடைக்கும் துணியாவது நல்ல கலரில் இருக்கும் என சொல்லும் அளவுக்கு கருப்போ, கருநீலமோ, சாம்பலோ எஅன் பிரித்தறிய முடியாத கலரில் ஒரு ப்ளவுஸ் போட்டிருந்தார். காதில் தோடு இல்லை. முடியை அலட்சியமாக ஒரு கோடாலி கொண்டைப் போட்டிருந்தார்.

அங்கு வெங்கி செய்த அலப்பறையைப் பார்த்திருந்தவளுக்கு இங்கு இவர் நின்றிருந்த கோலம் மனதைப் பிசைந்தது. அவர் அருகில் சென்று மீராவைக் கட்டிக் கொண்டாள் கவி. சற்று நேரம் கவியின் அணைப்பில் இதமாக நின்றிருந்தார் மீரா. அணைப்பிலிருந்து அவரை விடுவித்தவள், கைப்பிடித்து கட்டிலில் அமர வைத்தாள். தானும் சப்பளங்காலிட்டு அவர் அருகில் அமர்ந்தாள் கவி.

“மீராம்மா! எனக்காத்தான் அப்பா கூட வெளிய போக ஒத்துக்கிட்டீங்கன்னு எனக்குப் புரியுது. அதுக்காக இப்படி உடுத்திட்டு நின்னு உங்க ஆட்சேபணையக் காட்ட வேணாம் சரியா. நான் அப்பாவ சமாதானப் படுத்திக்கறேன். நீங்க இதையெல்லாம் மாத்திட்டு ரெஸ்ட் எடுங்க. வெளிய போக வேணாம்.”அவரின் கையை மென்மையாக வருடியவாறே சொன்னாள் கவி.

அவர் அமைதியாக இருக்கவும்,

“அப்பா ரொம்ப லோன்லியா ஃபீல் பண்ணுறாரு. டீப் இன்சைட் நீங்களும் அப்படித்தான் ஃபீல் பண்ணுறீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அதுக்குத்தான் உங்க ரெண்டு பேரையும் டேட்டிங்கு போக சொல்லி கோர்த்து விட்டேன். ஆனா எனக்கு அப்பா மட்டும் இல்ல, நீங்களும் முக்கியம் மீராம்மா. நீங்க வந்த இந்த ஒரு வருஷத்துல தான் நாங்க ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா இருக்கோம். நான் இல்லாதப்போ அப்பாவ வயிறு வாடாம நீங்க பாத்துக்குவீங்கன்னும், அப்பா இல்லாதப்போ என்னை நீங்க நல்லா பாத்துக்குவீங்கன்னும் ரெண்டு பேரும் கவலையற்று இருந்தோம். இந்த டேட்டிங் இஷ்யூனால வீட்டுல நிம்மதி காணாம போகறதுல எனக்கு இஷ்டம் இல்ல. அப்பா ஆவலா அங்க கிளம்பி நிக்கறாரு. என்ன உடுத்திக்கறதுன்னு ரூமையே பொரட்டிப் போட்டுட்டாரு. ஆனாலும் போகுது விடுங்க. சொன்னா புரிஞ்சுப்பாரு” என கட்டிலில் இருந்து எழுந்தாள் கவி.

“நான் போய் நீங்க ரொம்ப எதிர்பார்த்த டேட்டிங் கான்சல்னு சொல்லிட்டு வரேன். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க மீராம்மா” என இனிமையாக சொன்னாள் கவி.

கதவருகே போனவளை மீராம்மாவின் குரல் தடுத்தது.

“உடுத்தனது நல்லா இல்லைன்னு சொன்னா மாத்திக்கப் போறேன். அதுக்கு ஏன் டேட்டிங்க கான்சம் பண்ணனும்! சார் கிட்ட இன்னும் அஞ்சு நிமிஷம் வேய்ட் பண்ண சொல்லு கவிம்மா. கிளம்பி வரேன். உன் குரல்ல லேசா சோகம் தெரியுது. அதுக்குத்தான் ஒத்துக்கறேன். சாருக்காக இல்ல” என சொல்லியபடியே அலமாரியைத் திறந்தார் வேறு உடை தேட.

“யெஸ்” என சத்தமிடாமல் வெற்றிக் குறி காட்டி மைக்கல் ஜாக்சன் போல் மூன்வால்க் செய்தபடியே நடந்துப் போனாள் கவி.

“என்னம்மா ரெடியா?”

“இன்னும் ஃபைவ் மினிட்பா”

“சரி விடு. நான் போய் வீட்டு வெளிய நிக்கறேன்”

“எதுக்குப்பா?”

“வெளிய இருந்து தான்மா வந்து தான்மா, பூக்குடுத்து, கைப்பிடிச்சு கூட்டிட்டுப் போகனும்”

“பூக்குடுக்கறது சரிதான், இந்த கைப்பிடிக்கறதுதான் கொஞ்சம் இடிக்குது”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இடிக்காது.”

‘அந்த சாமு மவன் மட்டும் போக்கோ குடுத்து கைப்பிடிச்சு கூட்டிட்டுப் போனான். நான் மட்டும் அவனுக்கு எந்த வகையில கொறஞ்சிப் போய்ட்டேன். தலை ஃபுல்லா இன்னும் முடி வேற இருக்கு எனக்கு’

“என்ன பூ வாங்கி வச்சிருக்கீங்க?”

“அன்னிக்கு சாமு குடுத்த ரோஜாவ ஹேரி கிட்ட குடுத்துட்டா. ரோஜா பிடிக்கலப் போல. இந்தியன் ஸ்டோருக்குப் போனா மல்லிகைதானே வாங்கிட்டு வர சொல்லுவா. சோ அத தான் வாங்கி வச்சிருக்கேன்.”

‘குண்டு மல்லி ஃபோர் மை குண்டு மீரா.’ மனதுக்குள் மத்தாப்பூ பூக்க சிரித்துக் கொண்டார்.

அப்பொழுதுதான் உள்ளே வந்த மணி,

“அங்கிள் மல்லி மட்டும் தான் வாங்கனீங்களா? அல்வா வாங்கல? நான் வேணா திடீர் அல்வா கிண்டிக் குடுக்கவா? மல்லியும் அல்வாவும் செம்ம காம்பினேஷன்னு நம்ம கவுண்டமணி கூட அடிச்சு சொல்லியிருக்காரு” என கிண்டலடித்தான்.

“ஓய், என்ன எங்கப்பாவ கலாய்ச்சிப் பார்க்கறியா? முதல்ல உன் பொண்டாட்டிக்கு உனக்கு அல்வா குடுக்காமப் பாத்துக்கோ” என சிலிர்த்துக் கொண்டாள் கவி.

வெங்கி பூவை எடுக்க ப்ரிட்ஜிக்கு சென்றிருக்க, கவியின் அருகே வந்தவன் மெல்லிய குரலில்,

“விட்டா சத்யராஜ் மாதிரி நீ எனக்கு நல்லாவே அல்வா குடுப்பேன்னு தெரியும். ஆனா யார் விடப்போறாங்க! நம்ம பர்ஸ்ட் நைட்ல கூட பாயாசத்த வச்சாலும் வைப்பேனே தவிர அல்வாவுக்கு பிக் தடா” என சொல்லி புன்னகைத்தான்.

“நீயும் உன் பாயாசமும். எந்த கூமுட்டையாச்சும் பர்ஸ்ட் நைட்ல பாயாசம் வைப்பானா?”

“இந்த கூமுட்டை வைப்பான்டி. மத்த பலகாரத்தலாம் கடிச்சு மென்னு சாப்பிட டைம்மாகும். பாயாசம்னா அப்படியே மடக்குன்னு வாயில ஊத்தி படக்குன்னு முழுங்கிறலாம். பர்ஸ்ட் நைட்டுல டைம் மேனேஜ்மேண்ட் ரொம்ப முக்கியம் லயனஸ். ஒவ்வொரு செகண்டும் முக்கியம்.” கண்ணடித்து சொன்னான் மணி.

“கர்மம் புடிச்சவண்டா நீ! ஆனா முத்தா கேட்டா மட்டும் மேன் ஆப் பிரின்சிப்பல்னு பீலா விட்டுட்டு திரி”

“என் பிரின்சிப்பல்க்கு இப்ப என்ன பங்கம் வந்துருச்சு. ரெண்டடி தள்ளி நின்னுத்தான் பேசறேன் லயனஸ்”

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவள், வெங்கி கிச்சனுக்குள் இருப்பதை உறுதி செய்துக் கொண்டு அவரசமாக அவன் உதட்டில் முத்தம் ஒன்றை பதித்து விலகினாள்.

“ஐயோ அங்கிள், உங்க பொண்ணு எப்ப பாரு பொசுக்கு பொசுக்குன்னு என்னை…” சொல்ல வந்தவன் வாயை தன் கைக் கொண்டு இறுக மூடினாள்.

“ஸ்கூல் பையனாடா நீ! மிஸ் மிஸ் இவ அடிச்சிட்டான்னு சொல்ல! எங்கப்பா உனக்கு கைடு தான் வாத்தி இல்ல. அவர் கிட்ட புகார் வாசிச்ச, கொன்னுருவேன் ராஸ்கல்” என மிரட்டினாள்.

“கைய எடுடி ரௌடி!” என சிரித்தான் மணி. அவள் கையை எடுக்கவும், தள்ளி நின்றுக் கொண்டவன்,

“அங்கிள், உங்க பொண்ணு” என மீண்டும் ஆரம்பித்தான். அவள் துரத்தி வர வீட்டை சுற்றி ஓடினார்கள் இருவரும்.

காலிங் பெல் விடாமல் அடிக்க, அவசரமாக கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு அணிந்திருந்த மெருன் சுடிதாரின் துப்பட்டாவை தோளில் போட்டுக் கொண்டே ரூமில் இருந்து வந்தார் மீரா.

‘எங்கடா யாரையும் காணோம்’ என எண்ணியவாறே கதவைத் திறந்தார். அங்கே வெங்கி சிரித்த முகத்துடன் நின்றிருந்தார்.

“ஹாய் மீரா! ஐம் வெங்கி. நான் இத சொல்லியே ஆகனும். நீ அவ்வளவு அழகு! இங்க எவரும் இவ்வளவு அழகா ஒரு இவ்வளவு அழகா பார்த்திருக்க மாட்டாங்க. அண்ட் ஐம் இன் லவ் வித் யூ” என புன்னகைத்தப்படியே சொல்லியவர், கைக்குலுக்க கை நீட்டினார்.

ஏற்கனவே படபடப்பில் இருந்த மீரா, அவர் சினிமா வசனம் பேசவும் தன்னை மறந்து புன்னகைத்தார். கைத் தானாக அவர் முன் நீண்டது. நீண்ட மீராவின் கையில் ஒரு பந்து தொடுத்த மல்லிகைச் சரத்தை வைத்தார் வெங்கி.

“பூ வச்சுக்கிட்டு வா மீரா. கிளம்பலாம்.”

சரியென தலையாட்டிய மீரா, லேசாக தயங்கினார்.

“என்ன மீரா? எதாச்சும் சொல்லனுமா?”

“வந்து சார்..”

“சொல்லு மீரா”

“நீங்க ஜீன்ஸ் போட்டுக்குங்க. அதோட ஒரு கோடு போட்ட பச்சை டீ சர்ட் போடுவீங்களே, அதையும் போட்டுக்குங்க. அது தான் எனக்குப் பிடிக்கும்” என மடமடவென சொல்லி விட்டு உள்ளேப் போய் விட்டார்.

இவர் திகைத்துப் போய் நின்றுவிட்டார்.

“ஜீன்ஸ் பிடிக்குமாம் மணி”

“கோடு போட்ட பச்சை டீ சர்ட் பிடிக்குமாம் கவி” என கதவருகே மறைந்து நின்று இங்கே நடப்பதைப் பார்த்திருந்த சிறிய ஜோடி வெங்கியை ஏகமாக கலாய்த்தார்கள்.

வெட்க சிரிப்புடன், உடை மாற்றப் போனார் வெங்கி.

அவர்கள் இருவருக்கும் டின்னர் சாப்பிட ஒரு இந்திய உணவகத்தில் இடம் ரிசர்வ் செய்திருந்தார் வெங்கி. அரை மணி நேர கார் பயணம். பயணம் முழுக்க விஜய் ஆண்டனியே ஆட்சி செய்தார். வெங்கி ஓரக்கண்ணால் மீராவைப் பார்த்தப்படியே கார் ஓட்ட, மீராவோ வெளியே வேடிக்கைப் பார்த்தபடி வந்தார்.

காரைப் பார்க் செய்து விட்டு ரெஸ்டாரண்ட் உள்ளே சென்றனர். வெய்ட்டர் வந்து இவர்களை ரிசர்வ் செய்திருந்த மேசைக்கு அழைத்துப் போனான்.

கண்ணாடி கிளாசை நிமிர்த்தி அதில் தண்ணீரை நிரப்பியவன், மெனுவை அவர்களிடம் கொடுத்து விட்டுப் போனான்.

தன் எதிரில் அமர்ந்திருந்த மீராவை பார்த்த வெங்கி,

“என்ன சாப்பிடற மீரா?” என மென்மையாக கேட்டார்.

கவியுடன் எற்கனவே இங்கே வந்திருந்ததால் அவருக்கு எதை ஆர்டர் செய்வது என குழப்பமாக இல்லை.

“எனக்கு பட்டர் நான் போதும். தொட்டுக்க காலிப்ளவர் மசாலா.”

“எனக்கு பூரி மசாலா வேணும். தொட்டுக்க..” என மீராவையே வைத்தக் கண் வாங்காமல் பார்த்தார் வெங்கி.

‘தொட்டுக்க நீ வேணும்!’

“என்ன வேணும் தொட்டுக்க?” என கேட்டார் மீரா.

ஒரு பெருமூச்சுடன்,

“செட்டிநாடு சிக்கன் எடுத்துக்கறேன்” என்றார்.

“சார்..” இழுத்தார் மீரா.

“சொல்லு மீரா”

“எனக்கு குலாப் ஜமூன் வேணும்.”

‘ஜீராவுல ஊறுன மாதிரி வாய வச்சிக்கிட்டு, இன்னும் இனிப்பா குலாப் ஜமூன் கேக்குதா உனக்கு.’ அன்று முத்தமிட்ட கணங்களை நினைத்துக் கொண்டார் வெங்கி. எவ்வளவு அடக்கியும் பார்வை மீராவின் உதட்டை வட்டமிட்டது.

“சார்”

“ஹ்ம்ம்”

“என்ன யோசிக்கறீங்க? கவி மேடம் கேட்டவுடனே வாங்கி தந்தாங்களே! ரொம்ப செலவு வைக்கறனா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. கண்டிப்பா ஆர்டர் செஞ்சு தரேன்.”

உணவை ஆர்டர் செய்து விட்டு, சாதாரணமான விஷயங்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஆகாஉஅத்தைப் பற்றி இவர் பேசவில்லை, அடுப்பங்கறையைப் பற்றி மீரா பேசவில்லை. வானிலை, சினிமா, கவி, மணி, பிடித்தப் பாடல் என பொதுவான விஷயங்களையே தேடி தேடிப் பேசினர். வெங்கியின் கலகலப்பான பேச்சில் மீராவும் தன் கூட்டில் இருந்து மெல்ல வெளியே வந்து சகஜமாகப் பேச ஆரம்பித்தார். உணவு வரவும் அதையும் பகிர்ந்துக் கொண்டு இருவரும் உண்டு முடித்தனர்.

ஊருக்கெல்லாம் இனிக்கும் குலாப் ஜாமுன் தான் நம் வெங்கியின் டேட்டிங்கில் கசப்பை அள்ளித் தெளித்தது. கடைசியாக வந்த குலாப் ஜாமுனை மீரா ஆசையாக சாப்பிடுவதை கண் கொட்டாமல் பார்த்திருந்தார் வெங்கி. அவர் மனதில் ஜீரா ஜீரா மீரா மீரா என ஓடிக் கொண்டே இருந்தது. கைத்தவறுவது போல தன் கரண்டியைக் கீழே தள்ளி விட்டார் வெங்கி.

“மீரா, கரண்டிய எடுத்து குடுக்கறியா? குனிய முடியல”

மீராவும் எதார்த்தமாக கீழே குனிய இவர் பதார்த்தமாக மீரா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த குலாப் ஜமூனை கொஞ்சமாக அதே கரண்டியால் சுவைப் பார்த்தார். அவசரமாக கரண்டியை வைப்பதற்குள், மீரா நிமிர்ந்து விட்டார்.

வெங்கி திரு திருவென முழிக்க, மீரா கண்ணகியாய் முறைக்க அந்த இடமே ரணகளமாக காட்சியளித்தது.

“யோவ் வெங்கி! நீ திருந்தவே மாட்டய்யா! உன்னை நம்பி நான் வெளிய வந்தேன் பாரு. என் புத்திய..” ஆத்திரமாகப் பேசியவர் எழுந்து வெளியே நடந்தார்.

“மீரா, ஜாமுன்?”

“அதை நீயே கொட்டிக்க”

தன் மீரா வாய் பட்டதை விடுவாரா அவர். லபக்கென அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டு மீரா பின்னால் ஓடினார்.

அவரோடு சேர்ந்து மனதில் கவிதையும் ஓடியது.

“ஜீரா இனிப்பா

மீரா இனிப்பா

பட்டிமன்றம் வைத்தேன்

வென்றது என் மீரா தான்!!!”

 

(கொட்டும்)

error: Content is protected !!